AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
t u nog heugt hoe wij toen droomden ik zweeg ik zweeg o hadde ik toen gesproken
toen stond de meester voor het marmren vrouwenbeeld zijn blikken sprekend van een brekend hart hoe traan op traan die blikken ook
de meeste staren echter naar de starren en gaan voorbij terwijl hun blik omhoog nog zoekt wat mild omlaag zich hun reeds bood
gij waart mij als een blanke duif zoo blank in t licht dat stralend u van hoog omstroomde
niet een enkle nachtegaal zong in jasmijn of roos zijn zang van liefde en geen schalmei diejuichte of smachtte klonk meer pijpend
o mijn lief o mijn kind
een zilvren lamp hing neder van t gewelf en gaf een bleek blauw schijnsel als van
ik wel bewonder ik die hooge starren zoo rein daar flonkrend in den blauwen ether dan ik vertrap de bloemen niet in t stof
een rozengloor lucht bleekjes door het blank gordijn van kant zoo fijn en t schijnt die glimmer
getemd in doodsangst ijlde een hinde door het woud de wanhoop in het goudbruin oog dat staarde
en tal van duiven schuilden daar en vonden in elke vouw een nest van liefde zwijgend geheimnisvol in t bleeke blanke maanlicht verhieven zich ten voet van elke zuij
eens nachtegaals bekoorde uw zieltjen zoo dat gij maar noo naar mijn gefluister hoorde en dat ter stee gij stemdet mee in s vogcls lied van
hoort ge mijn schoone geen lied van leed minzieke tonen klagenden kreet
aan hem die in mijn hemel binnentrad het leed dat mij het harte breekt te klagen wees gij mijn troost wees gij mijn toeverlaat gij die met blijden blik het leven inziet
hief ze zich een droom in t starend oog een wondren glimlach om den zoeten mond heur sneeuwen boezem welfde zich ontbloot de draperie zeeg van de
de dorens wondden heur teere zij den en de slanke pooten verwarden zich in t netwerk der lianen een jongejager in zyn forschen vuist de spere klemmende achtervolgde haar
lokken oogen lippen koonen en dat neusjen in den wind wilden dat zij wierd bemind
t geluk waar bloesem op ons pad ontloken nu ligt de knop ontblaerd de steel gebroken
in hare wedergadelooze reinheid zoo bovenaardsch dat meer ontzach dan liefde ze in t kloppend hart des jongelings verwekte
zalig verrukken hemelsch genot kom o daal neder mijn god mijn god
toen voerde hem zijn heer ter zuilenzaal waar t maanhcht langs t porfier der schachten gleed en t water aan de vaas der danai'de ontvloot in zachtkens klaterenden straal
nog voor het woord des toorns van s meesters lippen gcklonken had vergeef mij ik deed onrecht maar t hartc drong mij zoo
de ziele ontbrak en toen ik mij een jonkvrouw zocht wier ziele als die des droombeelds waar helaas helaas ik vond haar met
toen sprak de blonde knaap ween meester niet nog zijt ge niet verloren verdroom niet meer maar o geniet het leven dan zult gij t steeds u vluchtende geluk
immer vliegt ze verder totdat verneemt zij reeds die ademhaling haar zwoegende achtervolgend
raij nimmer o nimmer nimmer verhoort ze uw klacht wat elken nacht gij hier ook wacht
blozen aan den boord eener beeke zie ik lelien droomend staan
op donzen bloemensponde gespreid in onze kaan met u mijn bruid mijn blonde ik sluimren gaan
en ik herinner t mij ze was gewiekt een liefdeglans omgloorde heur aangezicht toen later t beeld meer vasten omtrek kreeg bleef wel die schitterende glans de wieken verzwonden echter
nooit glijdt een verstandig woordjen van die rozenlipjens
in de blauwe veerte waar het zilvren vesperklokjen al sints lang zijn roerend vrome klanken had doen trillen
wonder kleintjes hoort niet hoort niet langer aan t mocht u dra berouwen gaan blauwe niet te peilen meirtjens zonnelachjens booze
een dringt zelfs in t open keurs als bezwijmd bij zoo veel geurs lichtmis in heur rozige
ai sluit uw oor niet voor mijn klacht de starren spranken in den hooge
lipjens die tot minziek zuchten ook tot wijntjen drinken luchten roemertjen van bloedkoraal bekjen van een nachtegaal
zag hij nog eens angstvallig om bewoog de slaper zich daar op zijn sponde o neen zijn vrees bedroog hem bevende als een blad hief hij t gordijn en haastte zich naar binnen
die rank zich rondt de blik van t fulp zwart oog amandelvormig met gedoofden straal lonkt droomrig onder sluyerende wimpers het zwarte hair
en waadc en zwemt ginds lokt reeds de andre boord en druipend stijgt zij op uit t riet en vlucht
terwijl in des outers schauw gelig bleek en flauw t kaarsken schijnt en walmt en kwijnt
dan strekt zij plots de glanzige armen uit doorwoelt de bloemen t is of geur bij geur in drupplen van haar blonde vingers zijgt tot zij verbleekt maar toch niet deist
als verstomd zijn de vooglen geen enkelen toon zingt er de zangrige wind kom mede in het duister mijn lief kom mede in het duister
alleen alleen o lieve alleen en onbespied met u de zee te klieven waar t weelde niet
de bonte sarong was haar op den boezem in eene wrong bevalhg vastgehecht uit heure lokken zeeg melatti bloesem
laat de starren vriend in s hemels blauw zij zouden u verblinden kondt ge hooger tot in heur schitterende stralen zweven
safficr die sparkelt in het groene loovcr lazuren vloed het rcinc blauw des hemels weerspieglend als een klaar krystal
het zij zoo k vergeef u die mijn hefling zijt al hebt gij t woord van trouwe ook trouweloos geschonden niet achtend de belofte die
ik gaer ze tot een tuil en o haar geur is mij bedwelmend zoet deez maged is het onbereikbaar ideaal verzinlijkt wee die het zoekt op aard
hoe zou het goltjen kabblen met murmelziek gesus hoe spottend zou het babblen bij elken kus
uit gouden drievoet walmden wierookwolken heur zwoele roken menglend met den adem der lelies
tot aan de rozenknieen heft zij zich omhoog van paerlen vloeyend is heur boezem zoo teeder schoon gelijk een duivenpaar in slang bij slang door groenig gouden lokken
aan den boezem uw dienares dat k aan uw hppen kussend
en k leed niet meer zij kon me beuren want zij had geen zorgen haar eenge smart was mijne smart te zien
vonkte fijn geaderd zonk het ooglid omzoomd door lange pinkers over t oog en de adem deed den boezem regelmatig zich heffen bij des simmers lichten druk
niet op de hinde alleen de schuchter bloode ook op wat wildst er in de wouden zwerft
