AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
zij is er niet hij staat op en verwart zich in de klamboe die hij om zijn koortsigen angst nièt kan openrukken nu bevrijdt hij zich uit de tulle plooien en weêr wil hij roepen baboe maar hij hoort stemmen die fluisteren in de achtergalerij
dat harold dat harold je broêr wist dat harold wist ja ja dat hij wist hoè wist harold o god ja zoo hoe wist harold harold wist want hij had gezien hij had gezien hàrold had gezien
ik denk het wel lot glimlachte elly zacht ik ben heel verlangend ottilie weêr te zien ik heb het laatst haar hooren zingen in brussel ze heeft een goddelijke stem
nu ze eenmaal zoo dol is geweest je te laten telegrafeeren en je de schrik op het lijf te jagen moet ze er ook maar de last van hebben als het ten minste last is trouwens heel lang zal ze niet blijven
en hij staarde als zag hij het ding in de oogen hij staarde den avond lang in zijn stoel het gelaat van ziekte en van pijn verwrongen viel hij in slaap de luchtig zwevende van oude menschen en zag hij zich terug kind dertien jaren in den nacht in de pasangrahan en hij hoorde de stem van zijn moeder
zoo droef kinderlijk had mama ottilie's stem geklonken en vaderlijk maar luchtig zweverig die van ouden takma lot elly stonden op en wéêr werden voorzichtige kussen gegeven en ook meneer takma kuste mama ottilie nadat zij waren gegaan laveerde de oude dokter binnen
in vroegere eeuw en op capri in sombere eenzaamheden te hebben gegeven de brandendste orgieën moord te hebben gepleegd in wellust slachtoffers van zijn sensueelen honger te hebben doen neêrstorten in zee van rotsen zich te hebben omringd met een schaar van liefdegoodjes mooie kinderen
anna deed ina zitten de meid richtte den voorkamersalon in als gezellige wachtkamer zoo was er nooit te veel drukte voor de oude mevrouw dàt mocht ook niet
hij kan niet slapen en roept baboe kom hier zij antwoordt niet waar is zij anders ligt ze voor zijn deur op haar matje en wordt dadelijk wakker baboe baboe kom hier
een ijdelheid meer op zijn blonde haren dan op zijn talent maar ook ijdelheid daar toch op en meer voldoening om een compliment over zijn das dan om een woord van lof over zijn mooiste essai
de gestapelde ruïne van een man en een mensch een oude oude leef monnik maar in ruime gekleede jas en ruim vest dat drapeerde over zijn omvang de angst van zijn draaiende oogen was gedoofd en zijn buik hing links zijn hoofd rechts
kom moedertje ga nu slapen en wees nu niet meer dwaas louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan laat steyn nu rustig wandelen denk niet meer aan steyn denk aan niets meer zij berustigde onder de streeling van zijn heel fijne hand over haar haar haar wang
als hij nu thuiskwam zoû hij meenen dat zij sliep en zoû hij naar bed gaan zij zuchtte het was zoo eenzaam boven lots kamer het was zoo gehoorig hoorde zij steyn stommelen de meid nu ook ging naar bed van uit het hare bespiedde mama ottilie al die geluiden
zij zuchtte heel diep uit haar tranen op en zij zat in den stoel als een hulpeloos kind dat stout is geweest en nu niet weet wat te doen wat nu te doen rustig naar bed maar te gaan in hare eenzame kamer van oude vrouw in haar eenzaam bed en morgen wakker te worden en aan de oude oude dagen
neen oom antwoordde ina in schijn beleefd blij den dokter roelofsz te hebben gaat u eerst heusch gaat u eerst ik kan best nog een poosje wachten ik wacht nog wat in de voorkamer
neen ik zal niet spreken ik heb gesproken met jou met halouis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan rold omdat ik àlles met hem bespreek zaken en en àlles hij heeft me dikwijls geholpen in indië met een vieze historie die ik daar heb gehad in mijn tijd ja god in mijn tijd ik heb altijd àlles met harold besproken
zoû ze nog zijn met haar italiaan weet je hoe ze zijn kennis heeft gemaakt bij louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan toeval in den trein zij reisden samen van florence naar milaan hij was officier zij spraken samen en ze hebben sedert dien dag elkaâr niet meer verlaten
zoodra hij in zijn slaapkamer was gegaan stond tante stefanie op trippelde zij naar de boekenkasten en liet haar blik snel glijden langs de titels wat een boel boeken had anton kijk die heele plank latijnsche boeken was anton nog zoo geleerd
zij zoû er het zwijgen toe doen het was niet goed al te diep door te dringen in de dingen van het verleden de jaren gingen voorbij de dingen gingen voorbij het was het beste ze rustig te laten voorbijgaan de zonde te laten voorbijgaan
daarom ben ik journalist en voel ik er voor dat te zijn mijn lezer dàdelijk te pakken en hem weêr dadelijk los te laten omdat noch hij noch ik meer tijd hebben het leven gaat voort maar ik pak hem morgen weêr en ook dan verlang ik niet dat ik hem langer boei dan ik hem pak
dat hij nooit een lief woord meer zeide haar nooit een zoen meer gaf op het voorhoofd op elly was ze jaloersch om lot op lot was ze jaloersch om steyn omdat steyn eigenlijk nu meer hield van lot dan van haar
omdat hij den angst voelde voor de jaren die komen zouden omdat zijn liefde voor elly zoo heel veel was van sympathie en gemoed omdat de straffe zinnelijkheid aan zijn natuur ontbrak en hij voelde er om een gemis en om dat gemis was hij ijverzuchtig met héel de ijverzucht van zijn moeder geërfd
het openen van de deuren het zetten van schoenen het uitgieten van een kom nu werd het stil en zij bedacht héel goed dat zij altijd oude meiden zocht daar dacht zij aan met leedvermaak blij dat steyn zo geen kans had met oude meiden nu was het huis al nachtestil toch was het nog geen elf uur
ik voel het geluk zij drukte zijn hand een glimlach boog om hare lippen zij ook zoû dit levensoogenblik nooit vergeten wat er ook verder zoû komen die verdere jaren met hare noordelijke weemoedsziel voelde zij het zuiden en het geluk
ottilie die zag zij nooit meer die hield niet van haar moeder ze zong op concerten en ze had naam ze had een prachtige stem maar ze deed wèl heel vreemd stefanie noemde haar verloren
lot lachte er om hoofdschuddend opgevoed had hij zichzelven ottilie was al zoo heel gauw haar groot talent haar mooie stem zich bewust geweest en ook zij had zichzelve opgevoed
