AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en toen zij s avonds moe voor het eerst na een lange zeereis zich weer eens uitstrekte in een ruim bed kwamen de groote zwarte oogen als glimmend metaal weer voor haar verbeelding tot zij met een angstigen zucht strak
maar het zou niet behoorlijk zijn geweest als hij iets van zijn begeerte had doen blijken langzaam ging hij heen uitgeleid door den vader die hem voorstelde over deze zaak nog eens te komen praten
er moest iets op gevonden worden om hem eruit te krijgen zoo mogelijk goedschiks en anders met kracht van algemeene stemmen
die werd hem niet onthouden maar de ontvangst was onvriendelijk het ongeluk bij silver aan huis was des morgens de plat du jour geweest iedereen had erover gepraat tot men door de bedienden
geen discussie geen argumenten gezien gehoord en overwogen en gewezen van de hand hij zei niets meer en ging naar zijn kamer
het behaalde voor dien nacht de overwinning mistroostig en ontstemd moede en slaperig ging hij naar huis toen reeds de
dààr dààr kwam er een aan van het land op z'n bloote voeten de slaapbroek opgestroopt en ja dat was nu een dikke vette kerel geworden net als njai peraq met heel veel in figuur
een oude inlandsche vrouw een jonge bijna inlandsche vrouw aum boe akar eel en zij verdwenen naar achteren wijkend toen ze hem zagen een jonge man kwam beneden in het huis naar voren hij was mager en beenig met ingevallen borst en zwaar zwart haar
malligheid je geeft je geen moeite je bent lui ja zei hij met overweldigende openhartigheid dat is waar ik ben lui het is ongelukkig
algemeen protest neen zij speelden nooit dàt moest hij niet van haar denken brani soempah geen kaartspel
het was een rustig praatavondje eerst met daarna een innig en hartelijk slot van tranen kussen en zenuwachtige handdrukken van allerlei beloften en toezeggingen van niet vergeten brieven schrijven
aboe bakar hoorde het hollandsche scheepsvolk spreken over hem en zijn geloofsgenooten mede mekkagangers met een minachting z diep dat hij ervan rilde
bij n klein tafeltje het lamplicht brandde rossig flauw de scherpe lijnen op het gezicht van den penghoeloe in een lijst van aan de wangen kort geknipt wit haar puntig uitloopend aan de kin krompen of zetten uit in het dringend betoogen
wat zal ik doen vroeg aboe bakar zijn heele preferentie om bij den mandoer te logeeren zat eigenlijk in het feit dat hij deze vraag iemand wilde stellen die ze hem waarschijnlijk goed beantwoorden kon hebt ge geld vroeg de andere
njai peraq liep regelrecht naar achter de scheidinggordijn wegslaande en daar stond ze tegenover minah die ervan schrikte het was geen aangename ontmoeting
de oever omzoomd met het groote donkergroene blad der lage pisangs het bruinig grauw der atappen daken er doorheen kijkend de slanke gladde stammen der klapperboomen erboven uit zwaaiend in den wind het hard geglinster hunner bladkronen
zelfs geen schoenertje onder den wal alles flauwe kul dien ochtend dacht hij een span batakkertjes vloog voorbij
en ik heb niets gezien van de landen achter de zee maar ik zeg u dat bij mij en de mijnen een goed mensch meer is dan al het geschrijf in papieren boeken
met verticale rimpels daarop door de leegte van tandeloosheid eronder gaven iets diabolieks aan het masker tegenover het goedig donker gezicht in een profusie van grof blauwzwart haar tegenover hem
naarmate ze langer keek drong het begrip der gelijkenis meer tot haar door het verteederde haar het deed haar zuchten keer op keer het wekte in haar een groot gevoel van teederheid
in indië terug maar aan een sterfbed het was een aangename reis de jongeren vooral vol hoop en illusiën een nieuw leven in een ander deel der wereld tegemoet gaande
maar eerst moest hij haar zien zij was niet als minah in vroeger jaren een kind van het binnenland donker sterk in volheid van lucht
ik wil niet hebben dat er hier buiten mijn tegenwoordigheid handel wordt gedreven ga maar heen kunnen
en toen dat alles geschikt was en geregeld volgde de eene maand na de andere z dat het was of er voor hun veehandel een gouden tijd aanbrak alles liep even gelukkig af alles gaf beter winsten dan ooit
in de eene het half afgezoomde baadje in de ander de naald en draad en glinsterend aan den wijsvinger de zilveren vingerhoed met aan den top een doorschijnend rooden steen waarin zacht en doffig het zonlicht speelde
dat men zijn rijkdommen moest besteden op den weg gods om te worden gelijk een graankorrel aum boe akar eel die zeven halmen voortbrengt waarvan ieder honderd korrels bevat
het zou alles zijn geweest en gebleven alsof er niets bijzonders aan was als hij dien ochtend niet bij haar was gekomen en john silver hem bij het weggaan niet had gesnapt
toen hij zoo goed gekleed het noordeinde inliep s middags tusschen de talrijke flaneurs had hij volkomen het air van een deftig jonkman door zijn ernstig donker gezicht den indruk makend van iemand die iets omhanden heeft bij de diplomatie of
maar er werd gelachen er was vroolijkheid de vrouwen deden wat zij wilden ze waren opgewekt ze hielden van een pretje en de penghoeloe had er zelfs niets tegen
wij spreken niet veel neen dat zei je laatst hoe is het mogelijk dat vrouwen van één man niet met elkaar omgaan met wie moet men anders omgaan
hij lei de groep voor haar neer en zij keek ernaar itoe dia zei ze wijzend met de naald in haar hand
dat was dan geworden van dien netten jongen dien ze in haar meisjesjaren had liefgehad dàt was dan de naar de laatste mode gekleede mooi jeugdige oosterling dien ze gekend had in den haag
er zal wel geen kans op zijn dat denken de verlande's ook verwonderd keek ze hem aan pa zal mij zeker op een onderneming plaatsen of als hij mocht sterven zal ik er wel voor de zaken moeten blijven
weder neerzittend deze op den enkelen wankelen stoel gene op den rand van het lage balustradetje een ander op de boventrede van het trapje dat naar beneden leidde
en het toch te gek was dat een meisje steeds zoo goed bij het woord als zij nu niets anders had kunnen zeggen dan neen en ja onder het lezen klom hare belangstelling zij zag daar veel meer in
