AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
dat prachtige dessert die mooie aardbeien die zij had gegeven en zoo véel en dat in dezen tijd maar het kostte er dan ook naar en wat waren zij aan tafel allen vroolijk geweest hàre familie alsof die zelfde familie niet ook de famile van bertha was en hàre kennissen
waarom vroeg constance koel ik ben misschien wel maanden lang valsch geweest met de gedachte om je te winnen en daarom heb ik me voor je kasten uitgeput in waardeerende bewondering om floortjes uitzet mooi te vinden
neen rien begon tante tien langzamerhand scheller en scheller te schreeuwen steeds denkende dat zij fluisterde aan het oor van haar doove zuster het is niet bertha het louis couperus de boeken der kleine zielen is niet bertha maar ik k e n haar ik k e n haar
ik beken het dat is een fout van mij geweest dat had ik niet moeten doen ik had eerst met jullie beiden moeten spreken van naghel als ik nu gaarne een oogenblik met je spreek om je mijn toestand en dat wat ik wensch te verklaren in de hoop dat je voor de zuster van je vrouw eenige toegeeflijkheid zal willen hebben en haar zal willen helpen in de vervulling van een natuurlijken wensch
zelve schonk zij omslachtig de kleine deftige kopjes koffie het duurde alles heel lang plechtig netjes met veel omslag voor het eitje en het boterhammetje
het zal moeilijk zijn iets te vinden zei constance wij hadden in brussel een heel lief appartement en ik hoû eigenlijk meer van een louis couperus de boeken der kleine zielen appartement dan van een heel huis maar in holland is zoo iets niet te vinden
je bent een atavistisch aangelegde zachte edele pastorale natuur plaagde paul kijk daar komen je man en je jongen terug met hun fietsen net twee broêrs een oudere en een jongere het is een aardig paar met elkaâr als je nu zoo gelukkig bent wees dan niet jaloersch en blijf dan van avond zoo pastoraal als je nu bent
hij het zeggen dacht van der welcke zoû hij het niet zeggen a l s hij het zeide was dit de laatste maal dat hij zijn zoon op zijn knieën nam louis couperus de boeken der kleine zielen ik woû het je maar zeggen addy neen zeg het liever niet
werkelijk was zij nooit tevreden hoe zij ook pochte werkelijk verweet zij het leven zijne gruwelijke onrechtvaardigheid als kind was zij een leelijk onbehagelijk meisje geweest terwijl bertha ten minste passabel en constance bepaald mooi was
dat was haar geheim en wat zij stilzwijgend haar man zeide van het nieuwe geloof bleef toch nog voor hem geheim en drong hij niet door in de woordweinige avonden als zij samen zaten en lazen en hij het haar stilzwijgend hoorde zeggen dat zij anders geloofde dan vroeger omdat de onverbiddelijkheid haar geen bevrediging had gegeven
constance had toch dien eersten avond zoo lief met haar gesproken en zij uit geheel haar hart had mama geholpen constance toch een hartelijke ontvangst bij de broêrs en zusters voor te bereiden
en toen hij haar aan papa had ten huwelijk gevraagd had zij aangenomen heel gelukkig heel blij pralende in hare ijdelheid de visites heerlijk vindende nu door de staffelaer gedecideerd in het côterietje en daarbij het côterietje niet meer zoo heel erg noodig hebbende
chris wat vloek je wil je weten waarom addy de italiaan is ze haalde de schouders op jonge dame ik vind jullie flauw net kinderen die naam beteekent niets zij proestten weêr
bij oom en tante toen cateau raadpleegde het lijstje bij mevrouw van friesesteijn een oude kennis van mevrouw van lowe thuis een oude dame klein spits verschrompeld altijd op den hoor uit naar nieuws
zij stegen uit de deur werd hun opengedaan de venstergordijnen der voorkamer trilden een weinig als van de siddering eener oude hand maar in de vestibule was niemand die hun ontving dan de knecht die de voordeur geopend had toen zeide constance
ja cony zes-en-dertig zei dorine verlegen als men over haarzelve sprak en zij voelde aan haar gladde platte haar of het wel strak naar achteren zat je bent weinig veranderd dorine
toch heb ik addy niet in zijn jeugd bezoedeld geloof ik en ik ben overtuigd dat louis couperus de boeken der kleine zielen alleen een goede gedachte constance en mij heeft ingegeven aan ons kind ons verleden nu al te zeggen en niet te wachten tot hij een paar jaar ouder is
wat heeft hij van mij en wat van constance het is moeilijk die erfelijkheidskwestie ik denk er altijd aan als ik zoo louis couperus de boeken der kleine zielen naar hem kijk hij lijkt op mij fyziek die ernst dat is van zijn grootvader
kind wees niet bitter probeer wat gelukkig te zijn nu in ons midden wij zullen allen probeeren lief voor je te zijn en je het verleden te laten vergeten
het kind wilde weten en zij zij beiden zouden gedrongen zijn om hem niet meer te laten lijden of misschien hem nog meer lijden te laten om zijn groeiende minachting en blaam te voelen drukken op hen neêr
en toen paul haar vroeg of zij geen cigarette rookte antwoordde zij met haar lieven blik en het lachje in de buiging van hare lippen dat haar van avond zoo jong maakte en er zoo allerliefst deed uitzien neen ik heb wel eens vroeger gerookt in mijn dartele jaren maar dat doe ik heusch nu niet meer
nu nog in het hôtel des indes tante zoodra van der welcke uit brussel komt zullen wij naar een huis zoeken ik ben so benieuwd kennis met jouw man te maken constance lachte vaag gaat u dikwijls naar indië tante ja kind bijna ieder jaar wil om gaan voor de
en toen zij als veel hare gewoonte vlak naast mevrouw van lowe ging zitten nam zij hare hand en legde tegen haar moeder aan haar hoofd en hield zich niet in maar
de oude man nu was er gezeten de tuindeuren waren toe hij had de courant toegevouwen en bij het venster gezeten tuurde hij nog naar buiten waar de villa weg meer louis couperus de boeken der kleine zielen en meer donkerde in den vagen killen nazomeravond dien de opstekende wind begon te
zij groette met een koel handdrukje en lachje marianne en begaf zich naar bertha en ook deze zij zag het heel duidelijk was verwonderd en knipte de oogen terwijl zij opstond en bertha hoe vrouw ook van de wereld hoe gewoon ook moeilijke salonkwestie tjes te behandelen was als verlegen toen zij hare zuster groette
