AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en in diepe stilte tegen zijn koffie blaast terwijl de vrouw en de meiden zich bedenken of er ook wat noodig is maar de oudste dochter is naar de stad en mijn buitenman die gaarne over de jonge deernen praat acht de gelegenheid geschikt om te vragen
en kaik ze is weer an t keezen geen en op melkerstaid onder de koeien krek of niks beurd wazze en de houten klink wordt opgelicht en de heldin der historie verschijnt het helder voorhoofd met het schoone mopje beplooid het gele jakjen aan een hengelmand onder den arm en vroolijkheid en schalkheid in de blauwe oogen
op de soirée van mevrouw v w ontmoette haar de jonge van staten en maakte onbegrijpelijk veel werk van haar op het concert van noem eenen onovertrefbaren uit de tienduizenden onzer dagen was het in het oog loopend hoe hij om haar heen fladderde
deze jonge van staten had een zeer innemend uiterlijk zeer goede uitzichten vr zich en een zeer respectabele familie achter zich wat wonder zoo zij ten laatste door een weinigje te boudeeren weten wilde wat hij voorhad
en over drie uren trok de vriend de deur van het hôtel des candidaats achter zich toe en des anderen daags s morgens om acht uren werd de candidaat wakker met het zalige gevoel dien dag geen examen te zullen ondergaan
knevelbaard excuseer mijnheer en met een kleur als vuur ijlt zij weg en sleept nu haren wettigen gemaal voor de beeltenis van den lieven jongen die zooveel van pietje heeft
en na hem bewezen te hebben dat hij dien aan zijne lichtvalling of aan zijn behandeling of aan zijn stoffeering of aan zijne ordonnantie kent laat hij den goeden man die toch al niet wel gemutst is van tijd tot tijd een ongelukkige figuur maken
die als wij kerstmis gehad hebben een rooden wedergloed op de sneeuw zal werpen duizendmaal mooier dan de beste bengaalsche vlam over de zangerige helden van het vijfde bedrijf eener opera of over de heuvelen van doek in een ballet
gelukkig indien wij vreugden en ook vertroostingen hebben leeren kennen waarvan de kracht en de zaligheid in onze jonge harten niet was opgeklommen zij zijn er en diezelfde die ons onze vroolijke jeugd schonk heeft ze te zijner beschikking en geeft ze aan die ze behoeft
men moet begrijpen dat wij de vreemden dank zij levenden en afgestorvenen al zoo op end uit kennen dat het een heele aardigheid geworden is voor de afwisseling eens op onszelven te letten
het is waarlijk een mooi gezichtje en mij dunkt het gelukkigste van alle een ongemaakte vreugde verschijnt op haar gelaat nu zij de bonte rijen van tafereelen overziet
ik heb vrienden in engeland vrienden aan de kaap vrienden in turkije te batavia in demerary in suriname met enkele de dierbaarste houd ik een geregelde briefwisseling
je steekt er den gek mee zei jean qui pleure maar waarlijk ik weet er minder van dan je denkt maar wacht reis daar gaat de schel nog één oogenblik en het slachtoffer sprong van de tafel volgde den pedel die hem de deur der medische
nu was het nog zoo stil op straat de meeste menschen nog in de rust maar de geringe luidjes langs den voerweg waren op en kwamen als wij voorbijreden aan het open venster en in de deur en keken zoo bedrukt en schudden zoo weemoedig het hoofd
het zijn menschen uit den deftigen middelstand goede lieden niet haagsch maar kleinsteedsch gekleed ik sla een blik op de wezenstrekken mijnheer ziet dunkt mij een beetje knorrig vraagt gij de reden
maar dan keer ik mij vermoeid van kleuren en tinten verguldsel en vernis dooreengewarde nommers en nagekomen stukken tot de beschouwing dergenen die met mij opgekomen zijn om te zien wat er al zoo in een jaar tijds is op het doek gebracht
ofschoon wij onder verschillende planeten geboren waren en het schelletje hem veertien en mij slechts elf kinderen voorspelde in het tafereel dat van mijn toekomstig lot werd opgehangen
het was antoine van constantinopel een eerwaardige afstand van hier tot den bosporus lezer en die ik hoop dat u met eerbied voor ons beiden vervullen zal me dunkt althans dat het mij zeer belangrijk maakt zoo ver van huis een vriend te hebben
drie kwartier daarna werd er weder gescheld en de jongeling moest buitenstaan bedaard trad hij met zijn satelliet de kamer uit maar zoo ras de pedel de deur achter hem sloot sprong hij een voet hoog en drukte de hand zijns vriends in toomelooze opgewondenheid
deze brillante modemaakster met haar valsch goud en geplekt zijden kleed zich de airs gevende van eene freule en nu eens met een radde haagsche tong dan eens in slecht fransch de schilderijen ruim zoo luidkeels beoordeelende als de hoogste hooggeborene
tegen de gansche wereld de stoute stelling volhouden dat artikel honderd en zooveel van het wetboek volstrekt niet in strijd is met artikel honderd en zooveel
rust zacht dierbare broeder gij hebt in uwen heiland geloofd bij hem hoop ik u weer te zien uw beeld rust in mijn hart en zoet is mij de gedachte dat zoolang dit boek in nederland gelezen worden zal ook uw naam in nederland niet zal worden vergeten
antoine en ik althans verstonden elkander best en vooral dan wanneer wij bijvoorbeeld beiden op dezelfde jongejuffrouw verliefd waren een toestand waarin wij zeer dikwijls te zamen hebben verkeerd
waarvan geen van beiden iets afwist en stelde een vijfde een toost in op de harmonie tusschen de faculteiten en s nachts om twee uren waren de vrienden weggegaan op den vriend uit het zweetkamertje na die met kleine oogjes zat te luisteren naar een verhaal dat de candidaat hem met veel geheimzinnigheid
en hoe hij bij juffrouw schreuder toevallig een vrouweportretje had gezien dat op haar leek als twee droppelen waters en hoe hij dat onmiddellijk gekocht had en hoe of zijn vriend dat vond
ruim zoo aangenaam als de aanblik van die gansche zaal vol goud en glans waar de kunstgewrochten in lagen opgestapeld zijn en waarin de kleuren van den regenboog dooréénschemeren als die der zijden draden in de weerschijnen sakken onzer grootmoeders
en ook is het eigenaardig dat er in een theetuin niets anders is dan thee de heer bruis zette alzoo zijn heete lippen aan een heeter kop thee mag ik u om nog een weinig melk verzoeken