die in hem was gebleven uit den offertijd aan wijntje en trijntje in een groote we aum boe akar eel stad door een bemiddeld jongmensch was dat handelen als een braaf volgeling van den grooten profeet
daar daar hij stak in de oogen in het hart overal en eindelijk toen er geen herkenbare figuur meer te zien was lei hij de
een nieuwe vlam adam rekte zich uit dat de ledikantstijlen ervan kraakten hij had heerlijk geslapen en de muizenissen waren hem uit het hoofd gegaan aan het portret dacht hij zoo dadelijk niet en miste het dus evenmin
hoe bedoelt u dat vroeg adam bleek en met groote ontstelde oogen geïmpressionneerd zooals hij t nog nooit was geweest wijlen de heer silver was niet getrouwd
eerst had hij zoo lang gedraald om een tweede vrouw te nemen bij minah wijl hij bang was voor scènes nu had in den laatsten tijd die zondige
ik heb je passage direct besproken over acht dagen moet je aan boord zijn en toen adam hem zoo onnoozel aankeek alsof hij van t heele geval niets begreep en tegelijk zoo bedroefd als iemand die gevonnist wordt moest hij in zichzelf lachen
zij boog zich over haar vader met haar gezicht vlak bij het zijne en den mond aan zijn oor zei ze dringend pa paatje daar is adam
nu was ze betoel verliefd en het speet haar erg dat de jonge man niet present was komt die andere niet eens mee vroeg een der vrouwen bezig een kindermond te vullen met groote proppen rijst met pisang en die met den duim verder naar binnen te werken het keelgat door
hij kreeg het land dat hij er dus was ingeloopen in elk geval zei hij kon je vader zich vergist hebben maar al had hij het bij t rechte eind dah wat geldt dit voor de vrome mannen hier ieder mensch zegt de koran zal slechts voor zijn eigen handelingen beloond of gestraft worden
zij had hem verboden iets ervan aan de bedienden of wie ook te zeggen en hem met een cadeautje en eenig geld gauw weggestuurd
het bedrag werd meende de patiënt akel ig hoog opgevoerd de honderd dinars uit den koran haalden er dacht hij volstrekt niet bij maar telkens als hij lang aarzelde
hij had s morgens de gestraften langs den weg zien werken in de indigo blauwige katoenen gevangenis liverei hij had uit dat wetboekje gezien hoe bitter weinig overtreding er noodig is voor een inlander
ja wat anders maar beste jongen wie heeft je ooit van die dingen gesproken et was een pijnlijke vraag ja de verlande's hadden altijd gezegd dat zijn vader wel zou zorgen
nou hebben ze hem mee naar europa en komt daar niks meer van hoe vroeg njai peraq die maar half geluisterd had wel dat gaat niet hij moet daar in holland leeren god weet hoelang je kunt zoo'n jongen niet eventjes naar hier laten komen
den laatsten avond zou hij bij de tiele's doorbrengen de familie verlande kwam daar ook nu en zijn vrienden enkelen bij wie adam wel aan huis kwam met hun families
hij had er haar dozijnen standjes over gemaakt vroeger als zij door het dobbelen in schulden waren geraakt nu hij zoo veranderd scheen begrepen zij dat de wind uit een anderen hoek woei
goedschiksche was dat de postcommies die kasian met hem had en ook zoo'n arabieren fresser was silver zou bewerken om z'n ontslag te nemen
en dat alles had hem zoo diep geïmpressionneerd als waarvoor zijn natuur vatbaar was het had hem geslagen met vrees en schrik an dat alles dacht hij doelloos starend uren achtereen in de onmetelijke ruimte en hij schrikte van het geluid achter hem dat bram maakte
mijn laatste verzoek is of u juffrouw nora tiele alles wat ik u hier schrijf wilt vertellen er behoeft niets bijgevoegd te worden geloof ik haar lieve brieven heb ik verbrand ik hoop dat zij het mijn brieven ook zal doen het is beter
met haar komen in indië was alle vroegere hollandsche misère weg vergeten waren de jaren van verdriet en teleurstelling over haar langdurig
en vensters grijs van stof en spinneweb had iets sombers door de onzindelijkheid verhoogd de meubels waren ook zoo voor de deuropening dicht een donkerrood helgeel gebloemd gordijn
leerde koranspreuken uit het hoofd en kwam tot de allergewichtigste besnijdenis waartegen hij zeer opzag en waarvan hij zich volstrekt geen voorstelling kon maken
van vader moeder broers zusters eigen woning aan de kust van een ander groot eiland dan java niets niets het lachte hem niet toe in t geheel niet
tot zij te djedda aan wal kwamen gelukkig dat de reis ten einde was blij aan het einddoel te zijn en den vasten grond van het heilige land onder zich te voelen maar om spoedig te ontwaren dat zij gekomen waren van den regen in den drop
zijn moeder een inlandsche vrouw en een woekeraarster het was meende adam silver een comble wat kon hem nu nog overkomen
zij voelde alleen van dien kant het gevaar komen het gevaar dat haar laki voor haar verloren zou gaan het gerammel van het goud deed haar verbaasd stilstaan toen ze reeds weer naar haar bed wou gaan wat was dat ging hij die kerels nu geld leenen
ik dank u wel voor al de vriendelijkheid die ik van u en van mijnheer verlande zoo dikwijls heb ondervonden en die ik niet waard was
hij hoorde den schuivenden voetstap van njai peraq op de houten vloer der galerij zij kwam zacht de kamer binnen maar hij keek niet op zij hurkte neer voor zijn voeten op den grond en hij voelde dat zij haar hand lei heel even op zijn breede knie
daarom liep hij maar ergens heen waar ze zelden kwamen en schoof achter het groene gordijn in het midden van het lokaal dat dit boe akar eel donker liet aan de straatzijde als een dief naar binnen
het is mijn schuld niet traperdoelie het is niet zooals het behoort ik had gedacht hier te komen in een nette woning met een goede flinke vrouw
daar werd hij betoel boos om jullie bent gek mijn huis is dat van een imaam en geen speelhol gaat met die vrouwen waar je altijd gaat laat haar winnen een paar dagen
hij liep de kamer uit bleek van schrik eerst had hij in de duisternis al de zware hand opgeheven om haar te slaan maar op dat zeggen van dien oom ontstelde hij zoo dat hij vluchtte naar buiten
den volgenden ochtend was minah al vr het dag werd op de been zij zag wel n beetje op tegen dat bezoek en toen ze naar haar vriendinnen ging was het met
