AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
met de schijnbare tegenstribbelingen waaraan hij bij dergelijke ondernemingen was gewend ook keek hij haar weer een oogenblik besluiteloos aan voordat hij zijn aanval dorst hervatten maar t was immers maar een kind uit een herberg kom wees nu niet mal
dat alle menschen zoo goed en zoo lief waren als zij maar nadat zij gestorven is heeft niemand meer van mij gehouden zij heeft mij alles geleerd altijd waren wij samen vader was ook goed voor mij zoolang zij leefde ofschoon hij mij dikwijls sloeg maar hij dronk
wilde ik met hen gaan en hun van avond de geheele geschiedenis vertellen is t je erg onaangenaam één avond alleen te blijven ik vind immers alles goed wat jij goedvindt er was niets verwijtends in den toon waarop zij dit zeide je begrijpt het is in ons beider belang
al gold het maar een kinderlijkje dat in een gewone vigilante werd vervoerd bij begrafenissen hield hij zich altijd recht en sliep nooit een tweede rijtuig kwam op hem aanrijden
bereikte onopgemerkt den schoorsteen en draaide den grooten wijzer der pendule met een snelle handbeweging eenmaal rond het middel gelukte het uurwerk sloeg elf slagen frans wendde er onwillekeurig den blik heen en sprong ontsteld op
waren zoo krampachtig op elkander gedrukt haar handen die het blad vasthielden beefden alsof zij de koorts had zij had weerstand geboden dat was duidelijk met de razernij der onmacht in t hart had zij aan het getergde lam gelijk zich koppig verzet de
george wierp een blik op hanna dien zij beantwoordde met de verzekering dat hij zich om haar niet bekommeren moest indien hij lust had met zijne vrienden medetegaan waarom zou u niet meegaan vroeg haar van nypel u is immers niet bang als vrouw alleen in gezelschap van
de bloesemblaadjes der linden af en joeg ze naar den nattigen bodem neer waar de fijne motregen ze langzaam doorweekte en tot een glibberig vloerkleed vastkleefde in het stationsgebouw ontwaakten de dragers die zich op de houten banken hadden uitgestrekt
trokken daarop aan een bruin koord dat naast de deur hing en een flauw geklingel bewees dat de verbinding met de schel nog in orde was george antwoordde merci en de oude ging heen na al de droombeelden die onzen reiziger bij het inpakken van zijn rampzaligen
harentwil je geheele leven op den mesthoop werpt george was al merkbaar kalmer geworden hij antwoordde thans bedaard alles goed geredeneerd maar ik kan niet van haar af dat hangt maar van je wil af met geld is veel goed te maken de stille breekoord achtte het oogenblik
al gebeurde het dan zal er toch wel op de wereld een plekje te vinden zijn waar wij elkander kunnen liefhebben zonder dat iemand ons stoort met deze woorden sprong george op en sloot hanna in zijn armen hij had haar diep in de donkere oogen gekeken en de oude geestdrift
en welke pogingen zij ook had aangewend om het uit haar geheugen te verbannen immer was het weer met nieuwe levendigheid opgedoemd en bij zijn schitterend coloriet waren alle genietingen van het werkelijk leven
reeds onder de voeten teekende fanny het beeld dat zij al vele jaren geleden van haar loopbaan als kunstenares ontworpen had zoo verlokkend had het haar immer voor oogen gezweefd dat zij aan een roeping had kunnen gelooven
wij krijgen nu twee afdrukken een voor boven en een voor beneden fanny toonde zich zeer voldaan over dit bericht en terwijl zij thee schonk liep het gesprek
maar de sleutel stak er in hij legde het oor aan het slot maar geen zucht verstoorde de doodsche stilte nu eens zweeg hij stil met ingehouden adem dan weer schreeuwde en tierde hij als een
maar altijd was mijnheer uit geweest of had de portier geen kans gezien hem het kaartje te geven zonder dat mevrouw er iets van bemerkte
niemand ontbeerde de zorgende hand eener huisvrouw zij was de band tusschen ziekeen huishoudkamer zuster van liefdadigheid speelkameraad der kinderen en hulpvaardige vriendin in één persoon het onaanzienlijk bloempje der liefde
reeds stond zij op de voorlaatste trede toen een nog ellendiger gevoel zich van haar meester maakte het steeg op uit de maag altijd hooger altijd hooger ijskoud doortintelde t haar gelaat
werd de mijne neen nooit had ik gedacht dat een vrouw zooveel van mij zou kunnen houden je had die opgewondenheid moeten zien
overige was het vijfvensterig huis tusschen de twee dakraampjes en het genoemd café slechts een enkele verdieping rijk waar zich het achttal kamers bevond die den naam van hôtel du jet d'eau moesten rechtvaardigen met groote eertijds zwarte nu grauwe letters
een paar malen vergiste zij zich en begon dan weder van voren af bracht verbeteringen aan en recapituleerde vergiste zich wederom en herhaalde nog eens haspelde
ik beweer niet dat die arbeid iets beteekent ik laat er mij niet op voorstaan iets bijzonders te zijn de wereld is vol tegenstellingen
truitje of hoe heet je hanna nu hanna dan willen wij vrede sluiten weer strekte hij den arm uit ten einde haar om het middel te vatten en haar blik zou hem niet meer weerhouden hebben toen de grimmige bijna heesche toon van haar stem door zijn ooren sneed als het
hief de stapels linnen op telde en borg ze weg elk op zijn plaats op de droogdoeken volgden de theedoeken zes met roode streepjes zes met ruiten
in opengewerkte letters met een kroon was versierd lag er in ledigheid te verslijten met elk pak linnen sprong fanny van den stoel af
dan weer had hij toevallig de muziek vergeten verschillende malen had hij zich zelfs verhinderd gemeld om dien avond te komen in den aanvang was jan van de eerste noot af geduldig toehoorder geweest
blijkbaar had zij er niet eens een verwacht of zelve reeds andere woorden aan de zusterziel in den mond gelegd
en drinke van den drinkbeker want die onwaardig eet en drinkt die eet en drinkt zich zelven een oordeel zoo staat er geschreven en van het oogenblik af dat ik den twijfel en de verbittering in mijn hart heb gevonden
aangaande het onderwerp van hun gesprek daarna volgde hij de oude naar boven en wierp als een laatste uiting zijner machtelooze verbolgenheid de deur met kracht achter zich toe het hinderde hem vooral hanna niet weder gezien te hebben hij verwisselde nu zijn schoenen voor een paar pantoffels en