en eer men den neus buiten de poort steekt moet er groen aan de boomen wezen en eer men tevreden is over zijn kleine wandeling moet het tenminste mei zijn dat is dus een winter van half october tot de meimaand toe
welk een tafereel het was een kwade jongen van een jaar of zes die geweldig schreeuwde en stampvoette het was een vader rood van gramschap die was opgestaan zich aan de tafel vasthield met de eene hand en met de andere geweldig dreigde
zeer hatelijk tegen dezen of genen collega auteur die mij nooit kwaad had gedaan maar daar ik een hekel aan had of jaloersch van was doch daar ik niemand kon bedenken die in deze termen viel moest ik wel van dit fraaie plan afstappen
en de witte das en gedrukte stemming waarin de omstandigheid waar hij in verkeerde hem bracht konden niet gezegd worden hem te flatteeren hij was van eene gewone grootte maar de vriend dien hij medebracht kon geacht worden klein te zijn
ik weet niet of gij den toestand kent waarin een dergelijke ontmoeting u brengt in t eerst is men in een dwaze houding men maakt bijna een mal figuur men vliegt elkander met naïeve vreugd in de armen maar men is schrikkelijk bang om te theatraal te zijn en men voldoet zichzelven niet in
de examinandus zette zich naar het oud en wettig gebruik op de tafel neder en keek op zijn horloge de deur stond wijd open en hij genoot een onbelemmerd uitzicht op de kamer der facultas medica
een nadeel hetwelk hem niet belette er op dit ogenblik vrij wat aannemelijker uit te zien dan de examinandus zijne bruine oogen hadden een schalken blik en zijn vroolijk gezicht en de vlugheid zijner bewegingen
die noch het een noch het ander zijn maar uiterst stijf en vervelend en akelig en men verzadigt zich zoo over en te over aan de wintervermaken dat men er in vier weken genoeg van heeft
alleen hij schildert met den schilder niet dagelijks kunt gij hem in deze zaal vinden want hij is een hartstochtelijk bewonderaar der schilderkunst en der schilders indien gij op dezen afstand het woord artiste op zijn voorhoofd meent te lezen zult gij hem tot den gelukkigsten der stervelingen maken
dat te opgewonden is om te cijferen blijft er tot algemeene vreugd aan hangen en de pret is uit behalve voor den boschbaas en voor de magistraten die bij de veiling hebben geassisteerd en op een stuk gebraden rundvleesch met grauwe erwten onthaald worden
de kunsthandelaar is beleefd genoeg vergeving voor deze onachtzaamheid te vragen vergeving voor deze onachtzaamheid wat onachtzaamheid neen hij vrage veeleer vergeving voor een der verschrikkelijkste grieven die men een eenvoudig burgerman kan aandoen
want hoe kort een tijd verloopt er tusschen het afvallen van het laatste eikenblad tot op het uitloopen van den voorlijksten kastanjeboom als het twee dagen van de zeven hard waait en twee andere dagen regent en hagelt dat het een weinig klettert
gut scheur zijn goed niet deluw vleide de moeder hij gaat immers al laat mij maar begaan zei de dokter en hij sleepte den snooden zoon die ondanks het gunstig gevoelen door zijne moeder omtrent zijn gehoorzaamheid geuit
in het plan stond dat men op het tornooiveld in den doelen af zou stappen en zich eerst behoorlijk en op zijn gemak verkwikken mijnheer is gesteld op zijn
gefluister welk eene drukte welk een gedrang maar een zacht een beleefd gedrang een gedrang van zijde en fluweel
het is eene onbeschrijfelijke gewaarwording en een geheel eigensoortig genoegen
niemand meer as acht gulden voor dat knappe vrouwmensch en en half zoo teunesie hebje niet genoeg an ien vrouw man acht en en half negen eenmaal andermaal kan de brandewijn je niet verlaiën maat
ik weet het niet zei bruis die stellig plan gehad had dien nacht in de ongenoemde stad bij zijn vriend te logeeren ik wou zien dat ik van avond nog verderop kwam kom kom zei de dokter ik kom u hier afhalen en gij soupeert met ons in de stad
gelijk ik het dan ook door ondervinding wijs iedereen die een gevoelig hart in de borst heeft stellig afraad want vroeger of later slaat hun uur en zij vertrekken de één voor de ander na naar de vier hoeken des winds zonder iets achter te laten dan een treurend herdenken en een
die krijgen ook na kerstmis hun schitterend sneeuwkleed aan willen wij hopen dat is alles mooi zegt gij mijn waarde lezer maar men kan toch den geheelen dag niet naar de zon en naar de boomen kijken wat voert de buitenman uit hoe houdt hij zich bezig
zoo trekken wij niet zelden onze warme gevoelens het koude harnas der krachtbetooning aan waarin zij beven en bibberen en verbergen de lieve trekken onzer zachtaardigheid achter eene harde grijns opdat wij toch vooral leelijker zijn zouden
dat gaat zoo zei mevrouw deluw nog een kopje thee dank u dank u mevrouw deluw stond op neeg en verklaarde dat mijnheer haar wel een oogenblik zou willen excuseeren waarop zij vertrok het vijfjarig kind huilde niet meer maar hing toch nog steeds aan haar japon en toog mede
hoe het in hunne harten is weet ik niet maar ik dwaal dikwijls in verbeelding en in werkelijkheid rond en bezoek de plaatsen die wij te zamen zagen en herinner mij menig genoegelijk uur en menig vertrouwelijk gesprek en menige vurige betuiging en
en s avonds had de candidaat den vriend van het zweetkamertje en den vriend van den deyl en nog twee andere vrienden en een kwart ankertje cantemerle op zijn kamer en zat men voor de opgeschoven vensterramen het was nog altijd in februari vele sigaren te rooken en vele verhalen op te snijden
zie hem daar nu weder op de tentoonstelling zijn stukje het is ditmaal eene keukenmeid die een koperen emmer schuurt zal wel weer slecht geplaatst zijn zeker te hoog of te laag voor menschelijke beschouwing
en zijn tweede op een meisje dat al in stilte geëngageerd was geweest en dat deze derde verliefdheid zich de dochter van een gepensioneerd kolonel had tot voorwerp gekozen die gloeiend tegen hem was en hem niet luchten of zien mocht
in één woord het was wat de steelui met verrukking een vruchtbaar lapje noemen en waar zij onbegrijpelijk veel wil van zouden hebben indien de buitenlui er niet dichterbij woonden vroeger opstonden en eer wisten dan zij wanneer ieder bijzonder ooft geschikt zou wezen om geplukt te worden
