AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
de held was langzaam de rotsen op geklommen en spiedde
helaas te vergeefs wendde zich herakles af van de helden die haalden het gouden vlies wat thans hij zoekt in het oosten
zoo naderden wij de een vor de ander achter elis en ik zag het weelderige landschap golven van weiland
zij zullen wie weigert de boete te eindigen niet omringen meer in het verbodene oosten de nacht was geheel geduisterd ter stede toe was reeds het sombere volk in angstige droefheid om herakles weigering verloopen
maar toen hij op zag bespeurde hij dat over de kronkels van den meander langzaam een smalle bark door twee staande mannen geboomd aan dreef de bark was sierlijk gebeeldhouwd in den vorm van een grooten dolfijn
en de donkere wolk de monsterklomp der raafzwarte purper vlokkige rossen scheen als door den afstand heen hem te naderen en neêr te stapelen over zijn hersenen
en wij snoerden den gordel dien iolàos terug heeft gebracht uit mykenæ onder den boezem van de beeltenis der godin herakles haalde diep adem als verstikte hij onder de stille en zwaar wegende smart
de elegie onderbroken door dof gebonsde omwondene gongs en toen de held had gevraagd wiens uitvaart men vierde had men hem vol smart en vol vreeze niets durven melden
en door de purperende duisternis klonk steeds nu telkens door den angst verwekkenden snik onderbroken het krankzinnig gebrul van den held
wat gaf hem zijn kracht tegen hera's haat hij was de verdrukte bastaard zijner bedrogene moeder alkmene tot wie zeus slim was geleid geworden door hermes de god der goden in de gedaante van
helderder klaarde de morgen niet en het latere licht bleef grauw als de dageraad was geweest zonder rozen des te meer
o noodlot bedacht hij zich misschien vreesde hij zoû deianeira hij meê met den knotsslag treffen terwijl met de pijlen de pijlen die niet hij beminde
en niemand weet noch van mijn geluk noch van mijn smart u o verwinnaar o zoon van zeus o ares broeder spreek ik het eerst van die smart
van hoe veel weemoed en smart doortrild de reien der spinsters en weefsters de reien der herders en hoeders
die alleen heerschende na dood van vader en broeder in aetolië ten prooi weldra zoû vallen aan de bedringing veler vrijers en vijanden meleagros had herakles in den vreemden droom
maar herakles dwong ze zacht zich weêr in het gras te leggen het was een lieflijke zomernacht en herakles voelde zich lucht en uitgerust als hadde hij lange geslapen na zeer vermoeienden arbeid
buiten voor het eiken huis omhelsden de vorsten keyx en ifitos hyllos weenend van vreugde met iole en de vrouwen stortte deianeira de eikene zale binnen
en blanke hand om des helden derde pijl te weêrhouden haar goddelijke vizioen van woede vervulde de brandende luchten
woest wendde de wildeman zich en hij zwierde razend den knots als om te vermorzelen wat hem verstoorde maar zij richtte zich en riep luid herakles herken je mij niet
hij ging de veelpoortige stad uit den weg op die leidde in het woud rondom hem breidde de vale vlakte en vérder vielen de blauwige bergen uit een
de hinnikende paarden wringelden steigerend p tegen elkaâr en sloegen neêr met de hoeven de pijlen flitsten uit de skythische bogen de lange helleensche speren spietsten
hij nam het uit de kist en plooide het open het was rijk omrand met purper het ompurperde oker schitterde goud in de winterzon rondom bewonderde het volk
als of een die later dan hij thrachis verlaten had hem in zoû halen nog voor argos bereikt was
wat wilt gij alkaïos volgen wat wilt gij alkaïos dienen weet gij niet wie alkaïos is dien gij heer heet en vorstelijk denkt en wien gij slavinne wilt zijn weet gij niet dat hij de slaaf van
en de vrouwen der kooplui en hunne dochters zingen van die verre oorden gebaren dansend van goden en helden vreemde goden en vreemde helden en zingen eindelijk zich begeleidend op zacht àan getokte harpen
en hij niet u verlaten kan in den morgen voor gij geheel uw plicht hebt vervuld dat geen wroeging vervulle uw gemoed
en herakles rossen steigerden en iolàos ze bedwingende zag angstig over de wetende schare om maar herakles thans riep mede o heiligste priester meld mij den opdracht zoo
zware gevaarvolle werken voorzeker maar toch hoe hij toefde o hoe hij toefde de seizoenen waren gewenteld de druiven waren gezwollen de wijn was getreden onder der dansers rythmischen tred
de leêge liggende kannen wiegelend over den kruin om ze te vullen aan den kletterenden bronstraal en dan terug ze te brengen ze nu stàande op den haarkroon beurende soms beide handen aan de kan ooren heffend
wat bloeit uwe blinkende schoonheid uit de bloedroode rozen verwonderend heerlijk omhoog tusschen de ruwe rotsen van
ving ik niet in vreedzamen wedloop artemis eigene hinde als de godin mij vergunde te doen effent niet poseidoon zijn bewegelijke zee als ik haar over
maar herakles die niet anders droeg in het hart dan de droeve hopeloosheid hield stand in het midden der steenige vlakte strekte de hand naar den
zee wind nereïden geheel poseidoons goedgunstigheid stuwt herakles toe naar hellas snel herdertje zingen te zamen onze fluiten het welkomstlied het blijde lied na het vrome lied
luid brullend donderde het neêr over het aardbevende eiland eurythia en herakles richtte zijn tweede pijl
tusschen de rotsen stond ter zijde geschoven de wagen en buiten den spleet in het reeds hoog gegroeide gras hinnikten blijde grazend de rossen de twee witte wilde
aan wie dierbaar hij was hem toe zij zagen hem schooner en jeugdiger terug dan hij ooit hun verschenen was breeder en krachtiger onoverwinlijker en zij praatten onder elkaâr
of rolden zich over de gladde ruggen in de geurige halmen en madelieven over de steenen hing de leeuwenhuid van nemea lagen boog en pijlenkoker leunde de knots
heldenzonen en heerlijke dochteren zij beloofde mij àlle liefde en àlle geluk maar zij stelde de vervulling van hare belofte o herakles afhankelijk van éen sieraad dat zij mij beval te dragen
waar geryones de goudroode runderen hoedt die niet de weldadige kudden zijn die lief heeft de landman maar het onoverwinbare toovervee dat verijlt in de lucht
