AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
wiens gezicht hij zelfs niet duidelijk had kunnen onderscheiden t is waar dat die man blootshoofds was maar dit was niet voldoende
hij was als de voogd van het oord hij had het ridderkruis geweigerd men had hem tot maire benoemd een in vrijheid gestelde galeiboef kende het geheim van een door dien man vroeger ondergane straf
die als een plank in haar geheele lengte onder het water gebogen was zonder te breken de goed gebouwde vloeren zijn gewelfd en daardoor zeer sterk
op de eerste verdieping bleef hij staan alle lijdenswegen hebben hun statiën het venster van het portaal een schuifraam was open gelijk in vele oude huizen ontving de trap het licht van de straat door een venster dat er op uitkwam
van elk zijner vuurstralen en met zijn dondertrossen den dood verspreidende daaronder was de barricade aan beide zijden was dezelfde stoutmoedigheid de dapperheid was
enjolras en combeferre hebben gelijk geen nuttelooze offers ik voeg mij bij hen en men moet zich haasten combeferre heeft u gezegd zooals het inderdaad is er zijn er onder u die gezinnen
hij kon de d niet uitspreken hij sprak zoo zacht en onduidelijk dat men meende een vogel te hooren ik herinner mij dat men eens bij het beeld van herkules farnèse om hem heen ging staan om hem te bewonderen
dat legaat was aanvankelijk vijfmaal honderd vier en negentig duizend francs geweest maar tienduizend francs waren aan de opvoeding van mejuffrouw euphrasie besteed waarvan vijf duizend francs aan het klooster zelf waren betaald
en dief wees zoo goed op te merken mijnheer de baron dat ik hier niet van lang geleden vergeten zaken spreek die door verjaring voor de wet en door berouw voor god uitgewischt kunnen zijn ik spreek van nieuwe zaken van onlangs gebeurde zaken
of ge mij begrijpt mijnheer pontmercy maar nu heen te gaan haar niet meer te zien haar niet meer te spreken niets meer te hebben dit zou moeielijk zijn zoo gij er niets tegen hebt zal ik cosette nu en dan
waar duizendbeenen van vijftien voet lang wemelden en die tot badplaats van behemoth had kunnen dienen de groote laarzen der baggerlieden waagden zich nooit verder dan tot zekere bekende punten
de portier wekte alleen basque basque wekte nicolette nicolette wekte tante gillenormand maar men liet den grootvader slapen meenende dat hij de zaak altijd vroeg genoeg zou
een pen is zwaar voor dengene die de kar van fauchelevent oplichtte op zekeren avond had jean valjean moeite zich op den elleboog op te richten
hij had zich laten bewegen hij had ongelijk gehad hij had eenvoudig jean valjean moeten verwerpen jean valjean behoorde tot het vuur hij had hem er aan moeten wedergeven en zijn huis van dien man bevrijden
cosette en marius zagen elkander weder wij ondernemen het niet deze ontmoeting te beschrijven er zijn dingen die men niet moet trachten te schilderen daaronder behoort de zon
marius staarde als versteend den grijsaard aan cosette slaakte een hartverscheurenden kreet vader mijn vader gij zult leven gij moet leven ik wil dat ge leeft hoort
hij liet rechts de twee gangen liggen die zich onder de straat lafitte en de straat st georges in den vorm van een klauw vertakken en de lange gevorkte gang der
in de lente zingen de vogels er in de boomen de steen is geheel glad toen men hem beitelde heeft men slechts aan de volstrekte behoefte van het graf gedacht
de bij bloemen de vlieg insecten de geitenmelker vliegen men verslond elkander wel een weinig t geen de verborgenheid van het kwade in het goede is maar geen dier had een ledige
over marius gebogen en op den teedersten toon hoor mariusje in uw plaats zou ik nu meer vleesch dan visch eten
de lezer zou misschien beide mannen herkennen zoo hij ze van dichter bij zag welk doel had de laatste waarschijnlijk den eerste warmer te kleeden
ha nu zegt ge weder cosette riep de jonge vrouw en zij viel hem om den hals ontroerd en hartstochtelijk drukte jean valjean haar aan zijn hart t was hem schier alsof hij haar opnieuw aannam
waarheen zou hij wijders gaan welke richting volgen kwam hij aan een anderen uitgang hij zou dien door een dam of hek gesloten vinden
iedere stap dien hij van het eene naar het andere meubelstuk deed vermoeide hem en hij was gedwongen te gaan zitten t was niet de gewone vermoeidheid die de kracht verteert om haar te hernieuwen t was het overblijfsel der nog mogelijke bewegingen
een zonderlinge majesteit ontwikkelde zich uit deze reusachtige opeenhooping van puin en gruis t was een mesthoop en t was
tweede hoofdstuk marius uit den burgeroorlog gekomen bereidt zich tot den huiselijken oorlog marius was langen tijd noch dood noch levend hij lag verscheidene weken in ijlende koorts die met zeer ernstige hersenverschijnselen gepaard gingen
de balkons boven de galerijen der schouwburgen waren vol toeschouwers behalve de gemaskerden zag men dien optocht zoowel aan den vastenavond als aan longchamps eigen van allerlei voertuigen
dergelijke overpeinzingen duren uren die minuten schijnen eensklaps doorliep hem een huivering hij voelde dat de koude hem overweldigde hij leunde op de tafel die door de kandelaars van den bisschop verlicht werd en nam de pen
hij moest langer dan anderhalf uur door afschuwelijke onderaardsche gangen gaan gebukt gebogen in de duisternis in de modder langer dan anderhalf uur mijnheer met een lijk op den rug
wij zijn zeer gelukkig geweest t is nu gedaan weent niet mijn kinderen ik ga niet ver ik zal u van dààr zien ge behoeft slechts des nachts op te zien en ge zult mij zien glimlachen cosette herinnert ge u montfermeil
de ondergane beproevingen de gelukte verlokkingen de uitgebraakte zwelgerijen de plooi der karakters wanneer zij zich verlagen het spoor der veilheid in zielen wier grofheid haar daartoe geschikt maakte
aan den menschelijken mest heeft de bodem in china het te danken dat zij nog even versch is als in den tijd van abraham de chineesche tarwe geeft honderd twintigmaal het zaaisel terug geen guano is in vruchtbaarheid te vergelijken met de beer eener hoofdstad
zij wachtten hem glimlachend af zij twijfelden evenmin aan den goeden uitslag als aan hun zaak bovendien zou er spoedig hulp opdagen daarop rekenden zij