liedeken o wen ik de roze ware die gij in uw lokken steekt ik zou aan het oor u lisplen hoe ge mij het harte breekt
en nog met in zijn trancn drijvende oogen sloeg hem de knaap steeds gade tot de meester zich hief en sprak
daar stond ze steunende op het slanke been zoo dat bevallig zich de heupe rondde nu de armen hoog de dartle lokken bonden
ik nimmer minnen zou hij zweeg een poos en heete tranen glipten door de vingren
aan t venster leunt ze en tuurt en t sneeuwt met donzen vlokken maar ver droomt zij zich weg in zonnig schoon weleer
de lelien smachten van minne voor die geluwe narcis zij geuren haar zoetste geuren zoo zwoei zoo frisch
ik dichtte reeds vroeg mij haar die me in dit leven zou verzellen troostend met heur zonneglimlach steeds zweefde haar gestalte door mijn droomen
alwaar azure en sneeuwigwitte lotos de groote kelken droomensmoede look en steeds lag in zijn droomen hij verzonken bleek was zijn beeldschoon aanschijn
wat klepten zij daar drokjes en hooger kionk toen t maantjen blonk waar t door de wilgen lachte
staarde oft ginds k niet een uitkomst zag in t ver verschiet reeds stond het bloedig schuim haar op den tljnen snoet
zeg liefken heugt u nog de vreugd wen op het kabblend water
als er waterlanders vlieten wijl de pijlen die ze schieten gulden stralen lang en fijn meeldraen dezer bloemen zijn
zag ik bij maanlicht aan t vensterkijn uw loddrig aanzicht wat vreugd was mijn uws iampjens schijn
ontvliedt waar k minne bied in spranken schiet waar k tranen giet in paerlen vliet
hoe dichttet gij haar ziele o heer ik dacht mij haar een fee een fee uit hooger sfeeren afgedaald
om heur slanken hals geslingerd het purpren floers met glanzen als doorweven omwolkt in zijn doorzichtig waas heur
zij schrikte en vlug vloog ze weg wie zou toch ons durven bespotten daar ginds in het koren zeg
wat ik nimmer in klanken uitte het waar weldra me in geur ontvloeid en misschien dat mijn roetale u de ziele nog had geboeid
toch blaakt ze als zij haar god ten boezem prangt heur hals omkromt de hals des liefdezieken waar trillend die dejonkvrouwe overhangt
waar een zing van zilvren droppen reine dauw uit purpren knoppen klaterend of smachtend vliet weemoeds lieflijk minnelied neusjen waar het geestig
zachtekens zachtkens slingeren hare slanke vingeren heuren rozenkrans en elke paerel fonkelt wen t bidsnoer krinkelend kronkelt met een matten glans
de rozen geuren schoon zich de adder heimlijk in haar verborg o breek ze van heur stenglen en zoo de slange u wondt zoo kunt ge sterven eens waren toch de zoete
de jonkman met een ruk den dierenhuid zich van de schoudren trekkend stort zich zonder een poos te toeven in het water brieschend van toorn nu hij zijn prooi ontsnappen ziet
onuitbluschbren levenslust den onverwelkbren glimlach om de lippen den frisschen bios op voile blanke koon terwijl met dartlen zwier tot in den hals de blonde lokken golfden
het was des meesters eenig andwoord en t jongsken hoorde niet den wanhoopskreet dien in zijn ziel de kunstnaar deed verstommen
en met een snik zonk t moede hoofd ten boezem des jonglings die met teerheid zijnen arm den meester om den hals sloeg dringend vleyend dat hij zoti spreken toen sprak de andre
nooit zijn het is zoo maar volhardend pogen t nabij te streven groot is immers heer de kracht der
gij schudt het hoofd welaan k zal niet zoo ijvren maar hoor mijn raad mijn vriend en droom niet meer
het duister omhuifde de velden droef dwaalde het maantjen omhoog en droef zag het steeds op ons neder
zijn lippen ze is niet meer vrouw ze is reeds godinne op aard hoe zou t mij drukken steeds mijn eigen kleinheid met zoo veel groots te moeten vergelijken
die de arme kunstnaar zich voor de oogen hield een zacht gesnik doortrilde zijnen boezem daar buiten zong de nachtegaal een lied en smachtte als hij
kussend sterven in een zucht zieltjen dat ten hooge vlucht mochten al mijn zoenen sterven op dier wangen gloed van verven
mijn heer beschouwt het zonnig schoone leven als waar het niet dan maar een eindloos pogen om t ideaal zich steeds meer onbereikbaar te malen strevend naar t geluk dat vlucht
naar den blik uwer oogen naar t hair dat zoo blond zich rond uw wangen verwart
stil zwijgend zaten ze op de rustbank neder terwijl de kunstenaar als peinzensmoe t omlokte hoofd weer in de kussens
de schittrend witte marmeren gestalten van glimlachlooze goden en godinnen geschapen door des slapers eedle kunst slechts lachte zoet de goudene
wat beef je mijn liefjen wat beef je och toe ach laten we gaan ik ben zoo bevreesd voor dien sater dat satertjen daar in het graan
killen buik steeds verder glijdend zich rond den ronden arm gelijk een spang een snoer smaragden mengelt zich weldra met heur robijnen en haar blanke paerels
en hooger zingt de nachtegaal maar k smacht naar t spranken van uw oogen en uwer lippen zoete taal
zwijmlend den viergen nimrod met een enklen blik en lokkend lonkend lachen heure lippen haar eene hand doorwoelt het
wat mij de tonge toen in kluistren toomde gij bloosdet reeds en ik helaas ik
bij t dobbrend spelevaren belonkt door t starrenheir gewiegeld op de baren zacht heen en weer
en smeekend zag het schuchter oog ten kunstnaar die voor de vreeze van den knaap zijn gramschap reeds half vergat
en smachtte en smeekte o kom o kom hij kwam en toen des avonds door het fluistrend loover de main hen schalk
in breede plooyen t onderlijf omprangend de ronding van het been maar half verhelend en heure vingren wrongen t marmerfloers van voren vast in weelderigen
en o kon ik uit wufte maagdenreyen me een jonkvrouw kiezcn ik die me in den droom zoo zaalge bruid zag toebedeeld ik smachtte naar liefde en toch mijn noodlot wilde dat
ik zeide misschien wel een safer een satertjen dat mij benijdt dien zag ik nog nooit in het koren hoe lang we ook hier hebben gevrijd
daar beurt zich schaa trend te mid van bloeyend lisch en krokend riet de nymf des meirs zoo wedergaeloos wit als waar ze uit enkel zilverschuim geboren
zie ze lokken zilvervlokken aan heur lokkengoud en groen en zij cieren en omzwieren zich met wier en schelpfestoen hoor
kweele de vogel zinge ik mijn lied gij hoort ons nimmer gij troost ons niet