nog eens nog eens haar stem die in den regel zoo mat was als kwam zij onder een floers uit klonk nu zoo schel dat frans onwillekeurig opkeek zij was bleek geworden haar handen waren krampachtig samengevouwen frans meende
en buiten was weggestorven in den stillen nacht het tiktak van de gangklok alleen nog verried dat het jagend leven ook in zijn slaap geen stilstand kent als de zoele zomerlucht met bedwelmende geuren bezwangerd het geopend venster
ziehier de zaak ik woon hier vlak tegenover den dag zelven van uw aankomst bemerkte ik op uw balcon een vrouwelijke gestalte zich rekenschaptegeven van een
jans kamer lag aan den achterkant van het huis zij was bitter klein maar hij zat er ook zelden in den zomer kon hij op
en voelde zich machteloos tegenover dien zelfmoord der natuur denzelfden avond waarin jan bij zijne tehuiskomst marcellus emants een drietal novellen fanny bewusteloos op den bovengang had gevonden
wij zouden anders al te gelukkig worden en dat geluk zou ons egoïst maken wij moeten leeren voor anderen te bestaan dan alleen is het leven te dragen
hij had zich in de armen der maatschappij geworpen en zijn eerzucht was even als zijn liefde bezweken in den dagelijkschen strijd tegen nietigheden
aan eene zijde verlamd moest zij blijven liggen verscheidene dagen had zij reeds te bed doorgebracht s morgens afgemat ontwakend tegen den avond zich krachtiger gevoelend totdat in het begin van den nacht regelmatig de gilaanval terugkeerde
binnen zulke muren konden wachten het was een laag wit gepleisterd gebouwtje op een bruin aangestreken rez-de-chaussée rustend die met houtwerk bekleed moest schijnen maar op te veel plaatsen zijn verf verloren had om in dit opzicht nog eenige illusie
de ademhaling belemmerde de longen samenkneep in die verstikkende atmosfeer moest zij neerbuigen om het bont er uittehalen dat bovenop lag zij zelve droeg geen bont het was cleo's
zich bezig met couranten lezen en toekijken naar het biljardspel toen keerde hij naar le jet d'eau terug een paar gasten waren in het café aanwezig en de oude troonde achter het buffet tot haar niet geringen spijt moest zij hem een slechte tijding brengen wat zij gevreesd had was gebeurd
zijn onverschilligheid te kunnen toonen maar zij bleef onzichtbaar de weinige hôtels die het stadje rijk was hadden niet veel beter voorkomen dan george's kwartier hij vond er echter een dragelijk middagmaal en daarna in een net koffiehuis een goeden mazagran tot laat in den avond
die als versteend bleef staan help dan toch zie je niet dat mevrouw door je geschreeuw flauw gevallen is staat het huis in brand haal oogenblikkelijk azijn maar zeg mij eerst wat er gaande is
schelde en het meisje kwam terug maar bleef aan de deur staan hij beschouwde haar met aandacht zij was lang en slank van gestalte maar te hoekig te armoedig van lijnen om schoon te mogen heeten het gelaat met de bleeke lippen droeg eveneens te duidelijke sporen
haar leven was buitendien al rijk genoeg aan teleurstellingen doch zoo gaat het altijd aan de gelukkigen loopt alles mede de anderen moeten het gelag betalen maar fanny viel bee haar in de rede je jammert alsof cleo al op sterven lag
herinnerden zij aan lang verleden dagen wanneer een blik vol moedertrots voor een oogenblik de gewone uitdrukking van melancholieke berusting overwon
verbergen na zeven weken rondreizens in allerlei richtingen veinsden zij in de wachtkamers nog immer elkander niet te kennen en liet hij haar dikwerf zelve plaats nemen naar een tusschenstation waar hij in de gelegenheid zou zijn zich op nieuw van een kaartje te voorzien
niemand niemand ontkomt maar de teergevoeligen en zwakken gaan er in onder lieve fanny zij hebben geen honger meer niet waar cleo of wil je nog een stukje vleesch zeg het dan gerust neen tante ik wil niet meer eten
hoe zij met een majesteit waarvoor zijn knie dreigde neertezinken op hem toetrad en voor hem bleef staan den blik vol weemoed strak op zijn gelaat gevestigd marcellus emants een drietal novellen spreken kon hij niet een ijzeren greep klemde hem de keel toe
frans wist niet wat hierop te zeggen zooeven nog had jan fanny's warme liefde geroemd en thans beschreef zij zelve haar huwelijk als een langzame offerande van alle idealen
dat op deze geminachte plant was ontloken in de schaduw van den zonnestraal waarnaar het eenmaal had gehunkerd verfrischte thans met zijn weldadig aroma
tot weerziens toe en stond niet op tante bee groette even schuchter beleefd als altijd en jan liet zijn vriend uit goeden nacht dat was al wat hij nog zeide toen hij in de achterkamer terugkeerde waren de beide vrouwen verdwenen
gunstig om ook een duit in het zakje te werpen en zeide even langmarcellus emants een drietal novellen zaam als altijd doe je t niet dan zal je het volgende zien gebeuren de toestemming van den vader zal je krijgen zoo'n man is te koop in den haag echter kun je niet gaan wonen blijven ook sommige
waar woont de dokter vijf minuten van hier oog rans snelde de trap weer af de voordeur uit naar de hoogstraat toe hij vond den dokter te huis en terstond bereid medetegaan bedaard draaide de oude man het gaspitje half neer
gaat dan maar aan je werk riep jan de meiden toe schoorvoetend namen zij afscheid van het belangwekkend tooneel en op de trap luid genoeg om door jan te worden gehoord kwamen zij tot het besluit dat het niemendal
ijle lucht waarin zij greep en altijd viel zij door dieper en dieper in een peilloozen afgrond het was een droom zij wist het een verschrikkelijke droom waartegen zij worstelde
poseeren en had reeds op een middel gepeinsd om zijn vriend het onzinnige van zijn gedrag te doen inzien gemoedelijk en ernstig sprak hij hem nu aan hoor eens doerhoven ik ben niet van plan als zedemeester optetreden maar ik wil toch ook niet dat je mij eens zult kunnen zeggen
maar ook jan had zijn aandacht niet van haar afgewend en zoodra het oogenblik gunstig was riep hij uit kom frans laat ik je eens een glas wijn inschenken je hebt hem gestoord fanny dat is jammer hij was zoo goed op weg voorheen placht hij te zeggen
