AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
ieder aanleider zich aan het hoofd zijner scharen gesteld hebbende verenigde zich de ridders in twee benden en het leger toog in de volgende orde uit de verschansing de eerste bende die met vliegende standaarden uit de legerplaats kwam bestond uit drieduizend beste wapenlieden op lichte dravers
mijnheer van nieuwland sprak zij de ridder zachtjes toe gij hebt uw leven voor mijn vader gewaagd en bijkans verloren gij bemint hem gelijk ik hem bemin betaamt het mij dan niet u mijn dankbaarheid te betonen en u als een broeder te bezorgen
bij de deur der woning van mijnheer van nieuwland hier schaarden de soldeniers zich langs de muur en lieten geen zucht uit hun borst gaan opdat men hun tegenwoordigheid niet mocht bemerken
dezelfde dag dat hij uit vlaanderen met de andere heren bij het hof aankwam riep hij een zijner trouwste dienaren gaf hem zijn beste paard en zond hem in allerhaast naar parijs een brief die hij deze bode mede gaf moest de koningin en enguerrand de marigny van alles berichten en hen naar compiègne roepen
mijn vader heeft der stad brugge veel voorrechten door zijn tussenspraak verkregen en dit heeft de deken der wevers niet vergeten of zijn gezellen ook niet zo echter mijn pogingen niet gelukten zouden wij een veilig middel zoeken om de jonkvrouw naar het land van gulik te doen vervoeren
de oorlog tegen vlaanderen heeft s rijks schatkisten uitgeput en nu gij het middel hebt om in alles weder te voorzien nu wilt gij die muitelingen in genade ontvangen nooit zijn onze geldmiddelen in een slechtere staat geweest mijnheer de marigny kan u dit bewijzen enguerrand de marigny kwam op deze woorden voor de koning
zij droegen hun zegerijke zwarte leeuw van vlaanderen in de verste streken in palestina in griekenland in italië in afrika vlamingen waren het die tot keizer van constantinopel werden verheven een vlaming was het robrecht van
hoe beneep zich het hart van de leliaard wanneer deze duizend bijlen als een doodvonnis hem tegenblonken hij keerde zich om naar de andere ridders en sprak op een droeve toon
en het heeft mij in mijn pijnlijke sluimering toegeschenen dat een engel gods de dood van mijn bedstede afkeerde een engel die mij het hoofd ondersteunde die mijn brandende dorst met medelijden laafde en mij onophoudelijk verzekerde dat ik niet zou sterven
al de beenhouwers zijn gereed de goedendags staan achter de deuren en op de eerste roep zijn de leliaards naar wacht u wel iets geweldigs te ondernemen hervatte deconinck
ik neem de goden tot getuigen van myn trachten om myner kindren lot en t uwe te verzachten jan ten brink
ween niet welbeminde machteld er is nog een ander leven daar zullen onze zielen elkander wederzien en dan zal de nijdige dood ons niet meer kunnen scheiden
door dit gedacht gedreven nam maria de hand harer vriendin en wekte haar met de woorden mijn lieve jonkvrouw word wakker ik heb u iets haastigs te zeggen de aanraking van maria had het meisje hevig verschrikt zij opende de ogen zeer wijd en beefde terwijl zij haar vriendin met twijfel
terwijl zij in hun samenspraak voortgingen kwam de ganse stoet in een vlakte van wonderbare grootte door dewelke de krekelbeek kronkelend stroomde ieder maakte zich op de jacht veerdig elke vlaamse ridder kreeg zijn valk op de vuist de honden werden in verscheidene hopen verdeeld en de leibandjes van de valken losgemaakt
de roovrenbende staet de hopman roept van buiten den dwerg die t slot bewaert hy doet de poort ontsluiten de valbrug dalen en de ruitren binnen
gij hebt gelijk mijn vriend sprak hij ik laat mij te lichtelijk vervoeren maar gij weet het er zijn driften welkers ingevingen men niet kan wederstaan ik zal mijn wapen daar weder aan de wand hangen nu zult gij mij toch uitlaten want ik moet heden nog naar torhout om vee
o laffe fransman riep breydel aldus zijt gijlieden een gevangen vijand hoont en bespot gij onedele huurlingen van een verachtlijke meester
terwijl de ridder dit zegde staarde hij met liefdesblikken op machteld de jonge maagd had de ogen reeds tweemaal opgeheven en weder neergeslagen in haar hart galmden de tonen van adolf met een onbegrijpelijke toverkracht want zij hijgde snellijk en scheen bij een hevige zielsstrijd te lijden
neen viel breydel in dit mag niet zijn zij beginnen reeds zo verwaand en zo dwingend te worden zij roven de boeren van het vrije verkrachten maagden en vrouwen alsof wij hun slaven waren
ik bid voor mijn arme zuster philippa was des jongelings antwoord god weet o mijn vader of de koningin johanna haar niet alreeds in het graf gestoten heeft maar dan zijn mijn gebeden voor haar ziel
opstaande wandelde zij met haastige schreden de kamer op en af en bewoog haar handen met felle gebaren eindelijk sprak zij met doffe stem hoe een klein en nietig volk zal mij de vorstin der fransen durven honen een trotse vrouw zal mij de ogen doen
eindelijk rolden twee blinkende tranen op zijn wangen tranen van razernij en wraaklust o leeuw van vlaanderen barstte hij uit zo handelen zij met uw kinderen
op de ene zijde stond gwyde van het hoofd tot de voeten in ijzer gekleed en omringd van ridders aan dewelke hij het kruis toereikte in de diepte bemerkte men een bende krijgsknechten die zich reeds op weg begeven had
gij moogt het bloed uwer landgenoten niet vergieten deconinck heeft het verboden en jan van gistel die laffe verrader zal die blijven leven neen bij mijn ziel
allen werden geherbergd en zorgvuldig gevoed en getroost de dankbaarheid der kortrijkers en hun vurige vriendschap vergrootte de moed der bruggelingen zeer want altijd wordt der mensen ziel bij edele gevoelens verheven
een suizende zucht met verwensingen en wraakkreten gemengd kwam uit de schaar der burgers en liep als een voorbode des oproers over de markt weldra kwam er een bazuinblazer vooruit en riep
de list gelukte ten volle want naarmate de namen afgeroepen werden kwamen de klauwaards uit de menigte op de markt en begaven zich zonder achterdocht voor de chatillon zij wisten wel dat zij niets goeds te verwachten hadden en zouden zich wellicht door de vlucht gered hebben ware dit mogelijk geweest