nora was erg ontsteld met een gevoel nu dat zij doodelijk was van adam silver de oude heer keek ook zeer bezorgd knorrig over de flauwe kunsten zijner vrouw die hij eerst zoo verstandig had gevonden
ik deed wat wij priesters allen doen en wat ook veel andere vrome menschen doen ik heb mijn geld gestort bij de djakat en de pitra en de andere opbrengsten der geestelijkheid kan ik het ook doen
daar riep hij opgewonden het bewijs heb ik welk vroeg de agent wel dat pa niet bij zijn positieven was hij heeft mijn broer adam vergeten
zijn het die de smeerlap brengt dààr dààr riep hij luid smadelijk haar de steenen vlak voor het gezicht houdend en aanwijzend met de knokkelvingers die heeft een vlek die ook dat is een erge gele
stevig en zocht uit een gevoel dat het zoo behoorde den commandant op om zich voor te stellen die nam hem eens op met een stil glimlachje goed geslapen meneer silver dank u uitstekend
hij deed z'n best zich iets te herinneren van z'n broer of z'n ouders maar vruchteloos met moeite las hij het schrift door de ruwe halen onduidelijker dan het scheen
afgevallen door de open plekken den baksteen toonend van een rood als oude niet geheelde wonden nu ja dàt zou men alles in orde maken dacht hij weer binnengaande dat kwam terecht
daar moest spoed achter gezet worden daar had men mee moeten beginnen dat zou n heel ander effect maken men zou begrijpen dat hij geen indringer was dat alles neerkwam op een verzuim uit nalatigheid
denkend daarbij aan de eigen dito's nu de toekomst zich zoo prettig liet aanzien in één roes ging het door de weinige dagen die hem nog overbleven een droom gelijk
zij sloeg nu ook uitvallend in toorn met de hand op de tafel wel schreeuw dan zoo niet ben je een gek ben je een beest maakt een mensch zulk een leven als hij moet betalen voor zijn eigen kinderen
heeft het kind niet geschreven vroeg zijn huishoudster het kind het kind t is waarachtig een lief kind zij schudde er het hoofd over ik kan hem niet anders voor mijn oogen krijgen dan als een kind
een was van mevrouw verlande loog hij vertelde zij niets over hem je was kwaad toen ik vroeg of hij gezond was mag een moeder niet meer vragen of haar kind wèl is begrijp je dat niet
hoe oud zij waren wanneer ze hun verjaardagen vierden en al zulke kleine levensbijzonderheden meer wist hij precies op hoeveel taxeer je den ouden heer
dàt was de duivel in hem dacht hij de oude aan het persoonlijk bezit van geld en goed gehechte mensch de adam die hij eens geweest was hij moest zijn geld storten
ga je morgen weer vroeg deze betoel als het kan ga ik elken dag elken dag zuchtte dailah het hoofd op haar bantal neerlatend
het is alles valsch het is alles schijn zij willen maar geld en betrekkingen niet om er mee zaken te doen of om er geacht door te worden maar om te schijnen wat zij door hun zelven
maar aboe bakar had er geen zin in mag ik ze eens komen zien vroeg de penghoeloe een groot liefhebber zeker maar u kunt ze voor dien prijs niet krijgen met hem is dat wat anders aan hem zou ik niet willen verdienen
wat zou dat helpen vroeg njai peraq zij had andere inzichten zij kon niet afdalen tot het standpunt van vernedering vanwaar bram het artikel vrouw beschouwde
en toen ze eindelijk bedaard was kwam het hooge woord eruit hij wil er nog een vrouw bijnemen dat keurde njai peraq af maar zij wilde toch haar zoon verdedigen en met een schijn van onverschilligheid zei ze wat zou het
aan die vreemde ontmoeting niet als aan iets aangenaams voor haar gevoel noch als aan iets nadeeligs voor haar nieuwe maatschappelijke positie maar als aan iets dat haar persoonlijk schrik en ontzetting inboezemde en dat haar in ongeluk en ellende zou kunnen brengen zoo het haar ooit overkwam
en in plaats van nu je best te gaan doen te zorgen voor de huishouding en je kind ben je dezelfde luie slons gebleven die je geworden waart en je durft me zeggen dat het niet zal gebeuren dat hij geen tweede vrouw mag nemen terwijl jij niet meer deugt en niet eens wilt deugen
en schudde in korte nijdige bewegingen het hoofd terlaloe bram het is gemeen en z zal het niet gebeuren ik weet wel beter en fatsoenlijker aum ij hoeft geen beest te zijn om haar te krijgen
sedert kwam zij er geregeld bracht gewoonlijk wat lekkers te snoepen mee en was eerst wel verwonderd over de mate van vrijheid en zelfs van zekere ongegeneerdheid in de woning van den buitenshuis zoo ongenaakbaren heiligen man
silver zei eerst niets en begon op zijn matten sloffen heen en weer te loopen over den roodsteenen vloer ze hebben me uit batavia een portret gestuurd van de verlandes en hun kinderen daar staat adam ook bij kan je hem
eenoogige zuster protesteerden het was onmogelijk het leek naar niets en het rijmde zich met niets hun vader zou dat niet gedaan hebben terwijl hij juist
kasian hij was zoo'n goeje jongen en hij kon er toch niets aan doen at maakt het voor hen niet anders nu maar de eerste maal dat ik bij hen kom begin ik erover doe het niet
daar hoorde zij het geschuifel van voeten over de mat in de gang en verschrikt denkend aan dieven stond ze op van den bultzak en loerde bevend van het hoofd tot de voeten door het gordijn
allemachtig riep zij verwonderd en half verschrikt uit een kleur krijgend als een kers u bent dezelfde die de arabier van boord hij knikte kalmpjes glimlachend haar vlak in de oogen kijkend
ik zeg u laat dat alles loopen en doe wat ieder onzer doet en door iedereen wordt goedgevonden er zijn geleerde menschen die alles in den koran napluizen
bij de tiele's werd al lang niet meer gesproken over adam silver en mevrouw verlande die het heel dikwijls over hem had met haar man vond dat vreemd want de families kwamen in den laatsten tijd nogal bij elkaar
in de societeit aan de kletstafel kwam het nog eens tot in alle bijzonderheden ter sprake de controleur vertelde met ophef met zijn rijzweep op de tafel slaande hoe hij dien vent à faire had genomen
soedah dat heeft de heer god zoo gewild hij zal hun prentahs laten geven hier en prentahs daar en altijd maar prentahs zoolang hij wil
en fonkelde in de lichtende zwarte pupillen hij nam van de schrijftafel waaraan hij zat een pennemes en stak in het portret een kwaadaardigen glimlach om den breeden mond
