AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
als het slechte weer ons dwong om daar geruimen tijd te vertoeven ga spoedig naar bed zeide hij
de laatste brief was de meest dringende en hield in dat als er geen geld meer was de koe maar moest verkocht worden
en zoo breed een onderdrukt kuchje herinnerde mij dat mattia achter het ledekant verborgen was ik riep hem en hij kwam
is teruggekeerd zullen wij hem moeten schrijven en op zijn antwoord moeten wachten waar zullen wij in dien tusschentijd van leven
capi stak nu zijn poot in den zak van zijns meesters jas en trok daar een koord uit hij wenkte zerbino en deze plaatste zich snel tegenover hem
die arme man hij had een kind gevonden en grootgebracht dat nu de familie wilde terughebben en dat hij te parijs zocht maar de familie vroeg ik met hijgende stem
en het vuur was uitgegaan althans de vlammen verlichtten de hut niet meer het blaffen hield aan het was de stem van capi maar vreemd genoeg zerbino zoomin als dolce antwoordde op zijn stem
terwijl ik in zwaarmoedig gepeins verzonken zat en de tranen mij over de wangen biggelden kwamen een heer en dame door een kind gevolgd den lommerrijken boom voorbij in wiens schaduw ik mij had neergezet
tot wien zou ik mij wenden als die ook niet wist waar barberin was waar hem dan te zoeken evenals pajot had ook chapinet een eethuis
want al had ik nog nooit een aap gezien ik had er dikwijls over hooren spreken het was dus geen zwart kind dat voor mij stond het was een aap dat is de hoofdpersoon van mijn troep zeide vitalis
toen ik uitgeweend had trachtte ik weder bedaard te worden ik had mattia niet in dit park gebracht om mij door hem te doen beklagen
en het doet u ook verdriet ik geloof het best moeten wij scheiden riep ik toen het eerste oogenblik van schrik voorbij was arme jongen
hoewel hij nog sedert kort mijnwerker was hield alexis toch reeds veel van zijn mijn en was hij trotsch op haar zij was de mooiste en de belangrijkste uit het land
eerst na het avondeten zeide mijn vader dat hij een woord met ons beiden mattia en mij wilde spreken en hij liet ons bij den grooten schoorsteen komen waarop de oude man begon te brommen
ik had gehoopt dat gij ook uit het land waart uit welk land uit lucca gij zoudt mij misschien eenige tijding hebben
mont dore en ussel liggen niet ver van elkander wij legden dien afstand in twee dagen af en kwamen vrij vroeg in ussel aan
dit maakte onze wandeling ook niet vroolijker en toch hadden wij groote behoefte aan eenige afleiding ik tenminste
maar lize lize niet want zij kon niet schrijven en tante katherina evenmin lize zou dus voor ons verloren zijn als ik haar niet bezocht
naast haar zat een knaapje dat ook bijzonder toejuichte als capi zijn kunstjes deed het was zeker haar kind want hij geleek sprekend op haar
die de eenige scheen welke zijn tegenwoordigheid van geest behouden had ons eenige toevluchtsoord zijn de oude werken de oude werken waren een gedeelte van de mijn
hij trok mij mede naar de deur kom zeide garofoli lachende laten we weer goede vrienden zijn oude gij wildet mij spreken ik heb u niets meer te zeggen
wat zou ik zeggen wat zou ik vragen de menschen hadden mij alles verteld wat zij wisten en zij wisten niets en zeer zeker hadden zij alles beproefd om van barberin te weten te komen
ieder krijgt zijn beurt mattia zeide dit op bitsen toon alsof hij blijde was dat zijn makker ook eens gestraft zou worden
ik zal hem kunstjes leeren niet waar capi gij wilt immers alles leeren wat ik wil hij legde zijn poot op de borst geloof mij mijn jongen als gij verstandig doet moet ge een dienst zoeken
met dit gevolg dat wij koffie en varkensvleesch kregen oom gaspard was spoedig tevreden want hij hield veel van rust hij at dus zijn spek en beklaagde zich niet of zoo hij zich al een opmerking
dat er zeer veel bosschen in dit land zijn en dat het eene zich aan het andere aansluit misschien zijn wij vele mijlen van elke woning verwijderd en t is ook mogelijk dat wij langen tijd in deze hut opgesloten blijven
een van ons zou de wacht houden en zeker zouden wij dan den oom van arthur wel snappen als gij eens wist hoe ik verlang dat gij mevrouw milligan mocht terugvinden
maar juist omdat ik het zoo graag weten wilde durfde ik er niet over praten van den anderen kant wilde ik er ook niet voor uitkomen dat ik wist dat het vastenavond was omdat dit vrouw barberin misschien verdriet zou doen
want ik had vast besloten het uiterste te beproeven voor ik mij onderwierp aan het gezag van dien naren
die hij tot ons behoud kon aanwenden het voornaamste is thans om ons hier z in te richten
ik stond voor de deur van ons huis een boterham te eten hij opende het hek niet maar zijn hoofd er boven stekende vroeg hij me of hier niet vrouw barberin
waar wij dikwijls van publiek konden verwisselen en gerust drie of vier voorstellingen konden geven zonder dat de toeschouwers ons zouden uitfluiten
en evenmin als mattia voelde ik iets van de pijn de derde pannekoek was gaar en mattia stak de hand uit maar nu begon capi geducht te blaffen het was zijne beurt
de koe van den prins ik hield veel van mattia toen wij te mende kwamen
kon ik niet nalaten bij mij zelven te denken dat het een geheel andere kamer was waarin ik gehoopt had te slapen en de lakens van ongebleekt katoen geleken in het geheel niet op het prachtige
wij gingen maar altijd verder en van tijd tot tijd vroeg mattia of wij nog ver van lincoln's inn waren hij vertelde mij toen dat wij onder een groote poort moesten doorgaan
de hemel was bezaaid met schitterende sterren maar hoe helder haar glans ook was het landschap werd eigenlijk verlicht door de sneeuw
wij moeten ze gaan zoeken zeide ik en ik liep vooruit maar vitalis hield mij terug waar woudt gij ze gaan zoeken ik weet het niet overal
starende in de vlammen wij hadden ook geen woorden noodig wij behoefden elkander zelfs niet aan te zien om te zeggen wat er in ons hart omging
het was eene open calèche waarin mattia plaats nam zonder eenige verwondering te doen blijken en op eene wijze of hij er van zijne jeugd af altijd in gereden had
