AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en eenige taal en dichtminnaren bezig ben met de dichtwerken van onzen vriend rabus dien wij met regt voor eenen tweeden vondel houden indien hij niet denzelven hier en daar overtreft tot eenen bundel te verzamelen en te beschaven zeker zou ik bij u afscheid hebben komen nemen
en hem open gedaan zijnde vroeg hij aan de dienstmeid of de heer wynstok of zijne huisvrouw te huis waren hetwelk zij met neen mijnheer beantwoordde maar er tevens bijvoegde dat de jonge juffrouw te huis was
het boek met eenige drift opslaan daarbij zeer cordeelkundig besluitende dat zij zooveel nieuwer zijnde dan die van cats zeker ook wel eenige soorten beter zouden zijn
alleen de vlugheid en handigheid der zeebonken deden haar dit gevaar ontkomen nadat men nog langen tijd met den visch gemarteld heeft daar hij zich nog eenmaal onder het ijs begeven had begint hij te sterven
dien zal ik maar tot zijne gedachtenis bewaren en hem weêrgeven als hij terugkomt maar niettegenstaande den toon waarop zij sprak zag hare moeder duidelijk dat de tranen in hare oogen opkwamen welke zij met veel moeite poogde te verbergen
welke hem te ontnemen alleen zekere waanwijze wreedheid had kunnen in het hoofd komen het schijnt toch dat de zeelieden althans die van onzen landaard
en liet zij zich overhalen om hem uit loutere genade mede te nemen alleen omdat zij van zijn dringen dat het gezelschap begon op te merken af wilde zijn
wijnstok die op een tuinstoeltje zat en juist de eerste persoon was die blommesteyn toen hij den hoek van de digte glad geschoren taxislaan om kwam in het oog kreeg
naauwelijks had blommesteyn den naam van de vrienden wynstok hooren noemen of hij vloog de kamer uit den tuin in en naar den vijver waar het gezelschap in de grootste kalmte was ter neder gezeten
en dat er naar eene minne moest worden rondgezien of jantje zou tot den pappot veroordeeld worden wij zullen onzen jongen blommesteyn in de kraamkamer bij zijne moeder en bij de minne welke weldra den natuurlijken dienst der moeder verving laten
verscheiden malen verdubbeld zag en daar hij volstrekt niet wilde trouwen voor dat hij in zeer groote ruimte eene vrouw kon onderhouden had hij zijn huwelijk uitgesteld tot zijn zeven en dertigste jaar
geene verbeelding in het minst geene verbeelding mijnheer van wieringen ik ben zoo een laatdunkende zot niet dat ik als ik het niet uit den mond van den czaar zelf gehoord had er een woord van zou gerept hebben daar het nu zoo te pas kwam
was te beschroomd dan dat zij behalve het woord niets een enkel kon uitbrengen niets niets zeide de czaar met zijne hand onder hare kin strijkende dat is al te weinig hebt gij geen man of geen vrijer
als nu daar hij zich geenszins van het medetrekken der sloep had kunnen verschoonen maar ook zeldzaam zoo blijde als toen hij in de vlotte sloep gesprongen was waarmede hij hoopte dat men binnen kort het een of ander schip zou bereiken
ik zal er geene aanmerkingen verder op maken daar wij op zoodanig eenen afstand geraakt zijn dat het mij zelfs kwalijk staan zou u daarover zijdelings te berispen
de kommandeur en de boekhouder waren thans de eenige sprekende personaadjen want de jonge blommesteyn was nu alles behalve in volkomen rust en moeder wynstok zag met veel bedenkelijkheid hoeveel het haar antje kostte om de tranen te verbergen
kommandeur fobberts blonk de vreugde door de diepe rimpels van den ouderdom henen zeggende u ook zoo mannen altemaal en in het bijzonder den jongen heer blommesteyn in den naam van zijn vader als reeder in dit schip
en tot wien ging de advokaat bergveld voort dan tot vreemden zou hij zijne toevlugt nemen daar zijn vader zich met hem niet langer wilde moeijen
ja hij kon niet nalaten om dat op een eenigzins gemelijken toon aan haar te kennen te geven toen haar de czaar losgelaten had onder voorwaarde dat zij op den dag van het admiraal zeilen zonder aarzeling aan het vaartuig komen zou waarvan zij de russische vlag zou zien waaijen
en alleen heb ik er nog bij te voegen dat hij gaarne voor adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn zijn vertrek nog bij zijne ouders zou wenschen te worden toegelaten alleen om asscheid van hun te nemen daar het wel zijn kon dat hij in zeer langen tijd niet in het vaderland
van tijd tot tijd zagen zij wel het noorderlicht maar welken heerlijken luister het met zijne schietende en schitterende stralen verspreidde het trok weinig of geene aandacht bij de beangste
hare oude vrouw was mennist geweest en haar broeder die jong gestorven was zou volgens de conventie mennoniet geworden zijn en dat was nog erger dan geresormeerd
mag ik u nog eens zoo noemen antje wynstok waarom niet maar ik bid u ga heen wat zouden wij er nu aan hebben dat wij elkander verder
ik voor mij geloof dat zij het niet minder beet heeft dan onze johannes zij zal nog wel zoo wat wisjewasjes en tierlantijntjes maken maar ik voorspel mij dat het toch heel wel lukken zal
ook viel zijne zuster leentje die trouwens nu haren zin had daar zij vooruit zag dat haar minnaar van dalen de plaats van broeder johannes waarschijnlijk op t kantoor zou bekleeden hem met geene scherpe woorden lastig
ja dat hij nog te boos was om te kunnen spreken en toen vader wynstok adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn de deur toesloot nam antje de gelegenheid waar om hem in te luisteren foei foei blommesteyn gij hebt u veel te boos gemaakt
was vader christoffel bij uitstekendheid gesteld meine tochter adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn zeide hij moet op s heeren straten verscheinen wie
en hij behoorde dus bij de geboorte van zijnen eersten zoon johannes wouter die daags voor zijn veertigste jaardag inviel onder de aanzienlijkste kooplieden van amsterdam
deze had alles geleerd wat tot een volmaakt koopman vereischt werd en slaagde weldra zoo gelukkig in zijnen handel dat hij het kapitaal zijner ouderen
er werd zelfs eene vraag op hare lippen geboren maar maagdelijke schroomvalligheid of andere redenen deden haar die binnen houden en blommesteyn was ook weldra met zijn verhaal nu te huis