wel verwonderde constance zich dat een dergelijk intiem gesprek zich niet meer tusschen bertha en haar herhaalde maar hoe dan ook zij voelden zich toch zusters nu
keurde in haar af die luxe van feesten van uitzet van cadeaux van bloemen waarvan emilie's bruiloftsdagen als hadden geschitterd zij vond het belachelijk zij wilde alles zuiniger doen
en zoo was het van zelve gekomen in de lijn van h u n leven van van saetzema en adolfine dat hun huis steeds was geworden een grootere rommel wel een louis couperus de boeken der kleine zielen druk huis waar men menschen zag maar een huis zonder kleur waar men nooit wist wie men ontmoeten kon en wat de gastvrouw eigenlijk wilde
om niets ontweek addy kom zei van der welcke jongens vechten wel eens maar addy sprak niet bleef stroef stilzwijgend hij antwoordde niet meêr wilde niet zeggen waarom hij gevochten had met jaap
zoo geleidelijk te gaan zonder eenige moeite wel druk van leven maar harmonisch van middelen dat niemand ooit aan de minste moeilijkheid zoû hebben kunnen denken mama van lowe kwam dezer dagen veel bij bertha en verwaarloosde constance een beetje
altijd jaloersch en nijdig om bertha's grootheid haar man ook hoog hooger en hooger wilde hebben en zoo weinig kans had ooit dat ideaal te verwezenlijken ja
karel was er teruggekomen na wat geburgemeesterd te hebben en zij had in hem er haar zoon weêr bij ook al hield zij in stilte niet van cateau gerrit gedurende zijn luitenantsjaren te deventer te venlo in garnizoen was nu ritmeester in den haag
in dat wat haar plicht was geweest voor god en de menschen toen had zij bij toeval in handen gekregen een wonderlijk boek dat beschreef hoe de menschen waren na den dood en dat boek las zij iederen avond
zoo goed adolfine als ik het kind ben van papa is addy de zoon van van der welcke wat de menschen verder lust hebben te combineeren gaat mij niet aan ik begrijp zelfs niet waarom ze zooveel uitvinden daar waar ik ze al zooveel feitelijkheid heb gegeven om te bepraten
iets dat hem vaag al liet denken van vrou wen zijn ze allemaal zoo zoo raar of is het alleen louis couperus de boeken der kleine zielen mama en waarom is ze zoo verdraagzaam tegenover tante adolfine als ze van papa niet het minste verdragen kan
maar hoe weet jj van adolfine zelf louis couperus de boeken der kleine zielen ach wàt zij is toch niet bij gheweest kassian toch dat kind en die moeder
mama zeide addy het kind was tusschen hen het was voor beiden alles het begreep nooit de aanleiding dier twisten den grond van die verwijtingen en tot nog toe had hij nooit gedacht hoe vreemd het was dat zijn vaders en moeders familie altijd zoo ver waren onbenaderbaar
van der welcke had op de lippen constance te vragen of bertha wist dat zij komen zoû of zij over hare visite ten minste gesproken had met mama van lowe maar hij voelde zich niet in een stemming veel woordenwisseling uit te lokken en constance zoû toch doen als zij verkoos
hij sprak bout maar hij was heel verlegen en had een kleur als vuur want oma begreep het klaarblijkelijk nog niet en oom paul zat te schudden van het lachen en trok hem bij beide handen tusschen zijn knieën en het was geen
had den geheelen dag geregend en nu mistte het nog na uit een zwaren grauwen hemel die niet was te zien door den dikken mist als nattige massa's van wolligheid boven de boomen en boven de huizen
den nieuwen jongsten secretaris der nederlandsche legatie en hem natuurlijk bijna iederen dag zag had zij omdat een paar vriendinnen beweerden dat hij haar het hof maakte zich ook door hem het hof laten maken omdat er dat zoo bij hoorde een ernstige flirtation een passie
de kleine neus de mooie mond de vierkante kin het haar kort van kroes en de oogen blij blauw voor zich spiedende uit over de wegen
heeft u ooit zoo een drukte gezien als bij ons in huis zij snikte nu en lachte tegelijkertijd en plotseling bedacht zij dat zij zich te veel had geuit tegen een vreemde tante en dat mama niet hield van die spontane ontboezemingen louis couperus de boeken der kleine zielen tegen vreemden en omdat zij zich herstellen wilde vroeg zij in eens deftiger
de oude dames zagen elkaâr aan en het was of de beide moeders elkaâr vergeving na vele en lange jaren vroegen voor hun beide kinderen met dien langen langen blik toen trad mevrouw van lowe toe en stak de beide handen uit en haar woord klonk heel eenvoudig
gerrit eens cony die doet weêr vroolijk de joviale huzaar met de breede borst en de brandebourgs arme kerel hij vergaat van melancholie je gelooft me niet het is heusch zoo hoor kijk adolfine eens cony net een vogel die kwaadspreekt
zij zag om zich heen terwijl zij stond voor van naghel was bertha als gezakt in een stoel rillende van zenuwachtigheid terwijl van der welcke en paul als in afwachting ademloos luisterden naar de woorden van constance die gebroken haar hokten uit de keel
dat zij in dat groote huis eenzaam wilde zijn en noch dorine noch ernst noch paul bij zich duldde was een bizonderheid in haar die niets afdeed tot hare godsdienst voor het hooge idee hare innige blijdschap dat zij het ideaal verwezenlijkt de illuzie bereikt zag
totdat wij op een goeden dag oud zijn geworden en moê en geleefd hebben voor niets voor visites japonnen louis couperus de boeken der kleine zielen diners allemaal dingen die wij dachten dat noodig waren allerlei belang waarin wij zijn geboren en opgevoed en oud geworden en waaruit wij niet kunnen
de zondag avonden waren druk maar ze vermoeiden haar niet maar paul of dorine bij zich te hebben in huis ze telkens te hooren thuiskomen uitgaan zoû haar zenuwachtig hebben gemaakt
studenten zouden dat jaar beiden in de maskerade meêdoen emilie kreeg een uitzet dat driemaal zooveel kostte als bertha zelve indertijd van papa en mama van lowe gekregen had marianne wilde haar minste japonnetje met zij gevoerd hebben
een vrouw van voornamen fijnen smaak ook al was zij niet bepaald artistiek en vooral vertoonden die kamers dat bewoonde dat gezellige dat huiselijke van een vrouw die veel thuis is en die zich wijdt aan haar home als haar troost ook al waren zij duur geworden had zij altijd veel bloemen om zich veel groene planten waarmeê zij gelukkig was
