AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
gekomen dronk addy dan nog even thee bij mama en ging dan in de torenkamer werken en dan had van der welcke altijd een voorwendsel net een schooljongen om bij zijn zoon te gaan zitten in plaats van te blijven in zijn rookkamertje addy mijn kachel is uit en het is de moeite niet waard hem weêr aan te laten maken hinder ik je als ik hier zit
en dan ng een bruiloft in het verschiet zei mama floortje met dijkerhof en zij wenkte floortje die dijkerhof prezenteerde intusschen probeerden de leden der familie gewoon te doen zij spraken onder elkaâr als in conversatie oom ruyvenaer arrangeerde de partijtjes aan de
maar daarom hield zij toch van hen allen en was zij blij dat zij woonden in den haag en dat zij hen geregeld zag zij was nu eenmaal zoo niet anders en bij bertha kwam zij nu iederen dag afwachtende otto en zijne kinderen
mama heusch ik kan niet constance het is onmogelijk hoewel zij beefde in haar zenuwen was er iets in hun beider beslistheid dat haar kalmeerde maar zij werd achterdochtig
is dat goed mama zij knikte van ja toen knielde zij neêr bij het kind waar hij zat met zijn boek in de handen en het was als maakte zij zich heel klein als kroop zij ineen en zij legde haar hoofd op zijn kleine knieën sloeg haar arm om hem heen zij weende heel zacht in zijn schoot
zij konden éen diner minder geven op een winter maar dat was ook eigenlijk het eenige en als de jongens na hun promotie ook nog geld zouden kosten als otto hun nu kostte als louise en marianne ook zouden trouwen en ook zoo een uitzet moesten hebben als emilie nu
een roze licht van kaarsen in schermpjes dommelde over de tafel waarover heen slingerde een tak van druiven en roze rozen en chevelure de venus tusschen het kristal en het zilver
zag zitten tusschen constance en mevrouw van lowe was er dan waarlijk iets vaster geknoopt nu eindelijk na jaren wat nog niet verbonden had kunnen worden toen op dien morgen te
constance maar te laat is het nog niet te laat is het nog niet ik kan mijn fout nog herstellen ik kan nog moeite doen voor die rehabilitatie en die rehabilitatie verlang ik e i s c h i k vooral bertha van jou
nu goed dan als je niet komen wilt ieder is vrij te doen wat hij wil gelukkig je bent uit je humeur hè louis couperus de boeken der kleine zielen volstrekt niet is dat alles omdat onze jongens hebben gevochten sedert dien tijd heb je een anderen toon tegen me dat heb ik heel goed gemerkt maar dat jongens vechten kan i k niet helpen
grot grot zoû constance heusch nog ijdel zijn misschien zelfs omdat ze nu was barones van der welcke mooi was het anders geweest dat schandaal met van der welcke indertijd
het kind daar zat het over hem zijn mooie stevige jongen die op hèm leek met de strakke ernstige lieve oogen en hij zoû hem nu toonen gaan aan zijne ouders haar kind wel de vrucht wel van hunne ellende maar zijn zoon en hun kleinzoon
nu door adolfine gepousseerd in allerlei baantjes en commissie's zich lappende louis couperus de boeken der kleine zielen een politieke overtuiging om zich candidaat te stellen voor den gemeenteraad omdat
zij stegen uit en addy hielp haar en hare geschoeide vingers trilden in zijn stevig handje maar zij wilde niet trillen stil nu stil nu kalm wilde zij zijn kalm en waardig vooral
zoo verstokt zoo totaal berouwloos zoo alleen betreurende je eigen geknakte leven en geknakte carrière had ik je
nu maar a l s ik je eens van dienst kan zijn als je dien salon wilt veranderen zeg het mij dan maar en laten we dan een dag afspreken adolfine had ademloos toegehoord louis couperus de boeken der kleine zielen hare ooren niet kunnende gelooven was ze gek geworden constance
vooral voor hare kinderen was in adolfine die neiging alles voornaam te hebben en te doen minstens zoo voornaam als bertha had en deed voor de hare daar adolfine echter de eenige van de van lowe's was die uitzondering zuinig was streed hare zuinigheid dikwijls zwaren strijd met hare zucht tot
neen wel ja en die gekke ernst dan die altijd in de familie-papieren studeert of ze eigenlijk niet van adel zijn ja die is gek
alleen met je kind waarom spreek je niet van je man neen hij niet waarom niet neen neen wij verdragen elkaâr alleen nog om addy constance vergeet niet wat wat hij voor je gedaan heeft wat zijn ouders hebben gedaan
de oudste een meisje van zeven de jongste een baby van veertien maanden en gerrit maakte altijd gekheid dat zij er nog niet meê uitscheidden en waarlijk in het najaar wachtte adeline de allerjongste
al was zij jong mooi en al kleedde zij zich goed nu niet zoo eene gewichtigheid als de markiezin die van de spaansche legatie in den haag of mevrouw die en freule die van het côterietje men gaapte haar niet aan in rome en het was haar bijna eene teleurstelling
haar glimlach gaf een ronding aan haar wangen die haar verjeugdigde hoe jamlouis couperus de boeken der kleine zielen mer dacht paul dat zij niet altijd zoo maar is zoo tactvol en altijd gastvrouw in haar eigen huis gastvrouw ook tegen haar man
hij lachte zenuwachtig luidruchtig vullende met zijne sterke bewegelijke ledematen van grooten blonden man geheel de ruimte toen ging hij naar constance kind fluisterde hij ik ben zoo razend zoo razend
de kamer was zoo gezellig zeide zij zacht en schoof de aquarellen samen louis couperus de boeken der kleine zielen marianne begon plotseling te snikken de kamer was geheel overhoop omdat emilie verzamelde wat het hare was en het behangselpapier kwam met vreemde frissche onverschoten vierkante plekken
ik zoû er heelemaal niet naar verlangen zei constance ik ben de laatste jaren zoo gewend aan een heel kalm leven dat ik veel visites over en weêr heel vervelend zoû vinden ik ben blij in den haag te zijn omdat ik weêr bij mijn familie ben
zag zich hier twintig jaar geleden terugkomende van de kerk in haar witte japon zij zag haar vader gestorven nu zij zag de staffelaer zij zag zich verkleed in haar reistoilet afscheid nemen weggaan met de
grot nu ja ze waren geen van allen grot maar niet iedereen werd gouverneur-generaal het was toch eigenlijk altijd in constance geweest die ijdelheid die
