AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
hoe zoû je zijn als je was met jouw ziel doende mensch zooals een van hen voél je nu als een van hen dat zal je wel kunnen je bent zoo knap in het voelen van metamorfoze's
verwezen rond in de kale kamer stonden de koffers vierkant en emotieloos in afwachting waarom heb je dat gedaan de signorino kon niet pakken de signolouis couperus metamorfoze rino is molto simpatico aan
je bent compleet als ziel en toch dit is geen deugd een deugdzaam mensch is niet alléen gevoel louis couperus metamorfoze een mensch is kennis en is daad èn is gevoel
of hij dadelijk wilde geven geheel en al den held van zijn boek dat zwol tot leven aan in omtrek voller intenser van kleur in de straffe lucht van indië
hij herinnerde zich nu dat hij ging langs den scheveningschen hoogen weg wintergrijs en mistig hoe zij altijd in zijn leven geweest was hij herinnerde zich haar uit indië
wat bleek gracieus louis couperus metamorfoze en fier in een wit japonnetje een grooten strooien hoed met witten strik terwijl zij plukte hoorde hij iets zeggen en lachen tegen de meid in de keuken
en in het blinde tastende zoeken was louis couperus metamorfoze hij altijd verdwaald altijd met allen die zochten christus christus alleen had aan het kruis hout bereikt het heerlijke doel verder dwaalden allen want allen waren gelijk
het was een groote innigheid er haar nu van te vertellen de idee van het boek zoû harmonisch samenklinken in twee motieven
verblind ziek was hij door de straten gegaan nu overdacht hij dat en telkens het zelfde telkens weêr met de dagen die gingen wentelde het als een wiel in hem om wiel van zijne marteling
hij was de laatste de jongste die gebleven was en nu ook ging hij dikwijls weg zij wist dat het niet anders kon maar lijden deed ze om die wet van wreedheid in het leven
de zinnelijke schoonheid zooals hij hield van een mooie vaas of een juweel maar hij wilde groot doen en torquato tasso doemde bij hem op
de eerste vleeschwording de dageraad van den dag die zijn ziel was jaren lang twijfelde hij jaren lang nam hij aan dat het niets was dan droom
of ze waren ééne zelfde muziek of ze klonken uit één zelfde leven haàr scheen dat fatale wreede zoo gewoon en eenvoudig toe
die schokte zijn borst het zieke geheim dat zijn ziel had doen vallen in onmacht omdat zij te zwak was het loodzware leed te torsen met zich meê door de straten en door het leven dat zoo vreemd geheel het zelfde was gebleven
vreemd oneigenlijk door onbekende macht beheerscht als arabesk het geluk dat het derde is omdat het niet meer ziel is gehéel en vorm wordt en stof hoe etherisch ook toch stof al en vorm
nirwana een teeder dagboek van louter sentiment had hij onwillig ook kunst gegeven de distel had altijd
van het vizioen het wegzijn van mathilde verbleeking van haar achtergrond de wanhoop dagen lang als zoû het leven dat aylva schiep voor altijd dood zijn zonder nog uitgeleefd te hebben
als zij er naar vroeg wat hij had waaronder hij leed meende hij dat hij haar nooit zoû kunnen zeggen z dat zij het begrijpen zoû
drang van viriliteit nog sekse schuw en daarom zoekende in eigen sekse een teeder wit en arnold gaf hij in zijn strijd tegen dien eigen drang zoo tragisch
en dat dit doel was het mysterie der graal hij zag dat hij dit had gewild toen hij ridder kampte voor het heilige graf courtisane zich verdeelde aan velen
inzien wie zegt je dat wat je als je subjectieve waarheid over mij gelieft te schrijven éenige waarheid heeft voor mij of voor jou of voor het publiek
heb je dat alles gegeven dan wordt je beter dan wordt je gezond zal je nu gaan schrijven zal je nu een mooien roman maken
als hij schreef aan anarchisme bloeide de teêre silhouet van lijnen voor hem op en hij kon het niet laten hij zette het beeld in het paleis van zijn jongen keizer en de beide vrienden keken er naar arnold en de vorst
ze is misschien wel verliefd geworden omdàt de ziel zoo klein en hulpeloos was zoo dof in haar hoekje en toen heeft ze gezegd ik zal je louis couperus metamorfoze helpen ik zal je dofheid wegnemen ik zal je laten glanzen
dat het een dichtlouis couperus metamorfoze kunst scheen voor een elite van maar enkele artistieke fijnlezers geen poëzie voor het publiek dat had men gezegd
in twee drie dagen had aylva dit gedaan zijne twee jongens gegeven met luchte aquarelkleur gewasschen
zoo bleef zij zitten en hij werd bang om wat hij gezegd had en wat nu komen zoû in de seconde die sloeg roerloos bleef zij in de duisternis samengevloeid met alleen zichtbaar het gebed van hare handen in haar schoot
ja sprak hij eindelijk in ruime verlichting van egoïsme heel zacht en moê sloot hij zijn oogen in haar arm als woû hij slapen gaan
er was een wreedheid in die meer verbaasde dan pijn deed louis couperus metamorfoze een wreedheid onbewust onwillekeurig het maakte aylva alleen zeer hersenmoê terwijl hij lag in bed
een boek voor het publiek schenen de vijf jaren die hij na zijne verzen in leêgheid had doorgebracht niet te bestaan
er waren krachtigen en zwakken bevoordeelden en misdeelden en de warme hoekjes der eersten werden de paleizen waar zich ophoopte het goud
een enkel woord tot antwoord kom hij was gekomen terug maar hoewel zijn vader hem liet aan zijn tafel sprak hij nooit meer met hem geen enkel woord o de zwijgende etensuren
de sport die gestaald had zijn lichaam de studie die verwijd had zijn brein zijn eenzaam reizen wilde hij de eenzame gaan tot de stad hij de eenzame tot de millioenen
hij had geen oogenblik in dit tijdschrift kunnen vr vermoeden lof over wat hij schreef en hij was zoo verbaasd over de apotheoze dat hij aan de redactie vriendelijke woorden schreef
neen antwoordde zij droefjes lachend ook niet oorspronkelijk menschelijk is algemeen en menschelijkheid is beter dan oorspronkelijk wat kan het je schelen oorspronkelijk te zijn
in de kleine kamers weêr stil verloren in zichzelven en daarbij bitter en geërgerd het was zoo duf zoo saai
maar emilie misschien onbewust scheen iets te voelen als zoû zij hem pijn kunnen gedaan hebben met hare ironie en in eens anders ernstig sprak zij