hoe hard het mij valt en gelooft gij dat niet antje gelooft gij dat niet antje wynstok nu ja nu ja blommesteyn ik geloof het
schoon zij zich zelve naauwelijks vertrouwde te spreken wilde dit niet onbeantwoord laten omdat zij oordeelde dat moeder dan erg zou krijgen
alles raakte nu op het jagt op de been de oude blommesteyn was wel de laatste maar kwam ook aan het ontbijt dat bij hem daar hij nu toch merkte dat het vaarwel van zijn zoon nader en nader kwam zoo goed niet ging als anders
stel uw hart maar gerust vrouw voerde hij haar toe dat zal met juffrouw wynstok geen gevaar loopen maar anders als het zoo een kokette mammezel was die meent dat alle manspersonen in haar zin moeten hebben en omdat haar bakkesje even voor
maar tegen den heer westendaal welke nu spoedig nadat hij den astogt van den heer van wieringen vernomen had aanzoek om hare band deed had zij geene tegenwerpingen
wynstok die nu reeds den heer blommesteyn in het oog gekregen had ging oogenblikkelijk naar den kastelein betaalde de vertering en riep juist op dat oogenblik
omdat ik zou gezwegen hebben vader zoo gij'er mij niet naar gevraagd hadt was zijn antwoord omdat ik denk dat datzelfde huwelijk tot haar ongeluk strekken zal daar ik den heer van dalen voor een grof speler houd
dat ik dan driftig en voorbaarig ben dat s waar die t schip een wagen noemd zeg aan die reden vragen omdat m'er lijf en goet gevarelijk op wagen
die van een zeer goeden en medelijdenden aard was nam zeer veel deel in dit verhaal en de openhartigheid in dezen van de zijde van blommesteyn veroorzaakte dat hij voor zijnen toekomenden reisgenoot reeds eene wezenlijke genegenheid
naar de helder voort te zetten om als het nog doenlijk was dien avond aan boord te zijn van den surinaamschvaarder die op hen
nu dat is de minste zwarigheid gaf moeder blommesteyn hem te verstaan en zij legde zoo voldaan als ooit over zich zelve het hoofd in het kussen
na zich een oogenblik bedacht te hebben vraag dat aan mijne ouders adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn staan die het toe dan mag ik het niet weigeren
wat heeft men zich niet gouden bergen beloofd en dat de hollandsche natie de begunstigdste van allen bij den czaar zou wezen en dat de koophandel en zeevaart dezer landen uit dankbaarheid zouden worden voorgetrokken boven die van anderen en wat is er tot nog toe van gekomen
wat men zich niet al verbeelden kan zeide van wieringen met een grimlach op eene zoo schampere wijze dat blommesteyn het bloed begon warm te worden en uitbarstte op eenen vrij hevigen toon die den heer wynstok en zijne vrouw verwonderd deed opzien en waarvan
hij had naauwe verkeering met den heer van dalen die vrij algemeen bekend stond voor een speler daarenboven had hij iets dat haar geweldig tegenstond dat hij namelijk sprekende altijd zijne oogen naar den grond sloeg hetwelk zeldzaam zoo zij zeide
zij begaven zich op den tijd waarop het vertrek bestemd was naar de nieuwe stads herberg waar bij eene gemakkelijke gelegenheid was daargesteld om scheep te gaan in adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn het jagt waarvan de vlaggen met den russischen adelaar
nu raakte alles op het schip oogenblikkelijk in de hevigste verwarring en bij allen was maar ééne gedachte van den kommandeur en stuurman tot den koksmaat en kajuitswachter toe die namelijk van lijfsbehoud
zijn reden van de zaak wel gaad'loos juffrouwbeeld in konst in reên in zeden van t warre van mijn vaers geef ik u deeze reden dat daar men anders krans of tak van bloemen vlegt en daar in wat tot sier kan dienen t
om den hals gevlogen zeg mij zeide nu blommesteyn waar is mijn vader wel mijn lieve menheer zeide geertje maak u niet driftig uw vader en moeder zijn aan den haarlemmerweg met de familie het is ommers zondag
zij voorzagen eene sloep zoo veel mogelijk van voorraad en namen afscheid van het grootste gedeelte van het volk dat bij adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn den kommandeur en het schip verkoos te blijven
er zijn maar weinige van hare hofjuffers die dat wagen durven als het maar een klein koeltje waait wat zegt gij wat zegt gij
ja goede vrienden zijn ze dat weet ik dat weet ik blommesteyn ging nu voort hij had stellig gezegd dat de verkeering geheel er door was en misschien binnen weinige weken de dag van uw huwelijk bepaald zou worden
die in zijnen broeder bijna een christophorus colombus meende te ontdekken zijne stem die nog buiten het welkom t'huis niet gehoord was
beantwoordde dit laatste voor hem zoo troostrijke gezegde alleen met de woorden zoo zoo en zijne eigenliefde was op nieuw even eens gekrenkt als toen hij in de haven van drontheim bij den archangelvaarder aan boord was
doch naauwelijks waren zij gezeten of blommesteyn bemerkende dat de rug van zijn stoel tegen den stoel van eene juffrouw aanstiet keerde zich eensklaps om gelijk ook de jonge juffrouw
verzoek uw vader den eersten post dat hij naar groenland schrijft dat hij de groetenis van mij weôrom doet dit vrolijk antwoord werd gedeeltelijk geboren uit de aangename gewaarwording die antje bespeurde
johannes laat gij uw glas staan daar het eene zoo importante conditie en daar uw zuster leentje er zoo zeer in begrepen is
en hij dacht terwijl het hem speet dat hij aan niemand die gedachten meê kon deelen nu wenschte ik maar dat mijn vader en mijne moeder en ook antje wynstok wisten dat wij hier op ijsland in behouden haven zijn aangeland
ja die feeks zal lang wachten eer zij uit mijn mond van u iets hoort antje wynstok want ik heb er al met mijne moeder over gesproken
als gij voerde zij nu blommesteyn toe als gij niet zoo donker keekt dan zou ik u gevraagd hebben of gij mij op dat watertogtje wilde vergezellen
zijn heele oogmerk is om te trouwen met antje wynstok en dan komt hij zacht en zoet hier in het kantoor en in het huis van vader die al vast een oud man wordt en aan veel corrupties onderhevig is dan moeten wij hier uit en hij zal den sinjeur spelen
ongelukkig maar dat de woordspeling te sijn was dan dat hij dit oogenblik door iemand buiten hem zelven begrepen werd daar moeder blommesteyn meenende dat fredericus haar volkomen gelijk gaf hem op het vriendelijkste toeknikte