boek vii de laatste teug uit den beker eerste hoofdstuk de zevende cirkel en de achtste hemel de dag na de bruiloft is stil men eerbiedigt de overwegingen der gelukkigen
jean valjean begon te begrijpen thénardier hield hem voor een moordenaar thénardier hernam luister kameraad gij hebt dien man niet vermoord zonder zijn zakken te onderzoeken geef mij de helft en ik open de deur
en marius knielden hevig bewogen in hun tranen stikkend en bogen zich elk op een hand van jean valjean zijn handen bewogen zich niet meer
terwijl javert gekneveld werd zag een man op den drempel der deur met buitengewone opmerkzaamheid naar hem de schaduw welke deze man wierp deed javert het hoofd omwenden hij sloeg de oogen op en herkende
en voor niets anders gezorgd dan om dien steen lang en smal genoeg te maken om een lijk te dekken men leest er geen naam op
misschien was hij boven een belooning verheven maar niemand is boven de dankbaarheid verheven was hij dood welk soort van mensch was het hoe zag hij er uit niemand kon het zeggen
de mensch lijdt t is mogelijk maar zie naar aldebaran die opgaat de moeder heeft geen zog meer de pasgeborene sterft dit gaat mij niet aan maar zie eens die fraaie figuren van een vezeltje
een opzettelijk voor hem gemeubelde fraaie kamer en cosette had zoo sterk bij hem aangedrongen dat hij haar beloofde de kamer te zullen betrekken
na deze halve bezwijming herstelde zich jean valjean weder schudde zijn hoofd als om de duisternis te verdrijven en kwam schier geheel bij hij nam een strook van cosettes mouw en kuste ze hij komt weder bij dokter hij komt weder bij riep marius
overigens heeft het oog geene de minste verandering opgemerkt het onmetelijke strand is effen en rustig al het zand heeft hetzelfde aanzien niets onderscheidt den vasten bodem van den bodem die het niet meer is
zoodra de aanvoerder het sein tot het gevecht heeft gegeven houden alle onregelmatige bewegingen op geen twist meer onderling geen oneenigheid geen afzonderlijke troep
hoe waren deze kinderen dààr gekomen misschien waren zij uit een even geopend wachthuis ontsnapt misschien stond er in den omtrek der barrière d'enfer of op de esplanade van het observatoire
deze vertakking welke het verzamelriool voltooit is er onder de straat menilmontant zelve van gescheiden door een muur die het afscheidingspunt der wateren op en afwaarts vormt
er zijn vijf man riep marius er waren slechts vier uniformen welnu zeiden de vijf dan moet er één blijven en opnieuw begon de edelmoedige strijd wie blijven zou
wanneer men een barricade heeft verlaten weet men niet meer wat men gezien heeft men is er onbewust van dat men vreeselijk is geweest
valjean wreekt zich toen jean valjean met javert alleen was maakte hij het touw los waarmede de gevangene om het lijf was gebonden en welks knoop zich onder de tafel bevond daarna wenkte hij hem op te staan
om een foltering te ontgaan de hemel vertoonde zich als een oneindige kalmte de rivier ruischte als kussend aan zijn voeten men hoorde het gesprek der vogels in hunne nestjes die elkander in de takken der olmen van de
ziet deze deur dit hek die luifel deze paneelen dit gebroken komfoor deze gebersten pot geeft alles werpt alles er op stoot rolt graaft breekt af
maar toen evenals nu vermocht hij het niet en telkenmale wanneer hij zijn hand krampachtig naar den kraag van jean valjean had uitgestoken was die hand als onder een zwaar gewicht nedergezonken en in t diepst zijner ziel had hij een stem
cosette was een weinig verstoord over de kleine vruchtelooze poging van haar geheugen zij zeide bij zich zelve dat het slecht van haar was en zij er wezenlijk aan misdaan had de woorden te vergeten welke marius tot haar had gesproken
cosette thans is t oogenblik gekomen om u den naam uwer moeder te zeggen zij heette fantine onthoud dien naam fantine kniel telkens wanneer ge hem uitspreekt zij heeft veel geleden
een ander dan hij zou in zulk een toestand misschien aan het touw dat thénardier hem gegeven had gedacht hebben en aan de spijlen van het eerste cachot waarin hij komen zou
eindelooze ketens niet boven de menschelijke macht wie zou sysiphus en valjean laken dat zij zeiden t is genoeg de gehoorzaamheid van het stoffelijke wordt door de wrijving beperkt is er voor de gehoorzaamheid der ziel geen grens indien de
mijn huurder laat mij in den steek ik gelast nicolette een goed diner gereed te maken men wil uw diner niet mevrouw en mijn vader fauchelevent wil dat ik hem mijnheer jean noeme en hem in een ouden leelijken beschimmelden kelder ontvange
daarbij rekene men de verstikking in deze pestdampen de bedelving onder de aardstortingen en de plotselinge instorting van den bodem men voege hierbij de typhus die langzaam de arbeiders doordringt
toen barricadeerde men het benedenvenster en men hield de ijzeren boomen gereed die dienden om des nachts de deur der herberg te sluiten de vesting was nu voltooid de barricade was de wal de herberg de
de portierster begon met een oud mes het gras van tusschen de steenen harer straat te krabben terwijl zij mompelde t is jammer zulk een net oud man hij is zoo blank als een hoen
die in zekeren nacht bij zijn nicht de hertogin de sourdis verrast werd verdronk in een modderwel van het riool
en valjean voelde reeds op haar zwarte draden die in de duisternis trilden de vreeselijke spin hij keerde den rug naar het hek
en beraden trad zij door de deur de kamer binnen zij was gekleed in een ruim wit ochtendkleed met groote mouwen dat van den hals tot de voeten reikte
hij keerde dus links hij deed er wel aan want t zou een dwaling zijn te gelooven dat het ringriool twee uitgangen heeft
eindelijk kon hij de aanbeveling van den kolonel pontmercy gevolg geven t was voor hem een verootmoediging dat deze held iets aan dezen schurk verschuldigd was
terwijl hij in vijf minuten door den modderpoel phélippeaux verzwolgen zou zijn het slijk kan min of meer dragen naar gelang van zijn mindere of meerdere dichtheid
thans hoorde men een ernstige kalme stem die zeide mejuffrouw euphrasie fauchelevent bezit zesmaal honderd duizend francs t was de stem van jean