gaan wandelen lot gaan wandelen neen hij is gaan zij stond hij zag het in het kaarslicht vlammende van drift voor hem hare kleine gestalte in witte nachtjapon verfuriede zich met de kroezende haren die blond grijs oplichteden
brandden op hare lippen maar zij zoû natuurlijk aan tafel niets zeggen en zij lachte weêr om haar gus streelde zijn bol in haar huisjapon vermoederde zij meer samen met gus blikten niet zoo heel voornaam hare oogen moê als onder de wuiving van haar witten paradis tegenover dikke tante floor die zoo indiesch was
dan zal ik maar niet naar boven gaan zei ina neen anna dan ga ik maar niet dan kom ik wel eens gauw terug grootmama heeft al zoo heel veel bezoek gehad toch draalde zij ging nu heen ziek van onbevredigde nieuwsgierigheid die haar een brandenden honger gaf in de ziel
in de bergen een eenzame pasangrahan daar is hij alleen met zijn beide ouders hij de kleine lieveling van zijn vader die ziek is en daarom verlof heeft gevraagd de andere broêrs en zusters zijn gebleven in de stad in het assistent rezidentie huis
hoorde papa hen niet dragen werd hij niet wakker sliep hij zoo vast nu hoort hij niet meer hun stemmen nu zijn zij in den tuin verdwenen hoort de oppas niet
die stem hoe ze die stem haatte wat had ze wie had ze nog over vijf kinderen had ze maar bij zich enkel lot en die reisde zoo veel en zoû nu trouwen o wat was ze daarover jaloersch
zoû het dan toch zoo zijn als de menschen wel iets hadden gemompeld dat jongste kind mama geboren te lang na den dood van dercksz dan dat men diens vaderschap kon aannemen vaderschap dat men takma toerekende zaten zij daar werkelijk dan vader moeder en kind
ik heb ik hem vermoord ik kon het niet helpen ik verdedigde mij jij haatte hem ik haatte hem niet ottilie maar je hebt het sàmen met me gedaan o god neen neen ontwijk niet je schuld neen neen neen jij hing aan hem ja neen toen ik hem zijn kris
neen zei stefanie dat kan het niet zijn wat dan iets van mama iets van grootmama ja zeker iets van grootmama zestig jaren geleden wat een tijd
nu ontving zij een schok de hand viel neêr in den schoot zijzelve viel terug in het rechte kussen van haar hoogen stoel en toe vielen de oogen dat heeft mevrouw wel eens meer zei fluisterend oude anna zij wisten behalve daan dercksz het allen dat mevrouw het wel eens meer had
onder de wijde lucht waar de wolken dreven als een groote vloot met bollende zeilen blank was misschien heel vaag en onbewust eén oogenblik de twijfel in haar of hij haar noodig zoû hebben zo als zijzelve zich geven wilde
de bezwijmeling van het genot kon hem een oogenblik overstelpen ze was niet de sfeer van zijn geluk ze zoû hem dronken maken zijn bloed was daar niet rijk genoeg toe hij had lief als hij lief kn hebben
nù te spreken met oom daan zij zoû hem zeker ontmoeten den volgenden dag ten huize van grootmama zij ging dien middag naar de nassaulaan de oude anna deed louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan haar open blij dat de oude mevrouw niet vergeten werd
mama ottilie verdiepte zich in haren franschen roman want steyn de weert was binnengekomen vooraf gesprongen door jack en voor wien mama zoo even gezien had en nu zag zoû zich louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan dit verschijnsel hebben voorgedaan dat mama veel ouder werd zoodra haar man binnenkwam
en van lot hield hij veel hij was blij dat lot in huis was hij had lot om te werken een van de beste kamers gegeven verder verder waren er andere dingen maar daar had niemand meê louis
kindsch waren zij geen van beiden die oude oude menschen het scheen lot dat een emotie hen altijd de zinnen was blijven scherpen want het was verwonderlijk hoe grootmama trots haar leeftijd toch wèl op de hoogte was van zijn huwelijk nu van familie
gus maakte nu en dan een grapje dan lachte ina daar om en streek hem over zijn bol harold dercksz sprak bijna niet met een lach die pijnlijkte om zijn lippen hoorde hij naar de jongens d'herbourg sneed het vleesch er was voor grootpapa meestal een aparte schotel hij moest zich zeer menageeren om maag en lever
brandde hem het geheim de ontzetting ervan in de ziel van man van zaken die voor het eerst hoe oud hij ook was een groote emotie buiten die zaken om had ondervonden en hij kon zich niet
je stokpaardje lot vroeg elly zij glimlachte hij zag haar ernstig aan bijna bleek maar omdat hij haar glimlachen zag wist hij luchtig te spreken
kan niet anders kandjeng in de rivier in de rivier o god o god neen neen nièt in de rivier stl dan toch ottilie o god neen niet in de rivier het kan niet anders ottilie wees stl stl hoû je mond zeg ik je moet je ons beiden laten oppakken voor
verder spraken zij geen van beiden en lazen zij de een haar boek de ander zijn avondblad en deze twee menschen de levens aaneengesmeed door wettige overeenkomst na des mans gevoelens van conventioneele eerlijkheid en niet anders kunnen dan zo doen als man van eer
kom wij gaan naar ghuis ddaan zei tante floor onze wagen staat voor de deurrr ga jij eerst zei daan dercksz aarzelend ik woû nog even met roelofsz praten ik ben blij dat ik hem weêr eens zie
je blijft te laat uit takma zei de dokter neen neen zei de oude man het wordt al kil om dezen tijd neen neen ik heb het niet kil jij gloeit ook altijd van binnen jawel jawel zoo als jij altijd dikker wordt
elly het is iets vreeslijks herinner je die oude menschen van daag herinner je grootpapa takma en grootmama huiveringwekkend vind ik ze bijna iederen dag zitten ze daar zeven en drie en negentig ieder aan een raam te kijken wat spreken ze onder elkaâr
mij door ma boeten ja die wist alles het krèng ze heeft jaren jaren gezwegen ik wist zelfs niet meer dat ze leefde toèn heeft ze het aan haar zoon verteld ze dacht dat louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan mama al dood was de zoon kende bedienden van ons huis hij is te weten gekomen dat mama ng leefde
de oppasser heeft hem gehoord en zich wel verwonderd want het stortregende maar de kandjeng ging s nachts wel meer om zijn slaaploosheid het woud in hij is misgeloopen en de rivier was gezwollen