en radeloos snikte hij en bonsde zijn harde hoofd tegen het goddelijk metaal tot het blanke vonken schoot hij lag zijn rug als een rotsmassa gestapeld aan den voet van athena
over den steeds zichtbaren witten weg dien hij nog immer niet af kwam de bevrijde boeteling om de eindelijke rust te genieten en zocht zij in steê van de sponde de harde tempeltreden der
opdat gij o heer gevoeglijk u dossen kunt in het offerkleed dat deianeira besloot in den schrijn de kostbare mantel dubbel geweven en dubbel getint hij hield herakles het kistje voor
maar de held die half neêr was gevallen op den harigen huid verhinderde steeds slapend hen te rooven het rossige vel
wil wèg uit mijn oogen godin heerlijke hera bezielt mij en hera is de allermachtigste en
wat o waardige vrouwe zouden latere boodschappers uit mykenæ u melden kunnen reeds toog de held tusschen tal van mykenæërs zegevierend naar argos en is het dankoffer gebracht en de wijding gedaan
en hij dacht aan iolàos en vooral o gedacht hij admete hij dacht aan zijn vijftig zonen niet meer gezien
als een boeteling knielde de held en snikte in zijn handen en allen die hij had leed gedaan omringden hem want zij begrepen dat hera
de gunstige goden lachte herakles schamper de gunstige goden weet eurystheus niet dat zij niet heerschen aan het westelijkste einde der wereld
onweêrstaanbaar in den manlijken oorlog maar mannelijk ook beminnelijk in afrodite's armen was hij niet eerder de welp van een wilden tijger het jong van een ruigen beer
als een gouden zwaan dreef het de weêr geëffende zeeën over tot de held zich plotseling vol wanhoop en ijzing bewust werd dat het gestrand was aan een smallen dijk
of verwoestende orkanen den uitersten rand van het sombere woud hadden doorvaren en in den vagen schijn van den nachthemel in de vage schaduw der rotsen in de vage klacht der steunende waaiïngen strekte zich de vlakte nemea's uit
de held teederder omvatte de vrouwe in zijne armen en zij snikte tegen zijn schouder en dempend tot verleidelijke zachtheid zijn diepe stem sprak herakles
maar levend het monster te overweldigen en levend het tartaros uit te voeren en het levend der wereld te toonen terwijl het links en rechts den overweldiger hevig happen zoû met de drie muilen
zoû het dan oit gebeuren dat mijn boete eindige dat ik hier te thrachis bij vrouw en zoon tusschen mijn herders veehoeders landbouwers
daar ginds ver naar het zuiden toe woont helios in een gouden paleis daar ginds daar ginds ver naar het oosten toe zweeft eos uit de guldene
deianeira kentaur treed sneller herakles na wat toeft gij en talmt en mart ben ik niet heraklcs gade zoû ik hem ontrouw zijn die hem zocht tot in
om zijn doellooze kracht die gefnuikt zoû worden door éen slag van den voorklauw des monsters door tyfon den reus verwekt uit echidna de
door woud en aan heuvelzoom de vreugdevuren die nacht zichtbaar vlammende over de wijde al sneeuwwitte vlakten
hij was uitgelaten en speelsch als een kind hij slingerde zich op mijn rug ik draafde in spel met hem voort en hij lachte
dat hij over den grond in iedere grijpende hand een vluchtenden kerkoop bij het beentje greep onder zijn buik een anderen kerkoop hoorde gillen en voelde dat er een vierde poogde wèg te wriemelen onder zijn been
en trilde daar terwijl de vloed van het goddelijke bloed tappelde door de vallei en de zware echo van hera's gil was de eigene wanhoopsgalm van herakles
ring of kleed en binnen den ring van het bloed te doen smeden of het kleed met het bloed te beteekenen zoo dat hij weêr komen zoû
de avond viel iolàos had zich gestort aan herakles borst en hij snikte o makker o meester snikte uit iolàos volg ik u niet waar gij gaat
toeven wij dezen dag hier op deze gezegende plek waar athena mij terug schonk wat ik verloor mijn zinnen mijn vrouw mijn vriend
terwijl de roeiers neêr gestreken de zeilen angstiglijk de riemen bewogen op starende vol huivering naar die de nacht doorflapperende vage vlerken naar die treurige vogelen die eenmaal waren menschen geweest
drong dan dierbare plicht der dankbaarheid niet mij p te maken naar thrachis naar herakles huis naar zijn gade om haar te melden hij leeft o goden zij dank de held
het bezwijkende ros dat ter zijde zwikte en neêr lag herhaalde herakles den zuiver berekenden knotsslag tegen des derden ondiers
daar de held zich allereerst op maakt ten tempel zijns vaders te argos om er het dankoffer te volbrengen voor het goedgunstige einde zijner langdurige boete
peinzende bedacht herakles of hij zich een duurzaam krachtig wapen gewrocht had en voelde den knots aan dien hij rusten deed op den breeden stomp zoo als een athleet voelt eens anderen spieren
die herakles ten geschenke waren geschonken door den koning keyx nadat de held diens rijk bevrijd had van het drieste roovervolk der dryopen
hier staat herakles dien hera bezielde zijn arm was sterker dan ooit zijn geest was helder zijn bloed stroomde zuiver en niet vergat hij de louterende zoenofferen te volbrengen aan de zijde van
maar zijn liefdeblik gold niet deianeira de vrouwe heur hart zwaar van zorg en leed om den held luisterde niet naar haar eigene ijverzucht in die ééne gedachte hem wèg te voeren van hier
zweefde luchtvoetige lichas aan snelde hij op den nauwlijks den weg àan roerenden tip der teen tusschen de voor zijn kreet wijkende menigte voort
en weenende snikkende viel zij voor den voet van afrodite's beeltenis en riep de godin wie herakles had den verren gordel gehaald toe of zij zwakker was dan de vreemde astarte
en hem dekte alleen een ronde looveromrankte hoedje zijn lokkenomrankte hoofd nieuwsgieriglijk naar den menner
noodlotbestierderessen is zij beschikt door die van herakles en herakles is de boete een dartele vermeiïng
rondom hem verschoot schaduw doorwemeld de zoom van het woud beneden zijne blikken zonk diep de zee kalm onder de starrige lucht
xxxxv te thrachis waarde de weemoed en sloop m de smart uiterlijk gedijde herakles landelijk bezit onder de zorgen van
nader sloop eurystheus van achter zuil tot zuil tot bijkans in het midden der zaal maar toen hij bespeurde hoe grooter dan welken ever ook deze doode witte ever daar gestapeld lag
