AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
al ontbrak bij ons de poëzie waarvan andere jonge huishoudens doortrokken schijnen te zijn we hadden toen nog geen onaangenaamheden meestal spraken we over onze onbeduidende aangelegenheidjes en terwijl ik anna gemakkelijk haar zin kon geven omdat de inrichting van een huis en een huishouden mij in t geheel niet interesseerde
vele dagen lang zag ik haar dartelen met de amerikaan en t was me een wellust haar onbemerkt gade te slaan om telkens de pijn van het onherstelbare verlies weer te kunnen
een bedwelmende harmonie scheen de onmetelijkheid te doortrillen en mijn ziel werd tot een akkoord dat wegzweefde en zich oploste in het al achter elkander reden wij aan doch zij keek hoogst zelden om en sprak uiterst weinig
ik wilde mijn glas aanvatten maar mijn bevende vingers smeten t om en toen de meid de gemorste wijn poogde op te nemen was ik haast niet in staat mijn hoofd bedaard op zij te buigen en ruimte te maken voor haar arm onderwijl sprak anna geen woord toen we eindelijk weer samen alleen waren kon ik iets bedaarder vervolgen
de gelegenheid om eens zonder lange inleiding een van mijn meest geliefkoosde en naar ik vermoedde voor een dominee onaangenaamste stellingen te kunnen verkondigen was al te mooi om m ongebruikt voorbij te laten gaan mijn antwoord volgde dan nu ook met een spoed alsof ik bang was dat iets me nog beletten zou t uit te spreken
toen bekroop me de lust mijn koffer te pakken en onmiddellijk te vertrekken edoch waarom weggeloopen nu de hevigste de snijdenste emotie's nog moesten komen blijven zou lijden zijn dit stond vast maar elk lijden was toch beter dan het niets
het antwoord verbaasde hem zeer hij was er kennelijk van onthutst en terwijl twee diepe plooien midden in zijn voorhoofd zijn wenkbrauwen tot elkander trokken sloeg hij herhaalde malen zijn oogen naar mij op en neder
weet niet hoe ze zich dàt heeft aangetrokken voor een tweede keer zou ze marcellus emants een nagelaten bekentenis zich daar tot geen prijs aan blootgesteld hebben maar u begrijpt daar was t gevolg van dat ik haar in de laatste maanden alleen heb gezien tusschen s morgens acht en s avonds half elf uur
ik lag te bed in de logeerkamer van mijn exvoogd t was volkomen donker en doodstil daar ging zacht piepend de deur open en iemand trad binnen ik wist zeker dat zij t was maar verroerde me niet overtuigd dat zij heen zou gaan als ze mijn wakker liggen bemerkte langzaam kwam ze nader en vlak voor het bed hield ze stil
aan spreekwijze gebaren houding en duizend onbeschrijfbare kleinigheden vermoedde ik de handige niets ontziende practicus die geluk heeft bij alle vrouwen van dat geluk een ruim gebruik maakt en luchthartig de uitgeknepen citroenen ter
leeg van hoofd en hart mat en soezerig als na de opwinding van een wilde feestavond met leuke begeerlijkheid uitziende naar wat anders kwam ik eindelijk in holland aan
de vriend wees hem op de wandeling een oude vrijster aan die een onaangenaam t huis had gekend bij een jichtige vader en mijn oude heer vroeg de onbekende nagenoeg op staande voet
ondertusschen had ik een tinteling van aanzwellende drift zich door al mijn zenuwen voelen verbreiden marcellus emants een nagelaten bekentenis ik begreep wat hij zeggen wilde waarheen hij koers zette tallooze tegenwerpingen die ik maken kon dwarrelden door mijn geest rond en ik wist al zeker dat ik veel te ver zou gaan zoodra ik maar één frase had uitgesproken
al om half acht richtte ik me op en begon ik me te kleeden de dag leek me ondoorkomelijk wat zou t heerlijk zijn drie dagen verder of neen neen dat kon niet dat zou niet er was immers niet éen bewijs
verder bracht ik het evenwel niet want de moed om diezelfde menschen in de lees of muziekzaal aan te spreken bleef me ontbreken en tegelijkertijd verbeeldde ik me dat ze mij uitlachten juist omdat ik die moed niet bezat
het was me niet ontsnapt dat anna veel meer drukte maakte om de dominee te ontvangen dan zij voor haar zuster en zwager had gedaan allerlei kleine verfijningen vroeger wel eens bij anderen of marcellus emants een nagelaten bekentenis in de vreemde opgemerkt zooals hors d'oeuvres vr de soep reukwater in de hand was kommetjes enz werden deze keer in toepassing gebracht
ik vermeed haar even stelselmatig als mijn kameraden en het duurde lang eer de oude gevoelens terugkeerden en de vroeger vertrouwelijkheid weer opleefde natuurlijk vroeg zij me dan naar een opheldering van mijn zonderling gedrag en moest ik allerlei wonderlijke leugens verzinnen om schijnbaar te verklaren wat ik zelf niet begreep
tot ze opklinken in een overweldigend akkoord dat de ziel doorgalmt gelijk orgelmuziek een gothische dom in mijn zeldzame oogenblikken van innerlijk opglanzen uit de mist van mijn matheid had ik me dit alles zoo mooi voorgesteld er een hernieuwing van mijn heele zieleleven van gehoopt
het kwam me voor dat de glimlach op zijn ivoorbleeke wangen en de blik uit zijn gitzwarte oogen die ondanks s mans lengte altoos uit de laagte scheen omhoog te schieten even bestudeerd vriendelijk waren als het geluid van zijn diepe stem bestudeerd klankvol het zwaaien met zijn blanke handen bestudeerd mooi
ik heb er dus niet tegen gehad maar zie je dat laat toch niet na vreemd heb ik je altijd wel gevonden ronduit gesproken ik heb nooit goed geweten hoe ik t met je had hè wat je hebt ook zoo geen vrienden is t waar of niet
zachter voer hij weer voort maar misschien versta je me verkeerd ik wil volstrekt niet zeggen dat het huwelijk niet voldoen kan o neen ik beweer alleen dat het mij en ook anderen niet voldaan heeft
ongetwijfeld had ik juist uit deze gevoelens al met genoegzame zekerheid kunnen opmaken dat er nooit iets komen zou van mijn transformatie in een normaal mensch een wezen dat zich in de samenleving op zijn plaats voelt dat in staat is zonder schichtigheid en achterdocht met zijn medemenschen te verkeeren
ik was vrij tevreden met mijn toestand voelde geen onvervulbare begeerten verdiepte me niet in het onderscheid tusschen mij en anderen hield me bezig met de tallooze nesterijen van een pas beginnend huishouden