beste kerel ik woû dat je je dit heusch liever uit het hoofd zette ik heb er niets geen belang bij je dit te verzekeren dat zweer ik je ik spreek zoo om jou het is hard van me maar ik mag niet anders ik zoû anders geen goed vriend van je zijn
als een geheimzinnige diplomatie die in ze schuilt en die belooft en niet houdt en voorspiegelt met nuttelooze wreedheid vooral dat alles in de dingen die niets zijn
hugo zeg zeg me wanneer schrijf je het wanneer schrijf je metamorfoze hoor nu eens goed emilie als ik het schreef nadat ik het je zoo verteld had zoû het nooit het zelfde kunnen zijn
en niet een uit den optocht violet die ginds zijn silhouetten voortstuwt met groote gebaren van ballende vuist en immens geluid van opklagende dreigende stem
platen vereenigen in een mooi album hij verbeterde ingeslopen onnauwkeurigheden in het wapen de gouden adelaar op veld van lazuur
van sneltrein in sneltrein met alleen de grauwe haltes aan de grauwe nachtstations onder de grijze glasbogen en het avondwaas geprikt vol roode lichten of doorstroomd met electrischen straal
niet meer met potgieter en niet meer met zola hier heb je ibsen maeterlinck zet die op de volgende plank
in de geregenboogde illuzie van de liefde in het sprookje waarin de prins de sterke held moet zijn die de prinses steunt over
silhouet bloem van lijnen vreemd jonge vrouwelijkheid kind opstaande huiverig recht de armen hangende langs het lijf het hoofdje jong rond en met een blik die recht uit
wat was het moeilijk absoluut goed en waar te oordeelen over een schrijver en over zijn kunst hij zat voor zijn tafel en open voor hem lag het archief van emilie
dàar bleef het slot daar schreeuwde de arend koning des ethers de menschen verachtend een snerp van ironie en hij meende te hooren heel onverwacht den schaterlach van zijn vader
dan was het beste onbewegelijk te liggen en te kijken naar den bergh die schreef heel aardig was die geweest dadelijk verlof gevraagd gekomen niets verteld aan mevrouw
als hij als kind gedacht had ik ben een prins ik ben een arme jongen die sprokkelt hout in donker bosch ik ben een elf die woont in rood bloesemenden boom
zij plaagde hem en deed hem na en zij hadden er beiden om gelachen en zij hadden beiden gezucht uit gekheid en dan hun eten samen zoo gezellig hun lange avonden
de gemeenschap der zielen de liefde tot allen arnold was man en alleen zijne ouders waren gestorven
het deed zoo pijn het schrijnde zoo de kleine ziel ze was zoo zwak en zoo verlaten nu gejaagd buiten haar hoekje in het pikdonker hij draaide zich om op zijn kussen
die ééne seconde de waarheid ziet en het had hem pijn gedaan toen begreep hij dat elk boek verschillend wordt nooit gelijk aan een vorig louis couperus metamorfoze en dat het eene wordt met geluk het andere met smart om verschillende wetten de menschen naïf
door dien schreeuw hoorde hij schateren den spot van zijn vader zijn borst verhief zich zijne oogen puilden een angst duizelde over hem heen als een zee als een kolk waarin hij zonk hij zakte hij
moet liefde niet àlles willen de ziel en de zinnen als zij de hoogste zijn wil neen hield hij vol de allerhoogste is zonder de zinnen de zinnen mogen kiezen waar ze willen
ik ben bang voor elk woord dat ik zeggen ga dat ik voel louis couperus metamorfoze komen op mijn lippen heb je mij z lief waarom waarom er is niets bizonders aan mij
als glans dien hij omhelzen zoû hij sprak er scheffer over hoog opgewonden en met dolle oogen en scheffer hoe geheel ook nu verdiept in bijtende kritiek
en op het achterpad achter den tuin zag hij de silhouetten van twee fietsers scheren langs het hek maar angstig bleef hij zitten heel stil en tuurde
niets maar ik heb wel gemerkt wat dat ze me liefheeft dat ze steun in me vindt aylva keek den bergh wezenloos aan
zij was verrast en toch bekoord zij vroeg hem waarom hij zoo dacht waarom hij meende dat de hoogste kunst zoû ongeschreven zijn en zonder incarnatie
dat hij ze dan maar liever met zich meê nam weg ver weg door de ruwe straten heen in den donker zag ze dat hij gaan wilde
maar literatuur hoe weinig was ze waard de vele boeken die hij las hoe weinig waren ze dat was dikwijls talent soms bijna genie en stijl en knapheid van analyze wat meer nog hoe weinig alles samen
en den bergh na de voorstellingen werkte het nog eens om altijd onzeker van zichzelven aylva had gaarne zijne kennis gemaakt den bergh alleen s avonds onder een glas wijn had iets gezelligs om lang te blijven praten over litteratuur
of zij niet wachtte tot hij iets zeggen zoû des middags na vieren kwam dolf den bergh hij sprak over boeken literatuur tooneel maar aylva in hem zag dat ook hij iets verzweeg
en glad ook heel fijn palmfloers groote loover over de broosheid van haar schouders heenviel en de figuur was een godin om het onstoffelijk teeder bovenmenschelijke van die angstvalligheid voor het te ruwe leven
zonder eigenlijk plastiesch uit te duiden hoe ze was omdat het tooverlijnen bleven misschien nu voor het eerst voelde hij dat zij hem liefhad maar wat wist hij het behoefde niet zoo te zijn
aylva werd dan weêr gewoon correct zooals de menschen hem zagen toen na het snuffelen in wat oude familie-papieren kreeg hij pleizier in genealogie
motief van kunst en een motief van liefde beide samensmeltend tot eén rein platonisme zij vroeg belangstellend nader zij boog zich naar hem toe haar blik keek spiedend uit
aylva was heel moê hij werkte te veel altijd in koorts gelukkig om de kunst en hij voelde dat hij rust moest nemen enkele dagen
hij las nirwana voor verrukt omdat zij luisterde sedert hun gesprek had hij nagedacht over zijne beide motieven die zouden samenklinken in eén motief van platonisme
dat werd voor hem in haar eene bizondere bekoring maar was zoo gewoon-weg van kind af aan geweest dat hij er niet over nadacht en in zijn ziel dat gevoel geen liefde zag
ik hoop dat het goed is alleen de beelden aylva keerde zich om de koffers waren gepakt de kamer was kaal maar
als alle geboorte en leven toch was het logisch dat aylva na wat in hem gebeurd was schaakspel zoo vlug had geleefd en geschreven
een tempel atelier en landschap het was genoeg het was heel lief nog het leven was soms wel de moeite waard hoe ook van weemoed vol