alleen of met henri eerst twee dagen daarna opperde de oude mevrouw zouden wij ze dan niet vragen allen constance ook
maar twee jaar daarna ik was toen een jongen van zestien en jij was vijftien toen was je in eens een nuf in een lange baljapon en louis couperus de boeken der kleine zielen danste je alleen met oude generaals en den algemeenen secretaris
de eene mevrouw van lowe een vrouw die misschien wel meer van het moeilijke leven gezien had en het begreep dan mevrouw van der welcke die altijd stil had geleefd altijd op driebergen met haar bijbel tot zij in handen het vreemde boek had gekregen
even zacht en weldadig als de betooverende muziek van de stemmen een weldaad die weeker stemde die meer deed begrijpen die veel deed vergeven in een geleidelijk naderen tot verzoening louis couperus de boeken der kleine zielen na zoo vele vele triestige jaren van stillen wrok en
addy zoû je nu van middag niet maar eens naar de drie jongens gaan en het bijleggen met jaap maar addy weigerde beslist mama ik wil anders alles doen om u pleizier te doen maar ik ga niet meer naar die jongens
hij had het bevel zijner ouders gevolgd hij had zijn ontslag gevraagd hij had zijne pas beginnende loopbaan gebroken hij was tot constance louis couperus de boeken der kleine zielen gegaan haar zeggende dat zijne ouders hem zonden maar in hun beider ellende schenen zij in wat restte van hunne eerste passie nog iets over te vinden van liefde voor elkaèr
ook hem was het gedrukte pamflet vooral omdat het gedrukt was te lezen voor iedereen een ontzettende schande die hij ten koste van hij wist niet hoeveel had willen ontloopen
de passie voorbij de wanhoopsilluzie der liefde voorbij hadden zij zich nooit naar elkaâr kunnen voegen dat wat het eenige huwelijksgeluk maakt wat of zij zeiden of dachten of deden het werd alles tot disharmonie
het schandaal waarvan heel rome vol was de wanhoop zijner vrome ouders daarginds in holland louis couperus de boeken der kleine zielen ver constance in florence hun eerste onderhoud daar hij buigende onder den wensch zijner ouders en haar vragende zijn vrouw te worden te trouwen in engeland zoodra de scheiding was uitgesproken
na veertien jaren zei de oude dame scherp belust op nieuws op schandaal na veertien jaren geeft ze gelegenheid weêr alle herinneringen van vroeger op te halen en mevrouw friesesteijn vond het heerlijk dat constance dit deed
nou ik vind haar nog al chic bromde karel een beetje boos hè kàrel nu ja chic maar zoo niet dègelijk
ja zij zwegen en er was alleen het tikken van de klok toen boog constance zich en gaf bertha een kus op het voorhoofd ik had zoo een verlangen je van avond te zien zeide zij addy had gewandeld met henri en hij vertelde mij dat henri zoo was ter neêr gedrukt en daarom ben ik even aangekomen
van der welcke balde de vuisten mijn vrouw herhaalde hij heeft jou gecomprometteerd door alsof het van zelve sprak van der welcke smeekte paul ja zeide van naghel
nooit zij leefde stil in haar huis aan den buitenweg zomer en winter en zij maakte soms een louis couperus de boeken der kleine zielen kleinen rijtoer in den omstreek verder bewoog zij zich niet meer jichtig en moeilijk en van pijn gekromd haar als ingeschrompelde rug
er waren wel zeden waarvan zij niet hield dat uitgaan van jonge meisjes alleen s nachts thuiskomende met den huissleutel in den zak maar dat waren toch maar heel intime partijtjes zei bertha en het was onmogelijk louis couperus de boeken der kleine zielen het anders in te richten
ik ben er zoo vies van ik word misselijk van de lucht van een bedelaar en onderwijl breekt mijn hart en voel ik fyziek medelijden voor den armen drommel het is de schuld van mijn maag of van mijn zenuwen die draaien om het is heel ongelukkig als je dat hebt
henri en constance vermeden elkander aan te zien en zij spraken ieder ook in het zelfde gesprek als afzonderlijk tegen die oude menschen zij zouden blijven koffie drinken en om een uur of vijf teruggaan naar den haag
iets mededeelzaams van materieel goed meê laten leven iets pufferigs van altijd laten louis couperus de boeken der kleine zielen eten en drinken en dat toch niet onvriendelijk met zachte donkere oogen zij brachten meê hunne drie meisjes en hunne twee zonen de twee oudste meisjes van den leeftijd van dorine
het is misschien wat onduidelijk de weelde die boven op de industrie staat en marianne en carolientje verplettert floortje wiebelt en grinnikt o je moet weten adolfine vond het heerlijk dat floortje haar floortje de weelde was en marianne van bertha verpletterde
een oogenblik zag bertha in de louis couperus de boeken der kleine zielen oogen zij zeide niets zij deed niets dan dit bertha in de oogen zien terwijl zij haar hand nog vasthield en zij zagen elkaâr een oogenblik in de
niet meer aarzelen om mij te prezenteeren aan wie het ook zij in je salon riep zij uit met bevende zwarte oogen trillende in hare zenuwen steeds gezeten tusschen bertha en paul hare zuster bijna hijgende van stille opgewondenheid
neen oom paul laat nu maar paul lachte en schudde hem bij de louis couperus de boeken der kleine zielen schouders en grootmama fronsde de brauwen en het was toch heusch heel eenvoudig en zoo vond mama het ook want zij zeide rustig o ben je naar dàt huis gegaan bij de boschjes hoeveel kamers zijn er ook weêr
hij wreef zich dus zijn groote dikke roze handen en zag dorine bezadigd aan en zijn blik beduidde haar begin maar ik luister naar je want ik moet wel dorine bleef staan bij zijne schrijftafel die stond in het midden van het nette vertrek terwijl hij zitten bleef bij zijn vuur
dat zal wel zij namen afscheid van der welcke somber ging naar huis het was vreemd maar altijd als hij s middags uit witte of plaats terugkwam had hij die somberheid troebel in zich
wat was hij toch jong papa hij was jonger dan mama hij zag er veel jonger uit hij zag er uit als een oudere broêr van hem addy bijna zijn haar op den schedel even wat dunner was nog heelemaal bruin zacht kort
ach paul zuchtte de oude mevrouw een beetje nerveus ik zei juist tegen bertha maar laat er aan anderen niets van merken wat w i j vinden zeg mama zei gerrit weet u wie dàt daar zijn