een uur hierna was de ganse stad in oproer de noodklok werd geluid de trommen der ambachten liepen door al de straten en een naar gehuil gelijk het ontzaglijk gebulder van de stormorkaan hing boven de stad
zonder hem de tijd te geven om zich op te richten en door dit voordeel versterkt deed leroux nog een krachtiger poging en breydel moest zijn knieën onder dit dwingend geweld buigen daar knielt de leeuw al
hij begaf zich dan op weg met zijn twee zonen robrecht en willem en vijftig vlaamse edellieden charles de valois met een groot getal franse ridders vergezelde hem op de reis
er kwamen nog wel kerken gebedeboekskens uit maar daarbij bleef het al behalve nochtans die flauwe kindervertelsels van duimken jakke met zijn fluitje uilenspiegel enz welke verbeterd en gezuiverd met het oorlof der censuur bleven gedrukt worden
een ander moge hogere ambten najagen voor mij uw lieflijke tegenwoordigheid is mijn grootste geluk ik vraag niets meer de koningin grimlachte en zag met misprijzen op de vleier want zij begreep hoe zeer zijn hart die woorden loochende zij sprak met nadruk
jehan nam de teerlingen en wierp achttien in tweemalen terwijl de andere de dobbelstenen van de tafel tot zich haalde en dezelve dan sprekende zonder inzicht in zijn handen scheen te houden gaven de soldeniers die bij jehan stonden de grootste acht op hem
lang nog hoorde men hun kreten in de verte en lang nog martelden zij het lijk van de verrader totdat het gans verminkt en een uur later aan een galg bij het vuur ten toon hing
dit laat zich verstaan antwoordde jan breydel laat ons maar spoed maken het verheugt mij een moedige vijand gevonden te hebben dit is de moeite waard reeds waren zij buiten de kroeg als zij deze woorden spraken en zij stapten vloekende tussen het geboomte
die nu eerst de tegenwoordigheid van de monnik gewaar werd stond op en groette hem met hoofse woorden zijn stem had nog de treurige toon die hij uit zijn mijmering geput had en hij deed zich geweld aan om te spreken
de gulden ridder verpletterde al wat hij raken kon reeds lagen de heren jean d'emmery arnould de wahain en hugo de viane voor zijn voeten het oog kon de wendingen van zijn hamer niet volgen zo snellijk slingerde hij dezelve van de ene vijand op de andere
de meeste aanleiders en edelen waren in de legerplaats gegaan en hadden zich rondom de gulden ridder geschaard zij drukten door hun woorden al hun dankbaarheid voor hem uit maar hij vrezende zich te doen kennen antwoordde niet gwyde die bij hem stond zich naar de ridders kerende sprak tot hen
dit gaat mij niet aan ik heb mijn handschoen geworpen de veldheer heeft hem opgenomen hij bepale de tijd die hij bestemt om dezelve mij weder te geven het zij zo sprak robert d'artois indien de slag niet tot zonsondergang duurt zal ik u reeds dezelfde avond gaan zoeken
robrecht van bethune met zijn twee broeders willem en gwyde en met al de andere gevangen ridders werd losgelaten en naar het vaderland teruggezonden het volk was over de voorwaarden van het verdrag niet tevreden en noemde hetzelve het verbond van ongerechtigheid dit ongenoegen had echter voor alsdan geen gevolgen
en gans vlaanderen moest hetzelfde lot ondergaan dit hadden zij bij hun eerloze wapens gezworen in dezelfde morgen dat gwyde bezig was met de trouwe diensten van deconinck en breydel te belonen had de franse veldheer zijn voornaamste ridders tot een prachtig gastmaal genodigd
fijne zwarte haren rolden in twijfelachtige krullen op zijn schouders en streelden de zuiverste wangen welke ooit op een vrouwengelaat geblonken hadden een lichtbruine tint die op zijn gans wezen verspreid was gaf er manlijkheid en nadruk genoeg aan zijn glimlach was zoet en zijn voorkomen zeer
adolf van nieuwland riep de ridder hij is degene die u verzelt ik ben het de verwondering van de priester scheen groot hij bleef in de baan staan en bezag de jonker met een geveinsde verbaasdheid hoe gij zijt adolf van nieuwland dan is machteld van bethune in uw woning
alhoewel de zon hevig scheen was het licht er zeer twijfelachtig want de vensters van half romaanse half gotische stichting waren bij de zeven voet boven de vloer verheven en uit kleine ruitjes gevormd zware zetels en nog zwaardere tafels stonden hier en daar in de kamer
onmogelijk is het de lieflijkheden dezer jonge maagd te beschrijven haar wangen waren zo zachtjes door ontellijke purperen adertjes gekleurd dat het fijnste rozenblad op haar aanzicht een vale vlek ware geworden de ogen zo blauw als de hemel en de lippen zo rood als twee boordjes van scharlaken fluweel
wie voor mijn welzijn als voor dit eens broeders zich bekommerde en mij in het verdriet in de stonden van bittere onttovering een vriend en een weldoener was die naam zo heilig voor mij die naam is de uwe o gustaf
de ridders bezagen hem met nieuwsgierigheid terwijl hij een vel perkament onder uit zijn harnas toog hetzelve aan de veldheer gereikt hebbende sprak hij mijnheer dit schrift betuigt u dat ik door mijnheer van lens uit kortrijk tot u gezonden ben om u over onze nood te klagen
meest al de ridders grepen onstuimig naar de handschoen ook rodolf de nesle maar robert d'artois had zich zo haastig vooruitgeworpen dat hij dezelve voor de anderen gevat had ik neem uw uitdaging aan sprak hij kom wij gaan
hij naderde bij hem en sprak een groot ongeluk mijn broeder treft ons heden in een man die ons allen dierbaar is de gentenaars hebben hem op het slagveld uit de doden opgehaald en hier in het klooster gebracht
de burger welke deze franse krijgsknechten ten leidsman moest dienen was geen ander dan meester brakels de leliaard die uit het weversambacht gebannen was wanneer de soldeniers met hun overste in de straat gekomen waren ging brakels stilzwijgend vooruit en bracht hen door de duisternis tot in de spaansestraat
mijn lieve machteld sprak hij gij bemint uw vader nietwaar o ja dit weet gij immers wel riep het meisje terwijl zij haar zachte handen over de ruwe wang van de ridder deed gaan
maar neen ik martelaar veracht en trots u tot in de dood gij verrader gelijkt de slang die in het ingewand harer moeder knaagt want gij levert de vreemden het land dat u gevoed heeft