wat was er in hem omgegaan die laatste dagen die laatste uren want emilie schreef kort te voren was hij nog bij hen geweest ten eten heel stil was hij geweest
en hoewel de groote en gezonde levensvreugde hem ontbrak als altijd zag hij dat de horizonnen mooi waren en het leven goed was
metamorfoze zijn duidelijken blik zag hij op dit oogenblik al het litteraire van zijn leed en behalve dat het hem pijn deed niet te kunnen voelen voor emilie's medelijden
bijgeloovig bevende ontstak zij het licht neen dat wàs niet dood het sluimerde alleen er was geen dood er was alleen maar slaap
ziet u haar zoo ziet u ze zoo zoo klein en nietig zoo weinig waard en zoo weinig sterk zoo geheel en al kind zoo kind
eene jaloezie op al die menschen die immers allen tot de élite van hare goede kennissen behoorden en in het dahliageel van den salon gewaarwerd hij niet de exquiziteit van den eersten dinsdag
meer niet en zij begreep niet waarom hij tegenwoordig zoo een bizonderen toon tegen haar aannam haar zoo aanzag
en mama had hun vrij spel in huis gegeven de logeerkamer werd opgedoekt geen logé's meer de logeerkamer werd hugo's kamer in een kleiner kabinet kon hij zich kleeden maar het was prachtig het was het beloofde land bij mama
hij werd geprikkeld zenuwachtig driftig vroeg waarom ze toch bang was voor kunst of ze dan nooit begrijpen zoû kunst of ze dan altijd zijn leven wilde klein alledaagsch
ik kan niet hugo sprak ze ik kan dat woord niet zeggen ik hoû te veel van je om je een valsche hoop voor te spiegelen ik weet louis couperus metamorfoze dat er nooit geen twee geluk voor ons beiden was weggelegd
toen trof zijn oog een anderen brief van introductie geadresseerd aan eene hollandsche die in parijs woonde en aan kennissen in den haag had doen blijken dat zij gaarne den auteur van mathilde ten harent zoû zien
en hij dacht of dt was de atmosfeer van de groote liefde dat waar de menschen van vertelden azuren lucht van extaze boven het verre land van belofte
aan de wanden louis couperus metamorfoze tintelde koloriet statuen trilden silhouetten uit en in het festijn dier renaissance gewaarwerd hij weêr de aspiratie
daar lag hij in het gras daar kreunden zijn longen als blaasbalgen voor hem somber en ros door het spook van mist heen scheen het louis couperus metamorfoze doel van zijn leven hem te roepen met éen angstschreeuw van nood
zij belde en in afwachting van den knecht spraken zij over onverschillige dingen nauwlijks voelde hij den zweem van een lichte krenking het was zelfs geen zweem
als in een rooden bliksemstraal dat hij haar liefhad zij schrikte een zenuwachtigheid beving haar en trilde zachtjes in haar leden zij wilde opstaan maar zij kon niet een groot medelijden zwol in haar op
dit was hem zoo geopenbaard heel duidelijk wist hij hoeveel malen waar en wanneer terwijl hij opging in bewondering voor al den hemelglans van memmi's annonciatie die
hij vond het slechte manieren hebben en kinderlijk verwaand zijn zoo naïf eigendunkelijk zoo schooljongensachtig pedant dat hij er de schouders om
vol kleine egoïsmetjes nieuwsgierigheidjes dunne emotietjes als van een jongens poppenzieltje dat zoû later worden een koude nette kleine
het is een concluzie die ik trek of een grondige studie ernstig bedoeld en geschreven of niets louis couperus metamorfoze ik zal emilie zeggen dat ze al die artikels niet meer behoeft te verzamelen
met een zelfde kleur als hunne woorden klank sprenkelden tusschen hen beiden en het was alles het zelfde om hen heen voor hem en hij peinsde of ook zij alles voelen zoû
en hij zijn leven niet als kunst alleen zag vervloeien in gezonde vreugde om het scheppen van het schoone woord louis couperus metamorfoze zijn heele leven had hem voorbereid om zijn verlangen
hem alles te leeren wat was van de menschen en dan hem te zeggen zie dit is alles ijdelheid blijf nu hier ga niet weg van mij
wat was er voor bekoring in het was heel zacht alles heel stil een stille harmonie wat was er voor bekoring in waren het de bloemen van het sprookje was het het sprookje zelve en wat was dan het sprookje
ik heb gedaan zoo goed ik kon het is heel aardig van je oreste de beelden niet nu die mag jij dan hebben ze zijn niet veel waard het is maar gips
de schat was het mysterie waarvan de booze fee het masker droeg emilie hij knielde bij haar neêr toen fluisterde hij in een kus de schat was het geluk
allen waren hem lief in de individuen zag hij echter dat nog in eeuwen niet de zielegemeenschap zoû bloeien als een enkele zomer universeel hemelseizoen op aarde
als neuriede er een wiegezang bij zijn leed en toen de dagen wegdroomden en het langzamerhand weêr tijd werd op te breken toen voelde hij geen moed met zijne moeder terug te gaan naar den haag
het was niet meer het poëtische spleen van vroeger toen hij twintig jaren oud treurig geweest was om alle gemis aan het absolute omdat men niets wist treurig om kunst en god en vriendschap en liefde
en het diep smartelijke van wat fataal is het had onverbiddelijk het klaar duidelijk kristalharde van het fatale waarin zich niet te vergissen is
geschreven volgens de moderne formule documenten van waarheid geschreven met de nieuwe tot leven toe bezielende inblazing van psychische suggestie
en nu nu lag zijn vers daar dood als in een wade van brokaat dat stil nog flonkerde gebalsemd in een geur van taal die het verstikt had louis couperus metamorfoze als met te sterke aromaten dood lag het dood
ik vind er alleen iets goeds in zoolang het niet gedrukt is is het gedrukt is het in de wereld dan zie ik dadelijk allerlei slordigs allerlei oppervlakkigs allerlei
beste emilie terwijl jij je bang maakt over mijn luiheid laat een ander drukken dat ik te veel schrijf in den laatsten tijd wie heeft nu gelijk louis couperus metamorfoze zij lachte nam het artikel las
het was alsof zij glimlachte om het lied en aylva omringde haar met zijn blik zij was als een groote koele blonde eenvoud een onverbiddelijke waarheid van vrouweziel zooals hij haar zag
en het blankte lijdenswit aan tegen de bloemen tegen het sombere goudleêr zij stond op en haar boek in de hand verwelkomde zij hem met het eenvoudigste gemak
