AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
als ik niet beter wist zoû ik zeggen dat je de zoon was van een lakei je hebt gelijk je bent ongeschikt je bent niets jou past onze kroon niet
u dan in de kerk hoogheden daar is dan nog de eenige veilige plaats smeekt de burgemeester in gods naam ik bid u het plein is reeds als schoon geveegd de flambouwen geleiden de prinsen naar de trappen der kerk
ook von fest sloot zich overtuigend hierbij aan rondweg eerlijk meende het niets anders dan verplicht te zijn aan de slachtoffers die zanti geborgen had
bedenk tante het was gisteren mijn god gisteren en vandaag was ze zoo kalm zoo eenvoudig maar het kan niet anders niet waar of ze lijdt nog heel erg
hij wees met den vinger in eens naar boven verrassend plechtig vervolgde de ure zal komen misschien wel heel gauw
en ik smacht naar een kop thee zij gingen naar binnen bezig aan hare theetafel gracelijk e ids vingers latende gaan over de antieke chineesche kopjes vroeg zij den kroonprins dadelijk den weg die zijne hoogheid nemen zoû
uiterlijk scheen het niet een enkelen keer maar hadden prinses sofie of wanda noodig de jongere broêrs met een blik te doen zwijgen
aanstonds na zijne terugkomst uit altara had hun zijn durvende kracht getoond de troepen verzameld om lipara nu goed voor de manoeuvres om den koning van syrië die komen zoû
aan dacht ze hooger rees en lager daalde ze maar met een dolle poging deed zij de boot wenden
dan schudde hij zich los uit dien wellust reed terug naar de stad en ging naar de xaverius kazerne die der lanciers naar de wenceslas kazerne der grenadiers
tot nu toe aan hèm was deze erfenis van grootheid en roem hoe zoû hij met ze doen hoe ze eens overgeven aan zijn eigen zoon
en dat het maar het beste is om niets te geven en te voelen ook niets e ids aargang at van dit alles was er in haar hij kon het niet doorgronden en opnieuw zag hij zich weêr vreemd staan voor de vraag van de liefde
hij was altijd de kroonprins gebleven niet uit hoogheid maar uit niet anders kunnen uit gebrek aan gemakkelijkheid en tact en als het onbekende had iets in de hertogin indruk op hem gemaakt
othomar begon te schateren je hoeft er niet om te lachen riep berengar boos en ik zal het aan papa zeggen en dan zal je wel zien maar woû je hebben berengar zei de keizerin dat iederen keer
sire uwe majesteit heeft mij de eer aangedaan mijn oordeel te willen weten over den toestand van den prins ik heb dat oordeel uitgesproken naar mijn beste weten dus rusten
en de oogenblikken dat zij niet dacht aan hare wanhoop dacht zij aan het imperiaal zag zij er zich schitterend in hare rijpe schoonheid gevierd en aanbeden
er alle melancholie van weg te zoenen zich badende in zijn jeugdigen glans van
de keizer en de koningin de koning en de keizerin de aartshertog van karinthië met thera en othomar met de aartshertogin de andere officieele quadrille's vormden hare figuren om ze heen
neem dat meê riep hij tot christofel en ga terug naar het kasteel zeg het hun hij liep met bloote voeten over de klippen heen de zee in wierp zich in het water zwom naar de boot het was zeer moeilijk voor hem in het bootje te komen
de zon vloeide als met rechte vakken gesmolten goud langs de witte paleizen der stad en blauwde alleen wat schaduw was in de hoeken
en in hunne liefde dien nacht mengden zij samen den alsem van wat zij beiden leden elk zoekende den troost voor het leven in den ander
dadelijk donker wriemelig geworden vol van menschenmassa de geheele stad vloeide er te-zamen langs alle straten de ontzetting trok er alles samen
niet bemind als ook hij niet tenminste niet in lipara en het zuiden van het rijk hij wist het onder die strakke ongenaakbaarheid verborg zij haren angst
als zij zeker was van de drie eenheid dat othomar aan god getwijfeld had was haar iniek voorgekomen maar het had haar niet zo neêrgeslagen als zijn ongeloof aan hun recht
want ze richtte zich uit hare buiging op met een wanhopigen angst in hare oogen en iets van een snik in hare keel ik bleef haar koel aanzien maar ik had toch medelijden met haar
ik neem dat nu maar aan dat ze hem liefheeft verleden was het mijn laatste handkus de cour
in de kleedkamer vond othomar zijn kamerdienaar andro door een der kamerheeren gewaarschuwd al bezig met pakken
lipara was éene stad van pleizier iederen dag gingen door haar heen gangen van vorstelijkheid flikkerde de stoet van uniformen als levend goud
maar ze hebben nu hun bezoek uitgesteld zei de keizerin om de overstroomingen vulde thera aan ze gaan nu eerst naar constantinopel ik woû dat ze maar bij den sultan bleven
maar had kunnen zèggen op zijne moedelooze woorden maar ze had alleen kunnen snikken alleen kunnen toegeven aan zijne wanhoop
hij voelde iets in zich voor zijn prins trillen het rijtuig bleef open in een der volgende landauers zag prins dutri woedend naar voren om of de hertog van xara zich
te laten zien had zanti eigenlijk niets de nederzetting viel othomar tegen misschien om iets van gekrenkte vorstelijkheid gewend steeds met eerbied genaderd te worden als toekomstige majesteit
iedereen zeide nu zijn opinie leoni vond het onmogelijk dat de kroonprins vaza bezoeken zoû en die barakken niet het zoû zijn alsof zijne hoogheid bang was voor zoo een bullebak van een zanti dat
othomar was bleek geworden zelfs herman huiverde even het was meer om de orakelstem van den man die hunner vorstelijkheid het noodlot voorspelde
waarop het leven van st ladislas als in kleuren van juweel zijne kleine vierkante tafereelen sparkelt schuin met een hellend vlak van stralen
en oscar zoû zijn minister daarenboven willen handhaven tot in het onmogelijke toe het was in deze dagen dat othomar zich door generaal ducardi geheel op de hoogte der quaestie liet brengen
en zeer trof het geschenk van de prinses thera het portret van den hertog van xara een kunstwerk dat reeds op tentoonstellingen in de beide hoofdsteden bekend was geworden
ze was gerezen uit de golving harer gratie van nederigheid ze had hem geantwoord hij wist niet meer wat hare oogen hadden als zwarte sterren geschitterd op de zijne zij had indruk op hem gemaakt