door de staffelaer hadden zij op hunne recepties wel eens visite's van leden van het corps diplomatique en van die haagsche côterie die zich zoo gaarne aansluit bij de diplomaten het troepje in den haag aangestaard en aangegaapt waar zij komen in de opera luidruchtig pratende tronende in de pretentie van hun
na die eerste houding van kalmte uit respect voor hun zwager den minister constance echter bleef doorpraten met paul ontweek op hare beurt de blikken van hare zuster tot ten laatste bertha als ontzenuwd zich naast haar zette op een stoel zeide constance wat
alleen hadden zij niet terug moeten komen in den haag toch weêr schandaal makende in de haagsche netheid hunner verschillende côterieën alleen moest er geen sprake van kunnen zijn dat menschen die zo over de tong gingen er aan dàchten zich te laten prezenteeren aan het hof louis couperus de boeken der kleine zielen en dàt zijn ze toch van plan
alles te zamen niet vet soppen dat wist adolfine zeker zij vond vooral een bonten bolero prachtig en verwonderde zich wat dat toch voor twee soorten bont was maar zij zeide er niets van zij prees in een ander nooit iets noch zijn mantel noch zijn kwaliteit van gemoed of hart
sedert sedert was zij hier niet meer geweest sedert was haar vader gestorven sedert had zij hare lieve moeder maar twee maal gezien even te brussel
neen ik begrijp dat niet ik begrijp je niet henri ik voel dat er wel tusschen ons heen een heel heel diepe kloof is ik voel wel dat er in je noch liefde noch vreeze gods is
otto ach wat grootmama het is het beroerdste gemeenste smerigste land dat ik ken we moesten die koloniën maar aan engeland verkoopen anders nemen ze ze ons toch nog af op een goeien dag
het is heel lief van je dorine maar ik heb heusch niets antwoordde dorine nu bedenk nog maar eens ik ga tch louis couperus de boeken der kleine zielen de stad in weet je en als adeline dan zei nu dorine als je tch gaat wil je dan even bij schröder gaan kijken naar blousetjes voor adèletje en bij möller thijs voor schoentjes die hebben ze allemaal noodig
had een beetje een plechtig gezicht zij leek op haar vader de harde strakke trekken de harde donkere oogen de dunne lippen hare oogleden knipten altijd of zij moeilijk zag en zij had in haar wijze van praten iets verstrooids alsof zij altijd aan iets anders dacht zij was goed gekleed eenvoudig met smaak
dag grootpapa en grootmama in de groote sombere kamer klonk zijn stem dof en toch vast de oude vrouw en de oude man keken naar het kind en er was een drukkend zwijgen zij keken naar het kind en zij waren zoo van verbazing getroffen dat zij geen enkel woord meer vonden
ach zei cateau het lijkt zoo onhàrlouis couperus de boeken der kleine zielen telijk het zo uit te rekenen vindt jij dat ook niet adlfine maar ga even zitten
hij hoe jong ook toen kort geleden pas los van zijn ouders had dadelijk zooveel van die strenge beginselen verloren in dat leven te rome in ontmoetingen met vrouwen van de wereld daar in zijn elegante gesprekken van spleen met constance
intusschen bleef hij kijken naar den natten rand van dorine's rok en had hij haar gaarne verzocht zijn vouwmes en zijn presse-papier waarmeê zij een beetje nerveus speelde te laten liggen maar hij deed dat nu maar niet bij zichzelven berekenend dat hij straks als dorine weg was nog wel een oogenblik zoû hebben vor het diner om die wanorde te herstellen
en wat ben ik nu vroeg zij glimlachend maar hare ziel van weemoed vol de verloren zuster weêrgevonden ja wèl de verloren zuster kom zusje niet zoo droevig
waren toen zeven en vijf emilie was toen een baby nu is ze geëngageerd zij glimlachte maar hare oogen stonden vol tranen hare borst hijgde
maar hoe zoû zij moeten hebben gedaan om te hebben geleefd nu zij oud werd de ijdelheid de bals haar huwelijk rome hun liaison het schandaal was dàt leven geweest of zich vergissen van vergissing op vergissing drukte en driften om niets
heel goed karel van der welcke zal je visite zeer apprecieeren hare stem klonk vriendelijk eenvoudig zusterlijk gewoon en noch karel noch cateau merkten iets dat constance zich zoo bedwonlouis couperus de boeken der kleine zielen gen had als zij zich in rome wel eens had moeten bedwingen
neen in brussel heeft hij wijn verkocht het is een nette boel die familie van jou al zijn ze baron en diplomaat o maar wij beschouwen ze niet als familie dat heeft mama uitdrukkelijk gezegd
hier is je kopje hendrik de oude man dronk het kopje toen nam de oude vrouw ook haar boek en ze las langzamerhand in jaren en jaren had zij steeds minder en minder in haar bijbel gelezen omdat zij toch slecht was en omdat zij nooit had berust in hare opoffering
constance dezer dagen was veel alleen ze was eigenlijk zoo alleen als zij in brussel zoo van der welcke eens voor zijn wijnen of assurantiën op reis was nooit was geweest omdat zij ook voor de eerste maal addy niet bij zich had
ik had de illuzie dat zelfde van jou te kunnen louis couperus de boeken der kleine zielen verwachten ik dacht dat er nog tus schen ons allen was een familieband een familiezwak een familietrots ik dacht dat er was tusschen ons een wederzijdsche sympathie die wel zoo groot was dat zelfs al was er schijn van waarheid in den laster van de menschen
was de winter alzoo de tijd dat zij genoot bij de van naghels den zomer in den haag wijdde zij aan gerrit en adeline zij hielp adeline die goed moest rekenen met niet veel geld en zoo een groot troepje en geregeld s zomers kleedde de oude mevrouw de blonde kindertjes aan kregen zij ieder wat werden zij in de mooie kleêrtjes gezet
de bals waar zij al kwam de races de adjudanten de groote gouden pajong al die tropische grootheid en half vorstelijkheid van het vice koningschap over groote koloniën
zoodra iemand zelfs mama het allerminste van adolfine zeide nam zij hare partij heftig door omstandigheden de inrichting van haar huis de bruiloft van emilie
en hoewel hij zachte woorden poogde te vinden om zijn vader na dien schok tot rust te brengen klonk toch alles wat hij zeide te sceptisch te modern te ironisch bijna en hij antwoordde niet meer sprak er over heen als weêr iederen dag de oude man hoofdschuddend zijne bedenkingen uitte en