god wat een leven die laatste laatste jaren neen jullie zijn niet lief geweest waarom mij nooit noit eens opgezocht in brussel beste constance zei gerrit als wij ooit geweten hadden dat je het wenschte maar ook jij liet nooit van je hooren
na constance's huwelijk was er echter als eene moêheid voor wereldschheid geweest bij haar vader en hare moeder en als mama wel eens ter sprake had gebracht dat ook zij adolfine geprezenteerd nu moest worden had papa gezegd ach de andere meisjes hebben er zoo weinig aan gehad
bepaald idioot maar toen ik haar vertelde dat van naghel en bertha kwamen en er geen woord van hùn meisjes gerept was dus dat die wèl kwamen toen zei adolfine dat ze dàn ook maar komen zoû met de meisjes en gerrit en ernst
ja mijn kind laten we dan eens afspreken wanneer we naar driebergen gaan morgen niet dan gaat u met mama naar oom en tante van saetzema overmorgen heb ik beloofd bij oom gerrit te komen maar dan ga ik maar op een anderen dag naar de kinderen laten we dus overmorgen gaan en dan kan u morgen al dadelijk beginnen met het zoeken naar een huis
van naghel dan zùllen de menschen ook vergeten dan zullen ze niet meer lasteren dan wrd ik gerehabiliteerd in jouw huis van naghel juist omdat je een hooge pozitie bekleedt in aanzien bent heel veel relaties hebt heel veel macht heel veel kracht je wil door te zetten
ellendelingen ellendelingen siste van der welcke henri heb jij het daar geef het mij neen constance smeekte paul lees het niet lees het niet
mama lieve mama ik ben zoo blij bij u allen terug te zijn goed kind ze hebben me zoo aardig ontvangen allemaal zoo eenvoudig
een natuur van glimlachende onderworpenheid altijd liefjes en rustig nooit driftig of zenuwachtig om haar woelige troepje en rustigjes afdoende hare plichtjes van moeder
en hem het kind zelve was het of wijde verschieten voor hem openweken die hij alleen nog maar raadde als een droom van toekomst die hij alleen nog maar voelde dat er waren dat er bestonden voor ieder voor ieder die jong was en sterk en gezond en verstandig
de champagne was goed zei oom die goed gedronken had wat heeft van naghel slecht gesproken spreekt hij ook zoo slecht als hij zijn indische begrooting verdedigt en wat ziet die mama van van raven er uit net een pottetrien het zijn toch chique lui
zij voelde zich moeder voor al hare kinderen had zij een lieveling zij geloofde het niet maar bij bertha kwam zij zoo gaarne omdat zij daar haar eigen verleden terug
zij had haar vader altijd groot gezien zij zag hem ook nu nog zoo en zijzelve in dien tijd verlangde naar grootheid naar het àl van de wereldsche waan zij had dat in haar bloed
geen een anarchist die van een buik houdt de buik typeert den bourgeois daar gaan ze wat dansen kijk hoe leelijk ze vliegen door de zaal net lamgeslagen musschen er is in ons menschen te veel zwaarte loomheid en ernst om gracieus te dansen kijk het wordt bijna spectraal
was vroeg getrouwd twintig jaar zij had van saetzema aangenomen bijna uit angst dat zoo zij weigerde het leven weêr onrechtvaardig zoû zijn en van saetzema had haar gevraagd zoo als honderde mannen honderde vrouwen ten huwelijk vragen om van die heel kleine redentjes van kleine menschen
zij dachten terug jaren terug hoe vijandig zij toèn gevoeld hadden voor elkanders kinderen die elkaâr en hunne beide families schande hadden gedaan hoe zij toen zoo zij elkaâr bij toeval hadden ontmoet als nu onmogelijk met zachtheid elkaâr hadden kunnen aanzien als nu
zij waren daar samen en dat zij elkaâr stilzwijgend zoo heel veel zeiden en vroegen was niet hoorbaar in dit eenvoudige woord van constance's moeder wil ik u helpen uw hoed af te doen en uw mantel mevrouw
zij vroeg het dan ook niet omdat hij het zeker zoû weigeren en ongetwijfeld hoorde hij in zich wat zij aarzelde hem te vragen want hij zeide zacht
dan straalde mama van lowe's gezicht terwijl een groote toer werd gemaakt langs voorburg wassenaar of voorschoten en de kinderen als de gelegenheid zich aanbood werden onthaald op melk
ik geef je een pak ransel en van der welcke wrong zich zenuwachtig liep dol door de kamer liep de kamer uit achtervolgd door zijn demon addy als je niet uitscheidt krijg je een pak slaag dat je
maar nu ik toch weet dat je zooveel en zusterlijk van mij houdt nu wij eens zusterlijk hebben gesproken over en weêr elkaâr hebben geraden en onze opinie gezegd vind ik het onnoodig meer valsch te zijn en uit ik liever mijn zusterlijkheid o o k in de oprechtste
hoe dikwijls had men haar niet gezegd mevrouw bij u in rome is het allerliefst vooral vergeleken bij die en die plaatsen en zij hadden de hollanders haar dikwijls geklaagd over de sombere morgue en geslotenheid van zoo vele onzer legatiën
altijd zoo bitter en zoo nijdig en jaloersch van bertha vooral nu dat floortje geëngageerd was en dier uitzet natuurlijk zoo mooi niet kon zijn als het uitzet van emilie
moest stil razend worden bij de gedachte aan bertha's huis haar man minister van koloniën en geld gemaakt als advocaat te semarang hun huis de herhaling van dat deftige gewichtige ouderlijke huis van vroeger de groote diners de chique kennissen
zoo in der tijd hadden zij het begrepen hadden zij het bevolen was het gebeurd maar hij de vader had verloren door dit bevel zijn zoon en de spijt over het verlies wrokte altijd in hem na
tot eindelijk de deur van die voorkamer werd geopend en een oude man verscheen zij rees louis couperus de boeken der kleine zielen op de oude man had de trekken van henri maar dieper gegroefd en zijn geschoren bovenlip viel in de rechte neus
was zij niet trotsch geweest op die reputatie had zij er niet pleizier in gehad dat de hollandsche kolonie de hollandsche toeristen in haar huis iets van het vaderland en het home terugvonden op hare recepties aan hare diners
het onverdelgbare leed dat altijd weêr opspookte ook al schéen het afgestorven en verzonken in den diepen put afgrond der verledene jaren tot zij eindelijk als in een kreet om te ontkomen aan de iederen dag meer drukkende en dringende radeloosheid