anderhalf soms twee percent in de maand dàt kan ze uitstekend maar daar moet iemand ondervinding en slag van hebben anders loopt hij er geducht in
als een jongmensch zich beteren wil dan kan hij ook dààrvan niet mevrouw geloof me ik wilde wel dat het anders was maar als ik een boek in handen neem en ik span me vijf minuten in in
maar hoe bang hij er ook voor geweest was de werkelijkheid viel nog erg tegen hij had het kunnen uitbrullen van pijn bij de operatie maar hij behield zijn van nature kalm
adam silver begon te transpireeren het scheen hem toe dat nora's vader nu ook in t geheel geen vraag kon doen die hij bij machte was te beantwoorden wat wist hij van de fortuin zijns vaders en millioen zei hij in zijn angst
aan het leven met een inlandsche vrouw kortom aan de eigenaardigheden ook de minder smakelijke van dàt leven de gedachte aan wat zijn wettigen en werkelijken toestand dreigde te worden en te blijven deed hem zeer nu meer dan dat vroeger het geval zou geweest zijn
hij dacht zichzelf in het geval wel als hij z'n huishoudster snapte zou hij haar eenvoudig de deur uitschoppen al had ze een dozijn kinderen met hem
nu moest hij gekleed en wel met haar toeren met haar visites maken en de lieden recepieeren en dan de soesah in huis met die hollandsche wrijf en poets dames die geen bedienden kunnen houden zich dood ergeren aan vlekjes en stofjes
overgenomen dan n gewoon europeesch baar in een jaar maar toch herkende hem niemand gelijk ook hij iets herkende hij liep het erf op en zag boven in de binnenvoorgalerij jonge mannen in witte kabaai
ja het is heel mooi gaf hij toe maar toen het er niet was en dàt ook niet wijzend op de telegraafdraden vond ik het er niet minder om
adam die leukweg voortlevend maar in den dagelijkschen omgang onder den invloed was gekomen van bram's grootere scherpzinnigheid en slimheid geloofde het
wij moeten denken aan het gebed het wordt tijd voor den tlohor waar vroeg aboe bakar de penghoeloe strekte den langen mageren arm uit ginder achter die klappers in mijn kleine missigit ga mee
men hield zich goed men veinsde de gewone verwondering over een onverwacht bezoek een kwartier later kwam het toevallig zoo uit dat hij met den ouden heer alleen zat
en het oordeel behoort aan god ook is een geloovig mensch verplicht alle zaken te beoordeelen naar haar innerlijke hoedanigheden wat weet je daarvan is het goed iets af te keuren omdat het vroeger en elders en met andere menschen misschien wel eens verkeerd is geloopen
slaters woonden in een huurhuis wijl er van gouvernementswege geen hoofdofficierswoning open was ze hadden er niet op gelet dat het huis ten publieken verkoop was
john silver was dood alleen lucie nam jammerend het lichte kleine hoofd in haar armen en riep haar vader toe met lieve namen en huilde haar leed door het huis
aboe bakar begreep het niet waarom was het evengoed zonder spoorweg en telegraaf als met maar hij vroeg er niet naar en de penghoeloe zei niets
zou hij zich nu ineens en officieel aan nora tiele binden en haar z het hof maken dat hij aum boe akar eel fatsoenshalve niet anders doen kon dan haar hand vragen aan haar vader
een oogenblik keek nora haar verwonderd aan zij begreep het niet verschil van grootte en afstanden stond haar niet voor den geest men ging meende zij
dien dag gaf hij er de privaatlessen aan waarvan hij toch al zoo weinig profiteerde bestelde hij van alles wat hij noodig had niet mondjesmaat maar op de royaalste manier onthaalde zijn vrienden op zijn kamer tot ze in gloeiende toasten het bewijs van hun licht bewogenheid gaven
adam is ontevreden de brieven van nora tiele werden al opgewondener de afwezigheid van adam scheen haar liefde voor hem te doen toenemen zij schreef wat zij nooit gezegd zou hebben hoe zij over hem dacht wat zij voor hem gevoelde
met het geld en het goed het huis en de meubelen zijn verkocht en het geld is verdeeld o zoo nu dat is goed
te tandjong priok kwamen nam de drukte hen erg in beslag maar toch niet z of nora zag wel op de kade een groot gewoel van inlanders dat haar eigenlijk meer vrees aanjoeg dan belangstelling
foei dat is niet waar dat deden we niet mevrouw verlande werd er in haar oprechtheid een beetje akelig van zij had om het meisje niet te grieven nu niet eens gezegd dat de lieve blikken eigenlijk door haar alleen werden geworpen
en hij vertelde zijn plan om als alles daarginds in orde was haar te trouwen bij volmacht aum boe akar eel en haar dan uit te laten komen naar indië waar zij een heerlijk leven zou hebben zoo goed als gefortuneerde lui in de binnenlanden
wat doe je den heelen dag moet ik het nog vragen je doet niets als een lui beest lig je daar tusschen vuile bantals die nooit gelucht worden je moest de vrouw zijn van een koeli dan zou die je slaan met de
het was een sterk argument als elke vrouw vond mevrouw verlande de afgedragenste generaals uniform nog een ideaal waartegen een dozijn van de zwartste zwarte rokken niet opgewassen waren
bij al de onvermijdelijke drukte in het hotel het uitpakken van koffers het uitzoeken van het goed voor den waschman en het hulpeloos getob met onverstaanbare bedienden dacht nora den heelen dag telkens weer
dan is toch uitgemaakt begon bram maar hij bleef erin steken hij wist eigenlijk in het geheel niet wat zou zijn uitgemaakt het baat niets als jullie aan je broer een erfportie wilt afstaan en aan je moeder ook dan staat dat ieder vrij
hoe is het mogelijk zei bram hoe ben je z ja antwoordde adam met zijn goedigen glimlach dat dacht ik ook
neen zoo stom was hij waarachtig niet en zou hij ook nooit worden hij hield zich maar aan zijn gewone njai
ten slotte werd het al te dwaas zijn groote kist raakte vol geld meest zware rijksdaalders het was een mooi gezicht maar het kon z niet blijven hij dorst haast niet meer uit te gaan uit vrees bij zijn afwezigheid bestolen te worden
en de oogen gingen open wel een oogenblik dwalend den blik over de groep voor het bed dan stil op de breede figuur in grijs complet tusschen de witte
hij verscheurde den brief ongelezen neen betalen zou hij maar daarmee uit zich door dien welp van zoo'n smerigen arabier vader te hooren noemen en diens brieven te lezen dàt was hem te machtig dàt verdroeg hij niet