deze heugelijke gebeurtenis nog spoediger voorgevallen dan blommesteyn zich had kunnen voorspellen verdubbelde rijkelijk zijn kapitaal
naar suriname zeide hij de handen in malkander slaande naar suriname en hij zou mij daar niets van zeggen daar hij weet dat ik alleen zooveel cargasoen goederen heb dat ik wel twee of drie gewone surinaams vaarders zou kunnen bevrachten
dit zou voor het thans levende geslacht eene zeer onaangename gevolgtrekking kunnen worden immers thans is het niet vreemd dat men een burgermeisje dit is naar mijne bedoeling eene dochter van een man die door den koophandel of fabrieken
aandoening en teederheid dat heb ik nooit gedaan blommesteyn on dat doe ik nog niet adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn blommesteyn o gij zijt wel goed wel heel goed wat zal die van wieringen gelukkig zijn met zulk eene goede vrouw wat zou ik
wanneer het den kommandeur welke pogingen hij ook aanwendde mislukte om door snel terug te keeren daarvan den hoek te boven te komen het leed maar kort of ondanks al den arbeid van het scheepsvolk van rondomme
als gij daar raad toe wist antje wynstok ik beloof het u als er kans toe is al was het door den heer westendaal zelven dat gij het weten zult maar nu hoop ik blommesteyn dat gij niet meer op uw hart hebt
van hem te koop waren daar hij met dezelve zijn leven nog één dag hoopte te zullen rekken en in dien dag kon god nog uitkomst geven maar ook die dag liep als de vorige ten avond men zag geen kust geen schip
het leven van johannes wouter blommesteyn van om te komen o ja t is jammer t isregt spijtig maar het is het beloop van de wereld op zulke waters vangt men zulke visschen blommesteyn hoe maken het de oude luî kunnen zich die nog al wel over dat verlies getroosten
alleen toen de leeraar in het nagebed onder de bijzondere voorbiddingen gedacht aan eenen jongeling zich op eene gevaarlijke reize bevindende veranderde eensklaps hare zwervende onoplettendheid in eene zekere godsdienstige stemming en schoon zij niet dacht dat de oude
zal te onvreden zijn dat hij hier geene meerdere stalen van dien ellendigen rijmelaar aantreft jammer is het echter te moeten zeggen
te amsterdam teruggekomen begaf zich blommesteyn nadat hij met het rijtuig adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn en hare ouders te huis gebragt had naar het huis en kantoor van zijn vader welke reeds voor zijn lessenaar stond en toen hij binnenkwam zeide
t is nog tijd om de verkeering die nu toevallig zoo drok plaats had af te breken antje was door dit beknopt berigt van haar vader zoodanig getroffen
welk voorstel hij deed toen na nog vier dagen op zee geweest te zijn de mondkost en drank aanmerkelijk begonnen te verminderen maar de teerling was geworpen en hoe hopeloos ook het vooruitzigt aan terugkeeren was niet te denken
gij kwaamt dan nu mijnheer blommesteyn waarom anders juffrouw wynstok dan om afscheid van u te nemen en alles goeds te wenschen en hier hield hij eene wijl op en gij zoudt gij zoudt mij nog een genoegen kunnen doen
en den loots hadden afgescheept volstrekt oppermagtig was wist hij deze hooghartigheid te verbergen dewijl het zijn belang medebragt wilde hij zich niet van alle toespraak en omgang verstoken zien
en in de hand genomen zijnde stapte hij met spoed de deur uit en liet den advokaat bergveld bij zijne vrouw zitten deze wendde nu alles aan
hij werd johannes wat ook zijn oom die latijn en grieksch geleerd had er tegzn inbragt en niet joannes adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn genoemd omdat zijn grootvader zaliger van s vaders zijde johannes geschreven had
als ziende op u konst u tot een krans gevlogten de tijd verbood my meer dies bidde en wensche ik maar voor u godts heil en my verschoont tot t naaste jaar
zoo schemerden dat hij naauwelijks het weenen van antje had opgemerkt hij bleef als een marmeren standbeeld het met groote snelheid zich verwijderende jagt naoogen tot dat het al vast kleiner en kleiner werd
hij zette zich verder zonder spreken in den hoek van de schuit in eene slapende gestalte neder en wachtte lijdelijk tot dat zij het tolhek voorbij gevaren waren en dus het buiten koopfortuin naderden
de blos harer kaken was eenigermate verhoogd door het genoegen dat haar hart streelde en door dat zij meer dan anders aan de open lucht was blootgesteld
wat affaires zeide blommesteyn met gedurige stemverheffing ik weet het dan maar al te wel al te wel weet ik het dat gij mij in den weg zijt en dat ik u in den weg ben en
schoon zijne troostredenen niet van een zeer bijzonderen aard waren poogde echter den heer bergveld op te beuren en maakte de gegronadriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn de de bedenking dat hun geval zeer verschilde
hij wees toen aan blommesteyn hoe de berg hekla die bij nacht zulk een rooden gloed aan den hemel vertoond had nu slechts rook scheen uit te werpen
de czaar barstte in gelach uit en de uitstekende schoonheid van antje opgemerkt hebbende zeiden hij hare hand vattende in het hollandsch
in de gelegenheid kwam om eene proef van deze hare bekwaamheid te geven want boven de drie brieven had zij voor haar huwelijk niet geschreven
er moest toch wat gepraat worden en daarom verhaalde antje onder anderen hoe de czaar haar voorgeslagen had om als eene hofjuffer met zijne gemalin naar rusland te vertrekken
waaruit haar dan ook bleek dat meest alles haar in een verkeerd licht althans eene zeer verdraaide gedaante was verhaald geworden
wouter blommesteyn een had zij het opgeraapt zij had het niet in handen of zij zag dat het een steen van eene uitstekende grootte was en zeker aan eene der aanzienlijkste mevrouwen van het gezelschap moest behooren
ondertusschen kwam de chais voor de deur waarin de jonge heer bergveld zat die hem af kwam halen om zoo spoedig mogelijk hunne reis over alkmaar naar
en toen de spade morgenstond begon aan te breken zagen zij duidelijk niet alleen land maar eene uitslekende kaap die de stuurman
wel dat gaat al te maal buiten de commercie om antwoordde hij hij kan bij niemand beter als bij mij te regt al loopt hij de geheele beurs rond