en s avonds wilde hij nooit meer uit de comedie was niet de moeite waard en de diners en soirées van hun kennissen kende hij van buiten met altijd de zelfde menschen
zijn doellooze pas werd vlugger en hij zette zijn hoed achterover en de gewone somberheid in zijne oogen verglom louis couperus metamorfoze in den jongen
als men begrijpt veroordeelt men niet meer niet waar je bent zoo waar tegen me geweest god o god hoe kan je dat zoo zijn
maar hij deed het niet omdat hij louis couperus metamorfoze netjes was en het boek zoû afstompen aan de punten zijn hart vol treurigheid als was het vol tranen zette hij het in zijn kast naast zijn twee andere bundels
maar deze woorden zijn allen waar wij zijn nu waar geweest tegenover elkaâr omdat het donker was ik ten minste ik zoû niet zoo kunnen spreken in het licht
of nam hij gesuggereerd onbewust het oordeel over van de nieuwe gids maar scheffer toch was ook zichzelven heel sterk in zichzelven en schreef hij in de nieuwe gids hij was niet in hun club
in hare sprookjesziel bloeide een bloem het medelijden zij was het zich weinig bewust haar angst was intuïtie het zoû wel moeilijk zijn en hard
en nu terwijl hij liep door de paleizen en de oudheid nog eens zag in marmer de renaissance zag in doek en fresco en het verleden tot hem fluisterde
hij had het altijd druk met het een en ander te doen voor een ander des avonds louis couperus metamorfoze schreef hij hij had jaren gewerkt aan een modern tooneelspel
hugo kom eens meê mevrouw van neerbrugge kwam naar hem louis couperus metamorfoze toe waar hij zwijgend zat gedoken in zijn stoel hij stond op zij bracht hem naar de vensterbank waar zij beiden gingen zitten
maar het was te laat de knecht wachtte aan de deur die hij geopend had iets van een zachtgele kameratmosfeer vloot de vestibule in een aardig lachen weêrklonk van een jong meisje
over freule van neerbrugge meen ik herlouis couperus metamorfoze nam hij losweg om den bergh te laten voelen dat hij den bergh emilie nièt bij den naam noemde
zoo goed als het betreuren wat hij had gehad het afrekenen met wat niet kan of is geweest en met scheffer rekende hij al af vr nog hun vriendschap uit was
zoo verlangend naar een klein stil geluk maar dat altijd om haar heen zoû zijn als met twee armen als met één enkele liefkoozing die haar zoû troosten en koesteren en
glanzende door de eeuwen heen gaande door de eeuwen heen wijd de armen open om de menschheid te omhelzen wijd de armen open om de menschheid te omhelzen zoo voelde arnold nu zijn ziel ook gaan
neen toe kom neen neen het is zo slecht hij sloeg met zijn vuist gebald op de portefeuille woedend op torquato tasso maar herman scheffer wilde hooren aylva las
wat de heel geheimzinnige conceptie van wat ik zoû kùnnen schrijven na anarchisme misschien misschien hoor niets is zeker wat dan vroeg ze blij o nog niets vertel het me nu
toen zeide hij louis couperus metamorfoze ik zal het beginnen te waardeeren emilie anders zoû ik misschien op een dag dat ik ze noodig had mijn kunst missen
en dan rekende hij af als vroeger met petrarca met scheffer zooals zijne gewoonte was en zette als een streep onder hem sloot voor de zooveelste maal dat boek van zijn leven
en waarvan de idee in een nevel dreef hij gaf ze niet uit louis couperus metamorfoze hoewel scheffer hem vertelde ze waren het mooiste dat hij geschreven had zoo modern
en gezond je moet werken je moet mooie dingen maken je moet gezond worden in mijn liefde je moet scheppen je moet romans schrijven je moet schrijven wat je voelt wat je lijdt je moet dat alles aan de menschen geven
hij zag haar aandachtig aan zij maakte op hem den indruk van oogenblikkelijke sympathie waarvoor hij zoo gevoelig was zij had een koel gezicht waarom zwaar geonduleerd blond haar
in hunne vriendschap was den bergh hij die veel waardeerde prees bewonderde en was aylva hij die bleef passief
alleen toch maar met woorden droeve treurigheid kwam in zijne oogen bittere trek om zijn mond hij legde neêr de witte bladen met violette woorden hij sloot zijn portefeuille
om hem ijsde de koude waarheid als de verkillende lucht van den vallenden avond die voor eeuwig viel de steden daarginds gingen vlammen van roode en gele lichten aan groote vierkante ramen van glas
al zijn vlaag van materialisme voorbij zij zoû hem maar laten als hij was het zoû wel voor iets goeds zijn een kleine kuur voor zijne ziel kijk eens emilie hij had een drukwerk opengemaakt dat pietje juist had binnengebracht
en het waren avonden van zacht sympathisch meêleven met arme mathilde wier noodlot iederen avond nader aandreef grauwe wolk boven haar melancholisch glimlachend kopje
hij hij voelde maar een enkelen keer dat beetje ijdelheid in haar behoefte aan talent om zich heen vaag schoot die intuïtie bij hem op en hij beschouwde ze als demon die heiligschennis pleegde en joeg ze weg
de zinnen van stijl vol effect gezegd genade voor dien vloek o waarom was het leven niet eenvoudig de liefde niet verblindend waar als
want het was in emilie een aardige trots dat iemand dien zij zoo goed kende als zij hugo deed schreef en artist was en dat zijn naam genoemd werd
en hij die eenmaal zooveel had gedacht van zijne gewoon menschelijkheid hij droomde maar en hij deed niets
als zij even te ernstig was was hij te wuft en het vereffende zich tusschen hen zoo vereffende het zich telkens
dat hij er wel pleizier in hebben zoû alleen te reizen dezen keer en dat hij iederen dag haar schrijven zoû zij scheidde zich ongaarne van hem als altijd zij was zoo altijd moeder het liefst had zij haar kinderen altijd om zich heen gehouden
begrijp je mij nu nog niet louis couperus metamorfoze waarom kijk je nu zoo vreemd ik moet mijn kunst toch nadoen naar het leven den bergh die is moderner dan ik veel moderner ik ben
maar het was altijd zoo geweest soms compleet soms minder compleet soms een dag soms maanden de ziel was altijd en kon zijn in elke incarnatie
terug van de eene den schat dien op hare beurt zij vinden zoû in zich het allergrootste was het geven het belangelooze reine geven alleen