en de teemende woorden van cateau gelouis couperus de boeken der kleine zielen tuigden van den tragischen schrik die huiverde door haar glad en dik geboezemde fatsoenlijkheid terwijl ronder opener en wijder zich hare uilenoogen sperden
hier in mijn borst iets voel adelientje hoor toch maar je man is geen redenaar hij voelt iets dat hij voelt maar enfin hij voelt leve de ritmeester met den zachten klank en het mystieke gevoel
adolfine vond haar aanmatigend meenende dat constance toch altijd pedant was geweest na haar huwelijk met de staffelaar na al dien chic in rome adolfine vermoedde dat constance op haar neêrzag en constance had alleen maar hoofdpijn
hij had dit heel ernstig gezegd zonder een lach ook zonder de dweping van een artist of een dichter bijna laconiek had hij over zijn vazen gesproken als ware een andere beschouwing geheel onmogelijk geweest
dus ik moet hun dankbaar zijn hij zag haar hard aan dankbaar zeide hij je bent het nooit geweest niet aan hen niet aan mij
scheen hij ravottende met zijne kinderen met éene beweging ze allen guy en alex en adèletje en gerdy die hingen aan zijn beenen en handen te kunnen doen tuimelen over den grond tot angst van grootmama die hem zoo wild vond
later geplaatst aan het departement van justitie maar nooit uit gemis aan sympathie veel door papa geholpen zooals die van naghel geholpen had nooit eigenlijk veel in tel bij zijn superieuren
vadertje vadertje juichte hij toen van der welcke uitstapte zij omhelsden elkaâr van der welcke zeer geroerd omdat het vijftien jaar was geleden sedert hij holland verlaten had addy als een man hielp papa met de bagage en zij reden weg in de
nu zag dorine eerst dat zij ontoonbaar was na een geheelen middag door den regen getript en getramd te hebben zij zag in den spiegel als ze haar natten matelot had afgezet zoû zij er nog ontoonbaarder uitzien ze kwam dus deemoedig op haar voornemen terug
en daar hij wel gezien had dat de drie jongens zijne moeder in het kleine huis zeer vermoeiden hoe gaarne ze ook de verwantschap aanhield nam hij het maar op als een soort plicht om bijvoorbeeld eens om de veertien dagen naar hen toe te gaan om met hen te gaan wandelen of fietsen
ik zie jullie rijtuig voor ga je uit ja straks een pàar visite's ik ook maar laat mij je niet ophouden ik moet naar constance van middag wij ok o jullie ook ik had eigenlijk wel willen wachten tot ze eens bij mij is geweest
mama hier zijn oom karel en tante cateau zij wenkte haar jongen te komen uit zijne kamer zij had een glimlach van opgewektheid blij te zien de gezichten van haar broêr en hare schoonzuster hoewel zij cateau niet kende van vroeger verlangende als met een heimwee naar het sympathieke van
en ze heeft aan baboe verteld dat ze geen tijd had andere te maken het heele huis is dol omdat emilie trouwt we kunnen heusch niet blijven bij papa en mama hier op die bovenverdieping
en vooral had zij een ingeboren distinctie en zoo wit en glanzig had zij iets had men bijna gezegd van een heel mooi albasten dingetje of van een witte azalea in zonlicht een lichtende blankheid fijn en doorzichtig en blauwtjes
terwijl zij zoo pochte vreesde zij heel diep bijna onbewust in zichzelve zoû mijn keukenmeid wel wat kunnen kooken en mijn puckje is het eigenlijk niet een nijdig beest
zij was verlegen en zij vreesde dat buiten op den weg en aan het station de menschen zouden kijken en praten waarom mevrouw van der welcke op reis ging en toen eindelijk piet kwam waarschuwen kon zij eerst niet opstaan omdat zoo beefden haar oude beenen en de voeten staken als sliepen ze
tegen half een tegen half vijf tuurde zij uit naar haar zoon verlangde naar hem look een weinig op als zij hem zag als hij lief praatte gezellig haar jongen die iederen dag meer een man werd
weg gaan we nog even fietsen mijn jongen zei van der welcke of ben je moê ja ik ben moê denk er aan addy zei constance koel dat we van avond naar grootmama gaan en verkleed je dus niet waar
als je je kalm hieldt ik hèb mij kalm willen houden je geeft de menschen aanleiding ja nu n u geef ik ze aanleiding ach kinderen zei tante kibbèl toch niet al soesah ghenoeg seg met die beroèrrde artikel
dat arme kind hij kent geen jeugd hij zal nooit jong zijn nooit dol zijn misschien wie weet later in leiden zal hij misschien wel eens dol worden goed dol ik wensch het hem toe ik wensch het hem toe mijn jongen mijn kerel
de oude vrouw had weêr henri's hand genomen en hare tranen vielen neêr henri's kaken knarsten en hij huiverde nerveus dat is mijn jongen zeide hij
zij trok dorine zacht op de canapé en zat nu tusschen hare moeder en hare zuster als nestelde zij zich zeg dorine zorg je nog altijd zoo goed voor de heele menschheid schenk je nog altijd thee
ex ambassadrice werd zij genoemd en op het schandaal van de staffelaer en van der welcke werd nog eens gezinspeeld met de aanlokkelijke belofte de volgende week eens die oude dingen die altijd interessant bleven omdat zij gaven een kijk in die verdorven maatschappij der aristocratie in al hun details weêr te geven
dan heb je gerrit die lijkt geëquilibreerd maar is het niet doet joviaal en prettig en is een melancholiek droomer je gelooft het niet je zal het zien als je hem beter kent
maar dat waren diep verborgen twijfelingen en voor de familie en de kennissen gaf adolfine hoog op van al de haren en al het hare en dong voor kinderen en meubels een schatlouis couperus de boeken der kleine zielen ting van bewondering af
zij had met de kieschheid eener vrouw henri het eerste oogenblik alleen tot zijne ouders laten gaan maar zij ze was er op gesteld zelve haar kind tot zijn grootouders te voeren aan haar was het dat te doen op dat voorrecht op dat recht stond zij
eenzame jaren hadden zich voortgesleept beiden hadden zij wel hun leven in moeten zien als éen groote fout constance's ijdelheid wrokte daarbij nog tegen het duistere leven dat zij leidden
misschien was dat huis in de wat van nassaustraat ook weêr beter grooter maar het was ook duurder misschien zoû papa boos zijn als hij het zoo maar deed op zijn eigen houtje maar eigenlijk was er dan toch ook nog niets bepaald