of aan de onvastheid van suiker in of buiten perken zij vond adam voor nora als geknipt ware het slechts omdat hij door zijn zachten aard en goedigheid het t meisje gemakkelijker zou maken dan zijzelf het in haar huwelijk had gehad
die hollandsen spreekt ja mevrouw gut dat is al heel toevallig bergen en dalen ontmoeten elkaar niet de menschen wel u kent onze spreekwoorden ook al riep ze lachend
dailah durfde het niet zij stond als verlamd met loodzware beenen al maar turend naar de bankbiljetten en het goud uit de kist op de tafel van de tafel in de kist
wel hij had altijd geweten dat hij naar indië moest dat er een eind zou komen aan het lui en lekker leventje in den haag hij had daar zelfs meer dan eens over gesproken
het meisje geloofde het niet zij vroeg het haar vader die het bevestigde en zij vroeg het ook als een bloote nieuwsgierigheid wijl zei ze het zoo moeilijk was zich eenig begrip van afstanden eigen te maken aan den kapitein nu toen die het bevestigde was haar hart gerust
hij kon het niet houden liep naar adam en keek er gek van op dat die rustig een deuntje floot en direct klom nog zijn medelijden de jongen begrijpt het niet dacht hij hij ziet niet eens in hoe ernstig het is
hij was in die rol al heel gauw thuis hen met buigingen en beleefdheden ontvangend maar direct klagend over den slechten tijd en de weinige winsten die hij maakte want hij wist wel dat ze altijd geld kwamen leenen en wanneer zag men dat terug
moederliefde nu het een feit was kon adam niet denken hij viel op een stoel neer sloeg de handen voor het gezicht en trachtte vruchteloos zich een voorstelling te maken van hetgeen zijn positie worden moest hij kwam er niet toe
john silver was achter haar gaan staan hij kreeg er nu pleizier in ja dat hoorde hij wel aan den toon waarop ze sprak ze had op haar manier er een stil verdriet over
terwijl hij heel goed wist dat dit niet zoo was neen ik ben naar indië ontboden door mijn familie om de ziekte van papa nu ja wat veel
haar eerste tonen opzond in den aanbrekenden dag zacht sloop hij binnen alles sliep nog in luie onverschilligheid hij opende zijn groote geldkist het zware ijzeren deksel opbeurend tot de steunveeren uitsprongen daar lagen zijn schatten
begon hij nu ook te ontwaren hoe zijn hutgenoot op gruwelijke wijze tol had betaald aan de groote zee zonder dat hij er iets van had bespeurd met eenige moeite door de beweging van den stoomer stond hij op
was een hoog en heilig man aan den een dankte hij zijn geld aan den ander de toenemende onderscheiding waarmee hem de menschen tegenwoordig behandelden hij kon het zien op straat als ze hem groetten in t voorbijgaan
zoo en wat zei hij dan dat hij het zeker wist het geld was door dat volk
als door een tooverslag weer minder correct hollandsch gingen spreken dan ze het eerste deel der reis deden was adam in één dag geheel onwillekeurig daar ook mee op eigenlijk van streek
het onverstoorbare masker glad en zonder plooi als van een hindoesch afgodsbeeld maar een gezicht vol trekken en leven met oogen erin niet mat zwart als altijd maar helbruin glinsterend als van een jonge vrouw
minah drong niet verder aan dien dag zij ging alleen naar den passar die vrij druk was zij bekeek van alles bevoelde alle kains en batiks nam alle galanterie waren in de hand rook aan alle vruchten om zich te overtuigen
wil ik je iets zeggen mijn zoon is veel te goed voor je het kijven begon nu opnieuw tot ergernis van aboe bakar die naar achter moest komen om stilte te gebieden
schreef een briefje aan den controleur die hem zoo'n standje had gemaakt een beleefd briefje tot onderdanigheid toe een kniebuiging op t papier doch het hielp niet
mevrouw verlande begon te lachen neen kind petersburg of daaromtrent met het verschil dat je van hier veel gauwer te petersburg bent
en zoo'n verlande nu met een hollandsche vrouw de opvoeding later van die totok kinderen die natuurlijk allemaal in holland moesten studeeren om geleerden te worden
en diep inbogen om zijn hand te kussen ook werd hij genaakbaarder voor de arabieren sedert hij zooveel omging met den penghoeloe p
ja dat heeft hij gaf de weeskamer toe maar de openbare ambtenaar niet die streek eenigszins verlegen over z'n gezicht en schudde langzaam ontkennend het hoofd aum boe akar eel at heeft hij niet
en haar reinheid nu ineens zoo afstekend tegenover haar vuilheid der laatste jaren hadden haar opgeknapt het dikke zwarte haar zat onberispelijk zij was goed gewasschen met zeep
ja dan zoudt u zoo niet vragen wat er gebeurd was is er dan iets gebeurd och kom houd u nu maar niet zoo onwetend
zou het niet gaan ik denk het niet zei bram of je moest het heel stil behandelen hoe bedoel je vroeg adam die wezenlijk niet op de hoogte was en deze conversatie welke hem geheel au
en aboe bakar die het geld dat hij overhield nu aum boe akar eel in huizen bleef beleggen had ook niet geweten wie de huurders waren hij had het huis gekocht eenvoudig op de omschrijving en het advies van een inlandsen beambte bij t kadaster
zoo'n brutale hadramautsche smeerlap en dat terwijl hij honderdmaal was maar eens zijn huishoudster had gezegd dat er nooit of nimmer een arabier op zijn erf of in zijn huis mocht komen
adam silver keek stil vr zich nu en dan knikkend met het hoofd als toestemming zichzelven aandenkend dat het wezenlijk beter was zooals hij dien avond al meer had gedaan
het was nu eenmaal zoo en het moest dus wel waar zijn wat de penghoeloe had gezegd gelijk god het wil zal het een mensch overkomen dààraan was absoluut niets te veranderen
zij zag de tafel vol bankbiljetten en goud zij zag de priesters er als het ware in grabbelen met welbehagen en alles tellen terwijl aboe bakar erbij stond onverschillig als ging de zaak hem in t geheel niet aan zij ontstelde er z van dat haar handen ijskoud werden
zuchtend sloot hij de kist met de drie sleutels die hij in een afzonderlijken ring aan den gordel droeg wat had een mensch toch zwaren strijd het viel den penghoeloe tegen
