AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
miniaturen en antieke kant waarom zoû ik dan weigeren te komen why should i make such a fuss about it ik sta boven zulke kleingeestig ij merikaansche meisjes hebben een vrijen omgang met onze heeren
droeg een lange zwarte jas van een ouden ruimen snit die in plooien om hem hing met iets van een tabbaard en op zijn glinsterend grijze haren even golvend in den nek een zwart fluweelen kalot
en zij hoorde hem zeggen dat hij haar helpen zoû dat het niets was haar angst dat die man geen macht over haar had dat hij nooit macht over haar zoû hebben
de gravin di rosavilla de hertogin di luca de gravin costi zij kwamen zelfs niet in de comediezaal waar een concert het eerste nummer was
la belloni werd boos maar cornélie en duco verstonden niet hare afratelende zinnetjes de muziek boem boemde steeds op ze is mooi hoorden zij de marchesa zeggen ze is schat en schatrijk
zij volgde hem daar en zij gaf zich aan hem in geheel hare oprechtheid van waarheid en met een liefde zoo hevig en groot dat zij dacht te bezwijmen in zijn armen
ik vind het huwelijk vies ik vind die gewoonte vies ik vind passie mooi maar het huwelijk is geen passie passie kan edel zijn en
mrs uxeley was verrukt men sprak af dat de breuil en urania gilio en de gravin costi brox en cornélie om beurten de figuren zouden dirigeeren
dat doet me verdomd veel pleizier hij lachte dik luid zoo dat mag ik je hebt nog altijd je geestige repartie altijd ad rem verdmd leuk van je zij stond op nerveus verwrongen
ik heb iets socialistisch in mij ik trouw niet om een titel ik ook niet natuurlijk lieveling jij ook niet
rudyard glimlachten mevrouw de meisjes wat is hij vroeg cornélie nieuwsgierig hij is altijd zoo beleefd hij heeft mij wijn gerecommandeerd hij weet altijd allerlei kaarten te krijgen
zij zagen elkaâr in dagen niet weêr en cornélie was geheel eenzaam maar voelde hare eenzaamheid niet omdat zij een brochure schreef over den maatschappelijken toestand der gescheiden vrouw dat idee was bij haar opgekomen door enkele zinnen
iets fiers stak op in hare loomheid zij richtte zich rekkendeuit hare armen zag in den spiegel haar slanke figuur haar fijne gezichtje
en urania nam cornélie en bob meê terug naar haar salon zij herademden alle drie zij spraken vrij uit in het engelsch nu
de oude prins ercole kwam heel langzaam en waardig nader terwijl de kapelaan zijn tred regelde naar die langzame waardigheid
die vrouw was van hem trots de wet hij zoû voor geen schandaal meer bang zijn zij was mooi zij was als hij wenschte en hij wilde haar hebben zijn vrouw hij wist hoe hij haar terug winnen zoû en dàn wilde hij haar niet meer verliezen
ze verkoopt kousen murmelde de prins onwillig onzin sprak de marchesa kort bedenk dat er op het oogenblik niemand is verleden winter hadden wij rijke engelsche lui van adel met een dochter maar je vondt haar te lang
zij stond sidderend voor hem het was zijn stem die viel als gesmolten brons in haar ziel in haar lichaam en verloomde haar en verlamde haar
vrouw onvermoeid dacht zij niet dat haar witte rok een vuilen rand kreeg en sprak zij met den aannemer met een zekerheid levendig maar waardig om eerbied voor te hebben waar had dat kind dat geleerd waar had zij haar assimilatie vermogen vandaan
die van een vrouw eindeeuwsch met een lichte perversiteit in hare diep grauwe oogen werkende onder heel lange wimpers die van een vrouw
weet je niet wat rudyard is vroeg mevrouw van der staal neen en mevrouw von rothkirch weet het ook niet pas dan maar op lachten de meisjes ben je katholiek vroeg mevrouw neen en de schoone urania ook niet
mag ik nooit iets hopen niet veel u is onverbiddelijk en zoo streng ik moet wel streng tegen u zijn u is net een stoute jongen o daar zie ik de pergola dus u belooft me beterschap
en zij werkte er aan en zij schreef ze af en het werd een geschrift niet slechter dan anderen zij had ruimte van denken hatende kleinheid van côterie zich na haar leed niet meer thuis voelende in haar haagsch cirkeltje
en het bruin en het grauw was zoo edel rijk aangegoud door vegen van zon de ruïnes waren zoo heerlijk mooi van afbrokkeling zoo weemoedvol in hare onbewuste toevalligheid van stukkende lijnen van barstende bogen
pas toen hij vlak bij was herkenden zij hem en zagen opgeschrikt hem zwijgende aan wat hij zeggen zoû hij boog
duco hoogstens nieuwe witte zijden venstergordijnen maar het oude roode venetiaansche damast o laten laten het was zoo mooi hier en daar met veel zorg kon het worden versteld
maar hij stelde geen belang niet in urania niet in wat zij deed of niet doen zoû en hij haalde onverschillig zijn schouders op zij echter was stil en afgetrokken en hoorde niet naar wat hij zeide
en haar waaier wijd wuivend bewoog als om een afstand te bewaren zij kon zoo iets doen met zoo veel kalmte zooveel tact en hoogheid dat het gilio dol amuzeerde en hij er met haar om gichelde van genot
geen coquetterie en geen mogelijke jalouzie van hun kant hij betaalde het was zijn beurt en zij stonden op en zij nam vroolijk zijn arm en zei dat ze hem wilde verrassen
urania snikte zenuwachtig in cornélie's armen toen zij de jonge prinses zeide dat zij dien morgen vertrok zij waren met duco alleen in urania's eigen salon
en toen zijne nicht de gravin di rosavilla zijn witte nicht hofdame der koningin hen voor enkele dagen kwam bezoeken flirtte hij ook met haar en poogde hij de ijverzucht van cornélie te wekken
hij was een paar malen gaan fietsen met bob hope maar de jonge far wester was hem te energisch even als zijne zuster
door hem gewijd tot vrouw en zij voelde zich door hem als gestempeld tot het zijne zij voelde het tot in haar bloed en haar merg zij bekende het zich zij had hem nooit vergeten
en toen zij belloni naderden dankte zij hem zij wist niet precies waarvoor voor zijn blik voor zijn stem voor hunne wandeling voor den troost dien zij onuitlegbaar maar toch duidelijk uit hem voelde stralen
over een vrouw in een gedicht had hij wel eens dagen een week gepeinsd gedroomd over een vrouw in het leven nog nooit en dat hij geërgerd door sommige harer woorden