met innig welbehagen volgde zijn blik de lijnen van het fijne kopje dat peinzend voor hem stond zijn lippen kusten in gedachten die donkere oogen toe en noode weerhield hij zich haar slap neerhangende hand te grijpen en aan zijn mond te drukken ook hem zweefden heerlijke
neen niet toegegeven gestreden moet er worden zoolang er leven is plicht alleen kan een mensch staande houden voor dien plicht heb ik een altaar opgericht
die hij minder nog aan het lekkers dat hij meebracht te danken had dan wel aan de bereidwilligheid waarmede hij de bouwdoos hielp opzetten en aan het ganzenspel deelnam de kinderen hadden nooit te voren zulke genoegelijke avonden gekend als de tegenwoordige dat moe ziek was vonden zij heel naar
en dat geluk is mijn die troost verkwikt mijn gemoed wij zullen ons afscheiden van de menschheid niemand meer zien niemand meer spreken leven voor elkander en voor onze kinderen een tijd van geluk breekt voor ons aan grooter dan het heerlijkste wat mijn hart ooit durfde wenschen
en het zwaard in het hart waaronder de godheid rustte op de kleine prozaïsche ellenden van een onvermogend burger huishouden in een provincieplaats was dat ingebeeld gemoedsleven ras opgeschoten een weelderige plant gelijk op een zwaar bemesten bodem
jan bleef heen en weder loopen zonder zijn vrienden uittenoodigen het lijkje nog eens te gaan zien hij had er zijn redenen voor het gezichtje trok wel bij maar een mooie doode was t toch niet
zij begreep de inleiding niet maar daarna kwam de zang waarvan hij zacht de woorden neuriede ihr wandelt droben im licht auf weichem boden selige genien droben im licht die woorden troffen haar door een zee van licht omstraald zag zij
drietal novellen verheid te nemen het huis moest vervallen en de zaak verloopen toen nu eerst weinige dagen geleden de dronkaard bemerkte dat zijn inkomsten tot ongeveer niets waren ingekrompen was hij wel genoodzaakt geweest zijn hôtel voor een kleinigheid aan zijn zuster
met wegslepende vervenpracht voor oogen zoo zwegen zij lang stil verzonken in de weelde van elkanders bijzijn als muziek trilde de aandoening door ieders borst en terwijl elk den wellust van zijn eigen visioenen ondervond deelde hij met magnetische kracht
wat moet dat beduiden nog niet naar bed ik had geen slaap en wilde je toch goeden nacht zeggen dwaasheid indien wij getrouwd waren en in den haag woonden zou ik minstens eenige nachten per week zoo laat
of men plichtbesef had en werken wilde meer dan tijd was het dat alles eens ter dege werd nagegaan daarom zou zij van daag niets overslaan
hij zou u verteld hebben dat er reeds meer dan veertien duizend zonnen over zijn hoofd waren heengesneld die hem even weinig gebracht als ontnomen hadden
rijke levenslust die in enkele weken het werk volbracht van jaren zij leefde dubbel zij zag zij hoorde zij onthield met een snelheid en helderheid die weergaloos waren zonder een kenner te wezen wist george de schoonheden van de beeldende kunsten
binnen bleef het zoo stil als lag er een lijk toen de nacht aanbrak dacht hij er aan de kamer te laten openbreken maar hij durfde niet het denkbeeld van zelfmoord kwam hem voor den geest
was echter belg en zooals hij terstond meedeelde solo violist aan het théatre de la monnaie george noodigde hem uit te gaan zitten
ook in het leven van den ander waar hij den weerklank van zijn eigen lied genoot eindelijk verloor george alle zelfbeheersching geen laffe redeneeringen meer weg met alle aarzelingen hier is het geluk george grijp toe en hij greep hanna's hand drukte ze vast aan zijn lippen en merkte
het was of dit hem moed gaf zoodra de brief vertrokken was zocht hij hanna op die in de balconkamer bezig was zijn handschoenen te verstellen hij behoefde er haar nooit opmerkzaam op te maken dat er iets aan zijn goed ontbrak niets ontging haren zorgenden blik
en vormpjes vermaakten van dat raam tot aan de deur bestond het vertrek slechts uit een nauwen gang voor de eerste helft geheel tusschen boeken ingesloten voor de tweede links met de voortzetting der boeken rechts met een kleinen schoorsteen
vlak naast hem tegen de piano aangeleund terwijl zij hem bleef aanzien zonder te bemerken hoe die starre blik hem hinderde streed zij tegen de zonderlinge begeerte
zoover ten onder hebben gebracht u maakt verschrikkelijke gevolgtrekkingen uit een jeugdige opwelling mevrouw iedereen wordt geloof ik
toen deed zij twee snelle schreden naar de zijkamer ging binnen en wierp de deur achter zich toe onmiddelijk sprong george haar na maar te vergeefs de deur was op slot hij ijlde naar de gangdeur eveneens gesloten hanna doe open geen antwoord hij bonsde op de deur riep
eene melodie spelen die haar dusdanig scheen aantegrijpen alsof hij haar vraag niet gehoord had beproefde hij iets anders uit het tweede bedrijf in plaats te geven
het bezoek van den ouden man duurde niet lang met zijn gewoon voorschrift maakte hij er zich af rustig houden mevrouwtje lief je weet ik hecht veel aan melk koud of warm
op de opengespalkte kinderoogen gevestigd als bespiedde zij daar dien overgang van leven en dood waarvan zij niet eens het raadselachtige besefte
sloeg het portier van de volgkoets dicht stelde zich aan den rechterkant van het eerste rijtuig dat de bode reeds links begeleidde en stapvoets reden zij de stad in
terwijl cleo naast haar aan een schoon schrift bezig was voer hij voort tot zijn vrouw kindlief frans heeft er eindelijk in toegestemd zijn portret te laten maken
dat jan op zijn gelaat het medelijden zou kunnen lezen waarvan zijn ziel op dat oogenblik vol was en riep daarom zoo luidruchtig mogelijk uit je bent toch nog altijd dezelfde dweper
maar ik heb het geloof verloren met de droomen mijner jeugd en nimmer nimmer vind ik het terug de mensch beproeve zich zelven en ete alzoo van het brood
haar ruwheid niet toen was de betoovering verbroken met een blik waarin eensklaps al de oude schuwheid was teruggekeerd sprong hanna achteruit wantrouwend als den vorigen middag week zij langzaam naar de deur terug uitte geen woord meer en verdween