het was zes uur in den morgen toen het groote rijtuig voor moest komen dat u naar rotterdam zou brengen nog zie ik uwe bovenkamers in die zonderlinge verwarring onafscheidelijk van het vertrek van iemand die met zijn geheele huishouden en al zijn meubelen optrekt den vloer overdekt met koffers sluitmanden valiezen
de bakker zet een verlegen gezicht en neemt voor zich te houden als of hij het niet gehoord heeft maar bedenkt zich haalt zijn tabaksdoos uit steekt met een echte bakkersgulzigheid zijn aandeel er uit in de bleeke kaken en antwoordt geestiglijk motje mijn hebben
de kunstkooper schreef aan punter en punter schreef aan den kunstkooper hoeveel woordenstrijd had deze briefwisseling tusschen juffrouw punter en haar waardigen eega gekost als het haar voorkwam dat hij te zedig was in het bepalen van den prijs en zij hem toescheen voor een eersten keer wel wat inhalig te wezen
zij liet het hoofd zeer plechtig op de borst vallen toen de heer bruis haar groette maar het hondje vloog op en blafte radeloos tegen den amechtigen die het dolgraag een slag met zijn bamboes gegeven had dan hij durfde niet omdat het een juffershondje was en hij zijn vriend juist niet verrassen wilde door met een moord te beginnen
wie hildebrand is weet iedereen wel er is somtijds met veel scherpzinnigheid naar geraden ook maak ik er geen geheim van noch poog mij te laten doorgaan voor een veertig jaar ouder of een veertig maal beter dan ik ben
en na den ijslijken nieuwjaarsdag waarop honderden verkouden worden wordt een eerlijk huisvader overstroomd van concertprogramma's die hem met een benepen hart de hoofden zijner op uitgaan beluste dochters tellen doen
dan de kolommen van een oude courant maar langzamerhand kwam er licht in dien baaierd en hij ordende zich van lieverlede de behoefte om vertellingen te doen ervaringen op te biechten ondervindingen op te vijzelen en elkander om strijd te verbazen hield op
en dan heeft de steeman die buiten komt een gevoel alsof er eene plotselinge eene eensklapsche verandering van decoratie gekomen is want hij heeft niets van al die opwekkelijke toebereidselen gezien die de natuur maakt noch haar op den onderhoudende weg harer stille vorderingen mogen gadeslaan
als dat een examen doen most ik en me man we hebben menigmaal teugen mekaar gezeid hij kan wel in een oortjes doosie hij wist zijn dingen wel daar niet van maar de schrimpeljeuzigheid weet u
van stikvolle zalen schitterende kapsels en onvermengd kunstgenot van plombeering van holle tanden die hij niet noodig heeft en source de vie levensbron a een gulden vijf-en-twintig de doos die hij nog beterkoop heeft op het land
dat mocht ik net broer antwoordt een oud boertje zijn pijp in de tondeldoos stekende en in een oogenblik de lucht met sterkriekende wolken benevelende
zoo schijnt dan nog iemand dit der moeite waardig te achten zie hoe lang vertoeven zij het zijn zeker liefhebbers ontegenzeggelijk kenners
tegen tien uren half elf kom dan eens kijken dan komen al de boeren bij troepen door het bosch slungelen een kennemer boer heeft nooit eenige haast tenzij op de alkmaarsche kaasmarkt als het er op aankomt eene goede plaats te bedekken
ik weet niet recht of hij een zakdoek bij zich heeft maar aan zijn kleedij is smaak noch kosten noch tijd gespaard de kinderen van onze dagen worden allerdichterlijkst allertheatraalst uitgedost
gij begrijpt dat dit leventje haar zekere kwade gewoonten doet aannemen en haar in hare eigene oogen vernedert ook is zij sedert lang niet vrij te pleiten van allerlei laaggeboren ondeugden en
ja ik zou bijna den jongenstijd den àllergeschiktsten voor eene wederzijdsche genegenheid achten de latere jongelingschap moge nog even belangloos zijn en evenmin afhankelijk van maatschappelijke scheidsmuren van rang stand en wat dies meer zij maar zij is te rijp men kent alsdan elkander te veel te veel van nabij
ja van de groote en meer innige zelfs vergaat verteert vervliegt in den luchtstroom onzer verstrooiingen onzer bezigheden onzer studiën het vuur onzer driften verbrandt ze in ons hart of het ijs onzer bezadigdheid bevriest
een vriend uit verre landen na langdurige scheiding weder te zien ik heb het eens in vollen nadruk gesmaakt geheel onverwacht trad er mij een onder de oogen dien ik voor toen ruim vijf jaar met vele tranen had vaarwel gezegd en van wien ik sedert maar weinig had vernomen
het scheen mij een lied te uwer eere vriend van gezang vriend van schoone natuur en van al wat schoon was en welluidend vriend in alles van het echte
ga heen ongelukkig martelaar ga heen naar de jongejuffrouw c en vertel haar voor de honderdste maal dat zij toch hulplijnen moet zetten zij heeft het weder vergeten en nu staat de geheele anjer scheef
ik zou meenen tot iets belangrijkers iets geestigers verplicht te zijn en vooral tot iets dat van een dieper menschenkennis en vruchtbarer levensbeschouwing getuigde
onder dit alles roepen de mannen en vrouwen en kinderen die met drank moppen en smakborden den trein het geheele bosch door volgen en overal hunne draagbare tenten nederslaan uit alle macht en alsof op ieder der aanwezigen de zedelijke verplichting rustte iets bij hen te verteren
dat is althans iets mijn vriend en zoo het boek u bevalt dan durf ik wel hopen dat het anderen bevallen zal indien het maar een weinigjen op u geleek het zou dan vol zijn van geestige maar vroolijke en goedaardige opmerking waarbij men niet aarzelt zichzelven in te sluiten
gij en de andere academievrienden zullen er hem in hooren praten en vertellen en er veel in wedervinden dat hij dikwijls mondeling met hen heeft behandeld
het leven is ons sedert eerst duidelijk ja wij mogen wel zeggen eerst bekend geworden en op onderscheidene wijzen werden wij bij den ernst des levens en bij onszelven bepaald
maar men heeft geen regenscherm en dan de straten men vindt dus beter dadelijk op de tentoonstelling aan te rijden van dat de eerste zwarte wolk was komen aandrijven en de eerste rimpel op papa's voorhoofd bespeurd is heeft mama alles in het werk gesteld om het gesprek levendig te houden