naar belloni te gaan mevrouw van der staal en de meisjes te zien verhaaltjes van haar te hooren over de salons van rome
het eenige pad dat zij gaan moest zooals ieder leven volgt eén pad o hoe vaak als een mensch zich maar gaan liet als een bloem als een vogel als een wolk als een ster
een engelsche miss zei de marchesa miss taylor ze zit daar in dien hoek alleen een simpel menschje dan de baronin en haar dochter dan de hollandsche een gescheiden vrouw en dan de mooie amerikaansche
een duistere laan vol onbewustbaarheid en noodlottige slavernij o van die levenslijnen het vreemde het allergeheimzinnigst vreemde toch terug te krullen terug te dwingen naar haar eerste uitgangspunt
cornélie sidderde over hare leden en klemde zich aan urania's arm zij trok haar naar den versten hoeksalon er was niemand
marguérite de valois voor de pavane kwamen de trap af waar blijven nu de anderen riepen zij omkijkende op de trap en zij naderden cornélie vroolijk met een danspas ook de dansmeester naderde
ik heb er nooit een geheim van gemaakt noch voor duco noch voor jou ik beschouwde het als amuzement en niet meer misschien heb ik verkeerd gedaan
zij had maar éene gedachte te vluchten te vluchten weg uit zijn meesterschap te vluchten uit de emanatie dier overheersching die geheimzinnig maar onomstootelijk
bleek rose en verschoten waar was haar pad zij voelde zich niet alleen werkster en streefster zij voelde zich zoo complex zij voelde zich vrouw ook zij voelde veel vrouwelijkheid in zich als een loomte die haar
dat hij haar mishandelde uitschold sloeg schudde en kwakte tegen den muur aan toen hare scheiding hij eerst niet gewild trots alles tevreden met een huis te hebben en in dat huis een vrouw wijfje van hèm
dat is de oranje voering van miss hope maar de atmosfeer is altijd de zelfde gebleven of verbeeld ik het me zij zweeg misschien ging hij door maar wat kan het me schelen
zoo had zij den koepel van st pieter klein kunnen vinden het corso nauw de zuil van trajanus een zuil als een andere en het forum had zij niet gezien terwijl zij er langs reed
zij nestelde tegen hem aan als een kind zij streelde hem zij aaide hem zij zeide dat hij haar moest helpen het was als bad zij tot hem haar angst steeg als een gebed tot hem op
bitter maar den alsem harer ziel gietende in hare brochure mevrouw van der staal en de meisjes die haar kwamen bezoeken waren verbaasd om haar slordig uitzien om haar rulle kamers een stervend vuur in het haardje
zij bleef een dag thuis moê en diep in zich bijna onbewust toch bang hem te zullen ontmoeten
mevrouw sprak ernstig met haar zeggende dat zij zoo voortgaande zich comprometteeren zoû en voegde er tevens aan toe dat zij ook met duco in dien geest gesproken had
de koningen en maria met het kindje in de stal met os en ezel men hoorde in ara coeli naar de
de straten waren heel eenzaam het collosseum rees dreigend op als een zwarte forteres in den nacht maar zij gingen er binnen
en zij sprak over het leed dat zij had doorgemaakt en over de vrouwen beweging in holland en eenmaal op dreef kon zij zich niet betoomen e ids aargang heviger en heftiger tot urania haar erg knap vond
nà het diner maar ook alleen maar nà het diner in dezen hoek aan deze tafel op deze plaats neemt u me dus niet kwalijk maar ik zou ook nu gaarne mijn plaats weêr innemen
hadden nooit willen gelooven aan zijne illuzies van architectuur harmonisch opgaande lijnen bekroond door een standbeeldentheorie met edel en goddelijk gebaar hoog in den blauwen hemel
niet uw spionneeren niet uw gebrek aan zelfbeheersching niet uw recht dat u op mij ongetrouwde vrouw meent te kunnen laten gelden terwijl ik u geen recht geef niet uw aanval en niet uw mes
zij wist het niet en wat gaf het dat te bedenken nu was het als het was zij was in haar bloed geen vrouw voor velen zij was in haar bloed geheel echtvrouw echtgenoote gemalin
dat zij indruk maakte op de luchtige natuur van het amerikaansche meisje en urania geintrigeerd werd nu vond zij het eensklaps zeer gewichtig een geheim een intrigue een gevaar in rome en zij fluisterden samen
ik zoû het nooit durven beweren dat je het deed maar je vraagt me wat ik gaarne zag nu ik antwoord je heel eerlijk ik zie gaarne niets het laat me heelemaal koud
zij sloot haar in haar armen zij troostte haar het schreiende prinsesje als met een nieuwe vriendschap zij nam haar als vriendin aan in haar leven niet meer als kleine mensch
men sprak er veel over cornélie en duco en maakte commentaren op hun omgang urania was blij zich verheven te achten boven die praatjes van het hôtel maar zij wilde cornélie toch waarschuwen
opgewonden las zij een gedeelte voor van haar brief en zij zeide zich te schamen over hare zwakte van gisteren hoe hàd zij zoo kunnen zijn zij begreep het zelve niet neen zij begreep het zelve niet nu zij zich voelde wat uitgerust met
met een enkel woord verklaarde zij het aan urania maar de oude vrouw verklaarde zij het niet en zij liet haar in een drift van machteloosheid
hun lijnen dwarrelen als arabesken door onze lijnen waarom kruisen zij onze lijnen met hun kleine beweging
maar dat zij ook met tact zich voegde naar hare zoo geheel nieuwe omgeving zij vroeg urania of zij gelukkig was urania zei van ja met haar glimlach van weemoed die zoo nieuw was en zoo verbaasde en zij vertelde
toen ben ik opgestaan laat me er liever niet over praten passie duurt te kort om een huwelijksleven te vullen
het is dat ik bang ben voor het huwelijk ik heb het gekend ik weet wat het is ik zie mijn man nu duidelijk voor me
een ieder wist dat hij een rijke amerikaansche erfgename zoû trouwen en een ieder had gevonden dat hij zeer het hof maakte aan de slanke blonde vrouw die niemand kende zij was getrouwd geweest meende
en het was aardig te zien hoe fel die dames allen waren op hare rekening van den geheelen winter op den koop toe te krijgen een prullig kerstcadeau tje en de gelegenheid om te dansen met vrij gebruik van een orgeade en een koekje
urania stelde haar voor en als verleende hij een audientie sprak de oude prins haar enkele minzame woorden toe en vroeg haar of italië haar beviel