men mag niet onder het voorwendsel van tot de rede terug te keeren te ver naar beneden gaan het stoffelijke bestaat de minuut bestaat de belangen bestaan de maag bestaat maar de maag mag niet de eenige wijsheid zijn
de oeverkant was eenzaam er waren geen voorbijgangers zelfs geen schippers of sjouwerlieden op de hier en daar liggende vaartuigen te zien men kon deze beide mannen slechts duidelijk van de tegenover liggende kade zien
de strijders die er geposteerd waren hadden zich moeten verwijderen t is overigens een tactiek bij den aanval van barricaden lang het geweervuur gaande te houden ten einde de munitie der opstandelingen uit te putten zoo zij den misslag begaan het vuur te beantwoorden
met de eene hand hield hij de twee armen met de andere tastte hij langs den muur de wang van marius raakte de zijne en wijl ze met bloed bedekt was kleefde zij er aan
keerde terug met de mand patronen marius met den knaap helaas dacht hij wat de vader voor zijn vader had gedaan deed hij voor den zoon maar thénardier had zijn vader levend weggedragen hij bracht den knaap dood terug
tot aanbeveling diende was in lompen veranderd deze wezens behoorden voortaan tot de statistiek der verlaten kinderen welke de politie opraapt verliest en opnieuw in de straten van parijs vindt
hij aanschouwde marius met de oogen eener grootmoeder hij trok zijn oogen niet van hem af als hij at hij kende hij telde zich zelven niet meer marius was de meester des huizes in zijn blijdschap had hij van zijn gezag afstand gedaan
ziet dat lieve gezonde kind met koontjes als een appel dat babbelt praat lacht welks frischheid men voelt als men het kust weet ge wat er van wordt als het verlaten is
in het midden dezer kamer die flauw verlicht werd door een kaars op den achtergrond stond de tafel met den doode als een dwarsbalk achter den paal en beiden vormden een groot onduidelijk kruis veroorzaakt door javert die stond en mabeuf die lag
men herinnere zich zijn gemoedsstemming wij hebben reeds gezegd dat alles voor hem slechts een visioen meer was zijn begrip was verward
eerst was er rumoer toen stilte het huwelijkspaar verdween een weinig na middernacht werd het huis van gillenormand een tempel
en onweerstaanbaar vielen zij in elkanders armen nu hernam cosette met een klein zegevierend gebaar een vouw van haar morgengewaad glad strijkende ik blijf
zij geleken volkomen nationale garden een hunner verwijderde zich schreiend voor zij heengingen omhelsden zij de achterblijvenden
een groote vrachtwagen lag er dwars op met de as omhoog en geleek een sabelhouw op dezen woesten voorgevel een omnibus door krachtige armen juichend op de kruin van den stapel geheschen
nu en dan droeg men een bezwijmden baggerman weg op sommige plaatsen waren kolken de bodem was gezakt het plaveisel was ingestort en het riool was in een diepen grondeloozen put veranderd
cosette begreep niets gij hebt gelijk zeide zij ondertusschen reed het rijtuig voort
en dewijl het rollen der rijtuigen boven zijn hoofd gestadig minder werd en weldra bijna geheel ophield leidde hij daaruit af dat hij niet meer onder het midden van parijs was maar een eenzame streek nabij de buitenboulevards of uiterste kaden
waarlijk vader riep cosette ik wist dat ge zonderling waart maar nooit had ik iets dergelijks verwacht welk een gedachte marius zegt dat gij wilt dat ik u hier ontvange
men kon zeggen wie heeft dit gebouwd men kon ook zeggen wie heeft dit verwoest t was het plotselinge werk der verbolgenheid
hij komt en gaat men weet niet dat in hem een vreeselijke duizendtandige knagende smart leeft die hem doodt men weet niet dat deze man een afgrond is een stilstaand maar diep water
nu ben ik alleen mijn god mijn god ik zal haar niet wederzien in dit oogenblik werd aan de deur geklopt
ge komt er niet af zonder twee preeken riep hij van ochtend hebt ge die van den pastoor gehad van avond zult ge die van den grootvader hebben
de zon rees aan den horizon een opstandeling zeide tot enjolras men heeft hier honger zullen wij inderdaad sterven zonder gegeten te hebben
en door de kabbeling dreef de koek naar het stokje van den knaap de zwanen kwamen juist toen het stokje den koek bereikte de knaap trok den koek schielijk tot zich verschrikte de zwanen greep den koek en richtte zich op
ik heb dien plicht jegens cosette vervuld ik geloof niet dat men iets zoo gerings inderdaad een goede daad kan noemen zoo het echter een goede daad is reken dan dat ik ze verricht heb breng deze verzachtende omstandigheid in rekening
zijn portierster die hem zijn sober maal bereidde kool of eenige aardappelen met een stukje spek zag in den bruinaarden schotel en riep maar arme goede man gij hebt gisteren niet gegeten jawel antwoordde jean
wij zullen enkel een voorval vermelden dat overigens door den bruiloftsstoet niet opgemerkt bij den tocht uit de straat des filles du calvaire naar de kerk st paul plaats had men was op dezen tijd juist bezig het noordeinde der straat saint louis opnieuw te plaveien
zij lieten het zich geen tweemaal zeggen zooveel te erger het gefluister begon zij spraken samen zacht marius overeind op zijn rustbed zittende en cosette naast hem staande
de deur kraakte t was de dokter die binnentrad goedendag en vaarwel dokter zei jean valjean ziehier mijn arme kinderen
die het gehoord had t is een geleerde kan hij t helpen de heer boulard dien ik gekend heb ging nooit uit zonder boek en had altijd zulk een oud boekje aan zijn hart
de ijver ging vaak tot verdelging over menig peloton van nationale garden vormde zich eigenmachtig tot krijgsraad vonniste en voerde binnen vijf minuten het vonnis over een gevangen opstandeling uit
men vindt er het masker van basilius maar men ziet er het bordpapier de koordjes het binnenste en buitenste van en het kenmerkt zich door eerlijk slijk
wat hij gedaan had deed hem huiveren hij javert had zich veroorloofd tegen alle politiereglementen tegen de maatschappelijke en rechterlijke inrichting tegen het geheele wetboek iemand de vrijheid te schenken
derde hoofdstuk marius aanval op zekeren dag terwijl zijn dochter de fleschjes en kopjes op het marmer der commode terecht zette zeide de