leefde u dan samen op zoo'n kwade voet ik deed mijn best een verbitterde toon aan te slaan ach dokter er zijn verhoudingen die niet vallen onder zoo'n algemeene naam ik geloof niet dat anna t kwaad met me meende ik meende t evenmin kwaad met haar
een groot deel van de zomer brachten wij op een zwitsersche hoogvlakte door de volgende winter zou ik op de burgerschool blijven maar overtuigd dat ik me niet behoefde in te spannen nam ik weinig studieboeken op reis mee
in de regel echter riepen mijn neigingen en afkeeren mijn opinies en drangen me toe sluit ons op in je binnenste want we zijn buiten model verboden in de samenleving der menschen
begeerte en vrees lichtten in de schichtige blik waarmee van dregten de aankondiging zwijgend ontving een bedeesd lachje speelde even om zijn bleeke lippen
toen ik nu en dan uit de verte verdrietig kindergejank als door een dikke wolk zeurend hoorde heendringen toen doorsijpelde me langzamerhand een kille verdoffende angst voor het bestaan dat me wachtte
in onsamenhangende brokstukken van zinnen weidde ik nu wel uit over mooie dweperijen waarin ze troost en afleiding scheen te zoeken en over een bespottelijk hoog voetstuk waarop ze zich zelf in haar imaginatie scheen te stellen doch ze bleef maar met opgetrokken wenkbrauwen het hoofd schudden en midden onder mijn woordengehaspel herhalen
maar waar vond ik zoo'n vrouw waar haalde ik de moed van daan haar op te sporen haar toe te spreken en al lukte dit alles dan was ze immers nog geen carmen voor mij
en onderwijl werd carolien van dag tot dag dringender terwijl eveneens van dag tot dag haar liefkoozingen me dierbaarder werden een toekomst zonder haar lippen om te kussen zonder haar hals om te streelen zonder haar blankheid om me tegen aan te vlijen kon ik me onmogelijk meer indenken
mijn voorhoofd werd kletsnat van het zweeten donkere dampen trokken langs mijn oogen heen wat te doen wat te doen eerst tegen de morgen terwijl kil grijze lichtstrepen het donkere bruin van de gordijnen begonnen te doorsnijden
soms ook meende ik me veel te kort en onduidelijk te hebben uitgedrukt dan begon mijn hart sneller te kloppen en voelde ik een gejaagd verlangen naar het volgende onderhoud ten slotte doorstraalde me een heerlijke voldaanheid alsof ik een diepe en mooie emotie had genoten
onder de roestige onhebbelijkheden van onze ouderdom liggen de blinkende fouten van onze jeugd en marcellus emants een nagelaten bekentenis toch schijnen de meeste menschen in de waan te verkeeren dat hun leven een ontwikkeling een vooruitgang is
intusschen was ik zeldzaam moe en tegelijkertijd koortsachtig opgewonden heete en koude rillingen sidderden voortdurend over mijn rug ik keek in de spiegel mijn oogen waren rood dooraderd mijn wangen groezelig vaal met roze vlekken
een andere man zou nu zeker insgelijks naar binnen zijn gegaan ik liep zoo haastig mogelijk de deur uit en maakte een paar uur later anna marcellus emants een nagelaten bekentenis wijs dat ik al buiten was geweest toen de kantere kwam zij geloofde me en vertelde dat de dominee was komen condoleeren met de dood van het kind
en van deze lichamelijke en geestelijke gezondheid verwachtte ik het hoogste geluk genotvolle tevredenheid had ik toen anna lief zeker verbeeldde ik t me
kon ik de zwakke speelbal van duizenden toevalligheidjes in en buiten me welke een normale individualiteit niet eenmaal oplet ik die angstig teruggedeinsd was voor de reusachtige zwarte machinerie de maatschappij
en zijwaarts afbuigend voer hij voort ik geloof dat het u verwondert een ex dominee zoo weinig over god te hooren praten u is de eerste niet die dit vreemd vindt maar toch vlei ik me een goede reden te kunnen geven
je praat maar wat of je liegt aldus voelde ik de verleiding om het zieleleven te biechten waarop mijn meening steunde t was echter weer of ik in mijn gemoed nog een rotsblok had weg te ruimen om de doorgang vrij te krijgen voor mijn oprijzende woorden marcellus emants een nagelaten bekentenis onderwijl hervatte de kantere
aldus eindigde mijn millionairs rol zoo werden mijn beetje ontkiemende trots en moed terstond weer gefnuikt en verstikt in mijn kamer teruggekeerd sloot ik de deur af en viel op mijn bed neer om de heele dag niet meer te voorschijn te komen
bedenk dat je nu het geluk van twee levens in je handen debt daarna volgde een spoorrit die eindeloos leek door de duisternis en de kou en toen genoot ik mijn eerste huwelijksnacht
trilde weer met de dreigende knaging van een ongeneeslijke ziekte uit de diepte van mijn gemoed op als een rookwolkje uit de krater afgrond van een vulkaan dit belette echter niet dat menige avond wanneer ik anna weer opgeruimder gezonder levendiger dan te voren haar plannen hoorde maken voor de toekomst
onuitroeibare ellendigheid zou beseffen en daardoor boeten voor allen te zamen die heele dag was ik zoo misnoegd en ontmoedigd dat een reactie onmogelijk kon uitblijven deze kwam dan ook in de avond toen een half uurtje muziek me het geloof aan neen de illusie van mijn beter-ik terug had gegeven
t liefst had ik haar nog in het bezit van een ander geweten en die ander dan gefopt dit zou me een soort zekerheid hebben gegeven van een amant de coeur of iets dergelijks voor haar te wezen
en zij zorgde voor een bijzonder uitgewerkt dessert vermoedend of liever vreezend dat de kantere na het eten spoedig heen zou gaan s morgens redderde zij zelf alle slingerende couranten en boeken op schikte de ornamenten op de schoorsteen en hield het oog op de toebereidselen in de keuken
welnu ik beken ronduit dat ik integendeel misschien wel over die ééne uitzondering maar zeker nooit over mijn andere daden werkelijk berouw heb gehad eigenlijk is zelfs dat niet heelemaal waar want het heeft me wel degelijk berouwd dat ik uit lafheid mijn verkeerde neigingen nooit eens goed heb bot gevierd
maar ik stelde me voor dat in een stad als parijs de hoogste graden grootsche saturnaliëen vieren de laagste vertegenwoordigers zag ik s nachts op eenzame wegen door alle steden
aan zijn voorstelling meende ik in het model mijn marcellus emants een nagelaten bekentenis zweedsche in de schilder een geroutineerde vrouwenkenner te ontdekken wel roemde ook hij haar glanzende oogen haar blank teint haar algemeen charme