en haar beide eerste dignitarissen dan ook verre van harmonisch en een storm van bevel en vervloeking hagelde deze dagen neêr op de ruggen der oude
hij dronk een paar glazen rooden wijn en toen een glas champagne de lakei bracht hem alles een voor een op een zilveren blad
dat hare mooie tanden telkens goed liet zien maar haar mondje opensperde of zij hazelnooten kraakte en het kind genoot genoot van de baronin en de baronesse
toen voelde zij iets in zich sterken een onwil in haar opgieren als een veer die eindelijk weêr spande nu zij uitrustte en niet meer was onder zijn blik zij wilde niet
niemand geeft hier om mij ik geloof dat je armen van je houden je hebt een edel doel ik ben daar ook blij om maar ik ben te jong om alleen voor een doel te leven ik heb verder niets niemand geeft iets om mij hier
en hij was heel vriendelijk tegen urania merkte cornélie op maar cornélie herinnerde zich gilio's woorden papa heeft bijna een beroerte gehad omdat de oude hope op urania's bruidschat beknibbelde
hij had haar als met zijn wil geleid naar een chaise-longue achter een louis xv paravent half damast half glas en zij liet zich neêrvallen
in rok en met de vage en nette manieren van een onverschilligen en moeden viveur gedistingeerd en toch laatdunkend en zij naderde fier de baronin die hare vochtige oogen telkens bevallig afwischte en stelde met arrogantie voor
die zijn gedeprecieerde symbolen verkocht had aan de ijdelheid van een nieuw koopmanshuis maar in zijn voornaamheid niet had opgekund tegen de slimheid van den koopman
vind ons niet slecht niet cynisch ach misschien zijn wij het men wordt zoo door ons cosmopolitisch plichtvrij bandenloos leven
en versierden er hunne kamers mede en sommigen bij voorbeeld den baron van othkirch richtte in haar eigen kamer een particulieren kerstboom op
zij weende nu haar hoofd op cornélie's schouder ach zij ze dacht wel nooit zoû zij ze winnen die trotsche vrouwen wat was ook zij een hope
en haar totaal gemis aan wereld en menschenkennis en rudyard zelve hoewel zij soms afschuw van hem had boeide haar ondanks dien
roze bruidstraan die met roze bloementrossen neêrhing verhief een rij van marmeren karyatiden en hermen nimfen saters en faunen wier bovenlijven eindigden in slank voetstuk van sculptuur en die het vlakke
den laatsten tijd voor urania om dat staaltje te krijgen en urania was zoo dankbaar dat zij alles vergat van den maatschappelijken toestand van meisje en vrouw getrouwd of ongetrouwd
gebogen cannelures het meer verzonk als een ovalen beker o wat is het hier mooi riep cornélie verrukt het ontbijt was een zonnig en vroolijk maal na het zwart sombere diner van gisteren
het was dien morgen twaalf uur toen cornélie wakker werd de zon schoot door de gouden reet der even opengeweken gordijnen met wemelatoompjes binnen
en zij had haar kiesrecht gaarne geofferd voor zoo een lieven italiaanschen prins cornélie ergerde zich stond op groette met een koele hoofdbuiging den prins en trok urania even meê bij de deur
rudolf toe ga weg zie je niet hoe nerveus je me maakt zoo onverwachts heb ik je hier weêr ontmoet toe ga weg laat me alleen
hij herinnerde zich het gala zijner aartshertogelijke avonden en vond het bal min en de boom armoedig de krukkende portier antonio gewend aan zijn betrekkelijk rustig leventje
het was kerstmis en de marchesa belloni bood bij gelegenheid van dit feest aan hare pensionnaires aan een boom in den salon en een bal daarna in de antieke eetzaal van guercino
men raadpleegde den herald men vroeg rudyard die alles wist omringde hem en hij glimlachte dik en beleefd en deelde kaartjes uit
met haar neef dien zij met alle geweld koppelen wilde aan een rijke erfgename ter wille van des prinsen vader die haar item zooveel voor dat huwelijk scheen beloofd te hebben
hij was er zeker van doorzag die hem antipathiek toch toesprak met coquetterie om hem te behagen te winnen onbewust uit louter perverse vrouwelijkheid hij zag haar mooi en pervers
cornélie was blij dat gilio de gravin had zij interesseerde zich met duco voor haar urania's plannen hij voerde gesprekken met den architekt en duco was verontwaardigd
het was van geen belang hij had dat nooit van veel belang beschouwd en zij ze weigerde het hem neen hij begreep haar niet maar wel begreep hij
eenzaam vervreemd van hem en bitter om die vervreemding zij voelde zich klaar om te weenen te snikken en vreemd in haar bitterheid dacht zij aan hèm
als de genoodigden dan nog vlug in hun fiacre wisten te stappen zonder hem zijn fooitje te geven om en bij kerstmis was de stemming tusschen de
vastgegrepen als voor een steun als zoû zij bezwijmen bij den aanblik van zooveel italiaansche adelgrootheid zij vond hem heel mooi heel voornaam klein en smal en bleek met zijn oogen als karbonkelen
hij ziedde als hij er aan dacht en hij haatte haar en hij zwoer zijn groote goden wraak te zullen nemen hij vloekte zijn eigen
hij dacht na zoo een dag zij is toch niet zoo heelemaal onartistiek en zij dacht aan hem met eerbied ook als de suggestie verbroken was en zij nadacht en eigelijk heel diep in zich
nam gilio's arm en zeide met haar blik die uit haar toegeknepen oogen hatelijk uitpriemde als een naald pardon maar u zult mij exuzeeren als ik u den prins di forte braccio weêr ontneem want ik heb even intiem met hem te spreken
wil je niet hoor eens als je niet even met me meê gaat is het nog niet uit anders is het misschien uit en zie je me nooit meer terug
ze hebben flink over je gekletst in den haag eerst over je brochure en toen over je schilder haar oogen priemden hem toe als naalden hij lachte je kan nog even boos kijken als vroeger
in al deze sombere grootheid die op haar drukte als met eeuwen
en de tijden er niet in gebouwen en ruïnes opstaan als afzonderlijke perioden maar iedere periode door dagen en jaren verbonden is aan de volgende nauw
stel mij eens voor aan je vriendin cornélie klonk achter cornélie een diepe stem zij voelde die stem als brons in zich zij wendde zich werktuigelijk om
nu moet ik mijn koffer pakken hoe laat gaat de trein tien uur vijf-en-twintig zei duco wij gaan samen kan ik afscheid nemen van prins ercole laat belet voor mij vragen