hoewel zij misschien niet zoo sterk dat voor hare gedachten omlijnd zag maar onbewust wilde zij adolfine niet antipathiek vinden en wilde zij integendeel alles van adolfine haar man huis kinderen en ideeën goed vinden aardig en lief
wat meen je cony niets ik weet niet meer van naghel dien had papa altijd geholpen hare gedachten dwaalden dorine is karel nog burgemeester o neen cony al sedert jaren wonen karel en cateau in den haag
ik ken je kennissen niet en ik heb geen pleizier in uitgaan zoo vroeg adolfine gepiqueerd mijn kennissen zijn je zeker niet chic genoeg hé laat mij je anders zeggen dat ik heb de hijdrechts de erkenbouts ik zeg niets van je kennissen maar ik heb geen pleizier in diners en je geeft ze zelf
dat er zoo over de haren en haar werd geschreven dat er de volgende week nog meer in dien lasterlijken trant over haar zoû geschreven worden zoo niet laster dan die onuitwischbare waarheid vervulde haar met een wanhoop een radeloosheid zij wist niet wat te doen
de van lowe's hebben wat van den vader niet veel neen niet veel het is een heel ongelukkig huwelijk ja en het kind krijgt een opvoeding vreeselijk het kind doet wat het wil
want floortje in het geheel niet degelijk maar zeer op effect gesteld had van hare moeder vooral de zuinigheid die bij de dochter voor haar eigen geld dadelijk gierigheid werd zoodat het gewenschte effect meestal bereikt werd door
het was een lange rit en zij was sedert jaren niet in den haag geweest en kende de straten en pleinen niet meer maar eindelijk hield de vigilante stil en zij keek uit terwijl piet den bok afklom belde opende haar
als ze de oorzaak zijn dat mijn ongelukkig verleden mijn misstap mijn zonde hoe je het ook noemen wilt opgerakeld wordt niet alleen door vuile schandblaadjes maar ook op de kletspartijen en societeiten van den haag
vergun mij vergun mij ik vraag het je als een gunst van naghel vergun mij ter wille van mijn kind in je huis in jouw huis het eerst pogen te verkrijgen een soort van rehabilitatie in de oogen van onze kennissen in de oogen van geheel den haag
daarom zocht hij naar een enkel woord en vond het heel moeilijk een woord te vinden maar eindelijk toch sprak hij en zeide eenvoudig wat is er
ach ik heb geen lust nu niet bokkig doen eet nu je dessert ik kan niet eten als mama ze heeft al weêr berouw ze is zenuwachtig praat er nu maar niet meer over ik ik praat niet
maar vooral vergeleek zij nu na het huwelijk van emilie met van raven dier huwelijkstoebereidselen met wat z i j deed voor floortje en dijkerhof en zij had mooi ophemelen en pochen zij die uitzondering bij de van lowe's zij de zuinige ieder dubbeltje berekenende
en flortje van adlfine ok ik hoor emilie krijgt een prachtig uitzet zei de oude dame floortje zeker veel minder
de kleine menschen kritizeeren omdat ze het lollig vinden als gerrit zegt een japon en een soirêe maar ze kritizeeren nooit het leven daar zijn ze te bang toe vooreerst de kleine menschen interesseeren zich alleen in wat niet ernstig is en eigenlijk niet de moeite waard
alleen voor zichzelve te leven voor haar eigen pleizier en ze allemaal te laten waaien verbeeldje als ze morgen eens zei aan bertha en adolfine wier meisjes spoedig zouden trouwen dat ze geen tijd had al die boodschappen af te doen
wel vroeg zijn vader al mijn jongen ben je niet te groot om op den schoot van je vader te zitten maar hij zichzelven vond hij er nog niet te groot toe het ernstige en het heel jeugdige het mannelijke en het kinderlijke mengelden in hem en al was hij een kleine man hij was ook nog een jongen
grootmama zijn stem klonk heel fijn en zacht en constance moest glimlachen maar terwijl hij stijfjes bleef zitten met zijn vierkante schouders en de kuiten tegen elkaâr verdeelde hij de kamers van het huis bij de boschjes
is het leven heusch waard zoo veel drukte en omslag te maken trouwen je boel verhuizen dansen diners geven soirées japonnen bestellen die slecht zitten en honderden kosten ziek zijn kinderen hebben boeboer eten tante is het heusch alles de moeite waard
hare moeilijke voeten op het bankje trilden een onrust bewoog haar verkromde lichaam en zij vroeg nog terloops schuchter wordt henri négen en dertig hendrik ja
ja ik ben maar eens gekomen omdat henri jarig was zij wist zij had wel begrepen dat haar zoon niet gelukkig was met die vrouw en zij voelde wel eene teleurstelling dat het niet henri zelve was die haar tegemoet kwam
dien peenplukker heeft genomen die zoo een beetje duitsch nadoet omdat hij veertien dagen in berlijn is geweest zijn snor à la kaiser in de lucht zijn straffe militaire buigingen die hij nog onhandig doet op den koop toe ik kan het je niet zeggen
het is verschrikkelijk het is beneden ons ons er iets van aan te trekken ja maar voor van naghel is het heel onaangenaam
het verleden dat bleef niet alleen dat niet alleen zoû altijd aankleven maar dat groeide dat groeide met hun kind meê als zoû het leed van dat verleden altijd weêr bloeien en altijd weêr met altijd weêr nieuwen weedom en treurigheid
had op haar lippen te zeggen en je vraagt haar ook zeker op je groote diners maar zij hield zich in ook de jongere neven en nichten praatten druk is ze er dan nog niet neen ze komt wat later is ze al oud tusschen oom gerrit en tante adolfine
en daarom houdt mama altijd zeer vast aan haar familie tafereel waarop al de elementen samenvloeien soms zien we elkaâr in weken in maanden nooit anders dan op die zondag avonden en zeg mij karel en cateau
hoewel verteerd van nijd vond die kostscholen eenvoudig absurd en onbereikbaar voor hare beurs en had er voor floortje en caroline destijds een gevonden bij kleef een heel achtenswaardig kostschool maar waar dochters kwamen van duitsche winkeliers en waar dus een geheel andere toon heerschte dan in de villa's bij parijs en bij londen
dat zij niet gewaardeerd werd haar man niet haar kinderen niet haar huis niet haar meubels niet haar ideeën niet en haar straat niet en zij legde breedvoerig vriendin of zuster uit hoe zij dacht hoe zij rekende hoe zij beschouwde hoe zij opvoedde hoe zij
dan schudde gerrit zijn hoofd en zei ja ze was wel aardig maar maar en in zijne herinneringen terug twee jaren later toen was zij in eens veranderd was zij een dame een nuf met een sleepjapon en danste zij met den algemeenen secretaris