dat ik ze nog niet op den godesberg of te milanen heb kunnen plaatsen doet mij om den wille van hen die het hooge en het uitneemsche begeeren bijzonder leed maar het is mij gebleken dat de meerderheid ruim zoo tevreden was met mijn kleine mijn hollandsche tafereelen
een in t oogvallende omkeering bracht de loop der tijden hier te weeg te zelfder plaatse waar de schuchtere nieuwelingen bedeesd en op twee gedachten hinkende voor het altaar traden voor hetwelk zij eenmaal met een blijmoedig en kalm hart de wereld
vriend mijner vroegste jaren en het gansche leven door steeds meer mijn vriend vriend en broeder gij zijt mij van het hart gescheurd het graf is tusschen ons
de meeste zal ik nooit wederzien zij zijn ongestorven dood voor mij vele weten niet eens dat ik somtijds en met innige liefde aan hen denk
en daar heeft ook hildebrand uw onderdanige dienaar een koude rilling over zijn rug voelen loopen als zijne verbeelding speelde op al wat gevraagd zou kunnen worden
komen ook de boeren niet betalen en daarbij hunne huiselijke zaken openleggen en komt de dominé niet om een partij te schaken en schrijft gij zelf daar binnen de muren geen boeken genoeg voor hem en krijgt hij niet tweemaal in de week een heel
mag ik vragen buikje riep de goedhartige dikkerd met een gullen lach op zijn purperen wangen nu het woord buikje diminutief van buik is een zeer bekend woord althans voor een geneesheer echter kwam het dezen geneesheer uit den mond van een vreemdeling in dit oogenblik vrij ongepast voor
het goede publiek hebbe vrede met den naam ook is het om t even of men jaap heet of hildebrand maar de naam van het boekzelf heeft mij veel moeite gekost het was zoo heel moeielijk de verschillende stukken onder één etiquette te brengen en de uitgever wilde iets hebben dat niet al te versleten was
maar neen ik stap van de nommers af ik weet niets vervelenders en ontrustenders dan getallen ik geloof dat zij u in sommige omstandigheden de koorts op het lijf jagen
ook waren de kinderen nooit in den haag geweest en het haagsche bosch het was zoo heerlijk vroeg in den morgen kwam het rijtuig voor het was tamelijk mooi ja het was mooi weer
en hij laadt groote zes op zijn geweer in plaats van kleine want het haas heeft zoowel als gij zijn winterpels aan en als hij tot den donker toe de weitasch over den rechter en den hagelzak over den linkerschouder gedragen heeft
en onderwijl regeeren de koude en de armoede het ijs in de grachten en de bedelarij op de sluizen en nog twee volle maanden kijkt men mismoedig elken morgen op den thermometer en telt men morrende het aantal wintertjes op
wat ons betreft wij waren alleen ik ken er die ons kinderachtig zouden hebben genoemd en toch toch beviel ik mijzelven niet en toen nu de eerste handschuddingen en begroetingen voorbij waren
hij heeft al de kenteekenen al de bewegingen van een recht lastigen wijsneus en schijnt nog in twijfel te hangen wat hij liever wezen zal een fat of een lomperd hij verbeeldt zich kunstkennis te hebben en is om daarvan proeven te geven gestadig in de contramine
de onbetaalbare levende ledeman sla uw oog op dezen geaffaireerden bezoeker neen doorvlieger van de zaal wiens gewichtig gelaat het telkens luider uitgilt dat hij wel wat anders te doen heeft dan schilderijtjes na te loopen
ik spreek van hen met dezulken die hen gekend hebben en wek bij allen die mij dierbaar zijn den lust op om hen te kennen ik doorblader hun geliefkoosde boeken en herlees de bladzijden die wij te zamen lazen ik zoek hunne namen in mijn dagboek dat menig opgeteekende bijzonderheid behelst
die hadden toegedacht dan zien wij eerst recht hoe wonderlijk de lotbus geschud wordt en hoe vreemd en wisselvallig de raderen der maatschappij omloopen en dat wij aan onze mijmeringen en vooruitzichten toegevende beuzelden
geest warmte vergelijkende tint en wat dies meer zij zoo dikwijls als de doorluchtigste van het gild zijne voornaamste verdienste bestaat in de edele onverschrokkenheid waarmede hij zich aan alle genres waagt
ook heeft men zoo vele zedelijke behoeften en eischt zoo velerlei in een vriend men heeft voorzichtiger lief verveelt elkander spoediger verkoelt lichter beleedigt
bij het binnentreden overziet hij de zaal in de vier richtingen met een kennersoog en geen stap gaat hij verder alvorens hij zijn bril heeft opgezet hij is gekleed in een vettigen versleten zwarten rok en dito pantalon
dit rapenburg is aan beide zijden zeer net betimmerd en men vindt er schoone huizen die het vermogen en den kolossalen smaak onzer vaderen eer aandoen
indien hij alles volkomen in dien staat gevonden had waarin hij het had gelaten want ook dan zou hij het werkelijk anders gevonden hebben dan hij zich had voorgesteld
door de volkomene ontleding van een zeer slecht stuk en de uitvoerige beschouwing van dat kleine stukje daar ik wel een uur bij had kunnen stilstaan zoo klein als het was
benijdbaar zoo gij op een gracht woont en niets ziet dan het zwarte ijs met hoopen asch en vuilnis daar tot uw verkwikking op geworpen in het oogenblik dat gij uwe legerstede verliet
dit was onze eerste scheiding maar verzoet door het vooruitzicht dat ik hem somtijds zien en dat hij eenmaal amsterdam tot zijn vast verblijf kiezen zou
allerlei aardigheden worden over en weer gewisseld en te meer naarmate de houthakkers lustiger met het vaatje rondgaan en de kleine stalletjes die overal tusschen het gehakte hout zijn opgezet meer te doen krijgen
wie t zen beurt is je hebt al lang naar een slokje verlangd buur arie arie wat is je keel droog aventuur je t niet rais zes der boven en twee der onder hier is keesje hier is keesje je het niet te betalen hij betaalt de koekebakker ook niet
toen dat graf voor t eerst was opengegaan om dat dierbaar kind dien lieven jongen te ontvangen over wiens verlies uw hart nooit geheel heeft opgehouden te bloeden
aanschouw dat lieve burgermeisje slachtoffer van de eerzucht haars broeders die schrijver is bij een ministerie en alzoo een bril en veel fijner laken draagt dan zijn vader uit den
hij ziet in de commissie een schandelijk komplot tegen zijn opgang en belangen saamgespannen hij leest den konst en letterbode hij leest het handelsblad nooit is er melding van zijn stuk gemaakt