hij voelde voor steyn maar hij beklaagde arme mama hij stond op liep zijn kamer door vol herinnering aan italië een paar bronzen veel fotografieën naar de italiaansche meesters een goeie kerel steyn hem die groote kamer af te staan naast die van mama en zelve op zolder te gaan
en dat kind dien jongen dien man had zij lief zij vond het vreemd als zij er zelve aan dacht maar zij had hem lief zij was alleen gelukkig als hij bij haar was
neen ik laat hem jou ook niet lezen wat denk jij wel ik sta niet onder curateele van mijn zoon trek jij ook al partij tegen je moeder met dien vent daar jullie zouden beiden willen dat ik mijn eigen kinderen mijn eigen bloed en vleesch mijn lievelingen mijn lièvelngen afschreef omdat dat in jullie kraam te pas komt
ik verzeker je van wel je bent nog zoo hoog artistiek elly kind dat slijt allemaal het is aanstellerij artisten zijn amuzeurs voor zich en voor anderen van de eerste trouvères af zijn ze het altijd geweest in de mooie beteekenis van het woord
zij dwaalde het huis rond geagiteerd en onzeker wat zij doen zoû zij hoorde in zijn kamer beneden aan straat pol haar zoon den student hij zat daar te rooken met vrienden en ze luisterde in het voorbijgaan naar de luidruchtige stemmen der jongelui
en in éens wijkt het open voor zijn kinderverstand zièt hij het vreeslijke ding zièt hij het als een ontzettend ontzaglijk bloedrood gespooksel dàt wat zij daar door den tuin hebben weggedragen door den stroomenden regen naar de rivier dat was papa dat is papa
wat waren de jaren wreed dat zij haar langzamerhand alles ontnamen voorbij gegaan waren de jaren de lieve lachende liefdejaren vl liefkoozing voorbij gegaan was het àlles
hoe lange duurden de jaren hoe oud waren zij geworden waarom hadden zij zoo oud moeten worden was het hun straf geweest hun straf hun beider straf nù wist hij het deel zijner moeder in de schuld de vreeslijke schuld
tweemaal had ze een kater verloren van wien ze veel hield treurig vond ze het als de vogeltjes in de kooi oud werden en ontpluimden en met lange nagels zich somber vast klampten aan hun stokjes jaren lang tot dat ze op een goeden morgen hun stijve lijkjes vond
papa stond aan het dessert op en correct zeide hij je permetteert ina ik heb een beetje pijn arme vader zeide zij lief de oude man ging de kamer uit pol was dadelijk opgestaan om voor hem de deur te openen
ook de glimlachende rust van zijn regelmatig breed gesneden gezicht deed lot denken aan beelden in italië gezien aan den hermes van louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan het vaticaan neen zoo intelligent was aldo niet aan den antinous van het kapitool maar dan een mannelijker broeder aan de worstelaars van den
er moeten andere levens zijn en andere werelden er moet komen een niet meer lijden om stof een lijden dàn alleen om geest dan zijn al onze stoffelijke angsten weg
de weemoed omdat hare kinderjaren zonder ouders zonder broêrs zonder zusters zoo stilletjes waren opgebloeid in het groote huis van den ouden man hij was altijd lief zorgzaam vaderlijk geweest maar hij was zoo oud en zij had gevoeld den druk van zijn oude jaren oude menschen had zij om zich gezien
de verborgen krachten van zijn intellect en fantazie altijd stil in zich genoten met een schuwheid voor de buitenwereld hadden hem in jongere jaren veel doen studeeren veel doen lezen en hij wist meer dan wie met hem sprak ooit zoû hebben vermoed
waarom was hij niet lief tegen haar gebleven ook al was zij oud al was zij oud nooit voelde zij zelfs zijn hand meer aan en hoe innig gehéel had zij hem aangevoeld eens o nooit meer nooit meer zelfs een zoen een lieve zoen zoo als oude menschen elkaâr toch nog geven
zij moest er stilletjes om lachen omdat stefanie altijd zeggen kon op nzen leeftijd zij zeven en zeventig me dunkt er was toch verschil tusschen zestig en zeven en zeventig maar zij haalde de schouders op wat gaf het het was alles gedaan en het was alles gedaan al zoo lang
elly heb je mijn druiven gezien kijk eens mijn druiven portiek ja net een laube en het zijn van die framboze druiven we zullen ze proeven hier heb je een tros ze zijn heerlijk de peren zullen wij straks aan tafel eten die zijn net gesuikerde aromatische sneeuw
bij grootmama drukt het verleden bij ons zelfs drukt het om mama het leven vernieuwt zich daar niet daar sterft het af daar gaat het voorbij en de weemoed drukt zelfs ons jonge menschen
zij bleven nog aan tafel de ouders de beide jongens ina vertelde van oom daan tante floor zij amuzeerden zich om de twintig spellen chineesche kaarten gus die goed indiesch kon doen deed tante floor na hij herinnerde haar zich van een paar jaar geleden en ina lachte vroolijk om haar jongen
het huis was stil anna terug naar de keuken de oude vrouw zat boven alleen met de juffrouw eén klein gaslicht in de voorkamer was ontstoken een ander in de gang namiddagschemer en stilte zeefden door de atmosfeer van het kleine huis waar de oude vrouw zoo lang al leefde
ja ja ja zoo zoo mummelde hij nu bijna idioot hij stond moeilijk op omdat daan dercksz naar beneden kwam gevolgd door stefanie gevolgd door ouden meneer takma die door niemand op de trap geholpen wilde worden
over ottilie veel over ottilie dat is nu alles voorbij dat gaat voorbij we zijn oud ja-ja wij zijn oud hij zakte terug in zijn stoel zijne massa helde met schuinen buik of zij voorover op den grond zoû vallen
anton was een oude vuilik en bijna had hij een maand geleden oud als hij was een heel beroerde zaak gehad handtastelijkheden die hij zich nog had vergund op het kleine meisje van zijn
goed kind dat mag jij wel doen zei de oude man en nam haar arm hoewel hij zich flink hield nooit een rijtuig wilde vond hij het altijd wel geruststellend en gezellig als er iemand terug met hem mede ging de nassaulaan door de hooge brug over tot aan zijn huis aan de mauritskade hij vroeg dat geleide nooit maar nam het gaarne van de een of den ander aan
maar het scheen of steyns kalme toestemming juist zijn vrouw tot tegenspraak prikkelde misschien tegen haar eigen wensch in ja maar zoo gemakkelijk zoû het niet gaan waarom niet het huis is te klein we kunnen verhuizen