was echter wel ontsteld want de eerste dame aan wie bertha haar had voorgesteld was de grootmeesteres van de koningin en de nicht van de staffelaer dat zij te schrijven zoû hebben aan mevrouw van eilenburgh een enkel officieel woord om haar wensch te kennen te geven zich te laten voorstellen ten hove
maar een andere gedachte gaf haar nieuwen strijdlust nieuwen moed zij dacht aan het gesprek dat zij kort geleden met haar man had gewisseld zij dacht aan wat hij haar verweten had dat zij niet dacht aan haar zoon niets deed voor haar zoon
met de koperen gloeiïngen soms van een licht dat altijd zwijmde en nooit overwon en maar even koperde tusschen het grauw en de eeuwige regens kletsten neêr de eeuwige wind huilde door de naakte boomen
bertha sprak nooit met iemand zelfs niet met hare moeder over iets wat zweemde naar geldelijke aangelegenheden voor de familie en de kennissen breidde het huis in het bezuidenhout zoo deftig en solide zijn breeden gevel uit maakten de gangen de trappen de salons de eetzaal het kantoor van van naghel de kamers der kinderen
tusschen de oude menschen werd nooit veel gesproken maar stilzwijgend of uit een enkel woord hoorden zij wat er omging in elkanders peinzend gemoed eerst des avonds vroeg de oude dame louis couperus de boeken der kleine zielen de kleine jongen alleen
zoo jammer dat jullie niet in indië zijn kunnen blijven niet waar otto a bah oma wat een land u heeft mooi spreken u heeft indië gekend als rezidentsvrouw en als vrouw van den gouverneur-generaal maar voor jonge menschen die beginnen
zij was zelve opgevoed en had zelve geleefd volgens zeer minutieuze regelen van kaartjes pousseeren maar toch begreep zij niet goed dat een zwager bij een anderen zwager zelfs vor dat hij in de stad was en tijdens een bezoek in de slaapkamer zijner zuster tusschen de intimiteit van hare uitgepakte koffers een kaartje voor hem ter zijde legde
glimlachte heel gaarne ernst heb je zooveel bizondere vazen ja zeide hij fluisterend trotsch ik heb er heele bizondere ik ben altijd bang dat ze gestolen worden het zijn mijn kinderen
was zij heel verlegen voor een heer en een dame die ook wachtten en het haar misschien wel vreemd aanzagen dat zij oude vrouw zoo op reis ging gelukkig had piet het goed uitgerekend en behoefde zij niet lang te wachten waarover zij heel blij was omdat het gefluit van de treinen en het gebel met de klok haar heel zenuwachtig maakten
henri was nog wel alleen een enkelen keer te driebergen geweest maar uit zijne woorden had zij geen duidelijken indruk gekregen omdat zij nauwlijks geluisterd had en hem maar had zitten aanstaren haar zoon dien zij in zoovele jaren gemist had die niet voor haar had mogen bestaan
de van naghels gaven een partij in den ouden doelen twee dagen nadat emilie en van raven waren aangeteekend een partij voor familie en intieme kennissen een diner van een kleine honderd couverts daarna zouden de jongelui wat voorstellen en daarna werd er gedanst het was na het diner en adolfine vroeg aan
dat is addy die mij komt halen laat den jongenheer boven zei bertha het kind kwam binnen hij bleef bij de deur in de half duistere kamer stond hij klein maar recht als een kleine man
ja zij genoot hier de oude vrouw in het huis harer oudste dochter en hoewel zij voor al hare kinderen voelde omdat zij hare kinderen waren gevoelde zij zich bij bertha meer in haar element dan in het warm burgerlijk egoïste huis van karel en cateau wie zij verweet geen kinderen te hebben
dag dirk zei henri gesmoord zij zetten zich in het rijtuig en constance zag dat henri zijn lippen zijne tanden klemde op elkaâr dat zijn kaken knarsten als hield hij zich in om niet als een kind te schreien
maar karel laten we dan e v e n naar constànce gaan zoo ga je naar mevrouw van der welcke ja we moeten haar z e k e r vandàag nog éen visite maken
ach hoe treurig huilt ze nog altijd ja nog altijd rien maar wie tien is dàt dan
kom moesje wat is er zij wist nu wat hij geleden had een leed bijna te zwaar voor zijn leeftijd zij had hem bijna vergiffenis willen vragen maar zij dorst niet zij zeide alleen addy je hebt papa wèl geloofd niet waar
nu het kind ng leed zochten zij beiden samen naar een oplossing hem niet meer te laten louis couperus de boeken der kleine zielen lijden en radeloos in deze hun zoo geheele nieuwe vertrouwelijkheden zagen zij elkaâr aan als met wanhoop omdat zij de oplossing te verschrikkelijk vonden
nu ja moesje zei addy beslist dat gaat niet in een vloek en een zucht zij glimlachte dadelijk ieder woord van het kind was dadelijk een balsem een troost de oude grootmoeder glimlachte dorine glimlachte
ging de wind en loeide door den roetrookerigen schoorsteen krkk krkk kraakte de jichtige vlaggestok aarebèien mooie aàrbeien schreeuwde de vruchtenjood buiten
in jaren en jaren had zij niet zich verplaatst had zij in den spoortrein niet gezeten dien zij jaren lang daar langs het station had hooren fluiten soms zelfs had hooren dreunen en nu beval de geheimzinnige stem zoo duidelijk en als onafwijsbaar ga
hij zoû morgen een kaartje brengen maar als je het niet goed vindt schrijf ik hem af neen het is goed zei constance zij had van natuur een behoefte in zich om haar huis gastvrij te maken
had een paar aardige oogen van een vreemd vonkelend louis couperus de boeken der kleine zielen goudgrijs als van een onbekenden edelsteen het haar rossig met goudgloed er in een paar fijne sproetjes op haar matte tint van bleek blond meisje zij had een lieven lach een zachte stem een lenigheid om lief te zijn en iets aardigs te zeggen
hij schreef of henri met adriaan niet een week te driebergen zoû komen vr dat adriaans school weêr aanving van der welcke voelde in de moeilijke woorden van dien ouden man die niet gewoon was te schrijven dat zijn vader onverzoenlijk was voor constance louis couperus de boeken der kleine zielen constance voelde het en addy ook
hij vloekte balde zijn vuisten liep onmachtig de kamer op en neêr lust hebbende iets te breken of op straat te gaan en te razen tegen den haag zijn huizen zijn menschen