druk pratende en toch onverschillig of hare woorden zoo maar onverschillig van haar lippen vallen u merkt goed op zei van der staal o zeg dat niet sprak cornélie bijna geërgerd
en niet zoû toestemmen in een harer dochters s avonds alleen met een heer te zitten in een café en cornélie dacht ook aan den haag en glimlachte bij de gedachte aan hare haagsche kennissen en zij zag naar duco
terwijl de toekomst al zoo dicht bij was ik heb medelijden met onze ouders en ik zoû ze er bijna liever om hebben dan ik ze ooit gehad heb
om niets dan doellooze woorden als parelde het fransch en het italiaansch dat zij door elkaâr spraken als glinsterde hun scherts als klatergoud en regenboogden hunne equivoque woordspelingen de prins betreurde het dat zijn
het is wat schuim van een oogenblik meer niet ik ben het dadelijk vergeten ik ben den prins dadelijk vergeten en jou vergeet ik niet
maar het overwoog niet in hare waardeering en hij zag het dat zij met hem zoo eenvoudig aanhankelijk was zonder behaagzucht toch zoû hij nooit vergeten zooals zij gisteren met den prins was geweest jalouzie had hij gevoeld
zal zoet zijn en amuzant hij zuchtte povero gilio zuchtte hij arme paljas zij lachte in de pergola waren urania en bob hope de pergola begroeid met wijngaard en
en nu was zij vrij los van alle banden van alle menschen als mevrouw van der staal boos was wat kon het haar schelen en duco
alleen begon zij wat ik zal geen vroolijk leven hebben de prins behoort tot de zwarten ze zijn altijd in rouw om den paus er is in hun côterie bijna niets geen bals geen feesten
kerstmis naderde en men stroomde naar de presepio's die schilders in palazzo borghese hadden opgesteld een panorama van jeruzalem en de herders de engelen
zij zag naar de bladen harer brochure verspreid op hare groote schrijftafel een tafel om aan te werken ze lagen geel in het licht van hare werklamp ze waren allen nog niet overgeschreven maar zij had nu geen lust
eenige vertaalde klassieken ovidius tacitus en dan dante petrarca tasso het schemerde in hare kamer het was geen licht om te lezen zij was te weifelend om te bellen voor een lamp
of op de mercato dei fiori dat was hem een hartstocht te zoeken door rome naar een oud stuk tryptiek of een antiek fragment
maar er was een levensbelang dat haar dwong nice plotseling te verlaten zij zwoer e ids aargang dat het er was zij zwoer dat zij haar ongeluk haar verderf zoû voelen naderen als zij bleef
en wat doet u hier op dit uur wat ik hier doe ik zit hier met van der staal op dit uur op dit uur wat meent u prins wat bedoelt u wat ik bedoel dat s nachts de pergola gesloten is
wat was het vroeg urania verrukt en hij zeide dat hij haar bracht een staal van het nieuwste toilet van hare majesteit zijn nicht niet een zwarte als hij maar een witte niet pauselijk maar
en haar zoo aanbidden ik wist natuurlijk dat je me dat een dezer dagen zoû vragen het lag in de natuur der dingen een groote vriendschap als de onze geleidde natuurlijk weg tot die vraag
en een droom van praxiteles nog over in een romp verminkt marmer is edeler dan alles wat op de wereld liefde zich noemt zij fronste hare wenkbrauwen zij zag somber laat ons in de balzaal gaan zeide zij
in weken zag zij mevrouw en de meisjes niet meer maar zag zij duco iederen dag zij waren trots hun essentieel verschil van karakter zoozeer gewend aan hun samenzijn dat zij elkaâr misten zoo zij elkaâr éen dag niet gezien hadden
hij zoende haar nog eens geef mij een zoen terug vroeg hij met zijn stem zij sloeg om zijn lichaam haar arm en zoende hem op den mond tot ziens zeide hij nog eens
cornélie is ziek geloof ik ik kan haar niet alleen laten zij wil naar haar kamer het is goed dat mrs uxeley het weet anders wordt zij misschien boos
over de breuil gesproken maar cornélie nu aan haar glimlach haar blos de schittering van haar oogen zag dat men gelijk had zij liet hen beiden alleen met een treurigheid om urania
urania schrikte voor dat breken met alle conventie maar zij beschouwde haar vriendin als een vrouw die dingen mocht doen die een ander niet doen mocht
vindt u dat een goede levensopvatting neen maar waarom neemt u er dan geen andere zooals ik een nieuwe jas zoû nemen of een nieuwe fiets
hare verrassing en nederlaag op het bal hare pen ijlde over het papier zij hoorde niet dat er geklopt werd dat urania voorzichtig binnenkwam denkende haar nog in slaap te vinden en willende weten hoe zij zich voelde
en misschien omdat zij niet wisten voor zich zochten zij allen te zamen nu een breed pad een hoofdweg waarop zij voortgaan zouden met scharen met dringende menigte van vrouwen met regimenten van vrouwen
ben je heusch een goede vriendin kan ik je vertrouwen kan ik vertrouwen op je raad ik wil je niet meer raden ik heb je geraden nu moet jezelve weten
laat ons nu wat gaan drinken herhaalde hij werktuigelijk nam zij zijn arm en haar hand trilde op zijn zwarte mouw
en in iederen koffer geborgen kon worden zij had in haar broze figuur in haar bleeke meer fijne dan mooie trekken zij had om zich heen als een halo de poëzie van zichzelve
in ieder pension van rome is een jezuïet die er gratis woont als de eigenaar goeien vriend met de kerk is en die met veel minzaamheid zielen poogt te winnen cornélie wilde niet gelooven
de prins was opgestaan hij hijgde blauw hij kwam tot zichzelven neen zeide hij langzaam ik wil niet duelleeren
hij boog over hare hand zij begaf zich naar de osteria en zag dat duco door het raam hun afscheid had gezien
haalde in een anderen salon een waaier dien mrs uxeley vergeten had bewees telkens de een of andere kleine dienst dan zette zij zich alleen in den druk gonzenden
je maakt je ongelukkig om niets je denkt en de marchesa denkt het denkelijk met je dat ik je gilio wil ontnemen neen lieveling ik zoû niet willen trouwen met gilio al was hij koning en keizer
over het algemeen kwam men haar vrij wel te gemoet in dien kring van cosmopolitisme omdat men wist dat zij een intime vriendin van de prinses urania was
aargang ij bleef toen een paar dagen thuis en at op hare kamer
maar zijn natuur was zoo weinig ernstig hij zoû trouwen meer om zijn vader en de marchesa belloni dan om zichzelven