op dit oogenblik klonk van boven een schelle kreet geperst maar doordringend als van een oude keel die geworgd werd en bijna te gelijker tijd werd de deur boven opengerukt en riep de juffrouw anna anna kom gauw
zij stotterde en zag uit het raam afwachtende afwachtende aan het andere raam zat takma en wachtte af wachtte af terwijl hij knikte met den schedel o het was huiveringwekkend vond louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan lot en zag naar zijn moeder
maar het verhinderde soms adem te halen blij te zijn in jong leven hard te loopen luid te spreken àls zij dat deed dwong zij zich tot effort en ze wist dat ook lot zoo voelde zij had dat begrepen uit twee drie heel vage woorden en meer uit de aroom van die woorden dan uit hun klank
hoewel anna toch angstig toezag de poes terug jagende naar de keuken bang als zij was dat ze tusschen de voeten van den ouden heer zoû glippen grootmama is moê zei daan dercksz
zij tante stefanie was bang voor de hel zij wilde in den hemel komen zij wlde niet meer wat er gebeurd kon zijn weten en voor den mist der herinnering sloot zij de knippende oogen hield ze toe
het was bijnà waar het was met de jaren waar geworden sedert zij ouder werd gaf zij meer om het geld ter wille der kinderen had in hare ziel moederlijkheid zich ontwikkeld al bleef die ziel materieel en klein
de stem van anton schrikte haar op zij gaf een gilletje het boek gleed uit hare handen moet je weêr snuffelen zei anton ruw nu ik mag toch wel eens kijken stotterde tante stefanie ik doe toch niets dat niet behoort verdedigde zij zich
maar zoodra hen de huwelijksdwang knelde hadden zij hun noodlot gevoeld de sociale wet die zij altijd gedachteloos instinctief hadden gehuldigd en die hun niet deugde hadden zij gevoeld hun fatum van getrouwd te zijn en ongelukkig en hij nu waarom trouwde hij
maar hij beklaagde zijn moeder die was een kind ze was altijd een kind geweest ze kon niet helpen dat ze een kind was en bleef ze was zoo heel mooi geweest en zoo verleidelijk een poppetje altijd en hij herinnerde zich
zij stotterde als zij driftig was nu wat dan kan kan ik niet alleen me met jou blijven dan ga ik naar nice naar ottilie ga
echtgenooten stond als zij reeds jaren gestaan had onpersoonlijk en ongezellig onder de stolp tikte de pendule altijd altijd door een wachtkamer scheen die salon een wachtkamer waar na vele dingen die waren voorbijgegaan twee menschen zaten te wachten
oef zei lot op straat en hij stopte twee vingers in zijn ooren doof van de vogeltjes nu geen ooms en nichten meer elly ik ga niet meer naar oom harold en de
dat is zoo iets heerlijks hier als overal in het noorden alles is zonder blad of bloem wordt hier de grond omgespit gras gezaaid gaan de mimosa's bloeien de anjelieren heb je viooltjes je bent te vroeg maar je ziet den overgang kijk mijn laatste zomerrozen die bloeien zoo gezellig dol en verward heerlijk hier
maar de gedachte was onbedwingbaar waarom troùwen zoû hij het familie fatum ontwijken waarom troùwen had ottilie in nice niet eigenlijk gelijk die niet trouwde en met haar italiaanschen officier vrij leefde zij had hem dat zelve geschreven zoo lang tot zij elkander niet meer lief zouden hebben
roelofsz zei daan dercksz dàt doet me pleizier je weêr te zien ja-ja zoo-zoo het is nu al vijf jaar geleden sedert je het laatst naar holland kwam een heele tijd ja-ja we worden oud we worden oud
daar was niets te zien dan wat de oude vrouw er zag en duidelijk zag oprijzen voor hare oude oogen er oprijzen zag in een paroxysme van de jaren lang haar overstelpende wroeging tot zij op eens weêr zag tot zij zàg al tien twintig seconden lang waarin zij versteende en waarin zij verstarde en het oude bloed in haar niet vloeide meer
ja maar die gloeit ook altijd van binnen zei dokter roelofsz venijnig zoo zoo zoo dat zijn de kinderen kunnen wij naar boven gaan vroeg elly die binnenkwam met lot
een nieuwen ouden dag meer vast voort te slepen ach waarom had zij maar niet jong mogen sterven zij belde de meid zoû sluiten en zoo kleine gewoontetjes hadden voor haar de troosteloosheid van het iederen dag terugkomende omdat het alles onnoodig
hij slaapt kandjeng als de oppas hoort hij slaapt kandjeng o god o god als hij wakker wordt o baboe baboe wat moeten wij doen stil stil ottilie
zij had haar kinderen in vormen opgebracht en begreep niet dat lili zoo uit den band sprong dàdelijk na haar huwelijk wat een rommel was dat daar bij frits en lili er aan denkende was zij tevreden over haar jongens hun manieren aan tafel gezellig vroolijk praatte pol niet àl te druk toch om
dan weet hij iets van de bergen van de pasangrahan ina wat zoû het zijn ik kàn het niet vermoeden tante maar het is zeker iets van
hij wierp den steel van zijn druiventros weg en volgde aldo die hem riep met een gebaar van sympathie had de italiaan zijn arm genomen ottilie zal zingen je vrouw heeft het gevraagd zeide hij zijn fransch had de zinnelijke molligheid van zijn al te latijnsch accent
het was zoo moeielijk in eens uit te scheiden zelfs al keek papa pijnlijk tante stefanie die moet er toch warmpjes in zitten nu maar riep ina ik geloof dat oom anton als rezident zoo gepot heeft dat hij er veel warmer in zit dan tante stefanie
wàt was het en hoe zoû zij het te weten komen daan dercksz bleef met den ouden dokter alleen zijn papegaai profiel trilde en zijn pittige vogeloogen de zelfde van tante stefanie
wij blijven samen om niets om dingen die voorbij zijn om passie die voorbij is éen moment van dol krankzinnig blind zijn van niet meer weten van alleen willen hèbben om dingen die voorbij zijn gooi ik mijn leven weg dag aan dag twintig
ik schouwde het lijk den volgenden dag en ik ik begreep ik hàd al begrepen want ik had je moeder al dien morgen gezien en zij ijlde in koorts en ik
voorbij gaan nooit had geweten en omdat zij heel nieuwsgierig was omdat zij de bovenmatige zonde nooit had vermoed dat was het voorportaal van de hel de menschen die zoo deden en hadden gedacht zouden eeuwig branden in de hel gelukkig gelukkig zij niet wat doe je daar