van tijd tot tijd stak vitalis de hand onder den deken om naar joli coeur te voelen maar deze werd niet warmer en toen ik mij over hem heenboog hoorde ik hem
te parijs zou er voor ons kans bestaan om gedurende den winter eenige voorstellingen te geven
dat nog den tijd niet gehad had om te drogen op deze zilveren toonbank liet de klerk zich een glas vullen met een wit vocht
vr hij zijn viool of trompet nam sloeg hij zijn publiek aandachtig gade en dan wist hij al zeer spoedig of hij al of niet moest spelen en ook wat hij spelen moest
en als hij niet gezegd had dat hij uit chavanon was zou men nooit zijn vrouw de tijding van zijn dood hebben kunnen zenden dus weet vrouw
maar deze les scheidde mij geheel van mijn honden en mijn aap ik werd een makker bijna een vriend ik moet hier al dadelijk bijvoegen wat ik eerst later vernam
maar hij zal mij niet hebben och rémi hoe kunt gij denken dat ik tot zoo iets de hand zou willen leenen hij wil ook u bedriegen moeder
dat de gevangenissen die mij gewoonlijk zooveel afschuw inboezemden toch ook haar nut hadden en de jongens vroeg ik
zij werd door een echtpaar gehouden dat niet zeer geschikt was om vertrouwen in te boezemen die herberg des nachts terug te vinden was niet moeilijk
maar hij bleef bij de kachel zitten om eerst joli coeur nog wat te verwarmen welke dien dag veel van de koude had geleden
en wat drommel woudt ge met een koe doen vroeg de veearts in weinige woorden had ik hem uitgelegd wat mijn doel was je bent een paar goede jongens sprak hij
dat ik met je naar engeland wil gaan maar om je de waarheid te zeggen heb ik nog eene andere reden en die is
terwijl het ons naderde en wij hoorden een zonderlinge mengeling van onsamenstemmende geluiden het moesten wilde eenden of zwanen zijn die van het noorden naar het zuiden trokken
terwijl wij buiten waren en dit deed mij juist zoo ongerust over hem zijn want met zulk weer moet hij kou vatten en dat is doodelijk voor hem laten wij dan nog maar eens zoeken
waar wij hoopten geen van die benden te ontmoeten of wel wij schaarden ons onder de omstanders en wachtten tot zij hun kattenmuziek geëindigd hadden
en gedeelten van den stam en de takken welke aan den wind waren blootgesteld waren met sneeuw bedekt gelukkig had ik van mijn jeugd af in boomen leeren klimmen en had ik in die kunst een zeer groote bedrevenheid gekregen
en op de champignons op de onbekende planten op het witte mos zag men vliegen spinnekoppen en vlinders
op hetzelfde oogenblik voelde ik de hand van mijn meester op mijn schouder rusten en dwong hij mij om mij om te keeren het beest zijt gij zelf zie eens om als ge durft zijn lach meer nog dan zijn woorden
als wij bij zulk een tol kwamen waarschuwde bob ons dat wij niet moesten spreken of ons verroeren hij betaalde en de tolgaarder zag slechts één man
van die opmerking maakte hij gebruik om elk oogenblik te hoesten teneinde zooveel te vaker het geneesmiddel te krijgen dat hij zoo lekker vond zoodat hem dit inplaats van te genezen erger maakte
het bosch den vorigen dag zoo treurig en somber schitterde thans van een glans die de oogen verblindde
ik geloof dat hij mij toen bij de hand nam om mij naar de deur te brengen maar wat toen tusschen ons voorviel wat wij toen tot elkander zeiden dat herinner ik mij niet meer
hij boft niet de arme barberin zeide hij hij boft niet anderen zouden er een middel in gevonden hebben om levenslang een aardig jaargeld te trekken maar je man krijgt niets
blaast nu de lampen uit beval de schoolmeester eén lamp bleef nog branden maar deze verlichtte ternauwernood onze steenen stolp
deze onderaardsche stad was echter veel slechter verlicht dan de straten zelfs bij nacht want hier waren geen lantaarnen of gaspitten maar slechts de lampjes welke de mijnwerkers bij zich dragen
uit het rijzende deeg steeg er eene heerlijke lucht op van eieren en melk breek nog een takkenbos aan zeide zij wij moeten een helder vuur hebben zonder rook eindelijk werd de kaars aangestoken
mijne ouders zou omhelzen mijn vader mijne moeder mijne broers en mijne zusters had ik grooten lust om de stad eens te zien die wij doorreden
dan breng ik hem naar het vondelingenhuis er is geen wet die hem recht geven kan om in mijn huis te blijven
maar ik doorstond zijn blik beter dan ik op dat oogenblik gemeend had te kunnen doen ik dacht dat hij woedend boos zou worden en wierp een angstigen blik naar mattia
ik wilde bob bedanken maar hij viel mij in de rede en terwijl hij mij een hand gaf zeide hij laten wij daarover niet praten men moet elkander helpen wij zullen elkaar nog wel eens weerzien
terwijl wij nog op den grond de sporen van joli coeur zochten hief capi den kop omhoog en begon vroolijk te blaffen dit deed ons aanstonds begrijpen dat wij boven ons en niet op den grond moesten zoeken
dat zou ik alles zeer natuurlijk gevonden hebben hoewel ik geen oog had dan voor de gouden boomen die ik zocht bemerkte ik toch wel dat de voorbijgangers ons niet meer nastaarden
maar het was laf zoo onbeweeglijk te blijven wij moesten erheen wij moesten weten wat er van de zaak was een man aan wien wij inlichtingen vroegen was wel zoo goed ons te antwoorden
maar wij gingen niet naar parijs want wij konden niet denken dat zij zoover met u was
dat hij noodig had om naar parijs te komen tevens verzocht ik hem de rechtsgeleerden aan wie ik mijne zaken in handen had gegeven
het was een rechte weg het eenige onaangename was dat zij nog al ver af lag wat vooral na een zwaren dag geen genoegen was
de wildeman rook menschenvleesch ik ruik het gevaar nooit hadden de woorden de redeneering en de beden van mattia mij zoo sterk getroffen als thans
en dacht aan niets dan om rond te zien en te bewonderen maar daar begonnen de huizen op beide oevers van de theems zich al meer en meer samen te pakken
alsof de arme roussette begrepen had wat er met haar gebeurde wilde zij den stal niet verlaten en begon ze te loeien
dat woord was niet verdiend ik had niet gebedeld ik had gezongen ik had gedanst dat was mijn manier van werken en welk kwaad had ik daarmede gedaan
bracht de wind de tonen tot ons over van de muziek die andere muzikanten een paar straten verder maakten ons concert was uit heeren en dames goeden nacht en vroolijke kerstmis