als het echt gevoel dat schamelen en grooten alle leden van het gemeenebest waren de broederlijke gemeenzaamheid tusschen menschen en burgers veroorzaakte geschikt tot het aankweeken van ware harmonie en liefde de beste en aangenaamste banden der burgerlijke maatschappij
zij spraken natuurlijk niet weinig over hunnen aanstaanden togt en vooral gas willem bergveld hem te kennen hoe hij behalve dat zijne belangen
jaren en kinderen henen en verwisselde omtrent den zelfden tijd als waarschijnlijk blommesteyn de rivier van suriname opvoer den naam van juffrouw wynstok met dien van mejuffrouw westendaal terwijl zij het geluk van eenen zeer braven man dat door den dood eener beminde vrouwe gestoord geweest was
dat zij onderwijl dat haar vader en moeder nog zaten te eten vrijheid verzocht om maar naar bed te mogen gaan nadat zij hare ouders goeden nacht gekust had vertrok zij naar hare slaapkamer
en iets ten aanzien van zijne vader en moeder aanteekenen de eerste was even voor het laatste gedeelte van de afgeloopen zeventiende eeuw geboren
aan dien hatelijken van wieringen getrouwd waart antje wynstok wat kan u dat nu veel verschillen of ik met hem of met een ander trouw
zoo als de meeste meisjes bij soortgelijke gelegenheid met neêrgeslagen oogen op den grond starende als of uit denzelven eenig licht voor haar zou opdagen
de meisjes zijne eigenlijke tijdgenooten althans de gadelijkste had hij het een voor het ander na zien trouwen en daar zijn voornemen was om door adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn zijn huwelijk het geslacht der
en andere diergelijke gezelschappen met reden werd ingebragt als hinderlijk voor het oog en oor waarom hij alleen de m met eene e verwisseld wilde hebben en de letter y door i vervangen
en juffrouw antje die hij in het voorhuis goeden nacht kuste zeide hem toen hij op de stoep gekomen was blommesteyn het spijt mij dat deze lieve dag zoo afloopt
ik wist niet dat de jonge heer blommesteyn zaliger haar vrijer was ik wist het ook niet kommandeur fobberts zeide vader wynstok zeer droogjes dus behoeft gij mij geene verschooning te vragen
het liet zich ondertusschen niet aanzien dat dit voor het tegenwoordige zijn geval zou wezen want het ijs zette zich zoodanig om het schip vast dat er nadat er reeds eene week verloopen was geen uitzigt op verlossing van eenigen kant
blommesteyn als op de zeevaart betrekkelijk nu bijzonder boeide adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn t gevaar is mijn behoud en t zou mij meerder vaaren zoo ik niet vaaren mogt gevarelijk gevaar mijn goed mijn schat mijn lijf een handbreet van de baren
en openhartigen westendaal zij stapte dus na een behoorlijken tijd door dien hupschen man gevrijd te zijn over zijn
bewaard is op haar smoorlijk verliefd moeten zijn dan zou ik hartelijk wenschen dat hij er maar hoe eer zoo beter afstapte want met zulk een vrouw is voor een man de ellende niet te overzien daar zij er wel ver af is om als zij getrouwd raakt er van af te stappen
die uitgelokt werd door de forsche mannelijke stem van den kommandeur hoorde dit met groot genoegen en binnen gegaan zijnde toen deze geëindigd adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn had zeide hij tegen denzelven
des morgens bragt waarbij hij werd uitgenoodigd om nog dezen dag op het middagmaal ten haren huize te komen daar zij hem verzekeren durfde dat hij ook niet onwelkom bij zijnen vader wezen zou tot zijn groot genoegen ondervond hij dit
deze beide en de verdere personen zijnde de overige kinderen van den ouden blommesteyn wisten het eerste oogenblik niet wat zij van dit onverwacht tooneel maken zouden
dit oogmerk werd bereikt en eer nog het wachtschip het avondschot had laten vallen was blommesteyn met zijnen reisgenoot
daar het dan schijnt als of men den afloop van het zelve betreurt en tevens van de ijdelheid des zoo snel vervlogen vermaaks eenen dieperen indruk heest
hierop viel fredericus in lieve zuster er bestaat eigenlijk gesproken geen toeval er zijn er onder de filosofen wel geweest loop jij zeide leentje bits met al uwe malle filosofen rondom
want den vorigen dag was er aan het huis van den heer wynstok eene aanzegging van het vaste uur geschied waarop de genoodigden aan boord moesten zijn opdat het geheel gezelschap daar zou wezen eer de czaar en zijne gemalin verschenen daar men dan oogenblikkelijk zou afvaren
dat zijn antje doen zou aan den heer van wieringen bespeurde hij te klaar haren gezetten tegenzin tegen dien heer welken hij toch ook ontdekte dat juist in zijn gedrag niet zeer veel navragen velen kon dan dat hij
hij heeft met praatjes en goede beadriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn loften zoo menig een uit dit land getroond die er veel liever in moest gebleven zijn regt zoo regt zoo mijnheer wynstok voerde de heer van
zij bragt het eindelijk door haar praten hierover zoover dat vader blommesteyn er in bewilligde dat johannes de weinige dagen die hij nog in het vaderland zijn zou weder aan haar huis zou doorbrengen
het verschil tusschen den valschen van wieringen en den braven westendaal is te groot veel te groot om zelfs een oogenblik in twijfel te staan
schoon ik somtijds vrees dat ik er toch toe zal moeten komen wil ik niet met mijnen vader in een dagelijksch ongenoegen leven en daar door mijne brave moeder het leven in een aanhoudend verdriet doen doorbrengen
hoe is het met de manschap en hoe is het inzonderheid den jongen heer blommesteyn bekomen slecht genoeg slecht genoeg zeide de kommandeur
te middernacht waren de czaar en zijne gemalin benevens de aanzienlijke stoet die haar bij derzelver komst adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn vergezeld had vertrokken en het grootst gedeelte der gasten bleef tot dat de zon lang op was en met hare
dat hadt gij niet verwacht vriend van dalen dat gij hier blommesteyn weêr zoudt vinden van wien gij maar best vond dat zoo weinig mogelijk gesproken werd nu mannetje ik ben er nog zoo als gij ziet en of gij uw welkom t'huis meent of niet dat raakt me niet