niets lachte me meer toe de vrijheid waarvan naar ik meende ieder ander mensch genoot leverde voor mij slechts grijze verveling op en zag ik mina marcellus emants een nagelaten bekentenis terug dan ondervond ik niet alleen weer de verlammende werking van mijn gewone schuwheid maar dan boezemde zij me in de beginne zelfs een vreemdsoortige afkeer in
de raad van de dokter verhaastte onze terugreis en hoe gelukkig dit was bleek gauw genoeg weinige weken later hoorde ik op een avond mijn vader geweldig uitvaren de volgende morgen kwam hij niet beneden en de dag daarna werd mij meegedeeld dat de dokter hem naar een krankzinnigengesticht had overgebracht
ach wat was ik schraal en vaal naast die groote man met zijn vierkante schouders en zijn gitzwart omlijst aristocratisch bleek gelaat hij gesticuleerde weer mooi mijn handen leken wel geboeid zoo vast bleven ze ineen geklemd op mijn rug
elke avond nam ik me voor de volgende dag moediger te zijn en elke volgende morgen volhardde ik als verlamd in de saaie sleur hoeveel verhalen me ook ter oore kwamen van stoute stukjes door andere jongelui uitgehaald
nu ze even als ik zeldzaam opgeruimd leek zelfs zacht zingend het huis doorliep was t nu niet duidelijk dat ook zij nogmaals een compensatie had gevonden voor de teleurstelling van haar huwelijk
van brussel trok ik naar parijs doch ook daar vermeesterde ik alleen het genot dat zich voor een aalmoes opdringt toch zag ik nu de vertegenwoordigers van mijn gedroomde wereld in levende lijve
zelfs over hen die wij maar van aanzien kennen matigen wij ons een oordeel aan en dikwijls is dit oordeel veel juister dan zijn oorsprong zou doen vermoeden uit een trilling om mijn mond een opslag van mijn oogen de klank van mijn stem
maar dat ik t nooit van nabij zal zien nooit zal grijpen nooit zal genieten bij haar echter lag veel aan de zonderlinge voorstelling die zij zich marcellus emants een nagelaten bekentenis van een huwelijksreis gevormd had uit mijn verhalen had zij afgeleid dat op reis zijn zeggen wilde opgenomen worden in een wijd vertakte kring van pretlievende en pretmakende menschen
meer dan eens dacht ik ik heb t maar gedroomd t is alles verbeelding maar dan getuigde de angst de herlevende loodzware neerdrukkende vastketenende angst voor de realiteit van het gedane het voor eeuwig onveranderlijk volbrachte
ik geloofde wel dat hij in een discussie mijn meerdere zou blijken maar desondanks wilde ik hem onder de neus duwen kijk niet alleen bestaan er menschen zoo onbeduidend zoo pervers zoo dor zoo slecht als ik
ieder ander gevoelde dieper dan ik gedurende de afwachting van het vonnis had ik niets meer uitgevoerd mijn ledigheid was gevuld geworden met de spanning van het wachten
natuurlijk geen sprake van geweest daarvoor kent u me ook te goed hemeslche gerechtigheid maar weet u wat het verschrikkelijke is de menschen als de politie of de justitie hier komt kijken als de meiden ondervraagd worden mijn god dan begrijpt u toch wel dat ik mijn heele verdere leven gebukt moet gaan onder de
daar lag ze bleek roerloos met paarsachtige oogleden half geopende vale lippen net een lijk ze werd niet wakker maar na een oogenblik keerde ze zich half om
hij vroeg of ik geen andere vermoedens had gekregen naar de toedracht van de zaak naar de namen van de apothekers en meer dergelijke dingen of hij zich nu neerlegt bij mijn aangifte durf ik niet met zekerheid zeggen maar ik geloof t wel
niets goed zeg niets niets voor zijn geluk maar ik kan toch voor hem zorgen niewaar mijn bijzijn houdt hem ten minste eenigzins in toom
dat doel voel je schetterde anna triomfantelijk je voelt t elk oogenblik als je je plicht doet en dan voel je ook dat daarin je eenig ware geluk is gelegen
is rijk hier wachtte ze even en dus weet u niet wat het zeggen wil voor je dagelijksch brood te moeten zorgen ik verzeker u dat al de glorie en het applaus en de loftuitingen in de couranten niet opwegen tegen de genoegelijke rust van een goede positie
de vragen wat moet die man heeft anna hem opgestookt komt hij alleen om harentwil wat weet hij van me hoe moet ik me houden warrelden wel verbijsterend door mijn hoofd rond maar niet één antwoord doemde daarachter op en de kantere stond al in de kamer eer de rol die ik wilde spelen me helder voor de geest zweefde
een dag lang kon ik het akelige visioen niet uit mijn geest verwijderen en een heele nacht bleef ik wakker liggen sidderend voor mijn droomen daarna echter overkwam mij dezelfde gewaarwording die ik ook in de schoolvacantie's ten opzichte van mina had gekend mijn aandoening verflauwde ongelooflijk snel en mijn gedachten dwaalden elders henen
en in dit pijnlijk ineenschrompelen van mijn zenuwleven was t of mijn marcellus emants een nagelaten bekentenis lichaam afstierf en als een logge massa al zwaarder en zwaarder neerhing aan mijn angstig starend brein
de woorden vooruitkomen en beroemd worden oefenden niet de minste aantrekkingskracht op mij uit wel begreep ik dat iemand die arm is leeren moet om later met zijn wetenschap geld te kunnen verdienen maar de jongens hadden me verteld dat mijn papa vermogend was de omstandigheid dat hij niets meer uitvoerde scheen dit te bevestigen
t was of die ochtend overal het leven aan intensiteit gewonnen had en ik voelde me op die al doordringende stroom van kracht omhoog geheven voortgedragen in een zalige zwijmeling
als ik haar op dat oogenblik een zoen had mogen geven zou ik t niet althans zonder plezier gedaan hebben buiten in een menigte had ik haar zeker geheel onopgemerkt gelaten in de duf huiselijke omgeving vonden we elkander als twee gevangenen die alleen met vereende krachten kunnen ontsnappen
toch schijnt hij haar voorbeeldig te hebben opgepast ja die man staat heel hoog en dat is zeker juist de reden van zijn ongeluk geweest hij stond voor zijn vrouw wel te hoog
zoodat ik niets meer zag dan schimmige boomen vlak voor het huis en toch eindeloos ver niets meer hoorde dan het tikken van vallende druppels op straat en het zeuren van meiden stemmen in de keuken