maar ik weet wel dat gijzelf daar geen oogenblik over hebt gedacht zoo heeft men zich ook hier en daar zeer beijverd de origineelen aan te wijzen van de personen die ik heb opgevoerd
indien ik daartoe onvermogend ware ik zou moeten zeggen ik heb een dozijn jaren te vergeefs geleefd waarde vriend er heeft sinds ik u voor de eerste en tweede maal het meerendeel dezer minbeduidende opstellen opdroeg al vrij wat plaats gehad in en rondom ons
danken wij hem die ons een hart gaf om alles te gevoelen een hart waaraan niets menschelijks vreemd bleef en dat ook voor het goddelijke niet onaandoenlijk is
zit de eigenaar met de zonen van den huize bij den boschbaas om den haard waar een boekeblok van de grootte van een osserib van t hout van verleden jaar aanligt
om daarna de portretten van mijnheer en mevrouw a b c en het geheele alphabet te roemen echter sterk volhoudende dat zij volstrekt niet geflatteerd zijn en eindelijk des noods met de jonge dames te lachen
koppermaandag een dag waarop de boekdrukkersgezellen bij u in de stad de deuren afloopen met eene fatsoenlijke bedelarij laatste beroep op eene mildheid die reeds achtereenvolgens in de begeerigheid van diender
om tot antoine terug te keeren hij was voor den handel bestemd en zooras zijne voorbereidende opvoeding voltooid was vertrok hij naar antwerpen om dien te leeren
de drukte op straat de drukte in huis en het wat kan t me schelen gezicht van eene maatschappij waarin iedereen zijn eigen vrienden heeft en zijn eigen weg gaat waarde b die nu aan afrika's zuidelijken hoek den pols van drieërlei rassen voelt en die naar ik hoor
vergeving voor een dolksteek die een van blijdschap zwellend hart doorboort voor een mokerslag die honderd der schoonste luchtkasteelen doet ineenstorten vergeving voor een zedelijken en schilderlijken moord
doorslaan is goed zei die van de pijnbank ja dat kan er naar wezen zei die van den vloer je moet altijd denken dat het latijn is dat s één geluk sprak die van de witte das
vele hartelijke woorden werden gesproken woorden van smart van liefde van hoogachting van dank van troost van gebed
en degenen die er achter gekomen waren dat hij gisteren zijne demonstratie hij was medicus had gedaan omtrent het uur van het examen misleid het was een jongeling van een niet ongunstig uiterlijk ofschoon men volstrekt niet zeggen konde dat hij schoon was
en wordt die goede verstandhouding al eens verbroken door eene kleine jaloezie of een kleine ontrouw nu dan zijn er immers aan weerskanten twee vuisten om te slaan en twee voeten om beentje te lichten
kinderen toen schoot het gemoed mij vol ik stond nog lang in gedachten nadat de wagen reeds uit het gezicht verdwenen was en toen ik de oogen weer rondom mij sloeg nam ik het zeer kwalijk dat de metselaars met een korte pijp in t hoofd naar hun werk gingen
en dat zij lachte schalks er evenmin doorkan als zij lachte mals en daarom had ik de maagd op bladzij ook schalk laten omkijken
indien ik niet te vreezen had voor onnauwkeurigheden die leidens vele oudheidkundigen mij nimmer vergeven zouden in het kort al wat men vroeger hier gezien en gehoord heeft is veranderd en vernieuwd
dan volgt december met de boa's en de moffen en de almanakken morgenrood en avondschemering in onderlingen wedstrijd en de st nicolaas als het altijd te slecht weer is om uit te gaan met een onverwachte sneeuwbui
hun lijkzang klinkt hun oor in iedre windvlaag tegen o heere zij vergaan tenzij gij hen behoedt ik zou niet zoo dikwijls op eenzame wandelingen hebben stil gestaan bij plekjes waar ik gewoon was iemand bij mij te zien die nu verre
daar bennen der nog zatter uit de stad ook zie ik wel merkt een armoedige boer aan vreezende dat de steelui hem zullen overbluffen kaik hai met zen gepoeste laarsies zegt een jong kerel met een bloedroode wollen das om die het met gemelde steelui luchtiger opneemt
maar kom nu eens voor dit venster dat op het oosten ziet en zie over het weiland heen grijs van vederachtigen rijp de koperkleurige kimme met die bloedroode schijf half nog bedekt en half opgerezen
op deze jonge dame die zelve schildert en met een tuyau in de hand niet rusten kan vr zij de stukken van haren lievelingsschilder genoten heeft dan is haar de
daar gaan zij heen om het haagsche bosch te zien dat zoo heerlijk en in het scheveningsche badhuis te eten dat zoo voornaam is om daarna huiswaarts te rijden mijnheer met de zekerheid dat hij morgen dubbel zal moeten werken mevrouw maar half tevreden omdat zij zoo weinig menschen gezien heeft
en deze tooneelen hadden het minst verandering ondergaan wel kwamen wij hier en daar waar het niet was als vroeger waar wij een aanleg niet herkenden die verlegd was of een brug niet meer vonden waarop wij hadden zitten hengelen of een bosch zagen omgehakt met de namen onzer schoonen en al in de stammen
daarenboven kan het water in het lampet bevroren zijn en de neiging om zich nog eens om te keeren is ons geslacht aangeboren maar heeft men eenmaal gezegevierd dan heeft men buiten tenminste de zelfvoldoening de zon werkelijk te zien
de eene geheel spel de andere half bierkan hij zou er het dubbel voor vragen van hetgeen zijn eersteling had opgebracht en zijne vrouw zou een kerkboek krijgen met een gouden slot
hij heeft de ganzen niet zien vertrekken en de spreeuwen en de kieviten niet zien aankomen noch ook drie dagen voordat de wind zuiëlijkte van zijn weerwijzen tuinbaas of grijzen pachter gehoord dat de wind zuiëlijken zou
en de vrienden halen alle mogelijke anekdoten op van sluwe vossen die hunne examinatoren een rad voor de oogen gedraaid hebben of een aardigheid gezegd bij het krijgen van simpliciter
zeg dat ik aanstonds kom zei dr deluw tot de dienstmeid en daarop tot zijn vriend ik denk niet dat het veel te beduiden zal hebben t is miserabel in ons vak dat de menschen je om alle wissewasjes laten halen
erg mooi weertje merkt een vijfde aan die verrast wordt in het opkijken naar een boekoboom daar hij het ophout van berekent erg mooi weertje mær der hangt nog veul wind an de lucht ik mocht liever laien dat et wat droogde