minah trok de wenkbrauwen op diep en hoorbaar ademhalend door den neus nu vond ze dàt wonder dààr was een luchtje aan hoe het ook zij het zal niet gebeuren herhaalde ze toen terugkomend op de hoofdzaak
aboe bakar dankte god dat hij dien pelgrimstocht die hem zooveel geld had gekost zoo erg was tegengevallen en zooveel moeite en ellende had bezorgd achter den rug had en hij op een boot met minder mekkagangers kon terugkeeren
het leek hem alles met een grauwgrijs overgoten wat hij hoorde als wat hij zag in zijn warm hoofd bonsde het met groote regelmatigheid droge mond en rauwe keel eischten water en lucht zoo guur als het was gooide hij de ramen open
en compagnon zijn sprak altijd dat als één er verstand van had en de ander had het geld dan na eenige jaren de ander ook het verstand kreeg maar zijn geld bij den een
en licht opgewassen met hard veerkrachtig vleesch zij was meer een kasplant heel licht van huid bij blank af zacht en poezelig met iets kwijnends in de oogen en sentimenteels in het gezichtje maar zoo mooi van vormen en begeerlijk van persoon in haar wiegelenden gang
de groezelig witte klamboe met het kleine driftig tikkende amerikaansche klokje op de tafel dat de aandacht bezig hield van den grooten zwarten kater die onbeweeglijk ernaar zat te kijken k op het tafeltje voor njai peraq
dat weet ik al veel jaren de één zegt het is zus en de ander het is z maar het verandert niets aan wat wij allen goede mohammedanen doen en wat onze vaders en grootvaders hebben gedaan
ze spraken geen woord adam te suf haast om iets te zeggen worstelend tegen zichzelf verlande uit het portierraampje kijkend nog altijd te nijdig om vriendelijk te wezen
zij had de niet beredeneerde maar traditioneele minachting van den hollander in indië voor al wat hadji is en zoo stond hij daar nu tegenover haar maleisch sprekend bescheiden als een mindere den trek van onderworpenheid die bij den oosterling
en voor de reis had haast geen pelgrim voldoende verschooning naast dat beeld van vuile misère doemde dan telkens in zijn geest op dat der reis naar indië als adam silver de aangename beschaafde conversatie de keurige rijk voorziene disch de groote
wel verweet zich aboe bakar soms dat hij daar verkeerd aan deed maar goed beschouwd vond hij de zonde tegen den koran zoo groot niet en nu hij eraan gewoon was s avonds zijn glas cognac te drinken kon hij het niet meer laten
god in den hemel riep hij zenuwachtig de kamer op en neer loopend in uiterlijk en manieren nu het sprekend evenbeeld van wijlen john wat is dat n gemeene streek geweest tegenover dien armen jongen die er toch dood onschuldig aan is
daar stond silver van te kijken zij zij die het geld z liefhad die zoo gierig was dat hij zelfs nooit had durven zeggen wat hij maandelijks uitgaf voor dien adam zij maakte geen misbaar toen hij het groote bedrag genoemd had het was alsof het niets was
een oogenblik stond hij sprakeloos verstomd z te worden weggejaagd als een hond juist nu hij meende heel slim te zijn en iets bijzonder goed te begrijpen
maar de kalme somberheid van den kop en de boeddhistische rustigheid der figuur had zonder dat ze t zich eerst bewust was de herinnering tot haar doen spreken aan den vader
hij ging naar buiten naar de rivier waar hij een klein houten paviljoentje had laten bouwen om in volkomen afzondering te bidden hij boog zich neer op de knieën het voorhoofd op den grond de handen uitgestrekt hij bad alleen en vurig tegen de inblazing der duivelen
maar zij trok zich snel terug en liet haar voile neer niet willende laten zien dat ze een kleur kreeg drommels neen dat ging niet vond mevrouw verlande zij was niet oud genoeg om zich door zulk een jongen man op diens kamer te laten kussen
en dan lachte hij weer voort tot hij met de punt van zijn baadje zich de tranen van t gezicht veegde boe akar lachte niet mee hij ergerde zich en ook was vond hij luid lachen ongepast als men ernstig sprak over het heilige boek
het jonge vrouwtje wist niet wat een hadji was zij vroeg er ook niet naar met een strak gezicht en saamgeknepen lippen keek zij naar aum boe akar eel walkant daar stond een inlander groot en zwaar met een zwarten baard
kwam het wel niet maar toch zou de heele famielje gaan wandelen en een uurtje weg blijven als ze terugkwamen zou dan naar zij hoopte en vertrouwde de kogel wel door de kerk zijn
heb je het gehoord ja ik heb geluisterd aan de deur aan de deur vroeg adam verwonderd en eenigszins geërgerd
john nam het liet zich neer op een laag kinderstoeltje en at t geopend blad op de scherp opstekende beenknieën de rijst eruit met de vingers die stijf in de massa gingen en het dus uitgewigde langs in den mond werkten
ook al geen illusie niet zulk een afzetterij als te djedda en te mekka wèl groote hotels en villa's maar voor de bevolking in de eigenlijke binnenstad alles nauw somber vuil
met een effen gezicht zei hij ik dacht niet dat de handel zoo gemakkelijk was het is niet zulk een moeilijke handel als van de europeanen en de chineezen het is handel in vee
ja dat zal wel waar zijn nou zei bram zacht en vertrouwelijk ik zal eens poolshoogte voor je nemen loop je nog door en toen adam dat nog doen wilde eel an groet ik je want ik moet even met de ouwe vrouw praten
minah lachte hoonend natuurlijk waarom niet ik kan dat best doen ik ben oud en leelijk oplettend keek dailah haar aan
niet zonder reden jaloersch t werd avond en de weggeloopen jongens kwamen niet terug naar alle kanten werden inlanders uitgezonden om hen te zoeken doch allen keerden onverrichterzake terug
maar de anderen werden onvriendelijk dan moet je maar brani zijn was het antwoord kortaf wij moeten vandaag ons geld hebben wij hebben het noodig en het was vooruit afgesproken
in zijn tegenwoordigheid een testament gemaakt onder getuigen en eigenhandig en dat had hij bij hem in bewaring gelaten de familie moest den volgenden dag maar op t kantoor komen
was het mogelijk hoe maakt u het vroeg hij goedig en eenigszins onthutst een stoel aanschuivend gaat u zitten heel goed dank je neen ik ga niet zitten ik moet weer dadelijk heen je pa heeft geschreven
maar hij maakte een afwijzend gebaar later later nu niet het is beter ook zei njai peraq zacht denkend aän de financieele omstandigheden van den mantri