dat ze u uitschelden voor een kleêrmaker en een juwelier en begin dan weêr opnieuw ik weet het niet ja ja heusch altijd opnieuw beginnen is zoo vermoeiend dan maar liever uitscheiden
in de wemelgroene boschjes terwijl hij wandelde was dat als een wijde droom om zijne jeugd heen de bekoring van alle de heele kleine frissche groene loovertjes die als zichtbaar ontloken
zij was tevreden in hun kleine huisje met haar bloemen zij las niet haar rechte geest eenvoudig zeer logisch en verstandig begreep geen fantazie
maar wanneer zij kon antwoorden een woord van bevestiging dàn zoû hij heel gelukkig zijn en zegenen zijn noodlot hij had gekend wanhoop en vergelukking zooals men éens maar kent
zij ruimde niet als zij gewoon was dadelijk hare kamer hare kopjes zij bleef staan voor het raam en zag naar de trage vlokken
dit minder mooi en dat nu niet zoo heel erg leelijk een boek dat f bepraat zoû worden f doodgezwegen een boek waarover geschreven zoû worden door de kritiek in vlugge vergissing gehekeld wat goed bewonderd wat slecht was
maar toch was er in hem die zelfde melancholie die altijd van kind af aan in hem geweest was de melancholie die is gekomen in eenzame kinderen en hun bijblijft hun leven lang
en jij schrijft je kolommetje geestigheid in een half uur voel je nu al niet iets alsof je je hebt kunnen vergissen in dat halve uur en of ik gelijk zoû kunnen hebben in mijn
maar vervelend strekte de avondlouis couperus metamorfoze stille avenue zich uit waarheen dan hij keerde om hij ging binnen vroeg de concierge ging de trappen op
toch voelde hij al dat dit alles te grof was om hem heen om zijn zieke ziel lang te verstrooien zonder haar weldra te wonden die luxe was te grof die types te grof dat leven te dik van kleur louis couperus metamorfoze zonder nuance
den weg die fatidiek gebaand was door wie door wat hij wist het niet den weg dien als een lint de kunst borduurde arabesk gecizeleerd
hij snikte zachtjes en den bergh hoorde en hij kwam op hem toe zacht op de teenen huil je zoo hugo
hij voelde het vaag hij kon het zich niet verklaren hij was twintig jaar hij schreef met ernst en met liefde zoveel ernst zoveel liefde dat vor hem de kinderen van zijn lied tasso en aminta
en omdat hij ze als boek bijna haatte mathilde boek stond nu bij de drie bundels verzen en hij zag niet meer naar mathilde om hij begon het vervelend te vinden als men hem over mathilde sprak
en hij aanbad hem niet als zoon van god maar heel als mensch goddelijk goed goddelijk zacht gaande tot allen die eenvoudig waren en arm tot bedelaars en kinderen
juweelen doodsbeklemming om het vers het vers bleef dood o waarom had hij dat dan niet dadelijk zoo gezien zoo zalig was hij eerst geweest zich moê gewerkt weggeloopen in de lente dolblij en jong
en allen doolden rond als door de betooverde wouden hunner reïncarnaties en vonden niets voor de een was het een zilveren sluier voor een tweede het schaakboord van
hij wist niets meer het was uit en waarlijk schreef hij dagen weken soms geen letter verslingerde zijn leven aan beuzeling aan niets
en het eenzame lezen en het lange peinzen en het opschemeren van hare meisjesziel in de teedere dageraden van haarzelve
scheffer kwam niet meer iederen dag zij lazen niet meer iederen avond scheffer had andere vrienden scheffer had veel avontuur waarin hij niet deelde
en mama die is weg zij naderde hem en legde haar hand op zijn hoofd en zag hem aan het is een heel heel groot verlies hugo
maar wat nu wat zoû er volgen en hij bleef liglouis couperus metamorfoze gen en staarde ieder oogenblik dat komen zoû was het onverwachte het groote onverwachte kon het ten minste zijn
en de prins kon de booze fee die hem in den afgrond wilde lokken maar niet bereiken en hij zag wel den afgrond maar hij smachtte toch naar de fee toen kwam hij moê aan den leliën tuin waar de prinses haar schat bewaakte zet je hooft niet naast vondel
de halve uren gingen slepend voorbij daar klopte oreste hem op den schouder signorino wat wil u eens kijken ik heb alles gepakt omdat de signorino het niet kon doen
als om zijn vage spleen op te ruimen met het te boek stellen ervan een spleen die als een modder lag onder in zijn ziel
in het altijd wachten van kind af aan tot dat het komen zoû het groote het eenig eeuwige het doel
als je je moeder hebt besef je niet hij maakte zijn zin niet af ik zal probeeren mijn boek hier af te schrijven wat heb ik anders te doen
vreemd zoo vreemd vooral om het onvermijdelijke ervan en de onvermijdelijkheid van het leven werd hem een obcessie en om ze van zich af te duwen zette hij heel vlug een novelle op
waarom had zij anders niet geweigerd zij had bekend zulke symboliek niet begrepen te hebben hij had haar geloofd omdat zij eerlijk hoog waar dat bekend had
en bijna dwepend te voelen voor een kunstwerk met meer dan bewondering met liefde en aanhankelijkheid er was dan bij hem de kleine ijdelheid van een leek
en er was nooit een dag van zon en de zonnelooze dagen waren bescheiden zacht rondom zijn leed dat te ziek was om de zon te kunnen zien
toen ging zijn pen hem schrijven in de avondstilte na het vizioen
de wolken dreven laag als bescherming de regen viel neêr met een sussend gekletter in zijn kamer las hij den geheelen dag
er was eens een prinses die leefde tusschen de waterlelies en anemonen en die prinses had een kostbaren schat en ze bewaakte dien zorgvuldig hier is nog een mand met boeken
bijna geen enkel recensent had één oogenblik van puren ernst waarheid en waar zij eenig enthouziasme voelden schenen zij dat dadelijk te willen temperen met allerlei bedenking
ik was er in rome in een bizondere stemming voor ik weet niet wat het was maar alles werkte er aan meê er was iets bizonders in de lucht
is het een klank en een gevoel muziek als je het schrijft wordt het onverbiddelijk onverzoenlijk hard louis couperus metamorfoze als metaal en het zegt niet meer wat je woû zeggen het valt als een munt op een marmeren steen
zijn eerste idee was geweest dat zijn boek worden zoû één grooten jubel van zielen die samen zouden wegdrijven in den heiligen glans maar na hun gesprek had hij gevoeld
het was zoo nieuw zoo iets was nog nooit tot haar gezegd en het klonk zoo als waarheid uit zijn mond te midden van de complimenten van anderen in haar salon van interessante vrouw