de jonge juffrouw heeft een dollen zin opgedaan om met een blooten hals en een gouden ketting geportretteerd te worden en mevrouw vindt dat men niet weg moet gaan eer men de haagsche menschen nog eens gezien heeft
maar wie is die jonge mensch vraagt gij met dien lagen breedgeranden hoed die wilde haren dien dikken stok dat heele korte jasje dien wijden geruiten pantalon
beste vriend toen ik de voorgaande bladen gedrukt zag begreep ik dat er nog iets aan ontbrak alvorens ik ze de wereld in kon zenden eerst had ik gedacht er eene scherpe voorrede vr te schrijven
mijn raad lieve hemel dat je op je bed hadt moeten blijven tot één ure en geen enkel boek meer inzien neen dat's ook maar gekheid zei de ander die op dit punt gedecideerd scheen te zijn
toen kwam de letterzetter en schudde daar het hoofd over en zette schalks toen kwam ik en werd boos op den letterzetter haalde de s door en schreef er het gewone deleatur bij ik kreeg eene revisie zag mij gehoorzaamd en gaf het verlof tot afdrukken
treedt men door een hooge poort welker posten met vele convocatiebriefjes beplakt zijn een breede gang binnen waar men op het stille uur het tweede na den middag waarop deze geschiedenis aanvangt niemand tegenkomt
de patiënt gaat op de tafel zitten en de vrienden loopen heen en weer de patiënt fluistert en de vrienden spreken luid de patiënt beweert dat hij er in zit en de vrienden beweren dat hij gek is
het maakt de bewondering uit van zijn vrouw van zijn meid van al zijn kweekelingen en van al de leden van het kunstlievend gezelschap daar hij lid van is maar altijd wordt het slecht geplaatst allerslechtst geplaatst
jan van schoten zoo hiet jij jan van schoten heb je dan te schoten geen hout maat en zich tot den boschbaas wendende t is
en tot hun groote wanhoop weder volgeloopen met gepeupel dat reeds gegeten heeft of willen ook wij nu maar heengaan uit vreeze dat deze of gene onderzoeker ns uitteekent als caricaturen van onverdragelijke leegloopers die zich het voorkomen van opmerkers geven
en inderdaad hij moet zich mijner dikwijls herinnerd hebben want hem was niets vergeten hij wist allerlei kleinigheden allerlei bijkomstigheden op te halen die hij niet zou hebben onthouden indien hij mij minder had liefgehad de geheugenis toch van kleine te zamen gesmaakte genoegens
want zij hebben van s morgens af dat zij hun bed verlieten tot twaalf uren toe een nevel gezien en weten niet welk mooi weer daar in het najaar gewoonlijk op volgt en al weten zij dat ook zij gaan niet meer uit zij kunnen niet meer op het weer aan
nu ze dan bijeenvergaderd zijn en aan het publiek worden overgegeven hoop ik dat het publiek ze als zoodanig zal beschouwen al wie nu niet van hildebrand houdt moet ze maar niet lezen
ik neem deze gelegenheid waar om mij bij een negenjarig vriend te verontschuldigen wegens de betichting omtrent den bonten zakdoek op bl hij heeft verklaard er nooit in t geheel een bij zich te hebben en ik ontlast mijn geweten door dit zijn verzet hier aan te teekenen
dat hij opmerkt dat zij juist in den geheelen stapel dien hij vr zich heeft onophoudelijk gedaan hebben hij heeft ook zijn feestdagen het zal bij voorbeeld koppermaandag zijn
mannen die behoefte hebben dagelijks de sociëteit te bezoeken en vrouwen die niet gelukkig zijn of zij moeten ten minsten eenmaal des weeks groot toilet maken mogen zich in dit denkbeeld vastzetten
ook in dien speeltijd van onzen geest dien dit boekdeel ons herinnert stonden wij nu en dan stil als op een aanraking met het hoogere met het hoogste de tijd is gekomen om daaraan geheel ons hart over te geven en bij het waarachtige licht alles en allen maar allereerst onszelven te zien
en wat denkt gij nu van de tentoonstellingen van schilderijen baculus ijvert er geweldig tegen en als men de dingen een weinigjen uit de hoogte beziet is men het zeker met hem eens maar dan loopt men gevaar van fantastisch te worden zooals de lieden van het onderzoek zeggen
het zal wat wezen merkt de wijsneus aan maar mevrouw durft de moeder van ko niet onder de oogen komen tenzij ze het stukje van ko gezien heeft ko nu is een neefje van de familie een bedorven kind dat niet onaardig teekent weshalve zijn moeder besloot dat hij moest schilderen
en het overgehaald geweer in de hand en een paar hazen en een paar houtsnippen voor zijn vrienden in de stad bovendien dan eet hij als een wolf en wèl zoo goed als gij mijnheer al gloeide uw kantoorkachel ook nog zoo en al hebt gij u ook nog zoo geanimeerd op de beurs
maar ik wilde van koppermaandag spreken dan hebben wij bij voorbeeld hier de groote houtveiling een publieke feestelijkheid oneindig vermakelijker dan eene groote parade indien gij mij gelooven wilt
hij is altijd een schilderij of wat vooruit zoekt ter sluiks de nommers op in den catalogus en toont dan zijne meerderheid over zijn vader door hem in strikken te lokken en tot dwaze weddenschappen te verleiden over den waarschijnlijken schilder van dit of dat tafereel van wien de gedrukte letter hem den naam heeft doen kennen
ook gij drongt door de menigte heen om te zien waar hij gelegd werd en liet de paarden de paarden trouwe voerman die hem zoo menig menigmaal naar zijn buiten patiënten gereden hadt en ook thans in functie waart en dikke tranen rolden in uw
o welke zoete droomen droomt hij den eersten nacht nadat hij het heeft ingepakt en met een uitvoerig adres verzonden het zal de verbazing van alle beschouwers uitmaken
en zoo gewoonsch aan dien verkeerdschen uitgang dien men bij de oudschere schrijvers te vergeefs zoeken zou ziedaar eene lange historie van ééne enkele drukfout opdat zij eens staat bragt in
buiten de poort sloot zich ongenoodigd een lange lange reeks van rijtuigen met deelnemende vrienden aan rondom het graf verdrong zich een dichte schaar menschen van allerlei leeftijd stand denkwijze betrekking op u
no een teekenmeester zijn eigen werk beschouwende het is een kort tenger mannetje min of meer grauw van tint met kleine grijze oogen en een scherpe kin
ja juffrouw zei de ander daar kon je wel zeker van zijn ofschoon mijnheer er nooit heel gerust op was nou niet waar zei de juffrouw t is een best heer en knap ook maar weetje wat et is