zou je dan telkens op willen blijven hanna had op die vraag geen antwoord gegeven en dat had hem gehinderd omdat hij zijn ongelijk voelde een oogenblik later was hij dus voortgegaan met knorren liefde is goed en toewijding is mooi
behoeft tegen mij geen fransch te spreken mijnheer ik ben in maastricht geboren luid gelach van breekoord en van nypel reeman liet zich echter nog niet uit het veld slaan hij beroemde er zich immers op dat hij zoo goed wist omtespringen met dergelijke dames
hanna moet de kamers bedienen wanneer ik in het buffet ben en dat nest heeft het op eens in t hoofd gekregen dat zij niet gaan wil mijnheer moet maar niet op die kuren letten straks zal t is goed geef mij een glas van een of ander bitter het doet er niet toe welk
bij ons is t de gewoonte altijd een huwelijksreisje te doen antwoordde george die weer met de vraag verlegen was o dat moet een genot zijn wanneer u veel van haar houdt en zij marcellus emants een drietal novellen hanna eindigde die fraze niet zij stond nu dicht bij hem en de ondergaande zon legde op haar
een luid tikken op de deur joeg hen uit elkanders armen voordat george entrez kon roepen werd de deur half geopend en gluurden een paar donkere oogen naar binnen hij is t klonk het luid en drie jongelieden van george's leeftijd drongen het vertrek binnen
waren de gordijnen afgenomen en de blinden gesloten een rijtuig met zwarte paarden bespannen wachtte voor de deur de koetsier had zweep en teugels niet uit de hand gelegd om met het hoofd achterover geleund in zijn gewone dommeling te vervallen
zou kunnen staande houden george was een verstandig man wiens koele redeneering aanstonds zegevierde wanneer het den hartstocht
en zonder dat dit vermoeden tot zekerheid was gerijpt beijverde zich iedereen deze zienswijze wederkeerig op hem toetepassen wie hem kende mocht hem gaarne lijden
de hemel gaat open mijn ziel hoort heerlijke melodieën zwelgend in den wellust van een bestaan dat zij geen vijf minuten geleden een vloek had genoemd sloot fanny de oogen die nog immer van tranen blonken
ik besefte waarschijnlijk dat ik met eigen krachten weinig vermocht en wilde mij dus aan de glorie van een ander warmen ijdelheid hernam fanny die de laatste woorden
allen duiden hunne uiteenloopende doeleinden aan met hetzelfde de wereld zien george's doel was het zeer begrijpelijke van een jong gezond en vermogend man hij zocht avontuur waarin dit moest bestaan
iets doen george bedaarde echter zoo spoedig niet denk je dat ik zulk een schandelijk misbruik van vaderlijke macht kalm zou kunnen aanzien neen hanna je hebt die tirannij lang genoeg geduld ik ben het lot dat mij herwaarts gevoerd heeft dankbaar reken op mij je zult gered worden al moest ik daarvoor
regelrecht uit parijs komend zweefde hem natuurlijk de fransche muziek voor het oogenblik het duidelijkst voor de eerste thema's die hij aangaf
indien dit u schikt of anders ik heb dat uur vrij mijnheer ik begrijp dat u over mijn voorstel nadenken moet tot wederziens dus tot wederziens zoodra poiré vertrokken was snelde george naar buiten
vorderen moet george stond als door den bliksem getroffen zijn eerste gewaarwording was slechts eene van schrik hij keek om zich heen als zocht hij een verborgen sluipmoordenaar in welk huis had zijn kwaad gesternte hem dan toch gevoerd het bewustzijn echter van nog niets gevaarlijks
dan verzink je langzamerhand in een toestand van bemarcellus emants een drietal novellen rusting die elk denkbeeld van verzet en van vooruitgang zij het dan ook in de verste toekomst uitsluit maar daarvan meldden je brieven niets zulke kleingeestige wederwaardigheden zijn niet te beschrijven
en in de verte het statig rhythmus van het gezang haar schreden begeleidde schiep zij in de nooit rustende fantasie een leven voor haar kind
de oogen sluiten deed alle begeerten en gevoelens uit haar jeugd leefden weer op de ideale wereld waarin zij zich op de vleugelen des exstase wist te verheffen
nu geen fransche opera melodieën meer het eerste thema dat hij aansloeg was uit beethovens zevende symphonie genomen vervolgens kwam hij op de leonore ouverture en daarna op de fidelio fanny
had het haar immer gehongerd en hoe onmachtiger de fantasie werd aan de kleine genietingen en verdrietelijkheden van een marcellus emants een drietal novellen kleurloos bestaan een immer sterker kleurend vergrootglas voortehouden des te
voor haar bevalling zijn mijn vrouw en ik er nog eens op een avondje marcellus emants een drietal novellen geweest en toen heeft zij ons wel twintigmaal met denzelfden omhaal van woorden het verhaal gedaan van een onbeduidend
george begreep den zin niet recht van die zenuwachtig uitgestooten woorden maar wat willen zij dan toch hanna spreek bedaard ik zal je immers geen kwaad doen juist u is goed daarom wil ik t u zeggen ik ben bedaard hoor maar t kan mij ook niet schelen of zij weten dat ik u alles vertel
om hem naar een blijvende verbintenis te doen verlangen van al dat strijden wist hanna niets haar schreef het ontwakend gevoel met machtige hand de wet voor
dus niet aan de waarheid van zijn woorden maar de vermoedens onderdrukken die zijn ernstige blik op eenmaal in haar gemoed had opgewekt dit was haar evenmin mogelijk allerlei vragen die zij reeds zoo vaak aan zich zelve doch nooit aan den geliefde had durven voorleggen traden
zij meer een blik waardig maar bij de deur wendde zij zich om en zeide tot george ik zal te huis blijven een oogenblik van stilte volgde op dit plotseling vertrek ieder was verlegen met zijn figuur george niet het minst toch was hij de eerste die weer sprak
op de deur te hooren hij luisterde even en het kloppen werd iets harder herhaald entrez marcellus emants een drietal novellen de meening dat het de oude was die binnenkwam deed hem zonder opkijken met uitpakken voortgaan toen een zwart vrouwenkleedje langs hem henen schoof en hij zich herinnerde dat de
bovendien zoodra u weg was zou geen zorgen voor den tijd hanna laat dit eens aan mij over het zou toch wel erg zijn indien er geen middel bestond je tegen de gevolgen van zulk een ongehoorde tirannij te beschermen hanna richtte nu haar groote oogen weer