in het huis der standen ried de minister reeds heftige tegenkanting vermoedde hij zijn val noch oscar myxila noch marcella wilden het minste toegeven
hooge pluimen waaraan diamantjes hingen in het haar ze praatte druk dank baar voor de liefheid harer liparische vrienden voor het genot en het gejuich
van oostenrijk othomar sloot zijne oogen even of eene vermoeidheid hem afmatte later mama fluisterde hij
de een na den ander der hertogin de hand kussen zij kent ze behalve de gothlandsche officieren allen bijna allen intiem
zoodra je beter bent berengar sprak othomar die hem eerst bestraft had zal ik je iets geven wat dan vroeg de jongen begeerig maar ik ben nu al beter
de strakke ronde oogen der soldaten die in één flits het geweer prezenteerden ze salueerden en liepen door naar den coupé
die vrees was om haren man hare kinderen haren oudsten zoon hare dochters haren jongsten jongen
die met een uniform rondloopt ze krijgen hun loon naarmate ze werken uit de gemeenschappelijke kas ze bouwen hier en ik bouw met ze meê ziet u dien boom hier en die bijl dien boom was ik bezig te hakken toen u me storen kwam
de honderden gasten zagen toe van het regenbogende rotskristal der kronen vloeide electrisch licht in witte lichtvakken uit de koepelende hoogte gleed langs de marmeren
hij las de dreigende scheldwoorden met groote vette letters reeds van den grond af bukte zich en hield sidderend het plakkaat in de hand hoe komt het hier herhaalde de keizer stampvoetend
kom je hebt er even veel behoefte aan als aan eten en slapen op zijn tijd je zoû al lang dood zijn als je niet bij geregelde tusschenpoozen chronisch je geëmotioneerd hadt
wat zoû het einde zijn het groote einde in eens kwam als een vizioen tot hem terug de nacht op het
een roes van feesten en vertoon volgde na de tragedies der overstroomingen en der parlementscrizis woei eene vroolijkheid van humor over de in de zon glinsterende rezidentie heen
fluisterden ze aan mijn ooren stil stil het is voor het imperiaal o herman toen werd ik wakker en ik was nat van zweet
de geheele chronique scandaleuse van het hof maar hij had nooit de helft geloofd van wat dutri vertelde en den adjudant dikwijls stroef gezegd
mij ook niet murmelde de keizerin e ids aargang at zoû het zijn wat wat wat zoû het zijn zong het prinsje en zijn anders schel stemmetje klonk zacht als het melodietje van een vogel het was of hij wat speelde in zichzelven
hij glimlachte een glimlach vol navranten weemoed e ids aargang en knikte als zij hem geknikt had met die zelfde onzichtbare trilling der wimpers
eene geheele buitenstad van villa's fabrieken en het station van st therezia beschermt die daar tegen het water van den zanthos die zijn rechteroever reeds over het land heeft uitgestort en dat verdrinkt
de deur was open gebleven de keizer kwam binnen rustig de dames stonden op den corridor te wachten op de keizerin papa mag ik meê met u kijken
neen mijn jongen zei de keizerin niet spreken van later niet uitstellen denk er nu over na denk hoe je je reis nemen wilt en wie je meê wilt nemen en praat er over met papa en met myxila beloof je me dat
zijne gewone gemakkelijkheid had hem in den steek gelaten zooals altijd tegenover othomar goed dan stamelde herman onhandig othomar stak zijne hand uit ik begrijp je bedoeling heel goed
othomar denkt na een ieder zwijgt om hem heen gedrukt door den naklank der keizerlijke woorden die de ramp weêr opnieuw schilderden weêr frisch hen voor de oogen brachten de oogen van ducardi
valérie met een vorst en geheel haar witte gevolg en het is eene herademing als de plechtigheid is afgeloopen en de jonggehuwden zich teruggetrokken hebben om zich te verkleeden
wanhopig tuurden zijne oogen op den grond zij radeloos hing nog half aan hem eene dreigende huivering scheen door de kamer te ademen
zij gingen het bosch uit de zee lag voor hen als het leven zelve lag ze voor hen met het mysterie harer diepte waarin eene veelvuldige ziel scheen te bewegen
de keizerlijke familie stond op door de galerijen ging zij zonder gevolg naar de groote ridderzaal hellebaardiers stonden bij de deur zij traden binnen
de markiezinnen de eene na de andere volgden haar voorbeeld verrasten iedereen door de aanvallige frisschheid harer eerste hofbewegingen waarin een tikje linksheid charme
liparië was een ontzachelijk bijna autocratisch keizerrijk het volk vooral in het zuiden zeer wisselvallig altijd met kracht in toom gehouden om zijn kinderlijk nooit zelf weten wat het doen zoû van grilligheid
in haar nagevolgd voor al het verdere leed dat zij nog oit zoû kunnen ondervinden in het leven de dood van hare illuzies was eene geheele dood geweest
van den hoogen slotburcht die als een breede steenblokkenmassa met gekanteelde vlakken en plompe torens over altara heen zag daalde onder oude kastanjes onmerkbaar de weg licht zigzagkronkelend naar beneden
zij ontmoette niemand dan een paar bedienden en schildwachten het onderste terras liep zij naar zee om daar was een kleine vierkante haven
hare gewijde verschijning wekt eene emotie die siddert door de volle prachtwemeling de geheele kathedraal door nu ten laatste verschijnt de vierde
geene van beide sprak zij vonden geene van beide woorden in de moeilijke verhouding waarin zij op dit oogenblik over en weêr waren
niemand der werklieden had gegroet de adjudanten weifelden of zij den kroonprins herkend hadden ja zanti was er eenvoudig zanti goed hij zoû hem roepen de man ging het duurde lang
de glimlachen schenen echter als weggeveegd te zijn van de gelaatstrekken en de doodsbleeke gezichten der walsers maakten van het bal een macabere ommegang leoni sidderend boog voor
verregend somber zag othomar voor zich herman glimlachte hem toe kom denk er niet meer aan ried hij aan en lachend onze arme gouverneur zal er slecht van dineeren van middag
het gesprek was ter zijde gevoerd in een half fluisterenden toon toch scheen men te luisteren alle oogen tuurden naar den groep om de prinsen alle anderen zwegen
door de menigte huiverde ontevredenheid er flitsten booze blikken ruwe woorden knetterden kort door de lucht vloeken een minachtend lachen deed zich even in een hoek hooren