naast zijn goddelijke minnares die hèm geklonken had in den boei harer lusten beminde hij de vrouwen der wereld en de nymfen van wouden en wateren en telde hij zijne tallooze zonen niet
naar den boord der aegeïsche zee waar gij zekerlijk wel een schipper zult vinden die u over vaart naar het land van het oosten
deianeira was de gade van herakles de beheerster zijner bezittingen de moeder zijns zoons de heelster zijner wonden de troosteresse van zijne smart helaas de troosteresse niet
en herakles hoog den knots duizelig van drift de duizendzuilige zaal binnen donderde voor hem uit handen geheven vluchtten de laatste hovelingen ten doode verschrikt en verscholen zich
met de scherpe stekels die haar door priemden en zij spreidde de mantelstof over den grond waar het schitterende oker
waarom bemin ik de pijlen niet zoo als de knots mijmerde hij vreemd verder nù zijn zij toch allerverschrikkelijkste wapenen die zullen verwekken ongeneesbare wonden
niet gewoon waarlijk is herakles zich torsen te doen door een ander en niet bevreesd is hij dat de voeten vochtig hem worden
en wijl hij rustte fronste hij de donkere brauwen en bromde voorwaar zoo ik geweten hadde dat herakles zich hadde vermeten te vermoorden mijn zoon diomedes
en nog immer niet zie ik aan hem varen door der groote zee schuimende baren o herdertje o herdertje wacht ik dan te vergeefs is herakles dan een grote held dat hij de groote zee
het waren de lieflijke zomerdagen de eene na den andere volgde en herakles genezen hernam van dag tot dag zijn kracht
weet gij niet o hartelooze dat mij beschermt de eigene vader wiens vorstelijken toorn zelfs gij o vorstin zult verwékken zoo gij weêrstaan mij blijft
of op den aâr tot vlak bij argos opene poorte de snelle boodschapper de snuivende rossen naderde naderde en te gelijker tijd het daverend
hij dacht aan wie hij bemind had toen hij nog naar de liefde verlangde hij dacht aan megara de dochteren thespios hij dacht aan hylas en aan abderos ook dacht hij aan iole en
en zoo hij thans keerde naar thrachis zoû hij kracht niet vinden zich wederom los te maken uit deianeira's en hyllos armen om naar mykenæ te gaan en te vernemen den laatsten o goden den àllerlaatsten opdracht
en haar droef droomende hoofd vl zorgen waar hij toch toefde waar hij toch was tusschen de beurtzangen der herders die de huppelende
voedster voedster spoedig wil toch komen en neem mij den kleinen hyllos en leg hem te bedde want ginds nadert tusschen de herders en herderinnen eene vreemde voorname gast en ik zal te gemoet haar treden
weenden de vrouwen maar zij beval dat zij haar brengen zouden den ampelen reizemantel dicht en licht geweven uit amethysttintige dubbel geverfde wol en zij sloeg de weeke plooien
waar is herakles knots en waar zijn zijn boog en pijlen en de kerkopen angstig schreeuwden om genade door elkaâr en riepen waar waren de verborgene wapenen
om der goden gunst land en lucht en zee en de koning augeias dankbaar telde herakles zelve de drieduizend runderen voor kastanjebruin van glanzenden huid krachtig van schoften en borst breed van wijde hoornen en
ter stalle zich en reeds hinnikten de blanke rossen door de blanke nacht galmde het vreugdegezang van alle kanten door de blanke nacht walmden de rosse vuren der vreugde
overdropen van tranen en wringend de handen en gij bléeft niet veilig bij den vorstelijken broeder
maar thans drukte iolàos hij op zijne borst en duldde dat lichas naderde de berkenhouten schrijn zich ontsnoerde en zeide
aan hunne krommende halzen woeien achter weg de zwart purperen manen golvende aan hunne raafzwarte lijven woeien de zwart purperen staarten kronkelend uit en van zoo verre glansde fel bloot het bijtensgereede gebit
zoo ver naar dierbaar hellas zoo wreed naar zijn vaderland naar mykenæ naar zijn meester naar
het waren om herakles spierige reuzigheid de reuzige spierigheden der eikentronken zij wrongen zich barstend van kracht
wat zal ik sterveling tegen den oympiërs kunnen wat vermag ik tegen den goddelijken broeder beiden zijn wij zeus zonen maar ares moeder is hera die mij haat der goden
tot zij naderden het paleis van hippolyte zij verschrikten want zij zagen de vorstinne zelve zij stond op de hoogste tin en riep
nu ik u omhels en niet weet wanneer ik weêr u omhelzen zal nu weifelt krachtige alkaïos nu wanhoopt hij aan de overwinning
had op herakles wensch tusschen de voorbeen en de groote lier gezet en zijn handen gleden de snaren langs hij speelde en zong
maar herakles sliep niet naast den slapenden knots hij overdacht zijn leed om de zijnen die hij gedood had toen hera hem met razernij had vervuld
en zijne blauwe oogen waar het smartelijke grauw in dor smolt volgden het spel van zijn argeloos kind het is goed zei de hij dof
thezeus en meleagros en wie kan herakles aan het einde weêrstreven waarom zoû het niet beschikt zijn dat ik vergezelde de helden
door haar eigen gloor rees de godin uit als op een gegleufde zilveren zuil zilver ook straalde heur schild zilver flitste heur helm zilver schichtte heur speer
daar die als zilveren glans bijna tusschen de rozen dor door scheen hare azuren oogen waren allerliefst zacht van kwijnende loomheid hare mond
menner ik zie de enkelfluit hangt je ter zijde als ik reeds hoorde o knaap dat de dubbelfluit zong aan je lippen
maar bang was niet iolàos hij stormde den rots op en riep herakles herakles dien ik bemin
mykenæërs deze opdracht kondt herakles einde nu weet hij dat hem steeds het noodlot dreef naar het eindelijke einde toe
het heden is heden deze lieflijke plek van zomerzon schaduwwoud zilte zee en iolàos zal als ware hij een vroolijke faun
o iolàos der sterflijken dood dien te laf de held is om zich aan te doen der sterflijken dood omdat noch in het westen noch in het zuiden of noorden de held om kwam daar hem gnds de gunstige goden omringden
herakles stond en bad ter zijde uit de vrouwevertrekken werd laag een roode voorhang gelicht een jeugdige jonkvrouw een kind blond en blank
hunner goedgunstigheid dwaalde de vrouwe van smart het nachtwoud uit en doolde terug over de weide zoomen waar zoo vaak herakles zelve gedoold had in weemoed om zich en smart om