hoe lief en goed haar oom en tante voor haar waren die van de vijf kinderen welke zij gehad hadden geen een meer hadden overgehouden
ik volgde hem en de schoolmeester achter mij en na dezen maar een heel eind achter hem eenige werklieden die zich bij ons gevoegd hadden nooit waren de veertig meters welke de eerste van de tweede laag scheidden
hield hij het achter zijn rug neen zeker niet zeide hij geef het mij dan wordt de soep beter als gij meent dat ik het voor de soep medegebracht heb dan vergis je je
nu ik geen broers had wilde ik toch zusters hebben maar annie de oudste betoonde mij al niet meer genegenheid dan hare broeders
ook dat zal kunnen blijken op die woorden antwoordde ik niet zooals ik gedaan had toen het den veearts te ussel gold toen hij mijne verlegenheid bespeurde
na het eerste lied had capi weder zijne inzameling gehouden en met verbazing zag ik dat de rijke dame niets op het bakje legde toen mijn meester zijn lied geëindigd had
het jongste der twee meisjes was op zijn best drie jaar het kroop meer dan het liep ik had dit alles met een enkelen oogopslag overzien vr dat onze geleider
hoe zou de geleerde dokter capi die wereldberoemd is zijn geneesmiddelen kunnen voorschrijven om den knikker uit de maag van den heer joli coeur te verwijderen
waar de lampen bewaard werden die op verschillende punten was ineengestort uitgehoosd worden en door alle mogelijke middelen trachtte hij aan de mijn hare slachtoffers te ontrukken zoo dezen nog in leven mochten zijn den zevenden
dien dag keerde de agent ons den rug toe terwijl mijn meester met zijn hoed in de hand den arm in de zijde en in eenigszins voorovergebogen houding hem lachend een eind
eensklaps stak hij zijn rechterhand naar mij uit en zich tot barberin wendende vroeg hij met vreemden tongval is dit het kind dat u hindert ja dat is het kind
ik wikkelde nu het papier los en las morgen wordt gij naar de gevangenis van het graafschap overgebracht gij reist met den spoortrein in een wagen tweede klasse onder geleide van een politieagent
toen de vogel verdwenen was vestigde hij zijn blik op mij daarop sprak hij mij aan ik kan niet zeide hij
in het salon of onder die veranda bracht arthur den dag door van des morgens tot des avonds met zijne moeder aan zijne zijde en de landschappen trokken hem voorbij hij behoefde de oogen maar te openen
hij zette kwispelstaartend de pooten tegen mijne knieën bood mij de kousen aan en scheen me te verzoeken
na eene wandeling van ongeveer een uur kwamen wij aan een dorp dat me geschikt toescheen voor de verwezenlijking van mijn plan van verre zag het er nogal erg arm uit en wij hadden dus niet veel kans om er goede zaken te doen
met alle macht haar terugroepende ik riep capi toe dat hij ze zou tegenhouden maar men kan niet alle talenten te gelijk bezitten een hond van een koeherder zou haar tegen den neus zijn gesprongen
daar ik niet in frankrijk kon blijven en vitalis opzoeken droeg ik aan barberin die taak op en gaf hem het geld
en ik wist dat het kanaal dat de zwaan zou opvaren om de loire te bereiken bij chalon zich van de
dat was een zeer verstandige raad ik moet evenwel bekennen dat ik niet meer zoo zong als toen wij stuiver voor stuiver moesten verdienen om eene koe voor vrouw barberin en een pop voor lize te koopen
die vroeger mijn hart vervulde bij de gedachte aan een vader en een moeder die ik niet kende eene liefde die ik niet aan den dag kon leggen tegen den vader en de moeder
die armoede is niet het gevolg van de onverschilligheid of luiheid der inwoners maar van de onvruchtbaarheid der streek waarin het gelegen is
maar dit gebeurde niet toen de eerste aanval van drift voorbij was begon hij te glimlachen wel is waar was er iets hards en wreeds in dien glimlach
waar kan ik hem zoeken hij heeft zijn adres niet achtergelaten zeker drukte mijn gelaat op welsprekende en treffende wijze mijne teleurstelling uit
arme zerbino arme dolce arme vrienden dit waren de eenige woorden die wij nu en dan lieten hooren of althans de gedachten die ons bezielden
neen antwoordde hij met zijn beiden sterft men niet van honger men steunt en helpt elkander hij die iets heeft geeft aan den ander een deel van het zijne
zeide de rechter op strengen toon ik ken fransch ik deed dus mijn verhaal in het fransch ik deed uitkomen hoe volkomen onmogelijk het was dat ik te een uur in de kerk was geweest
gelijk wij sedert onze komst te londen hadden gedaan zou dit niet heel verstandig zijn geweest maar de tijd naderde dat wij inplaats van overdag op straat muziek te maken
en ik voel mij heel onpleizierig dat zal de zeeziekte zijn nu dat voel ik ook wel een oogenblik later leunde mattia over de verschansing
daar dit toch voldoende was om te bewijzen dat wij onze koe niet hadden gestolen en hoe zijt gij aan zooveel geld gekomen
ik vond het niets prettig om alleen deze toebereidselen voor de voorstelling te gaan maken maar ik begon mijn meester reeds een weinig te leeren kennen en wist in welke gevallen ik hem weerstand kon bieden
ge weet dat ik veel van u houd mijn beste mattia zeide ik tot mijn makker zoodra wij op een afgelegen schaduwrijk plekje ons hadden neergezet en ge weet ook wel
ik heb nooit iemand opzettelijk iets misdaan sprak pagès ik weet niet of die donkere gevangenis eenigen invloed op mij uitoefende
en hij gaf aan een dienstmeisje last om ons eene kamer te wijzen gauw kruip in bed zeide vitalis terwijl het dienstmeisje de kachel aanmaakte
laat ons heengaan zeide ik tot mattia twee of drie uren lang zwierven wij in den omtrek van de roode leeuw
ik had gedacht dat ik mijne koe maar behoefde te vragen om ze te krijgen maar inplaats daarvan deed men ons van alle kanten allerlei vragen waar wij vandaan kwamen en hoe die koe in ons bezit was gekomen
die zich om grasperken slingerden of door dichte boschjes van bloemen en struiken en in het groen verscholen lag daar een fraai huis of eene bevallige villa met slingerplanten bedekt
het zou al te dom zijn als het niet gelukte en men moet zich niet verheugen over dingen die niet gebeuren
maar zij was zoo rustig en zoo gewoon om te grazen dat ik haar het touw om de horens wond en bij haar ging zitten om mijn boterham te eten