in een dezer cellen hing een ijzeren halsband zij werden alle dicht gemetseld men vond zonderlinge voorwerpen onder andere het geraamte van een
enjolras was wel het opperhoofd der barricade maar marius was er de redder van ik beveel het riep enjolras ik verzoek het zei marius
of zij hielden trotsche redenen begrijpt ge riep feuilly bitter die mannen en hij noemde namen bekende zelfs beroemde namen waaronder eenige van het oude leger
enjolras sprak als een echt generaal van den opstand gelijk hij was de opstand en de bedwinging strijden niet met gelijke wapens de opstand die spoedig is uitgeput heeft slechts een bepaald getal schoten en strijders te zijner beschikking
maar hij dacht er niet aan de kleinere misslag ging in den grooteren verloren bovendien was deze opstandeling stellig een dood man en volgens de wet houdt de vervolging met den dood op
ik heb niets met den oude te maken ik ken hem ge moogt hem kennen hoe drommel is hij bij de bruiloft wij zijn er immers ook bij vanwaar komt die bruiloft weet ik het luister wat doe iets wat
t geen juist niet altijd datgene is wat wij wilden zeggen er zijn plotselinge openbaringen die men niet bedwingen kan en die bedwelmen als een heillooze wijn
ik mocht niet bij uw huwelijk tegenwoordig zijn ik heb mij zooveel afwezig gehouden als mij mogelijk was ik heb deze wond voorgewend om geen valschheid te verrichten
men zou kunnen zeggen dat sedert tien eeuwen het riool de ziekte van parijs is het riool is de ondeugd welke de stad in haar bloed heeft het volksinstinct heeft zich daarin nooit bedrogen
iedere verdieping loopt twaalf voet in zoodat iedere verdieping een terras van twaalf voet breed rondom t geheele gebouw heeft in het midden is een binnenplaats voor den voorraad en de ammunitie
cosette wilde krabben zij verscheurde jean valjean verbleekte hij bleef een oogenblik zonder te antwoorden toen tot zich zelven sprekende mompelde hij op een onbeschrijfelijken toon
en de opstandelingen voelden die soort van verlamming waarmede de onverschilligheid des volks de aan zich zelven overgelaten hardnekkigen treft de algemeene beweging die eensklaps scheen ontstaan te zijn was in de geboorte gestikt
en op den rand van het trapluik zelfs de laatsten die zich verdedigden neersabelend vielen ongeveer twintig belegeraars soldaten nationale municipale garden dooreen de meesten in t gezicht gewond
die van koper zijnde zeer gevaarlijke werptuigen vormden deze barricade was als razend zij verhief een vervaarlijk getier
iets nieuws en met de stem eens deurwachters die iemand aankondigt voegde hij er bij ik heet achtponder
t is iets verschrikkelijks gelukkig te zijn hoe stelt men er zich meê tevreden hoe vindt men dat dit genoeg is hoe spoedig vergeet men in het bezit zijnde van het valsche doel des levens het eigenlijk geluk het ware den plicht
en naar gelang hij tot het leven wederkeerde kwamen zijn oude grieven terug de oude wonden van zijn geheugen heropenden zich hij dacht weder aan het verledene de kolonel pontmercy plaatste zich opnieuw tusschen gillenormand en hem
iemand wie t was die man welken marius zocht van dien man zijn redder was niets geen spoor niet de minste aanwijzing te vinden
op haar plaats is is t zekerlijk in de vuilniskanalen eener groote stad daar moet alles den kortsten weg volgen tegenwoordig heeft het riool een zeker officieel voorkomen verkregen
hij was zeer goed gekleed zooals de portier had gezegd geheel in het zwart en nieuw en met witte das de portier dacht er in de verte niet aan in dezen netten heer
zijt een eerlooze ge zijt een leugenaar een lasteraar een schurk ge kwaamt dien man beschuldigen ge hebt hem gerechtvaardigd ge wildet hem in t verderf storten en gij hebt hem
de barricade zal geducht geschud worden het geweer tast en beproeft het kanon grijpt en bijt t is een achtponder
alles sliep in het huis men gaat in het marais vroeg te bed vooral in dagen van opstand deze goede oude wijk door de revolutie verschrikt
hij zag voor zich twee even rechte wegen maar hij zag er twee en dat bracht hem in de war daar hij in zijn leven niet anders dan één rechte lijn gekend had
ook dit is mijn zaak ik ben er op gesteld dat ge weet wie ik ben en jean valjean zag marius strak in het gezicht al wat marius gevoelde was verward en onsamenhangend sommige vlagen van het lot veroorzaken zulke verbijsteringen in onze ziel
den volgenden dag werd de kleeding trouw teruggebracht en de wisselaar die alles aan de dieven toevertrouwde werd nooit bestolen maar deze kleedingstukken hadden een ongerief zij pasten niet altijd wijl zij niet voor hen waren gemaakt die ze droegen
die eenige voeten boven hem woedde bereikte zijn ooren zooals wij gezegd hebben dank zij de dikte van den grond die er hem van scheidde slechts dof en onduidelijk als geluid in een diepte
een heiligmakende foltering men kan er in t eerste uur in toestemmen men zet zich op den gloeienden ijzeren troon men plaatst op zijn hoofd de gloeiende ijzeren kroon men neemt den gloeienden ijzeren kloot maar men moet zich nog met den vlammenden mantel bekleeden is er niet een oogenblik dat het ellendige
mijnheer zei basque men heeft den jongenheer zooeven hier gebracht hij is naar de barricade gegaan en hij is dood riep de grijsaard met vreeselijke stem o de
zij de waarheid van morgen ontleent haar gedrag het gevecht aan de logen van gisteren zij de toekomst handelt gelijk het verleden zij de zuivere idée wordt gewelddaad zij paart aan haar heldenmoed een hevigheid
de vastheid die hem hield was tevens een hindernis hij droeg marius nog altijd en ging met ongehoorde inspanning verder maar hij zonk steeds dieper hij had nog slechts het hoofd boven water benevens zijn armen die
gij spraakt tot mij cosette ga voort spreek nog uw roodborstje is dan dood spreek laat mij uw stem hooren
de zwanen waren nog niet bij den koek gekomen keeren wij naar huis zei de vader men bestormt de tuilerieën hij nam de hand van zijn zoontje en voer voort
bretonnerie de blancs manteaux voorbij de straat culture sainte catherine inging en aan de echarpe straat gekomen links de straat saint louis insloeg