eindelijk volgden de jagers en valkeniers voor de eersten liep een vijftigtal honden aan lederen leibanden er waren winden brakken en rekels van alle slag
een gordel ook met gouden schelpjes bedekt en waaraan zijden en zilveren franjes hingen neep haar het middel met een slot van twee robijnen vast de hakkenij die deze prachtige jonkvrouw voerde was ook op heel haar tuig met gulden en zilveren plaatjes en waggelende eikeltjes versierd
boven de gouden vaten kostelijke stoffen en rijke wapenen vond men op het slagveld zevenhonderd vergulde sporen welke de edelen alleen dragen mochten men hing dezelve met de gewonnen standaarden aan het gewelf der vrouwekerk te kortrijk en daarvan werd het gevecht de slag der gulden sporen genaamd
mag men wel aldus met het leven der mensen spelen de rechtvaardigheid zou ons ten minste moeten aandrijven om niet te lijden dat men zo willekeurig met onze landgenoten te werk ga
de ongelukkige ridder zag het meisje dat hij zo heiliglijk beminde alle dag bleker worden mager en krank als een verzengde bloem kwijnde machteld door droeve gedachten gefolterd en hij die aan haar edelmoedige bewaking het leven verschuldigd was hij kon ze niet helpen niet troosten
ik wens u goede nacht mijn schone oom de goede engel bewake uwe majesteit sprak de chatillon zich buigende en hiermede verliet hij de slaapkamer der boosaardige vrouw
ik dank u dappere vriend was deconincks antwoord terwijl hij de opgetogen beenhouwer zijn zoen wedergaf ik wist wel dat gij mij niet in de kerker zoudt gelaten hebben want uw edele moed is mij te zeer bekend wie u gelijkt is een vlaming van de echte stam
schudde het hoofd met ongeduld en deed op zijn gelaatstrekken lezen dat deze twist hem grotelijks mishaagde een blijde glimlach zweefde op het aanzicht van graaf gwyde hij sprak zachtjes tot de valois
dat zij dezelve als een teken mijner liefde beware dat zij nog na mijn dood aan mij denke en dat zij om de lafenis mijner ziel bidde
waarom zij aldus de vijanden des vaderlands begunstigden zal bij de volgende rede licht verstaan worden voor enige jaren hadden de kostbare ridderspelen de inlandse oorlogen en de verre kruisvaarten de meeste edelheren verarmd
de edelen die hun rechten en goederen hierdoor grotelijks verkort zagen poogden door list en geweld de groeiende macht der volksgemeenten te verminderen dit was hun echter nooit gelukt want de rijkdommen der steden lieten hun ook toe een leger op de been te brengen en alzo de bestaande vrijheden te verdedigen en ongeschonden te bewaren
na hij aldus een ruime tijd beweegloos was gebleven omvatte zijn rechterhand zonder zijn toedoen een slachtbijl die veel groter dan de andere zijnde voor een bijzonder gebruik scheen te dienen zodra het blikkerend staal onder zijn gezicht viel ging er een onvatbare glimlach over zijn spijtige wezenstrekken en hij bleef lang op het moordtuig staren
onbegrijpelijk is het dat philippe le bel die ook de joden zo menigmaal uit frankrijk dreef om hun het verlof van weder te komen tegen grote sommen te kunnen verkopen niettegenstaande zijn stroperijen altijd zo groot gebrek aan geld had
in dier voege dat de andere soldeniers nog bezig waren met het bijeenrapen der juwelen wanneer de moeder en de dochter deze aarde voor een betere wereld verlieten zodra de uitheemse plunderaars alles wat op de zolder van enige waarde was geroofd hadden
bij het naderen van hun deken openden de wevers hun scharen en ontdekten zich eerbiediglijk het hoofd zij gingen allen in het pand na hun meester
de vlamingen wendden hun ogen met blijde hoop naar de gulden ridder die in de verte kwam aanrennen zij konden het woord vlaanderen nog niet lezen en konden dus niet weten of hij een vriend of een vijand was maar in hun uiterste toestand droomden zij dat god onder die gedaante hun een zijner heiligen toezond om hen te verlossen
bedaar mijn vriend antwoordde deconinck bedaar en gebruik de rede want uw leven zijt gij aan uw vaderland schuldig en gij moogt het niet nutteloos wagen ik wil niets horen hernam jan breydel ik dank u om uw wijze raad maar ik zal noch kan hem volgen spaar uw woorden ze zijn
blijf op aarde o mijn zuivere bruid wees de steun der oude dagen van uw doorluchtige vader en denk soms in uw gebeden aan de man die gij bemindet
met dit voornemen verliet ik mijn klooster en begaf mij naar frankrijk daar heb ik door gebeden door geld of onder voorwendsel van mijn priesterschap al de edele gevangenen mogen bezoeken ik heb de vader de woorden zijns zoons overgebracht en de zoon zijns vaders zegen gedragen
hun veldheer genaderd deze sloeg de ogen met medelijden op de witte haren van gwyde en op het neerslachtig gelaat van zijn zoon willem en sprak ik bid u edele graaf geloof dat uw smartlijk lot mij pijnt ik gevoel uw droefheid alsof uw rampen mij getroffen hadden
breydel was niet meer kenlijk een duister nadenken had zijn jonge wezenstrekken verouderd en zijn wenkbrauwen waren over zijn wimpers gezakt het trotse hoofd van de dappere vlaming hing gebogen alsof een pijnlijke last het ter neder had gedrukt
een ander slag van ridders trof men bij het lager einde der tafel aan alsof de fransen zich niet onder hen hadden willen mengen zaten zij allen nevens elkander op de minst vererende plaats waarlijk de fransen hadden hierin geen ongelijk deze ridders waren
indien adolf wat meer mensenkennis gehad had zou hij bespeurd hebben dat de spraak van de reizende geestelijke gewrongen en gemaakt was en dat er iets geveinsds op zijn gelaat zweefde de monnik antwoordde
er moet een lied zijn riepen de beenhouwers hij gaat niet heen of er moet een lied gezongen zijn bij de duivel riep breydel zo gij ons het vermaak van enige liedjes te horen niet wilt geven dan hou ik u hier tot morgen indien gij met goede wil begonnen waart zoudt gij nu reeds gedaan hebben zing ik beveel het u
gewezen landvoogd van vlaanderen die mens welke als werktuig der koningin johanna de oorzaak van al de gebeurde onheilen was zijn schuld was het dat zovele fransen in brugge en in gent vermoord waren hij was de oorzaak der schriklijke mensenslachting die er moest volgen