vaag dwarrelden die herinneringen nog in hem rond van de meesters die hij mocht en de meesters aan wie hij het land had van de opstellen die hij gaarne maakte de
hare bekoring was een hooge koudheid van berusting waaronder men een groot leed ried te groot om te verbergen
en hij zag hem nu altijd zoo goed altijd zoo bereidwillig om misbruik van te maken zoo innig weinig egoïst zoo altijd denkende aan anderen
waarmeê men hem overstelpt had zes jaren lang had hij aan zijn drama geärbeid toen het ten laatste na vier terugzendingen na herhaalde retouches
hij haalde herinneringen op uit indië toen zij samen kinderen samen hadden paard gereden samen hadlouis couperus metamorfoze den orchideeën gezocht aan de hellingen der ravijnen
hij zag van waar hij kwam uit zijne jeugd heel ver de apocalypsen verbleekten maar de nacht was niet donker
hij vond het bekoorlijk dat zij in het zwart was hij vond het lief dat zij hem vroeg te blijven dat zij hem thee schonk hij was tevreden meer dan tevreden gelukkig in een kalmte van teederheid die gelijkelijk vloeide door hem heen
met tasso en met mathilde hij had zich toen mensch gevoeld als zij en zijn medelijden was tot hen gegaan van zijne menschelijkheid tot de hunne als zaten zij over hem en blikte hij hun in de oogen
kleine aankondiginkjes in couranten oppervlakkig vlug geschreven en zonder overtuiging hinderden hem of zij goed of afkeurden
of het zwol op een louis couperus metamorfoze adem die het uitblies naar de kleine verre wolkjes toe toen was het in eens of het stilhield daar in het ijle van blauw
het leven de levens die hij schiep glans uit het ijle niets en nu nu was zij geen glans meer en zij was niet meer ijl want zij werd boek papieren boek en een lichte haat tegen wat papieren boek was klom in hem op
omdat hij niet vergaf aan journalisten die berichtjes vlug even schreven hunne vlugheid over verzen die hèm deel waren van zijn leven
als een devies een wimpel slingerde dat voor hem uit terwijl hij niets deed en schommelend zat in zijn stoel de handen gekruist achter zijn hoofd de oorsprong van de ziel was het onbereikbaar mysterie dat
nu was ze heengegaan juist den laatsten tijd hadden zij niet meer zoo samen geleefd lang was hij in parijs geweest toen thuis maar toen naar rome hoe had zij niet geprutteld tegen zijn laatste reisplan
hoe weinig was het toch alles waard het leven kon daar niet om zijn en toch waren er menschen die leefden dat leven ze deden aan literatuur
wanneer was de twijfel dan niet mogelijk een groote bitterheid kwam toen in hem louis couperus metamorfoze om het relatieve in alles van het leven
om vrijer te zijn als jongmensch hij schudde op alles het hoofd van neen betuigde dat hij niets had en dat hij tevreden was bij haar zijn moeder
ik kan niet anders ik heb er verdriet om ook hij hoorde haar snikken achter het gebed van hare handen een eindeloos medelijden vervulde hem voor haar in dit oogenblik was hun beider liefde medelijden
en hij haalde zijn schouders op hij vond er niets bizonders aan modern te zijn een zuigeling was al weêr moderner dan wie ook dat was niet bij te houden
in het kleine lichtgeraakte nijdige van zijn ziel dat soms om de minste aanleiding borrelde naar boven
zij las geen romannetjes en wel de aminta zij tuurde op het goudsmeêwerk der terzinen omdat het was louis couperus metamorfoze van hugo
dan de eigen uittrillingen van onze ziel die hare stralen schiet naar verre sterren onbereikbaar die hare armen als een zwakke vrouw uitslaat om te omhelzen den steun waar ze naar smacht
hij sprak langzaam en vreemd klaar vloeiend als was het zoo geschreven in zijn hersens wat hij sprak ze is zoo klein mijn ziel zoo klein als een kind zoo stil zoo verlegen
maar waarom niet ik kan niet louis couperus metamorfoze zij glimlachte altijd die twijfel nu meer dan ooit ik kan niets ik heb nooit iets gekund ik zal nooit iets kunnen voltooide zij schertsend
langzaam liep hij voort en met iederen stap scheen het hem dat hij zich verwijderde van een ver licht paradijs waaruit men hem verjaagd had hélène murmelde hij zachtjes hélène
toen stonden zij op en namen afscheid het duurde lang staande met veel gekheid tegen elkaâr toen zij weg waren bleef emilie een oogenblik alleen
emilie had met hem gesproken hem gevraagd wat hij had waaronder hij leed ja ja hij leed had hij bekend om haar niet had hij toen geglimlacht dat was voorbij
romaansche ridderzaal werpen met hakmes naar doel en drillen van speren als spoken waarden figuren in ijzeren halsberg groot en sterk rondom hem heen
zoo aardig om dat blonde vriendje dien vlammenden boom met roode bloesems die ongelooflijk lange speeluren dat opwindende baarspel reusachtig schaak in open lucht
lach niet smeekte hij maar wat is er wat heeft u waarom twijfelt u zoo geheel en al nu ik twijfel zelfs niet ik denk niet aan mijn kunst ik denk alleen aan mijn eigen hij zweeg even
en op het bord een eindelooze som immens groot vermenigvuldiging die wit beschreef met groote cijfers het heele bord en die nooit uitkwam en die hem zweeten had gedaan en hijgen
de dagen gingen voort hij werkte hij ging naar fedder het leven spon glad af als zijden draad er was het dwepen met het beeld de louis couperus metamorfoze ijver voor zijn kunst om zijn boek af te maken
véel zoû werken op zoo een morgen vertelde zij hem een groot nieuws had hij het niet gemerkt het was een heele roman geweest had hij louis couperus metamorfoze heusch niets gemerkt
maar dat hij schreef was vooral om zijn eigen menschelijkheid om het minder mooie in zijn ziel om een beetje trots een beetje ijdelheid dat ook de menschen zijn kunst zouden zien
hij knielde onbedwingbaar neêr en legde aan het bed zijn hoofd en emilie hoorde hij daar achter hem heel zachtjes weenen en onhoorbaar waarvoor wist hij nu nog niet duidelijk
strekte zijn hand uit wat la fortune des rougon la curée de eersten van den rougon macquart beginnen met de
kerel denk je dat ik kan hopen neen aylva moest het zeggen dit was nog wreeder maar waarom was den bergh dan ook zoo belachelijk