met hooge ende groote schoone lindeboomen ter wederzijden beplant ende besettet onder denwelcken het in den zomer seer vermaeckelijcken te wandelen is
het is wel eens bang geweest daarbinnen en donker daarboven er hebben tranen gevloeid van wier bitterheid onze vroolijke jeugd ondanks al haar verbeeldingskracht geen denkbeeld had
uitgave zoo schreef ik voor zes maanden thans nog een enkel woord men heeft mij verweten dat het niet aardig was den man aan wien ik mijn boek had opgedragen tot een souffre douleur van de drukfouten te maken
voor hen is het er in den kouder tijd vooral niet minder genoeglijk dan in het warme seizoen ja geloof mij indien ik u zeg dat op het stille land de winter oneindig veel korter valt dan in de stad met al hare ressources
mevrouw heeft een treurig gebrek aan ordelijkheid in hare beschouwing nu is zij in dit gedeelte der zaal maar plotseling verplaatst zich hare nieuwsgierigheid naar het tegenovergestelde nu eens wordt zij door deze of gene uitblinkende verf aangetrokken dan weder verlokt door haar aangeboren zucht om gelijkenissen op te merken
weer ging de schel de pedel trad de kamer deftig binnen en kwam de kamer deftig weer uit de gedaagde ging zijn vonnis hooren maak je geen illusie fluisterde de vleier hem
en liever zonder den catalogus op te slaan uit vrees van uit den droom geholpen te worden sleept mijnheer de familie nu mede volmaakt tevreden over het stukje van ko daar gaan zij heen het is ondertusschen weer begonnen te regenen het geheele luchtruim schijnt uit grauw papier gesneden
want het verguldsel had een knauw gekregen doordien het nog nat was geweest toen hij zijn tafereel inpakte en een maand te vroeg verzond troosteloos verwijdert hij zich om in stilte zijn gemoed te koelen aan het portret van dien poedelhond wiens rechteroor misteekend is
jongens weten van dat alles niets de titel een goede jongen geeft recht genoeg op dien van goeden vriend en er wordt geene andere sympathie gevraagd dan dat men b v allebei graag wandelt graag vuurwerk afsteekt graag baadt graag wat ouder zou zijn
maar ook brengt het duizend zeer uitvoerige tooneeltjes op het doek der camera obscura des terugdenkens vooral het uur des afscheids staat van ieder hunner in alle bijzonderheden mij voor den geest
het was dr deluw zijne beminnelijke gade en zijn bloeiend kroost ik wil niet gilde de jongen den stoel omschoppende die het dichtst bij stond oogenblikkelijk schreeuwde de vader schor van woede of ik bega een ongeluk
ik heb de opdracht tot het laatst bewaard het is wel tegen de orde maar het zij zoo daar zijn zoovele lezers die een boek met de laatste bladzij beginnen dat het bijna op t zelfde neerkomt october
en toch ik zag liever al mijne vrienden binnen de grenzen van dit goede holland om de waarheid te zeggen het behoort onder de domme streken mijner jeugd dat ik zoo dikwijls met vreemdelingen in vriendschap ben vervallen
en het was eene onaangename teleurstelling ja ik schaamde mij haast voor mijne landgenooten die de verandering hadden teweeggebracht en toch wil ik wedden dat mijn vriend evenmin voldaan zou geweest zijn
o als wij dat eens nagaan hoe dikwijls wij het personeel moeten veranderen dat in onze droomen en vergezichten en luchtkasteelen optreedt hoe vaak wij er van afzien moeten het tooneel van onze toekomst te bevolken met degenen die er in onze
de camera obscura is tegenwoordig zeer op de spraak en de aanhaling van anonymus op de eerste bladzijde toont aan met welk recht ik dit werktuig hier heb durven tepasbrengen
hij wandelt met den schilder hij ontbijt met den schilder hij doet keertjes te paard met den schilder hij gaat met den schilder naar den schouwburg hij rookt hij zwetst hij biljart met den schilder
dat verwijt geldt arme kunstenaar het katjen op uw voorgrond niet veel grooter ik beken het dan een schaap van het kleinste ras het katje waarvoor uw eigen poes tot model verstrekte het katje dat gij uitteekendet des avonds terwijl uwe teedere gade uw slaapmuts warmde op haar stoof
staken wonderlijk af bij den bedrukten ernst van hem die in dit droevig kamertje gekomen was om zich op de zenuwschokkende examenschel voor te bereiden
en echter verzuim ik niet de tentoonstelling te bezoeken en kan ik er met innig genoegen uren doorbrengen eerst maak ik den toer van de schilderijen en doe er zooveel wetenschap op als noodig is om in de gezelschappen te redetwisten over het mooiste van allen
en nu de zaal weer binnen en nu zoekt mijnheer in den catalogus en mevrouw in den wilde en de dochter in schijn en de wijsneus in het geheel niet naar het stukje van ko het stukje van ko is nergens te vinden
maar mevrouws gelaat drukte uit dat zij er zich niets van herinnerde mevrouw deluw nu was eene zeer preutsche dame zal ik mijnheer een kop thee presenteeren sprak zij en naar een kastje gaande dat van droogte nooit sloot haalde zij er een gebloemden kop en schotel uit
ach welk een dag als ik u op dat ziekbed vond dat binnen tweemaal vierentwintig uren uw sterfbed wezen zou nog had ik eenige hoop uw hoofd was zoo goed gij waart nog zoo dezelfde in spreken en vragen
en het rapenburg door de ramp van t jaar zeven zoo befaamd leggende volgens orlers langs eene breede straete een schoon breed water
zoo bevindt men zich in een klein vertrek met witte muren en een houten vloer waarin men een tafel een paar stoelen met en benevens een verroeste kachel en toebehooren
over tweeën toch nog te vroeg zeide hij mistroostig wis en zeker te vroeg zei de kleine maar je hebt mijn raad ook niet gevolgd
bijna twaalf jaren zijn verloopen en de toegezegde nieuwe vertooningen verschenen niet wel lagen reeds op het oogenblik der toezegging eenige schetsen gereed maar het spelen met de camera obscura waardoor ze tot een boekdeel zouden zijn aangegroeid moest ophouden
maar daarop nam hij het ernstig en stelde een toost op de lieve dame in en de candidaat dronk dien met een traan in de oogen en de vriend vertelde daarop dat ook hij dol verliefd was
de vriend van het zweetkamertje hem zwoer dat hij het aan niemand vertellen zou uit vreeze van anders alle geldersche meisjes die kleine buitentjes bewoonden en witte duiven hielden op de spraak te zullen brengen