zwart schemerend onder den rand van een slappen vilten hoed de hond blafte het meisje groette even ze herkende de hertogin als ure zonder den prins te kennen
des middags het rendez-vous der elegante equipages en cavaliers des morgens stil en wijd verlaten met nauwlijks éen enkelen vroegen ruiter die
mijn kind namelijk heeft geene vrienden van zijne jaren olga en dat maakte me zoo treurig en we wisten niet hoe en e ids aargang en met wie we hem de reis zouden laten doen
hij ging naar valérie toe die opstond e ids aargang nam haar het hoofd tusschen de handen zag haar aan en schudde zijn grijzen kop toch glimlachte hij
othomar zelve dacht niet over zijn deugden noch over zijn bloed hij dacht aan zijne toekomst en dacht aan ze met eene ieder uur aaangroeiende wanhoop
en zich reeds sterk maken voor zijn aanstaand zwaar juk van keizergrootheid hij begreep othomar en had medelijden met hem
wie zijn hier uw buren mevrouw niemand minder dan zanti hoogheid antwoordde de hertogin zij huiverde maar poogde te schertsen
man antwoordde zanti ik woon in geen kasteel ik woon hier mijn dochter woont daar alleen ze is ziek ze zoû niet kunnen tegen een verandering van levenswijze tegen ontbering
oefen psychologie uit op een ander dat is aardig zooals ik doe op jou alexa kom praat geen dwaasheid dutri weet je anders niets van hem af
prezenteerde de schildwacht niet voor je waarom niet ik weet het niet riep berengar verontwaardigd maar hij prezenteert toch altijd ja maar nu deed hij het niet
veel in haar arm bloed ze heeft behoefte levensbehoefte aan een kasteel aan gemak daarom laat ik haar daar maar ze zal niet lang leven en dan verkoop ik het
glimlachte hem medelijdend toe en stak zijne hand naar hem uit de keizerin knikte dat de prinsen zouden gaan
ook naar lipara geseind was en zij vreesde zoowel dat othomar een onheil was overkomen als dat zijzelve in ongenade zoû vallen bij de keizerin
niets antwoordde ze en hare stem had niet meer dien aangenomen chic van brutaliteit en sans-gêne maar versmolt in een klaagtoon van melancholie niets antwoordde
hij stond nog bij den spiegel toen oscar terugkwam berengar is niets wel de koorts neemt toe sprak hij en de klank van zijne stem weifelde mama is bij hem
is zij moê en wil ze slapen of mag ik nog praten ja praat maar fluisterde de prins er komen dagen van groote smart voor het imperiaal begon de dokter weêr zacht
en de oostersche vorsten dit verlieten voor de xaveria uit de villa's aan de kaden uit de bootjes met toeschouwers richtten zich de binocles naar het verschiet van in licht zwijmelende
herman was zich bewust onnoodig koel en nadrukkelijk te zijn geweest hij had er spijt van de keizerin had hem verzocht othomar te vergezellen
toe met een paar hoffelijke woorden die hijzelve heel gewoon geuit heeft maar die men een allergeestigst compliment schijnt te vinden want ze lachen allen vleierig goedkeurend terwijl ze hem in verstandhouding van begrijpen aanzien
om het kasteel breed heen traptreden zich de granieten terrassen met hunne ruwe balustrades waarvan de hardsteen opgegeten is door de zoute lucht
hem liefhadden met hunne groote massa van deinende zwarte schuimende menschenmenigte zwarte melkweg van krioelende zielen iedere ziel een vonk als zijne eigene
is noch dankbaar noch diplomatiek ik ben overtuigd dat zoo zijne majesteit wist dat zanti zijn kasteel hier bewoonde zij uwe hoogheid speciaal zoû verzocht hebben zich volstrekt niet
en toen het huwelijk van den prins kon bepaald worden zag de professor met evenveel trots als liefde neêr op zijn patiënt dien hij fyziek genezen verklaarde en moreel genezen voor zichzelven dacht
misschien zal hij dit leeren het is wel moeilijker voor hem want hij zal meer moeten handelen dan zijne moeder die veel passiever zijn kan als vrouw en het is gemakkelijker passief te leeren berusten dan handelend
daar twaalf mijlen van de stad troonde op zijne rotsen het oude castel vaza kasteel der hertogen van yemena en graven van vaza parken en
iederen dag waren er talrijke genoodigden diplomaten hooge ambtenaren officieren het duurde lang was iederen dag het ceremonieel gastmaal van een keizer
hij meende omdat hij veel van haar had hooren spreken als van eene vrouw met een leven vol passie iets dat hem raadsel was
maar het geheim ervan wekte geene gedwongenheid tusschen hen zij waren van beider kant zoozeer gewend telkens bekende vorsten of prinsessen met hen samen genoemd te hooren
zij waren weêr gaan zitten en onder hen plaagden zij zonder dat de tantes of de gravin die eenigszins doof was het hooren konden
neêr te drukken in een engen kring van nachtmerrie op zijne hijgende borst met ijzeren knieën de lucht
was zij zoo oppervlakkig dat zij het groote leed dat haar gisteren avond verpletterd had nu reeds te boven was
als door een gordijn van natte mousseline eene groote vrouw met hare rijke vormen half naakt onder e ids aargang het witte gevlam der rivière zoo kwam ze naar hem toe het haar blauw zwart met glans er over
met het grein van carrarisch alle oogen zien naar ze en letten den triomf der hertogin op en othomar weet nu dat zijne liefde zal worden
en toen naar den prins van gothland hij vergeleek zijn oog bleef waardeerend goedkeurend met soldatesk pleizier hangen aan den flinken
en papa vindt dat je daarom trouwen moet we moeten een erfprins hebben een graaf van lycilië zijne oogen werden vochtig hij legde zijn hoofd tegen haar aan twee om keizer te worden
een stad op zichzelve het hart zelve der stad zij reden vlug voort het volk juichte zij zagen hen als een stoet van verlossers van wie ze meenden dat eindelijk het heil zoû komen
toen zij nader reden zagen zij timmerlieden metselaars een geheele werkplaats vol bedrijvigheid vertoonde zich hoopen roode baksteen stapels lange planken
ik voel meer in me een groot wijd algemeen gevoel een immens medelijden voor ons volk
oscar verlaat niet gaarne iparië e ids aargang en ik kan mijn man niet verlaten ik kan sterk zijn naast hem maar alleen ben ik zoo zwak olga dat hèm iets zoû kunnen overkomen waarin ik niet deelen zoû
buiten vredig voornaam graasden de damherten de rust van het boudoir eener vrouw van de wereld met het rijke zwijgend gedrapeer van zijden stoffen