en in hare smart wist zij niet beter te doen dan herakles het kleinood te zenden opdat het tooverpurper onzichtbare robijn verborgen in het roode goud van den ring
het deinsde terug en dampte in zijn eigene dwalmen en braakte zijne eigen vlammen maar het was of vuur streed tegen vuur
niet naar het westen reeds tweemaal betreden noch naar den zuidelijken horizon waar helios heerscht boven libyë's woestijn
zij woesten ares wien zijn koperen helm wien zijn zware zwaard en zijn klaterende schild en zijn kletterende speer afrodite's eroten onder rozen zullen begraven
en zijn huis genaderd aanschouwde hij op den drempel zijne blanke vrouw die de armen hem tegen strekte en hem noodde te bedde te komen
dat een ongeduld des boetelings hart vervult een ongeduld het werk der boete te eindigen een ongeduld naar thrachis terug te keeren vrij o vrij vrij endelijk van boete
en stond in den zuiligen voorhof te staren of wellicht niet een vreemde koning hem bezoeken kwam om hem zijne dochter tot gade te bieden
opdat hij met haar keere naar huis zijt gij het admete die mij komt verwijten wàt stamelde herakles wat heettet gij mij toch u te halen opdat gij gelukkig zoudt zijn
en handenwringende smart kwijnde zij nu naderde de witte winter en dwaalde zij weenende langs de wind omgierde heuvelen
en den mykenæërs geen wrok zoo der stede dubbele poort u blijve gesloten eurystheus beval mij u te melden dat sedert gij te laat den gordel der amazonenvorstin aan admete bracht
mannen wier vrouwen en kroost hij versloeg houwt hem met bijlen neêr
en vrouwen aan spoel tinkelend weefgetouw bedacht zorgenvol deianeira waar hij toch toefde waar hij toch was
hief den blik omhoog naar wie hem stoorde uit den rooden hemel en hij vlek bij vlek zwart zag warrelen voor zijn oogen
in steê van nederig te wachten op den uitersten drempel gij meent mij te dwingen met eigene stem uit te spreken welk werk ik thàns u gelief op te leggen tot boete voor uw tallooze
tot hij wreeden diomedes eveneens overmeesterd zoû hebben geboeid om hem zoo hongerig de rossen waren voor te werpen aan zijn eigene monsters
en slierde den leeuw af over het plein terwijl de deurwachters de deuren sloten het volk verzamelde zich dicht om den held en den leeuw en zij juichten blijde maar zacht dat eurystheus niet hooren zoû en vroegen
om dan berustigd en rustig gelukkig te leven te thrachis met vrouw en kind en trouwe dienaren en tusschen zijne tallooze kudden die hij zoû tellen
gij dooddet de hydra van lerna zeg mij welk werk droeg daarna uw beul u op buiten raasde heviger de
en zij beminde hem zoo dat zij niet was bevreesd al wist zij van megara's rampzalige einde en dat harer zonen en dochteren
rondom het vat ernstig en waardig als waren zij om den troon geschaard stonden verzameld de hovelingen terwijl de jagers torsend den ever blank den buit weg brachten naar den achterhof toe
au de vlammen de vlammen de vlammen zij stijgen naar mijn hoofd zij dalen naar mijn hielen zij gloeien naar binnen toe
onder zijne razernij bleven rondom hem als vrienden de kinderen vreesloos zagen bewonderend tot hem op jongelingen en maagden beminden hem op de eerste treê des paleizes stond de wachtende slaaf
gebalsemd met den kostelijken balsem de heilige zalf van artemis zelve die weldadig is aan de wonden der jagers scheen hij verjeugdigd in mannelijke schoonheid
en rondom de vorst en de vorstin dansten de vrouwen die waren als knapen en de knapen die waren als maagden terwijl der rozen bladeren regenden
zijn machtige handen hingen spierzwaar maar zonder kracht de aderen gezwollen de vierkante vingertoppen doelloos wijd uit elkaâr
o zegt mij gij dochteren van het verre oosten en zingt mij en meldt mij hoè was de gemaal van die vrees verwekkende vrouw
hoe verbleekte zij niet in weemoed en smart als zij de handen leêg weenende staarde zittende op de eiken bank buiten of binnen bij de weemoedig zingende werksters
marde afrodite op den weg dien gij gaan zoudt want hijzelve riep mij tot hem en sprak mij liefdevol bergende aan zijn borst
en de verwilderde haren en de verwilderde baard wapperden om herakles heen en zijn oogen bliksemden in zijne krankzinnige woede
dus schelmsche snaken en herakles deed aan den tak de kerkopen wippen en wippen terwijl de vrouwen in de bark hel lachten zoo ge ten eeuwigen dage niet wilt blijven dansen van laag naar hoog en van hoog naar laag
de zwiepstaart sleepte machtlooze geesel door het stof van de straat was zijn aankomst een zoo verschrikkende ontzetting dat mannen vrouwen kinderen in éen drom voor hem uit vluchtten
het zij zoo sprak de held terwijl het bloed sissende stolde om den koud stalen pijlepunt zij zullen ongeneesbare wonden verwekken
in een gedoken de te wijden kroon om den puntigen kruin had eurystheus reeds vor de held hem verscheen overwikt overwogen welk werk hij wreed hem vor zoude werpen tot boete
en uit de meduza kop in den aigis gloeiden de onsterfelijke oogen der gorgo met twee felle sterren de heilige eigenschijn der jonkvrouw baadde over herakles breede voeten hij bleef zitten somber en droef
maar vreemd de paarden uitgeput te thrakië schijnen mij toe in kracht te herwinnen nu wij huiswaarts genaken
en de aan de zijden des wegs verdeelde menigte volgde nieuwsgierig des menners angstig vroolijken blik en hoorde in der daad den schellen kreet van éen die waarschuwde zijne snelle
de goden hoe wreed ook soms zijn mèt ons en hera haat alleen o
en ze zouden uit zijn greep wèg spuiten natte spoken die zij waren en in hare bronnen dadelijk weêr zich herscheppen en lachende schudden de slijmerig groene haren
durende den langen rit naar mykenæ stond herakles droef te moede nu verlangde hij niet meer naar de liefde als hij zoo vaak had gedaan zich op makende naar mykenæ nu was uit het huis van
en zij stroomden de duizenden den heuvel op naar den tempel van àlle zijden maar daar ginds zagen zij herakles als dol rukken rukken aan het kleed en
is de stralende perseïde mijn neef verborgen in vat verstoken in kelder of slechts verscholen achter zijn troon en wenscht hij niet zelve uit vat uit kelder of achter den troon het zesde bevel te doen klinken