hij wist hij had gezien gehoord hij was de eenige die had gehoord had gezien zijn geheele leven en hij was een oud ziek man nu had hij het ding zien gaan zoo langzaam voorbij en de anderen hadden niets gehoord niets gezien nets geweten hàdden zij niet geweten niet gezien niet gehoord
zoo velen die het wisten het begravene en altijd pspokende ding het geheim dat in zijn klammen mist àltijd weêr oprees o dat zij zoo oud moesten worden zo oud dat nu al weêr daan het wist zoo hij maar zwijgen bleef tegenover floor zû hij blijven zwijgen
zij ging langzaam hoog statig beleedigd zoo als harold dercksz zich haar moeder herinnerde na gesprekken de deur te zijn uitgegaan een verwijtende teederheid kwam in hem hij had haar bijna weêrhouden maar hij bedwong zijn emotie liet haar gaan
als ze gedacht in haar leven had had ze nooit goed gedacht als ze zich voort door impulsie had laten slepen was het nog slechter geworden wat gaf het te willen leven als men toch werd geleefd door dingen sterker dan jezelve en die sluimerden in je bloed
hij grinnikte met een breeden grijns groot en zwaar zat hij en de plooien en kwabben van zijne volle geelroode wangen drilden van pleizier om haar uitval de grauwgele snorren stonden steil op van vroolijkheid en zijn galdoorschoten oogen peinsden op zijn zuster die des vleesches nooit was geweest
voor hèm voor trevelley steken wij ons in schuld lot ik heb dikwijls gedacht te scheiden ik heb het niet willen doen omdat mama al tweemaal gescheiden is maar soms vraag ik me af gooi ik mijn leven niet weg voor niets wat heeft zij aan mij wat ik aan haar
wie weet wat de jaren brengen o maar dit is een lief oogenblik deze dagen zijn misschien mijn liefste levensmoment laat mij déze dagen nooit vergeten
wie kan zeggen wat hij nooit meer doet zeg het en je doet toch anders wie weet wat ik denk of doe over een jaar als ik grootmama's leven wist intiem zoû ik misschien een roman
maar steyn heeft gelijk en voor zoo ver ik op het oogenblik onze gezamenlijke finanties ken is het dolle werk om hugh die nooit anders dan vage betrekkingen in de city heeft zeshonderd gulden te zenden u kan het niet doen ja wel ik kan het wel doen egoïst die je bent wat weet jij van je moeders geld ik heb altijd geld als ik wil
voèl je het hier het zuiden in de lucht ja in de lucht en in mij in mij wij hebben ook tropiesch bloed in ons zei ottilie waarom zouden wij het zuiden niet dadelijk voelen aldo kon nooit het noorden voelen wij zijn samen in stockholm geweest waar ik zong
en hij had ze een toelage toegezegd maar het was puur armoede en toch waren frits en lili getrouwd en in minimum van tijd was er een jongen toen was het eenige wat ina verkrijgen kon dat zij het kind noemden naar tante stefanie
zaken van indië ik moet dat voor oom daan nazien maar het is niet heel veel werk is oom daan tevreden over de zaken ja oom daan is tevreden we zullen nog rijk worden kind zoû u denken
en bewogen zij zich zonder tijdgenooten wat eenzaam in die stad langs de straten waar hunne huizen stonden heen en weêr heen en weêr naar elkander toe dat was zoo verlaten en zoo heel eenzaam en dat gaf weemoed en zij ze had altijd in haar jeugd dien weemoed gevoeld
daarom was zij vriendelijk tegen tante stefanie de laders en achteraf vriendelijk tegen oom anton haar noodlot bleef haar achtervolgen in plaats dat lili ten minste nog wat had gewacht en een mooi huwelijk had gedaan
rond de kopergloeiende bladeren der platanen plotseling woeien over het druivenportiek verstrooid door de plotse ruwe handen van den blij opdriftigenden wind een huiveren ging door de verwarde
moeder riep daan dercksz ng staarde zij maar zij begreep dat hij niet was de materializatie van wat zij zoo even gezien had begreep zij dat hij een zon was die geleek op den vader hem dien zij eerst had lief gehad en toen had gehaat
maar steyn scheen zijn onverschilligheid terug te hebben gewonnen neen kerel wat vermodderd is is vermodderd in twintig jaren slijt de energie om van je leven nog iets beters te maken
wil u dan maar een oogenblik wachten hier in de voorkamer we stoken er nou lekkertjes met dat weêr want al komt mevrouw nooit naar beneden ja u weet dat wel er wacht àltijd wel eens iemand van de familie
oom anton oom daan tante therèse en dan jongen al is ze geen dercksz het zit haar toch in het bloed je zùster ottilie die zijn een hysterische zondige troep en zij dacht je moeder mijn jongen hoort daar ok bij al zeg ik het anders
het was verdwenen als nooit geweest en toch was het geweest en had voorbijgegaan véel nagelaten maar niets dan weemoedige schimmen en schaduwen ja van avond voelde ze ernstig zich en voelde ze zich om te denken wat ze anders zoo min mogelijk deed wat gaf het denken
ze moeten samen veel hebben doorleefd ik weet het niet maar mij is het altijd geweest als ik ze samen zag of er iets tusschen hen weefde iets vreemds heen en weêr iets van een tragedie die zich heeft ontrafeld waarvan de laatste draden nu los bijna zweven tusschen hen beiden
ik was toen een meisje van zeventien zei tante stefanie ja wat een tijd geleden u was zeventien ja toen stierf papa dercksz grootpapa ja je weet hij verdronk
ja ja we bleven maar samen sulke udde vrenden zei tante floor geroerd maar zij knipoogde tegen ina meenende dat dokter roelofsz trots het verschil van negen jaren tch een heel intime vriend van grootmama was geweest
het zuiden van frankrijk de riviera en dan italië met elly samen hij had over zijn leven beschikt en hij hoopte op geluk het geluk in samenstemming en samenleven omdat de eenzaamheid doet treuren en des te intenser doet denken aan onze langzame afsterving
kind herhaalde zij laat ons er niet naar zoeken zij wilde niets meer zeggen en ina was zeker dat tante wist tante zich minstens wel iets herinnerde
harold dercksz staart in zijn stil sombere kantoorkamer van man van zaken ziet hij het ding voorbijgaan maar zoo sleepend en langzaam en hij louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan heeft niet gemerkt dat de deur is opengegaan en zijn dochter ina binnenkomt