natuurlijk had dit ten gevolge dat de anderen mij uitlachten minachtten en soms allen tegelijk aanvielen dan moest ik me wel verdedigen en deed ik het f met blinde wanhoopsrazernij f met al de kleine listen en valschheden die tegenover zulk een overmacht de kansen eenigszins gelijkmaken
de domineesachtige toon waarop de laatste woorden waren geuit prikkelde me tot een verzet dat gesteund werd door de omhoog gewoelde brutaliteit die geen reden meer had bij het eerste plan van uitval te volharden met een sarcastisch lachje duwde ik hem toe
de volgende ochtend was ik vroeg beneden ontbeet in zenuwachtige haast en wachtte af wat er gebeuren zou half zeker van mijn zaak half overtuigd dat die ander me toch hoe wist ik niet de baas zou blijken
naar haar naar haar klonk het in mijn hoofd en de haar die ik zag was carolien zoodra we weer alleen waren begon ik op nieuw zal je me nu eindelijk antwoorden
deze raadselachtige verklaring werkte op mijn boosheid als olie op golven t was of er een slot aan mijn lippen werd gehecht en een dorre kou doorzeeg mijn gansche lichaam weet ze t dacht ik of bedoelt ze dat ik als man z terugstootend ben
toen pufte zij eensklaps van de warmte riep uit dat we weer stil moesten gaan liggen en vlijde zich neer aanstonds liet ik me naast haar vallen nu wilde ik me dicht tegen haar aan drukken om fluisterend te herhalen dat ik zoo dol veel van haar hield en zoo graag voor haar wilde sterven
ik merkte nu dat ook anna de dagen lang begon te vinden niet meer gevuld door de zorgen voor ons klein huishouden haar bedrijvigheid bij de inrichting van onze woning had mij waarschijnlijk ook haar voor een poos in de waan gebracht dat zij verzoend was met haar lot
reeds hunkerde ik niet meer zoo aanhoudend naar sensatie's reeds waren ze minder intens dan vroeger reeds droogde het leven in mijn zenuwen op reeds verdorde mijn beetje ziel geheel
ik ging dus maar met evenveel woede als angst in t hart het begin van de avond was eenvoudig ondraaglijk in elk oogenpaar las ik een aanklacht elke wending van een hoofd leek me een teeken van verachting marcellus emants een nagelaten bekentenis elk woord klonk me als een duistere
invloed op hem dat is een hersenschim hoor op hem heeft niets en niemand invloed hoe zou t ook anders kunnen zijn weet je iets waarvoor willem zich warm maakt één mensch om wie hij wat geeft ik geloof niet dat er een onverschilliger wezen op de wereld bestaat dan hij
op dit oogenblik zou ik veel gedurfd hebben had ik diep kunnen gevoelen waarom omruischte me niet altijd zoo'n kleurende opwindende muziek zouden anderen m in hun zielen omdragen en dus maar naar zich zelf hoeven te luisteren om opgeheven te worden uit de grauwe matheid van
neen dat is waar a zie je t in en nu nu dat je weet dat ik ernstig en oprecht mijn best heb gedaan om tusschen jou en je man een betere verstandhouding te weeg te brengen niet waar dat weet je daar ben je van overtuigd ja dat weet ik
een groot uur bracht ik aldus door met drinken en me opwinden en me verbijten toen bemerkte ik plotseling dat de meid al die tijd niet had durven binnenkomen om af te nemen
en nu zal t wel evenzeer aan mij als aan haar hebben gelegen dat er tusschen ons zoo weinig inkwam van het elkaar in de oogen staren het lange warme zoenen het hand in hand zitten en al de verrukkelijke aanrakingen waaruit een magnetische levensstroom alle zenuwen moet
ofschoon ze een beetje verbleekt was bij de losbarsting van mijn drift bleef anna's toon onverstoorbaar kalm al zijn we niet in de kerk getrouwd we hebben elkaar toch plechtig beloofd dat we als man en vrouw elkander zouden hier haperde ze een oogenblik
ik had die woorden uitgebruld ze suisden weg in een doodsche stilte ik eisch een antwoord versta je me geen geluid nu schuimde mijn woede over met een nieuw godver schoot ik in de hoogte smeet mijn servet neer en sprong op haar toe de vuisten ballend en sissend tusschen de opeengeklemde tanden
straks straks juichte t in mijn ziel en naast dit inwendig schallen klonk de muziek van bizet me zoo zwak en schraal dat ik er de melodieën ter nauwernood van herkende
ik moest toch eenmaal echte emotie's hebben eenmaal me anders dan in mijn verbeelding voelen leven eenmaal volop begeeren liefhebben genieten en lijden en dat moest gauw gebeuren heel gauw heel gauw of t zou voor immer te laat zijn
de frase was er nauwelijks uit of ik vond m al bespottelijk maar dat i anna deed kleuren verhoogde al weer mijn moed ik keek haar eens flink aan lachte haar zelfs toe en ze lachte
ik deed t niet één maar wel honderd maal onophoudelijk hoorde ik de kantere weer van voren af aan beginnen en kwamen mijn tegenwerpingen ook weer terug er waren oogenblikken dat het me speet hem zooveel te hebben gezegd dan kleurde ik in mijn eenzaamheid
toch doet hij dit even goed als een generaal en zoodra hij van deze waarheid doordrongen is zal hij die plicht blijmoedig volbrengen en omgekeerd uit dit volbrengen nieuwe blijmoedigheid putten
me zelden overkwam gebeurde nu ik schoot in een lach zoo heb je medelijden met me nu ik met jou dan niet maar als jij je vrijheid neemt en doet wat je aanstaat dan wil ik de mijne hebben en doen wat mij lust
had ik op dit moment gesproken dan zou t geweest zijn uit verbittering uit een behoefte om die koude plichtmatige moeder een verwijt te maken van de kou en de plichtmatigheid van haar kind
bovendien zag ik geen kans de zaak de kantere goed aan te pakken meer dan een al te groote vertrouwelijkheid kon ik haar met eenig recht nog niet verwijten en met dit verwijt stelde ik me even belachelijk dom aan indien er meer tusschen hen bestond als belachelijk jaloersch indien hun verhouding zich daartoe beperkte
vermoedelijk had zij het goed dus de eerste keer zelf gehaald en na die bezwaren van onze gewone apotheker zich door een andere leverancier de sirop follet doen t'huis sturen tot zoover liep alles uitstekend niets wees er op dat ik met haar innemen van chloraal bekend was geweest
ten einde raad bracht van swamelen het gesprek op reizen en ook op dit gebied moest de onwetenschappelijke en onartistieke avontuurzoeker een bedroevende indruk maken op iemand die zelf veel gereisd goed gezien en ernstig bestudeerd had