of stiet met den boozen elleboog de schachten die hem hinderden weg meer naar achteren toe en zoo in steê van uit veilig en schuilhoek diomedes monsterlijke rossen neder te vellen
om den baardmond en zelfs zo matte lusteloosheid weifelde na in de krachtige leden dat allen het zagen hoe de held was verouderd misschien meer nog in ziel dan in lichaam
erlangen de liefde moet ik den gordel verlangen eener andere de talisman van andere liefde de talisman van ander geluk en thans vraag ik u o herakles alleen mij dit raadsel op te lossen mag admete haar
dan vol van weemoed en vl van smart ontsloot de vrouwe de kist nam de bol in de hand en vroeg zich af waar herakles thans kon toeven
huilende schreeuwde de held schokkende van den hem door razenden koorts de nagelen van den leeuw over mijn lijf en zijn vlammende zwadder gespuwd in mijn oogen waren zoo vurig mij niet als deze veêren
te heerschen over de aarde beloofd was doet gij hem groote eere en goede gastvrijheid aan gij verlostet hem eerst uit de omhelzenden dood en gij deelt daarna vorstelijk uw rijkdom met hem
zal diomedes ik dooden en zijn rossen verdelgen als ares waakt over zijn zoon maar de goudene afrodite glimlachte en tusschen hare lange oogleden smolten hare blauwe blikken van
en hij betreurde haar allen niet en zijn droefheid was om zichzelven en niet om haar allen die hij bezeten had die hem hadden bemind
hoe vaak had zij niet met den trouwen menner het heiligdom artemis bezocht in het woud en de kostelijke offers gebracht en de groote godin die haar held beminde gesmeekt hen ten minste weten te doen waar hij was
waarom hieldt je mij niet tegen o talmende toen ik mijn kinderen versloeg megara verworgde alkmene het zwaard door de borst dreef
opdat haar het nieuwe leven zoû geven wat afrodite beloofd had zoo de jonkvrouw zich ooit snoerde hippolyte's gordel onder den boezem geluk en liefde
bloedrood en doorneloos laag bloeiden de rotsen langs met tal van knoppen die hij ontluiken zag ook al faalde hen de zonnestraal het was als een pad van rozen dat grillig slingerde over de rotsen heen
die niet op godezoonrechten pocht zelfs niet praalt met heerschersrechten van moederszijde maar wien toch het vergund is te gaan waar hij wil
achter de den vloed p glijdende en mede met de wateren windende gouden dolfijnenbark steeds omwonden de held door de broze schakels der bloemen
godin vervolgde als der andere goden liefde niet waakte eén enkelen oogenblik nu was hij genezen gezond nu was hij weêr krachtig en het vijfde werk was volbracht tot zijne eigen verwondering
en herakles lach klaterde klaterde langs de zuilen maar eurystheus achter zijn troon uit riep uit mijn oogen uit mijn oogen die monsterlijkheid weg wèg van hier
en in het midden van het rozenbosch rees de ronde marmeren tempel open en verzichtbaarde het lieflijke beeld der godin
terwijl de ruischbrandende eiken zijn werk verlichtten en herakles keiharde vierkante knieën drukten op het huilhijgende monsterlijf en zijn vierkante vuisten drongen dichter
voor den onschuldigen zoon uws gemaals voor den bastaard dien uw haat derven deed zijn godezoonrechten
om welker verovering een volk van strijdbare vrouwen was verdolgen een stad was vernietigd een vorstin zich gestort had van torentin
perseus stam die dien dag zoû het licht aanschouwen een machtig heerscher worden zoû hera had haar gemaal den eed bij den styx doen zweren dat zijne voorspelling waarheid zoû worden
en schitterde de azuren vonk door haar even verlegene oogscheelen heen toen zij fluisterde maar ares o herakles waakt niet
herakles herakles o herakles toef nog makkers van herakles toeft nog opdat mede iole ten boorde stijg
padde vermorzelen zal ik je monster onder mijn knots onder mijn voet tot je bloed spuite en je hersenen spatten eurystheus open de deur
steeds boven hem trilden in zijn gehevenen greep de tengere leden van lichas wrongen smeekend de ronde armen
der priesteren van poseidoon maar hellas wordt geteisterd door poseidoons eigenen stier de blanke stier van kreta die op minos smeekbede om zijn koningsrecht te bewijzen op rees uit de golven dien minos
zoo wij voorzichtig niet waren o herakles zouden wij ongetwijfeld je dooden heb geduld heb geduld mijn gemaal zie ik trek weêr een stalen schacht uit je borst en het bloed vloeit over de
wees steeds afrodite's vinger in de richting van diomedes slot en wat hij aanschouwde vervulde met deerenis ares woest mannelijk maar edelmoedig gemoed
bemind en geëerd en toen hij gegaan was om de stymfalische vogelen uit te roeien had zij in het heiligdom artemis gewijd in het woud
en uit de beving van zijn onmachtigen arm viel de knots dreunend ter aarde als een vriend die bezwijmde toen opende herakles de armen de handen en in de wijde duizendzuilige verlatenheid bad hij
nù zoû zij gedachtig aan stervenden nessos woorden herakles in den zoeten toover boeien opdat hij van haar haàr alleen blijven zoû en hare stille
die den jongeling een amazone deed schijnen zij zelve bleef naakt maar behield zich helm en schild en speer
en de vrouwe in de armen twee malen ter zelfder tijd ontduiken het heilig recht deianeira verschrikte om nessos woorden en zij fluisterde tot haar
ik zegen mijn lot ik ben paard en ik ben mensch ik zoû met u o alkaïos niet ruilen willen
en herakles roeieren juichten luid op maar uit het eikenbosch klonk een roep de schelle de angstige de terug houdende roep eener wanhopige
den aardgrond ontwrongene wortels stiet verder zijn voet tegen de ronde doode koppen en menschelijk karkas dat de vlakte
menner der niet minder dan mijne geiten blanke twee wie wacht gij over de zee om wie zucht ge en aâmt ge naar lucht
maar somber zei de de held thans zich herwinnende na de eerste wanhoop ween o iolàos niet nooit wordt het stervelingen gegund te weêrstreven godenwil en noodlot
reeds gleed de bark van daar wég geboomd door de beide mannen met eén ruk had de held zich kunnen bevrijden maar hij wilde de ruwheid niet plegen tegen de thans m kijkende
iole beurde de handen treurelijk op en in haar bleek droef ernstig gelaat trilden de oogen vol tranen toen zij sprak