ik wacht niet langer meer zei de hertogin sidderend de meisjes klampten zich snikkend dol zenuwachtig aan haar
het slavische element dat zich geënerveerd had door zijne romaansche bijmengingen maar zich had behouden eene geheime taaiheid
bleek blond trots de zon in veel bont gekleed waaronder zij nog eene zekere morbide elegance behield ze zat op het gras een douker bonten toque op het zilverblonde haar
een enkelen keer heeft valérie met me gesproken goed doe jij het dan de hertogin bedacht zich zag naar de pendule het is al zoo laat ik zal het doen na het diner
wees niet dwaas hecht aan traditie dat is voor ons alles heb over die quaestie niet zulke vreemde denkbeelden ze zijn niet die van een aanstaanden
met gravin von altenburg adjudanten hofdames kamerheeren de gouvernante van prinses elisabeth de gouverneurs der kleine prinsen
dat hij zelfs niet in zijn eigen kabinet vrij was voor hunne majesteitschennis hij belde en ontbood zijn kamerdienaar een vertrouwd man
vol moêheid met eem zweem van lichtgelen kring en zeer duidelijk zijn zichtbaar de striempjes op
zijne keizerlijke hoogheid de hertog van xara hunne excellenties graaf ducardi prins dutri de markies van leoni luidt het plechtig langzaam aangekondigd
de woeste passie van die vrouw met hare brandende blikken die hem het eene oogenblik overweldigde door hare zoenen
toen stond hij op en ging naar het glas toe ik dacht toch dat het daarboven verweerd was meende hij ik kan me toch zoo niet vergissen zoû het vernieuwd zijn geworden
hij zag haar aan en zeide dat er niets bizonders was verder zag ze niet hij bracht haar wel meer een bewolkt voorhoofd mede
gevoelig als hij was voor sympathie streelde hem de hare die hij bij intuïtie in haar ried en deed hem goed en lief van haar denken zooals hij dacht van allen die van hèm hielden
als een slecht sap zijne aderen doorvloeide zijne zenuwen verslapte hem in elkaâr knakte als zoû hij er nooit meer van genezen
de jongen is gek mompelde oscar van al mijn rechten herhaalde othomar droomerig als zag hij de toekomst zijn kleinen broêr gekroond othomar ijl je vroeg de keizer
want reeds vroeg waren de hoofdstraten afgezet door de infanterie van den slotburcht tot aan het oude paleis en den dom toe
en de vergulde lampetkan aan alles waren historische souvenirs verbonden en de legenden van zijn huis kwamen een voor een bij othomar op toen hij zich uitstrekte
praatte gedwongen met herman hij vond dat het moeilijk was te wachten als men dit totnogtoe nooit gedaan had hij werd er zenuwachtig van maakte ook zijn paard met coquette kopbeweging aan de teugels trekkend zenuwachtig
de woorden kwamen hem telkens afgebrokkeld over de lippen en niet klinkende met hun waar accent uit voorzichtigheid zij merkte dat hij haar een groot nieuws mede zoû e ids aargang onder dat ze wist waarom beefde ze
vermeerdert mijn angst ondragelijk ik heb het nog onlangs zoo gevoeld toen ik met thera te altara was ons bezoek was aangezegd en verplichtend niet waar
hij ziet den hertog ginds een druk gesprek onder lijn met fijne precieze gebaren houden met ducardi en de wroeging vlijmt zacht zijne
alles om den ontzettenden ramp je zal het stil hebben mijn jongen ga van avond met othomar meê naar graaf myxila
had zijn vader gelijk die absoluut wilde regeeren met zijn erfelijk huis van adel waarin hij othomar zich nu zijne intrede herinnerde als hertog van xara
en hechtte zeer aan eene verbintenis met rusland maar hij had toegegeven aan de liefde van zijn zoon en het artikel eindigde dat het huwelijk in october in het oude paleis te altara zoû voltrokken worden
hoe hadden zij niet maanden van te voren gedacht en gedroomd aan dit oogenblik nu in eens was het voorbij verrassend vlug
nam hij zich voor een volgenden keer barzia's suggestie niet meer in te roepen maar zichzelven te genezen geheel in het geheim van zijne eigen ziel dit plan om steeds te willen steunen op eigen kracht deed hem zich geheel terugvinden
dutri wenkte ze omdat hij haar niet scheen op te merken hij bereikte haar na eenige moeite boog maakte zijn compliment
die terrassen zien naarmate ze stijgen wijder uit over de zee van af het hoogste terras ligt de zee als éen groot segment van vreemde bewegelijkheid levend element aan tegen het strand
en niets kon hij voor ze doen en als ze nog woester het hoofd opstaken dan ze nu reeds deden zouden de troepen die er reeds heen waren op ze schieten als op honden hij hijgde luid
doende haar voelen de weinigheid van den mensch het minime van zijn gevoel de kleinheid van zijne ziel die toch nog het eenige aan hem is
een onbedwingbaar gevoel van medesmart bracht zijne ziel in eene plotselinge opgolving hij drukte hare hand vast en wendde zich af om niet te weenen
lieve liefde van mijn hart gij hebt mij verheven tot mijn nieuw leven gij waart nog zonde maar ge louterdet toch
daar er immers in alle nieuwsbladen over eene mogelijke verloving met de aartshertogin valérie gesproken wordt en de pers zoo goedgunstig is het voor en tegen van deze verbintenis reeds met luider stemme te bespreken
na hare verloving had zij zich weêr gevonden als met eene andere ziel verhard en gepantserd met onverschilligheid
zijne oogen tuurden dan onder op door hunne wimpers met hunne zwarte melancholie zijne stem klaagde en vroeg om troost
in het bosch was het doodstil als was de aarde onbewoond de weemoed van wat eindigt hing tusschen de boomen
waarin deze hem van afstand doen gesproken had de keizer was er niet meer op terug gekomen maar hij dacht er telkens aan hij vreesde er weêr met othomar over te moeten spreken
hoe bevalt je de tournée aller insipide niets of niemand was amuzant dan den secretaris van den primaat
waarop aan het corsage en over den rok van voren touffes van brillanten struisveêren in den vorm van fleur de lys flonkerden
van oude zeekoningen ze erfelijk lief kon hebben boorde een perspectief voor hem heen van niets dan éene verre onbewolkte zorgeloosheid
neen van het gouvernements paleis ducardi haalde de schouders op een nijdig gebrom deed zijn grooten grijzen snor trillen hij ging recht op den kroonprins af