die van ver verwijderde landen kwamen pikzwarte kolenschepen vaartuigen hoog beladen met hooi of stroo en die hooischelven schenen welke door den stroom
ik herhaalde aan lize wat ik mattia reeds gezegd had en sprak vooral over het vooruitzicht op een groot fortuin
deze woorden maakten een eind aan mijn aarzeling daar ik iets had moest ik hem dus helpen nu sla dan toe zeide ik
toen ik naderde maar de fraaie wagens met de helle kleuren van de familie driscoll zag ik nergens toen ik de herberg omliep zag ik een licht dat achter een ongesloten raam brandde
waarvoor wij de koe hebben gekocht hoe zullen wij dan bewijzen dat wij het eerlijk hebben verdiend je ziet toch wel dat ongelukkigen
deze avond was voor ons des te aangenamer daar de dag brandend heet was geweest wilt gij gaan slapen vroeg vitalis mij
en dan wierpen wij onmiddellijk onze zakken en onze instrumenten neder en middenop den weg begonnen wij dan ons spel als ik geen horloge gehad had dat mij zeide hoe laat het was zouden wij tot s avonds hebben
ik had vooral gehoopt dat de letters waarmede uw goed gemerkt was f d francis driscoll want zoo is uw naam
want ook capi zou zijn aandeel hebben uit een blik van mattia begreep ik dat het pleizier zou doen aan mijn vriend als wij het voorstel van bob aannamen
het was maar een uitstel met die gedachte viel ik in slaap
en vr wij te villejuif kwamen traden wij dezelfde hoeve binnen waar wij ons eerste concert hadden gegeven toen wij voor de eerste maal samen speelden en de bruiloftsgasten lieten dansen
dan zijt ge er zelf om haar te helpen dat is al één voordeel waar zouden ze je vinden als je niet hier waart ik zeg het alleen maar in je eigen belang
die allen getuigden omtrent den tijd waarop zij mij gezien hadden een enkel punt werd echter niet opgehelderd en dit was van veel gewicht
tot wien mattia zich had gericht stond op en opende ons eene deur wij kwamen in eene kamer vol boeken en papieren
dan moogt gij hem van te voren wel eens passen hij zal er dan misschien aan gewend zijn meent ge dan dat ik ze zoo'n ijzeren masker zal opzetten mij dunkt dat die agent zeer veel lust heeft om u in moeielijkheden te brengen
zouden wachten aan den kant der notre-dame en toen dit bepaald was ging ik alleen parijs binnen toen wij op de place d'italie kwamen namen wij van elkander afscheid
aller oogen waren gericht op mattia en mij zelfs die van den onbeweeglijken grijsaard het kleinste meisje was de eenige die hare aandacht schonk aan capi
dat hij den man zou leeren kennen die twee jaar lang zulk een goed vader voor mij geweest was ik kende thans het middel om in de gevangenis van clichy te worden toegelaten en wij bleven nu niet zoolang
en zeer dikwijls had ik mij dit na mijn vertrek uit chavanon voorgesteld nooit had ik kunnen denken dat ik op zulk een bezwaar zou kunnen stuiten hoelang toch zou het kunnen duren
ik deelde die opvatting aan mattia mede en wij moesten lachen om de vrees van den klerk wat waren die menschen die nooit buiten de stad komen toch dom
en van mij zou men het geld toch wel in de laatste plaats kunnen vragen maar zoo barberin al geen geld van mij krijgen kon zou hij misschien beslag kunnen leggen op mijzelven
waren zeer hard en daar maar één houwer in die nauwe gang kon werken was men genoodzaakt hem telkens te vervangen vooral daar allen
het waren muilbanden die voor het tooneel waren bestemd en ongetwijfeld had vitalis de honden zoo uitgedost om den agent een poets te spelen het publiek was terstond uiteen
na eenige beschouwingen die mijne schuld moesten bewijzen zweeg het openbaar ministerie en eene schelle stem riep stilte
wij vonden ze niet wel is waar hadden de pooten van de honden en onze eigene voetstappen de sneeuw hier en daar
de winkel van den oudkleerkoop waarheen vitalis mij gebracht had om een kunstenaarsvoorkomen aan me te geven verdreef gelukkig die sombere gedachten
maar men moest maar trachten daar niet aan te denken het spreekwoord zegt terecht wie slaapt voelt geen honger vr ik insliep deelde ik aan capi mede dat wij op zijne waakzaamheid rekenden
ik vroeg hem of wij nog ver van littlehampton waren hij antwoordde me dat wij nog ruim een paar uren hadden te rijden en dat wij ons haasten moesten omdat de boot van zijn broer elken zaterdag naar isigny vertrok
wij dachten dat gij dood waart wat waren wij bang wat waren wij bedroefd maar nu zijt ge gered
maar mijnheer noem mij geen mijnheer maar veldwachter en ruk uit luie bedelaar een veldwachter ik wist door hetgeen mijn meester overkomen was wat men te wachten heeft als men zich tegen politieagenten en veldwachters verzet
de agent gaf hierop ten antwoord dat hier niet te twisten maar te gehoorzamen viel zonder twijfel sprak vitalis en dat begrijp ik ook zeer goed
ja prevelde zij die woorden antwoordden zeker op eene vraag die zij in haar gemoed gedaan had maar in mijne ontroering was ik buiten staat die gedachte te gissen
die op den hoek van de straat woonde en keerde met een stuk brood terug dat ik hem aanbood hij brak het klein en begon er met gulzigheid van te eten en wat wilt gij nu gaan doen vroeg ik dat weet ik niet
hij lag op zijn stoel uitgestrekt terwijl zijn kin in de rechterhand ruste en zijn elleboog op de eenigszins opgetrokken knie steunde
hij haalde met moeite adem en zonder hun bepaald te antwoorden kermde hij ik heb berouw oprecht berouw hij had de koorts gekregen
dien tak volgende met de oogen bespeurden wij boven in den grooten eikeboom waartoe hij behoorde tusschen een paar twijgen eene kleine donkerkleurige massa
honderdvijftig menschen zullen toch niet verdrinken dat zou vreeselijk zijn dit echter sprak hij niet op denzelfden overtuigenden toon honderdvijftig menschen minstens waren s morgens de mijn ingegaan
weldra begon hij te hoesten en die hoest matte hem af door de gestadige schokken waaraan zijn lichaam was blootgesteld de vijf stuivers die mijne geheele bezitting uitmaakten
hadden ruwe stemmen maar boven al het gedruisch hoorden wij het geluid van den stoom die in kleine witte vlokken door den schoorsteen opsteeg