zelfs de hond die hem tot leidsman strekken zou waagde zijne oude leden niet aan hem na te volgen maar wachtte tot dat de schuit voor den heer frans van
in ik moet het u in stilte zeggen omdat jan vergeten heeft om ook de groetenis aan uw vader en moeder te laten doen nu zeide antje zich herstellende
had bijgewoond en er bij voegde hoe hij den volgenden dag uitgenoodigd was om de zeilpartij op het ij bij te wonen zijn zuster leentje was onder zijn verhaal wegens het vinden van het juweel door juffrouw antje en hetgeen daarop gevolgd was bleek van jaloezij geworden
trok het huis van den boekhouder wynstok voorbij doch daar het uit hoofde van den zondag geheel gesloten was ontzonk hem de moed om daar aan te schellen
en door den czaar met de huisvrouw van den adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn heer koolaart met een menuet geopend werd het zeker allen in het oog zou geloopen hebben daar juffrouw antje reeds stellig voorgenomen had om blommesteyn als haar leidsman op het door haar
en schoon de avond zachtjes begon te vallen merkte antje duidelijk dat er tranen in zijne oogen kwamon terwijl zijne stem beefde wat zou ik gelukkig hebben kunnen wezen met u indien
maar zoo zij al eenigen aanleg tot vermeerdering van hare verstandelijke vermogens gekregen had waren dezelve door den heer christoffel verzuimd geworden
als dat van een walvisch en oogenblikkelijk roept hij de manschap in eene der sloepen op brandwacht liggende toe die weldra den visch van onder het ijs ziet te voorschijn komen
hij was voor als nog aan boord gebleven op raad van den kommandeur welke het beter achtte dat hij eerst eens van verre zag hoe het toeging dan dat hij zich in deze voor hem zoo ongewone bezigheid aan gevaar zou
antje hoe treurig keerde met den genoegelijken troost voor zich zelve in haar huis terug dat hoe hard haar deze scheiding viel zij geheel onschuldig aan dezelve was
geloof mij dat het mij zelfs eenig genoegen zou geven als ik op de reê van texel nog wat moest blijven liggen dat toch door contrarie wind mogelijk wezen zou en ik mogt daar vernemen dat gij van wieringen de bons gegeven hadt en de verkeering aan den heer westendaal toegestaan
waarop de laatste vaarwelkus volgde terwijl de tranen die uit beider oogen gestroomd hadden nog lange na de scheiding op beider wangen gloeiden
eene bijna wonderdadige uitwerking toekende hij was naar het licht dat hij ontvangen had een zeer vroom en waarlijk godvreezend christen en het weinigje bijgeloof dat hem aankleefde was misschien eene zekere bron van gerustheid en troost
deze heer op den jongen heer wijzende die over hem zat is mijns overleden broeders eenige zoon willem bergveld en staat binnen weinige dagen de reis naar suriname aan te nemen waar zijn vader overleden is en twee zeer goede plantagiën bezat
zijne oudste zuster magdalena sophia ontving hem wel hartelijk maar toch verbeeldde zich blommesteyn dat hij al de overige nog welkomer was
was nu inmiddels bezig met de schikkingen tot zijne reis te maken en vond zich nadat hij nog twee dagen in het nieuwe heeren logement had doorgebragt zeer aangenaam verrast door eene boodschap van zijne moeder welke hem het oude
nadat men nog vier walvisschen in den tijd van ruim drie weken gevangen en schoon dus het schip al eene tamelijke goede lading binnen had wilde de kommandeur om de belangen van zijne heeren en meesters des te beter te behartigen
deze legde den grond tot eene aangename tevredenheid die haar schoon reikhalzend uitziende naar eenig berigt hem betreffende in eene genoegzame adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn kalmte bragt om op zoo lustige wijze
waar in hare familie zich dit oogenblik bevond te spreken het meest van alle speet haar dat haar man zoo onverbiddelijk was aan den eenen en dat hij zoo droevig opgezet werd aan den anderen kant
blommesteyn die tot nog toe een diep stilzwijgen bewaard had barstte nu in tranen uit en zeide al nokkende hoor
blommesteyn was van kinds been af reeds door zijnen vader ingestampt dat er geen andere maatstaf was om de waarde of onwaarde van de menschen to meten dan alleen de meerdere of mindere schatten die de grillige fortuin hun in den schoot geworpen had
hij is mij dan slecht uitermate slecht het laatste kwartier bevallen vader blommesteyn moet ge weten antje is heden bij ons geweest om zoo als ik wel verwacht had te verzoeken dat wij eene nadere verkeering tusschen zijn zoon en u zouden toestaan
vrouw kom antje t is tijd dat wij gaan het is beter dat wij te huis zijn eer de avond begint te vallen eerst zal ik dit kopje nog uitdrinken vader zeide
in de schuit zat toevallig tegen hem over een jong heer van zijne kennis frans van dalen die blommesteyn geheel niet herkennende den schipper order gaf om hem bij de buitenplaats van den heer blommesteyn uit te zetten
en moeder blommesteyn antwoordde wel laat mij wat van den schrik bekomen dan zal ik het u zeggen zij zijn alle in den tuin wij hebben de vrienden wynstok heden middag bij ons ten eten gehad en zij gingen nu een luchtje scheppen aan den vijver
evenwel blommesteyn in zijn noorweegsch pakje later dan de adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn oude blom een hond van twaalf of dertien jaren deze sprong zooveel hij nog springen kon tegen blommesteyn op en herkende hem beter op den reuk dan geertje op het gezigt
daar het nu juist zoo te pas kwam adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn zeide van wieringen op een blommesteyns stem eenigzins nabaauwenden toon en met een grimlach op het wezen ei ei nu ik misgun den heer blommesteyn geenszins de eer van met zulke groote luî bekend te wezen
van dijk had zorg gedragen buiten zijn weten om eenige boeken aan zijne moeder te bezorgen daar hij geoordeeld had dat johannes dien te amsterdam weinig tijds tot lezen overschoot waarschijnlijk wel een uurtje aan boord over hebben zou en dan uit loutere
juist was de heer bergveld gereed om het doosje met juweelen voor den dag te krijgen toen de oude heer blommesteyn binnentrad die de oorzaak der komst van zijn vriend den advokaat al spoedig eensgzins raadde in verband te staan met het geval van zijnen zoon