omdat luider de stemmen zongen en hij plots door den lach van hera heen meende te hooren het verschrikkelijk gebriesch van den ever hief hij de bevroren oogscheelen op meenende dat het einde genaderd was
het felle schitterende leven het leven van daad meenende hij zekerlijk dat de zee hem mede dreef
en hij bewoog zenuwig met het been en verschikte zijn zwaar gewicht en de kleine schelmen trokken al meer en meer onder den slaper het vel naar zich toe
de jonge amazone die hem hare liefde gegund had en toen hunne oogen elkander ontmoetten was het beiden onmogelijk te strijden en terwijl krotos melampo omprangde schijnbaar in strijd fluisterde hij haar in
is een vorstenwoord riep mijn meester den koning terug en ik zeg u o koning augeias dat agathokles u voor drieduizend runderen de stinkende stallen door spoelt met uw spade in bevende hand vrees ik
en herakles rùkte en iolàos en lichas maar zoodra zij rukten schreeuwde de held als in doodspijn uit en hij riep nu met zijn verwonderde beefstem angstig
voorzichtig open het deksel dat de heilige wijn niet storte het zal onnoodig zijn de amforen te vullen wij drinken het vat leêg o herakles voor de vreeslijke morgen van uw einde dage vergeten wij de gruwzame toekomst
xxviii de wildeman der woeste bosschen gelijk stond reuzig en razend herakles verwilderd de zinnen voor wat restte van diomedes slot
en de westerpoort van des monsters hol gaapte gelijk diens eigen verschrikkelijke muil want het braakte des gevluchten donderbrul uit die verdaverde laag over de aarde
want zoo geheel anders dan de natuurlijke liefelijkheid van bloeiend hellas was de gloeiend roode woestijn waar in de wateren niet welden
na de ure van liefdezwijmel zorgeloos niet anders dan of gij waart priesteressen van afrodite die skythië door zwervende krijgers ontvingt in veile bedden voor luttel geld
en greep der zuster stralende vingers de nacht lag nog roerloos neêr over omfale's paleis te tmolos de zuilen stonden nog slapend de fonteinen ruischten niet de getemde leeuwen sliepen in een hoek van den hof
de held doopte zijne derde pijl en hij lachte daverend op brave iolàos je angst voor het doode bloed maar je angst te niet voor den herlevenden halzestomp en brandde met vlammenden fakkel
boomen met breede bladeren en purperen bloemen en doorweven van wilde lianen die bloeiden van witte bloesems twee malen reeds stoof voor hem uit een verschrikte dryade
hij vermaakte de helden de gelijkmatig riemen bewegende argonauten met te fluiten op zijn rieten fluitje hij kweelde als een vogeltje aan mijn voeten en de helden zagen hem lachende aan wijl zij roeiden en streelden hem zijn ronde kinnetje
helaas zij hoorde den klop nooit en de weemoedige dagen en smartelijke nachten wentelden wentelden om
menner zingen samen onze fluiten tot poseidoon om hem te bidden goedgunstig te blijven tot herakles komt ja knaap zingen onze fluiten samen
en zoo wel de plukker wil deelen de geklonterde melk en den honingkoek in de herdershut zal het vordeel aanbrengen den nederigen gastheer als deze heilige appelen van het westen één nacht ter neder liggen onder zijn rieten dak
steeds verzwegen ijverzucht haar verborgene ijverzucht haar geloochende ijverzucht verwelken zoû verwelken met de giftige roode bloemen die haar
xxiv plotseling schrikte hij op gezang langs den breeden weg
zilverde langs het schuim van de beek en als dauw verglinsterde langs de heesters en de over den grond gevallene bladeren
door de zaal voer een rillende huivering toen vloden allen naar buiten in ontzetting de herauten waren verdwenen alleen in het midden voor den leêgen troon stond herakles
zij waren tusschen de duistere zuilen der onmeetlijke zalen als helsche schimmen en larven zwarte en purperen spooksels die vervloden bij den dreunenden stap van den held
welk loon betaalt dan de werkgever den arbeider uit voor zoo verpestenden arbeid luid lachte de koning augeias en hij riep tot mijn meester die steeds stond beverig van stem me en van knieën krom hoor mij o brave
ik weiger hoort gij eurystheus ik weiger zelfs al zoû het mijn zwaren tred oit mogelijk worden de gouden gehoefde
zwijg riep hij uit spreek niet meer de onheiligheid uit die verzwegen wordt eurystheus droeg u op te sterven op de onbereikbare toppen waar over de eeuwige ijzen heerscht het spook
en eurystheus om hera's bemoeiïng was het eerst geboren maar klein zwak schraal en mismaakt en troonde nu heerscher mykenæ's op den breeden ronden troon voor hem stond de held
toen wilden de snaken het leeuwenvel stelen en zij gebaarden zelfs of zij heel bang voor het doode monstervel waren
door donder bliksem en slagregen en wierp zich snikkend over de doornige struiken
de droom des helden bleef leêg hij ademde moeilijk in zijn roes van zware beschonkenheid toen scheen in het verre vizioen van den slaap een verre booze god te rijzen die straalde uit de vlammen van het laaiende vuur
o deianeira zoo eenmaal herakles boete is volbracht zinkt diep zijn gelukschaal neêr geluk o mijn held o mijn man geluk met herakles en hyllos samen te thrachis
haat gij mij dan tot het einde o liefdelooze zoogmoeder wier melk onwetend ik zoog door athena's zorg
o mykenæërs ziet hier staat herakles het offer bereid tot uw wraak de armen open wachtte hij af den knots als een weenende vriend tegen zijn schouder geleund
langs de slingerende kronkels van den meander
u het vorstelijk bevel uit de stad verbant tot het tiende werk zij volbracht mykenæ is mijn vaderland antwoordde smartelijk de held en mij smart des vorsten bevel maar het is noch aan mij noch aan u
iole gelaten zittende op de lage sponde en sprak o iole zeg mij komt gij mij melden van mijn gemaal en weet gij waar herakles toeft
vlugger vrouwen den balsem bluscht de zalf niet dadelijk den brand heb geduld heb geduld mijn gemaal en wij heelen geheel je deerlijk gewonde lichaam zoo troostte en zalfde de vrouwe zachte teedere
zijn jagerswoorden doorgloeid van den wijn en de vreugde hadden gepraald en gepronkt voor de
hij blikte op haar neêr smartelijk droef glimlachende ook door zijne grauwblauwe oogen heen hij sloeg de armen vl medelijden rondom haar heen zij weende toen aan zijn borst