het is een brief van mijnheer van loncin gij verrader neen het is een brief van de kastelein van lens en gij zijt een bespieder zo de duivel u op staande voet niet weghaalt zult gij een bittere dood sterven
geef u die moeite niet antwoordde hugo ik zal eer bij u zijn dan gij denken zult nog enige bedreigingen stuurden zij elkander toe doch dit ging niet verder
eindelijk afgemat en machteloos bleef hij stil liggen en bezag de fransen met een dier giftige blikken welke de voorboden der ontvangen of gegeven dood zijn menigen der soldeniers beefden op het gezicht van de uitgestrekte vlaming want terwijl zijn lichaam roerloos op de grond lag
een uitdrukking van hevige blijdschap liep over zijn gelaat en het was bij dezelve te denken dat hij adolf kende zijn aanzicht werd echter opnieuw ernstig en koel alsof hij veinzen wilde
want onder de nijpingen van de maceclier kon de verrader niet meer ademen hij ware weldra verworgd geweest indien de beweging die hij om los te raken deed van tijd tot tijd hem niet toegelaten had zijn benauwde borst te ontlasten
dat gaat erom riep de andere wij zullen ze seffens uitdrinken ik ga ze halen ho ho viel breydel uit wilt gij u wel stil houden drinkt morgen want op mijn ziel de eerste van ulieden die zich dronken maakt zal ik in kortrijk doen kerkeren hij zal de strijd niet bijwonen
gij bedroeft mij steeds nutteloos mijnheer men zou welhaast denken dat gij alle troostende woorden zijt vergeten want gij spreekt altijd zo vervaarlijk dat uw rede mij doet sidderen mijn valk is bang voor uw stem zij klinkt zo hol dit is van uwentwege niet beleefd mijnheer en het belgt mij
terzelfder tijd bliezen de faamengelen nogmaals op hun bazuinen en de leliaards riepen voor de tweede maal leve de koning leve de koningin
dit is volgens de algemene roep de oorzaak der ambachtsvergaderingen welke de deken der wevers bevolen heeft blijf gij hier en sluit de winkel sprak breydel zeg aan mijn moeder dat ik deze nacht niet thuis kom zij vreze niets
ieder ga nu naar zijn woning en verblijde zich met zijn huisgezin over de gelukkige verlossing juicht en drinkt de wijn der vrolijkheid want dit is de schoonste dag die gij zult beleven de burgers die geen wijn hebben kunnen naar de hal gaan men zal er een maat voor elke man uitdelen
al de ridders aten uit gedreven zilveren schotels en dronken de lekkerste wijnen uit gulden koppen de vaten die voor robert d'artois en voor de twee koningen stonden waren kostelijker en groter dan die der andere heren hun wapentekenen waren er kunstig ingesneden en meer dan een onschatbaar gesteente blonk aan derzelver boorden
vazal sprak deze u betaamt die ootmoedige houding na al het verdriet dat gij ons veroorzaakt hebt gij hebt de dood verdiend en zijt veroordeeld echter belieft het ons in onze koninklijke genade u te horen sta op en spreek
enigen van hen droegen kruisbogen anderen knotsen doch de meesten hadden geen zichtbaar wapen jan breydel stond in het diepste van het kleine woud met de meesters van het ambacht te beraadslagen langs welke zijde van het slot men de aanval wagen zou
de koning met mijn edelen te compiègne gaan vinden en een voetval voor hem doen en de koningin johanna de ongenadige johanna van navarra is te parijs met enguerrand de marigny nooit was er gunstiger ogenblik dan dit
ras jonkvrouw doe uw rijkleed aan daar hoor ik de stappen der soldeniers terwijl machteld het kleed om haar lenden toog ging de deur der kamer open de dienstbode kwam binnen en sprak mevrouw de franse heer doet u vragen of de edele machteld van bethune bereid is en of het hem geoorloofd is voor haar te verschijnen
meester brakels was niet stout genoeg om de toornige jonkvrouw in de ogen te zien hij beefde want nu voorzag hij de wraak die hem zou vervolgen en stapte enige treden achteruit alsof hij ter deure zocht uit te gaan
zij legde haar hoofd op zijn knie en riep pijnlijk is mijn lieve moei dood o god wat droefheid is zij dood zal ik ze nimmer wederzien och vader ondersteun mij ik bezwijk
met hen waren de volgende heren jacob van leper wapendrager van de graaf jan van namen mijnheer diederik van vlamertinge josef van hollebeke boudewyn van passendale de aanleiders waren philip baelde en pieter belle dekens der twee voornaamste ambachten van
tevergeefs zoekt men het spoor der slang op het veld men gevoelt haar giftige beet en weet niet langs waar zij tot ons gekomen is zo ook werken afgunstige en nijdige mensen in het duister want zij kennen hun eigen boosheid en schamen zich over hun daden
kom te compiègne met mij doe u door de beste edelen uws lands vergezellen en val voor de voeten van mijn broeder om hem als een boetvaardige leenheer hulde te doen en dan vroeg gwyde met verwondering
het lagere volk dat voortijds met lijf en goed de edelen toehoorde begreep nu dat het zweet zijns aanschijns niet meer voor onrechtvaardige meesters stroomde het koos zich burgemeesters en raadsheren en vormde een regering waar de heren des lands zich niet ten minste mede te bemoeien hadden
de scherpe schuifelwind dit mackte dat de geest te saem door oogen en door ooren werd bevreesd joh alf de laet
mijnheer van bethune riep de hoofdvalkenier maak de kap van uw giervalk los en werp hem uit want ginds loopt een haas een ogenblik hierna zweefde de vogel reeds boven de wolken en viel loodrecht op het vluchtende dier
breydel raasde als een uitzinnige en hakte links en rechts tussen de fransen ook stond hij reeds enige voeten boven de grond zulk een groot getal vijanden had hij onder zijn voeten geworpen stromen bloeds liepen onder de lijken en de schreeuw vlaanderen de leeuw sla al dood
nog enige tijd spraken zij totdat zij eindelijk voor de brug van het slot te male aankwamen bij hun nadering riep de schildwacht boven de poort op de wakende soldeniers en de egge werd omhooggehaald een weinig daarna viel de brug ploffend neer en de ganse stoet stapte in het slot
met vrees bevangen dorst de algemene slag niet wagen hij trok dan des nachts met zijn leger naar atrecht en dit zo bedektelijk dat de vlamingen niets van die aftocht gemerkt hebbende des morgens verwonderd en verbaasd waren daar zij geen enkele fransman meer ontwaarden