iets schuchters al wilde hij maar zoo gauw mogelijk weêr weggaan maar hij deed zich geweld aan en in eens vroeg hij aan constance hoû je van porcelein delftsch bedoel je
dorine opende karels postzegeldoosje maar sloot het weêr dadelijk verschrikt toen zij de postzegels netjes naar de waarde in de loketjes zag geschikt gerrit en ernst heb ik ook gezien en adeline sprak heel lief en paul een gong sloeg
naar holland waren zij gegaan ook omdat hij gezegd had ik ben immers een hollandsche jongen goed laten we gaan nu het huis zouden zij huren omdat hij naar den dikken man was geweest louis couperus de boeken der kleine zielen het kon niet anders al was het wat
henri van der welcke was van kind af aan geweest de geheel gehoorzame zoon van strenge ouders vader en moeder beide stammende uit die strenge vrome degelijke hollandsche aristocratische geslachten aan wie het haagsche côterietje een ergernis is
keek naar zijn eigen nagels jongensnagels kort gescheurd eerder dan geknipt hoe vreemd dat papa zoo jong was hij zag het voor het eerst en voor het eerst voelde hij zichzelven als ouder geworden niet heelemaal kind meer een jongen nog maar al gegroeid tot jonge man al was hij maar veertien jaar
uit een franschen roman praatte zij dan wat na deed zij dan wat na vindende dat er toch wat litteratuur in haar leven moest zijn hij een mooie jongen klein stevig fijn breed met jong blauwe oogen een aardigen ronden schedel met even kroezig bruin kort haar als een
neem dan piet meê om je te helpen zij knikte het hoofd en de tranen vloeiden haar uit de oogen terwijl zij haar boek tot zich trok innigjes tevreden dat hij zoo veel en zoo zacht had gesproken
bedenkelijk het is alsof je het niet goed vindt dat je zoon op zijn vader lijkt constance was dankbaar gerrit was zoo gewoon zoo natuurlijk zij lachte ach wel neen denk je dat ik het niet hoor lijkt hij op zijn vader ja a a louis couperus de boeken der kleine zielen zij werd eensklaps heel oprecht tegen gerrit
gerrit van naghel weet j i j ook wie dàt daar zijn die dikke heer en die lange dame zeker mama dat zijn bruys en zijn vrouw hij is redacteur van den fonograaf heel achtenswaardige menschen mama
nieuwelinge als zij nu was in die haagsche maatschappij trof het nu niet zoo zeer dat de invité's van adolfine uit allerlei disparate louis couperus de boeken der kleine zielen elementen bestonden in rome op hare groote recepties had zij daarbij wel eens disparate elementen moeten dulden
rien begrijp je dat ze hier is begrijp je dat ze zich niet schaamt begrijp je dat ze zich vertoont ja rien ze is een gemeene vrouw ze is ze is
constance die ringen van je zijn die echt hè ik dacht heusch dat die eene steen glas was zij slikte het alles ontving de hatelijkheid met een zachten glimlach een enkel woord van bijna toegevende repliek
nu uit van naghels woorden meende ik op te maken dat hij wel hoopte dat constance véel tact zoû hebben en zich niet dadelijk veel pousseeren zoû maar dat hij als zwager van der welcke en constance heel hartelijk zoû ontvangen
die constànce lachte cateau rond gezicht maar we wonen a l l e m a a l nog al u i t elkaâr er werd geklopt de portier liet adolfine binnen
en wat zei van naghel vroeg karel van lowe niet dat het hem belang inboezemde wat zijn zwager van naghel van voorde de minister van koloniën gezegd had maar hij louis couperus de boeken der kleine zielen hield van regelmaat en nu hij de opinie van bertha wist wist hij ook gaarne die van haar man en van alle andere broêrs en zusters
van nu zich te kunnen wijden aan haar kind voortaan te midden van een atmosfeer van vaderland en huisgezin en zij dacht er niet aan zij lette niet op dat de familie de kennissen haar in stilte bekeken beoordeelden en veroordeelden
wat mij betreft ik apprecieer het bizonder je hier terug te hebben ging hij voort opgewekter bijna verlucht ik heb van de keeren dat ik het voorrecht had je vrouw te ontmoe ten in brussel de aangenaamste souvenirs behouden wanneer convenieert het jullie dat ik je nu eens een visite maak
dat is menschelijke ellende de een houdt den ander voor den gek en dat is zoo iets stelselmatigs geworden dat niemand er eigenlijk inloopt dat is zoowel in politiek als in godsdienst als in een pond suiker of een doosje drop het is allemaal voor den gekhouderij en allemaal menschelijke ellende dat sleept zich voort individueel een gemiddeld menschenleven door
een kijk gegeven op de menschen rondom hem heen de groote oudere volwassen ernstige menschen de menschen tot wie hij later groot oud volwassen behooren zoû en daarbij had het hem gegeven zijn eerste zware leed
het is ontzettend alleen de kritiek die je kritizeerde lieve zachte edele werd ons niet gespaard soit ik kritizeerde éven maar jullie kritizeeren eindeloos door louis couperus de boeken der kleine zielen neen maar wij zijn maar heele kleine menschjes en te kritizeeren vinden wij lollig zei
ook de volgende dagen weifelend zeide van der welcke het niet maar de sombere malen herhaalden zich de radeloosheden met constance herhaalden zich constance riep het nog eens uit o zeg het hem zeg het hem dan
mij moet het toch van het hart dat ik het een rommelpartij vind zei oom ruyvenaer wie zijn toch al die menschen ging oom voort voornaam doende minachtend zeg toetie amuzeer jij je
ik kan je niet zeggen hoe ik op eens verlangde naar den haag naar de familie de kennissen naar jullie allen allemaal ik schreef mama altijd geregeld mama hield me van alles op de hoogte zond me de portretten van de neefjes en nichtjes toch dwarrelt het me nu dat ik jullie allen zie wij zijn ook zoovelen
het is maar goed dat de jongen in holland is gekomen hij zal er wel komen hij zal er wel komen vier jaar op het gymnazium en dan leiden en dan moet hij in de diplomatie het is gelukkig dat constance er niets op tegen zal hebben maar zal hijzelve willen ik zoû het toch gaarne zien mijn zoon in de carrière die ikzelf
wachtten af om tweemaal louis couperus de boeken der kleine zielen in het jaar dundoek te hijschen en vlaggen te laten waaien voor de koningin en hare moeder marietje keek uit het was mei en de kastanje boomen in de gazons wilden strekken ontplooien hun zachte frischgroene waaiers toegevouwen en aan de stelen gebogen