en den akeligen schaterlach van den hongerlijder zij was onmetelijk en levend en als uit den rug van een electrisch dier schoot zij een fonkeling van weerlichten
zulke overgangen tot het goede en deugdzame zijn niet aan gewone naturen eigen de ontwaking van het geweten is grootheid van ziel
men was nog niet ver van den tijd toen de vuilniskarren eenvoudig in het riool uitgestort werden de ruiming ervan werd aan de plasregens overgelaten die echter meer verstopten dan
wanneer men op het terrein kwam en haar bespeurde moest zelfs de stoutmoedigste voor dit geheimzinnig gewrocht tot ernstig nadenken komen
dat men vooreerst naar de straat des filles du calvaire was gereden dat men er den dooden man gelaten had dat de doode man mijnheer marius was en dat hij koetsier hem goed herkende
wees voorzichtig estelle ge zijt al te schoon wees voorzichtig nemorin ge zijt al te schoon
hij had er zich bij bepaald allengs jean valjean uit zijn huis te verwijderen en hem zooveel mogelijk uit cosettes geest te wisschen hij had zich altijd eenigszins tusschen
de destijds bestaande rioolgangen zouden te zamen een lengte van elf mijlen hebben bedragen hierboven hebben wij gezegd dat het tegenwoordige net dank zij den bijzonderen ijver der laatste dertig jaren niet minder dan zestig mijlen lengte heeft
de geheele oorlog is een verschrikking de keuze is onverschillig het geweervuur der belegeraars hoewel belemmerd en van beneden naar boven was moorddadig
en in de salons van mijnheer den vicomte dambray pair van frankrijk te hebben ontmoet t is altijd een goede tactiek in de schelmerij den schijn aan te nemen van iemand te herkennen dien men niet kent
eensklaps groot geworden scheen als uit een wolk te komen marius kon een vreugdekreet niet bedwingen welnu dan is deze ongelukkige een bewonderenswaardig mensch dat geheele vermogen behoorde hem werkelijk hij is
zij is allerliefst een meesterstuk deze cosette zij is een klein meisje en een zeer groote dame zij zal slechts barones zijn dit is te weinig zij is tot markiezin geboren
was omstreeks het jaar een man die vroeger in aanraking met de justitie was geweest en onder den naam van madeleine zich weer opgericht en gerehabiliteerd had deze man was in de volle beteekenis van het woord een deugdzaam man geworden
t was in het riool van parijs dat jean valjean zich bevond een overeenkomst te meer van parijs met de zee is dat de duiker in beide kan verdwijnen
toen naderde hij marius die steeds lijkkleurig en bewegingloos was en tot wien de geneesheer was teruggekeerd en hij begon opnieuw zijn handen te wringen de bleeke lippen van den grijsaard bewogen zich werktuiglijk
twee groote armstoelen stonden aan de rechter en de linkerzijde van de bruid de een voor den heer gillenormand de andere voor jean valjean gillenormand nam plaats de andere armstoel bleef ledig men zocht met den blik mijnheer fauchelevent
om t even eere zij de matras die een kanon machteloos maakt tiende hoofdstuk
op den middag te zijn en aan middernacht te denken de vreugd dezer beide harten stroomde over op de menigte en deelde zich aan de voorbijgangers mede
boek viii de afneming der duisternis eerste hoofdstuk de benedenkamer den volgenden dag bij t vallen van den avond klopte jean valjean aan de koetspoort van het huis des heeren
hoeveel twee bijlen en een houweel goed wij zijn nog zes-en-twintig strijdbare mannen hoeveel geweren zijn er vier-en-dertig
ik zou u hierop iets kunnen antwoorden merkte marius aan maar ga voort mijnheer de baron ik zal alles zeggen en de belooning aan uw edelmoedigheid overlaten
t was geen gevecht t was het toppunt van woede uit de karabijnen waaronder eenige donderbussen werd met brokjes plateel kleine beentjes koten knoopen zelfs met rolletjes van beddetafels geschoten
bossuet fluisterde combeferre in t oor hij heeft op mijn vraag niet geantwoord t is een man die goed doet met geweerschoten zei combeferre
t was een dakvenster van een huis met zes verdiepingen dat even buiten de barricade stond de matras rustte onder op twee droogstokken en hing boven aan twee touwen die aan spijkers in t kozijn waren gebonden
en dit gemakkelijk heen en wederbrengen het eenvoudigste ter wereld zou ons de vijfhonderd millioen francs doen behouden die weggeworpen worden maar men denkt aan iets anders
de straatlantaarn daar juist tegenover wierp eenig licht op de treden t geen een opzettelijke verlichting uitwon jean valjean hetzij om lucht te scheppen hetzij werktuiglijk zag uit het venster en boog zich over de straat
het wijfje was er en spreidde haar vleugels als een waaier boven haar jongen uit het mannetje vloog heen en weder en bracht in zijn bekje voedsel en kusjes de opgaande zon overstroomde dit geluk met gouden stralen
cosette en marius waren eensklaps van het graf in den hemel overgegaan de overgang was niet voorbereid en zij zouden er door verbijsterd zijn geworden waren zij er niet verrukt door geweest
toen frisch en blozend in het toenemend morgenlicht zeide hij het geheele leger van parijs is op de been een derde van dat leger bedreigt de barricade waar gij zijt bovendien de nationale garde
o riep cosette binnentredend geen armstoelen waar zijn toch de stoelen zij zijn er niet meer antwoordde jean
deze woorden ik ben een oude galeiboef die uit den mond van fauchelevent in t oor van marius drongen overtroffen het mogelijke marius hoorde niet t scheen dat hem iets gezegd was maar hij wist niet wat hij bleef met open mond staan
dertig jaren geleden op het tijdstip van den opstand van en juni bestond op vele plaatsen bijna nog het oude riool een zeer groot getal straten hadden toen eenvoudige goten
en dit den belegeraars bekend is maken dezen hun toebereidselen met een soort van tergende langzaamheid stellen zich vr het bepaalde oogenblik meer schijnbaar dan werkelijk aan het vuur bloot en nemen hun gemak
beurden jean valjean en de koetsier marius uit het rijtuig jean valjean hield hem onder de armen en de koetsier bij de beenen
de stad was er over gebelgd dat haar slijk zoo brutaal was en wilde niet dat de vuilnis terugkwam zij moest haar beter verjagen de overstrooming van is een der herinneringen van de tachtigjarige parijzenaars