in lange tijd had ik me niet zoo flink op de beenen zoo krachtig van spierstrekking zoo prettig doorgloeid gevoeld omdolend door de duinen was ik me weer af gaan vragen waarom toch anderen in één vrouw hun vrouw een vrouw die dikwijls zoo weinig bekoorlijks heeft alles kunnen vinden wat ze maar verlangen
goedhartigheid was dit niet daarvoor bleven ze mij te onverschillig vermoedelijk dreef me de ijdelheid die zich gestreeld voelde door het ongewone verzoek dat deze ijdelheid me nooit eerzuchtig heeft kunnen maken heb ik altijd toegeschreven aan lichamelijke zwakte
nu staat het vast dat een mens een grooter aantal begeerten kent dan een dier en dat een hoog ontwikkelde persoon er wederom meer heeft dan een grof stompzinnig wezen u zal misschien zeggen niet meer maar moeilijker te bevredigen
het duurde lang eer mijn voogd grinnikend doorrammelend over het weer de reis de tijd waarin we elkaar niet gezien hadden de daagsche zitkamer voor me opende en nog een poosje langer eer ik zijn vrouw en dochter te aanschouwen kreeg die op de bovenverdieping over de aankomst van mijn goed hadden gewaakt
het afscheid van de kantere leverde niets bijzonders op had ik zijn gesprek met anna niet beluisterd zeker zou ik weinig aan beiden hebben bespeurd hij speelde zijn rol uitmuntend wie weet dacht ik hoe dikwijls hij er een dergelijke heeft vervuld
ik antwoordde al minder en minder meer en meer overtuigd dat het toch boven mijn macht ging mijn verhouding tot het menschdom te wijzigen toen ze eindelijk eens beweerde dat wel beschouwd alles het gevolg was van mijn pedanterie voelde ik t als een blijdschap dat deze marcellus emants een nagelaten bekentenis schromelijke onrechtvaardigheid me weer het recht gaf voortaan geheel te zwijgen
zelf wordt hij getroffen tot in het diepst van zijn steeds ontvankelijke ziel door al wat grootsch en schoon en zijn meegevoel waardig is edoch wat baat de zieke wiens gehemelte naar de onbekende streeling van vogelnestjes vraagt de wetenschap dat een gezonde maag zich gaarne met hutspot voedt
het spreekt van zelf dat na een goed begin vol ijverige vorderingen niemand de ware reden van deze vertraging en deze verslapping bevroedde alles werd aan onwil toegeschreven en omdat ik me zelf destijds nog niet zoo goed doorgrondde als tegenwoordig
wat me t eerst tegenviel was de sociabiliteit waarvan ik me juist zooveel had voorgesteld op het oogenblik dat ik deze bladzijden neerschrijf twijfel ik er niet meer aan dat alleen het aangeboren wantrouwen waarmee ik de menschen altijd tegemoet ben getreden de schuld van deze nieuwe teleurstelling is geweest
ik heb t al gezegd alleen in mijn aangename droomen en hoe zeldzaam zijn die heb ik het leven als iets goeds en iets genotvols tevens leeren kennen bij anna vond ik noch de wellust die me soms voor een paar seconden gegeven was door een mooie deerne noch de exstase waarop ik aan de piano marcellus emants een nagelaten bekentenis naast haar zittend zoo dikwijls had gehoopt
het is me nooit mogelijk geweest in die uitleggers van het onkenbare deze officieele waarheidverkondigers en troostuitdeelers iets anders te zien dan heerschzuchtige domooren of dito bedriegers
een poos staarde ik haar aan ik was doodsbang dat ze zou ontwaken en in die spanning ik herinner t me met akelige duidelijkheid heb ik me herhaaldelijk afgevraagd
ik zat alleen t'huis te werken of te mijmeren en geen vader of moeder keek naar me om geen vriend zocht me op in deze afzondering te midden van honderdduizenden stadgenooten die ik zag loopen die ik hoorde gonzen die me in de volle straten aanraakten die me in het schoolgebouw toespraken
dat bijna elke studie me gauw verveelde was misschien eer een gevolg dan de oorzaak van dit verschijnsel zelfs in mijn lievelingsvakken als scheikunde physica en literatuur raakte ik spoedig in de war en dan maakte ik tegenover minder gevorderden zulk een treurig figuur dat mijn gebrek aan eerzucht mij niet tegen moedeloosheid kon
en vroeg me zelf weer eens angstig af hoe mijn oogen keken of de dunne knevel wat aankwam in één woord welke indruk het geheel thans bij daglicht moest maken het antwoord was als altijd treurig maar vrouwen letten immers niet op het uiterlijk komt voor de man niet alles aan op
het zou me immers toch onmogelijk zijn geweest in dit opzicht haar genoegen te doen en mijn schroomvalligheid te overwinnen het gevolg was dat zij de ceremonie niet half zoo ernstig opvatte als de aanteekening waarvoor de ambtennar per rijtuig naar bloemendaels woning was gekomen
en een theatrale afzondering om aan de jongens te toonen dat ik me verheven achtte boven hun vermaken en om mina te marcellus emants een nagelaten bekentenis doen gevoelen dat zij mijn liefde miskende zonder recht te weten waarom sloot ik me eindelijk bij een troepje aan dat in een hoog gevulde hooibarg klom en reeds begon ik op het hooi neergevlijd mij te verdiepen in de plotselinge vernietiging van mijn
waarin alleen het onverschillig schuwe gefluister van twee meiden rondwaart als het verre gepraat van bewakers om de cel van een afgezonderde krankzinnige nog maar aan één ding te kunnen denken met het laatste beetje begeerte van een uitgedoofd zenuwleven
wat baat al dat geschermutsel met woorden ik heb een bewijs dat al uw subtielste redeneeringen omversmijt een bewijs waartegen niets valt in te brengen want dat bewijs ben ik zelf
ik herinner me ook eens op een wandeling de frase als t ware op mijn lippen gevonden te hebben de vrouw die geheimen heeft voor haar man stelt altijd iemand anders zij t zich zelf hooger dan hem
het ongeluk wilde echter dat een zwak tochtje onophoudelijk de kloof doorstroomde ternauwernood had zij t gevoeld of haastig keerde ze terug nam de vlucht in huis en wilde de kamer niet meer verlaten
die handen waren zoo wit zoo klein ik verbeeldde me dat ze ook zoo fluweelachtig zacht moesten zijn de linker lag dikwijls de heele les door vlak naast me en dan was ik niet in staat iets uit te voeren zoo fel streed mijn lust m aan te raken met mijn vrees voor een