o held dien mykenæ bemint o herakles gunsteling der goden en wiens boete endelijk de goddelijke hera verzoenen moet
nu weet hij dat hij nooit meer mykenæ terug zal zien nooit meer zal treden de gronden die dierbaar hem waren als vaderland nooit meer te thrachis terug zal keeren met trouwen iolàos bij vrouwe en bij kind
en de bongerds wemelden nu van de gesprenkelde rozige bloesems en hij toefde hij toefde steeds en zij zelve deianeira zij had hem hun zoon gebaard
maar waar waar was hij en na de korte vlaag van stille vreugde en verademing verviel de lijdende bleeke vrouwe weder in den weemoed
te spoediglijk die te openbaren spreken mijn gelukkige oogen dan thans niet van hyllos o herakles hij omhelsde haar innig blijde en gelukkig maar de grauwblauwe oogen vol tranen
maar zij zeide niets en breidde hare armen lief hebbende om hem heen dankbaar dat hij haar weêr was geschonken en sprak niet van admete
deianeira's geschenk o herakles heerlijke held dien te tmolos ik niet meer vond en niet vermocht te bieden den rood gouden ring
de gunstige goden zij spélen met ons menschen gij zijt de zoon van een god mijn man ik ben de zoon eener aardsche vrouw eener aardsche vrouw die mijn hand versloeg zeg mij
helaas onder deze verbleekende karkassen en koppen stoot mijn voet thans misschien die van mijn eigen kroost heer en held alkaïos
den heilloozen gordel dien hippolyte's verhelderde geest thans weet te zijn de buit van den held voor de verre vrouw wie hij in hellas wijdde zijn liefde
en je vraagt mij of ik lijd of ik lijd die steèds het doodelijke noodlot p roept over wie mij omringt over wie mij bemint over wie ik bemin o
en gij vervolgde herakles terwijl allen stegen aan wal en zij vol ontroering den held omringden hoort mij bid ik u thans ik weet niet of ik de rossen zal vangen die thrakië teisteren
o afrodite gelijke o omfale antwoordde weemoediger de held herakles heeft met de goden gebroken herakles voleindt zijne boete niet ontmoedigd als hij is uit hades levend den helhond te halen
o held hoor hippolyte wij eerden ares en artemis en wij meenden goed te doen de godin eerden wij in de blanke nachten
op der heuvelen grazige flanken weidden de herders en herderinnen de zwaar ge uierde geiten de wollig gevachte schapen en welvaart en weelde weligden alomme
voorwaar wel zal eurystheus zoo hij z weldra aanschouwt onzen held een zwaar werk hem verzinnen maar roemvol voor herakles
toen zeide deianeira o mijn gemaal o mijn innig beminde herakles vrees niet dat ik die je gade ben
boven xxxvii toen zeide herakles den voet op de wagentreê
en toen eurytos nijdig in woede ontstak en noode den overwinnaar erkende en hem weigerde de maagd die prijs was
en vulde hij de grot met zijn groeiende waarde folos ontzette om hem om zijne reuzigheid die reikte tot aan het verwulfsel om zijne breede schouders zijne zwellende spieren om zijn nu stralenden glimlach
herakles had het smartzware hoofd op gelicht en zag uit naar den bleeken schijn het was of de schijn gleed langs de reuzige
en schreeuwde uit de razend gesperde muil schuilende achter een rotsblok toen lachende en luchtig en niet dènkende meer aan eigen dood of verdelging liep de held om den rots en keilde zijn knots op den schedel neêr
en athena's geest over zich voelde en zeus zelve wist te zijn geweest in den ouden geleider molorchos en hij lachte uit zijn jongen
zoodra de held dit zag en hij snel door zijn radeloosheid het berouw voelde scherpen dat hij zijne pijlen geminacht had toen hij de rossen had kunnen vellen brulde hij een kreet van onmachtige woede en razernij
maar aarzelde de godin afrodite haar minnaars woede te wekken door hem te melden dat zij zelve in den droom admete bewogen had hippolyte's gordel te vragen
uit anderer mond dan van wie hem beminnen meld dus priester den opdracht dichter en dichter drongen de duizenden
en sprak luimig en droevig ter zelfder tijd meen niet iolàos dat ik niet speurde hoe mij volgde een makker trouw naar elis
steeds uit luisterend of onverwachts niet buiten ter eikene deure hij kloppen zoude eindelijk eindelijk
over wie hier te vermetel een strijd aanvaardde ga terug o trouwe iolàos toef niet langer noodeloos en berg onze arme bevende rossen ga terug ga terug iolàos
hier held neem mij den gordel bied ik den gordel nog vor ik hem afrodite bied opdat geen gouden band geen tastbare herinnering ons scheide in onze innigste omhelzing
voor luttel gelds of bete broods en antwoordde luimig de koning augeias van elis ter veestallen zouden o brave dwaler zelfs twintig agathoklessen als gij niet klaar kunnen spelen het werk
en de schaduw der rotsgevaarten beschermend voor het oog van goden omhoog en menschen omlaag neêr sloeg waren om een wijder spelonk duizende rozen
om de wijde beenen aan de gebogene knie zag ieder den rooden rand verschrompelend plakken plakken plotseling vloekende en brullende smeet de held den lichten last uit
in de groote granieten zaal waar de lage granieten zuilen torsten het lage gewelf
zij omhelsden zijn knieën zij weenden over zijn voeten zij kusten zijne handen zijn knots wie te ver was reikte wanhopig hem tegen
en op dit oogenblik zich zijne dwaling bewust zijn toorn uit stotterde over de verbaasde jonkmannen herakles lach daverde blijde uit vorstelijker hij dan eurystheus
en ares zal o herakles niet den broeder weêrstreven geen broeder zal broeder bekampen omdat zeus afrodite haar bijstand vroeg en zij machtig verhinderen zal
de held verweekt in zijn zinloos gemoed om den aanblik der armelijke paarden sloeg de armen teeder thans om hunne halzen
een lach van blijheid om de baardige lippen en sprak o goddelijke afrodite blijde wellust van goden en menschen
in kletterend wapengeweld daalde hij uit de lucht op zijn koperbeslagen ebben strijdwagen met de zwarte rossen die de wolken door jagen hij daalde neêr de machtige god en de amazonen vereerden hem
niet naar de noordelijke steppe waar eenmaal themiskyra de torens verhief maar naar het oosten onbekend omdat athena wees ten westen
knots dan zwaaiend dor de wilden kneedde in den zwoelen droom herakles nervige voet wreeden weg over hun lijven die verstijfden onder zijn stillen triomf