hij greep basque bij den kraag en schreeuwde hem woedend in het gezicht bij de honderd duizend duivels die schelmen hebben hem vermoord wien mijnheer andré chénier ja mijnheer zei basque verschrikt
jean valjean zweeg marius luisterde zulk een schakel van gedachten en angsten kan niet afgebroken worden jean valjean sprak nu nog zachter maar t was nu geen doffe maar een akelige stem
cosette vond deze tuinen leelijk voor het eerst van haar leven vond zij de bloemen onaangenaam een klein gedeelte van een straatgoot zou haar liever zijn geweest
iemand die haar toevallig ontmoette tien jaren geleden wist ik niet dat zij bestond ik bemin haar t is waar men bemint een kind dat men klein heeft gezien terwijl men zelf reeds oud was
herkende javert de lezer heeft ongetwijfeld geraden dat thénardiers vervolger niemand anders dan javert was
den volgenden dag kwam hij niet cosette sloeg er geen acht op bracht den avond door en sliep des nachts als gewoonlijk en dacht er niet aan dan toen zij ontwaakte
daar heerschte diepe rust volkomen stilte nacht denzelfden indruk dien hij vroeger had ondervonden toen hij uit de straat in het klooster viel gevoelde hij ook thans
wààr was het dat zij zwierven en vrij schenen wanneer men zwerft en vrij schijnt is men verloren deze arme kleinen waren inderdaad verloren deze twee kinderen waren dezelfde
wees in het licht en stel u tevreden bekommer u niet over de wijze hoe een arme veroordeelde zijn borst openrijt en zijn plicht doet ge hebt een ellendig mensch voor u mijnheer langzaam ging marius door de kamer en bij jean valjean gekomen reikte hij hem de hand
javert boog het hoofd en zag naar beneden alles was zwart men onderscheidde niets men hoorde het schuim bruisen maar zag de rivier niet
dat de agent die dat punt bewaakte den levenden man aangehouden en den dooden man opgenomen had dat hij koetsier op bevel van den agent al die lieden in zijn rijtuig had genomen
toen hij van tafel was opgestaan en zich naar zijn schrijfkabinet begaf om er te werken een brief ter hand gesteld en gezegd de persoon die den brief geschreven heeft is in de voorkamer
en riep jean valjean toe gij brengt mij in verlegenheid dood mij liever jean valjean merkte niet op dat javert thans minder onbeleefd tot hem sprak ga heen zei
tot een hoogte van vijf en dertig duim het had zijn hoogste punt in de straat st pierre waar het drie voet boven de straatsteenen stond
tienmalen werd de barricade aangegrepen bestormd beklommen maar niet genomen om zich van dien strijd een denkbeeld te vormen moest men zich een hoop in brand gestoken moed voorstellen en dien brand
javert bleef eenige minuten onbewegelijk deze opening in de duisternis aanstaren hij aanschouwde het onzichtbare met een strakheid die oplettendheid geleek het water bruiste eensklaps nam hij zijn hoed af en legde hem op den kant der kade
gevoelde dat iets vreeselijks zijn ziel binnendrong de bewondering voor een galeiboef is eerbied voor een tuchteling mogelijk hij beefde ervan
wenschte niets liever dan van dien mijnheer verschoond te blijven hij zeide niets is gewoner dan deze zonderlingen zij doen allerlei vreemdigheden zonder reden
nam den stok tusschen de tanden boog even de knieën en den rug legde zijn twee forsche handen op jean valjeans schouders welke er als in twee schroeven geklemd werden beschouwde en herkende hem hun gezichten raakten elkander schier aan
javert hernam hij is naar de barricade gegaan en zie hem nu hier naar de barricade riep de portier hij heeft zich laten doodschieten ga den vader wekken
anderen zeiden dat het het gewrocht van den algemeenen toorn was zij had het erbarmelijk voorkomen van al de bouwwerken van den haat de ruïne
had er een gevoel van dat javert daar steeds zwierf een vervolgde heeft een instinct dat hem niet bedriegt den speurhond moest een been worden toegeworpen
men verbeeldde zich nog in dien tijd t was zonderling dat een huwelijk een huiselijk en maatschappelijk feest is dat een patriarchaal feestmaal geen huiselijke plechtigheid bederft dat de vroolijkheid mits zij eerbaar zij het geluk niet schaadt
zoolang ik leef zal het wel gaan maar na mijn dood na een twintigtal jaren mijn arme kinderen zult gij helaas niets hebben uw witte handjes mevrouw de barones zullen moeten werken
zoo hoog als een huis van drie verdiepingen dat het uur aanwees dat zoo vriendelijk was het uur aan te wijzen maar er niet voor gemaakt
constateeren wij bedaard deze feiten de dood op de barricade of het graf in ballingschap is voor den opofferingszin een aanneembaar geval de ware naam van opoffering is
met een industrie de vervaardiging van zwart glaswerk had hij een geheele stad tot welvaart gebracht ook had hij zijn eigen fortuin gemaakt doch slechts in de tweede plaats en als toevallig
deze woorden vielen op de fluisterende groepen en maakten een indruk als de eerste regendroppels van een onweersbui op een samengeschoolde menigte
behalve den staatkundigen vooruitgang waarop wij bij den aanvang hebben gewezen zijn ernstige vraagstukken omtrent de openbare gezondheidstoestand aan deze gewichtige zaak het riool van parijs verbonden
marius deed wat hij noodig en billijk achtte hij meende dat hij ernstige redenen had om jean valjean zonder hardheid maar ook zonder zwakheid te verwijderen welke redenen men gedeeltelijk reeds kent
zesde hoofdstuk toekomstige vooruitgang de bouwing van het parijsche riool was geen kleine zaak de tien laatste eeuwen hebben er aan gearbeid zonder het te kunnen voltooien
van den matteloozen stoel van den koolstronk van lompen van oude plunje en van de vervloeking t was grootsch en klein
dit legaat in de handen van een derde gesteld moest aan cosette bij haar meerderjarigheid of op het tijdstip van haar huwelijk gegeven worden zooals men ziet was dit alles zeer aannemelijk te meer wijl er meer dan een half millioen bij behoorde
in zijn treurigen blik was iets dat aan de verbijstering van het onmogelijke geleek en de lichtweerkaatsing van een gesloten hemel dan rolde een traan die zich allengs in zijn oog vergaderd had over zijn wang en soms tot aan zijn mond