ik geloof niet vele maar dit is een andere kwestie en ik geloof wel dat het belang voor wereldkwesties bij de meeste vrouwen pis aller is u is een afvallige geworden
tegen elkaâr in draafden en borden braken en nu dat het heele personeel aan het werk was gezet zag men eerst hoe oud de
hij mopperde iets adieu prins zei cornélie kort en zij keerde op haar weg terug waar gaat u heen vroeg hij
jammer van al die rare dingen verder op die restauratie die melkkiosk ze bederven alles tegenwoordig laat ons hier gaan zitten het is zoo mooi hier zij gingen zitten op een bank
ik blijf zoo alleen snikte zij ik ook ik hoû veel van je ik hoû van jullie beiden is er geen middel bob verlaat mij ook morgen ik blijf heelemaal alleen wat heb ik hier niemand die van mij houdt
in het rijtuig waren zij stil en hij dacht er over glimlachend hoe men overal hen had aangezien dien dag voor man en vrouw zij ook dacht aan hun toenemende intimiteit
hadden zij avonturen gehad hij vertelde er een die haar zeer lachen deed hij vertelde een paar anecdoten na levendig opvlammende onder haar blik en zij lachte
het feminisme vroeg hij het socialisme de vrede bijvoorbeeld neen glimlachte hij ik denk wel aan ze maar niet over
hij had eindelijk toegegeven zich laten beschuldigen van overspel wat niet bezijden de waarheid was toen was zij vrij maar zij stond als alleen aangekeken door al hare
maar evenals urania zelve ondervond zij van den vrouwelijken kant der oude italiaansche namen en titels die soms opschitterden in dien kring een verpletterenden hoogmoed en minachting de heeren lieten zich steeds aan haar voorstellen
haar gezicht was glad als porcelein het bruine haar geönduleerd schitterde van diamanten binnen ij was laag gedecolleteerd in een japon van lichtblauw brokaat en zij schitterde als een reliquie schrijn
zich een beetje schikkende naar wat hem gegeven werd maar die spijt bekende zij nauwlijks zichzelve bekende zij ook nu niet aan duco en wèl bekende zij haar bitterheid haar haat tegen haar man
hij was het zij scheen hem niet te kunnen ontvluchten en onder zijn blik als gehypnotizeerd scheen zij zoo vreemd haar kracht te herwinnen hij scheen het niet te voelen dat zij ziek was zij
toen haalde hij de schouders op als wierp hij zich een pak van den rug fa niente troostte hij zich domani
niet willende toegeven aan hun conventie eisch van die soort van halve rouw die een gescheiden vrouw moest omgeven volgens hunne
het bal is begonnen zei mrs uxeley maar wie dirigeert straks mijn cotillon als ik u van dienst kan zijn mrs uxeley zeide brox ik heb een klein talent voor
zij had met gilio nooit een liaison gehad die langer duurde dan een uur zij had over de liefde eenvoudige ideeën met weinig nuance
en toen duco haar na een week weêr opzocht en een oogenblik bij haar kwam zitten bleef hij doodstil stijfrecht op zijn stoel zonder te spreken terwijl cornélie hem het begin harer brochure voorlas
wij meisjes en vrouwen die niet als onze jongere zusjes worden gewezen op den strijd daar vlak bij ons maar ik geloof dat wij nog de hoop hebben op onze jonge jaren
er waren voorbeelden bekend van zeer goede pensions waar tal van reizigers dames vooral niet kwamen omdat er noch boom noch bal was met kerstmis
terwijl zij de hertogin en de gravin op twee meter afstand in stupefactie over haar brutaliteit met open mond liet alleen staan en nog daarenboven tusschen haar en die dames haar sleep wijd
bij de van der staals om wat afleiding te hebben voor haar avond de marchesa had haar eerst niet gegroet al duldde zij haar aan de table dhôte voor drie lire per avond maar langzamerhand groette zij weêr cornélie met een zuurzoet lachje
er is niets te veranderen aan wat geweest is en wat geweest is is nog altijd in je durf nu eens zeggen dat ik niet netjes spreek en kiesch geen vloek en geen onvertogen woord komt over mijn mond want ik wil je niet driftig maken
en den eersten avond dat de jonge van der staal was aangekomen gaf zij meer van zich dan zij ooit gedacht had te kunnen doen aan vreemden die zij nauwlijks enkele dagen kende
en jij bent dapper in dien vollen salon lachte hij met zijn lach die haar opwond tot drift als zij er niet door bedwongen werd neen ik zoû je niet ranselen ging hij door ik zoû je zoenen
kalmte en zachtheid dat ook zij kalmer werd en zachter en glimlachend tot hem opzag en hoe ver zij ook van elkaâr verwijderd waren hij gaande langs droomenlijn zij verloren in een duisteren doolhof
die dingen zijn zoo akelig en zoo leelijk praat daar niet over smeekte hij hare oogen stonden koel haar lippen trokken neêr van walging en zij stond op is u boos vroeg hij deemoedig
dat is niet het zelfde het is hier juist zoo mooi om te blijven om niet door te loopen maar om te blijven dat meer die dom die heuvels die zalen binnen verwaarloosd maar zoo mooi de drie hoven zijn vervallen
naar urania hope om zich te mengen in de verwarde arabesken van kleinere levens zonder belang van menschen die hij minachtte om hun gemis aan lijn aan kleur aan droom aan waas aan alles
vond zij interessant omdat zij zag hoe reizen iemand rukken kan uit het cirkeltje van côterie begrip de jonge baronesse die zich niets van het leven aantrok en maar schilderde en maar schetste interesseerde haar in haar gefluister met
en door de open bogen scheen het maanlichte blauw van den nacht in de ronde put van de arena ter eene zijde zwart schaduw stroomde ter andere de stroom van maneschijn binnen als een witte vloed als een waterval en het was als spookte de nacht
kennissen kwamen haar aanspreken en waren druk om hare stoelen heen en onder hen udolf rox aar ornélie ontweek alle vertrouwelijkheid
en alles most exquisite vindt maar mijn geheugen is zoo slecht dat ik in mijn eenzaamheid moet bedenken mevrouw von rothkirch is lang statig met den glimlach van de duitsche keizerin op wie ze een beetje lijkt
rudolf zeide zij hoog het is eenvoudig belachelijk als je het niet onkiesch vindt probeer het dan toch eens belachelijk te vinden het amuzeert je gevoel voor humor maar bedenk eens hoe men in holland hier over zoû spreken