nevens hem aan de rechterzijde zat de grijsaard sigis koning van melinde de ouderdom had zijn haar verzilverd en zijn hoofd voorover gebogen nochtans wilde hij bij de slag tegenwoordig zijn
terwijl de vrolijke winner met een andere makker sprak fluisterde jehan iets in het oor dergenen die bij hem stonden en scheen door zijn blikken de breton aan hun aandacht te bevelen dan riep hij
het zij u kond gedaan opdat gij het wetet de wederspannige die het recht van mijn heer de landvoogd door roepen of anderszins durft storen zal aan dezelfde galg nevens deze muitelingen gehangen worden
neerslaan hoon laster een traan van woede glimde op haar brandende wang zij richtte het hoofd eensklaps op en lachte als een boze geest met venijnige vreugde
zij stonden in een dikke schaar tegen de huizen en verdedigden zich wanhopig tegen de beenhouwers velen onder hen hadden kruisbogen en schoten menige klauwaard ter neder maar dit vergrootte de razernij dergenen die hun makkers zagen vallen
overal waar die vernielende krijgers doorgetrokken waren verhieven zich de vlammen met dikke rookwolken hemelwaarts geen enkele woonplaats ontging de verwoesting geen mens geen dier werd gespaard de kronieken getuigen ervan
mijnheer de cressines bleef steeds aan de zijde van machteld dewijl hij de jonkvrouw in haar droefheid niet wilde storen sprak hij niet tot haar en zou wellicht de reis stilzwijgend volbracht hebben had de jonge machteld hem niet eerst gevraagd
zij reikten hun handen in de hoogte en maakten zulke vrolijke gebaren dat zij aan een koud en onverschillig oog zinneloos zouden geschenen hebben weldra kwamen er gezellen die reeds wijn gehaald hadden met hun kannen op de markt en verspreidden het blijde nieuws dat men in de hal een maat voor ieder schonk
zijn adem was te kort om langer te kunnen spreken hij liet zijn hoofd in de arm van jan borluut neervallen en scheen meer kracht te willen verzamelen voor hetgeen hij hem nog wilde zeggen dan sprak hij o ik bid u hoor mij in dit stervensuur
o machteld machteld de wind drage u het heuglijk nieuws de monnik liet de opgetogenheid van de ridder voorbijgaan en stond op adolf stapte na hem in de baan en zij gingen beide langzaam naar de stad
mijn bloed het bloed der graven van vlaanderen vliet zuiver in uw aderen uw ongehoorzaamheid heeft mij de blijdste dag mijns levens gegeven nu mag ik sterven omhels mij nog o mijn zoon want ik gevoel een onuitsprekelijk geluk
wij moeten u verlaten in onze afwezendheid zult gij onze broeder gwyde als uw heer en graaf gehoorzamen ons verlaten riep jan borluut met ongeloof gij keert naar frankrijk weder doe het niet edele graaf zij zullen hun nederlaag op u wreken
reeds wist hij dat de chatillon de uitvoerder harer bevelen zijn zou en hij bedacht ook op dit ogenblik welke middelen er nodig waren om de list of het geweld dier vijandin te verijdelen
want gij kunt het wel voorzien er zal bloed vergoten worden menigen van ons zullen de lijken hunner kinderen of broeders te begraven hebben en dit al om acht groten indien men u geloven wilde zouden de wevers meer met de goedendag dan met het schietspoel te werken hebben
gwyde naderde hem en sprak met haastige woorden o robrecht mijn broeder hoe dank ik god dat hij u hier gezonden heeft gij hebt het vaderland gered
de ambachtslieden zagen met smart en innige wraaklust op de ondergang hunner welvaart doch de maatregelen die de fransen genomen hadden waren voor alsdan streng genoeg om hun woede in te houden een groot gedeelte der vestingswerken was geslecht en men bouwde een sterk kasteel om de stad te beheersen en te bedwingen
nutteloos zult gij wenen en nutteloos zult gij klagen want johanna van navarra is onverbiddelijk dit weet gij niet nu ontwaarde zij de stappen der staatjuffer in de doorgang
die welke als leliaards bekend waren willende hun vorig gedrag doen vergeten smeekten dringend om hun bloed voor het vaderland ten bewijze hunner bekering te vergieten hetgeen hun dan ook met blijdschap werd toegestaan
in vier dagen tijds waren de mannen der bezetting zodanig uitgehongerd dat zij bij hopen in de velden rondliepen om iets te vinden gelukkiglijk voor hen werd hierin ten dele door de zorg der leliaards voorzien
deze begon enige tijd hierna zijn redevoering en sprak mijne heren het is ued bekend dat de getrouwheid die ik mijn heer en koning philippe had toegewijd de oorzaak mijner ongelukken is
het wonderjaar de fantazij en de leeuw van vlaanderen alhoewel op een hoge prijs gesteld
wie het echte klauwaardsbloed in zich voelt stromen heffe de goedendag in de hoogte en verdedige het recht des volks de stemopneming beslisse erover want mijn raad is geen bevel
wat geeft het een handeldrijvende natie onder wie zij zich verrijkt het goud van mahom is zo kostelijk als het onze de verbittering tegen brakels was nu ten top gestegen en zijn rede kreeg geen antwoord
wel meester rogaert vroeg robrecht aan een der heelmeesters hoe gaat het met onze ongelukkige vriend slecht antwoordde rogaert maar slecht mijnheer van bethune ik kan nog niet zeggen wat er te hopen staat echter is mijn eigen gevoelen dat hij niet sterven zal
ho gij weet niet wat dankbaarheid voor u in mijn hart gegroeid is zo geve god mij eenmaal de gezonde uren weder opdat ik uw hoge goedheid erkennen moge
mijnheer van nieuwland het dunkt mij dat gij u niet over het lot te beklagen hebt hoe zeer het mij pijnt uw geluk te verstoren moet ik u echter van elkaar scheuren want daar hoor ik de paarden op de voorhof briesen en met de voeten stampen de tijd verloopt
met haastigheid wierpen de vrouwen geld en goed te gronde en de poort werd geopend een blij gejuich begroette deze gelukkige verlossing de moeders namen hun kinderen op de arm de zoon ondersteunde zijn vader en zo liepen zij stromend door de poort
lebrum ik weet wat ik te doen heb de legertros zal ik niet laten roven het is beter dat ik de overblijvende mannen in frankrijk terugbrenge dan dezelve nodeloos te laten verslaan
de soldeniers wendden zich met haast naar de trap ieder wilde eerst de hand aan de roof slaan maar de stem van hun makker weerhield hen wacht wacht riep hij gij kunt er niet aan de val van de zolder staat tien voet hoog en de ladder hebben zij opgetrokken maar dit is niets ik heb een ladder in de hof zien staan beidt een weinig ik ga ze halen