ik heb ze niet noodig ik verlangde alleen naar mijn familie naar je familie de saetzema's waar we al gebrouilleerd meê zijn ook al groeten we elkaâr nog bij mama de van naghels die niets voor ons doen
ze zullen mij niet meer kennen zei constance doelende op de oude tantes in twintig jaar ze moeten me vergeten hebben wat zijn ze oud geworden mama wat zijn we allen oud geworden
en hunne liefde werd van het fransche romannetje waarvan zij gedacht hadden dat de pikante intrigue hun goed stond de werlouis couperus de boeken der kleine zielen kelijke tragedie van hun leven zij had nijdige vijandinnen jaloersch omdat zij een mooier diner had gegeven dan zij jaloersch om een mooiere japon
zoo aardig zeide zij dan tegen constance dat gerrit wat laat was getrouwd hij was vijf-en-dertig toen hij trouwde daardoor zeide zij had zij zooveel jnge kleinkinderen nog
haar gevoel was primitief en eenvoudig maar haar gevoel was er een en was waar tot nog toe had zij om niets gegeven dan om mevrouw die en freule die van het côterietje om de ceremonieele pracht van een hof om diners japonnen decoratie's en allerlei gewichtigheid van visites en visitekaartjes
hij kon zich hem voorstellen naast een heele jonge vrouw een meisje zooals de nichtjes bijna louise of emilie of floortje louis couperus de boeken der kleine zielen met zoo een vrouw zoû papa een goed paar zijn
mama kennende in hare eigenaardigheden had hij thuis maar niet veel gezegd en beweerd dat het wel aardige jongens waren toen zijn vader hem echter gevraagd had of hij begreep waarom mama die ongelikte beren zoo aanhaalde had addy wijsgeerig gemeend omdat zij neven waren zoo een idee van mama een
en wie waren er dus adlfine nu ja ze hebben geen kennissen dus ik vond het een mislukte partij niemand van dien vreeswijck en zeker hadden er een paar bedankt want ze had paul nota bene er bij gevraagd
hoe wil je nu hebben dat kritiek die grootste en goedkoopste lol van den mensch ten koste van zijn evenmensch zoû uitblijven tegen familie als familie eigenlijk synoniem is met vreemde er bestaat geen familie meer in de moderne maatschappij ieder
weet u waar papa van middag heen is vroeg hij papa is een paar huizen gaan kijken in de nassau dillenburgstraat heb je het prettig gehad bij oom gerrit ja het zijn aardige kinderen wat gaat u van middag doen mama
papa kwam beneden met grootpapa en het scheen of papa er vrijer uitzag opgelucht misschien had hij met zijn vader gesproken zij bleven nu nog eenigen tijd hangen en papa keek een paar keer op zijn horloge
mama zeide hij zacht met zijn ferme stem van jongen man huil niet zoo en ga wat liggen op bed u moet van avond naar grootmama en u zal te moê zijn als u niet wat gaat liggen en hij hielp haar zich wat uitkleeden en schikte hare kussens op
zag constance niet veel zij had eens met van der welcke en addy bij hem geluncht op zijne kamer en toen was hij een allervriendelijkste gastheer geweest hij had haar getoond de oude familie-papieren die hij na den dood van papa had verzocht te mogen bewaren omdat hij er het meeste belang in stelde en ze bij hem in goede handen waren
ik vind gerrit een allergezelligste broêr zei constance op een avond terwijl paul bij haar zat thee te drinken ja een goede kerel maar vreemd waarom toch vreemd paul dat zegje me nu al eens meer en ik heb het nooit gereleveerd maar waarom is gerrit vreemder dan ernst of jij
nu zwegen zij beiden en de oude man las door en de oude vrouw wachtende op zijn antwoord schreide niet meer en hield stil de voeten de schouders en na eene pauze zeide de oude man
plotseling nu jaren geleden zag zij zichzelve een jong meisje aan de zijde van de staffelaer haar verloofde een visite maken bij die menschen in jaren had zij ze niet gezien in jaren niet van ze gehoord
men weet toch nooit zei van raven bedenkelijk maar pardon het is uw schoonzuster en het is heel edel heel edel van u
terwijl zij niets wenschte dan de kalme rust scheen het om haar heen te woelen van vijandelijkheid waarom haatte men louis couperus de boeken der kleine zielen haar dan toch zoo en waarom kon men niet een ander of iets anders nu nemen als onderwerp van gesprek van kwaad gesprek van nijdigheid als de menschen daar dan volstrekt niet buiten konden
buiten stak de wind huilende op de zware grauwe wolken rolden aan als een stoom van vocht en de regen kletste neêr henri had juist zijn vader willen verzoeken met hem in den tuin louis couperus de boeken der kleine zielen te gaan om te zien of hij het er nog herkende
hè addy en ik heb juist wat appelpodding met wijnsaus nu bewaar die dan maar voor morgen toe eet er nu een stukje van je houdt er juist van
henri met adriaan alleen herhaalde de oude man nu hij herhaalde de weinige woorden die hij sprak wist zij dat zijn verlangen onherroepelijk was
maar dat was toen niet meer en niet ernstiger dan verveling en vage onvoldaanheid sedert was het leven over constance heengegaan en het had haar zichzelve doen ontdekken
hield zich strak speelde na zij had in eene van hare zenuwbuien kunnen uitsnikken maar zij bedwong zich weten de dat oom onhandig druk vulgair was maar louis couperus de boeken der kleine zielen toch niet met opzet had willen kwetsen en zij was gerrit dankbaar toen die haar als te hulpe kwam
waarom trouw je ook dien akeligen jongen riep marianne snikkende uit wij waren zoo pleizierig te zamen wij leefden met elkaâr als je trouwt heb ik niemand meer en het kan me niet schelen op nieuw mijn kamer te arrangeeren emilie had een vagen blik van te staren in een vage toekomst
en nu schudde zij zich los uit die vreemde stemming en zacht lachend tevreden toch weemoedig zag zij dat de tafel gedekt was en vroeg zij de beide moeders aan het lunch te komen
kijk al die winkels waar je wat koopt of niet koopt van prullige industrie waaraan bloed kleeft dingen die je beweert nu noodig te hebben voor je huis dat is men schelijke ellende het is allemaal leelijk en nasleep van een ziekelijke beschaving zie om je heen die louis couperus de boeken der kleine zielen groote letters die liegen die helle