o jij diefjen o zoentjensdief plots klonk er een lach in de halmen
en als moe de leedjens zinken de oogjens niet meer stralend blinken schijnt het dat ze zijn verdord en hun
t al was zoo stil zoo heimlijk stil
nog rees hij niet tot weenens toe geroerd door zooveel goedheid leende t blonde hoofd hij op de hand die zacht hem wilde beuren
we gingen zoo gauw als we konden en hoog in de lucht zag de maan hoe droeve ook in t eerst zij staarde ons vroolijk spottend aan
bij zijne dartle vleuglen grijpen en hartstochtlijk het u aan den boezem prangen wat is mij t leven klonk het wederwoord waar troosteloos een diepe zucht in
steeds kreeg het beeld meer lijn meer kleur meer gloed toen greep k den beitel om mij dit vizioen
ach dit deed mij leed maar toch verheugde ik mij dat zij in aardscher gestalte me in mijn droomen wilde naadren
gij smacht naar liefde kies u eene maagd wier ziel gelijk een lelie kuisch en rein is en zoo ze u mint zal zij uw ideaal
waar zoo met gantsch zijn ziele hij naar haakte o weldra zou zijn wensch bevredigd zijn de hand reeds aan het purperdoek geslagen
hoe t rozig blond van t blozend rozeblad de sneeuw haars teedren lichaams warmer kleurde terwijl van paerlen vloeyende en omspat zij lelie was die in den dauwe treurde
en smeekt en smacht als zonder kracht voor minnes macht o sluimer zacht t is al zoo kalm geen vooglengalm verstoort de nacht
arme dichters waarom zijt gij reeds goden hier omlaag daar klonk een stap de purperen gordijn wierd opgebeurd de meester stond ten drempel
en wen wij minnensmoede en spelemeyensmat naar wal terug ons spoedden zou o mijn schat
als in den blauwe elk oogjen zoo lacht bepaereld laten de droomzieke rozen heur hoofdekens hangen bij t schuchtere blozen
toen was alles weer stil alleen de zilvren avonddauw viel nog in paerels op de half ontblaerde en kwijnend neergezegen witte bloemen
toen scheen er plots door t ritselend geblaert als op de lichte wieken van een vlinder
want niemand ons ziet niet eene enkele bloem ons nieuwsgierig bespiedt waar ze op heur stengel zich hief
kleopatra geluidenlooze stilte heerscht alom gelijk een zilvren sterre trilt het licht in t melkwit alabaster van de lamp
vergetet ge in den zwijmel van den hartstocht uw droeve smart die lijdend u doet kwijnen pluk fiuks den kus die u van roode lippen zacht toelacht zing o zing het zalig lied
de zwarte bonten mantel hangt half afgetrokken haar met een zware plooi van d'eenen schouder neer
de redding is daar zij voelt het daar met nieuwen moed de laatste krachten zaamlend rept ze zich tot aan den oever springe in t koelend nat
baadster een blanke nymf steeg ze nit het marmren bad
waarin de galm van eindelooze vreugde weerklinkt geniet geniet het heerlijk leven dat zooveel schoonheid zooveel weelde biedt
zwijmlend van kussen reeds mat zoo schoon is de nacht en zoo stille is de wind komdy mede in het duister
en staarden met hun ijzig kouden blik den jongling aan alsof tot in het diepst van zijne weifelende ziel zij lazen
in bangen tweestrijd zag hij angstig rond maar toen met bonzend harte gleed hij verder tot waar aan t eind der lange zuilenhal een fulp gordijn het heiligdom verheelde
en zuchtte ooit het zoeltjen zoo zangerig zachtjens hoor t lispt een naam in zijn achjens en
reeds in vree of hoort ge mijn die orglende bee ide blonde steeds blijft uw wit gordijn gesloten geen schuchter handjen beurt het op
daar zwiert met cierlijk kronkelende bocht en ronding met gluiprig flikkrend oog en tong zoo spits en puntig fijn
ook dacht ik soms haar mij zoo zacht en rein meer aardscher dan dat slechts de teerste zorge haar kon beveilgen tegen leed en smart
maar toen een wij daama de dartle knaap een glimlach op de lippen neer zich vlijde op t donzen rustbed en in zijnen droom een zoeten naam zacht fluisterde
langs de zuilen van porfier wier slanke schachten op heur kapiteelen het weeldrig beeldhouwwerk der friezen torschten zeeg t maanlicht neer
en toefde op de eerste tree heur armen beurden en wrongen t blonde hair dat druipend nat nog van den amber der violen geurde
en goudgewiekte vlinders speelden stoeyend haar om de koonen die als rozen bloeyend zich tintten met den bios van donzig
en neem de bloemen die zoo lieflijk geuren gij zijt op aarde en ach ge vraagt een hemel geniet mijn vriend geniet en pluk den dag
maar och hoe zoet heur marmren beeldtnis lonkte zij bleef een beeld gevoelloos koud geen ziele ontgloeide in heure smettelooze sneeuw
als een zilveren lelie straalt de maan door geen wolkjen gedoofd en heur klare schijnsel daalt op het diep gebogen hoofd
scheen met een enklen zucht het hijgend langs jasmijnen en langs rozen weg te sterven en de amber steeg zoet balsmend naar omhoog
was die gondel mijn levensbootjen ik nam je mijn lieve er in mee en wij zwierven daar hoog in den hooge alleen op de onmeetlijke zee
dan nauwlijks klieft hij zwemmend door den vloed of voelt zich plots omstrengeld door twee armen zoo wit als sneeuw hoe ook hij tegenstreeft hem immer vaster
het is alleen een schittrend kleinood meer waar zij zich mede tooit en t geurenlied zweeft loomgewiekt een droom des paradijzes
gelijk de zee bekoort bij t rolkn van heur baren met immer wisslend blauwend groen en groenend blauw bekoren ook heur oogen wen die peinzend staren
toch zie k uw zoet gezichtjen scheemren zoo rozig als een rozeknop hoort ge mijn blonde geen vogel die smacht
mocht ik u den nooit versaagden jager hier in mijn armen temmen en zij strekte die uit zoo slank als donzen zwanenhalzen
op zee in schomlend schuitjen zoo rank gelijk een zwaan zou met een schalk zoet bruidjen ik willen gaan
en had ik genoeg van je zoentjens genoeg woordjens van liefde gehoord ik nam je een twee drie in mijn armen
heur andre plukt de bleekblauwe iris die de groote bloemen aan heur lichaam dringt ontroerd slaat haar de jager gade
de vleugien der gedachten overschauwden zijn voorhoofd streng en bleek schoon rimpelloos
in t maanlicht dat er glanste een notendop zooals zij op de golfjens dobbrend danste een rozeblad waarin een schat een paerel lag te luchten