het was of fanny zich had voorbereid op eene aanmerking betreffende haar vroegtijdig opstaan zoo rad rolde het antwoord haar van de lippen dacht je misschien dat ik nog langer de zieke zou willen spelen ten pleziere van een dokter
ik zal aan den portier zeggen dat hij een diner voor je laat halen och neen mijn beste ik heb niets noodig je moet toch iets eten als ik honger krijg kan ik t immers nog bestellen beloof mij dat je alles bestellen zult waarin je maar lust gevoelt wees niet te bescheiden dat is
korte heftige galm gevolgd door een duidelijk neen was dat hanna's stem niet snel rukte hij de deur open het licht zijner kaars marcellus emants een drietal novellen verdoofde door den plotselingen tocht maar hij zag toch dat rechts en links een donkere gedaante in de duisternis van den
in de kast onder de aanrechtbank vond zij een schaaltje marcellus emants een drietal novellen met afgesneden vleesch wat beteekende dit werd er gestolen kregen zij misschien niet genoeg te eten
zij voelde zich eensklaps krachtig genoeg om weer te kunnen staan snel wierp zij het dunne laken van zich af liet zich uit het bed glijden deed twee stappen in het vertrek en keerde het portret om
toen nog niet ik geloof niet dat hij zooveel als ik van moeder heeft gehouden voegde zij er peinzend tusschen op zekeren dag t was een zondag zat zij aan de tafel te schrijven toen ik haar op eenmaal het hoofd voorover buigen zag alsof zij in slaap viel ik schrok want moeder sliep nooit
slechts een harde kale rotsgrond was al wat hem edel en grootsch had toegeschenen verdween als het parelend schuim van een gistenden drank en wat er overbleef was een schraal zuur vocht een mengsel van verwende
en jan vertelde hoe hij te huis komende een zwaren slag hoorde op den gang naar boven gesneld had hij haar bij de trap bewusteloos op den grond gevonden met handen en voeten slaande en schoppend
riep hij hun namen uit van nypel breekoord reeman hij had drie zijner vrienden herkend zij drukten hem de hand en maakten linksche buigingen voor hanna van nypel een mager zwart mannetje met afhangende schouders wiens omhooggekruld
at fanny het dunne sneedje broodje dat zij voor haar ontbijt voldoende achtte daarna stond zij oogenblikkelijk op en ging aan het werk het eerst richtte zij haar schreden
jan zag hem aan wat er in zijn ziel omging en riep nu op vroolijken toon uit kom laat ons beneden een kop thee gaan drinken ik begin met mijzelven
welke te veel van de werkelijkheid verschilden om haar niet ondragelijk te maken neen frans antwoordde hij het dwepen verleer je in het huwelijk
haar gemoed door den verstompenden invloed van ellende en slechte behandeling nooit verder gekomen dan het kinderlijk standpunt waarop het bij den dood harer moeder had gestaan nagenoeg bezinningsloos had zij de volgende jaren doorleefd slechts het wantrouwen en het weerstandsvermogen hadden zich
en zweefden die plechtige klanken niet over haar kist henen een afscheidsgroet van het leven dat zij z lief had gehad marcellus emants een drietal novellen zij zag t hoe men
nieuwe kracht zelfopoffering trouw eeuwige liefde glansden hem met een stralenkrans omgeven verblindend in de oogen een dichterlijk vuur ontgloeide in zijn brein hij geloofde als de kunstenaar in de beelden zijner fantasie marcellus emants een drietal novellen kalm lieten zijn vrienden hem uitspreken
ben ik van de tafel des heeren weggebleven want ik vreesde mij een oordeel te eten nu weet ik dat er geen god is een god zou mij tot zich geroepen hebben als de herder het verdoolde schaap
een bedarende artsenij voorgeschreven de bedarende artsenij had even weinig uitwerking gehad als de goede woorden op allen was hetzelfde antwoord gevolgd laat mij ik moet uithuilen
en zeide daarom ik geloof mevrouw dat ieder zijn eigen meening hieromtrent hebben moet en dat men het best doet niet aan de overtuigingen van anderen te tornen zij sloeg niet veel acht op dit antwoord
ontwikkeld zij verdedigde zich maar welken schat zij op die wijze trachtte te redden was haar zoo goed als onbekend geen omgang met anderen had het haar geleerd het vrouwelijk instinct verzette zich en de onbegrepen lessen die haar moeder in het aanvankelijk
de glazendoeken met dichtgemangelde lussen nauwkeurig op elkander gelegd toen kwamen de twaalf boendoeken de zes lampendoeken en de zes witte schoorsteenkleeden met paarsche strepen afgezet glimmend gestreken
dus niet ontgaan een landgenoote des te beter maar kom toch binnen het tocht hier onverdragelijk met deze woorden vatte hij haar bij de hand trok haar zacht naar binnen en liet de deur achter haar toevallen weerstand bood zij niet maar het ovale kopje week tusschen de schouders terug
als het leven je van den morgen tot den avond jaar in jaar uit met zijn kleine speldenprikken achtervolgt die je oplettendste zorgen niet kunnen voorkomen terwijl geld alleen ze kon verzachten
grappenmaker hem iets in het oor fluisterde een weinig van de oude schuwheid scheen op hanna's gelaat terugtekomen toen zij de zonderlinge begroeting van george's vrienden trachtte te beantwoorden nog was van nypel's verhaal niet ten einde toen reeman hem in de rede viel je bent gesnapt
de slaapkamer binnen waar de kleine alfred juist de baker met zijn doordringende kreten wekte greep met zenuwachtige haast het kind uit de wieg rukte snel de borst van haar kleed open
zij zag t hoe een nieuw geslacht over haar grafzerk wandelde haar naam las en verder ging o waarom was zij t niet die heen werd gedragen
met steeds klimmende opwinding wierp fanny jan hare bittere klachten tegen zij rees op en hare bleekheid maakte plaats voor een donker rooden gloed haar dof oog liet zijn sluier vallen en begon van zenuwachtig leven te stralen
ik bid u laat mij thans uitspreken ik weet te goed hoeveel het meisje van u houdt om het dwaze plan te kunnen koesteren mij tusschen u beiden te plaatsen
iets had zich voorheen nooit tusschen hen voorgedaan het was of zij voor de eerste maal in hun beproefde vriendschap geheimen voor elkander hadden en den moed misten er over te spreken toch had jan
de gemakzucht had gezegevierd en hij had zich uit het openbaar leven teruggetrokken naar huiselijk geluk had hij verlangend de handen uitgestrekt maar zijn hart had hem de liefde geweigerd