neen maar dàt is dan toch ook dan omdat adolfine geen plaats heeft in haar huis een soirée te geven waarop ze ok de familie zoû kunnen nieeren om de plaats waarop ze zat zoo even aan tafel
waar zoû de vent nu zitten ach je oude vrienden ik kn niet studeeren zonder max brauws was ik er nooit gekomen ja waar zoû de vent nu zitten maar hij studeert met een rust een ijver hij is een aardige jongen ach als hij maar wat meer jeugd had wat vroolijke jeugd om zich heen
ja hij stond op ging naar boven naar zijn jongenskamer niet wetende wat te zeggen meer wat te doen met zichzelven hoe zich te zetten welk boek te nemen blijvende staan doelloos verslagen in het midden van zijn louis couperus de boeken der kleine zielen kamertje met dat opgekropte leed van een heelen middag zwaar op zijn borst en zijn adem
adeline moet ze dat overlaten aan haar man ja adeline net als bij ons ik de jongens jij de meisjes zoo
maar zij begrepen daarom ook weêr niet in addy dat hij gaarne in huis kwam bij oom gerrit en spelen kon met al die kleine peuters daar zij vonden hem een gekke jongen zij hielden niet van hem maar de intimiteit met frans en henri van naghel gaf addy in hun oog een soort studentikoze mannelijkheid die zij stil benijdden
misschien kan het niet anders is alles onoprecht in onze côterie maar niet in onze familie zei gerrit je zegt dat gerrit met een lieven klank in je stem
zoû zij niet aan van der welcke's zijde geweest zijn op hare plaats ook al zoû men er eerst over gesproken hebben en gevit dat zij de gescheiden vrouw van een minister rezident daarna getrouwd was met den jongsten secretaris maar zij zoû tact hebben gehad het zoû vergeten zijn het zoû weggezonken zijn in het verleden
maar beiden waren zij te zwak in hun ondragelijke leven was het kind de eenige genade en geen van beiden hadden zij ooit kunnen besluiten tot die scheiding zich alleen belovende zich in te houden opdat het kind niet lijden zoû
zij poogde haar best te doen te praten als ware zij maar een jaar afwezig geweest maar het ging niet in deze kamers was zij niet meer terug gekomen sedert zij nu twintig jaar geleden de staffelaer had getrouwd den minister rezident
zij was te wanhopig om lang na te denken en zijne redding niet aan te nemen daar zij voor de hollandsche wet nog niet dadelijk konden trouwen trouwden zij in londen zoodra hun dit mogelijk was
ik verkies ook niet constance dat addy meer met die jongens omgaat louis couperus de boeken der kleine zielen zijn beslist woord deed haar drift opzieden en de zachte kalmte was weg en ik verkies riep zij uit dat addy die brouillerie bijlegt
het was altijd maar dorine dorine was voor alles goed dorine gaf niet om den regen dorine moest tch even in de veenestraat zijn en dus louis couperus de boeken der kleine zielen draven draven draven altijd maar door uit louter dwaze goedheid en wie was haar dankbaar
mama addy addy mijn kind god god wat heeft papa gedaan mama van lowe zonk op een stoel snikkende maar op dit oogenblik zagen in den tweeden salon geheel verlaten de twee oude tantes op
laten we dan eerst wat vrijen neen laat me nu maar maar hij hield haar vast en zoende haar met heele kleine vlugge zoentjes laat nu addy ik wil niet maar hij zoende haar dan met een regen louis couperus de boeken der kleine zielen van vlugge zoentjes die haar kriebelden tot zij
maar zij begreep dat ook bertha er al die dagen onder geleden had onder dat louis couperus de boeken der kleine zielen gooien met vuil dat heel waardig was om te doen of men niet achtte maar dat bezoedelde desniettemin en bertha vond nog een oogenblik om te zeggen constance wat is er
ik ben bij ze allen geweest begon dorine zegevierend bij bertha bij bertha bij gerrit bij gerrit bij adolfine en bij ernst en paul ik ben bij ze allen geweest zegevierde dorine en ze hebben me allemaal beloofd te zullen komen
arme adolfine wat een strijd vooral met dat onbereikbare van bertha voor oogen want zij leden allen aan jalouzie in de familie zijzelve had het en adolfine had het altijd gehad heel sterk van kind af aan op hare oudere zusters en broêrs
om wat smeek ik wat doe ik laagheden en wat doe ik klein o god wat doe ik vreeslijk klein en is dàt ernstig leven is alleen dàt leven of is er iets anders
het laatst kwamen de van naghels bertha en haar man de minister van koloniën en hunne kinderen drie meisjes louise emilie met haar aanstaande van raven marianne de jonge karel en dan nog een marietje terwijl de twee studenten afwezig waren bij uitzondering te leiden
de dwarskijker een klein hatelijk weekblad geredigeerd door een verloopen sujet wroetende in alles wat geheimenis was van groote haagsche families dikwijls al voor chantage terecht gestaan maar altijd weêr ontduikende en
het waren drukke dagen bij de van naghels vol emotie van allerlei aard over drie weken zoû emilie trouwen en over veertien dagen wachtten van naghel en bertha hun zoon otto terug uit indië met zijn vrouwtje en hun beide kinderen
soirée is eenvoudig schitterend ik heb veel soirées in mijn leven bijgewoond maar zoo een partij als van avond neen en een fijn diner hè een diner zoo fijn het kon niet
ja maar ik kan niet eten als je zoo bromt het zit me tot hier hij wees op zijn keel eet nu een stukje streelde zij als je heel lief bent geef me een zoen maar heel lief zijn zij lachten tegen elkaâr hij veegde zacht hare tranen af
want adolfine bedenkende dat constance zeer floortjes uitzet had bewonderd en geprezen kon wel eens zeggen ze is toch niet kwaad constance ze is toch wel lief constance
zeg dorine weèt mama van die beroèrrde artikel neen tante zei dorine en zij scheen constance vergeten te groeten ik ben telkens aangekomen heb in de brievenbus gekeken
zij zaten de broêr de zuster de schoonzuster buiten regende het en de coupé glom al nat de uilenoogen van cateau bespiedden iederen droppel door de gordijnen een visite gesprek begon wat een v r
mijn god riep zij uit henri henri wat heb je gedaan mevrouw van lowe trad op haar toe tante ruyvenaer mijn kind mijn kind als dol hing constance in de armen van paul en zij herhaalde alleen mijn god henri henri wat heb je gedaan