marius was wij moeten hierop drukken in de schaduw der groote donkere vleugels die over de zieltogenden zijn uitgebreid hij gevoelde zich bereids in het graf het kwam hem voor als ware hij reeds aan gene zijde van den muur
hij had den ganschen nacht geloopen van waar kwam hij van niet ver want hij droeg noch reiszak noch pak waarschijnlijk van parijs waarom was hij in dit bosch waarom was hij er op dit uur wat kwam hij er doen
er was als trompetgeschal in de straat des filles du calvaire iederen ochtend bracht de grootvader een nieuw offer van antiquiteiten aan cosette alle mogelijke falbalàs golfden prachtig om haar
die de zijne weder geladen had reikte ze hem jean valjean legde aan op het dakvenster en schoot een der twee touwen van de matras was stuk geschoten de matras hing nu nog slechts aan één touw
en hij richtte zich in zijn stoel op met open bevende armen verwilderd bleek akelig en met een oneindige blijdschap in de oogen cosette van aandoening stikkend zonk aan de borst van
te midden van het schrootvuur zingen hij voelde het kille voorhoofd van eponine op zijn lippen al zijn vrienden enjolras courfeyrac jean prouvaire combeferre bossuet grantaire rezen voor zijn oogen op en verdwenen
jean valjean had zijn belofte zelfs jegens een galeiboef vooral jegens een galeiboef moet men woord houden zijn eerste plicht evenwel gold cosette kortom een allesbeheerschende afkeer bracht hem in beroering
na eenige oogenblikken was hij niet meer blind een weinig licht viel door de opening waarin hij was afgestegen en zijn blik had zich aan de duisternis gewend
en die van de slachtplaats een viersprong tusschen deze vier wegen zou iemand van minder schranderheid besluiteloos zijn geweest jean valjean koos den breedsten namelijk het ringriool maar hier deed zich weder de vraag voor op of neergaan
wij zullen onzen kleinen tuin in de straat plumet eens gaan wederzien de vouwen van cosettes kleed lagen over marius zulk een dag is een onbeschrijfelijk mengsel van droomen en werkelijkheid
cosette die slechts onduidelijk begreep verdubbelde haar liefkoozen alsof zij de schuld van marius wilde voldoen jean valjean mompelde hoe dom is men
in parijs zijn straten waar niemand doorgaat en huizen waarin niemand komt hij was in een dier straten en in een dier huizen in den tijd toen hij nog uitging had hij voor eenige sous van een koperslager een klein koperen kruisbeeldje gekocht dat hij tegenover zijn bed aan een spijker had gehangen
de soldaten wilden er een einde aan maken de opstand wilde strijden vol jeugd en gezondheid den dood te verachten brengt de onverschrokkenheid tot razernij
welke meer nog door den schok der hoofdverwonding veroorzaakt waren dan door de wonden zelve gansche nachten door herhaalde hij den naam
onder de oogen van enjolras want marius zag naar niets meer hadden de opstandelingen zich den nacht ten nutte gemaakt niet alleen was de barricade hersteld maar vergroot en twee voet verhoogd
de diepste stilte keerde terug en de duisternis werd volkomen blindheid en doofheid heerschten weder op deze plaats en jean
de koetsier verklaarde dat hij den juni op bevel van een politieagent van uren des namiddags tot des avonds op de kade
drie of vier stoelen in een hoek dicht bijeenstaande schenen een gesprek voort te zetten het was een aangenaam geheel er is nog iets bevalligs in een afgeloopen feest
zijn voet stiet tegen iets stevigs een steunpunt het was tijd hij richtte zich op wrong en worstelde zich met een soort van woede tegen en op dat steunpunt
daar ging hij langzaam met vooruitgestoken hoofd niets ziende niets hoorende het oog strak op hetzelfde punt gericht dat een ster voor hem scheen en slechts de hoek der straat des filles du calvaire was
du calvaire marius ging zegevierend en schitterend aan cosettes zijde de trap op langs welke men hem stervend naar boven had gedragen de armen die voor de deur in groepen stonden en hun giften deelden zegenden hen
kwam de minister van binnenlandsche zaken op het petit lever van den meester men hoorde op het carrouselplein de slepende sabels van al die ongemeene soldaten der groote republiek en van het groote keizerrijk
op zekeren dag zeide marius die te midden van zijn geluk gaarne eens ernstig sprak bij een of andere gelegenheid de mannen der revolutie zijn zoo groot dat zij reeds den stralenkrans der eeuwen bezitten
de aarde zal ze hebben frankrijk draagt deze verheven toekomst in zijn schoot t is de vrucht der negentiende eeuw wat door griekenland werd beproefd is waardig door frankrijk volbracht te worden
kan men te gelukkig zijn matigt uw vreugd ja wel weg met de wijsgeeren wijsheid is vroolijkheid laat ons juichen en jubelen zijn wij gelukkig omdat wij goed zijn of zijn wij goed omdat wij gelukkig zijn
wat ik goed noem is dat ge lief zijt en hier komt wonen er zijn hier vogels evenals in de straat plumet dat ge met ons woont
en ten laatste gelijk hebben was het te gelooven waren er dan gevallen dat de wet voor de herschapen misdaad moest terugtreden en om verschooning bidden
cosette mijn geheel leven aan de voeten van dien man doorgebracht zou te weinig zijn deze barricade dat riool dezen gloeienden oven dien modderpoel alles heeft hij voor mij voor u
het brood dat er sedert den vorigen dag in vergeten was en marius portefeuille hij at het brood en opende de portefeuille op de eerste bladzijde vond hij deze door marius geschreven regels welke men zich herinneren zal
wijl wij ze eerbiedwaardig vinden cosette kleedde zich haastig krulde en kapte zich t geen destijds zeer eenvoudig was
liet zijn armen hangen en liet marius zijn met tranen besproeid gelaat zien en marius hoorde hem zoo zacht fluisteren als ware zijn stem in een grondelooze diepte geweest ach hoe wenschte ik dood te zijn
haasten wij ons zei courfeyrac binnen een kwartier zal het te laat zijn burgers hernam enjolras t is hier de republiek en het algemeen stemrecht geldt wijst zelf degenen aan die zich verwijderen moeten
zijn knieën vormden een vooruitstekenden hoek en lieten door de opening van zijn slaaprok zijn magere naakte beenen met wit haar bezet zien hij stamelde marius
de spelonk in de straat de lhomme armé verlaat ons geen raadsels ter oplossing geeft zijt als iedereen dat ge met ons dineert ontbijt en mijn vader zijt