het is zoo zei ze maar ik dacht daar niet aan ik was misschien verbijsterd ik zoû het niet gedaan hebben ik had een idee fixe om terug te roeien als ik niet meer had kunnen roeien was ik zeker
op dit oogenblik kwam professor barzia binnen hij woonde niet in het paleis men had hem ontboden uit zijn hôtel wat doet uwe hoogheid hier richtte hij zich aanstonds tot othomar de kroonprins antwoordde niet
stelde hij zichzelven voor studeerende schrijvende werken over historie en sociologie
ik zoû als ik niet wilde geen afstand behoeven te doen van mijne vrouwelijke machten en zoo beschouwt iedereen het want ik weet dat men fluistert over den hertog van mena doni als zoû hij in mijn hart
haar stap is luchtig aan den arm van den eleganten adjudant hare sleep golft haar vroolijk achterna druk praat ze vraagt ze
de prinsen zagen hem geroerd worden zijne handen trilden toen meende hij zeker dat hij al te veel te lang met hen gesproken had over wat hem innigst aan zijn hart lag zijne de
om den opperhofmaarschalk officieel dank te zeggen voor de gastvrijheid hem op castel vaza betoond de hertog bewoonde in lipara een groot nieuw hôtel zijn oud familie hôtel was te altara
de generaal ducardi leoni fasti onze waarde ambassadeur en graaf siridsen het zal othomar toch spijten zei de keizerin hij is nu gaan toeren met thera
sommige de glazen nog in de hand en de keizerin zonder hare gewone strakheid groette ze innemend met een glimlach terug
van haar weenen en het niet anders meer kan dan zacht de keizerin deed haar zitten zette zich naast haar en liefkoosde haar met een streelend gebaar van de hand
dan verschijnen zij othomar als chef der kurassiers van xara valérie in haar wit lakensch reistoilet en hoed met witte veêren en zij nemen afscheid
zijne majesteit wil het herhaalde zij hare beenen trilden onder haar als met electrische sidderingen toen liet zij hem haar nemen en zij dansten allen dansten
eene groote zwarte angst viel over haar heen de regen sijpelde over hare borst hoû je mantels dicht vermaande ze nog even hare dochters toen ging ze voort sleepte zich voort en de meisjes ook
ze zal zich misschien in zee hebben gegooid antwoordde de jonge prins en voor het eerst van zijn leven was hij bang voor de diepte die de dood was zonder te weten gingen zij door door
als een kind wierp hij het in den grooten spiegel die kletterend in een flikkering van scherven viel de keizerin en myxila hadden het vertrek verlaten
het leven is bewegen en regeeren is ook bewegen wij kunnen niet aan rust doen waarom moet een jonge man als de prins telkens rusten
is het plein zelfs niet veilig vraagt othomar hij kan bijna niet spreken zijne borst is geklemd als in ijzer zijne oogen vullen zich met tranen
ook hij kuste haar en zij wisselden hunne eerste liefkoozing
ja je bent altijd zoo aardig voor me ging de kleine prins zangerig voort je geeft me altijd van die mooie dingen je weet wel die mooie kanonnen op mijn verjaardag en dat pistool maar daar is mama zoo bang voor ga je dood
wij hebben ons zeker in ons schrijven aan tante olga niet dringend genoeg uitgelaten in het andere geval zouden wij ons niet kunnen voorstellen dat zij er niet meer bij u op zoû hebben aangedrongen
toen zij het kasteel verlaten had was geene gedachte in haar geweest alleen eene impulsie om te handelen nu onder de handeling zelve rees de gedachte bij haar op als werd die door den wind uit eene lethargie gewekt
het lunch had al de intimiteit van een allerbekoorlijkst tête-à-tête gediend in de kleine eetkamer de hofmeester alleen achter tafel de hertogin vroeg zeer belangstellend hoe othomar het maakte
othomar herinnert zich zijne studentenjaren nog zoo lang niet geleden drukt den student de hand prins herman ook
maar hij begreep dadelijk na het dwaze van dien achterdocht de man was jaren en jaren in zijn persoonlijken dienst geheel aan hem verknocht en bleef dan ook oscars langen blik beantwoorden met den kalmen eerbied zijner oogen
geene antwoordde hij zichzelven ik heb er geene ik kan niets ik kan niet beslissen als nu ik kan niet handelen ik zal altijd iemand zijn van gedachte
ik denk er niet meer over afstand te doen e ids aargang e keizer haalde diep adem ik ben vroom papa en geloovig ging de prins voort misschien bijgeloovig
de afwachtende weekheid van zachte meubels de kalme schittering van ornamenten allen voorwerpen van kunst en kostbaar viel met eene suiselooze ademloosheid over hem heen
veel meer dan àlle àndere kinderen van liparië en wat krijg ik nu nog meer dat mooie ding wat is het ik voel het wel het is zoo zwaar maar ik zie het niet
angst die hij niet dorst analyzeeren uit vrees motieven te vinden welke hem gehéel zijne kalmte zouden doen verliezen
iets wat ik nog niet wist dat zoo als waarheid in ons hart kon bestaan als ik het toen voelde huiveren door mij heen
en de genoodige majesteiten met hunne gevolgen de vertegenwoordigers der mogendheden komen binnen in stoet na stoet de baldakijnen links en rechts van het
het eerste was dat half uurtje toen de aalmoezenier van den hertog haar om geld vroeg en hoe zij het wilde besteed hebben zij herinnert zich dat tijdens dit gesprek
hij had die vrouw niet lief maar zij wilde hem troosten in zijne smart de wind strafweg was feller opgestoken met een zwaren gelijken
valérie sidderde even stond op en ging naar othomar ik dank je xara sprak ze duizend duizendmaal
ze werken voor hun eigen en ik ben eenvoudig boer zooals zij we zijn allen gelijk u is eenvoudig boer herhaalde hem prins herman maar u woont toch in een kasteel
boomen van roem lag het imperiaal het keizerlijk paleis quasi moorsch met witte arcaden van puntbogen lag het als de stedekroon zelve der hoofdstad
en door den keizer gehandhaafd kunnen worden toen hij zweeg volgde eene stilte zijne woorden zijn raad was zoo niet geniaal praktisch geweest makende van dit oogenblik van crizis wat er van te maken zoû zijn
en illuminatie schijnt zonder de jonggehuwden toch verloren te hebben de aantrekkelijkheid die haar maakte tot brandpunt van feest en pracht
toen liep hij naar zijn boom nam de bijl op en zonder op de prinsen meer acht te slaan begon hij te hakken als een razende slag