in welke phase ik dus verkeerde de vrouw werd het overheerschende beeld van mijn mijmeren en naarmate ik haar heviger begeerde ging ik haar schroomvalliger uit de weg in mijn kalme morgenstemming lag daaraan de vrees ten grondslag dat ze mijn lust die ik verboden gemeen achtte in mijn oogen zou lezen
de ontvangst die me van de oude heer te beurt viel zal ik niet licht vergeten hij liet me bij zich komen in zijn zoogenaamd kantoor waar al wat het oog kan streelen en de geest bezighouden nooit meer bij machte was hem langer dan een half uur achtereen te boeien
morgen zou ik naar utrecht gaan mijn papieren halen en dan met carolien het land verlaten voor geld voor al mijn geld zou ze wel tot alles bereid zijn en had ik haar maar eerst onder menschen die ze niet verstond kon ik als een cerberus haar maar elk oogenmarcellus emants een nagelaten bekentenis blik bewaken dan moest ze me immers wel gehoorzamen en toelachen en zoenen en liefhebben
t was of deze woorden weergalmden in mijn hoofd ik vond ze even ondankbaar als aanstellerig en ik had lust te voorschijn te komen om niets anders uit te roepen dan marcellus emants een nagelaten bekentenis vind m dan je troost maar laat mij de mijne zoeken
en verlegener dan ooit voor gezichten die me volkomen onbekend waren slenterde ik in een zenuwachtige spanning twee uren lang de tent rond om even als voorheen te eindigen in een publiek huis
de gevoelsdronken blik naar binnen gericht waar elke zenuw nog trilde elke herinnering nog glansde haar bekoorlijk beeld in mijn oogen haar heldere stem in mijn ooren haar zachte aanraking in mijn handpalm was ik de trein ingestapt
zelf poogde hij nu diets te maken dat hij voor het laatste dankbaar was in waarheid was hij ontevreden over het eerste had hij sofietje niet bezeten of minder lief gehad wie weet waartoe hij nog gekomen ware
was t door haar toon door haar blik ik weet t niet meer maar oogenblikkelijk stond het bij me vast dat de kantere op anna indruk had gemaakt en ik kon t niet goed velen dat zij zijn groote vriendelijkheid zijn aangename stem zijn oprechte belangstelling zoo bijzonder roemde een echte dominee riep ik uit
en toen begon de nieuwe dag koud blauwgrijs heen te schemeren door de vuil rossige gasglans in de donkere kamer wat zou i brengen die nieuwe dag
wat was ik bang dat iemand dit zou hooren langzamerhand is die onzinnige angst wel wat gesleten en gisteren ben ik in de kamer geweest waar het lijk heeft gelegen toen heb ik de kast geopend waarin ze allerhande snuisterijen bewaarde en ben ik eindelijk aan het snuffelen gegaan
als ze niet een beetje van me hield althans genot bij me vond gelijk ik bij haar dan had ze me al lang een plaatsvervanger gegeven of haar gunsten met anderen doen deelen een mooi kind als zij moest zeker meer aanbidders afwijzen dan ze aannemen kon
ongetwijfeld zou ik mijn werk dadelijk verscheurd hebben indien die weinige goede fragmenten mij niet zoo innig dierbaar waren geworden om hunnentwil bood ik weerstand aan mijn schouderophalingen worstelde ik met mijn depressie's zweepte ik mijn fantasie op en voltooide ik het werk
wanneer ik aan die laatste dagen denk dan hoor ik weer het doffe kletteren van vorken lepels en messen het kleppen van de jaloezies het zeuren van het theewater de galmende slagen van de pendule en om die geluiden heen een dik foedraal van doodsche stilte
maar je zoudt je zelven in een zee van onaangenaamheden hebben gestort zelfzuchtig argument ik had dan toch ook een buitengewoon genot gesmaakt terwijl ik nu maar op armzalige uitspattinkjes terug kan zien die de zee van onaangenaamheden veranderd hebben in een walgelijk moeras
neen neen neen zoo bedoel ik t niet ik weet heel goed dat zoo'n teere snaar niet altijd iets moois is en dus ik spreek niet van willem maar in t algemeen
ongaarne zou ik daar thans weer slapen toen echter terwijl ik me neervlijde onder het stugge kille linnen dat om dikke dekens heen opbolde uit het marcellus emants een nagelaten bekentenis ouderwetsche lidikant voelde ik me gelijk een herstellende poklijder die zich voor t eerst weer in een bad goed heeft gereinigd
van de straat naar binnen ziende in het schemerlicht van vertrekken is t me altoos te moede geweest alsof de menschen daar hun leven versuffen in een soort halfslaap en toen ik nu doordrong in de dufheid van die banale huiskamers
willem heeft op mijn zorgen op mijn plichtsbetrachting recht ik mag hem niet aan zijn lot overlaten neen heusch niet daar zou iedereen met recht om veroordeelen ik wil voor hem doen wat ik kan gloeiende kolen wil ik stapelen op zijn hoofd en ik wil me zelf niets niets niets te verwijten hebben
het spreekt van zelf dat die laatste woorden doelden op mijn omstandigheden maar ze hadden een gansch andere uitwerking dan de kantere er zich zeker van had voorgesteld ze gaven me de indruk dat ik werd uitgehoord en terwijl ik iets in me voelde toegaan als sloot mijn ziel zich op om niet te worden gezien was ik niet in staat een syllabe te antwoorden
achter mijn fliegende blätter hoorde ik nog dat hij morgen al een groote slag wilde slaan daarna rezen zij op en gingen heen zonder zich om mij te bekommeren
omdat men zijn kleeren op zoo'n bergpaard verkreukelt en bevlekt had zij haar eenvoudigste japon aangetrokken haar slanke vormen kwamen ook daarin uit maar gevoegd bij een verfonfaaid hoedje en een al te marcellus emants een nagelaten bekentenis zichtbaar grof schoeisel gaf de afgedragen plunje haar iets burgerlijks dat me ontstemde zoo dikwijls het mijn aandacht trok
om te beginnen moest ik alles net doen gelijk andere dagen op het gewone uur opstaan me even langzaam aankleeden even bedaard naar beneden gaan maar dan anna was altoos de eerst nu zou zij er niet zijn
meestal genoten we een goochelvertooning deze keer hadden de rijke ouders van een paar zwakke tweelingen een hunner boerderijen ter beschikking gesteld voor een buitenpartij mij lachte dit uitstapje aanvankelijk weinig toe bij dat roovertje of krijgertje spelen dat haasje-over springen en stuivertjeverwisselen duchtte ik allerlei botsingen met sterkere jongens