spreekt heel anders dan u een jaar geleden schreef ja ik ben heel nederig geworden omdat ik oprechter ben natuurlijk ik geloof wel in enkele vrouwen in enkele groote geesten maar zoû het meerendeel niet in vrouwelijkheid blijven
maar spreken kon hij niet meêschertsen kon hij niet vreemd in die atmosfeer vreemd in dat element van zooveel luchtigen levenslust
in sommige gevallen is een vrouw al hare ideeën ontrouw in éen enkele seconde wat het dan wel is
en had de champagne haar als eensklaps bewolkt nu dacht zij aan hem in de geslagen loomte van hare verpletterende morgenvermoeidheid en het werd haar als was haar geheele italiaansche jaar een tusschendroom geweest
is heel aardig hij helpt ons met allerlei kaarten voor een mis van de paus introducties hier invitaties daar hij schijnt veel invloed te hebben wat kan het mij schelen wie en wat hij is else denkt ook zoo
vierkant spannende in de buiging van zijn zwarte broekspijp en zij voelde als een plotselinge wanhoop dat zij hem kende en voelde in heel haar lichaam
zij wandelden dan langzaam door de stille verlaten straten soms was het laat maar soms was het dadelijk nà het diner en dan wandelden zij nog het corso in dan vroeg hij haar meestal nog wat te gaan zitten bij aragno
minste dat je nog verliefd op me bent ik voel dat ik weet dat zeker probeer het niet te ontkennen het helpt je allemaal niets cornélie en wil ik je nu nog wat zeggen ik ben ook verliefd op je en meer dan vroeger
en de baronesse waren ook nader gekomen en hij hoorde cornélie's woorden rome is mooi zeide hij ernstig en rome is meer rome is een groote troost voor velen
de prins en de marchesa waren opgestaan cornélie zag duco aan duco lachte ik begrijp ze niet goed zeide hij het is natuurlijk een aardigheid cornélie schrikte
waarom wilde zij niet dacht hij inschenkende de schuimende monopole morsende over de kelken waarom stelt zij zich tusschen mij en die amerikaansche kousenverkoopster zoekt zijzelve een titel in italië
de kellner had wat fruit voor hen neêrgezet en trok zich terug beiden zwegen ze een oogenblik toen sprak zij met een heel zachte stem en haar wezen had zoo iets teeders van weemoed dat hij in snikken had kunnen uitbarsten
dienaren gij allen makkers herakles is vrij van boete terug gekeerd te thrachis maar niet om de eindelijke rust te genieten tusschen have en in huis met vrouw en met zoon
maar in het schrompelend kleed en met de open gesperde oogen omplakt door de purperroode arabesk als een monster van tartaros en toen zij hem zoo zag
asklepios een wemeling van glorie uitstralende zaligen tot herakles eensklaps tusschen hen allen bespeurde de witte tinteling des vloeds van hera's heilige melkdroppelen die haren tepel
hoor mij o alkaïos en laat mij zeggen wat er klinkt in mijn ziel er klinkt door mijn ziel de weêrklank van àlle muziek de weêrklank van die der zeeën en winden langs kusten of door boomen en looveren
de vrome rust tusschen tempelen en altaren der gunstige goden om tusschen vroomheid en rijkdom en huislijk geluk te einden het oudere leven na zwaren arbeid na zwaarder leed
de goddelijke knaap glimlachte en hij was zo schoon dat herakles hart verheugde eros zoekt herakles zelven fluisterde de gouden stem van den
en mengelden reeds de vrouwen heur tranen en klagende keerden huiswaarts allen weenende nu ook strompelde de oude koning keyx hulpeloos alleen met zijn stok tusschen de smart uit galmende herders en
als wellicht wie ook ter aarde maar herakles nooit verdiende wreed om hera's haat wreed om hera's haat wreed om hera's onverzoenlijken haat hera die deianeira haat
die golven slechts vervloeien over lage zanden had herakles haar met de runderen doorwaad waar ten zuiden hij thans in het schuitje haar overvoer scheen de suizende duizeling der diepte der ontzettende diepte
op de treden van haars vaders paleis vroeg de held als twijfelde hij wàt vroeg zij herakles op de treden van haars vaders paleis
wee wee roept de wijze uit over u o amazonen zoo gij herakles en de zijnen vrijwillig duldt in de heilige stede
en herakles nu verbaasd herkende de goddelijke jageresse lichtvoetige artemis zij naderde slanke snelle maagd de
wat was zij weêr verre in dien oogwenk met dien ènkelen luchtigen sprong het zoû een onmogelijk werk hem zijn nu liep hij haar achterna zij scheen zich in het geheel niet te haasten zij liep rustig maar snel vooruit
en aan zijn geheven hoofd en zijn uit geslagen armen en vrome handen zag ik dat hij bad tot zijn vader in de nacht op den weg stond hij en bad
de sombere wolk van angst over de landen omme gewenteld zag een onwetende herder die zijne kudde magere schapen weidde over de schrale heuvelen bij argos
lauwerfestoenen als toen had deianeira gewild aan den sneeuwwitten weg om niet te herhalen wat eenmaal onnoodig geweest was
zij scheen hem zelve te willen wijzen waar zij wel was zij verscheen op een heuvel tusschen ilexen de maan scheen reeds langs de sombere stammen
en hunne zusteren mykenæ's maagden wierpen rozen en myrten voor zijn voet als ware hij een lieve bruidegom en hieven hem lauwertwijgen
ik geloof dat hare zinnen waren verwilderd toen zij nessos bloed giftig van hydra bloed smeerde op den mantel dien zij zond haar
of zij werden haar veilig en boom nog niet bereikt opgeschrikt door den bokspoot en herakles zag hem de dryaden achter volgen bereiken bestormen in het gouden looveren verstuivend verschiet
o hippolyte slecht kent gij de heerlijke artemis zoo gij meent dat de zilverglanzige hemel en aarde weldadige heilige maagd zuster van gouden foibos apollo
en zijt gij het werkelijk die deze nacht dwaalt langs mijn weiden in den stillen weemoed van sterrenschijn want wat zoekt eros in dezen stond op herakles nachtelijke gronden
dat het gras dien dag was gegroeid dat het geurde van ment en mariolein dat de lucht zelfs zuiver om dreef in de wijde nacht die zich welfde over het ten westen in week goud vervloeiend verre verschiet
een onmetelijke twijfelachtige vaal te doorziene maar geheel te doorspieden nacht die zich strekte strekte strekte zonder
en door haar weeklacht wilden weêrhouden der overwinnaars verderen voortgang maar te vergeefs reikten zij de armen en rukten de grijze haren