deze lengte van tijd stelde hem gerust en stil bleef hij zitten als wegende zijne moêheid of ze over zoû gaan wegtrekken zoû uit zijn lichaam
hij kon nauwlijks spreken is prins berengar in eens zoo ziek geworden de koorts stijgt ieder oogenblik hoogheid en hij ijlt
of dat het vriendelijk is van uwe hoogheid mij van daàg met hare ongenade te bedreigen ging dutri voort ik ken je dutri sprak de prins aan zijn oor
ik heb het er van genomen zes weken niets gedaan dan liggen in het zand of in het bosch of op die heel gemakkelijke rieten bank van herman
groeten als visite voor het kasteel met een tik aan een pet of een goedigen knik maar niet weten wie ze zijn prins herman knikt een mooie jonge boeremeid toe die met open mond na blijft kijken
hij beleefd zacht innemend ik ben geen excellentie mopperde de grijsaard maar als u wil kijken mij goed heel gaarne antwoordde othomar een beetje hoog
dat spook kwam voor hen uit het leven zelve het leven zelve werd hun een spookbestaan zij zelve waren schimmen al voelden ze zich tastbaar met lichamen wat waren zij
de tantes de oude zich wijdende grootmeesteres hij vond ze zelfs sympathiek o de wereld was goed de menschen waren goed en valérie was niet
het is er eene eentonige ceremonie telkens weêr herhaald de ministers met de fakkels othomar met eene vorstin en omstuwd door de ridders van st ladislas
maar ik heb mijne twee stiefdochters ik moet ze brengen in de wereld het is mijn taak en monseigneur meent dat het mijne boete is en mijn straf
hij kon zich niet met haar verwijderen men zoû hen missen ze bleven dus door de zalen wandelen ik heb u in zoolang niet gezien alleen fluisterde zij verwijtend terug met die zelfde stem
hij schrijft het me zelf kreet zij uit zelf het is waar wat in de courant staat oh en zij knakte met haar hoofd op sofie's schouder neêr
zij draagt een eenvoudigen blauwen serge rok en een witte serge blouse een breeden leêren ceintuur om het middel hare elegante voetjes zijn telkens door den wind geheel zichtbaar in de zwart zijden kousen en gele leêren schoenen
een wanhoop kwam over valérie's lichaam en ziel moreele en fyzieke wanhoop nu laat dan maar dacht ze ze liet de riemen los dreef verder weg weg
zij was nu geheel genaderd trad op de treden van de katafalk en vlijde zich aan zijn arm hoe stil is zijn gezichtje
de zachte geur van het vocht scheen haar te bedwelmen met een aroom van virile jeugd zij dacht aan de brieven en portretten in het zilveren kistje met de
maar eensklaps dondert van boven het fort van st ladislas dat zijne wallen om den burcht breidt een schot en dreunt over de zwarte stad
en ik kan ternauwernood recht logisch doordenken maar ik beloof u mijn lieve moeder te doen wat ik kan en dat naar mijn beste krachten en wat ik u vraag is alleen éen enkel woord dat mij zegt
dan soms niet eens ieder jaar een paar weken of in gothland of hier u verwijt mij wel eens dat ik die zooveel van gothland hoû zoo weinig bij u kom maar het is altijd de zelfde reden
als ik hierin had moeten doen had ik dadelijk het besluit durven nemen van eene ontbinding der standen en zoû ik niet gevreesd hebben voor een onmiddellijke revolutie in alle deelen des lands
een kleinen diadeem flonkerend op het hoofd aan de rechterzijde van den troon zat de prinses thera op een lagen tabouret
zoo wijd zich in mijne ziel voelen uitbreiden tot ze haar geheel en al met wanhoop voelde maar ook nooit voelde ik zo waarachtig dat alle dingen van het leven twee zijden hebben
riep hij uit de keizerin vraagt of uwe majesteit oogenblikkelijk bij prins berengar komt het schot was afgegaan in de muur het bloed drupte van othomars
de generaal sprak met eene teedere stem het scheen of de gedachte dat hij zijn kroon prins verliezen kon hem dezen meer had doen lief hebben ook herman drong er bij othomar op aan
hij wilde spreken ze ging haastig voort ik herhaal je je kan bijna kiezen je weet niet hoeveel dit is
dacht oscar dat zijn zoon verbijsterd was door zijne laatste woorden en nu het leven wenschte van zijn vader doorzag hij die extaze naar zelfvernietiging in zijn kind
hier voel ik mij van hun bloed wat ik mij ginds niet voel er zal natuurlijk veel gesproken en geschreven zijn in de couranten
nu ik u dit schrijf rijst de avond van mijn verlovingsdiner te sigismundingen mij opnieuw voor den geest wij waren zulke vreemde verloofden
ordende de kamer als een knecht toen ging hij naast het bed zitten waarin othomar lag met groote vreemde oogen starend
weet uwe hoogheid dat de keizer vandaag voor het eerst van zijn heele leven geweend heeft gesnikt zijn jongste zoon sterft tusschen dit kind en den vader is een oudste zoon die zwaar zwaar ziek is
aan de aartshertogin valérie een onderhoud te verzoeken en haar te spreken over de gewichtige zaak die ons allen op dit oogenblik zoo zeer ter harte gaat
een enkelen keer mama antwoordde de hertogin van wendeholm terwijl zij het epistel terug gaf maar wij weten allen genoeg dat dit bericht haar zeer zal schokken
verward te midden van den ontsteld gonzenden zwerm danseuses priesteressen van isis fooien werden gegeven gesmeekt werd om rijtuigen om huurrijtuigen
hij stookt den minderen man op zijne militaire verplichtingen niet na te komen omdat er staat geschreven gij zult niet dood slaan het huwelijk vindt hij een onnoodig sacrement
het was of hare ziel langzaam maar aanhoudend tot ze overvloeide vol smart gegoten werd zij verweet zichzelve alles hij was haar kind
zijne hoogheid zal toen zeker dagen van rust gehad hebben maar de groote jachten die zij met prins herman samen deed
maar het blijft geheel en al een personeel en ondergeschikt gevoelen en het mag zich in het minst niet dringen vor zaken van zulk groot staatsbelang als het huwelijk van een aanstaanden keizer van liparië
othomar sprak hij het doet mij groot genoegen dat je je weêr met de zaken van ons land bezig houdt hij weifelde even bijna angstig
de kamerdienaar zwoer dat hij niet wist in den morgen had niemand toegang tot het kabinet dan hijzelve een half uur geleden was hij er binnengekomen om er de ramen te openen en toen had hij nog niets gezien