geen antwoord bedenk één ding wel ik ben volstrekt niet van plan een blok aan jou been te zijn maar ik wil evenmin een blok aan mijn been hebben elkander plagen kan in mijn oogen nooit zelfs niet in het huwelijk een plicht zijn
t was of het blauw er van staalchtig grijs werd en tusschen de wenkbrauwen vestigde zich door het herhaalde samentrekken een diepe rechtopstaande gleuf t was duidelijk dat haar een kregeligmarcellus emants een nagelaten bekentenis heid doorwoelde waarvan zij nog niet in staat was zich volkomen rekenschap te geven eindelijk bracht zij onder het eten de zaak eens ter sprake
t is waar ik stelde die vraag niet om der wille van me zelf toch lag er in dat vragen een twijfel aan de qualiteit van mijn gevoel die een onpartijdige derde zou hebben doen zeggen trouw niet thans is me dit duidelijk destijds zag ik er juist het bewijs in van een groote bezorgde liefde
twee dagen later kwam hij weer zonder dat ik in die tusschentijd hem een visite had teruggebracht en nu nam ons onderhoud een heel andere wending zoodra ik terloops naar zijn dochtertje had gevraagd sprak hij over het onderwerp kinderen door en al gauw volgde de frase
de zaak werd evenwel weer bedenkelijker toen de meiden heen waren gezonden nu liet de dokter mij eerst nauwkeurig vertellen wat er gebeurd was sedert anna en ik elkander gisteren avond voor t laatst hadden gezien
aan tafel zaten we nog altijd tegenover elkander zonder meer een woorde te wisselen in het salon begluurde ik haar uit de verte en hoe dieper ik me gegriefd bespot beleedigd achtte hoe scherper ik in mijn gewond gemoed het knagen voelde van mijn vertreden levende liefde
misschien wel zei ik maar wat doet dat er toe wat een mensch voor waarheid houdt is toch maar alleen voor hem geheel waar op dit oogenblik verrastte de kantere mij met de langzaam op een toon van vaderlijk overwicht uitgesproken woorden
zij keek me aan en ik verbeeldde me argwaan te lezen in de sluwe diepliggende oogjes nadat we afgerekend hadden vroeg de dochter tot welke nationaliteit ik behoorde hollander juffrouw het antwoord scheen haar te bevallen in holland zijn immers bijzonder veel millionairs
daar was het geldverdienen bijzaak de studie een afleiding en de poëzie van het leven werd er niet beperkt tot de korte inleiding van een lang prozaïsch verhaal
toch had ik mijn aarzeling misschien nog door eigen kracht overwonnen als een meid me geen slordig toegevouwen maar geparfumeerd briefje in de hand had geduwd mijn bevende vingers waren haast niet in staat het te openen ik verbeeldde me dat iedereen me aankeek
ze was dood daar viel niet aan te twijfelen en toch toen het leven terugkeerde in mijn denken hoorde ik weer de vraag is ze heusch dood of moet ze nog sterven of wat zal er gebeuren
lang weidde de kantere uit marcellus emants een nagelaten bekentenis over de zonnige ligging van onze huizen over anna's bijzondere vriendelijkheid voor zijn kind over sofietje's plotseling opgekomen genegenheid voor mevrouw termeer en ik antwoordde daar niet meer op dan strikt noodzakelijk was
het zien van dit stuk gaf me nogmaals lust mijn eigen geschiedenis te boek te stellen in de nuchterheid van de volgende morgen wolkte mijn lusteloosheid echter hooger op dan gisteren het schijnsel van mijn werklustvlammetje was gestegen
richtte zij zich half op om met haar vingers door mijn haar te kunnen strijken ik greep naar haar hand om zich te verdedigen begon zij me te kietelen wat ik in t geheel niet velen kan en al stoeiend rolden we een tijd lang door het hooi heen en weder sprongen op vielen weer en begonnen al zenuwachtiger en zenuwachtiger te lachen
en ware ik door de opgedane ondervinding maar veranderd zooals domme menschen beweren dat iemand veranderen kan maar neen hoogstens had ik geleerd van een vrouw meer te verlangen dan de bevrediging van een zinnelijke behoefte
het doellooze opstaan werd me weer tot een marteling de lange morgens lag ik uit op een canapé turend in een boek van waar gelijk voorheen mijn aandacht afdwaalde naar onbereikbare
welnu dat is ook bij mij het geval maar nu vraag ik waarom de frase die voor jou een loftuiting inhoudt voor mij tot een smaadrede wordt ik dacht er niet meer aan eens iets moois te willen doen
vermoedelijk was haar geluk net als het mijne een transactie met haar ideaal maar mijn hemel welk geluk is iets meer in de serie van begoochelingen gevolgd door ontgoochelingen die een mensch zijn levensloop noemt
het gesprek met het jonge ventje scheen goed te vlotten ik hoorde haar ten minste herhaaldelijk uitbarsten in kleine allerliefste schaterlachjes reeds werd ik bang dat het derde bedrijf zou beginnen eer ik haar een woord kon toevoegen maar eindelijk nam het gerokte kereltje met een handdruk afscheid schreed neurieënd langs me heen en verdween
word toch nooit boos als ik eens saai ben of onaangenaam ik kan t niet helpen en het bezwaart me meer dan ik zeggen kan heb geduld met me anna ik zou je zoo graag heusch zoo erg graag heel gelukkig willen maken dan had ik ten minste eenmaal in mijn leven iets goeds iets waarlijk goeds gedaan
ik heb nog nooit zoo'n onverschillige druiloor gezien en achter de mouw heb je t ook wat er van jou moet worden mag god weten de meisjes zullen je zien komen met je stuursche gezicht en was je nu nog maar een mooie jongen maar die jou neemt doet t ook om ons beetje geld hoor
en zoekend naar een middel om daar een antwoord op te krijgen viel t me in dat misschien een vermarcellus emants een nagelaten bekentenis scheurd of weggeworpen briefje me zekerheid zou kunnen verschaffen met anna's correspondentie had ik me nooit bemoeid het was me bekend dat de kantere haar dikwijls brieven schreef tot begeleiding van een boek of tot wijziging van een afspraak wie weet of zij daar niet wat achteloos mee omsprong
waarom had ik op zoo'n oogenblik van innerlijk opleven mijn armen niet om haar hals geslagen haar aan mijn borst geklemd haar toegefluisterd wees marcellus emants een nagelaten bekentenis dan ook vrijwillig van mij nu dadelijk hier midden in de levende natuur
zoo zelfverloochenend mooi dat alleen hij die naast haar voor dat ideaal wilde knielen en t ascetisch aanbidden kans had op een afstraling van haar vereerend liefhebben