zij voelde dat zij cateau in het geheel niet kende en al waren karel en cateau dus haar broêr en haar zuster zij waren ook vreemden maar juist dit wilde zij niet zij wilde hen allen winnen hare familie om hen allen te hebben warm om haar sympathisch
ik kom je vragen of je overmorgen op een diner bij me komt maar je moet je mooi maken veertien menschen mijn eerste diner nog een zomerdiner we hebben zoo vreeslijk veel kennissen ik begin altijd
zij er nu een lief ding meê kunnen winnen zij had toch niet kunnen zeggen constance wat is dat een aardige louis couperus de boeken der kleine zielen bolero maar telkens zag zij nijdig bleek van afgunst naar het bonten kleedingstuk dat over een stoel hing en haar bijna pijn deed omdat zij het niet bezat en niet wist hoe zij er ooit een zoû kunnen bezitten
zij lag nu op bed zacht zenuwsnikkend eigenlijk wist zij niet meer waarom hij zette zich neêr bij het raam bij de spiegelconsole en nam zijn boek een krijgsverhaal van transvaal eene beweging van zijn arm deed de beide kaartjes vallen op het tapijt hij zag er even heen naar de twee stukjes kartonnen formaliteit
bertha en constance waren alleen en het viel constance op een troostelooze droefheid verwrong bertha's trekken en zij leek heel oud nu haar grijzend haar verward was
maar nu moet ik papa vinden vr zeven uur anders is papa boos zei hij zakelijk willen we dan even samen naar de witte gaan zei paul o oom dat zoû heel aardig van u zijn maar ik kan je nog niet introduceeren ventje
hij zoû ze nalaten aan den oudsten zoon van gerrit gerrit van de vier broêrs was tot nog toe de eenige die voor stamhouders zorgde hij had haar getoond zijn oud porcelein en haar op de verschillende kostbare merken opmerkzaam gemaakt
zie je het is de weelde het groote rad waaronder marianne en carolientje liggen verpletterd is de industrie en floortje is de weelde die staat met een danspas op de industrie en strooit goud en parelsnoeren van een dubbeltje
het zag er uit of het haar en zichzelve wel voor alles zoû kunnen beschermen al was het dertien jaar voor den duisteren avond en voor het leven dat op hen drukte kleine zielen en een weemoedige ijverzucht welde in bertha terwijl constance haar tot afscheid kuste
die zoo jong zoo gezond en zoo zwak was zijn jongenshand legde zich zacht op het kroezehaar van dien vader streelde het bijna zacht terwijl die vader sliep en met een soort van verteedering dacht het kind
pp bertha's ooren zullen wel tuiten o god die oogen van bertha die altijd knippen ze moest er wat aan laten doen kijk dorine eens cony onbehagelijk ziet ze er altijd uit eigenlijk cony zijn er maar een paar mooie menschen in de zaal mama en jij
ach arme boomen ach arme blâren in haar zacht zieltje van overgevoel maar gewend als zij was aan den wind de geluiden en de kleuren zag zij niets anders dan de boomen hoorde zij niet anders dan het ruischen van blâren en ook haar eigen hardnekkig valsch toontje hoorde zij niet tjing
heb je gehoord ze zijn allemaal woedend ruyvenaers saetzema's karel en cateau omdat ze niet gevraagd zijn op de eerste partij het plan was die te geven voor de aanteekening maar otto's komst kwam er net tusschen ook een râté die otto met zijn papieren vrouwtje
zij hadden nu een mooi groot huis in de oranjestraat zij hadden drie meiden zij hielden rijtuig zij aten heel goed samen en zagen nooit iemand noch van de familie intiem noch van hunne kennissen ceremonieeler
het was het pijnlijke praten over onverschillige dingen dat bijna onmogelijk was want telkens rolden de woorden tegen wat pijnlijk aanvoelde uit het verleden en er waren geen onverschillige dingen
zij bekransde dan hare haren met een krans van groote bladeren als een ofelia was zij daar in het water wel eens met tropische kelken getooid en de broêrs moesten maar volgen de bloote voetjes en de fantazieën van het zusje dat daar wonderlijk bevallig liep over de groote blokken
om op holland te schelden om niets hollandsch goed te vinden om onze taal leelijk te vinden om alles wat maar fransch engelsch duitsch is beter te vinden dan hollandsch dat zijn je chique hollanlouis couperus de boeken der kleine zielen ders constance je haagsche hollanders die je ontmoet in de salons van bertha constance
ik ben wel het kind van mama nietwaar maar niet van van u ik ben het kind van een italiaan mijn jongen wie heeft je dat gezegd
herinner je karel wij met ons drieën altijd te zamen jij droeg me op je rug over het water wat waren we ondeugend ik was toen al een meisje van dertien veertien en zoo gek in indië het volgende jaar droeg ik lange rokken en kwam ik al op de bals
als een kind bleef zij de hand harer moeder vasthouden zette zich naast deze poogde te glimlachen en gewoon te doen de woorden stikten haar bijna haar adem worgde haar hare zwarte oogen puilden bevende in haar doodsbleek gezicht en zij sidderde als in een
hij voelde dan bij die mannen in betrekkingen van aanzien dat zijn leven verknoeid was door een onherroepelijke fout en mistroostig kwam hij thuis uit de witte of van de plaats en aan tafel was hij wat somber totdat addy hem wist op te wekken
maar zij zeiden het elkander niet en toen addy zeide onwillig beleedigd in zijn moeder u blijft dan zoo alleen achter antwoordde zij het is toch beter mijn jongen dat je gaat met papa
het tochtte er niet op de bovenverdieping bij francis geen deuren sloegen zij zag meiden noch baboe noch kinderen alles was stil doodstil en toen zij in de kamer van bertha trad was louis couperus de boeken der kleine zielen het in dat gedempte licht als de kamer van een zieke
dat is nu een broêr van me net een oude jood en wat een rok wat een rok waar heeft de vent het vel laten maken hij verdoet al zijn geld aan vazen en pullen
addy een plekje uitvond tusschen papa's vest en zijn broek waar hij heel gevoelig was en hij hem kriebelde dol daar op dat plekje addy schei uit riep van der welcke dan vaderlijk doende eerbied willende opwekken maar addy dol pakte papa om zijn middel kietelde hem op het gevoelige plekje