in de zonde loerden de machten der hel in de nieuwsgierigheid loerde de hel de hel loerde razende sabbath in de boeken en albums van anton zij loerde in haar moeders verleden zij loerde nu uit ina's brandende brandende nieuwsgierigheid
mary gehuwd in indië en haar beide engelsche jongens in londen o wat verlàngde zij soms naar hugh aan wie van hare kinderen had zij iets behalve aan dien lieven lot en lot trouwde en hij vroeg haar zijn moeder die hem zoo missen zoû waarom hij trouwde waarom
zij huilde zij huilde zachtjes om de meid het niet hooren te laten opdat de meid niet nog meer zoû genieten o die pijn die stekel hier in haar hart een fyzieke pijn een fyzieke pijn
spook was het ding en dichter dichter kwam het nabij in zijn voorbij gaan voor het zich gehéel weg zoû storten in verleden nooit echter was nog achter de boomen éen te voorschijn getreden en had de hand afwerende uitgestrekt om het voorbij slepend spookding tegen te houden
dit vrije geluk dit oogenblik o hoe voelde lot de ijverzucht o hoe gaarne had hij als aldo willen zijn zoo groot zoo forsch zoo mooi als een antiek beeld zoo natuurlijk een antieke ziel
en ottilie steyn dan zei tante floor die was feèrtig toen steyn op haar verrliefd werd louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ja zei ina correct was het niet van tante ottilie maar het is bewonderenswaardig van jeugd
ook al was ina zelve eene dercksz en al zoû haar eigen bestaan onzeker zijn geweest zoo grootmama niet was hertrouwd zoo ver echter dacht ina niet na zij betreurde het alleen niet een de laders te zijn en het beste was maar zoo min mogelijk over papa's familie te praten
ja-ja zei roelofsz wat dercksz daan dercksz keek om zich heen geen in dat stille benedenhuis kon hem hooren hij zeide en zijn stem bibberde in ontzetting roelofsz ik heb het gehoord
ik ben gelukkig zoo als ik het zijn kan en elly zij moet ook gelukkig zijn zij herademt het is of er een druk over haar heen is gegaan voorbij en of zij herademt zij is te lang bij den ouden man geweest daar in huis drukt het verleden
hij zag haar aan in de oogen vader is het een geheim neen kind jawel jawel het is een geheim het is een geheim een geheim dat u drukt wie weet al hoe lang
de werkelijke beweging ervan en toen het openbarend gespooksel in het licht van de bliksems onder de dreiging van den bergenbarstenden donder nu ligt hij en schokt hoe lang duurt het hoe lang duurt het een half uur drie kwartier
nooit was de dreiging verwezenlijkt niemand was van achter een boom getrelouis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan den het pad was eenzaam gebleven onder zijn blik en het pad slingerde slingerde voort en de spookachtige dingen gingen sms keken ze om met spokige oogen gingen weêr slepende langzaam voort ze waren nooit tegengehouden
om om ja kind ik weet het waarlijk niet ik val ddod als ik het weet oom ghaat immers geregeld naar gholland voor de saken voor de saken altijd voor de saken wat ze nu weêr bekonkelen samen jou papa met oom daan ik val ddood als ik het weet
tante stefanie nam ook afscheid zeggende dat mama minnetjes was van daag en het laatste ging de oude takma voorzichtig berekenend maar strammetjes recht ina meende dat ook hij moest weten wat was het wàt was het toch die oude menschen wsten het àllen
het bloed stolt het kind in het lijf hij denkt aan dieven aan ketjoe's en hij is heel bang neen ze spreken daar geen javaansch ketjoe's zijn het niet zij spreken hollandsch en maleisch er tusschen en dan herkent hij ook baboe's stem en hij wil een gil stooten van angst maar van angst kan hij niet wat doen zij wat gebeurt er
tante stefanie was blij zich van ina d'herbourg los te maken en zij zeide nu ga ik maar naar boven zij schoof in de gang langs het stijve been van roelofsz en drong tusschen daan en tante floor naar de trap en in haar zenuwachtige haast bang voor ina voor zonde nieuwsgierigheid bang voor hel
er was een illuzie in of ottilie op dit oogenblik dit lied improvizeerde het was als een enkele fraze die zacht begon uitjubelde en wegsmolt in een bezwijmelde tevredenheid als een nymf in liefde in de armen van een faun
dat het ding toch voorbij ging o dat stièrven de oude menschen o dat geen meer wisten het was genoeg het was genoeg het zouden genoeg jaren van zelfverwijt zijn en stille straf in zich voor zulke oude oude menschen
maar waarom dàn ouder te worden in steeds grootere eenzaamheid daar zat ze daar zat ze nu een oude grijze vrouw alleen in die ongezellige kamer en alles was voorbijgegaan
het was om die sfeer van verleden waarin hij overgevoelig soms aarzelde binnen te treden sfeer waaruit immer herinneringen en dingen van vroeger te voorschijn traden
zijn bloed willen voelen bruischen tot dolheid toe o dat noorden dat in hem iets bevroor die louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan onmacht het moment met brutale hand te grijpen en de angst altijd de angst voor wat komen zoû dat gruwen voor den ouderdom terwijl hij toch nog jong was
toen was zij geweest al veertig een vrouw zoo vol bloeiend mooi dat men haar nog altijd noemde mooi lietje klein maar volmaakt van vormen en lief vooral in gelaat lief in nog heel jonge lijnen van hals en van borst
elly fluisterde hij terwijl aldo bezig was met de champagne wat je voelde zoo even het zuiden ja o lot zonder twijfel nu ik
hij was daar meê in de bergen hij was in de pasangrahan harold hij was een jongen van dertien jaar hij is wakker geworden hij heeft mama takma ma boeten gezien die droegen het lijk van mijn vader hij heeft geloopen in het bloed van zijn vader roelofsz hij was dertien jaar hij was dertien jaar
iets sombers nu verleden dat was blijven zweven rondom den ouden man en de oude vrouw en dat de anderen hàre kinderen zjn eenige kleinkind omhulde in iets van waas iets onzegbaars maar zo duidelijk voelbaar dat zij het als grijpen had gekund in hare tastende hand
maar zij kènde tante stefanie als papa zoû zij nu niet spreken was zij op haar hoede o wàt was het wàt kon het zijn
de warmte van de kachel deed oude stefanie de laders overstelpend zalig aan hare verkleumde voeten anton had geen stoof hield zij wellustigjes tegen den gloed maar de rook van de pijp deed haar kuchen ja ja jij zit maar te lezen ik lees ook maar beter boeken dan jij laat me eens kijken watje leest anton wat is dat latijn