hem tevens haar briefje mededeelende mag ik u bidden zeide hij tot slot indien gij mijnheer wilt beproeven of ik mij met mijn vader voor mijn vertrek verzoenen kan
na een uur week het ijs waar tusschen het schip als tusschen twee muren bekneld geadriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn zeten had van elkander en een gedeelte der manschap begaf zich met den kommandeur aan het hoofd op het nu nedergezakte schip dat met de kiel weder in het water lag
hierop ging de kommandeur weder naar het huis van den heer wynstok dien hij bij zijne eerste aankomst niet had te huis gevonden maar welke nu bij zijne vrouw en dochter zat
ik ben zoo slecht niet antje als gij u misschien verbeeldt schoon er veel te veel is voorgevallen antje wynstok dat hoop ik dat hoop ik van harte om uwen wil
blommesteyn zou dit zoo naauw niet genomen hebben daar hij niet gewoon was om onnoodige knoopen in biezen te zoeken en maar aan zijne drie
toen de doode visch aan het schip geroeid en buiten de brandwacht al de manschap weder aan boord gekomen was werd deze adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn door den kommandeur uit naam van blommesteyn een dubbeld rantsoen
aan de gevolgen waartoe een overhaast besluit gemeenlijk aanleiding geeft want hoe zeer hij wel niet op de wederliefde van juffrouw wynstok durfde hopen hij was nu voor zich zelven
hoor jonge heer zeide de kommandeur gij zult er mij misschien om uitlagchen maar daar geef ik niet om ik heb reeds van mijn grootvader zaliger die een loots was en meer als vijftig jaren op zee gezwalkt had geleerd dar als er een zoutvat omvalt
dat die van de oude juffrouw wynstok ten minste geene onvriendelijkheid aan den dag legde adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn toen zij vertrokken waren merkte de heer bergveld aan dat
en veel meer dat ik om u niet te zeer te bedroeven er niet zal bijvoegen gij ziet blommesteyn dat ik er vlak vooruit kom
deed zich ook eene havige beweging in het ijs gevoelen dat verscheide palmen dik was doch toen die beweging op het sterkste was en een gedeelte van het ijs
hij was niet opgemerkt geworden en had dus niets te doen dan zich te verwonderen dat hij zijnen reisgenoot in de armen van de oude juffrouw blommesteyn wedervond
maar grootendeels aan onkunde aan onervarenheid en onbedachtzaamheid is toe te schrijven ik heb tevens vernomen dat gij in zaken van negotie wel bedreven zijt en dus dat gij zeer waarschijnlijk indien gij in de gelegenheid gesteld werdt
en blommesteyn voorspelde dat hij wel zorgen zou dat hij zooveel niet over de koude te klagen zou hebhen als op zijn
dat gij dit doosje aan mijne goede moeder terugbezorgt en haar zegt dat het door u in staat gesteld zal worden om mijne fortuin te beproeven mij niet van het hart mag om die kostbaarheden welke ik weet dat haar bijna zoo dierbaar zijn als haar leven tot geld te maken
wij hebben en ik ben er van achteren nu heel blij om er den man geen uitsluitsel op gegeven hij prees zijn jongen hemelhoog en ik dacht ook niet dat er dat inzat wat ik daar straks heb opgemerkt
ik mogt wel lijden om een dubbelden dukaat dat al de vlooijen van mijn bed zoo leelijk waren t is ging bergveld voort terwijl blommesteyn uitzag naar het schoone ijzigt daar verscheide schepen
en k vrees geen scharpe dooren fraai konst rijk y wie maakt er roos die kan bekooren regt t oog als de uwe y wat rooze make ryc of brengen winst als dees je maayt roos werk en stryk uw konst door het penseel
na eenige uren slepens was eerst de sloep aan den rand van het ijsveld gekomen en men zette dezelve te water nooit was blommesteyn zoo vermoeid geweest
om daar het voortreffelijk ijgezigt hetwelk beide waarschijnlijk een geruimen tijd niet weder te beurt adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn vallen zou onder een glas wijn en eene vaderlandsche pijp te genieten
het gelaat en de geestgesteltenis van blommesteyn aanmerkelijk adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn toen nadat het schip nog wat was opgezeild een zeer groot en onoverzienbaar ijsveld met verbazende snelheid op hetzelve kwam aandrijven
mij dunkt zeide hij met alle bedenkbaar gevoel van eigen waarde mij dunkt dat het beter ware dat men broeder johannes wouterus niet zoo gedurig in zijne rede viel daar wij alle zoo zeer verlangen om te hooren wat hem op zijne zoo merkwaardige reis overgekomen is
die buiten dat zij hem haatte om zijn ondeugend gedrag ten aanzien van blommesteyn gehouden eenen persoonlijken af keer jegens hem voedde
ja hoe hartelijk zij hem nog ondanks alles wat er gebeurd was beminde en welk een schat hij in haar verloren had adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn de heer bergveld was er zeer op gesteld geweest te meer daar nu de verzoening tusschen blommesten en zijne ouders geheel getroffen was
van hare zijde vermoedde zeggende daarom met vrij wat nadruk antje antje gij moet u dat heengaan van blommesteyn niet te veel aantrekken dat staat een meisje die geene betrekking op een jongeling heeft niet mooi
was er zeer op gesteld dat hij voor zijnen dood haar goed getrouwd zag zij was overtuigd dat er voor haar niet meer te denken viel om
t is nu te laat om met u over de zaak te praten want de meid maakt al toebereidsels om te komen dekken maar ik raad adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn je antje om je hart af te trekken van dien
maar hoe men ook uitkeek men zag niets dan aan de eene zijde het ijsveld en aan de andere en vooruit eene eindelooze zee maar geene schepen
staarde met strakke blikken en ieder roede naderings schoon met de gewone snelheid scheen hem het paard langzamer en trager te loppen
zij kon ja lezen in den bijbel naar de vertaling van luther want zij was lutersch gelijk ook de oude christoffel maar zij begreep naauwelijks de eenvoudigste zinsnede
wynstok bragt haar intusschen weder bij en leidde haar slepende van gang naar eene andere kamer en de kommandeur zeide tegen den heer wynstok vergeef het mij mijnheer wynstok dat ik dat daar zoo plomp verloren gezeid heb
vrij euvel had opgenomen te meer omdat hij vreesde dat er wat waarheid aan zou zijn uitermate koel en nog koeler tusschen hem en zijne zuster