de valk die op de rug van haar stoel zat scheen aan de droefheid zijner meesteres niet ongevoelig want hij had zijn hoofd mismoedig tussen de pluimen gestoken en bewoog zich
de wapenstilstand met willem van henegouwen geëindigd zijnde vernam de graaf dat er een hollands leger te been gebracht werd om zeeland in te nemen met allerhaast werden jan van renesse en florens van borsele derwaarts gezonden om die nieuwe vijanden het hoofd te bieden
machteld bezag de monnik met een hardnekkige aandacht en folterde zich het geheugen om de naam van degene wiens stem haar zozeer ontroerde te kennen eensklaps vatte zij hem de hand en riep met hevige drift terwijl haar ogen van vreugde blonken
op het gezicht van het gevaar hunner makkers liepen de andere fransen vloekend toe maar breydel liet de geworgden ten gronde vallen en na hij zich van zijn overige vijanden ontdaan had vluchtte hij snellijk heen hij werd door de soldeniers in zijn loop tot bij een brede gracht gevolgd gewoon zijnde in de weiden en beemden te leven sprong breydel als een hert over het water en liep voort naar
daarbij de schaterende tonen der bazuinen het gekrijs der zwaarden op de harnassen het pijnlijk briesen der gepletterde paarden een vulkaan die barst en tussen het rollen der losgebroken donders het ingewand der aarde scheurt kan alleen een denkbeeld van dergelijk schrikgeluid geven
machteld machteld vaarwel bij die roep sprong hij dwars door de zwaarden der vijanden heen tot bij de standaard en rukte hem uit de vuist van de vaandrager maar tien handen ontnamen hem dezelve het regende meer slagen op zijn lichaam en hij viel krachteloos op de rug van zijn paard
de priester trad nader en bad in stilte over de twee bevende gelieven hun ogen waren ten gronde gevestigd hun harten joegen met kracht en niettegenstaande de zwakheid van adolf brandde zijn hand in de hand zijner aangebeden bruid
ik weet wel dat onze rampen en de gevangenis mijner zuster eindigen zouden indien het in zijn macht ware god geve hem de eeuwige zaligheid om zijn edele gevoelens
zij luisterde met hijgende boezem op de zoete woorden welke de geliefde stem in haar oor deed klinken machteld sprak hij mijn edel kind
voorwaar mevrouw ik moet bekennen dat gij een scherp gezicht hebt nu ben ik gedwongen mijn natuurlijke spraak te hernemen ik ware nochtans liever onbekend gebleven want het masker dat gij doorgrond hebt is ten hoogste nodig voor het heil van mijn meester de leeuw
hoorde het geratel zijner ketens en de galmen die in het akelige verblijf zijn pijnlijke zuchten herhaalden het vergif dat men zo dikwijls in frankrijk gebruikte speelde ook gedurig in haar verbeelding en de schriklijkste tonelen dreven afwisselend voor haar ogen
dan volgden de zevenste en achtste benden de eerste onder het bevel van jean graaf van aumale de andere onder mijnheer ferry van lotharingen ieder derzelve bestond uit tweeduizend zevenhonderd ruiters altemaal mannen uit lotharingen normandië en
het was een verwarring van paarden en mensen die niet kan beschreven worden de akeligste moordkreten de pijnlijkste klachten vormden een enkele zucht een bruisend geraas dat de harten nog meer in woede kwam ontsteken
de vlamingen heel verwonderd dat zij niet meer te strijden hadden en nog gans door de drift vervoerd liepen bij hopen door de velden om de gevluchten te vervolgen bij sint magdalenas pesthuizen achterhaalden zij een bende van de st pols lieden en sloegen ze allen dood
nog meer hij heeft besloten het huis van vlaanderen weder op te bouwen en mij nogmaals op de grafelijke zetel te plaatsen dit is de zaak waarover ik met ued te handelen heb want uw hulp heb ik nodig
het is te denken met wat blijdschap zij hem ontvingen want hij en zijn mannen waren als onverwinnelijk befaamd en die naam verdienden zij de franse ridders hadden zich weer bij de tafel gezet en dronken rustig
lang bleef zij in haar treurgeestigheid verzonken zij dacht beurtelings aan alles wat haar nog meer in wanhoop mocht dompelen dan bracht het duistere aandenken de naarste dromen om haar zij zag haar rampzalige vader in een vochtige kerker geboeid
vijfduizend vreemden werden die nacht aan de schimmen der vermoorde vlamingen opgeofferd er is een bloedig blad in de kronieken van vlaanderen dit schriklijk getal staat er nauwkeurig op aangetekend
de jonge vlaming voelde dat zijn benen door de knieën van de fransman gedrukt zich bogen en de grond ontgingen dit langdurig gevecht waarin hij voor de eerste maal des levens zijn moed zag feilen was hem pijnlijker dan de hel
de vrouwen waren nu tussen de ridders gekomen en het geviel dat charles de valois zich nevens de schone machteld bevond ik geloof behaaglijke edelvrouw sprak hij dat de prijs der jacht voor u zijn zal want nooit zag ik schoner vogel dan deze
thans verwezentlykt zich alles wat gy beiden had gedroomd al die onbeschryfbre weelde komt u heden toegestroomd jf willems
de ridder plaatste zich op een zetel voor diederik en liet het hoofd achterover hellen machteld die niet bedenken kon wat dit mocht beduiden stond met de ogen opgespalkt en vol verwondering nevens hen zij volgde nieuwsgieriglijk de vinger van diederik welke op het aanzicht van adolf menigvuldige grijze vlekken en zwarte lijnen tekende
de uitdrukking van genoegen kwam plotseling op het gelaat der beenhouwers terug en hun stilte eindigde met een lange lach nu zagen zij dat de bedreiging van hun deken enkel scherts was geweest
de oude koning sigis van melinde richtte zich op en bracht zijn hand als een teken dat hij spreken wilde over de tafel de grote eerbied welke de twee kampers voor hem gevoelden weerhield hen zij bleven stilzwijgend staan om hem te horen
zij poogden vervolgens elk langs zijn kant door de franse benden te dringen doch dit gelukte hun in den eerste niet hoe onvermoeid zij ook de vijanden overhoop en uiteendreven adolf van nieuwland een gunstiger plaats gevonden hebbende boorde alleen door de ruiters en kwam na een lange strijd bij de grote standaard