lang de voordeurbel deed de oude takma wakker schrikken en hij wist dat hij geslapen had maar hij kwam er niet voor uit en rustigjes weg deed hij of hij alleen maar wat had zitten rusten de handen gesteund op den ivoorknoppigen stok
maar wist je dat àl zoo lang en toen antwoordde papa ja al sedert zèstig jaren sedert zèstig jaren zei tante stefanie in spanning dat is zoo lang als ottilie oud is misschien was het over
misschien was het schrijven van een roman ook niet het groote ding misschien was het groote ding schrijven maar géen roman wat dan nu zocht zij en vond nog niet maar zij wist n zeker meende te weten dat zij zoû vinden en lot op zoû wekken
laat ons wandelen als je niet moê bent het weêr is mooi de wind is frisch regenen zal het niet meer ga met me de duinen in daar komt de stoomtram juist vlug even naar de witte brug en dan naar de duinen kom
dat het toch voorbij ging hoe langzaam langzaam ging het zèstig jaren al lang ging het ging het voorbij en de oude man en de oude vrouw ieder in hun huis of samen aan de ramen gezeten wachtten tot het voorbij was gegaan
wat misschien had ottilie wèl gelijk maar neen er was toch de wereld er waren toch de menschen ook al bemoeiden noch wereld noch menschen zich de laatste jaren met de familie maar ze waren er toch en je kon toch maar niet doen als ottilie deed zonder je heelemaàl onmogelijk te maken
het waren beide dankbare onderwerpen van gesprek tusschen ina en haar man en nu dat lot pauws was geëngageerd met elly takma vloeide de conversatie van zelve voort op een avond na het diner terwijl harold dercksz stil voor zich zat te kijken
neen ottilie dat is mistigheid de blâren de blâren ritselen ja ja ja dat is het najaar de winter de laatste zei de oude vrouw
wij gaan juffrouw het was bijna donker in de kamer dag ottilie takma drukte de mitaine hand die zich even wat hief dag ottilie ja ja ja tot morgen of overmorgen ook de dokter drukte de hand
daar ligt het en het lemmer is rood nu nevelt het ook voor zijn kinderoogen rood o vreeslijk rood in de schaduwdansende galerij waardoor hij zoo klein gaat met zijn lampje in verschrikking en koorts misschien droomt hij naar de kamer van papa
wat is er wat er is wat er is er is dit dat ik gèk ben geweest in gemeenschap van goederen te trouwen ik had anders kunnen doen louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan wat ik woû zijn het niet mijn kinderen mijn eigen kinderen als ze geld noodig hebben mag ik ze niet zenden moeten zij honger lijden terwijl hij terwijl hij ze wees op steyn
grootpapa is zeker de beste zei pol grootpapa is gedistingeerd louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan nu omama zoo noemden de kinderen de oude vrouw is ook hoe oud ze is een heel gedistingeerde vrouw zei ina
want àltijd herinnerde zij zich oude grootmama dercksz en dokter roelofsz die kende zij oud van dat zij een klein kind was geweest ook lot meende zij hoe ook het leven van een man die reisde verschilde van dat van een meisje dat thuis bleef ook lot had over zich heen dat oude voelen drukken
daarom had ze heel het andere leven van vrouw van moeder zelfs van vrouw van de wereld en zelfs van elegante vrouw louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan verwaarloosd en niet geacht hulpmiddelen verachtend zéker van hare bekoring en weinig moeder van natuur
je weet je weet riep de dokter o god ja ja ik ik heb nooit iets gezegd ik ben acht en tàchentig jaren maar ik heb ik heb nooit iets gezegd neen je hebt nooit iets gezegd maar de lijfmeid van mama
daarom nieerde zij voor de kennissen oom anton die een compromettante oude vuilik was over wien rare verhalen rond gingen hoewel zij hem als erfoom toch wel vooral door het jonge paartje van wely
de voordeur was al geopend en weêr gesloten steyn was uit en zij nog stond ze daar aan de trap boven zij balde de vuisten zij hijgde zij had hem wel in haar nachtjapon kunnen volgen de groote tranen ontsprongen hare kind oogen maar voor de meid beschaamd ging zij terug in hare kamer
ik beloofde ja-ja ik beloofde haar niets te zeggen o god o god als ze als ze van me houden wilde o god o god dercksz dercksz daan ik heb nooit ik heb nooit wat gezegd en god weet wàt de menschen toen
kreunde de oude vrouw zij hief de handen hoekig en smartelijk bewegelijk naar het gelaat spreek daar niet over waarom zeg je dàt neen zei takma ik heb niets gezegd
nu anton je wacht me toch wel het zoû anders niet zijn als het behoorde verweet tante stefanie trippelend en bazig trad zij louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan nader schelletjes van stem en bibberend schudde haar heksegezichtje uit den gesleten bonten mantelkraag omdat zij het koud had gekregen
het was of een inertie hem beving na den schrik de tè groote aandoening van zoo even om ina's vraag om het fatidieke getal van zestig wèlwetende knikte zijn enorme kop en in het winterlicht van buiten pakten schelle schampen zijn glimmende schedel
praatjes van inlanders hoeft men niet te gelooven van een misdaad is geen sprake de controleur maakt het rapport de assistent-rezident dercksz tijdelijk verblijvende in de pasangrahan is des nachts toen hij niet slapen kon van koorts om het zwoele weêr naar buiten gegaan om lucht
daar kwam oom harold de trappen af hij was veel jonger maar een diepe melancholie enigmatiek pijnlijkte over zijn daarbij nog van fyzieke pijn verwrongen galgeel gezicht tot morgen tot morgen kinderen zei hij zacht en ging met een handdruk tot morgen tot morgen
die oude dokter jongere tijdgenoot van grootmama het was wel mogelijk dat hij iets wist maar zeker was het niet want oom daan wist immers pas sedert zoo kort al wist papa sedert zestig jaren
en ze is een heel mooie vrouw ja ze lijkt op papa ze is groot ze heeft niets van mama ze kon met mama nooit overweg ze is ook meer bij papa geweest ze is niet jong meer twee jaar ouder dan ik ik heb haar in twee jaar niet gezien hoe zal ik haar
dat was natuurlijk een beetje blague maar misschien was het ook wel eenigszins ernst wist een mensch ooit iets wist hij waarom hij ooit iets deed in zijn impulsie driemaal was zij getrouwd