ik rekende er op dat de ondervinding m zou vernietigen terwijl i me juist beletten zou ondervinding op te doen nu was dit in zooverre toch juist gezien als ook een opgedrongen ondervinding wel iets aan me had kunnen hervormen gesteld eens dat er geen agent in de buurt was geweest of wel dat de omringende jongens mij het vluchten hadden belet
op een dag dat ik haar van mijn kamer uit weer met de kantere zag wandelen deze keer tot mijn verwondering zonder sofietje hoorde ik eensklaps in mijn hoofd de vraag hoe ver zouden ze nu wel zijn in hun wederzijdsche ophemeling
en nog altijd ging het zoo door ook deze mooie dag deze dag vol leven deze dag die ann duizenden emotie's en genot moest schenken voor mij zou i weer leeg heen spoeden zonder één spoor achter te laten op de stil zich afrollende effen grijze vlakte van mijn bestaan
het gordijn zakte en t was me als keerde ik eensklaps in de hel verlichte leeg rumoerende menigte terug uit een vol tête à tête in een schemerend
vele bergen van moeilijkheden had deze opvoeding voor haar geëffend maar tevens was anna er verbazend eigengerechtig door geworden zoolang ze maar niet afweek van die geijkte plicht voelde marcellus emants een nagelaten bekentenis ze zich op een hoog voetstuk van voortreffelijkheid staan en beoordeelde ze de menschen van ander maaksel even eenzijdig onrechtvaardig als trotsch kwalijknemend
ik was te zeer verbijsterd om terstond in dit alternatief te kunnen kiezen maar de eene mogelijkheid leek me even erg als de andere en het duurde vrij lang eer ik mijn hersenen dwingen kon zich bezig te houden met de vraag wat nu
genot zoekt al wat ademhaalt maar het normale het goede individu vindt bevrediging in een leven ten bate van anderen mijn natuur hunkert naar een genieten ten koste van anderen en krijgt in plaats van blijmoedige voldoening lustelooze afmatting
en nadat onder het wandelen het optintelend verlangen naar iets anders iets levendigers naar wegloopen ontvluchten aan mijn omgeving me voor een poos weer allerlei onmogelijke fantasieën vol weeke verliedfheid of vol brutaal sadisme had voorgetooverd
maar wel besefte dat me onrecht werd gedaan zweeg ik op die verwijten en verschanste ik me in een ongenaakbare stugheid op deze wijze nam mijn vijandigheid tegenover kameraden en leeraren nog immer toe om zich uit te breiden tot de curatoren mijn ouders en alle niet onbeduidende menschen met wie ik in aanraking kwam
spreek t dan donderde ik haar toe en voor een oogenblik voelde ik lust haar van me af te slingeren alsof ze een vuile straatkat was die zich met haar nagels aan me vast had geklemd maar terwijl ze kalm antwoordde
zoo ging t me in de volle stad en zoo ging t me ook op het stille kerkhof terwijl ik deftig aanstapte achter de bespottelijk uitgedoste bidders en figureerde in de saaie theaterplechtigheid rond het open graf gemakkelijk bleef ik daar onverschillig poseerde ik als bezadigd man vol
ik heb zoo'n diep medelijden met je het zou een genot voor me geweest zijn als ik daar ginder had mogen denken ze is ten minste iets aan me verschuldigd ik heb iets zij t dan ook heel weinig voor haar kunnen doen
mijn begeerten zijn zoowat allemaal verkeerde perverse en om de dingen die een gewoon mensch gelukkig kunnen maken zonder dat ze hem of een ander kwaad doen geef ik geen zier ik heb in mijn leven met één uitzondering altoos dingen gedaan waarover ik volgens de gewone moraal berouw moest gevoelen
gloeiend heet steeg bij buien de vrees me nog naar het hoofd maar een besef dat aanstonds alles bedorven kon worden door één ondoordacht woord één onvoorzichtig gebaar één schuwe blik dwong me mijn heele denken samen te trekken op één punt op de vraag wat moet ik straks doen
begrijpen neen dat is te zeggen ik begrijp wel dat die twee flesschen ik heb gezien dat er chloraal maar choraal is toch een bekend slaapmiddel hoe komt t dan dat wist u dat mevrouw chloraal nam
ik weet wel dat er in uw oogen veel onrechtvaardigs in het leven is omdat het verkeerde wel eens een kortstondige voldoening schenkt en alle goede daden niet op de voet gevolgd worden door de belooning nietwaar maar
dat mij al de eigenschappen ontbraken waaraan een samenleving behoefte heeft zal i staande kunnen blijven in de onvermijdelijke strijd van allen tegen allen zonder te weten hoe besefte ik dat in hem al de mooie edele gevoelens leefden waarvan ik alleen iets kende uit boeken die voor mij dus maar marcellus emants een nagelaten bekentenis ledige klanken waren
deze uitdrukking kan aanleiding geven tot een misverstand ik dacht er niet aan terstond een gunstige indruk te willen maken op het mij onbekende meisje al wat ik wilde was niet onooglijk zijn daar het geringste foutje van mijn toilet of het kleinste puistje op mijn gezicht mijn verlegenheid tot in het marcellus emants een nagelaten bekentenis ondraaglijke doet klimmen
liefde heb ik voor het kind geen oogenblik gevoeld de lust om t eens in mijn armen te nemen is nooit in mij opgekomen dat zullen velen een schandaal noemen en ik begrijp dat zij zoo moeten spreken maar van wie is t een schandaal van mijn egoïsme dat me dwong iets te ontberen waarin anderen hun grootste geluk vinden
ik bestudeerde zijn gemaakte gesticulatie ving galmen op van zijn klankvolle stem en toch wisselden we samen niet eenmaal een zwijgende groet wanneer we elkander toevallig op straat ontmoetten
in de regel echter bleef mijn ziel slapen slapen de doffe slaap der uitputting en dan welde alleen de lust in mij omhoog mijn binnenste in zijn volle slechtheid aan de wereld op te dringen hoe dikwijls heb ik niet tot me zelf gezegd och wat schaamte is niets dan
dus had de ontvangen les niemendal gebaat de neiging hoe zwak ook zegevierde door taaiheid ik wist zeker dat op stuk van zaken mijn schroomvalligheid niet veel kleiner zou blijken dan vroeger
of ik wist dat wel ik wist dat zij in de laatste tijd dikwijls slecht sliep maar dat ze daartegen iets innam hoe zou ik dat weten denkt u dat ze mij raadpleegde u kent haar van vroeger toch genoeg om marcellus emants een nagelaten bekentenis heeft u dan van morgen voor t eerst zoo'n flesch hier aangetroffen