constànce zei cateau en ze vond zich een beetje brutaal zoo maar constance te zeggen want ze zag haar schoonzuster voor de tweede maal getrouwd met karel na constance's huwelijk met de staffelaer en ze had op de lippen om te zeggen mevrouw
van naghel als je maar w i l d e mij helpen en al is het dan niet voor mij voor mijn zoon voor mijn kind en hem later de carrière de carrière van zijn vader die ik die i k heb gebroken te laten vervolgen volgens den wensch van zijn vader den wensch van zijn grootouders
bijna onhoorbaar en stilzwijgend zeide zij alzoo haar man dat zij henri verrassen wilde zij bleef maar onbewegelijk zitten waschte dezen morgen de kopjes niet af zooals zij altijd gewend was te doen een beetje verlegen door dat ongewone voor haar man en de meid en
zij lachte schamper doe je dat ook voor de toekomst van je zoon hij hield zich in krampte de vuisten liep huilend de kamer uit gooide zich in zijn fauteuil boven rookte cigarette na cigarette liep op en neêr razend en machteloos
dat is constance zei de oude mevrouw wie dat is de dchter van marie schreeuwde tante tien de dochter van marie
toch in de latere jaren had hij altijd zijn vrouw van de wereld zooveel mogelijk nog verborgen meenende dat een vrouw wat ook haar leeftijd ware niet behoefde te weten niet behoefde te lezen te bepraten en te bepeinzen alles wat daar ver van henbeiden af zonde was
dat is menschelijke ellende zie dien man daar een dikke buik schele oogen jichtige vingers om een grauwe parapluiestok dat is menschelijke ellende alles wat leelijk is vies modderig grauw abnormaal uit een bizonder standpunt dat is menschelijke ellende
het kind het jonge kind had zijn ernstige ziel nog ernstiger gemaakt en zoo diep als een klein klaar meer en het had niet anders gekund dan na den eersten schok en het eerste leed zouden bij hèm vragen en verlangens oprijzen die tot andere kinderen nog niet spreken
ja bij van naghel en bertha was dat ook heel sterk het alles zijn voor de kinderen en zelfs iets wat zij zelve niet deed deed bertha de zoon die eenmaal uit huis was gegaan weêr opnemen nu hij terugkwam met een zieke vrouw en twee kinderen
de oude vrouw wandelde met langzame passen langs de paden van den tuin voorzichtig kijkende met hare grauwe oogen naar iedere roos moeilijk schenen de beenen voort te wandelen langs de smalle grintpaden die door den louis couperus de boeken der kleine zielen voortuin kronkelden en het lijf als verkromd helde over
in den haag daarna een rustiger tijd maar toch hunne volle receptie's groote diners met indische en haagsche autoriteiten bertha terug met van naghel uit indië en zij geprezenteerd aan het hof
maar addy wat moet de meid denken dat papa boven eet louis couperus de boeken der kleine zielen wat ze wil dat is uw schuld geweest wil ik van avond om kwart voor tienen je komen halen bij tante bertha zij zag hem stralende aan verrukt verrast en zij omhelsde hem
het is waar karel ik zie er niet netjes uit en mijn laarzen zijn nat ik zal dus louis couperus de boeken der kleine zielen maar liever naar huis gaan dan kan ik mij ook verkleeden voor van avond dus tot van avond karel tot
neen papa of addy die ellendige wind staat net op mijn raam en het tocht het tocht in mijn kamer nu kom dan maar hier papa
nu was het de dag geworden dat het was de verjaardag van henri zij kleedde zich dadelijk aan moeilijk en met bevende handen en toen piet haar gezegd had dat er om negen uur een trein was bloosde zij en bleef stil zitten wachten tot het rijtuig was ingespannen en piet haar waarschuwen zoû
maakte hem zelve zijn boterhamlouis couperus de boeken der kleine zielen metje en bood het hem gesneden hij at met heel veel beheersching de smalle reepjes op het duurde eindeloos lang en de tafel bleef blank naakt en netjes nu de boterhammetjes op waren
zoo adolfine maar hoe lief van je ook eens te komen en dat als we van avond toch al samenkomen bij mama je bent een hartelijke zus en zij kuste adolfine dat is mijn jongen ik ben al eens met hem bij je geweest maar je was niet thuis
de woorden vielen vreemd in het sombere vertrek dat uitzag op den louis couperus de boeken der kleine zielen maartschen tuin en den weg wegwazende in vage misten zij vielen als dingen de woorden vreemd als harde ronde dingen als dingen van materie en als knikkers botsten zij op elkaâr hotsende
van naghel is wat is van naghel van naghel is heel ontstemd ik begrijp niet dat hij in staat is te whisten waarom is hij ontstemd
als die jongen nijdig was wist hij zelf niet wat hij maar riep en raaskalde italiaan en niet de zoon van je vader addy haalde de schouders op ik bedank er voor nog meer met jullie te fietsen ik kan mijn zondagmiddag beter gebruiken dan met katten te plagen en te schelden en te vechten
dan ging dorine en dravende rende zij met haar wijdbeenschen schommelgang naar schröder en möller tijs mopperende als het niet is bertha of adolfine dan is het adeline die me gebruiken kan
neen neen schrikte zij als met ontzetting nu wat dan wees stil lees het niet trek je het niet aan maar van der welcke kwam tot hen hij was rood niet in te toomen ik ga naar dien vent toe ik bid je van der welcke oom ruyvenaer kwam binnen
haar man floortje caroline en marietje en drie luidruchtige jongere jongens gerrit en zijn vrouw adeline hunne kinderen waren nog heel jong op hen volgden karel en cateau nog digereerende hun goed diner en fijnen wijn
naar huis o naar huis o wonen ze niet hier nu dag marie dank je wel voor je bezoek en tegen constance
en zij werd een beetje bang voor wat zij gedaan had misschien waren zij uit of zoû het er heel druk zijn met de van lowe's de familie van constance zij wist niet goed hoe henri en constance leefden in den haag
zij wist dat van der welcke er ook aan dacht en dat hij daarom niet uitging ook louis couperus de boeken der kleine zielen telkens als achteloos de trap afkomende gaande door de vestibule met een blik naar het glazen ruitje van de brievenbus zij ging in den salon zitten uitkijkende naar den brievenbesteller of naar een loopjongen die haar verdacht zoû voorkomen