hij herinnert zich haar zoen en de dolle omhelzing harer armen ja het was eene zalige ontzenuwing een dronkenschap van het vleesch nog niet bekende bedwelming fyzieke troost
bijtende smart verwrong oscars gelaat dat trok van diepe rimpels mijn god hij herkent me niet hij herkent me niet hoorde othomar den keizer klagen
elizabeth was doodsbleek geworden zoodra zij alleen was zonk zij in een stoel het hoofd achterover hélène van thesbia kwam juist binnen mevrouw riep de jonge gravin wat heeft u
die het te lipara maakte toen men des nachts van hier de doorbraak van den therezia dijk seinde en hoe u allen waakten in het
ik hoor dat u veel goed doet om de ellende van de overstroomingen te lenigen sprak othomar de overstrooming is geen ellende geen ellende vroeg herman verbaasd wat dan
behalve othomar waren er op dit oogenblik geene andere logés dan de aartshertogin valérie nicht van den oostenrijkschen keizer
maar soms toch wat soms soms zeggen ze vreeslijke dingen vreeslijk omdat ze wàarheid schijnen mama
neen mama ik zal nooit anders denken geloof me het zal zoo beter zijn toen zij hem zoo zag stortte hare nieuwe hoop weêr in en zij snikte weêr snikkend stond zij op
en er p drukte zwaar van al zijn leed het geheele keizerrijk en verpletterde het met zijn gewicht van centenaren
en meer nog meer heerschen zal u en overvloed hebben en oorlog voeren maar de tijden zullen komen daarom heb ik medelijden met u al moest ik het ook niet hebben
de jonge keizer othomar xii leidde te altara den plechtigen stoet de keizerin moeder was in het
er van hield ze krampachtig kreukelend vast ze zag er op neêr met oogen wezenloos van schrik het is niet waar stamelde zij ze liegen altijd ze liegen
maar wat gebeurt er toch is dat een leven maken laat zijne hoogheid dadelijk hier komen berengar berengar
even spontaan als dat andere bestudeerd was de camee van haar gelaat bezielde zich in de oogen kwam bijna weemoed en een lach vooral om dien kouden mond van strakheid was als een glans van sympathie
onze geweldenaren welk recht hadden zij en vloeit het onze alleen voort uit het hunne o die raadsels die eenvoudige raadsels wie lost ze op mijn god wie lost ze op
en beste jongen ging zij door zegen de omstandigheden en trouw nu zoo gauw mogelijk de politiek met het buitenland staat op het oogenblik zo dat er geen bizondere aanwijzingen voor je huwelijk zijn
ze spraken er over over de crizis herman en thera maar wat was spreken woorden altijd woorden waarom altijd aaneenschakelingen van woorden dikwijls mooie woorden redevoeringen
dat zwart ook is met goudblauwigen ravengloed zij heet de prinsen welkom othomar buigt haar den arm toe prins herman de adjudanten volgen hen de kolossale trap op
een zachte geur van bloemen woei om om de katafalk heen stapelden zich de kransen op in cirkels van alles wat wit bloesemt de aroom van violen geurde het hoogst
een oogenblik daar eene staande receptie een kleine cour in hunne schitterendste uniformen want van vaza was het een heerlijke al dan ook lange rijtoer
wie weet of zij dan elkaâr niet zouden leeren lief hebben othomar vertelde mij al dat zij op hunne tocht in het noorden van ons land elkaâr meer genaderd waren dan zij ooit dachten te zullen doen
of of ruischte het waarlijk weêr aan ruischte op zijn vraag naar het einde het groote einde de zwarte toekomst aan met dat zelfde geluid van dreigend water dat door niets te weêrhouden zoû zijn
om zich te beheerschen en zich fier op te richten onder het gewicht nog maar van zijne prinsekroon zoo zij hem
hier voel ik het dat ikzelve ben als onze altariërs meer slavisch dan romaansch zooals onze zuidelingen in lipara en
de oude gravin myxila zag hij voor zich en enkele andere dames die hij had zien nijgen in het geknak harer slepen en het plotseling neêrgeschitter harer diamanten die hij had zien kleur krijgen van genot
er waren honderden boeren bezig de groep van officieren wekte groote nieuwsgierigheid men had de prinsen herkend bijna overal staakte het volk hun werk zag het de uniformen na
wat men een liaison noemt en waarvan hij hoorde van die en van die en waarvan hij las in romans hij had zich deze regeling zoo nog niet voorgesteld
de herten hadden daar altijd doorgegegraasd als bleven zij altijd de zelfde maar zij eerlijk was ze geweest altijd in haar wanhoop en ook in wat volgde
ik ben des nachts al genoeg alleen met mijn gedachten laat me er maar zoo min mogelijk alleen meê zij stak hem in eens hare hand toe
de huizen rijzen uit het water op het standbeeld van othomar iii zwaait zijn bronzen arm en zwaard over een meer uit dat rimpelt in de
hij nam de hand van den prins en bleef zoo lang zacht ziende op hem neêr het half neêrgedraaide licht achter hield den grooten kop van barzia in het donker en glansde alleen wat op zijn kalen schedel
elandkoppen jachttrofeeën daarna een trap op in de antichambre der koningin deed de lakei de deur voor haar open koningin olga zat alleen zij was eenige jaren ouder dan hare zuster de keizerin van liparië
ontsluit alzoo een onzichtbaar laadje en haalt er uit twee pakketten brieven enkele portretten de portretten vertoonen het zelfde gelaat
waarom waarom dit alles zoo waarom zooveel schijn alles schijn pijn deed het hem nu diep in zijne borst de strakte van zijn bestarrelden uniform benauwde hem
het gesprek ging door de hertogin wendde het af maar na het ontbijt op het punt van te gaan de paarden stonden gezadeld in den binnenhof zei ducardi kortaf
want groote zondaresse ben ik geweest heel mijn zondig leven van vrouw offerde ik aan verterende passie en wat liet het anders na dan asch in mijn hart
othomar nam werktuigelijk den sleutel aan zijn gelaat bleef strak ernstig maar inwendig voelde hij zich zeer verstoord op de hertogin en begreep hij niet hoe en waarom zij dutri in hun geheim haalde
alexa zij glimlachte eerst glansde wierp zich toen geheel in zijne jonge armen verpletterde hem daarna aan hare bloote borst zij voelde zich als eene maagd
als zij altijd geweest was toen liet ze haren stiefzoon den markies van xardi de mare doen verspreiden dat zij herstellende was