dat hem niet onaangenaam wezen zou niet lang talmde nu ook blommesteyn met zich naar zijn vriend in nood te begeven bij hem toegelaten zijnde vond hij een jongman van zijne jaren bij den heer bergveld zitten en na de gewone pligtplegingen zeide de laatste
en toch antwoordde blommesteyn er zijn veel lievertjes van dat slag in amsterdam en ik beklaag hartelijk die arme mannen welke voor hun geheel leven er meê zijn opgescheept
neem mij niet kwalijk ik ben geen zeeman maar spreek alleen naar mijn gezond menschenverstand schoon blommesteyn wel in den heer wynstok zijn toekomenden schoonvader hoorde spreken zeide hij echter
gaf een gil van schrik toen zij de stem van blommesteyn hoorde daar hij vroege of zijn vader of niemand van zijne broêrs en zusters te huis waren
eindelijk vertellen moest welk het lot van hunnen zoon waarschijnlijk zijn zou daar hij bij zijne te huiskomst vernomen had dat alle de groenlandsvaarders op drie na reeds binnen waren en dat er geen taal nog teeken van hem was
en onder den wal gekomen zijnde liet men daar het anker vallen te meer daar de ebbe het voortzeilen belette reeds s morgens vroeg ging het jagt weder onder zeil en eer de reisgenooten op waren lag het reeds op zijde van den groenlandsvaarder die geheel ter afreize vaardig was
schoon uwe voorwaarde zeide de heer bergveld tamelijk bijzonder is durf ik u daarvoor bijna in te staan mits gij u hoe eer zoo beter naar de beurs begeest waar thans uw zoon wezen zal om daar er weinig aan de lading ontbreekt nog een en ander op te doen
tot driemaal riep hij den schipper in den stuurstoel toe jaag wat aan jaag wat aan maar deze liet zoo als deze menschelijke automaten gewoonlijk doen zelfs wanneer
het volstrekt vorderden dat hij naar suriname vertrok hoop had dat hij daar zeer zou voldaan zien aan zijne uitgestrekte zucht om zijne kennis in het vak der natuurlijke historie uit tel breiden
want dit was eene zeer gewigtige bedenking alle de erfmakingen die in het vervolg aan johannes wouter blommesteyn mogten gemaakt worden zouden met moeite op joannes gualtherus bloemestein kunnen afdalen
en zij die dit zonderling rustig tijdperk beleefden bragten hunne dagen door in een bijna aanhoudend genot van binnenlandsche rust zonder dat althans de akelige tooneelen des oorlogs zich nader dan op hunne grenzen lieten zien
en hij begon zoo te bidden en te smeeken dat als de aandacht van de gasten niet gevestigd was geweest op het bal dat nu door den prins kourakin met de czarin
gesteld dat zijn bijzondere toezigt of raad den stuurman niet noodig waren zijn gebed gedaan en een hoofdstuk in den bijbel gelezen had een psalm ter eere gods toezong
wel zoo jonge heer gij zijt vrij wat langer uit gebleven dan gij gezegd hadt als gij weêr naar groenland gaat zou ik u raden om liever bij den kommandeur te blijven
op den verhaler zouden nu zeker die van dezen of genen hebben opgemerkt hoe dat oogenblik de kleur van juffrouw antje veradriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn schoot die na de terugkomst van blommesteyn zoo blozend geweest was als anders in geene tijden had
wouter blommesteyn zoo klein tijdvak beloopen hadden antje hoorde zijn berigt met stilzwijgen aan en liet hem zijne historie die aan de waarheid niets te kort deed geheel onasgebroken vertellen
blommesteyn hield ook s avonds woord toen al de jongeluî naar bed vertrokken waren en vader nog onder zijne pijp zat waarmede hij nu weder naar een gewoonte welke hij reeds een dozijn jaren stiptelijk onderhouden had een zachten voorsmaak van zijne aanstaande nachtrust genoot
schoon men hier geheel johannes wouter blommesteyn de schuld niet moet geven van zijnen eenigzins zwierigen naam en dezelve geenen onmiddellijken invloed op zijn verstand of hart nog kon uitoefenen kenschetst echter dedaar groote geleerden boven de gewone zwakheden van het menschdom verheven moeten zijn en
de mensch en de jonge mensch vooral moet toch de dertien of veertien uren die hij wakende verpligt is door te brengen dagelijks aan iets besteden
hoe het zij de wind die de zeilen van den surinaamschvaarder vol blies verwijderde het schip weldra zoo verre van de kust dat zij twijfelachtiger en twijfelachtiger werd en toen zij de laatste ton voorbij waren verlieten de twee reizigers het dek
de kommandeur achtte dus dat bij den zoo gunstigen wind ieder oogenblik vertoevens schadelijk was en was zeer verheugd toen hij het jagt zag opdagen
gaf haar te kennen dat zij er niet om gedacht had want dat zij het veel te wel bij hare ouders had om nog te verlangen dat zij hun huis zou verlaten
zoo bij voorbeeld zou de kommandeur fobberts al ware de wind nog zoo gunstig moeijelijk te bewegen geweest zijn om op een zondag met zijn schip in zee te loopen daar hij
zij schrikte toen zij zoo onverwacht een zoo vreemd gekleed persoon met zoo groote drift zag naderen maar nog meer toen zij daar hij zijne zeemans muts van het hoofd smeet ontdekte dat deze persoon niemand anders was dan haar
hij toefde ook niet lang om op het jagt over te stappen toen het zijn schip op zij lag makende daarop zoodanig een gerucht dat weldra alle de passagiers wakker waren en reeds hoorde blommesteyn den forschen zeeman met eene zware stem den kapitein van het jagt
spoedig spoedig riep nu blommesteyn aan de kamerdeur mijn stok en mantel deze beide door eene der meiden gegeven en door blommesteyn aangetrokken
dat hij ook van mij goederen meêneemt naar de west dan zal ik misschien daaruit weder goed kunnen maken dat hij mij door zijne zotte roekeloosheid gisteren gekost heeft
kon echter toen zij wat waren voortgereden niet nalaten te zeggen dat hij zich vooraf geen denkbeeld gemaakt had dat die partij zoo in alle deelen vorstelijk zou geweest zijn
hij kon hiervan veel aan blommesteyn verhalen waarbij het dezen best voeg de toehoorder te zijn niet zonder verwondering vernam hij intusschen van zijnen toekomenden reisgenoot a hoe het land werwaarts zij heen zouden reizen van de schoonste bloemen en insecten krielde welke zelfs