de overdaad was nièt voor hem en den druk van de dingen die gingen voorbij had hij altijd gevoeld en had hem altijd belemmerd beide zijn armen woèst om het leven te slaan
mevrouw wat heeft u is u niet wel is u niet wel daa àar stotterde de oude vrouw daàr dààr en zij staarde star en bleef wijzen de twee mannen waren op den drempel verschenen en instinctmatig wendde hun aller blik zich naar den hoek bij de étagère
om zaken zei stefanie vragend ik geloof het niet ik geloof dat er iets is dat er iets is zei stefanie geïntrigeerd wat iets dat niet zoo behoort wàt het is weet ik juist niet u weet papa laat nooit iets los
buiten stak de mistral razende op in een werveling van kopergloeiende platanenbladeren dat is de herfst zei ottilie dat wordt de winter zei lot maar de winter is hier weêr het leven vernieuwd het leven vernieuwt zich iederen dag iedere dag die komt is nieuw leven
hij tast terug naar de middengalerij hij ziet de deur van mama's kamer open een lampje bibbert er flauw weêr voelt zijn voet de weeke lauwte en hij rilt om die vreeslijke modder die bloed is geronnen en veral ligt op de mat maar hij wil naar het lampje het eenige licht om het te nemen naar papa's kamer meê zoo ver bij de voorgalerij
die twee jongens hij hield van ze het was nog iets jongs iets dat nog vroolijk en blij aankwam die twee jongensjonge levens het was niet als àl het andere iets dat voorbij ging dingen die gingen voorbij langzaam en dreigend
hij kon niet slapen is het bosch ingewandeld en misgeloopen in de rivier dat alles herinner ik me was papa daar meê naar de pasangrahan ja je vader was meê hij was een ventje van dertien jaren toen en hij weèt sedert dien tijd dat zegt hij
stem klonk in correcte scherpte geaffecteerd ik wil u niet vermoeien ik zal u met rust laten ik ben bij u gekomen ik heb met u willen praten omdat ik dacht dat u verdriet zorg had ik had dat met u willen deelen maar ik dring niet verder aan
zoû de mantri blijven zwijgen er moest geld gegeven worden minstens tot de oude de arme oude menschen dod waren en het ding voor hèn en met hèn voorbij was
met treurige oogjes trots klontjes suiker en blaadjes sla net goed had tante gedacht en toch hield ze wel van haar vogeltjes het rijtuig kwam voor en tante stefanie in een heel ouden bonten mantel bewegelijkjes heesch zich in klom over de trede naar binnen en voelde zich lang niet wel
ik ben te oud om te schrijven voor jongelui als ik nu schrijf heb ik de bourgeoise pretentie gelezen te willen worden door mijn tijdgenooten bijna veertigers hùn interesseert het actueele leven psychologiesch gezien maar gegeven in concrete waarheden en niet omwaasd en verdicht en verdramatizeerd voor gefingeerde personages
haar starende blik doofde maar de rimpels van haar gelaat in de nahuivering bleven onbewegelijk in hun diepe groeving als ingesneden en ingeëtst over hare hand en pols om haar geheel tot bewustzijn te brengen streek anna met zacht regelmatig gebaar van lichte massage tot het oude bloed weêr vloeide
ik weet heel goed dat hugh misbruik maakt van uw goedheid van uw zwakheid om van de twee andere niet te spreken o neen spreek maar niet over ze schrijf jij je broêrs en je zusters maar af
er was de buitenlucht die frisch was er was de jacht er was een borrel er waren de vrienden van vroeger uit den tijd toen hij nog kavallerie officier was geweest verder was er het kleine huis en die oude vrouw hij nam ze op den koop meê omdat het niet anders kon
hij had het album opgeraapt en smeet het met een ruk achter de latijnsche boeken maar toen onverschilliger grinnikte hij nu de oogen in hare oogen en wàt heb je gezien niets niets stotterde stefanie je kwam net aan en je liet me zoo schrikken ik heb niets ik heb niets gezien ben je klaar willen we dan gaan
wat voelde zij dan zich zo weemoedig of was het niet meer dan de weemoed dien zij gevoeld had altijd zoo vaak en die ziekte onder al haar bedrijvigheid en die brak in de buiging van haar vlugradde stem
al is ze ouder dan ik we hadden nog goed met elkaâr kunnen omgaan maar ze is onmogelijk je ziet het er is geen geld en omdat ze het dezen keer niet in haar kast terugvindt neemt ze het eenvoudig op bij den bankier om het aan
het kan me niets schelen hoeveel een ander heeft toch geloof ik dat grootmama meer fortuin heeft dan wij denken ik weet wel ongeveer hoeveel ze hebben moet zei d'herlouis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan bourg notaris deelhof zei nog verleden hoeveel zei ina begeerig de moede oogen glinsterden op
ik heb alles gehoord herhaalde daan dercksz in indië ik weet ik weet alles je weet alles ja ja je weet alles wat wat weet je zoo-zoo louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan van van mama van takma van
papa is heel gedrukt sedert hij met oom daan heeft gesproken maar hoè weet je dat de behoefte te vertellen overwon ina's voorzichtigheid tante fluisterde zij ik kon het heusch niet helpen maar gisteren toen ik oom daan en papa in ooms kantoor ging zoeken horde ik in de serre
ja dokter roelofsz voegde zich bij haar koû handen wrijvende zei dat het hier warmer was dan boven waar maar matigjes gestookt werd oude takma had het nooit koud die gloeide immers altijd van binnen maar tante floor die ook nog even in de voorkamer kwam pufte en gooide haar zwaren bonten mantel af terwijl ina haar hielp
het uur van het diner naderde en in de eetkamer wachtte zij met d'herbourg en de twee jongens tot papa beneden was toen harold dercksz binnen kwam meende zij dat vaders lange magere gestalte die krom boog nog meer gebogen zich kromde een galgele kleur koperde in zijn holle wangen
daarom was zij mama ottilie getrouwd was zij driè màlen getrouwd ze had het misschien noit moeten doen veel beter was dat geweest voor een massa dingen een massa menschen het was alles weg dat oude leven
zoû het eenmaal naderen zoû zij ziek worden en dood gaan o als ze maar zeker kon zijn van in den hemel te komen zoo lang ze daar niet zeker van was zoû ze maar liever willen blijven leven oud worden als moeder en takma meer dan honderd jaren worden