hunne taak bestond hierin dat zij getuigen bijbrachten om te bewijzen dat ik om kwart over eenen niet in de kerk sint george kon wezen
gelukkig had ik getuigen die voor mij spreken zouden en als de rechter mij niet hoorde dan zou hij toch verplicht zijn om de getuigenissen aan te hooren die mijne onschuld bewezen
maakte mij angstig waarom dat wist ik zelf niet zeker was het mijn eenzaamheid en het nachtelijk uur in ieder geval ik gevoelde dat ik in gevaar verkeerde
door de keukendeur die wagenwijd openstond zag men eene tafel bedekt met vleeschschotels en op een breed fornuis ontwaarde men een aantal pannen van
daar konden wij na aan onze blijdschap den vollen teugel te hebben gevierd rustig met elkander praten en overleggen
dat ook ik een tehuis zou hebben ouders die ik kon liefhebben en die mij zouden liefhebben en daar stond ik nu verlegen en keek hen allen nieuwsgierig aan maar in mijn hart voelde ik niets
bleek het dat mattia vier en een halven franc en ik drie francs had ontvangen zeven en een halven franc hadden wij weer wij waren rijk
nauwlijks lag hij dan ook op zijn rug of de steenkolen gleden onder hem weg en zonder zich een oogenblik tegen te kunnen houden
door zwitserland gaat men naar italië zeide mattia dat is ook een buitenkansje als wij mevrouw milligan nareizende eens te lucca kwamen wat zou christina blij zijn
eene maand geleden hadden zij bordeaux verlaten en na de garonne te zijn opgevaren hadden zij nu het zuider kanaal bereikt
terwijl zijn geheele voorkomen iets wanhopends had zoo gevormd kon hij niet schoon wezen en toch gevoelde men zich tot hem aangetrokken
die kan ik niet verklaren die begrijp ik zelf niet mijn hond was niet bij mij ik had hem des morgens aan een onzer wagens vastgemaakt
maar de dag waarop wij terugkwamen verschilde geheel met dien waarop wij de stad verlieten
zij hebben het laten zoeken en zij hebben er een gevonden van denzelfden ouderdom als zij verloren hadden dat is al gij vergeet dat het kind hetwelk men hun ontstolen heeft
xvii een padrone uit de straat lourcine hoewel ik al wat mij omringde even leelijk vond
en thans begonnen wij min of meer met de zaak verlegen te zijn hoe zouden wij bij de keus van eene koe de zekerheid hebben dat zij al de eigenschappen bezat die wij in haar wenschten dat was eene zaak van gewicht
nu en dan moesten wij echter halt houden om het dier te laten uitblazen en het wat te eten te geven
tot op mijn achtste jaar had ik nooit een man in dat huis gezien toch was mijne moeder geen weduwe maar haar man was steenhouwer en zooals de meeste andere werklieden uit deze streek verdiende hij den kost in parijs
als het niet bij u is en mijn armen om mattia heenslaande barstte ik in tranen los nooit had ik mij zoo ongelukkig gevoeld als ik alleen was temidden van die groote woelige wereld
bracht zij haar hand achter hare muts aan t oor en verzocht mij nog eens mijn vraag te herhalen ik ben een beetje doof zeide zij ik wenschte barberin te spreken
om zijn pols te laten voelen dit gaf voor den dokter den doorslag in ieder geval zeide hij is de zaak misschien niet van belang ontbloot
zoo die er waren in dezen omtrek en wat mij nog grooter gevaar scheen van de veldwachters want voor ons waren die menschen nog meer te vreezen dan de wilde dieren
dan wist men ook aan welke gevaren men zich blootstelde en welk een ellende zulk een zwervend leven medebrengt en men nooit zeker kan zijn van den dag die volgen moet
binnen vijf minuten was ik buiten het zoo weinig gastvrije maar zoo goed bewaakte dorp mijne honden volgden mij met hangenden kop
en dikwijls ijskoud op het gelaat valt tweehonderd el te dalen dit is veel maar nog niet alles
maar die aandacht duurde niet lang weldra sloeg hij zijne oogen op zijne lippen bewogen zich minder snel en opeens zweeg hij geheel
en rekte hij zijne beenen uit zou hij jarenlang in een toestand hebben doorgebracht dat hij zich niet bewegen kon en haast geen adem kon halen
nooit een bloedverwant zou ik dan altijd alleen op de wereld wezen altijd op die groote wereld moeten rondzwerven zonder mij ooit ergens te kunnen vestigen
en hem bekennen welk een akeligen indruk zijn groote glinsterende oogen zijn magere ingevallen wangen en zijne bleeke lippen op mij maakten
blijkbaar maakten wij een zonderlingen indruk op hen en zij vroegen zichzelf af waarheen brengt deze grijsaard dien knaap en dien hond
neen barberin zoekt mij dat doet hij ook maar voor uw familie neen voor hem zelven om mij weer te kunnen verkoopen
wij behoefden haar slechts te vragen van de goede menschen die haar hadden vastgehouden en die zouden ze ons wel teruggeven naarmate wij dichterbij kwamen
geef mij uw stuk hout zeide mattia terwijl hij naar den nieuwaangekomene toetrad maar inplaats van het stuk hout aan zijn makker te geven
toen waart gij niet alleen toen hadt gij iemand die u leiden kon op uw leeftijd mijn jongen is het een gewaagde stap om geheel alleen zulke verre tochten af te leggen
maar waartoe acht gij hem dan in staat de oude man zag barberin eenigszins spottend aan terwijl hij zijn glas met langzame teugen
hij vertelde hem dit met zulke welsprekende blikken die van zooveel verstand en smart getuigden dat wij medelijden met hem kregen
de laatste zeker vr wij te bethnal green kwamen het scheen me toe dat wij altijd in denzelfden kring rondreden en van tijd tot tijd liet de koetsier zijn paard stappen als wist hij niet meer waar hij was
dat hij mijn vriend wilde zijn van daar begaven wij ons den anderen morgen op weg om reeds bijtijds bij moeder barberin te komen
gij zult zien dat ons een ongeluk overkomt laat ons gaan ofschoon het gedrag van mijn familie tegenover mij niet veranderd was
evenals zij beantwoordde zij elke poging tot toenadering met stuurschheid en geen dag ging er voorbij zonder dat zij mij eenige streek speelde
op al die vragen had ik gaarne eenig antwoord gehad en zij waren mij bijna van de lippen gevloeid zoo ik ze niet met moeite teruggehouden had
de honden gingen niet meer vooruit zij volgden ons vlak op de hielen en schenen ons een schuilplaats te vragen die wij hun niet konden geven