doch had ik daarbij nog melding willen maken van die aaneenschakeling van toevalligheden teleurstellingen ongesteldheden van kinderen bedriegerijen van leveranciers onaangenaamheden met dienstboden hatelijkheden van hoogergestelden
een regen van kussen kwam op de zachte wangen neer en krampachtig werden de blonde kopjes tegen moeders borst aangedrukt
op de zijnen en hij was overtuigd dat zijn verbeelding geen schuld had aan het vertrouwen dat hij er in las wanneer het voor elke vrouw zulk een rijkdom is een beschermer te vinden aan wiens borst zij zich veilig voelt dat zij zich vaak denkbeeldige gevaren schept
was doorgestaan toen zonk hanna's hoofd tegen den schouder van den geliefde neer en fluisterde zij voor t eerst george zeven weken lang hadden de beide gelieven door belgië rond gezworven zeven weken waarin george al den wellust genoot eener toewijding die zich in ware
over de ruwe onhandigheid der beambten die er een waar genoegen in schenen te vinden de hun toevertrouwde goederen zooveel mogelijk te beschadigen
ik weet er niets anders op dan dat wij het afdrinken reik mij je glas en dan is de zaak uit de wereld op goedigen toon als sprak hij een ziek kind toe had jan deze woorden geuit het hoofd
dan ooit nauwelijks weer half ingesluimerd meende hij haar langzaam te zien binnentreden recht op hem aan zij legde de hand op zijn schouder
om je morgen naar de gevangenis te doen verhuizen wat zegt de melkmuil naar de gevangenis ik och vader donder op zeg ik je kom over met je duiten lieve jongen of ik sla je de hersens in als jij mijn huis als een bordeel gebruikt dan zal je ook betalen
nypel bemerkte dit en voegde er nog bij als ik in jou plaats ware begon ik met hanna dit alles uitteleggen indien zij zooveel verstand bezit als jij zegt moet zij de waarheid er van inzien vervolgens zou ik ongeveer het volgende aan den vader schrijven je dochter is bij mij je kunt haar
veel gevergd wezen indien ik u verzocht mij voor uw scheiding in de gelegenheid te willen stellen kennis met haar te maken pijnlijk deden deze woorden george aan maar als een beleediging troffen zij hem niet hij wilde poiré's bedoeling volkomen kennen en vroeg daarom wat is dan uw plan
de dorre bodem dien hij in zijn gemoed ontwaard had toen de nevels van ijdelheid en jeugdige geestdrift waren opgetrokken was hem met afgrijselijke waarheid van tinten voor oogen blijven staan
waar de stralen der septemberzon vroolijke glim en kantlichjes op het porseleinen ontbijtservies tooverden viel zijn blik terstond op een aangekomen brief die naast zijn handelsblad lag
de muziek oefende zulk een grooten invloed op haar uit wie weet of frans den gevreesden gilaanval niet zou kunnen breken door haar tegen den nacht het een en ander voor te spelen natuurlijk had hij den dokter om raad gevraagd en deze had er evenmin
in het behangsel had bevestigd enkelen achter glas de meesten onbedekt een paar bijzonder goede vrienden in afzonderlijke lijstjes op de tafel zelve ondertusschen was jan bij het venster gaan zitten
oog te vallen een appartement genomen in een achterstraat het bestond uit een groote zitkamer aan straat met balcon waarop een achterkamer uitkwam die zij tot slaapvertrek inrichtten en een kleinere zijkamer eveneens aan straat gelegen waarin zij
buffetzaal durfde hij haar niet brengen uit vrees dat een der bedienden haar herkennen zou het veiligst was t nog buiten in de schaduw van een boom en daar stond het arme kind nu geduldig te wachten ongevoemarcellus emants een drietal novellen lig voor koude en vocht haar warme liefde
de muziek wekte vrede in haar gemoed zij dacht er zonder hartzeer aan hoe het kind was heengegaan in het heerlijk morgenuur van het leven dat aan den halfmarcellus emants een drietal novellen sluimerende een liefde schenkt grooter dan de wakende er in zijn ijverigst zoeken ooit een zal vinden
toen het middagmaal was afgeloopen vergezelde hij hen naar den laatsten trein en terwijl de wagon reeds aan het rollen was drukte hij haar nog eenmaal de hand wel zeker thans voor t allerlaatst
de dood van hun eerste kind zij had er zich te sterker door gehecht aan het tweede dat haar werd geboren poiré had er niets op tegen gehad dat de eerste zoon george heeten zou
nazien en wegbergen zou in de ouderwetsche donkerbruine linnenkast kast en linnen waren erfstukken zoodra fanny het laken had weggenomen vond zij bovenop de lange ingevulde lijst die tot wederzijdsche contrôle van bleeker en klanten diende
laat mij met rust was haar eenige wensch geweest en ten einde raad hadden jan en bee aan dezen wensch wel moeten voldoen nu was hij op de gedachte gekomen haar muziek te laten hooren
overweldigd door liefde en angst en nauw hoorbaar als een beschaamd kind dat een gestrengen meester om vergeving vraagt had zij gestameld ga en neem mij mede terwijl de oude dronkaard weer tot zich zelven kwam had zijn zuster geweigerd george's
de gesloten oogen naar den wand gekeerd en gepoogd inteslapen den volgenden morgen stelde zij veel op rekening van het diner met zijn vrienden
die er zich eenmaal op zal kunnen beroemen jou hart te bezitten er was iets bombastigs in die woorden george was zijn vuur niet langer meester met kunstmatig vuur is dit dikwerf het geval breekoord was echter op zijn beurt geërgerd
staande nam hij stamelend afscheid en drukte poiré hem de hand hanna reikte hem de hare niet vreesde zij een laatst zwak oogenblik eindelijk klonk het
nu was zij ontwaakt weer vatbaar geworden voor elken prikkel van pijn en genot kent u het schicksalslied van brahms voor koor en orkest vroeg frans terwijl hij zonder het antwoord aftewachten de eerste maten aansloeg
daaraan paarde zich zulk een sterke behoefte aan toewijding dat zij na den dood harer moeder er over gedacht had zuster van liefdadigheid te worden toen was jan tusschenbeiden gekomen met de bede dat zij bij hem
slijk dartelden vooze knotwilligen langs uitgedroogde slootjes en een lange laan die rechts met magere populieren links met kleine linden beplant op het grauwe stations gebouw uitliep op dit oogenblik was daar behalve de terugkeerende kruier met zijn