samen zochten zij in de boeken en brochures der menschen maar zij vonden niet samen zochten zij in het leven maar zij vonden niet
zoo werd dan alles tot leven en tot ziel onbewust onwillend en onwetend uit anderer grooter ziel
het boek ook dood lag dat was de onvermijdelijkheid het had geleefd toen hij het voorgelezen had toen het geademd had op zijne lippen voor hélène
misschien was het nu uit voor altijd misschien zoû nu voortaan de kunst roepen tot zijn ziel en te vergeefs het heimwee zoû in haar niet meer smachten
en vond op zijn tafel den brief die gesloten hem gaf al zijn antwoord toen werd het heel ruim in de rust van zijn hart hoog op heel ruime verademing hij las
zij knikte van ja zonder nog te voelen hoe bang hij werd langzaam langzaam aan voor de vlammende vermaning aan de muren van zijn leven
en hij zag niet meer rome hij zag niet zijn kamer hij zag alleen dien eéne retrospectief in zijne jeugd
maar waarom werd mathilde dan toch boek hij wist het niet misschien om zijn gevoel van orde om manuscript gedrukt te zien heel onbewust in zich
zoo eene bekoorlijke weifeling van nog niet weten welken weg als maar ééns kan zijn als nooit meer later terug zoû komen omdat alle begin maar éénmaal is
waarom oblomow ik ben niet lui ik heb den heelen avond gewerkt ja maar je kostuum lijkt sprekend op de chalat van
hij telde de nummers en toen hij aan het nummer kwam waar mevrouw de vicq woonde liep hij door plotseling walgende van lief te moeten zijn en te praten en te glimlachen
heb mij niet lief liefde bedriegt als regenbogen die bruggen schijnen en ijlte zijn liefde voert naar niets maar je kunst die je verloochent moet je voeren naar stil geluk
heel angstvallig het te ruwe leven in en de figuur was een sprookje om het groote blad dat haar het hoofd omhuifde geheel dun glad naar de rondheid van haar jongen schedel
dat je zooveel wel van me houdt dat je zal probeeren te herleven ik zal alles voor je zijn ik zal je aanbidden en ik zal groot voor je worden groot en sterk ik zal me in een metamorfoze voor je herscheppen
altijd intiem met haar wilde fluisteren in een hoekje zij begreep het niet zij had er nooit de minste aanleiding
hij was de veelbelovende dramatist van het oogenblik en de belofte van veel drukte hem zwaar neêr alsof de heele tooneelwereld heel holland dat naar den schouwburg ging uitzag naar hem waar zijne vele meesterstukken bleven
hij ging voor een week naar leeuwarden om inlichtingen hij vroeg er aan den raad van adel indertijd onder willem i had zijn grootvader het jonkheerpredicaat geweigerd uit trots om zijn ouden naam
hijzelve verlangde te reizen maar hij deed het niet omdat zijne moeder dan zoo alleen zoû zijn en den bergh een oogenblik scherp zeide hij meende aylva ook had zijn leven nog louis couperus metamorfoze niet gevonden
en in zijne kalmte rust en eenzaamheid wilde hij gaarne werken en schreef hij zoekende vele kleine schetsen heel intieme novellen reisindrukken dat alles had niet veel waarde het waren maar als losse bladen
klaar als kristal en hij hield als den adem in om het niet te bewademen met den wadem van zijn twijfel het was hem of zijn ziel in dit uur onvergeetlijk niet meer te vragen had
maar ik praat zeker maar als een dilettant ik sta ook als een onwetende voor al dat moois ik kan alleen in mij zien wat ik voel en dan voel ik het hoogste dat gegeven kan worden
de titel stond met letters als van bliksem door de bladen vloeide vuur en bloed de bommen ontploften wijd alomme verdelging verspreidend louterend het reuzeegoïsme
uit de hemelen regenden leliën kransen van engelen zweefden om cherubijnen als hemelduiven hieven het floers van de wolken op hosanna
nooit om iets ernstigs om groote dingen zij hadden elkaâr heel lief gehad hoewel zij veel verschilden zij zoo eenvoudig niets dan moeder trotsch op haar jongen en hij ingewikkeld melancholiek
tenzij met emilie en den bergh moest hij zich verdedigen en verklaren dat hij niemand bedoeld had dat hij zich geen roeping voelde portret novellist te
opstaan nu genoeg gerust nog enkele mijlen maar hij hief zich sleepte zijne voeten voort er lag een kleine steen hij viel hij kon niet o god hij zoû nooit kunnen
uit eerzucht om trots jij ook je roept tot de kleine ziel werk wees gezond schrijf romans straal dàn heb ik je lief dàn bewonder ik je
ze waren treurig die gedachten ze waren wel ondankbaar ondankbaar aan de grote kunst die toch gekomen was gezond en niet morbide hij heugde zich zijn sprookje hij heugde zich hélène
hij wandelde meer hij dwaalde door de muzea die niet meer overstelpend vreemd voor hem waren maar waarin hij zich thuis voelde
er is een nieuw boek verschenen anarchisme en dat moet jij recenlouis couperus metamorfoze seeren en na anarchisme een ander nieuw boek hoeveel recenseer je er in de week
en menschen die nooit pret hebben en doen alsof van alles zie je van alles hij schetste ze verder af met een oppervlakkige beweging van zijn hand
en is er het besef dan daalt de vergelukking onverbiddelijk onverzoenlijk en al het loutere wordt troebel
hij nam wel privaatles in litteratuurhistorie en geschiedenis maar zijn geest was om te dwalen en wat hij studeerde was minder zich diep inwerken dan wel plukken hier en daar van wat hem
de mystificatie had geen indruk op hem gemaakt en hij meende dat men te veel moeite nam om uittemaken dat de daagsche kritiek ontoerekenbaar was
aylva dien avond moest naar een diner en hij had dolf den bergh verzocht s avonds om half elf thuis te zijn omdat hij hem noodzakelijk spreken moest
zij was niet meer bij hen zij was niet meer bij hem dien zij bemind had als haar lieveling zij was gegaan zonder een woord van afscheid was zij gegaan naar heele verre oorden toe waar hij haar niet kon volgen
niet kon doorzien in het altijd ondoorzichtig mysterie van eens anders gesloten ziel toch meende hij dat het niet te laat behoefde te zijn als den bergh gelooven kon
den kus van haren mond aanblazing tot roem met den kreet van straal straal zij scheen te komen heel kalm heel serieus geresigneerd bijna een frons tusschen haar oogen en hij was bang voor haar
het waas in de lucht het waas dat rythme wordt of stille lieren onzichtbaar trillen zouden in het kristallijne blauw onhoorbaar bijna voor menschenooren dat àlles smolt te zamen met duizend