zij herinnerde zich nog dien glimlach van papa als hij haar sprak over de staffelaer toespelingen maakte op wat wel mogelijk zoû zijn zij woonden toen al vijf jaar in den haag nadat papa vijf jaar gouverneur-generaal was geweest
jij hebt hier willen komen wonen in dat ziekelijke verlangen van je naar je familie in brussel kende ons niemand en sprak niemand over ons en ons leven louis couperus de boeken der kleine zielen was er zoo niet gelukkig dan toch rustig hier is er altijd wat altijd wat hier is het geen leven
wel met ons dertigen laat eens zien mama van lowe telde op hare vingers oom en tante ruyvenaer met toetie dot en poppie en met piet en herman junior dat maakt zeven dan van naghel en bertha met de vier meisjes en karel dat maakt ook zeven dus veertien
maar zijn jong helder verstand van redelijk vroeg bevattelijk kind kon dit niet bevatten en eensklaps als het dan zoo waarlijk was als papa het hem verklaard had zijn leven geknakt zijn carrière gebroken
en jonger zij dan constance was de kritiek scherp en verborg zij tegelijkertijd adolfine's ware gedachte en de zuster voldaan nu ging constance tuurde op de twee kaartjes en in eens snikte zij weêr los addy nam haar in zijne armen hij was al bijna zoo groot als zij
mogelijk anders zooveel van je zoû kunnen houden ja hij geloofde nu zijn vaders ernstige verzekering die hij waarheid voelde hij geloofde maar toch toch was er iets
anonieme brieven hadden de staffelaer eerst gewaarschuwd toen had een brutale knecht wien hij een opmerking maakte hem in het gezicht gegooid dat mevrouw het hield met meneer den secretaris
ik ben maar blij dat nze kennissen floortje praktischer hebben bedacht i k zoû het niet prettig hebben gevonden als floortje zoo in haar zilverkast werd gezet door nu ja kennissen maar toch eigenlijk vreemden
eene onderlinge fluistering en vraging van meening omdat constance terug zoû komen in den haag in hunne familie na twintig jaar afwezig te zijn geweest adolfine fluisterend maar heftig overstelpte haar oudste zuster bertha van naghel van voorde met een vloed van woorden
tot constance schertsende vroeg of zij dan nu niet meer aardig was nu zij niet meer op bloote voetjes liep in een wit baadje en met purperen kembang spatoe aan hare slapen
en die visites van ze terug eisch dan zal ik het alleen doen zeide zij ik ben gebrouilleerd met adolfine maar haar rommelkliek heb ik niet noodig ik geloof dat er in bertha nog wel eenige zusterlijke sympathie louis couperus de boeken der kleine zielen voor mij is en ik zal met haar spreken en zij met mij helpen
die geheimzinnig gewichtig deden omtrent de groote dingen der landen en vorsten dingen die alleen twee drie héel groote mannen beheerschten in berlijn londen of
zeg die mevrouw van der welcke wat komt die hier eigenlijk doen nu ze denkt dat alles vergeten is er zijn vijftien jaren over heen ze is met van der welcke getrouwd maar niet voor de hollandsche wet
hoe zij diners gaf hoe zij een japon bestelde als was dat alles voor de vriendin of de zuster van een belang zoo hoog dat er geen hooger boven te denken was zoo de vriendin of de zuster ter conversatie wille dan vertelde hoe z i j beschouwde rekende of een diner gaf
en als van zelve in deze biecht en bekentenis van zijn leven en zijne gedachten en gevoelens vertelde hij dat addy getwist en gevochten had met zijn neef van de praatjes in hun kring en van het verdriet dat zijn kind geleden had
zij namen met voorjaar en najaar dat wat zij noodig hadden in hun huis en voor hunne garderobe om dat alles solide en netjes te hebben maar meer ook niet hun eenige ondeugd was hunne tafel zij aten heel goed maar voor de familie wilden zij dat niet weten en zij zeiden altijd dat zij zo eenvoudig aten dat zij nooit iemand onverwachts konden hebben
zij stond als het ware op straat met een kleine toelage van de staffelaer louis couperus de boeken der kleine zielen die zij zoo spoedig mogelijk geweigerd had toen had zij van der welcke naar zich toe zien komen daar waar zij als het ware gevlucht was in florence maar hij kwam niet tot haar uit eigen beweging hij kwam tot haar gezonden gedwongen door zijn vader
de oogen aan de borst van haar zoon zij voelde zich zoo loom van neêrslachtigheid dat zij daar had willen blijven liggen het was of de illuzie begon in een te brokkelen als een geliefd huis van sympathie waar geen sympathie bleek te zijn
ik heb gisteren met henri zitten huilen en op de soirée moesten wij vroolijk zijn en iedereen dacht dat hij vroolijk was de vroolijke student en de jongen was er zoo treurig om en gisteren moest ik in dat tableau vivant meêdoen
terwijl marianne gaarne eens aanliep op de kerkhoflaan bleef eten of eens ging fietsen met van der welcke en addy zoo werden er lichte banden geknoopt wat karel en cateau
van der welcke wist echter koel en beleefd te blijven tegen de ouders maar herhaalde jaap dat hij wist waar het op stond en de heele familie spoedig wist dat van der welcke bij de van saetzema's geweest was en jaap had gedreigd en zij hadden er allen hunne meening over
wat zijn zoon hem eerst had verteld was hem vreemd gedachte gevoelen ervaring uit een leven heel vreemd en geheel van het zijne verschillend maar wat nu zijn zoon hem vertelde deed hem weifelen of hij goed had gehoord wat zeg je zeide hij meenende dat hij hardhoorig was louis couperus de boeken der kleine zielen van der welcke
wat een aardige jongen is die boy van jou constance mijn addy ja alleen een beetje deftig voor zijn jaren maar anders een flink ventje hij is altijd heel lief voor mij wij zijn beiden dol op hem je moet hem dikwijls bij ons laten komen ons huis is eén kinderkamer en in mijn troep zal hij jong blijven
en voor van nàghel is het ook alles behalve p r e t t i g vindt u ok niet oom ruyvenaer tot oom die achter haar was komen staan het is ellendig het is ellendig zei oom ze hadden hier nooit moeten komen wonen het is heel verkeerd geweest van marie het aan te moedigen
wat is dat nu voor onzin zei van vreeswijck zwakjes je oude kennissen zijn blij je hier terug te zien de kwestie van het hof bestaat zelfs niet bij je in huis nu dan is er immers niets om over te tobben