en aandachtsvol den droomer gadesloeg rondom hem bleef het immer stil het water slechts ruischte klaatrend uit de albasten vaze steeds zwegen stil de glimlachlooze beelden
immer vaster en reeds verzwindt de vluchtende in het loof dan worden eerst zijn boeyen hem geslaakt hij voelt zich vrij maar zie
kom mede in het duister mijn hart kom mede in het duister ik smacht naar uw mond
haar goudkleur tintend met een rozen gloor met een juweelen gordel om het middel bevestigd
hij zag haar thands die voor elks oog verborgen slechts s meesters blik heur kuische schoonheid schonk t verzinlijkt ideaal des kunstenaars een droom in marmer werklijkheid geworden
droomend van den dood die wenkt heft zich kleopatra op hare sponde en staart met reeds verwezen blikken in den bloemenkorf die bloeit aan hare voeten
onzinnig zoeken naar t geluk waar dit in elke bloem die bloeit ons tegenlacht de bloeme des geluks geurt overal
hij zag haar thands en eerbied en bewondring gaf ernst aan t dartel bacchos aangezicht hij zag haar thands en t drong hem in het harte te knielen
ais met een brekend oog wij doolden te zaam door de velden wij hadden elkander zoo lief ik zoend haar en t zoeltjen lispte
kom mede in het duister mijn schat kom mede in het duister t al heft met ons mee al de rozekens storten in roken
daar stond ze glanzend wit als marmersteen geheel omsluyerd in den korenblonde antieke vaas met gouden veile omwonden
de wolkjens schijnen de golven witgekuifd met luchtende tint en de starren zijn zoo schoone lelien als niemand op aarde vindt
zag van heur zilvren tinne ooit de maan ons met zoo lieflijke ooglonkjens aan
ik nam den lijdenskelk haar van de lippen en dronk dien en heur glimlach loonde mij ik zwoegde en
maar onder uw voeten bestrooiden mijn blaadjens uw eenzaam pad en het wierd u ten minste tot vreugde dat ge mij vertreden hadt
deez heilgen drempel nimmer te overschrijden gewijd is haar deez plek haar mijn godin
en de amber der viool moog zoeter rieken nu t van zijn pluimen druipt in drop bij drop rondom verzinkt het al in aemloos zwijgen
ja al zie je nu nog zoo verwijtend mij met dat starrenpaar aan meen je waarlijk ondeugend liefjen dat dit maar zoo voort kan gaan
het schemert en de vlam der sprankelende blokken weerglanst met gitten gloed op t marter telken keer
ga ik aan het redeneeren dra ben je het luisteren moe stil geeuw je achter je handjen en je kijkertjens vallen haast toe
eens minnaars zilverpluimen zijn t die ruischen of zwaan zoo vorstlijk fier den hals ooit boog
hart hern drong die eertijds zoo kon kweelen maar zeg waarom bleef imnner stom de stemme van uw harte daar toch uw mond
mijn bange bruid die uit de schuit vol angst vaak wilde vluchten waart gij weer kalm de gouden
dat mijn zielrust wierd verstoord luistert van wat schoons ze gloort heure zachte zij den hairen blond als blonde korenairen zijn gelijk een zonnelicht om heur lelieblank gezicht
lipjens fonklend als robijn lipjens die gepurperd zijn met het bloed van alle bloemen die maar op wat purper roemen roos granaatbloem
en haar wonder oog zoo blauw zoo diep als t krystallijn des klaren meirs temt half zich luikend van verlangen zwijmlend
maar t was of in dien adem door het loover een schelle kreet van wanhoop had getrild de kreet eens brekend harten
als een gillende kreet van smarte plots onttrilknde t brekend harte
en wen ik afgemat me aan heure voeten vlijde zong ze een lied van milden troost zoo schoon als ving zij de echoos der englenwijzen op
om ons in t zwoegen des onwaarden levens te troosten weldoend geurge bloemen strooyend op t doomig pad waar z we vend zij ons
maar niet meer dan korte pooze betooverd hem die koude maagdlijkheid te zonnig was hij voor die kuische sneeuw
waar ze sluimrend elkaer in de armen lagen in het lisch toen kwam de hinde om heuren dorst te laven aan t meir terug niet bang meer voor den jager
op den tip der teenen gleed hij voorwaarts zachtkens voorwaarts tot hij aan s meesters legerstede stond
met een eigenzinnig wipjen pittig van naar boven gaat wat haar dat bekoorlijk staat ai mij deze
zoo fel gelijk een bliksemschicht zij wankelt dan op eens daar ligt een meir
in hunne blikken gloeit een onvoldaan verlangen en groote tranen blijven als een milde dauw haar trillende aan de lange fulpen wimpers hangen
jij bent de liefste mijn maar meen je dan dat die immer mijn schatjen genoeg zal zijn
religieus paganistiesch van zelve in dat woud als een tastbare atmosfeer niet
gioja mia gioja mia benje tevreden mijn aldo mijn aldo tevreden ja ik ben tevreden het is alles alles goed hij strekte zich zalig uit
die omcier was sprak hij verder door over andere dingen onbewust doende of ze hem ook belang inboezemden met een natuurlijke huichelarij
was haar het angstig luisteren naar den wind uit het woud een afleiding in de smart die haar langzaam opat die aan haar knaagde die haar opvrat verteerde
en droomende van de boom eeu wen te staren in dat groene bladergewelf wat een tempel van schaduw hoor daar klepte een vesperklokje was het zoo laat al
ik wil het niet ik ben jaloersch je houdt van mij alleen van mij geef mij je mond je mond is van mij je zoen is van mij je ziel is van mij je lichaam is van mij is van mij neen neen
hoe eerder amedeo de reis begon hoe voordeeliger die zou zijn over venetie ging hij naar miinchen dan naar dresden en berlijn maanden lang zou hij wegbhjven om zijn gipsen beeldjes te verkoopen
er was een mysterie er was misschien iets vreeslijks de vrouwen van het dorp hadden gelijk het was niet goed zoo een mooien man te hebben un marito tantobello
en kroesden zoo fijn als schuim in haar nek aan hare slapen zij meende dat hare vormen ook ronder werden en in alien gevalle een grootere gratie kregen dan zij rich ooit was bewust geworden
hier waren de wijnbergen slechts en lieflijk verspreid her en der de kleine huisjes der wijnbouwers met versletene steenen trapjes
maar dan nook te weten want als hij haar kuste zweeg hij weer zweeg hij weer over wat zij weten wilde neen herhaalde zij hard het was haar een marteling dat zij niet wist
de zee van de varens verzwolg daar ginds de belletjes klingelende rustig weidende schapen rondom verwrongen zich de fluweelige wilde kastanje boomstammen als in dantesk woud