straat soenda binnenstoomde was er geen die voor nog zooveel had gewild dat hij den pelgrimstocht niet had gemaakt aboe bakar en minah die nu reeds het gezicht halverwege bedekt droeg allerminst
dus was het dat alleen dacht mevrouw verlande en een beetje bits antwoordde zij dat moet je zelf weten dààrin geef ik liever geen raad
wel zeurde hij met de anderen mee over de warmte maar hij meende daar niets van hij voelde zich veel prettiger dan bij zomerwarmte in europa hij at de niet zeer smakelijke rijsttafel aan boord met het grootste genoegen
op last van moeder schrijf ik u de oude heer is al lang erg zenuwachtig maar in den laatsten tijd nam die ziekte z toe dat hij er suf en malende van geworden is
nou maar ik dan wèl hoor en voor mijn portemonnaie ook aum boe akar eel chrijft hij nooit john silver lachte hoonend ja hij zal nog schrijven loog hij ontwijkend denk maar niet dat je ooit een brief van hem zult krijgen
het is gelukkig dat je hem nog even hebt gezien zei bram ja dat is het gaf adam maar willig toe gedachtenloos overvallen door dien zonderlingen terugkeer in een omgeving hem heelemaal vreemd
toen des anderen daags de voorlezing van het testament was afgeloopen keken ze elkaar aan z vol verbazing dat het was als hadden ze hun verstand verloren de oude was gek zei bram
en hij had toch niets verkeerds gedaan integendeel hij had vond hij het haar zoo gemakkelijk mogelijk gemaakt zij had hem kunnen antwoorden in het maleisch en hem behandelen als had zij hem nooit gezien enkel als de huisbaas
waarover zij in den haag zooveel had hooren spreken het maar hebben kunnen de terugkomst der familie verraste hen zou hen altijd verrast hebben al was zij uren later
deftig ambtelijk maar altijd arm wat niet wegnam dat hij nog in aanzien steeg door bezoeken van aangetrouwde ooms en neven die achter zich oppassers hadden pajongs dragend met een vergulden rand
de vrouw keek haar lotgenoot in den priesterlijken echt eens aan en krabde zich het hoofd de andere scheen haar gedachten te raden zij knikte langzaam en herhaaldelijk
s avonds bij pa djalil zijn compagnon vertelde aboe bakar wat er gebeurd was zij zaten op een bamboezen bank onder een mangaboom in den donkeren avond op het kleine erfje armoedig en eentonig schemerden hier en daar kleine petroleumlichtjes door de
zeker als ik binnengekomen was zou zij gezwegen hebben ik wilde weten wat zij te zeggen had ik moet zeggen dat ik wel zoo iets van haar verwachtte
ja verbeterde adam meenend verbaal n bok te hebben geschoten van ons dan na zijn dood van ons vroeg bram in de hoogste verbazing
het diner werd uitgebreid goede wijn volgde en het ging er later op los tot hij s nachts thuis kwam en uit gewoonte zijn kamer en zijn bed vond moê en duizelig slapend bijna voor hij zich had
het was dacht ze toen ze het bekende gezicht van den penghoeloe zag toch te erg z te schrikken gevaar vreesde zij nu niet langer maar niettemin stemde dat bezoek van al die priesters haar hoogst onaangenaam
dat door geen demonstratie inniger had kunnen zijn want het was veel erger dan de jaloezie van silver het zich voorstelde werkelijk had die groote breede arabier een relatie met njai peraq en die dateerde
pa is immers rijk laat mij nu maar wat pret hebben hier zoolang het duurt zoolang tot het je pa verveelt en wat dan dan ga ik naar indië werken op het land
dat men zoo weinig kunstgenot kon smaken te batavia terwijl zij in holland haar ouders een nieuwe japon als het ware van het hart moest scheuren en den hemel danken mocht als ze kreeg wat men wilde geven vond zij het zoo onaangenaam
zij had haar hand vertrouwelijk op de zijne gelegd en keek hem aan met een lief vriendelijk gezicht hij nog geheel onder den invloed van zijn sentiment lette niet op haar andere schoonheden
en toen adam daartegen wilde protesteeren zanik niet a het is zoo en mij kan het waarachtig niet schelen zij heeft bliksems mooi gepraat dat erken ik nooit in mijn leven heb ik zoo iets van haar gehoord het is gedeeltelijk nonsense
zacht ruischte de rivier aan in een klein grijs gewriemel van golfjes brekend op glijdend over de uit haar ondiepe bedding opstekende rolsteenen
en zij waren er allen z door getroffen dat ze niet spreken zich niet bewegen konden toen kwam het reutelend geluid diep en langzaam wegstervend de verstijving der trekken het heelemaal verdwijnen van den blik in de oogen die gericht bleven op het gezicht van adam
ze hoorde gestommel zwaar geschuif gestamp van voeten die meer moeten dragen dan het gewone lijf erboven en die hard neerkomen op den vloer ze zag loerend achter haar gordijn de priesters aansjouwen met de zware kist
als toen zij pas bij hem kwam in het besef eener inlandsche vrouw dat in haar omstandigheden het niet behoorlijk was zich aan te stellen
ik kan nog niet eens met haar praten zei adam met een spijtigen glimlach och dat is niks integendeel hoezoo wel des te gauwer leer je de taal van het land
natuurlijk zou hij de duiten sturen niet om dat hondenkind maar om zijn naam die daar zoo'n goed figuur maakte achter het klinkend predicaat k wou wat zeggen zei njai peraq bij hem komende
niet bevorderlijk voor haar huwelijksgeluk zijn huid werd geler en tanig en hij had zijn baard kort geknipt met een langen sik wat hem foeileelijk stond
hm heb je hem vast ja maar hij kan me ontgaan als er anderen zijn die hem helpen nou ja ik zou er gauw werk van maken loop er eens langs en vraag haar mee te gaan om koffie te drinken en kwee-kwee te eten
een oogenblik aarzelde hij het was wel aardig om het in een lijstje te zetten en op te hangen aan den wand wijl mevrouw verlande erop stond en hij dan bij gelegenheid dadelijk het bewijs kon leveren voor de goede verstandhouding waarop hij altijd blufte tusschen hem en de familie
zeker zei ze ik heb altijd veel van indië gehouden en dat doe ik nog ik heb liever een broodje met kaas spotte hij voort maar laat ons geen gekheid maken het is kort dag voor adam hij moet zijn uitrusting hebben
intusschen deed de ambtenaar van de weeskamer verder zijn plicht en alles werd opgeschreven en het gaf vonden njai peraq en de verdere familie aum boe akar eel leden een gezanik om ziek van te worden