ja wel te vreden was hij dat hij van den inhoud zoo weinig onthouden had alzoo die meest over zaken liep waarvan hij geen verstand of bijzondere kennis had
gaarne had die ook gezien dat de naam van wouter in gualtherus veranderd werd als beter bij die van joannes passende maar wouter woutersen stond boven aan den stamboom van blommesteyn en dus was ook deze naam heilig
neen zoo wat meer in den smaak van den vromen puikdichter claas bruin dat kunnen de menschen beter begrijpen vaarwel mijn lieve neef
terwijl deze zoo natuurlijke wensch geenszins aan het hart van blommesteyn oneer aan deed was het voor hem onmogelijk om te weten dat kort nadat zij met de sloep den kommandeur en het schip verlaten hadden
dien zij reeds zoovele maanden voor dood gehouden had zij wilde opstaan maar reeds was blommesteyn bij haar en pakte haar met eene zoo groote drift en een zoo hevigen schreeuw in zijne armen dat de adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn twee duttende heeren ontwaakten
dat ik zeer van uw gevoelen omtrent de daad van uwe huisvrouw verschil dewijl zij daardoor getoond heeft een regt geaard moederlijk hart te bezitten maar hoe dat zij ik heb in last om aan haar die juweelen uit zijn naam te rug te geven
niezel staande zooveel vermogen op zijne jeugdige echtvriendin dat zij zich bewegen liet om bij haar vaders overlijden de heeregracht boven de niezel de voorkeur te geven
ik moet uwe majesteit bedanken antwoordde zij vriendelijk bedanken want al had ik er zelf lust in nooit zouden het mijne ouders toestaan daar ik hun eenig kind ben ook niet hernamde czaar grimlagchende op blommesteyn wijzende als deze
ik begrijp ik begrijp u blommesteyn maar laat het u niet spijten dat gij u daar aan niet gewaagd hebt
maar die naam zelf droeg kenteekenen van zijne eeuw of liever van den voortgang der afwijking van de voorvaderlijke eenvoudigheid bij den nederlandschen burgerastand die reeds in de vorige eeuw een aanvang had genomen
blommesteyn hoorde alles vrij gelaten aan en nadat hij zijne pijp had uitgeklopt zeide hij alleen wij zullen zien moeder wij zullen zien maar ik had graag dat johannes er ook eerst bij mij voor
dan was het ijs voor hem gebroken blommesteyn gaf hierop te verstaan dat hem niets aangenamer wezen zou daar hij zeer grooten zin in juffrouw wynstok had maar dat hij er wat tegen opzag om het zijn vader bekend te maken
maar ik houd ze voor niet beter als de verspieders van het land kanaän ja ja mijnheer van wieringen hernam wynstok uw oom is nog een man van de oude studie en gelooft niet dat het alles goud is wat er blinkt
dan alleen voor zoo verre het verstrekte om de akeligheid van de lange en koude nachten te verminderen de krachten der manschappen waren uitgeput en de laatste scheepsbeschuiten werden rondgedeeld het bier en de brandewijn
niet alleen weder voltooide maar zelfs schoon zij zich met twee eigen kinderen weldra gezegend zag de voorkinderen van haren man het nooit geheel boetbaar verlies eener eigene moeder zooveel mogelijk door eene hartelijke liefde en zorgvuldige opvoeding vergoedde
daar zelfs de behoeste uit wand en zeilaadje van andere was te lezen dan deed zij blommesteyn opmerken hoe verschillende de kleur was der golven en welke aardige kronkelingen langs derzelver oppervlakte de wolken rooks door het schieten geboren vormden
eene voorbidding voor zijnen zoon liet doen paste zij alles op hem toe en vereenigde zich met elk woord van den i eeraar die zeer ernstig om deszelfs behouden en spoedige terug reize bad ja zij twijfelde of zij wel ooit eene voorbidding zoo hartelijk had meêgebeden
heel andere werken zond hem die man van den toenmaligen smaak lid van verscheiden dichterlijke genootschappen van welke het zachtkens aan in het vaderland en bovenal amsterdam tot nadeel evenwel van waren smaak en dichtkunst begon te
daar nu de wind aan het noordwesten was zette men weder het zeil bij en allen spanden nu nog eenmaal hunne krachten in om onder het zeil met de riemen alles te doen wat mogelijk was
na de gewone pligtplegingen die van zijnen vertoornden geest te kenbare blijken droegen dan dat zij der opmerkzaamheid van den heer wynstok en diens huisvrouw zouden ontglipt zijn nam hij afscheid
en het is mij gebleken dat alles wat gij mij gisteren van uwe omstandigheden gemeld hebt volkomen met de waarheid overeenstemt
dat gaat niet zoo dat moet niet zoo mijne gemalin had de schoone hand moeten kussen die zulk een juweel had wedergevonden en met een drukte hij antje een kus op de hand er bijvoegende vraag nu schoone juffer wat gij tot een aandenken of tot een vindprijs
daar kwam nu eene schuit aan boord om den loots van den groenlandsvaarder af te halen en blommesteyn schoon hij anders geen vaardige briefschrijver was kon nu toch niet nalaten om denzelven
in het algemeen zeide hij dat hij afscheid bij goede kennissen genomen had en hij luisterde zijne moeder in dat hij bij antje wynstok geweest was en haar alleen had te buis getroffen
met de grootste ingespannenheid geluisterd werd schoon onder de aandachtigste toehoorders bijzonder juffrouw antje de moeder van den reiziger en zijn oudste broeder fredericus christophorus moesten geteld worden
en in dat oogenblik hethaalde blommesteyn nogmaals zijn verzoek om bij haar afscheid te mogen komen nemen antje voerde hem met veel ernst toe ik kan het u niet toestaan of weigeren maar het huis van mijne ouders is u immers niet verboden zoover ik weet
die er tusschen zijn vertrek verloopen zou maar zeer kort zou wezen daar het schip waarmede zijn neef vertrekken zou reeds vrij ver met de inlading gevorderd was
ja zij was tegen hare gewoonte zoo in zich zelve verzonken en treurig dat hare moeder hoewel deze in het vertrek van blommesteyn de reden van dit verschijnsel genoegzaam dacht opgelost te vinden echter niet kon nalaten haar te vragen wat haar deerde
dat ook juist vader blommesteyn heden bij den heer wynstok en zijne vrouw dadelijk aanzoek voor zijnen johannes gedaan had om meer openlijk naar hunne dochter te mogen verkeeren
ik verbeeld mij ook dat wij ons aan boord menig uur als het stil weêr is en wij niets als lucht en water rondom ons zien zullen daarmede kunnen verlustigen