wat zijn laatste boetewerk zijn zoû en zeide hem slechts zeus opperpriester na de andere grijsaarden geraadpleegd met den blik te hebben
de blanke schepteren gebeurd had de bergen rondom rezen verblindend van sneeuw de bladerlooze wouden schenen wouden van marmer
toen hij aanschouwde dat hij de goddelijke vrouwe gewond had maar zij de onsterfelijke duldde de voorbij gaande prikkeling van het purperen hydra gif en trok zich toornig de pijl uit
dan het ondier hard keilde op den schedel den knots zoo dat het m tuimelde hoog de vier hoeven en viel en bleef liggen
eurystheus de volbrachte werken welk werk zoû hij thans te volbrengen hebben hij heugde het zich niet verder en toch heugde hij zich admete en smachtte hij naar de liefde
en geen weenende vriend fluiten de dubbele fluit en onzen droom wiegen op dartele klanken terwijl ik mij leg voor je voet deianeira en je hand
langs elis wegen wie de stallen augeias reinigt dien staat gaarne de landheer het tiende deel zijner kudden af maar niemand nog waagde zich aan het verpestende werk en licht kan de landheer beloven maar
omdat het groote beest gebaarde als een dol gluipende boosdronken kat die hem dreigde te zullen bespringen de held schrap op de breede voeten de zolen gegroeid aan den grond het voorbeen gebogen met dij die zwol
maar zeide de jonkvrouw o edele deianeira o herakles goede door alle de zijnen beminde gade
maar reeds schreeuwden en nu verstaanbaar angstig de arme kerkopen waar boog en pijlen waren en knots en herakles vond ze spoedig
vader heilige zeus erbarm u mijner ik ben uw zoon maar geen god ik ben geen onsterflijke aan mijn krachten zijn grenzen gesteld ik versloeg den leeuw
en hij dacht aan admete en gevoelde dat hij haar beminde en altijd bemind had als een onbereikbare glans als de nooit bezitbare nooit omhelsbare liefde zelve
en wenkte dichter den held en hare lieflijke vinger wees recht voor zich uit daar op een breeden rots rees het barre kasteel grauw als rots zelve
zoo onverbeelde ongedroomde wellust als in dàt land diè stad dat hof daar ginds aan de andere zijde der zee
nooit heb ik af of aan zien varen door der groote zee schuimende baren menner o menner gij wacht
de roeiers roeiden het vaartuig de klippen langs en de mannen meerden het schip in een kreek met sterke kabelen om de rotspunten vast
die kalm strekte in de windloosheid en donkerkleurig woelden in die morgenblankheid de duizenden over de wegen
de nacht was gezonken in de duisternis omarmde de held wie hij leed had gedaan en zagen de weenende mykenæërs hem zich verwijderen
boete durende boete lijden durend leed zoo zoû zijn leven zijn tot het einde de vreugd zoû hij niet kennen noch de liefde noch welk geluk ook
dan dat zij vreezen zoude dat herakles haar zoû dooden en zoo herakles ooit in verbijstering deianeira doodde zoû zij gelukkig sterven onder zijn hand omdat haar dood haar van hem kwam
dat voor zoo korte stond een huis des heils was geworden de charis helaas verdwenen nu was admete niet meer en herakles werd zich gewaar
hyper boreïsche steppen zoû diomedes zoo onbeminnelijk en somber broedend in zijn slot van
wuifde hooger de halmen dan elders het gras zwol er zwaarder de trossen dan elders de wijnrank
de laatste die helios weêr terug borg in zijn roode borst maar de held vol van hem verstijvende vrees dat hij het einde der wereld bereikt had en als hij dacht èigen einde
athena wat hoû je mij tegen thàns alleen thàns dat ik wil eurystheus vermoorden
ik afstammeling van perseus als gij zie ik sta voor u uw slaaf gelijk wien gij bevelen zult wat gij wilt
toen naderde de held onbevreesd den zeezoom en overmoedig stortte hij zich in de vreeslijke baren met boog en met knots en zwom naar het eiland toe
om een vierwieligen reiswagen voort te zeulen en in den wagen zat in den amethyst tintigen mantel omhuld eene treurende vrouwe
rossen verslagen hebt ik droomde o herakles deze nacht een lieflijken maar ontroerenden droom voor mij verscheen de godin afrodite en beloofde mij een gemaal zij beloofde de godin afrodite mij een gemaal
ruischen de weenende golven der zee soms weg in andere weêrklank verwekkende golven nu hield de held den jongen boomreus ontworteld in zijne armen geklampt
of zijt gij éen van rheia kubeles korybanten die leert aan de snaaksche dwergen den dans te dansen ter eere der moeder
groeiden de struiken en heesters bloeiende boomen gelijk tot boven hun beider hoofden en in de zwoelte der lente ontloken de duizende rozen de blanke en de roode en de rozige
stond glanzende en streng de godin zij strekte de eene hand uit die rustte op haar groot schild en roerde des helden voorhoofd aan
herakles schaterlachende steeds gehoorzaamde kluchtiglijk en rukte aan de manen het leeuwlijk op en slingerde het zich op den rug en riep
en bij iedere gapende wonde die zij wiesch en met de geurige zalf bestreek jubelde het blijde in haar hart dat zij hem iets van zijn leven terug gaf
en de goden uit hunnen nevel zagen de vrouwe de armen wanhopiglijk rekken naar herakles nog zoo verre tot zij den wagen uit
als een luchtverheveling verhevene eiland eurythia de runderen die herakles voor eurystheus moest rooven
op en verneemt mijn bevel op en snelt te hulpe uw niet meer strijdbare vorstin die herakles weg zal voeren naar hellas amazonen amazonen op
de vreugde het zalig geluk nu hij lag stil als een doode en zoo bleek zoo bleek uit gebloed zijn anders bronzen bloeiend gelaat en bloeiende bronzen leden
over rooskleurigen honig en mengde die zingend zorgzaam samen zij hieven gastheer en gast de diepe
zij de zuster van herakles vriend meleagros die hij bevrijd had uit den drang harer vele vrijers en vijanden en gehuwd had daar zij hem beminde
en toen zij van iole toch wel eindelijk waagde te spreken en zeide dat oichalia's vorstendochter toeven te thrachis zoû tot zij beiden weêr zouden keeren
toch in die koude duisternis klaarde grijziger de zonlooze morgen en herakles de hand aan het roer spiedde uit naar de tragische kust
het paleis strekte zich met wisseling der strevende zuilenlijnen onmetelijk eenzaam uit
op de verlatene altaren wij hebben sedert zij stierven geene meer om de godin te verzoenen want de amazonen hadden de helden lief