drie vier achtereen langzaam en voorzichtig voetje voor voetje goederen pikollend van den eenen oever naar den anderen de vrouwen kleeren wasschend het natte goed slaande op de rolsteenen mannen vrouwen en kinderen zich badend en hun behoefte doende
en in het halfduister der door een hanglampje slecht verlichte kamer ging met hooge keelklanken telkens na een enkelen regel recitatief door den
laat de geleerden twisten zeg ik u wij handelen in koeien en schapen ik ga naar huis zei aboe bakar het mag wezen dat je volgens de menschen gelijk hebt maar het staat duidelijk in het boek ik kan het laten zien
dat ze gerijpt waren aan den boom snoepte gesuikerde tamarinde dronk een glas stroop met selassie zond haar dienstbode naar huis met wat zij gekocht had en liep zelf den anderen kant uit
wat dan wat dan in de kampong gaan wonen och dààr zou hij op zichzelf zoo niet tegen hebben opgezien maar hij had in het kantoor van wijlen john silver zijn vader zooals hij hem in gedachten betitelde een wetboek gevonden en daarin gebladerd
bent niet ingeschreven en dus alleen de zoon van de inlandsche vrouw hier bekend onder den naam van njai peraq de broers en de
over het hondenkind zoodat hij haast misselijk werd van zijn eigen woorden zei hij t was een mooi kind die adam hij zal nu wel een knappe jongen zijn
al van maanden hij reisde de streek af met dure handelswaren en was slechts nu en dan op de plaats dan kwam ze bij hem in z'n tokootje en niemand had ooit iets daarin gezien want iedereen wist dat zij handel dreef
m'n geweer naast m'n stoel zetten in de galerij ik schiet ze dood ziedaar en onder die bedreiging had hij grimmig haar herhaaldelijk geslagen
broeken en vesten niet gehad als die adam in een paar jaren en dan die andere de groote voor wijnen dranken sigaren
was gebeurd tot ze het niet langer kon uithouden en losbrak in luidruchtig geschrei wat is er dah hoorde zij aboe bakars zware basstem buiten in de gang
dat beeld voor zijn geringe kennis en ontwikkeling hij had het niet in woorden kunnen brengen hij voelde het als de opgeroepen geest van een groot en omvangrijk zijn waarin hij zorgeloos en onwetend had meegeleefd met in zijn hersens enkel
een hand met n zakdoek en een andere wuifden op onder het rijden en silver handzwaaide en boog met groot vertoon van vriendelijkheid terug maar toen ze uit t gezicht waren schudde hij er het hoofd over
ze had wel gevoeld dat er iets niet in den haak was dat silver iets in z'n schild voerde en veel te bijzonder was ten opzichte van dat kind nu scheen hij weer heelemaal gek geworden nu schold hij hem voor een gladakker en noemde hem tevens een groot heer
zij bemerkte niet in haar opkomende boosheid wat zij trotseerde haast werd het hem te machtig het was de vrees voor haar die ten slotte sterker was dan zijn opwellende drift dààrom zweeg hij schoon zijn ingevallen borst van groote aandoening
in het nachtlichtje ging kijken om van dat benauwend visioen ontslagen te zijn het was een zware tocht voor aboe bakar en wat hem het meeste leed deed was dat hij vrouw en kind daaraan had blootgesteld
doe je het gauw vroeg de een dat weet ik niet het hangt ervan af misschien heb ik de vrouw nog noodig en jullie ook er is geen haast bij in het geheel niet alles moet wachten tot ik gereed ben
en zonder iets anders dan een diep gevoel van onschuldige genegenheid dien eersten kus terug ze waren allebei beter en reiner mensch nu dan ze zelf vroeger hadden geweten of gedacht
als hij een ander had genomen zou ik zijn huis hebben verlaten hoe heb ik zijn huishouding bestuurd hoe heb ik hem geholpen met alles had hij niet drie zonen
het was verschrikkelijk had zij z kunnen wezen als het waar was wat hij nu al zooveel jaren vast geloofde kon zoo'n gewone inlandsche vrouw z brutaal
toen hij binnenkwam waren er twee personen de agent van de weeskamer en een ander ambtenaar en deze laatste was eigenlijk de woordvoerder daar er op de plaats geen notaris was en die ook niet te bereiken viel had john silver
voor zichzelf had hij de overtuiging dat het mis was ver ging zijn kennis niet ook niet in zulke zaken maar dat de beslissing der regeering op zoo'n verzoek niet afhankelijk was van den persoon die het deed dàt begreep hij toch wel
want toen ze hem die woorden als in het gezicht wierp haar groote goedige oogen recht op de zijne en haar gelaat rustig onverstoorbaar in het volle licht de trekken onbewogen als een vishnoe was het hem of hij het ondersteboven ging
door de penghoeloes in bewaring genomen toen oom stierf beweerden zij het nooit te hebben ontvangen kan je oom het niet vr zijn dood hebben opgevraagd en uitgegeven
maar hier kreeg hij zijn afkeer beet tegen de arabieren en hij vond er onder de vreemde pelgrims die ze met hem deelden het waren lieden uit achter indië die ook door hun handel op de kust het gewone strandmaleisch spraken
en zij dacht daar zelf volstrekt niet aan zij had heel goed hoog en stijf gekleed kunnen zijn het was alles hetzelfde geweest adam sloeg zijn arm om haar heen trok haar zacht tegen zijn breede borst en kuste haar zij gaf hem volkomen
hij had er gebeden in de groote moskee lang met goed geloof en volgens het gebruik hij had met diepen eerbied den zwarten steen in de kaäba gekust en het had hem met een gevoel van zaligheid vervuld
en het groen in de verte op den grooten weg ratelden langzaam aankomende karren een enkele maal klonk t hoog geluid van een zijn warong langs den weg pikoelenden chinees maar anders was het stil ik ben het verplicht zei aboe bakar
in hun hart betwijfelden zij het maar om hem niet te verdrieten zei de een misschien wel wat moeten we dan doen als er met geld iets te beginnen is dan zijn we graag bereid neen dat niet daaraan moet u niet denken misschien een collectief
de brieven van nora gaven den indruk alsof zij een paradijs had verlaten om in de hel te komen en de doorloopende gedachte was wat is dat indië een akelig land
en toen het antwoord bevestigend was hoeveel aboe bakar aarzelde hij wist zelf niet precies hoeveel hij bezat njai peraq had hem gezegd dat hij over al het hare kon beschikken