de traan de uitgestrekte hand de bevende lip de gedwongen lach de laatste woorden de wuivende zakdoek in de verte het omgaan van den laatsten hoek en het geheel verdwijnen
hoe het zij dr deluw maakte zich gereed om naar dit wissewasje van mevrouw van alpijn te gaan zien het zal wel anderhalf uur aanloopen eer ik terug kan zijn zei hij op zijn horloge kijkende vind ik u dan nog hier
heeft mijnheer nog meer relatiën te vroeg mevrouw deluw aan den heer bruis de stad noemende die ik nog niet genoemd heb verschoon mij mevrouw zei de heer bruis ik ken er niemand dan mijnheer uw man schoon onze kennis al wat verjaard is voegde hij er zuchtend bij
zijn gelaat en zijn gemoed waren niet veranderd van geslacht een italiaan van vaderland een turk van moedertaal een franschman van opvoeding een hollander van geloof een catholiek en van hart een goede jongen
goed meidlief wijs me dan den weg maar naar den koepel ik ben een oud vriend van mijnheer ik wou mijnheer maar verrassen wil ik dan niet eerst gaan zeggen dat meheer er is vroeg jansje vooral niet kind ga maar vooruit wilje de
ik wou niet dat het hollandsch wezen moest een stommigheid in t hollandsch is zoo dubbel stom dat is waar hernam die van den zwarten strop maar je dient primo latijn te kennen en ik voor mij heb me meer op me moedertaal toegeleid weetje
en zoo onder de eersten als bij de laatsten wordt naar gading gezocht elk hunner verbergt zijn plan en drift om to koopen en zijne belangstelling om te zien onder het volmaaktste
mijn vriend baculus heeft een klein boekje geschreven waarin hij over het verval der kunst klaagt en een weinigje knort als oorzaak van dit haar verval geeft hij voornamelijk op dat zij buiten haar doel is geplaatst dat zij niet op haren rechten prijs geschat wordt
en zij wenschten het woord blijft natuurlijk geheel voor hunne rekening zij wenschten dien te verrijken met hetgeen zij maar al te wel wisten dat nog in de sedert lang geslotene portefeuille voorhanden was had hij moeten weigeren dan zou het toch waarlijk geweest zijn
stillswijgen is een vloeck die meer bijtt als quaed spreken zijn eigen onafgebroken aandacht wekt zelfs niemands opmerkzaamheid op en daar moesten zij dan die lijst nog om beschadigen zucht hij die lijst van twaalf gulden tien
hij verzuchtte naar holland en zijne vrienden ik vertroostte hem met een brief dien hij nooit ontvangen heeft en onze correspondentie ging te niet
ga heen en bedenk u onderweg nog eens of gij u wel wagen zult aan die voorstelling van de heldendaad van van speyk waar ook al voorstellingen genoeg van zijn vervolg uwe lessen van uur tot uur en van dag tot dag
dat alles voel ik nog en dan zie ik weer rondom mij al de onverschillige gezichten die niets met dat afscheid te maken hadden schoon zij het bijwoonden en dan voel ik weder de gewaarwording van eenen dierbaren vaarwel gezegd te hebben en na te staren en terug te keeren tot de bedrijvige wereld
daar uwe vrouw voor den spiegel haar mooi haar in orde brengende en ginds uzelv op de knieën voor een klein zaktoilet dat op een koffer stond uw baard scherende den kleinen jan
tusschen de wielen en op het water op wandelingen en in vervelende gezelschappen zij zijn geschreven in oogenblikken waarin een ander zijn piano opensluit of een pijp rookt of over don carlos praat zij werden in gezellige uurtjes voorgelezen onder vrienden alleen onder vrienden
wel dat men onbillijk is indien men alle kinderkwalen zonder onderscheid aan de gevaarlijke liefhebberij van tandenkrijgen toeschrijft of anders dat een ooggetuige beter de historie schrijven kan dan iemand die bij hooren zeggen leeft
neen het is de vraag niet meer van spelen maar wel van wederom kinderen te worden en daar is een kind zijn waarin alleen de kracht de wijsheid en de vreugde van den man gelegen is october
de mevrouwen zagen die in een zwak oogenblik hij moet het bekennen had hij het haar beloofd ik meen wel aan den avond van een dag dat hij geen lust gehad had menschen te zien
nu worden de veilconditiën voorgelezen met verschrikkelijke bedreigingen tegen degenen die niet contant dat is binnen zes weken betalen de gaten niet behoorlijk dichten of bij het rooien honden in het bosch meebrengen
kort de patiënt doet hier alle mogelijke kennis op die hem als hij morgen of overmorgen of over een maand een ander patiënt in de bange ure bij moet staan zal te pas komen
en trad met een bescheiden tred en lichte buiging voor zijne beulen maar de tuchtknaap dribbelde met een luchtigen pas achter hem aan en zette zich op de harde bank der toehoorders vrij wat meer op zijn gemak dan het slachtoffer op den gladden stoel der
maar voor stille huiselijke gemoederen die van het bij uitstek wereldsche genoeg hebben en den cirkel hunner genoegens hetzij die les hun zachter of gevoeliger is voorgehouden zachtjes aan hebben leeren inkrimpen
met en benevens de harrewarrerijen over boeken schrijven waar hij zich niet aan bezondigt vioolspelen dat hij alleen tot zijn eigen genoegen doet en de betuigingen van de redacteurs dat het hunne gewoonte niet is datgene te doen
echter kan ik het goede publiek deze kleine genoegens niet betwisten of kwalijk nemen maar ik neem de vrijheid het motto van anonymus in het nog altijd onuitgegeven boek in herinnering te brengen en in gemoede te verklaren dat mijn
anderen stellen het uit in de hoop dat het meeste volk zachies an of zel trekken en de beste koopjes op t laatst te doen zullen zijn de secretaris doet zijn best om ten duurste te veilen en de koopers om voor t minste geld klaar te komen
hij wachtte slechts op één woord en dat woord kwam summâ cum laude heb ik het niet gezegd zei de vriend die gezegd had dat hij zich geen illusies maken moest als zij samen de trap afstormden met vrij wat meer geweld dan zij die waren opgestegen
en die iemand is een schilder deze is zijn alter ego zijn onafscheidelijke zijn jakhals zijn bewonderaar zijn namaaksel zijn overdruk zijne schaduw
en heeft de vermetelheid nauwelijks om zich voor het beeld van die oude vrouw den bijbel lezende te plaatsen waarvan zij zoo veel heeft hooren spreken