de staat hij arnold hij voelde de gedachte in zich opklaren als een blanke bloem van zelve hij had nog weinig gelezen maar geheel zijn eigen ziel was geschapen om in zich te laten ontluiken die eene blanke
zoo grauw hij sloot geen vriendschap en al zijne luchtige indische schoolvriendschapjes nu hij miste ze en betreurde ze al met dien weemoed waarmeê hij later altijd betreuren zoû
te moeten leven te moeten ademen alle paradijs was weg alle regenboog alle verschiet van licht grauw was het buiten met de lage sneeuwzware wolken die den geheelen dag al dreigden
later was mevrouw van neerbrugge als weduwe ook in holland gekomen in den haag en zij hadden elkaâr weêr gezien hij een jongen van vijftien zij een meisje van tien
hij zweeg als even onderbroken in zijne zelfsuggestie louis couperus metamorfoze ik heb het nu gezegd en het kan niet meer ongezegd worden het behoort nu aan mijn toekomst en aan ons noodlot
iets dat hem heel gauw berouwde omdat bedanken voor kritiek tegenstrijdig was aan zijn natuur het was de eerste keer dat hij op een kritiek reageerde en hij meende dat een auteur dit nooit doen moest wat ze ook ware
uit liefde voor je ik zal heel sterk worden alleen uit liefde voor je ik kan alles omdat ik van je hoû ik zal met het leven vechten en het overwinnen ik zal mijn kunst waardeeren
hij stond op nam hare hand en liet zich meêtrekken zoo opgestaan zoo ontbeten pas den dag begonnen en dadelijk werken handenarbeid doen zuchtte hij
begon hij aan eene studie beschouwde hij voor het eerst eene nieuwe wetenschap dan was het geweest of hij er al het principe van kende en zonderlinge zweeming was gegaan door zijn brein
tusschen ons gedaan zijn ik voel dat zoo ik weet dat er kan niets tusschen ons bloeien zie mij niet meer ga weg van parijs of als je hier blijven wilt zal ik weggaan
hij zat stil afgetrokken roerloos peinzend het was treurig hem aan te zien ieder zag hem aan dat hij onder iets gebukt ging
dat vast staat als een stad je kunst zal zijn de trouwe die je liefheeft al heeft ze meer je lief dan jij haar arme verloochen haar niet meer want altijd zal zij zo zijn
toch was het sterker dan zijn twijfel het halleluja in de lucht het was geen zegezang en geen extaze het was een teeder kalm lied toen had hij dagen lang stille gedachte die
omdat het rythme geen beklemming moest zijn geen band maar alleen de muziek die begeleidde vleugels aan het woord
dat het einddoel goed zoû zijn voor zijn latere volmaaktere ziel was geen troost voor zijn zieke ziel van nu die geen aardsche doel zag
ik hoop dus nog eenigen tijd van tantes gastvrijheid gebruik te maken ik voel me zoo thuis hier niet waar en tante was zoo lief ze zei me ik moest me hier voelen als in een ouderlijk huis zij liet haar naald weêr zakken
toen zij een klein meisje al dat zelfde trotsche mondje had gehad van nu die zelfde maniertjes van prinsesje een fijn blond kindje met het fijn blonde van indische kinderen van geheel hollandsche ouders
hij zeide het eenvoudig motief van ziel alleen ook zonder het daagsche zonder het huwelijk zonder de omhelzing van den vleesche omdat die liefde tien
toen in de nu verstorvene dagen van heiligheid toen was het wel geweest dat wat hij had en niet genoeg waardeerde
en de kunst heeft de ziel gekust en de kus heeft de ziel doen stralen al haar arme verdriet en treurigheid is gaan stralen gaan stràlen van louter mooiheid maar wat de kunst voorspeld had werd niet bewaarheid
er werd veel over schaakspel gesproken geschreven brochures verschenen er over van pedagogen van predikanten
en hij herkende mevrouw van neerbrugge en zijne schoonzuster een amerikaansche en hare al groote meisjes hun droevig zwijgen benauwde hem
en toen deze zich in zijn vitale brutaliteit openbaarde sloot scheffer zich volgaarne aan hij had een minachtenden grinnik voor geheel de bestaande litteratuur
en gevoelen de desilluzie van zijn eerste verzen van de telkens oplevende stervende en weêr louis couperus metamorfoze oplevende illuzie van telkens weêr nieuwe kunstbegeerte in zich kunstuiting uit zich
zijn hart was vol hij snikte zoû hij zijn moeder nog terug zien toen nam hij den eros op in het violette duister drukte hij een kus op zijn gebogen hoofd zette het beeld voorzichtig neêr
en een verrassing voor aylva was dat zelfs in de nieuwe gids een artikel verscheen waarin louis couperus metamorfoze mathilde met buitensporigheid tot aan de wolken verheven werd
en alles door elkaâr het eene dwars door het andere heen en lezende en droomende en zalig plukkende zijn gedachten die opschoten als ordelooze bloemen tusschen het zacht vervloeien van zijn dagen in
of schaamte of ijdelheid of alles te samen of iets anders dus je kunst waar je eigen ziel nooit geheel in vibreert is niet de edelste zei ze
aylva wilde zich niet aan allen laten voorstellen maar mevrouw de vicq naderde hem telkens met een ander hij voelde na de intimiteit van het diner
arme den bergh twee dagen daarna hadden zij hem gevonden op zijn bed dood een leêg morfine fleschje op den grond arme den bergh
de teêre woorden zette hij voorzichtig naast elkaâr ze zouden breken in te vlugge pen hij ging den dag daarna naar
zij glimlachen en alles is bitterheid in hunne ziel die heel bizonder is omdat zij altijd bloeide boven de andere zielen en jij je voelt hun bitterheid maar ook den kreet der anderen je voelt alles wat bitter is
en de menschen die reuzen waren van egoïsme en geregeld hadden naar vaste wetten het egoïsme de staat ze misten
wilde hem opwekken weêr iets te schrijven een kleinigheid bijvoorlouis couperus metamorfoze beeld iets over rome iets over den eros waarmeê hij dweepte al beweerde hij dat hij niet meer dwepen kon
ik denk dat ik weêr aan het werk ga den bergh glansde op oprecht blij een groote vreugde van vriendschap in zijn hart hoe dat waaraan
voor mij wel ik hoû heel veel van plastische schoonheid in woord men verwijt u dikwijls uw luxe uw vizioenen van groote weelde niet waar
en nu zoogenaamd voor het leven ze beloven elkaâr altijd baar te spelen aan de zelfde lijn als vrienden en dan zal arnold kareltje helpen