zoowel wat zijne inrichting betrof als zijne meubels deze bestonden slechts uit een bank van klei en eenige steenen die tot zitplaatsen konden dienen maar wat in de gegeven omstandigheden
maar mijn vriend de boer hield mij tegen ge hebt geen halster zeide hij ik verkoop wel de koe maar niet den halster
slaap maar zeide vitalis ik zal u wakker maken als ik op mijn beurt ook slapen wil want ofschoon wij in deze hut niets te vreezen hebben van dieren of menschen
en deze hebben mij dikwijls van londen gesproken en zij hebben mij een paar engelsche woorden geleerd om met elkander te kunnen praten zonder dat de vrouw van
dien zij hier bij voegde in de hoop dat die mij van dienst kon zijn daar hij eenige bijzonderheden omtrent mijne familie
eerst dacht ik dat hij den gek met ons stak en het publiek wilde onthalen op het een of ander dwaas tafereel waarbij wij de lijdende rol vervullen zouden maar tot mijne groote verwondering zag ik
wij hebben geen geld bij deze woorden die hij zeer goed verstond stond capi plotseling op zijn achterste pooten en liep hij in het rond op de wijze als hij met zijn bakje de ronde deed bij het geëerde publiek
in het najaar zou zij terugkomen om zich weder op de zwaan in te schepen en de rhône af te zakken tot aan zee om den winter in het zuiden door te brengen
ik was niet zoo bepaald overtuigd dat deze wijk zoo rustig en kalm was en bovendien was dit logement cantal een van de vuilste en ellendigste huizen dat men zich denken kon
dat riekt heerlijk riep mattia die zijn neus boven het vuur hield zonder vrees dat hij zich branden zou de boter begon te sissen
toch zoo eindigde hij zijn verhaal heb ik hem geraden den aannemer een proces aan te doen een proces dat kost veel geld ja maar men kan het winnen
met het koord van de harp over mijn schouder geslagen en verre tochten door regen en wind warmte en koude met hem afleggen
voor de opgeblazene uiers heeft hij ook een goed middel hij zal er met een lange speld in prikken dit waren middelen die ontegenzeggelijk doeltreffend zouden wezen
de vrouw had gelijk want al nam ik een brood van twee pond dan zouden we elk nog maar een half pond krijgen maar helaas dat was mij te duur het brood kostte vijf stuivers het pond en als ik er twee nam
mijlen en uren volgden elkander op en de eene wandeling kwam na de andere meer en meer naderden wij parijs
want dan zou ik ze aan hun lot moeten overlaten t is waar zij konden zeer goed buiten mij want zij zouden elkander kunnen schrijven
zijn instrument aan een spijker boven zijn bed de een zijn viool de ander een harp een derde een fluit of piva
toen hij dit zeide zoo vriendelijk als hij nooit sprak ging hij zoeken in een lade en weldra kwam hij met een groot stuk papier met verschillende lakken dat hij mij overreikte
en den zevenden dag nadat wij waren bedolven was men nog slechts twintig meter gevorderd onder gewone omstandigheden zou men meer dan een maand noodig gehad hebben om tot die diepte te komen
die graag vertelde wat hij wist toen de koe gemolken was brachten wij haar op t grasveld om daar te grazen
het leed geen twijfel of wij zouden groote moeite hebben om hem te bewegen afstand te doen van zijn plan om dien avond eene rol te vervullen
van hem vernam ik dat gij door een metselaar uit chavanon waart gevonden en ik reisde
als wij minder tijd hadden besteed om geld te verdienen op den weg van chavanon naar dreuze en van dreuze naar parijs zouden wij nog bijtijds gekomen zijn om barberin in leven te vinden
ik zal al zijn brieven bewaren maar dan kan ik hem niet antwoorden och je verveelt mij met al die vragen ik heb je gezegd dat je vertrekken moet en wel zoo spoedig mogelijk
eindelijk was de pot leeg en daar mattia zeer goed bemerkt had dat vrouw barberin zoolang hij erbij was niet wilde spreken over hetgeen mij betrof
zoo dikwijls ik een takkenbos van den muur zou halen daarom had hij dezen stapel gemaakt waarvan ik bijna zonder gedruisch te veroorzaken het hout kon afnemen dit was een verstandige voorzorg van vitalis
en hem in zijne treurige overpeinzingen te storen wij plaatsten ons op een afstand alsof wij muziek maakten voor ons zelven maar wij speelden zoo goed mogelijk
toen had zijne moeder de boot laten inrichten waarop ik de reis medemaakte zij kon er niet toe besluiten haar zoon in huis opgesloten te houden
een ieder stemde hierin toe men gevoelde van hoeveel nut hij ons was in gevaar zoodat men wel alles had willen aanwenden om hem voor verdere ongelukken of rampen te bewaren
maar in den mond van mattia kregen die woorden voor mij eene geheel andere beteekenis ontegenzeggelijk was het maar een uitstel van een paar dagen hoe dom en onnoozel van mij dadelijk alle hoop en moed op te geven
het is toch nog akeliger op straat in tegenwoordigheid van iedereen een hard woord te hooren gij kent dat gevoel niet daar men u nooit gezegd heeft dat gij leelijk waart maar ik
maar zij was juist bezig om capi te streelen en wilde niets van mij weten terwijl ik van den een naar den ander ging
mattia verzekerde dat er suiker in was en dat zij naar oranjebloesem smaakt zij was nog beter dan de melk
maar gij kent hem reeds gij hebt hem bezocht bij den man die hem gestolen heeft om naar zijn gezondheid een onderzoek in te stellen
dat dier had telkens zijn vacht in beweging gebracht maar het was geen hondje zooals ik eerst gemeend had wat voor soort dier kon dat wezen was het wel een dier
indien hij zulk een hooge betrekking in de maatschappij bekleed had waarom was hij dan tot zulk een lage afgedaald hij beweerde dat ik mijzelf tot eene betere positie kon opwerken zoo ik dat wilde
dat is te zeggen wanneer men niets meer van de toekomst verwacht dan heeft men behoefte om op iemand te steunen en men gevoelt zich gelukkig wanneer zoo iemand dan bij ons is
dat zullen zijn beenen stellig wel kunnen verdragen toch niet lang want hij zal moeten dansen springen en loopen en wanneer hij geloopen heeft zal hij weder moeten springen
een jaar geleden werd rouquette tot vijf jaren tuchthuisstraf veroordeeld omdat hij een horloge bij vrouw vidal gestolen had
om hun jaargeld maar alleen om hun werk men maakt arbeiders van hen die betalen en niet betaald worden bovendien zoudt ge hem wel bij u houden als hij u in eenig opzicht van dienst kon wezen