maar het beteekende niets het was een kleine vreugde in zijn leven minder een heel kleine vreugde er zou een grootere komen
ze was diep klinkend vine beslist en kon daarbij soms vooral bij een vraag teer innig klinken als de stem van een grooten sterken kerel die zich klein maakt ran een zieke
had meegemaakt en nu zijn ontslag had genomen zij moest zich herinneren dat hij dokter was haar had onderzocht trots hare schaamte door hem onderzocht te worden haar had gerust gesteld wat haar gezondheid aanging
ben je gekomen ben je gekomen zong hij bijna in jubel zijn mond zocht haar mond maar zijn uppen kusten haar alleen in de palmen van hare handen die weifelend weerden
en eenvoudig was het om de taal die zij toch met moeite slechts sprak zij herinnerde zich niet meer wit zij gezegd had
wreed en schuin op glimlachend werd zij heel bleek en wist niet waarom zij voelde zich flauw leeg van hoofd kom zei ze zacht in het fransch weer ik ga naar binnen ik zal u niet meer storen met uw
een enkele vriend steden van gamizoen de oorlog in abyssinie het nieuwe leven terug in italie alles wat lief en wat wreed was geweest wat beminnelijk en wat gruwelijk
zij haalde de schouders op het is een verdienste niet alleen van mij al mijn landgenooten spreken gauw en goed vreemde talen
jawel jawel zij begreep nu met zijn vriend toevalhg ontmoet naar livomo palacehotel zijn koffer door giannina laten pakken en die daar heen zenden
als u weg zai zijn en warm in uw huis met uw man en gelukkig samen daar ginds in de stad dan is
en dan ik verveel me niet het is hier rustig ik kan hier den heelen tijd liggen cigaretten rooken ja couranten lezen
de natuur het land het woud de lucht de zon de boomen de krekels het was alles zoo mooi geweest zoo ongeweten mooi
ik zou zoo kunnen slapen ik ben ziek en nerveus slaap dan ik zal me niet meer verroeren ik zal je alleen heel vast houden slaap dan milia mia
waar was het hier in zijn zak een fluitje van een paar soldi straatmuzikanten bespelen het schel langs de huizen hooge tonen onttrilde het als water zoo zuiver
onvergelijkelijk mooi zij bedacht zich hoe zij had willen zijn om hem waardig te wezen want hij hij was mooi en zij had hem lief
o zij had hem wel heel heel lief en zeker zij zou voortaan zorgen dat zij zichzelve en hare zenuwen meester bleef en dat zij haar geluk niet meer zoo roerde als zij gedaan had
zij aten samen bij de lamp miho sliep al en het huisje leek groot en verlaten dat lijkt zoo als de mannen weg zijn zei
maar ik was zoo uiiguiuk is ig om men duo omaat je nooit spreetu omaat ik dacht dat je me wat verbergt
zeker weet ik dat ik vanje hou en zal je dat nog weten over zes maanden hij opende zijn armen bimba mia wat ben je nerveus kom hier geef me een zoen neen
wat was zij niet ziek geweest toen haar ouden man was gestorven zij afscheid van hugo genomen had en zij op aanraden der doktoren naar het zuiden was gegaan
dat zoo een teedere troost was geweest zij was geen slechte vrouw zij had nooit slechte verlangens gekoesterd zij had veel geleden en zij had lief gehad en er waren andere waarheden nog
maar ik heb je vergeven ik vergeef je zoen me neem me hij kuste haar inniger ik vergeef je milia zeide hij teerder ik ben niet boos je hebt gelijk
en dagen zijn wij gescheiden geweest ik wil nu altijd bij je zijn met je zijn zie je dat is het altijd samen als je elkaar gevonden hebt altijd samen
o wat was het een mooi kindje met blonde krulletjes net eenjohannesje een klein doopertje tegen den man amedeo zei aldo een aardig huisje waar je in woont boven slapen we zei de man
zij dit meisjesvrouwtje uit het noorden wekte in zijn zinnen een immens verlangen maar daar tusschen door vervulde hem een bijna medische nieuwsgierigheid
over huwelijk of samenwonen dan zou zij hugo alles schrijven nu was het haar onmogelijk en aldo zweeg steeds zij dacht dat hij zweeg omdat hij toch wel een geheim had
stil stil geluideloos nauwlijks knerpte zijn voet het kiezel het was wonderiijk reeel als een droom
hij wist niet hoe lang hij geslapen had zocht naar zijn horloge maar scheen het thuis te hebben gelaten en de onverschilligheid voor het uur van den dag volgde dadeiijk zijn spontane begeerte om te weten
nauw en voor haar alleen zij kon niet weerstaan bewoog naar hem toe hij omvatte haar geheel zacht en vast
met hare eerst sluimerende toen ontwaakte zinnen met het vuur dat in haar ontlaaid was maar zij was toch ziek ziek vooral van die noordelijke ziekte om te peinzen om peinzend te vorschen
laat mij je weer zoenen weer mijn dorst aan je lippen lesschen laat mij weer laat mij weer hij dwong tusschen zijn lippen haar mond en zij voelde zijn canden
hij wilde haar niet meer zien en hij bedacht zich dat hij heel vrij was en sterk al voelde hij diep in dien bitteren weemoed om zijn arme kleine vreugde
ze vertelde me dat amedeo en zij zeide hem hoe amedeo s winters in duitschland reisde de wegen afliep met zijn gipsen beeldjes
dansten niet meer verschoven nauwlijks lieten doorzichtige sjerpen sleepen over het mos dat zilverde mousseline schoof tusschen de stammen door
met haar bijna kinderlijk zacht gezicht zoo was de hevige hartstocht niet zichtbaar zoo was het niet meer dan het eendrachtig wandelend opgaan van een jong en mooi kalm
de tonen vielen in haar als met koele druppels het was of zij ze dronk of ze een dorst in haar koelden
is u heusch niet wel ik voel mij flauw en heel nerveus en dan als ik nerveus ben dat zware gevoel hier in mijn knieen aan mijn voeten of ik niet op kan staan vergeef me
benabbio ik zal nooit bij tijds beneden kunnen zijn dan blijven wij hier wat zullen zij denken in het hotel dat wij een uitstapje doen ze weten zelfs niet dat wij samen zijn
zacht sleepten ae morgenuren zij na uen nacnc in net wuuu niguii men morgen het woud niet in de gelukkige loomte doordreef
het hagedisje sedert dagen al kende de incantatie van den god liet zich er door betooveren lokken
aldo ardo gaf carlo een stoot in zijn rib waarom vertel je me dat dan cattivo ragazz ik wil geen fidanzato ongelukkig maken