rijs op o niet was het deianeira die herakles doodde het was het noodlot het noodlot alleen
terwijl zijn armzalige hond blijde blafte en zijne magere schapen rustiglijk voort gingen de schrale gele halmen te grazen
het was of ieder van hen had gemeend dat zeus zelve den bliksem zoû werpen in den stapel opdat hij zoû vlammen maar in stede van donderwolk en weêrlicht te zamelen bleef de onverbiddelijke hemel sneeuwen sneeuwen sneeuwen
vreest niet o gij van argos riep iolàos bedwingende de wringende hengsten die steigerden ter zij van den wagenboom zoo dat de wielen wentelden naar voren scheef
ik geloof ik geloof deianeira maar nooit zal zij herakles meèr omhelzen vrouw de liefde heeft uit
ik kan s nachts haar niet jagen dacht herakles vermoeid zonk hij neêr en sliep boven op den heuvel legde zich de hinde buigende hare fijne pootjes z bevallig als was zij bang ze te breken
ja dit oogenblik het is nog duldbaar maar hoe zal het zijn over een uur over enkele
ik heb hem vergiftigd ik heb hem vermoord vermoord vermoord ik die hem boven alles mijzelve mijn zoon liefhad ik deianeira heb hèm vermoord
en sloeg weêr neêr tegen de bergen zelve herakles herakles stierf herakles herakles vrat het giftige
en plots zagen zij zagen zij allen de als vuurdronken sneeuwblanke rossen met den wagen en wie op hem stond zich storten in de zee van vuur die wijd uit golfde
xxxix toch zonder vreugde waarom waarom tch zonder vreugde stond de held bijna somber op den wagen die rolde de poort van mykenæ door
maar de andere priesters en wijzen mykenæ's verlieten fronsend de brauwen en ontevreden de hoofden gebogen de beide zijden des troons en baanden zich langzaam weg tusschen de zuilen
kort gerokte snelvoetige artemis en de held rees ontroerd de handen gevouwen en wilde dankbaar op de knieën zinken voor zijne goddelijke zuster om bevende te kussen den zoom haars
zagen nieuwsgierig hamadryaden uit en dryaden het woud was ontwaakt het zonnegoud vloeide de looveren langs en verdroop over de beek
de groote godin ook eeren als zij vroom eerde de anderen herakles vader en broeders en zusters
over het donkerende eiland en herakles naderde den boom om welken de maagden nauwlijks hare houding veranderden terwijl zij hem vreesloos met hare droomvolle oogen aan
heeft u bevolen mijne hinde te vangen maar gij o herakles weigerdet uit vroomheid aan mij uw goddelijke zuster het gebod van uw meester
in de overgave aan weemoedige sluimering de dijen welfden uit het gras en trots de rust spanden ng de kuiten
weest welkom o gasten gij allen dezen gouden morgen in mijn oichalia plots verbleekte de koning eurytos en
waar op de vorst plaats nam achter hem de stoet zijner hovelingen en was er een stilte tusschen de duizende zuilen en de duizende mykenæërs tot eurystheus de bibberende stem verhief en hij zeide
deianeira en slechts hyllos gedood gelùkkig ware met haar zoon zij gestorven
en zoo zij nièt gunstig waren geweest aan hem en zijn werk welnu wat ware het eigenlijk dàn eindelijk
en zij sprak haastig toen herakles was genaderd vreemdeling dien mijne droomen mij kondden en dien iole niet kende dan dézen dag maar met bevende vreugde begroet hoor wat ik haastig u meld
in het zacht bewogene wiegje als hadde ik uwe eerste spelen geleid en uw forsche leden zien zwellen van jeugdige spieren ik heb u lief als zag ik u niet dezen grauwen dag voor het eerst
zij stond plotseling bezield bleek en groot als eene der godinnen die zij gevloekt had zij zag om zich heen als zocht zij
nu nu zagen het allen en omdat zij staarden naar hèm zagen zij niet haar zagen zij niet dat deianeira zonder aarzeling de eerste stammen des stapels betrad
o lieflijke hinde heb ik je eindelijk dan gegrepen dag na nacht nacht na dag heb ik je gejaagd en ik weet niet meer hoe vele dagen en nachten
dat thrachis beemden en dreven eenmaal zouden weêrklinken van vreeslijk vreeslijk wee dat iole hare tranen zoû mengen met deianeira om den held beiden zoo lief
zoo ik tot nog toe slaagde het moeilijk werk te volbrengen volbreng ik het werk steeds weet ik de lagen die hera mij legt
ik was dronken als door dionyzos gave ik was niet meer die ik was ik voelde een kracht in mij als nimmer
vreest niet o gij van argos de held is de zoon van zeus maar de priesters openden de poorten en tusschen hen trad herakles uit zeus zoon uit zijn vaders tempel en hij schreed niet anders dan een god zelve
een rosse vorstenmantel gelijk van zijne schouderen af den zwaren knots droeg hij in den arm en de andere arm wichtig en teeder
met trouwen iolàos die naast hem nu stond bij deianeira en hyllos om te tellen het vee om te danken de goden om weemoedig te einden het leven het oudere leven in eindelijke rust
en het was of herakles en de hydra elkander woedend zagen in de oogen ik schouwde dat o reuzekracht van den held hij den slangehals langzaam in den schroef zijner vuisten m draaide en draaide
in themiskyra die geen andere held ooit betrad dan ares zelve wier dochteren o hippolyte uwe dochteren zijn en u omringen wijze riep
en deed de koorden weêrtrillen met den kunstig aanslaanden staaf hij zong en zijne stem was zoo zoet en zuiver dat uit de zee zich de nereïden verhieven
anteros fluisterde zacht de andere god naast de liefde mijn broeder ben ik zijn broeder de
woog over de tengere schouderen van abderos die in lange chitoon van purper de goudene lier prangde aan zijne zij
en parelde vogele hel dadelijk onderdrukt hij hief het sombere hoofd hij had vernomen het waren de zich verschuilende nymfen der bron
vrees je abderos dan niet de dierlijke driften de onbewuste razernijen de in woeste opwelling verslaande krankzinnigheden
hij stond voor den nog leêgen troon van eurystheus en terwijl om hem heen de duizende stemmen gonsden
tot slavinnen zult vernederd gij worden door wie gij overwonnen uw vrienden noemt maar die naderden ons in de heilige nacht als vijanden vol helschen toover
kom je nog niet scheen zij te vragen kom je dan nog niet vàng me dan vàng me dan als je kunt maar herakles marde opzettelijk tot het dagen zoû hij legde zich in de anemonen en madelieven
vrienden vrienden ik smeek hakt de besneeuwde pijnen om bouwt den stapel bouwt den stapel koning keyx weldoener en heerscher