ik weet dat zij mooi is en zij is jonger dan ik maar ik vergelijk me niet met haar ik zal hare onderdane zijn zooals ik de uwe ben want ik heb u lief om uzelve en ik heb lief alles wat van u zal zijn
zij staat op ziet zich lang-uit voor zich staan in een spiegel in haar lui verkreukt geplooi van roos en zalmkleur en oude kant rekt de armen lang uit met een in moê gebaar
toen hief elizabeth zich smartelijk op uit de armen harer schoondochter en zacht orakelde hare stem als het een zoon is zal het een hertog van xara zijn hij had zoo gaarne een graaf van lycilië gezien
de prins was niet forsch maar de professor ried in zijn fijn gestel het element dat geworden was uit de eerste sensueel ruwe kracht van het geslacht
de hofdames der koningin droegen wat vreemd hare parijsche of londensche sleeptoiletten maar bleven er tenger
altseeborgen het is een verweerd kasteel waaraan de opkrullende golven schijnen te knagen zijne drie hooge ongelijke torens bouwen zich zwaar rond de lucht in
dutri zag vreemd op hij hoorde daar zijn aanstaanden keizer spreken toen maakte hij een moue als een boudeerend kind en sprak
de drie kwart constitutioneele meerderheid door de grondwet vereischt in het huis der standen om zulk een voorstel in overweging te kunnen nemen in den aanvang aanwezig bestond niet meer e ids aargang na de nieuwe verkiezingen
hij had altijd tegen hem opgezien was als kind bang voor hem geweest nu na den persoonlijken moed dien hij den keizer had zien betoonen
ik hoop dan dat het mijne ook niet zal uitkomen maar wat is het dat er binnen het jaar iemand van ons dood zal zijn te lipara
en vangen op hunne facetten al het voorjaarslicht van den hemel op blauw wit geel maar de hertogin drukt op een veer
waarom ook niet waarom zoû ze zich niet laten wegdrijven zonder hem zonder hem kon ze niet leven haar geluk was gebroken wat was het leven zonder geluk want zij wilde geluk het was haar broodnoodig
als was hij een gespannen suaar die men aanroert de acht dagen te altara de volgende vijf dagen te vaza de tochten in de omstreken hadden hem zeer afgemat
hare vingers die het papier bleven vasthouden trilden zij was eene vrouw van bizondere schoonheid nog niettegenstaande hare groote kinderen
toen zag hij naar zijne zusters hij amuzeerde zich altijd om ze ze waren nog midden in haar verhaal tegen de gravin namen elkaâr telkens het woord uit den mond
wien geronnen bloed de vingers bezoedelde een schot begon othomar dof het wegwenden van zijn gelaat het sluiten van zijne oogen zeiden het
hij keek op en zag de keizerin aan de deur zij kwam nader barzia vroeg naar je fluisterde ze hij maakte zich ongerust over je hij glimlachte haar toe en schudde het hoofd van neen dat hij kalm was
zagen ze toe ama we zullen nooit kunnen doorgaan snikte eleonore zacht de hertogin dacht in wanhoop aan de groote keizerinnenavenue waar haar hôtel was zoo ver
ja zei sofie droomerig wolken zijn wel aardig maar je weet nooit ze te treffen ze veranderen ieder oogenblik erik vraag eens aan tante valérie haar album voor me vroeg herman
herediteit voor hare radelooze oogen ontnam haar al hare kracht al haren moed al hare macht van berusting mama herhaalde hij zij snikte door wees niet zoo wanhopig
dan speelden zij weêr door en de keizerin glimlachte om een groote familie oude en jonge menschen samen die op een terras zeker een verjaardag vierden en lachten en dronken vele glazen en karaffen voor zich
het eerst had zij herkend den koetsier in een vuilen jas een palfrenier van het imperiaal wiens gezicht ze zich herinnerde toen met een snellen blik in het rijtuig
zelfs dutri anders nog al onverschillig voegde zich bij hen blagueerend met glinsterende oogen omdat ducardi eens op zijn plaats werd gezet hij knipoogde tegen de hertogin
de keizer naderde haar ze knakte in hare beroemde nijging neêr en oscar sprak een oogenblik schertsende met haar
hij raapte het niet op hoewel hij alleen was verbleekte hij niet maar zwollen wel op zijn laag voorhoofd de dikke aderen van woede over het feit
ik neen herhaalde othomar weêr de gouverneur boog diep hij werd zenuwachtig door de forsche stem van den generaal die luid sprak
de hertog en de hertogin van xara bewoonden het kroonpaleis een betrekkelijk nieuw gebouw aan de kade waar zij eene uitgebreide hofhouding hielden en ook in dit paleis van zijn zoon liet de keizer huiszoekingen doen
en valérie ried door haar verdriet heen haren plicht die tegelijkertijd hare kracht zoû zijn geen bittere onverschilligheid maar eene berusting in wat haar leven zijn zoû
kan hier niet meer blijven gaat u in godsnaam terug met een boot naar het piscopaal e ids aargang aar de prinsen willen blijven ook al ruischt het meer en meer
waarop hij sliep in zijne strenge slaapkamer van het imperiaal bed waarop hij van kind af geslapen had de paradebedden in het episcopaal te vaza en hier deden hem zich vreemd
op een nauwkeurig gedetailleerde militaire kaart onder een lamp van gedrapeerde kant de route te bestudeeren die zij morgen te paard zullen afleggen naar de overstroomde dorpen
op den nauw merkbaar dalenden weg verschijnen paukisten en trompetters wapenherauten te paard achter hen schittert de garde van den troon aan
de zijnen op hun hoog punt van majesteit bij de gratie gods en van st ladislas zijn vader op hun eeuwenouden troon gekroond en gescepterd en den appel van het rijk in de keizerlijke palm
dat de hertog van xara gespaard was gebleven door de genade gods en den bijstand van st ladislas ducardi had nergens eerder kunnen telegrafeeren maar zond nu ijlings naar vaza eene depêche aan den keizer
over den grond herman sloot de lippen dicht op elkaâr en fronste zijn voorhoofd hij was boos maar hij sprak niet
hij meende niets dan een banaliteit en maar hij herinnert zich het is altijd zoo en hij begrijpt het nu en hij vindt ze flauw en wendt zich tot ducardi en von fest
hoe vreemd zoo te zijn zoo gemakkelijk zoo stil zoo rustig in het geheim van hun paleis of liparië niet trilde als een oude wankele toren
en te hebben geleden om de vreemd vaal bleeke gezichten der arbeiders die hem met groote holle oogen aanstaarden en er langzaam gesloopt werden door hun eigen broodwerk in een atmosfeer vol gif