gij laat de reistasch van uw meester bij mij dat spreekt vanzelf en als hij uit de gevangenis komt zal hij haar stellig ophalen en dan kunnen wij tevens onze rekening vereffenen
te ussel was het ook dat vitalis mij mijn eerste paar schoenen had gekocht die schoenen met spijkers die mij zoo gelukkig gemaakt hadden
de zon scheen niet meer en aan alles kon men zien dat er weldra sneeuw zou vallen waarschijnlijk zouden wij vr het vallen van de eerste sneeuw een groot dorp hebben kunnen bereiken
maar lize gaf de voorkeur aan de harp wat mijn eigenliefde niet weinig streelde als het oogenblik gekomen was om ons ter rust te begeven vroeg lize mij altijd nog eens het napolitaansche lied
dat vrouw barberin ons plotseling overvallen zou ik keek eens rond en het scheen mij toe dat ik eerst gisteren het huis had verlaten
de vraag waar ik een onderkomen zou vinden was voor mij ook wel van het minste gewicht het was in het hartje van den zomer en wij konden dus wel onder den blooten hemel slapen maar eten
sedert gisterenmiddag heb ik niets gegeten ik was niet rijk maar ik had toch geld genoeg om dit ongelukkige kind niet van honger te laten omkomen
toen ik weer wat kalmer was geworden vertelde ik aan mattia wat ik omtrent garofoli had vernomen dus nog drie maanden riep hij uit
hoorde ik plotseling een oorverdoovend geraas een vreeselijk geweld zooals ik nog nooit gehoord had was het een verzakking of een instorting
terwijl aan onze rechterzijde de blauwe toppen der pyreneën zich verhieven eindelijk bereikten wij op een avond een groote stad die aan den oever van een rivier gelegen was en door de vruchtbaarste velden
maar die goede tijding maakte geen aangenamen indruk op hem hij strekte zich in zijne volle lengte op het dek uit en zeide
die mijne oogen verduisterde zag ik eene jonge dame op den voorsten rang met geestdrift toejuichen ik had haar vroeger al opgemerkt want ze was geen boerin zooals de andere vrouwen onder het publiek
als het weer het ons toestond dan gaven wij een korte voorstelling in de steden of dorpen die wij doortrokken en wanneer deze ons dan eenig geld opbrachten zetten wij onze reis weder voort
de portier van het stadhuis die tevens cipier was en veldwachter bovendien wilde ons eerst niet toelaten ik zeide al bij mij zelven dat dit tenminste een braaf man was
en wij wenschten een vroolijke kerstmis aan hen die liefde genoten
ziedaar lieve rémi alles wat ik u vertellen kan als gij meent die dingen noodig te hebben schrijft mij dan maar dan zal ik ze u zenden
ons gesprek kwam altijd op dezelfde onderwerpen terug en wij behandelden steeds dezelfde vraag welke middelen men zou aanwenden om tot ons door te dringen
dat hij zocht dat hij zocht toen ik dat hoorde begon mijn hart hevig te bonzen barberin riep ik uit wijlen barberin moet ge zeggen
gij waart bang nogmaals in de handen te vallen van barberin ge begrijpt dus hoe ik te moede ben bij het vooruitzicht dat ik misschien weer in de handen van garofoli vallen zal
wanneer ik er voorbijkwam hoorde ik gewoonlijk schreeuwen en zingen zoo luid soms dat de vensters er van rinkelden wat deed men daar wat gebeurde er achter die roode gordijnen
de slaap kwam maar niet en naarmate de tijd voorbijging vermeerderde mijn onbestemde angst eerst had ik niet juist den indruk beseft
arm lief kind zeide zij en met hare fraaie blanke zachte vingeren streek zij mijn haar op zijde om mij goed in t gelaat te zien ja ja
barberin was half verpletterd door eene stelling die ingestort was en daar men bewezen had
en wij zullen u gehoorzamen luistert sprak hij daar gij wilt dat ik mij aan het hoofd zal stellen
een heerlijk vuur van takkenbossen brandde daarin en op dat vuur stond een groote ketel ik ging voor het vuur staan om mij wat te verwarmen en ontdekte toen dat deze ketel iets bijzonders had
die wilde volstrekt opstaan en ik kon hem met geen geweld terughouden hij verlangde zijn generaals uniform zijn rooden rok en broek met goud galon en zijn steek met pluimen
of die als in de steengroeven van gentilly wanneer men het eene dorp na het andere wordt uitgejaagd zonder een stuiver te verdienen zooals mij overkomen was toen vitalis in de gevangenis zat
hier en daar waren kleine takken uit den stam gesproten deze dienden mij tot steunpunten voor mijn voeten en niettegenstaande ik half verblind was door de sneeuw
waar zijn wij nu vroeg ik aan vitalis te parijs mijn jongen te parijs was het mogelijk was dat parijs waar stonden mijn marmeren paleizen
zooals hij mij bevolen had het was nog donker en aan den zwarten hemel flikkerde geen enkele ster het was alsof een groot zwaar deksel op de aarde was neergedaald en deze zou verpletteren
sla nu maar goed raak je kunt me niet zwaar genoeg straffen voor mijn domheid je hebt een domme streek begaan en ik heb ze toegelaten
zijne belangstelling voor twee onschuldige gevangenen bepaalde zich niet tot het eten dat hij ons den vorigen avond had gezonden hij gaf mij een groot vel papier met een zegel er
wij traden de hut weder binnen en terwijl vitalis de handen en voeten van het dier vr het vuur hield zooals men dit met kleine kinderen doet warmde ik zijn deken waarin wij hem vervolgens wikkelden
die voldoende bewees dat zij niet vrij van twijfel waren eén troost is het zeide
maar die was niet bijzonder groot men keek eens even op en terstond weder vr zich en niemand volgde ons in het midden van het dorp was een plein met eene fontein
ik haalde geen adem meer ik stikte bijna van angst en van het harde loopen ik waagde toch nog eene laatste poging en viel voor de voeten van mijn meester neder
maar niet minder rijk aan gevoelvolle en ook spannende tafereelen het ademt evenveel menschenkennis als
ik verzocht hem binnen te komen hij opende het hek dat op de hengsels knarste en kwam op het huis af nooit had ik iemand gezien
maar al gingen wij dadelijk weder op weg dan was het nog volstrekt zoo zeker niet dat wij vr den avond eene herberg zouden bereiken en daar ons maal zouden kunnen vinden
lize bewoog de lippen om te antwoorden maar zij kon slechts geluiden geen woorden uitbrengen ongeduldig nam zij weder de toevlucht tot hare gebarentaal om zich spoediger te doen begrijpen