het zal haar man zijn die wil ja zeker het is haar màn en hoe ziet ze er uit nu z ze is de zùster van kàrel niet waar maar ik vind haar nu niet z
waarlijk navrant medelijden mama waar staar je zoo heen het was addy's stem en zij zag dat het kind naast haar was komen zitten haar gevende nu hare beurt
zoû het niet in ieder milieu het zelfde zijn misschien is het leven voor ieder troosteloos en toch als ik uitgerust ben morgen of overmorgen en als mijn hoofdpijn over is neem ik al dien omslag weêr op zij zwegen hand in hand zij hadden elkaâr een oogenblik teruggevonden als zusters
wat heb ik anders verlangd dan hier in den haag kalm te komen leven jullie allen mijn broêrs mijn zusters jullie kinderen terug te zien zonder er eenigszins aan te denken mij te pousseeren wie heeft het eerst van pousseeren gesproken jullie je man bertha
nu nu misschien wordt het anders bij jullie allen voel ik mij weêr terug terug begrijp je dat woord was ik daar gebleven dan was het nooit goed geworden nu heb ik misschien nog hoop ik weet het zelf niet
i e kleed zich ook goed maar adlfine hè wat ziet die er altijd uit ach ja vroeg constance maar ze moet ook nog al rekenen niet waar
het regende en hij hoorde aan hoe zij de meid een coupé liet bestellen en daar hij thuis bleef zich zonder addy vervelende op zijn rookkamertje rookende de eene cigarette na de andere zag hij zijn vrouw om vier uur in den coupé stappen en trof hem de elegance van haar toilet
in constance was er dan een lichtjes glimlachende trots als over een behaalde overwinning als het kind s middags meê met haar ging als het naast haar liep niet groot voor zijne jaren maar een breed stevig ventje met zijn ernstig gezicht zijn vierkante schouders zijn mooie kuiten
naar hem voelende zijn blik en vol vol van hunne eigene gedachten toen voelde het kind het leven heel zwaar als een gewicht zinken op zijn kleine borst hij haalde heel diep adem onder het zware gewicht en zijn adem was een diepe zucht
en de aannemer komt dus om zeven uur mama van lowe zat maar te staren van haar dochter naar haar kleinzoon paul schaterde weêr om het gezicht van zijn oude moeder ja moeder zoo zijn de tijden nu ik heb nooit een huis voor u durven huren niet waar
paul zag constance het meest van alle zusters en broêrs hij had ten eerste in haar gevonden een nog altijd vrij geduldige toehoordster voor zijn eindelooze ontboezemingen en filozofieën
tante wilde telkens troeven met klaveren terwijl schoppen troef was ach ik heb toch kassian zei tante kàrel zei cateau opgewonden als oùdste b r o ê r m o e t je je bemeien met dàt duel
het leven is druk constance maar gaarne ontvang ik je altijd alleen alleen alleen niet op je jour is het mijn schuld neen het is mijn schuld
meent er niets van dacht constance maar het was eerder onhandigheid en verwondering van marianne dat zoo te zeggen dan valschheid zij had nooit kunnen denken dat tante constance op die jours zoû komen evenmin als de andere ooms en tantes kwamen omdat hun onderlinge kennissen nu eenmaal verschilden
en dit was juist de wanhoop van adolfine die sedert van naghel minister was haar man ook minister wilde hebben waarop nooit het minste uitzicht bestaan zoû adolfine met leede oogen moest dus al de grootheid van van naghel en bertha aanzien en hoe zij ook pochte op alles wat van haar adolfine was
mijn jongen wat doe je van avond ik moet werken papa ga je niet eerst met me fietsen een uurtje niet langer papa en het was altijd of de ouders onverstandig louis couperus de boeken der kleine zielen bijna het kind af hielden van te werken gelukkig maar als het zat bij hem of bij haar liep met haar of fietste met hem
zo druk dat zij er dikwijls ziek van was moê bleek louis couperus de boeken der kleine zielen maar zij had er alles voor over gehad om ook hàar naam in het verslag der couranten vermeld te zien en toen zij tusschen al dien ijdelen weêrschijn tusschen al die ijdele drukte van der welcke had ontmoet
hij kwam s morgens wel eens aan en liep naar constance's slaapkamer als zij zich nog kleedde en hij beweerde dat hij wel mocht binnenkomen al stond zij in haar onderrok hij had als hij niet te lang van stof werd een gezellig gesprek over zich dat van der welcke ook
een ruime kelder in het huis bij de boschjes en een aardig tuintje herinnert u zich ik vind het ook prettig dicht bij de boschjes te zijn ja maar addy in de emma straat geloof ik toch dat louis couperus de boeken der kleine zielen mama denk nu niet over dat huis het is er vochtig
en paul waren naast haar komen zitten nu en zij hoorde ze praten doorveroordeelen kritizeeren belachelijk maken die arme moeder die is heelemaal in de war zeg paul laat j i j je prezenteeren aan die ooms en tantes van dijkerhof
met van der welcke op een van onze diners waar je nu menschen ontmoeten zoû die je heusch heusch niet sympathiek zouden zijn
het kind zat stil at stil zijn jonge ziel vol van de achterdocht vol van de stille vraging wat het dan toch wèl was als het niet waar was wat de menschen
waarom heb ik daarmeê kwaad gedaan mama kwaad niet kind maar ach dag herman dag lotje het waren oom tante ruyvenaer hunne meisjes kwamen achter hen en constance in hunne oogen zag als iets van medelijden
wat was hij jong wat was hij jong als een kind nu sliep hij op zijn addy's buik met een rustige ademhaling die goeie ouwe vader
zij wist het wel dat hij negen en dertig louis couperus de boeken der kleine zielen werd maar zij wilde het nog eens zeggen zij wilde praten over haar zoon vijftien jaren lang lange jaren had zij hem niet gezien
karel in zijn dikke duffelsche overjas cateau in een degelijke zijden japon en degelijken mantel met bont een kapotje op haar rond blankrozig vollemaansgezicht scheen adolfine armelijk kribbig pretentieus
ik heb je misschien niet dadelijk teruggevonden ik heb je misschien van avond nog niet terug als ik aan constance denk denk ik aan mijn kleine zusje dat speelde in de rivier te
zeg mij of u vindt dat hij er uitziet als een kind wiens verbeelding bezoedeld is zeg mij of niet integendeel u gelooft dat hij een jongen is met een krachtigen geest die alleen leed omdat hij niet wist de waarheid toen hij bespeurde den laster van de menschen