het vluchtte wel altijd het week wel altijd hooger en verder het scheen daar nu wel te vluchten te wijken verder dan de verblauwde toppen der appenijnen maar het was er toch het zou er zijn
zij bereikten de koelte van het heilige bosch en zij wierpen zich in het hooge gras zij haar hoofd op zijn hart en hunne oogen gingen heel ver uit
hij was beroemd om zijn amputatiesl arme kerels daar ginds in abyssinie dan kon je niet in livomo zitten
zoo leefden zij als de efemere wezens leven die zich goden denken voor de eeuwigheid zoo was haar vroeger leven van haar afgevallen als een grauw kleed
en in dat hcht en die schaduw had hy dc bewegmgen van een faun zijn oogen schitterden zoo dat haar lippen naar die vonken smachtten als naar een vuur dat zij eten wilde
de wind de wind altijd om het huisje de wind die al eeuwen tegen de campanile blies de demonische wind die kwam uit het dolle bladeren verstuivende herfstelijke woud
onder de platanen zij bewoog niet in haar stoel terwijl hij bij haar zat zachte woorden tusschen hen de engelsche dames de sanctis en zijn vrouw gingen hen voorbij
hij gaf haar iederen dag goede hoop dat zij weldra zou kunnen opstaan waar zij wel naar verlangde om nina niet tot zoo groote last te zijn
haar strakke oogen volgden het kind en haar mond bleef klein gesloten was hij nog doos op naar um om wai mj noemae een moord
hij ontgordelde haar den steun van zijn arm zij vie neer in de varens die knakten zij bedekte het gezicht in haar handen der krekelen orgelzang dreunde heftig den immensen goudgroenen dom door
zij liepen langzaam klommen langzaam zij zich voegende in zijn steunenden arm haar gezicht beschaduwd onder den breeden rand van haar stroohoed waaronder hare oogen haar mond
davvero ik hou zoo veel van de voile kleuren u houdt van licht ik mcer van halflicht als u zoo mooi begint te praten weet ik niets meer te zeggen
omdat je brieven schrijft vol gevoel volmooie zinnen enomdatjedathebtkunnen doen je bent heel hard snikte zij misschien sprak hij ik ben als ik ben zoo alsjij bent alsje bent
trok haar heftiger op zij scheen van zelve te klimmen hare voeten zweefden de helling op tusschen de groene varens door mijn god riep zij eensklaps uit wat is het hier mooi
hij floot en alien luisterden vonden dat hij mooi floot dat het waarlijk muziek was in het voorbij gaan een enkel woord met die anderen
nu had zij zoo zwak berouw zich maar niet aan zijn hart te hebben gestort nu had zij behoefte hem aan te voelen hem in hare handen te voelen in hare omvattende
zij wist niet dat hij zoo groot was zij werd in een flits doodsbang bang voor haar leven zij dacht dat hij haar vermoorden zou
nu had hij medelijden met haar want zij had haar noodlot niet kunnen ontgaan het noodlot harer noordelijke ziel en wel was zij hem lief geweest maar hij had misschien meer medelijden met zich
er waren geheel andere dingen en zoo niet nu zou nooit het oogenblik komen ze te zien ze te roepen ze te zoeken ze tot zich te dwingen te veroveren
je bent zoo heerhjk blond zoo heerlijk blond je hebt zoo een lief klein rond gezicht net een engel net een blonde engel
je hebt me zoo opgetrokken me gesleept ik voel nu dat ik heel moe ben je moet nu lief zijn me niet meer zoenen hij drukte haar alleen vaster
een stil gemurmel van conversatie van af hunne tafeltjes zagen de gasten elkaar aan namen elkaar kritiesch op spraken elkander vriendelijk toe
om de fontein voor de kerk de blootvoetsche meisjes die de bronzen waterkannen er vulden en met deze door de jongens getorst op haar schouders lachende gingen
nu had hij medelijden met hem en met haar met hen beiden zij hadden elkaar toch wel heel lief gevonden bij toeval aan den grooten weg
herinneringen aan abyssinie wekten in hem het verlangen te reizen ver naar het oosten te doorkruisen onbekende landen in onbekende steden met gouden koepels en minaretten slank rnisschien te ontmoeten
en als hij lachte op zijn mond zij konden zich niet afwenden zoo lang hij daar stond waar is u geweest
als je nuit woracjc munu zoo k iciu en sw uimmguiu bijna slecht en zoo rood het is net of je je lippen verft
zij hoorde zijn stem een oogenblik en het was haar vreemd die te hooren hij sprak met de sanctis wat hij zeide verstond zij niet maar zijn stem van conversatie en scherts daar in den tuin tegen dien anderen man
langs de klimmende straat van het dorp zaten de vrouwen op de drempels te breien en kmkten hen kchende toe
verrast ging zij steeds voort en zijn armen sloegen om haar den strik der betoovering incantatie was in zijn stem die alle geluid van het liefdewoud in zich opnam
zij lag zoo wel verlamd als gelukzalig en bang zij was bang omdat zij zoo hevig zijn hart voelde kloppen en zij zich voelde in zijn almacht en die van het meeplichtige woud
neen zei hij verliefd zijn hand op haar hand zijn oogen gloeizwart in haar oogen de kamer van den babbo was groot de muren gekalkt
het was te gek hij zou zich beheerschen en terwijl hij zich neergooide in het gras om lang-uit te rusten en zich weg te droomen naar die
maar hij heeft niets bij zich o hij zal zich behelpen zoo het was gezegd zij was alleen nu kon zij allcen verdrietig zijn na boos na gekrenkt te zijn geweest
en van hun maal mee wilden eten haar man was zoo juist van het land gekomen en de risotto stond klaar
en zij lachten vertrouwelijk verrast blij elkaar te hebben gevonden in het cafe van het dorp speelden zij toen samen een partij
hoe vulde hij alles met zijne beweging zijn liefkoozing de klank van zijn stem wat was alles leeg en groot en wijd nooit had zij opgelet datde blank gekalkte kamers zoo groot zoo wijd zoo hoog waren
het was een bedwelming een bezwijmeling een extaze het was of zij in de zon zelve binnentrad trad in zijn stralen voor zoo ver het haar sterfelijk gegund was aan het uiterste van dien aureool te roeren
hij lichtte met twee takjes het verpletterde lijkje op een wilde wingerdblad hij dekte het toe met het andere blad
dat zij met moe was maar de zon daalde en sleepte zijn koninkiijken mantel over de bergen de heuvelen heen
dan was het toch ook eigenlijk maar een kleinigheid de signore komt laat thuis zei giannina bedrukt hij zal wel dadehjk komen zei milia arme