en onwillekeurig week hij naar het andere einde van het vertrek terug op een stoel voor de deur poogde hij te slapen maar de vreeselijkste hallucinatie's joegen hem elk oogenblik overeind
nauw merkbaar zwoegde haar boezem iets vochtigs blonk in haar oog de bange strijd was uitgestreden het besluit stond vast in de moedige ziel toen
en viel het volle schijnsel op hanna's gestalte met één oogopslag begreep george dat iemand haar geweld had willen aandoen haar kleeding was in wanorde de vlecht hing bijna los op haar schouder neer haar oog stond zoo verbijsterd zoo wild haar lippen
en weer opsprong om zingend door de kamers te fladderen toen zij zeide dat zij hem nooit nooit genoeg dankbaar zou kunnen zijn voor haar heerlijk leven toen was hij niet in staat meer
maar nooit de kracht van haar roeping had gekend na een jaren lang stilzwijgen waarin zij haar dierbaarste gevoelens met ongeloofelijke hardnekkigheid had weten te verbergen
dat wil ik haar zeggen heeft zij niet alles aan mij te danken en wat doet zij voor haar ouden vader het nijdige kreng heeft zij ooit een stuiver verdiend laat zij hier komen god verdomm'me of ik ga zelf naar haar toe heb toch een paar dagen nog geduld dan laat
en ik sta voor mij zelve in klonk haar antwoord tamelijk bits van dussen maakte een nietsbeteekenend gebaar en ging een stap terug wederom heerschte er een drukkende stilte
letterlijk met den dag is het verschil merkbaar je zoudt zeggen dat zij er vermaak in schept voor ongelukkig te kunnen doorgaan altijd klaagt zij kort
uit haar schuilhoek te voorschijn de hand die hij aangreep was ijskoud zoo snel mogelijk ijlden zij de wachtkamers binnen de dwarrelende menschenmenigte door een coupé eerste klasse binnen dat de conducteur wiens hand een tweefrankstuk had gevoeld bereidwillig
kleine nette voeten had en goedgevormde handen die echter door ruw werk waren bedorven stil en rustig ging zij haar gang maar keerde haar blik geen enkele maal naar hem henen dit verdroot hem marcellus emants een drietal novellen min of meer eindelijk kwam zij hem vragen of hij wilde aanzitten bij die vraag
hij altijd dronken is hij liet de zaak verloopen en heeft toch geld noodig om te kunnen drinken ik heb gezegd dat ik het nooit doen zou nooit toen hebben zij mij geslagen gestompt en bij de haren getrokken ik wil niet god weet het dat ik niet wil maar ik ben bang voor haar en vader is zoo sterk
de muziek werd flauwer en flauwer het struikgewas dunner onder het hooge hout aan de laatste zerken sloot het kleine grasperk met de hooge populieren aan waarin de vierkante steentjes ordeloos door elkander lagen
en dan de eeuwige boete in den eeuwigen nacht den volgenden morgen verspreidde zich met bliksemsnelheid het gerucht door de stad dat mevrouw noorda in een vlaag van ijlhoofdigheid uit het venster was gesprongen
schepte hij weinig behagen daar hij te levenslustig was haar overspannen tranendorst zelfs maar te kunnen verontschuldigen en een te practischen blik bezat om haar dweperijen te kunnen deelen ja
dat met koperen banden belegd hardnekkig den spot scheen te drijven met de aardsche vergankelijkheid daarna rees het omhoog bleef even rechtop staan en ontviel aan haar hand
wat haar aan het verloren kind kon herinneren of zij was in zulk een heftig gegil losgebarsten dat jan in zijn radeloosheid mijntje oogenblikkelijk naar den dokter had gestuurd de man van de wetenschap had eene buitengewone irritabiliteit geconstateerd
roerloos op den grond gezien had en haar tante naast hem neergeknield jammerend hij is dood o mijn god hij is dood moordenaar dat zal je voor de justitie te verantwoorden hebben had zij begrepen welk gevaar george boven het hoofd hing ontzet was
houdt je vrouw zich dan niet met hen bezig wel zeker als zij niet ziek is maar dikwijls genoeg moet ik inspringen na haar laatste bevalling bijvoorbeeld marcellus emants een drietal novellen is dit de eerste avond dien ik op mijn kamer doorbreng zij is toch gezond je vrouw niet waar ja en neen
op goed geluk er eene openend stond hij in een diep duister vertrek aan zijn rechterhand onderscheidde hij een groot ledikant met zedig gesloten donkergroene gordijnen
zijde had gelegd zoo ging hij dus voort indien ik je helpen zal moet ik alles van je omstandigheden weten verzwijg mij dus niets gisterenavond sprak je van je moeder is die al lang dood het wordt weldra zeven jaar hield je veel van haar heel veel maar niet genoeg ik dacht
tehuis aangekomen had hij hanna nog op gevonden dit had zijn ontstemming verergerd in een wit peignoir dat haar allerbekoorlijkst stond het donkere haar
op het portaal dat slechts flauw werd verlicht door het opstijgend schijnsel van het gang lantarentje weifelde hij een oogenblik welke van de vier deuren te kiezen
lang staarde george den wegijlenden trein na en luisterde hij naar het uitstervend dreunen toen hij zich eindelijk omwendde weende hij niet gelijk zestien jaar geleden maar drukte hij stijf de hand tegen t hart als wilde hij
dien hanna's verschijning op hem had gemaakt scheen hem een onmogelijkheid toe ja hij vroeg zich zelfs af of die indruk inderdaad zoo sterk geweest was en of niet de verveling van de reis het gebrek aan andere indrukken veel hadden bijgedragen tot het gevoel
die het wrakke omhulsel voorzichtig naar een dichtbij gelegen hôtel kon brengen de stations chef was zoo vriendelijk ook hierin behulpzaam te wezen en beval het hôtel du jet d'eau als het dichtstbij gelegene aan de drager schoof den koffer
verricht te hebben en de zekerheid van het gevaar te kunnen trotseeren nu hij t kende deden dat eerste marcellus emants een drietal novellen gevoel weldra in hevige verontwaardiging overgaan hij kreeg behoefte zich zelven genoegdoening te verschaffen maar zijn verontwaardiging strekte zich ook tot hanna uit
maar hij week niet van de plaats en zijn collega liet frans een huis vroeger uitstappen om daarna als volgkoets achteraan posttevatten
wel had de ploeg van het verstand er meedoogenloos zijn diepe voren in getrokken maar nergens was een korrel hartstocht verborgen geweest die de kracht bezat zich tot bloem en vrucht te zetten