den mislukten burger was onherstelbaar hij was in amerika dezelfde als in europa de aanraking van een slecht mensch is soms voldoende om een goede daad te bederven en er iets slechts uit te doen voortkomen met het geld van marius werd
verliet de borstwering en ging met opgeheven hoofd en vasten tred naar den wachtpost dien een lantaarn aan een der hoeken van het chateletplein aanwees
hij was aan verschillende zijden dank schuldig zoowel voor zijn vader als voor zich zelven er was thénardier er was de onbekende die hem marius bij den heer gillenormand gebracht had
sedert eenige uren had javert opgehouden heldere gedachten te hebben hij was verward zijn geest had zijn doorschijnendheid verloren er was een nevel in dat kristal javert voelde in zijn geweten den plicht zich verdubbelen en hij kon zich dit niet ontveinzen
ik zou vertrokken zijn maar daar ik in het oord wilde blijven waar cosette is en haar voortdurend zien wilde heb ik u alles eerlijk moeten zeggen ge volgt mijn redeneering niet waar
had hij al de ideeën der wet hij was wij moeten t zeggen nog niet geheel op de hoogte van den vooruitgang hij was zoo ver nog niet gekomen onderscheid te zien tusschen t geen de mensch geschreven en wat god geschreven heeft
hij was in dien toestand de laatste periode der neerslachtigheid wanneer de smart niet meer vloeit waarin zij om zoo te spreken verstijfd is
de oogen reeds gesloten had hij de gewaarwording alsof een forsche hand hem greep en de bezwijming waarin hij zijn bewustzijn verloor liet hem nauwelijks den tijd tot deze gedachte waarin zich een laatste herinnering aan cosette mengde
hij herinnerde zich den politie inspecteur der straat pontoise en de twee pistolen welke deze hem had ter hand gesteld en waarvan hij marius zich zelf in deze barricade bediend had hij herinnerde zich niet alleen zijn gezicht maar ook zijn naam
t geen niet belette den degen op zijde te hebben de kolibri heeft een snavel en klauwen een van de zijden der eeuw was kieschheid de andere heerlijkheid
dat hij als een brief dichtvouwde verzegelde het en schreef op het adres nota voor de administratie liet het op de tafel liggen en verliet den wachtpost de getraliede glazen deur viel achter hem dicht
ik heb het gezegd de revolutie van het ware uit het politiek gezichtspunt bestaat er slechts één beginsel de souvereiniteit van den mensch op zich zelven
trouwens ge hebt misschien verstandig gehandeld morgen zouden de werklieden die het beschadigde moeten herstellen waarschijnlijk den doode vinden en men zou van t een tot het ander op het spoor komen en u uitvinden
bossuet werd gedood feuilly werd gedood courfeyrac werd gedood joly werd gedood combeferre die drie bajonetsteken ontving toen hij een gekwetst soldaat oprichtte had slechts den tijd hemelwaarts te zien en gaf den laatsten snik
in beide gevallen was oneer voor hem javert in beide gevallen verloor hij van zijn waarde het folterde hem dat hij tot denken gedoemd was
het beste is voorwaar een vreedzame oplossing in t algemeen wij moeten bekennen dat zoodra men steenen ziet men aan den beer denkt en een goede wil verontrust de maatschappij maar het hangt van de maatschappij zelve af zich te redden
verdedig mij nu tegen mijn man cosette zei marius maak u boos vader zeg hem dat ik blijven moet men mag in mijn tegenwoordigheid wel spreken
marius zette zijn navorschingen tot in de prefectuur van politie voort hoewel aan die zijde tot groote behoedzaamheid gedwongen dààr evenmin als elders leidden de ontvangen mededeelingen tot eenige opheldering
zelfs op de lantaarns zij staan liggen zitten met kruiselings onder zich gebogen of met hangende beenen de vrouwen zitten op de knieën der mannen men ziet in de verte boven het hoofdgewemel hun stoute pyramieden deze rijtuigen vormen bergen
marius nam hem hij rook naar tabak niets wekt beter een herinnering dan een geur marius herkende dien tabak hij bezag het opschrift aan mijnheer mijnheer den baron pommerci in zijn hôtel
op het gewone uur in de straat des filles du calvaire mevrouw is met mijnheer uitgegaan en nog niet te huis gekomen zei basque hij zette zich zwijgend en wachtte een uur cosette kwam niet hij boog het hoofd en ging heen
uit het water tredende stiet hij zich tegen een steen en viel op zijn knieën hij vond dat dit betaamde en bleef eenigen tijd in die houding de ziel verzonken in een dankgebed tot god
de colonne die gedwongen was te wijken bleef ongedekt maar schrikkelijk in de straat opeengedrongen staan en beantwoordde de barricade met een ontzettend
om te leven viel marius hem in de rede gij hebt dien naam niet noodig om te leven o ik weet wat ik zeg antwoordde jean valjean langzaam het hoofd opheffende en buigende
op den zolder men vocht tusschen de hanebalken de lichamen werden uit de vensters geworpen sommige levend twee voltigeurs die den verbrijzelden omnibus wilden terecht zetten werden door twee geweerschoten uit de zoldervensters gedood
wat deze veronderstelling hoogst waarschijnlijk maakt is dat de man met de dichtgeknoopte jas van den oever op de kade een ledige huurkoets ziende voorbijrijden
nam inderdaad javert in zijn macht door zich op het einde der tafel te zetten hij greep het pistool en een zacht geknetter duidde aan dat hij den haan
evenmin als zij parijs hebben voltooid het riool ontvangt inderdaad de terugwerking der uitbreiding van parijs in de aarde is t een soort van polyp met duizend sprieten die gelijkertijd met de stad daarboven grooter wordt
javert hernam ge hebt gezegd fauchelevent in de straat lhomme armé nommer zeven javert herhaalde halfluid
men was blijkbaar aan het oogenblik gekomen dat de heer de clermont-tonnerre in den halsstrik noemde het bevel van enjolras werd uitgevoerd met dien nauwkeurigen spoed aan schepen en barricaden eigen
honger en dorst bovenal dorst en t is daar evenals de zee een plaats vol water waarvan men niet drinken kan
marat was in zijn jeugd verliefd geweest toen hij in hoedanigheid van paardenarts tot het huis van den graaf van artois behoorde van zijn door de geschiedenis bevestigden liefdehandel met een aanzienlijke dame was hem dit beddelaken gebleven