neen bimba mia cr warcn geen mocihjkheden was je niet cevreden verlangde je iets anders neen ik verlangde niets anders ik had er genoeg van
opvoerden de kinderen riepen hun goeden dag toe en wierpen hen met bloemeruikertjes en het was hoe eenvoudig ook als een blijde inkomst
niettegenstaande hare ontroering en fel opstekende jalouzie vulde haar een innig medelijden de brief van een vrouw eenzaam verlaten in een kleine italiaansche stad gedagteekend tien dagen geleden
de fijnste forel van italie zei carlo de zoon van den hotelhouder die hem bediende pazienza noemde men hem omdat hij nooit haast had
het zijn de zenuwen het is geen verlamming die jaren zou kunnen duren niet waar want ik zou niet gaarne jaren lang zoo veel last willen geven
de glimvliegjes en de hortensia laan en het wilde kastanje woud en zij hoorde zijn fluitje pijpen pijpen zoo zoet zoo mooi zoo mooi
als fluweelen bezems roerloos groenden donker bijna zwart de atmosfeer van den morgen was als limpide kristal
overstelpend met een uchtval van glorie langs het pad wehgden als van een tooverwingerd de dichte trossen der roode zoenen
dan moet u opstaan kijk ik heb uw koffie gebracht en het lekkere bruine brood waar de signore zoo veel van houdt
de vloer van groote stcencn aan de wanden hingen een paar bonte heilige platen en op tafel stond een bonte boeket van blauwe roode en gele bloemen boersch te zamen gebonden
met haar gezicht vast gedrukt op zijn hart het was haar of zij hem niet los laten kon toen giannina klopte aan de deur om hun maal binnen te brengen
kan het u niet schelen heel goed italiaansch te spreken neen neen absoluut niet u moest niet zoo moedeloos zijn ik ben ziek ik ben slecht ik voel me slecht
en zoo schenen jeugdige boomgeslachten daar hoog in de lucht uit den steeds door de hakkers geeerbiedigden stam
en bid u voor mij dan bid ik voor u milia zij ging en vond hem op het achterterras hij lag op een langen rieten stoel hij had de couranten gelezen en rookte nu zijn eeuwige cigarette
is toch niet ziek neen maar ik had er genoeg van hij zeide het trotsch en kort als duldde hij verder geen informatie maar niet onblijde te kunnen praten te praten met een sympathiek man
neen ik ben vlak bij je daar je hand ligt op mijn knie zij had de oogen gesloten hare hand rondde zich omme zijn knie
en omdat je zoo koel was en fioot en niet naar me omzag en wel naar dat beestje zie je als je maar sprak alsje maar sprak
zijn opengebreide armen waren een ongekende verlokking ze waren haar plotseling als een warm thuis dat haar wachtte
aldo ardo was blij hij voelde zich krachtig klimmende zoo krachtig dat het op zweven geleek hij was blij hij was vrij eindelijk vrij
met glanzende voeten voortschrijdende van heuveltop tot heuveltop en zijn aureool uitstralende als een genade die verzengde
hij keek naar het fluitje in zijn hand waarom bracht hij het zich niet aan de lippen waarom vermaakte hij zich niet met te fluiten
ik ben gezond ik ben gezond en niet bleek zien en niet neerslachtig zijn wat is er erisniets er was zeker
ik denk het wel ik weet het zeker signor aldo ardo zeide zij zijn kaartje in hare hand ik heb geen kaartje bij me ik las uw naam op de lijst
als die anderen een oogenblik rondom hen waren maar zij zagen elkaar zij vonden elkaar altijd des morgens bij het wankele bruggetje
iets verschrikkelijks iets slechts iets onherroepehjks hij had zich kalm weer uitgestrekt op den langen stoel bleef stil zoo liggen
wat was er waar in wat onwaar zij had onmogelijk het kunnen zeggen de waarheid klonk met de onwaarheid samen zoo wel het gevoel als de verwachting waren zoo wel gekunsteld als
neen neen maar toch toch wil ik u spreken mocht ik hier sterven dan zou ik hier willen begraven worden op het kleine kerkhof aan den ingang van het dorpje
hier eten we slapen we wonen we leven we hier zullen we elkaar heel lief hebben ik kon niet meer zonderje zonder je een oogenblik van den dag
nooit had emilie zich zoo jong zoo gelukkig gevoeld zij had zich nooit zoo in den spiegel bekeken
hij had dien brief ook niet moeten laten slmgeren hij had dien brief dadelijk moeten verscheuren vooral omdat hij hem toch niet beantwoorden zou
dacht wel dat zij nu komen zoii dat hij hare handjes aan zijn slapen zou voelen zij kwam niet zij
terwijl zijn kop gebruind en zoo glanszwart van haar en van oogen afstak tegen de schitterend gele zonnebloemen waar ben je
en terwijl hare armen zich oprichtten naar hem toe om hem te bereiken zoo groot boven haar zoo ver van haar verwijderd boog hij erbarmend lachend over haar heen
zacht begon zij handen te wringen weer zacht snikte zij weer op aldo aldo vergeef me hij zweeg en in de schaduw was zijn gezicht als een masker zoo strak uitdrukkingloos
de vrouw lachte heel zacht hen beiden toe omdat zij de liefde zag zij dacht hen jonggetrouwden zij ging hen voor naar haar huisje
een beetje litterair hij schreef zoo hij sprak zoo hij dacht zoo en zij had het altijd mooi gevonden zijn liefde een mooie poetische troost
sprak zoogaat het ja zoo gaat het gemakkelijk niet waar ik had het niet gedacht maar ik maak u moe
hij begreep eerst niet je verbergt me iets maar heveling wat denk je toch dat ik verberg hij jachte zacht was ook oprecht had niet veel te vertellen nu ja hij bedacht zich en zeide
mia zeg mij zeg mij iets anders lets anders goed ik zal iets anders verzinnen hij zoende haar heviger op haar mond op haar oogen en zei bocca mia
toen hij aan zijn voet iets zag bewegen hij keek het was een groen hagedisje zich heffende op de voorvoetjes en het kopje nieuwsgierig naar aldo's witten schoen gerekt
maakte haar vroegeren wel bitteren mond bekoorlijk met aan de hoeken twee schalke kuiltjes haar voorhoofd effende in de eerste rimpels rich
zag zijn oogen diep schitteren nu zoende hij haar keer op keer zoen mij zoen mij mijn schat zoen mij mijn engel neem mijn hoofd weer tusschen je handjes plak je handjes zoo tegen mijn slapen
de signor heeft mij zelf uitgelegd hoe hij de maccheroni wil hebbcn babbelde giannina door en lk hoop ze van middag nu te geven net als u hem thuis aan den signor geeft
zijn mond sloot beslist klein en wreed de lippen en hij zeide die moeilijkheid duurt niet langer dan een paar passen dan tot daar hij wees vaag naar de hoogte