dezen wilden die ontwaking hunner voormalige slaven met geweld tegengaan maar het was hun onmogelijk deconinck had door zijn welsprekendheid de harten zijner broederen zo groot gemaakt dat zij geen juk meer konden dragen
de deken der beenhouwers was van zijn zetel opgestaan en terwijl hij om zijn ontroering te verbergen onachtzaam in de kamer wandelde zong hij morrend en met zachte stem enige woorden van een volkslied dat aldus luidde
de eerste dag gebeurde er een gevecht in hetwelke de franse aanleider genuilla met al zijn mannen verslagen werd de vlamingen ongedurig zijnde en om de strijd roepende stelden zich des anderendaags in slagorde en bereidden zich tot een geweldige aanval
de eerste was uit duizend kruisboogschutters gevormd zij hadden slechts een stalen borstplaat en een platte vierkante helm tot behoedwapen kleine kokers vol ijzeren schichten hingen aan hun gordels en lange degens aan hun zijden
ik zweer u o priester dat het gelukkigste ogenblik mijns levens dit zijn zou op hetwelk ik mijn bloed tot de laatste druppel voor hen mocht verliezen de monnik kende het mensenhart genoeg om te bespeuren dat de woorden van de jonge ridder niet geveinsd waren en dat hij de gevangen gwyde de innigste liefde
bij de eerste worp scheen het lot zich voor jehan te verklaren want hij wierp tien en zijn makker vijf terwijl hij de grootste hoop tot het herwinnen van zijn geld gevoelde zag hij dat de breton de teerlingen heimlijk aan de mond bracht en dezelve aan een zijde nat maakte
heden is de stand van zaken veranderd er weegt geen spaanse verdrukking meer op ons er staat geen galg geen schavot meer opgericht voor de taal en vrijheidminnaren maar iets anders belet de herwinning van onze oude waarde dit is iets dat de vlamingen niet genoeg bemerken en waarvan zij het slachtoffer zijn zullen indien er niet opgelet wordt
gedurende die uitstorting van broederlijke liefde waren er veel anderen die de afgematte kinderen en vrouwen op de weg tegemoet gingen om hen van het huisraad te ontlasten genoeg dier zwakke schepsels welkers voeten door het gaan bezeerd waren werden op de brede schouders der behulpzame burgers van kortrijk stedewaarts gedragen
men voege nu daarbij de reeds gekende schoonheid der gelaatstrekken en de zwierigheid der tengere leden van het meisje en men vorme zich een denkbeeld over de bevalligheid die haar dan omringde
werp die coninc haer in den scoet ene letter van bloede roet want be die die se screef ontfoer daer artois doet bleef met groter smarten
de schildwacht die boven de poort waakte had het gerucht hunner stappen gehoord doch in twijfel zijnde luisterde hij met meer aandacht en kwam vooruit op de wal wacht sprak een der gezellen van breydel ik zal die lastige waker eens naar binnen zenden
slaat dood slaat dood was de algemene schreeuw de seneschalk poogde de standaard uit de handen van segher lonke te rukken maar broeder willem zijn zwaard wegwerpende sprong tegen het paard van mijnheer d'artois op en sloeg zijn twee armen om de hals van de veldheer
op het ogenblik dat hij die weinige woorden uitgalmde toog hij zijn kruismes uit de schede en stiet het tot aan de hecht in de boezem van de beul deze viel met een pijnlijke schreeuw voor de ladder en rolde stervend in zijn bloed
afgehakte leden lagen om hem gezaaid zijn harnas was onder een paard geplet geweest zijn rechterhand had het slagzwaard nog niet verlaten terwijl hij met zijn linkerhand een groene sluier vasthield zijn wangen waren bleek en droegen het kenteken der aankomende dood
wie mij nog ongekend aanmoedigde en mij een deel zijns vernufts indrukte onder wiens blik onder wiens stem ik mijn ziel in kunstdorst en in vaderlandsliefde voelde ontsteken
ho het zal mij een grote vreugde zijn indien hij geneest dit is zeer wel mijn dochter ik ken uw liefderijk hart maar gij moet mij nog beloven dat gij in de eerste dagen zijner ziekte geen gerucht in de kamer maken zult of de dienstboden zulks niet zult toelaten
vierhonderd ruiters van alle wapenen reden vooraan dan volgde nog een wolk voetgangers met handbogen en slagzwaarden derzelver getal beliep tot bij de zevenduizend een gedeelte ervan verwijderde zich in alle richtingen van het leger en liep met brandende toortsen om al wat maar vlammen kon te verdelgen
het leder van zijn tuig was geheel met zilveren schelpjes bekleed en op zijn borst was een rood kruis geschilderd boven dit teken op een zwarte grond stond het woord vlaanderen in grote zilveren letters te lezen
het zou mij een waar genoegen zijn uedele tot compiègne te vergezellen maar die eer is mij niet toegekend nog een vierendeel uurs krijgt gij een ander gezelschap jonkvrouw dit kan echter uw toestand niet veranderen de franse ridders vergeten nooit wat zij de vrouwen schuldig zijn
weet dat de bezetting van het slot male mij aldus heeft behandeld ik eis dat gij mijn woorden herhaalt ik zweer bij de god die mij hoort dat de zon van morgen geen slot te male meer vinden zal
ho dit en de gevangenis van mijn ongelukkig kind philippa zijn de twee spoken die mij ten grave stoten charles de valois antwoordde niet op gwydes klachten lange tijd bleef hij in diepe nadenking verzonken en liet de toom van zijn draver op de kop van zijn zadel hangen
de ongelukkige seneschalk zich bij de dood ziende vroeg of er geen edelman was aan wie hij zijn wapenen mocht overgeven maar de beenhouwers huilden dat zij die taal niet verstonden en hakten en kerfden zo lang op hem dat hij de geest gaf
machteld had haar arm onder het hoofd van adolf gelegd en hetzelve met tedere zorg opgelicht zachte onverstaanbare liefdeswoorden werden nu rustiglijk tussen hen verwisseld van tijd tot tijd nochtans kon men de woorden bruid en bruidegom op hun lippen vatten
denkt gij niet dat dit een goede ingeving zij o ja dit is geen slecht gedacht maar het zal u niet gelukken want het volk is op al wat zich edel noemt zeer verstoord zij willen er geenszins van horen
maar eer zij de tent konden verlaten kwam er een maceclier die op schildwacht gestaan had met een andere persoon welke hij met geweld voorttrok bij hen meester sprak hij terwijl hij de vreemdeling in de tent stiet