op hetzelfde oogenblik dat ik in den grootsten angst om mij heen staarde bemerkte ik dat een lange gedaante die boven de struiken uitstak zich snel voortbewoog en tegelijkertijd hoorde ik iets in het kreupelhout ritselen
dit is de heer joli coeur joli coeur mijn jongen maak voor het publiek uw complement joli coeur bracht zijn gesloten hand aan de lippen en gaf ons elk een
toen gingen zij heen op het oogenblik dat zij zonder gedruisch de deur sloten kwam het mij voor dat ik mattia
ik kleedde dus mijn personeel aan en zoo ordelijk mogelijk trokken wij het dorp binnen jammer maar dat wij vitalis niet hadden om op de fluit te spelen en door zijn voorkomen
ik sprak eenige woorden goed nu wat zachter juist goed hebt ge uw verstand verloren zeg schoolmeester vroeg er een wordt ge krankzinnig van angst
wij hadden onze koe aan het touw en stapten voort met opgeheven hoofd met fiere blikken de dorpelingen aanziende die zich voor hunne woning vertoonden eén ding spijt mij maar zeide mattia
want wij moesten van s morgens tot s avonds loopen en legden groote afstanden af om zoo spoedig mogelijk lozère en auvergne achter den rug te hebben
van alles worden verdacht en beschuldigd mattia had gelijk ik wist maar al te goed dat men hardvochtig is voor ongelukkigen
want natuurlijk had ik het aan hem overgelaten het woord te voeren in hetgeen hij zeide kwamen herhaaldelijk de woorden boy family en barberin voor
zouden zij toch geen engelsche advocaten belasten om in frankrijk het kind op te sporen dat zij verloren hebben nu gij een engelschman zijt moet gij naar engeland gaan
evengoed als ik het zag vr ik evenwel in een rijtuig met vier paarden den weg van parijs naar dreuze aflegde
uw tuin kunnen wij dan ook gaan zien want dien heb ik gelaten zooals gij hem hebt aangelegd opdat je hem terug zoudt vinden als gij weer hier kwaamt
wat u betreft mijnheer capi gij zijt een oppassende hond laat mij u den poot drukken terwijl de aap zacht kermend aan het bevel gehoorzaamde reikte de hond fier en gelukkig zijn poot aan zijn meester
ik raakte verward en dat was ons ongeluk ik verbleekte begon te stotteren en daar ik door het harde loopen mijn adem verloren had was ik buiten staat te antwoorden
dat is mattia mijn broer o hebt ge dan uw ouders gevonden riep vrouw barberin uit neen hij is mijn makker mijn vriend en daar is capi
mijn meester nam hem toen onder zijn jas en wij waren gereed om heen te gaan dat is een herberg die ons de gastvrijheid welke ze ons bood duur heeft laten betalen sprak vitalis
ik zag toen dat zij gemuilband waren maar in plaats dat hun neus in een ijzeren toestel of een netwerk besloten was droegen zij slechts een zijden lapje
en trachtte warm te worden wentelde vitalis tot groote verbazing van het dienstmeisje joli coeur om en om alsof hij hem wilde roosteren
de kracht der gewoonte behaalde ook de overhand en dikwijls stond hij eensklaps stil om evenals vroeger toen hij nog korporaal over zijn troep was deze in oogenschouw te nemen
het was een policeman onze geleider sprak hem aan en weldra begaven wij ons op weg voorgegaan door den policeman
onder welks schaduw wij rustten en hij vond het nu veel aangenamer om heen en weer te schommelen en van den eenen tak op den anderen te springen
dat als gij een woord vertelt van hetgeen gij vandaag gehoord hebt dit u duur te staan zal komen dus opgepast
maar zij sprak toch zonder drift en met eene vriendelijke stem waarom doet gij mij zoo'n verdriet aan door uw lessen niet te leeren ik kan niet mama ik verzeker u dat ik niet kan en arthur begon te weenen
de opperman moet den arbeider soms in het werk bijstaan toen ik de derde maal het wagentje naar den put saint alphonsine rolde
ik begreep dat ik geen onbescheiden vragen omtrent garofoli doen mocht maar toch wel wat den pot betrof waarom is deze ketel op slot omdat ik er niet uit snoepen zou
wij hadden in het paardenspel van gassot eene koe die veel van muziek hield zonder mijn antwoord af te wachten maakte mattia een fanfare bij de eerste tonen lichtte onze koe den kop op
ik wilde hem bang maken en zeide als nu de veearts eens plotseling gestorven was wie zou dan voor ons getuigen
weldra hadden wij het dorp bereikt waar ik den eersten nacht met vitalis doorgebracht had van daar hadden wij nog slechts eene vlakte door te trekken
omtrent de vraag wat in dit geval mijn plicht gebood konden wij het niet eens worden en hoe lang wij erover praatten het bracht ons niet verder want ieder bleef bij zijne meening gij moet heengaan ik moet blijven
te parijs laat al de brieven door den pastoor schrijven want in deze zaak moet gij aan niemand uw vertrouwen schenken
ik wou niet met leege handen bij moeder barberin komen die altijd zoo goed was voor haar kleinen rémi het verlaten kind toen heb ik eens nagedacht wat u van t meeste nut zou kunnen zijn
die den mooisten staart heeft dien ooit een koe heeft bezeten met zoo'n staart kon zij haar neus zelfs afvegen
waar de heidevelden eindigden begonnen de moerassen en over die hooggelegen moerassen blaast de snerpende wind en verschrompelt het loof van de boschjes uit enkele boomen bestaande
maar hij had niet slechts een warme deken noodig doch ook een goed verwarmd bed en vooral een warmen drank
maar die hond is een fortuin zeide mijn vader ik beantwoordde dat compliment met een lofrede op capi en verzekerde hem dat hij in korten tijd alles kon leeren wat men wilde ook dingen die men gewoonlijk niet van een hond ziet
ik liet het hem zien een poos bleef hij er op staren alsof hij zich iets wilde herinneren daarop kwispelde hij met den staart en blafte twaalf maal hij had het niet vergeten
als de hond in de kerk was geweest zou ik hem gezien hebben hebt gij goede oogen ik heb oogen als iedereen zijt gij zes maanden geleden niet tegen een kalf geloopen
ik wierp het paar kousen op tafel waarover allen en ned hartelijk begonnen te lachen daar is een paar kousen zeide ik dat capi gestolen heeft want men heeft een dief van hem gemaakt
ik drukte beide handen tegen het hoofd maar of ik al dacht en nog eens dacht niets was er dat mij den weg kon wijzen