ze ziet er uit als een heks en die kan als ze een brief of een portret van iemand heeft hem uit de verte zoo betooveren dat hij terug keert ook ai had hij jaren nog willen wegblijven
en het was of hij nader de bange aarde naderde want zijn licht regende niet meer uit het diepe azuur
neen maar het dorpje is niet verder dan een kwartier van hier het is al over elven wij zullen nooit bijtijds terug rijn in het hotel
naar hevigen windvlaag die die zware scirocco weg vagen zou verjagen zou uit den nacht uit de lucht uit de boomen uit de kamer en uit haar hoofd
het was toch ook geen manier van doen zoo te handelen zoo onverschillig weg zoo zonder egard o hij was wel een vreemde man niet als anderen maar misschien was zij wel daarom zoo veel van hem gaan houden
vrij vrij moest hij zijn die de vreugde zou winnen riep de vreugde hem niet riep zij hem niet met een betoovering met een incantatie kom dat alles was droom
overal hijgelden die ademen heel in de verte schaterde een blijdschap gedempt achter een rotsblok was het een bron die hij eensklaps hoorde
mia bewogen zijn lippen zijn stem klonk zoo diep zoo diep zacht herinner je herinner je van nacht ja mijn aldo
dan die waarheid van het plotse geluk dat zij wantrouwde o zij had zich laten gaan was verleid was betooverd nooit had zij dat van zich kunnen voorspellen
hel floot hij heller en heller en toen met schelzuivere heel hooge kreten van heet verlangen die klaterden door den nacht de eerste vage melodie werd een lied kom kom scheen het lied te smeeken nu
hij geeuwde en wentelde om om zijne beweging verschrikt vlood snel een hagedisje weg dat zich onwetend heel dicht bij die
jij bent mooi neen ik ben niet mooi jij bent mooi ik heb nooit zoo iets moois als jij gezien je bent zoo wit zoo blank zoo blond zoo blankblond zoo zilvergoudblond je bent
en hij zou lachen en zeggen dat hij het niet zoo gemeend i q met gedacnt ma naruurujk natuurlijk en aan zou ze ook verder spreken over hun toekomst over hun winter
murmelde hij de gestalte antwoordde niet boog het hoofd hij zag haar na zij ging in de richting van het hotel
een oranje of roode doek over het hoofd en een bronzen waterkan op den schouder ook de kinderen de krullekopjes spelende in het stof voor het huisje hadden iets vriendelijk liefs
je niet naar bezigheid neen neen als ik verlang verlang ik alleen naarjou waarom heb jeje ontslag genomen
zij ze was zijn vreugde maar niet gebleven niet gebleven het was alles voorbij en hij was gegaan
als wazigblauwijs ginds verder debergtoppen schemerden om de eerste huisjes de wijnbergen steeds
diep donkere oogen uit den lach wat schuin om zijn heel kleinen wreedrooden mond de lippen als purper gefardeerd onder zijn
je hadt je niet moeten bewegen toen glimlachte hij breed zacht haar toe als vroeg hij verschooning voor zijn ongeduld
een lieve teederheid om zich neer in het mos te gooien tegen den heel schuinen stam van een boom golf weg aan zijn voei aie uc mccihj rinkelen omlaag
meer wist zij niet meer was er niet er was niets er was niets er was niets in haar zwol die behoefte hem nu eindelijk
het was altijd nog een beetje huiverig ik ben anders toch niet wreed snikte zij het was altijd nog een beetj
zij las de woorden voor zij zich bewust was dat zij ze las mio aldo adorato vroegere vrouwen maar dezen brief had hij hier te benabbio gekregen en over dezen brief had hij nooit gesproken
hij kon niet slapen zijn bloed golfde zijn slapen klopten zijn tong was droog en hij was heel boos in zich een boosheid gemengd met
er niet meer dan flirt in zeker de sanctis knipoogde tegen zijn vrouw een oude dame
razend lief om voor hem te sterven zich voor hem door hem te laten vertrappen als hem dat een moment van vreugde zou geven maar de zachtere tevredenheid in haar bloed en navoldoening der eerste dagen
in een illuzie had hij dat zoo altijd bedacht eens toch te komen tot groote vreugde nu voelde hij nog maar als een jongen de nieuwe vrijheid blij
hoog opging naar zijn rooden mond het hagedisje zag naar den godemond van waar de verlokking zoo heel zacht had getrild en het staarde naar den kus dien het wachtte
zijn rustige blikken zijn even schuine glimlach beantwoordde dat alles natuurlijk weg onbewust zonder
met zachte woorden spraken zij vroegen zij elkaar naar hun leven maar zij had niet veel te vertellen van haar verleden haar zieken man en hugo hij echter maakte haar bang met verhalen uit den oorlog
en sloot zoo krachtig zijn zoen dat zij het kopje oprichten moest en zoo hoog hield hijgend en zalig
zij had hem wel willen vragen niet te fluiten omdat het haar scheen dat de melodie dien anderen menschen iets vertelde van het geheim hunner liefde
toen staakte hij plots sprong van de raampost op zijn balkon had zij hem gezien hem donkere schaduw zien bewegen daarginds zij was verdwenen de jalouzie was dicht
zijn laatste voetstappen schroeiden en hij liet achter zich over de vallei den drukkenden walm van zijn glorie den verstikkenden smook van zijn gedoofden aureool
er is in zijn leven iets waarom hij zijn ontslag heeft genomen iets iets van een vrouw en dan ben ik jaloersch zoo als ik ook van dat beestje was spreek nu spreek nu aldo
hij voelde zich al was hij misschien diep in gewond toch vrij en sterk en hij wilde zijn weemoed heelen
hij lag maar hij rookte maar en zijne blikken droomden weg waar droomde hij heen zij voelde het dezen
voor jou die toch een bewogen leven geleid hebt de oorlog en ik verlang niet dan deze rust deze heerlijkheid deze zaligheid denk je dat ik die voor den oorlog zou willen ruilen
en wat hij met zeggen kon w lde zou er was verder mets er was niets er is ni
dat zou kunnen breken door fellen glans hel geluid maar de zon triomfantelijke god rees al boven de heuvelen in glorie van goud en de vogelen zongen
droop uit zijn opene palmen droppelde in groote droppelen vloeiend goud door de wilde kastanjes die hen stervelingen beschermden voor zijn al te goddelijke genade
zij dacht aan hem met een innige ontroering zoo had zij geleefd met haar geest met haar ziel en na dat leven bleef zij achter alleen nutteloos doelloos en ziek