al bleef er een waas van treurigheid in het gazellen oog liggen dat haar allerliefst stond zoodra t haar duidelijk was geworden dat george haar als zijn levensgezellin niet als een dienstbare beschouwde had zij begrepen dat t hem gelukkig moest maken
had zijn vriend hem een blinddoek voor de oogen willen binden of hield zijn vrouw hem voor den gek gelukkig kwam jan hem te hulp door de herhaalde vraag of men niets meer te hooren kreeg hij zette dus het glas neer
een rand van zweetdroppels parelde thans op het kleine voorhoofd de magere handen waren klam geworden een onaangename warmte straalde van haar uit die haar bleef omhullen
hij had haar aangezien en zij was bezweken voor de macht van zijn blik zij had haar hart tot berstens vol van onbegrepen liefde marcellus emants een drietal novellen aan zijn voeten gelegd zij had haar mond hem toegekeerd snakkend naar een kus van zijn lippen
hoe treurig hoe verlaten kwam het voor binnen weinige uren zou hij te huis zijn in zijn kamer bij zijn vrienden bij zijn moeder hoe klein hoe onbeduidend hoe saai scheen hem al dat geluk toe
wij eens zag zij eenmaal dat de geliefde al een ander plan gevormd had dan was zij terstond bereid te antwoorden goed beschouwd heb je gelijk indien zij niet reeds vooruit zijn wil geraden en tot den hare gemaakt had op die wijze hadden zij meer dan zeven weken
is aan gewone liefde aan een zaligheid van bezitten te denken wanneer men door den hemelschen blik uit zulke oogen wordt getroffen een licht maar duidelijk tikken op de deur stoorde zijn visioen hij was overtuigd dat het hanna wezen zou haastig trad zij binnen
en vergaten zelfs elkanders tegenwoordigheid marcellus emants een drietal novellen in het volgrijtuig werd de aanvankelijke stilte spoedig door den notaris verbroken hij merkte op
de doffe oogen blikten naar binnen de fantasie zegevierde over de werkelijkheid dat zijn vrouw hem niet meer zien wilde met afschuw de hand voor de oogen drukte
en zoowaar als god leeft ik zal je fijnen mond openbreken dat je je eigen vervloekte leugens weer opvreet spreek als je t hart hebt hanna's angst was ten top gestegen in godsnaam antwoord niet riep zij george toe terwijl zij poogde haar vader
en ofschoon zij de zaligheid van zijn kus genoot en zelve nauwelijks wist wat zij vreesde haar gerustheid was heen mond op mond klemden zij zich aan elkander vast en er was iets angstigs in die omhelzing dat aan hun teederheid een laatsten prikkel
de geheele wereld hem den rug toekeeren hij voelde zich sterk allen en marcellus emants een drietal novellen alles te trotseeren hij tartte den toorn zijner moeder hij tartte de verachting zijner vrienden hij tartte de macht der justitie en het beeld van den man die in de liefde zijn eenige belooning vindt stond
waarvan zij de oplossing zich nog niet bekennen wilde maar weer speelde hij en thans was het wel degelijk de muziek die haar als in een toestand van
maar jan had geen vrede meer met dezen titel dat hij gedweept had ontkende hij niet maar de ontnuchtering na die geestelijke dronkenschap had hem zoo aangegrepen dat hij liever aan het bestaan vasthield
wanneer het geen noordenwind was door het eenig venster cleo en ro in het tuintje zien spelen dat behalve een paar vruchtboomen slechts een berg wit zand rijk was waarin de kinderen zich met kleine spaden
is vermouth naar mijnheers smaak den onze kan ik u bijzonder t is mij alles hetzelfde mijnheer zal aanstonds bediend worden hanna had het dus inderdaad kwalijk genomen dat hij gepoogd had haar een kus te geven bespottelijke aanstellerij zou zij zich misschien op prijs willen houden
voor zijn avontuur noodig zelfs voor het bestaan zijner liefde voor hanna waren die zeven weken meer geweest dan enkel genot hoe machtig haar genieten ook was na zoovele jaren van doffe berusting zij scheen te ontwaken uit een langen diepen slaap
deze behandeling die hij eene beleediging noemde was hij tamelijk onzeker reeds op de beenen naar huis teruggekeerd nauwelijks had hij den drempel van het hôtel overschreden of hij vroeg naar hanna zijn zuster troonde marcellus emants een drietal novellen hem haar zitkamer binnen en trachtte hem daar tot
zeg mij kent uw hart ook dien strijd of heeft het een krachtigen steun waartegen het staande blijft gelooft u dat een mensch goed kan zijn zonder aan god te gelooven wanneer ik muziek hoor
boven de voordeur waar een schoone wasch van acht dagen geleden nog wachtte op wegberging uit het kabinetje komende klom zij de steile zoldertrap op om
de vloek voor al wat edel en groot in je is vergeef mij ik wist niet wat ik deed nooit hadden wij moeten trouwen alleen had je de wereld door kunnen trekken
bereidde die buien moeten slijten had de dokter gezegd als er niet spoedig verandering komt zullen wij lauwe baden aanwenden voor het oogenblik willen wij t nog eens aankijken
en voor den kleine een marcellus emants een drietal novellen lepeltje fenkelwater maar niet te veel want het mag geen gewoonte worden daarop nam hij zijn hoed weer op en vroeg ter loops naar cleo
zag hem na zijn bekentenis een oogenblik vragend aan maar geen teeken op george's gelaat bemerkende van den toorn dien hij wachtende was ging hij aldus voort deze zekerheid bracht mij op de gedachte dat u misschien niet altijd met haar samenblijven zou mijnheer
na een kennismaking van weinige uren haar geheimste gedachten had geopenbaard zonder één noodiging van zijn kant had zij hem verteld wat zij zelfs voor haar man verzweeg die wel wist dat zij zangeres had willen worden
legde zij eensklaps vrijwillig haar geheele ziel bloot met geen ander doel dan opdat frans haar kennen zou zooals zij gekend wilde worden
met groene kap stroomde over het kind dat roerloos op haar schoot rustte langzaam bewoog zij een takje wijnruit heen en weder onder het fijne neusje zij keek niet op voorzichtig ging frans naar haar toe
of een overbodige vraag deed zonder zich om het antwoord te bekommeren lang voor het etensuur deelde hij haar zijn voornemen mede het middagmaal in den restaurant te nemen de toon waarop hij sprak had meer van een onderdanig verzoek dan van een bevel zij antwoordde alleen dat het goed was