maar dan span dadelijk het tweespan mijn snelle wilde witte twee voor den lucht raderenden wagen ijlings vor wie ook ontwake voor de dageraad wekke den dag
toen van der faunen verteederde fluiten tinkelde gedempt de droppeling af uit de diepte des wouds vor de nachtrust orgelden weder de vogelen in de rosse stralen zoemden de torren
wel waren hem lief en trouw de brave knots de luchthartige iolàos zijn beide goede helpers in het overweldigend gevaar
is het hippolyte met wie ik strijd het is hippolyte zelve held bekende de amazone en wie kan het zijn die hippolyte heeft overwonnen en haar onwrikbaar omklemt in zijn arm
tot nieuwen val in de nog aarzelende duisternis in den aan valenden morgenschemer een bare werd aan gebracht getorst door tal van sterke mannen en belegd met huiden van dieren
waarom zouden wij overijld ons naar thrakië reppen terwijl moede des roeiens uw moedige armen nog moeten zijn
hij glipt de vogel tusschen de voegen des bouwvalligen torens en keert zonder het brood telkens weêr en iole heeft hoop dat ifitos leeft
toch zonder vreugde trots het purperdoek de ramen uit gewimpeld het lauwerfestoen rond de zuilen gewonden trots cymbelslag en zegezang van jongelingschaar en
naar hippolyte wie ares geschenk de gordel van kostbaar goud onder den boezem snoert ijlings ijlings o iolàos reeds schemert in het oosten een kier van licht
waar zonneglans ten laatste zich legde over de glinsterende loovertoppen zag de oude herder plots uit de richting der gevreesde plassen van lerna
nauwlijks bedwongen door de bevende handen van steeds snikkenden iolàos de smart van een geheele wereld sloeg aan in radeloosheid tegen den geslotenen hemeldom verdoofde in de dichte
alle die goden gunstig den held schreden mede de priesters van het heraion hera s tempel te argos
en door de dringende blij jubelende luid p juichende menigte naderde ja naderde werkelijk de slaaf alkaïos hij dien het volk reeds herakles noemde
maar de hinde zelve was hem ter zijde in zwaren slaap gezonken haar moede kopje de maagde oogen gesloten over herakles dij rustig ademe deinend hare slanke hals en ranke flanken
en de held o iolàos gij moedige makker van herakles waar toeft hij thans en waarom is hij zelve niet verheugd in ons midden
en blijde reeds tal van nieuwe slachtofferen aan hare godheid te zullen offeren maar noch de thrakische helden noch iolàos noch herakles waren als de skythische mannen klein en zwak en
omdat alleen ondier en monster vermorzelt zijn knots als ware die een vriend die mede strijdt tegen bovenmatige monsterige
loop meldde de titan langs den boord van den aardschijf ten westen toe plotseling zult ge zien uit steken in de wereldnacht die dan van starren zal schitteren een schiereiland dat er zwevende in drijft als een wolk
terwijl iolàos mende de witte wilde twee dwars door de duizende juichende mykenæërs heen die minnend den held
herakles had gehoord maar niet begrepen zijn hart in zijn breede borst klopte bonzende hoorbaar hij greep knots en boog en sloop heen
de sneeuwvlokken doofden de vlam niet smolten sissende in het gelaai in eén oogwenk stond de stapel in hellen brand of de oita in vulkaan zich herschapen had
nadat leven en noodlot hun wreed waren geweest zwolgen zij thàns zwevende in den eeuwigen glans en leefden zij hun levens
maar angst voedde mijn hart niet meer het was of zeus zelve mij in gaf steek dezen al dorren boom in brand en snel toe met den laaienden fakkel ik deed als mij in werd gegeven mijn bijl hieuw een boomstam om
was het mogelijk had zij toen niet plots voor zich gezien een vizioen dat zij herakles nooit meer omhelzen zoû dat hyllos nooit meer zijn vader zoû zien
o de weelde thuis te zijn o de weelde te thrachis weder gekeerd te zijn aan den voet van den oita
herakles reuzig dekte de eigen kop des nemeïschen leeuws den kruin en de reuzige held scheen gegroeid
reiniging en zangwedstrijd ter eere apollo in zijn lauwerbosch waar verrees het beeld van den god het plechtig ophangen
de honderdkoppige draak bespiegelt niet maar blaast den vuurgloed uit honderd muilen ik draag liever den hemelbol dan zulken roof te moeten volvoeren
en galmde tot de goden om hulp en erbarming voor herakles en het sneeuwde en het sneeuwde steeds met dichtere en dichtere vlokken en de vlokken schenen des helden niet meer duldbare martelpijn niet te koelen
naar de grazige heuvelen die lieflijk wazigden in den weêrglans der zinkende zon verbaasd droomden des ouden mans dwalende oogen om zich heen het scheen hem toe
toen het werkelijke vuur hem omleekte die door het giftige toovervuur de lange uren gemarteld was hij lachte hij lachte herakles
maar zullen ter zelfder twijge rijpen murmelde de derde maagd het noodlot is vervuld door den held
vorstenzoon stond ik mijn eerstgeborene recht af aan mijn broeders omdat ik zoo eenzaam ver mij voelde van alle anderen over wie ik eenmaal zoû heerschen
de eene stond en hief de blankende hand naar een der goudene appelen als tastte zij de rijpheid des oofts de andere zat op een wortel des booms en staarde gedachtevol uit over de wereldzee
schubbeloos kwetsbaar zich verheffende onder het schiereiland zelve de drakestaart af hangende eeuwig bewegende over de lagere zacht aan schuimende golven
weldra over den witten windenden weg joeg iolàos de jagende rossen de wilde witte twee naar het noorden toe en de wagen vloog als gevleugeld voort
aan wie zijn land had verlost van den leeuw mijn kinderen mijn schoone zonen thespios de waardige vader uwer moederen die mij de vijftig gemalinnen gaf
thespios vijftig teedere dochteren tot wie herakles ging in de van vijftig bruiloftsfakkelen helle nacht wier liefdebrand volgde op den dag die den thespischen leeuw zag verslagen
zijne oogen hieven zich dof zijne biddende mond trok bitter in den koperkleurigen baard waar in als in het koperkleurige kroeshaar de zilveren draden glinsterden
van zalige glories herakles zag den blondlokkigen knaap hesperos met den fakkel ter hand
o hippolyte riep uit de held terwijl over de vlakte de strijders en strijderessen overwinnaars en overwonnenen zich dicht verzamelden om hun aanvoerder en hare