dit is een droom hernam van gistel het rijk des volks is uit onder de beheersing der fransen moet een onderdaan zijn heer gehoorzamen de voorrechten die gij met geweld aan zwakke vorsten hebt onttrokken zullen overzien en ingekort worden want gij wordt al te hovaardig op de gunsten die wij zelf u bewezen hebben
de woning van de mortenay was volgens het gegeven woord voor hen geheiligd zij wilden de belofte die deconinck gedaan had niet breken ook hadden zij te veel achting voor de stadsvoogd en vergenoegden zij zich derhalve met het kwartier te bezetten en te bewaken
hem ingehaald hebbende vocht hij zo lang en zo onversaagd dat hij eindelijk de standaard kreeg een ganse bende ruiters was op hem gevallen om de banier te herwinnen doch de gulden ridder dezelve als een speer in de stijgbeugel geplaatst hebbende begon opeens zo woest onder hen te slaan dat hij er veel om de hals bracht
om nu eens en voor altijd die lastige hinderpaal uit de weg te ruimen waren de leliaards met de landvoogd de chatillon overeengekomen dat men des anderendaags heel vroeg de burgerij zou overvallen en ontwapenen
raven voor hen geen rustplaats na de dood geen gewijde aarde om tot de jongste dag te slapen wat schriklijk vooruitzicht welke hartplettende gedachte
de gulden ridder zege zege onze verlosser werd honderd malen met nieuwe galmen herhaald zij zwaaiden hun handen ten teken van blijdschap in de lucht en raapten de aarde als een heiligdom uit de voetstappen van zijn paard
er stroomt ook nog diets bloed in mijn aderen en ik zal niet lijden dat men mijn broederen als honden behandele zij voeren de krijg in het open veld en moeten dus volgens de wetten des oorlogs bestreden worden
deze door nieuwe vijanden van achter besprongen terwijl de chatillons lieden hen langs voren werk genoeg gaven konden niet langer weerstand bieden de eerste gelederen werden omvergeworpen en aan stukken gehakt de verwarring kwam onder de anderen en dit ganse gedeelte des vlaamsen legers week in wanorde achteruit
ja ik ga naar male maar ik verzeker u dat dit slechts is om naar de ongelukkige dochter van onze heer te vernemen ik beloof u de wraak tot een gunstiger dag uit te stellen
de woorden waren niet genoegzaam tot het uitdrukken der pijnlijke aandoeningen die hun harten bij dit bitter afscheid benepen de paarden bij de deur gebracht zijnde werd de jonkvrouw door mijnheer de cressines op een lichte draver geholpen
als een misdadige werden hem de handen op de rug gebonden en menig honend lasterwoord werd hem toegestuurd dit alles verdroeg hij met het grootste geduld en zonder morren want hij wist dat alle tegenstand hier nutteloos was
verwonderlijk was de drift dezer ongeduldige dieren zij trokken zodanig op de leibanden dat de jagers zich achterover aan dezelve moesten laten hangen de valkeniers droegen op dwarsstokken allerlei valken en jachtvogels als haviken steenvalken gieren sperwers
welnu hernam deconinck heden nog zullen wij vrij zijn maar er zal ons nog meer moed behoeven om onze vrijheid te bewaren want de franse koning zal ongetwijfeld met een nieuw leger naar vlaanderen komen
ho mijn bijl snijdt als een vliem ik heb ze geslepen totdat zij het haar van mijn arm wegnam en ik hoop dat zij deze nacht wel bot zal worden of ik zal ze niet weder slijpen
ik weet een plaats hernam rogaert waar machteld in veiligheid zijn zou ho gij redt mij uit de wanhoop noem toch ras deze plaats dunkt het u niet adolf dat zij in het land van gulik bij haar neef willem in alle gerustheid zou kunnen verblijven
philippus een der zonen van de oude graaf van vlaanderen die in italië de graafschappen van tyetta en van lorette beërfd had de vorming van het frans leger vernemende kwam met enige hulpbenden naar vlaanderen waar hij door zijn broeders tot opperveldheer werd verkozen
door woede en ongeduld vervoerd nam de chatillon een lange speer uit de handen van een zijner ruiters en kwam ermee tegen gwyde ingelopen hij zou de jonge graaf onfeilbaar gedood hebben want deze tegen andere ridders strijdende zag zijn nieuwe vijand niet aankomen
nu begrijp ik het afgebroken woord en de tranen der ongelukkige machteld zonder vader zonder huisgezin moet de dochter der graven van vlaanderen bij vreemden om onderstand zoeken
bewondering en medelijden was er in de harten van al de bijzijnde heren met een plechtig stilzwijgen aanzagen zij deze omhelzing de oude graaf liet zijn zoon los en keerde zich vol geestdrift naar zijn leenmannen
de verandering der munten mag ook niet meer geschieden vlaanderen alleen kan ons behulpzaam zijn de tolheren die ik derwaarts gezonden heb zijn bezig met het heffen der gelden die ons uit die toestand redden zullen overweeg toch o sire dat het verlaten van dit land u aan grote
zodra gij in uw lenen zult teruggekeerd zijn bedaart de gemoederen brengt alles tot rust opdat de zege door geen oproerigheid bevlekt worde en lijdt bovenal niet dat het volk meer vervolgingen tegen de leliaards aanvange het behoort ons over dezelve recht te doen
zij hebben geen medelijden voor haar gehad omdat zij een onbuigbare vlaming gebaard heeft maar nu zal ik geen medelijden met hen hebben en ik zal terzelfder tijd mijn bloed en het vaderland
maar de grootste hoop moedig en doof voor het lokaas blijvende waren die pogingen vruchteloos zolang de letterkunde en de volksschriften in de moedertaal hun vrije gang hadden
in een hoek der kamer zat machteld met de hand voor de ogen tranen lekten in stilte door haar fijne vingers en doffe zuchten ontvlogen haar beklemde borst
wij hebben dit ten tijde van koning willem zien gebeuren en dit heeft zich onder het tegenwoordige rijk reeds menigmaal opgedaan men herinnere zich slechts het vraagpunt der vreemde suikers wanneer er in antwerpen ganse hopen volks rondliepen en schreeuwden weg met de walen
galmende mannenstappen welke in de gang der cel klonken deden haar het hoofd omwenden zij blikten stijf op de deur en trilden beiden van zoet voorgevoel
nam de hanaps met een dankbaar teken uit de hand van de soldenier en sprak terwijl hij dezelve aan zijn lippen bracht dit zij op uw gezondheid en geluk in de krijg nochtans zodra enige druppels van de wijn hem in de mond gerezen waren plaatste hij de beker met afkeer op de tafel