AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
honderd pond maar kereltje ik weet heusch niet waar ik ze van daan moet halen heb je ze bepaald noodig kan je het niet uitstellen of kan ik niet een cheque voor je teekenen neen hij moest ze in handen hebben in handen
ik had het trouwens al lang gemerkt dat ze zoo wantrouwig was ik vond zoo iets al niet mooi in een jong meisje ik vond er iets niet kuisch in
hij heeft misschien niet veel gereisd o ja wel sprak frank die moest glimlachen nu misschien was hij dan verlegen of linksch maar later ben ik wel anders gaan denken en nu vind ik hem niet meer onuitstaanbaar
vergeef me frank smeekte hij met zijne stem als gedempt goud met zijn lieven glimlach ik weet dat je het goed met me bedoelt ik zal je nooit neen nooit kunnen vergelden wat je voor mij gedaan hebt maar dit kan ik heusch niet aannemen
steeds draaiend draaiend om frank heen als purperen duizelingen vermillioenen krankzinnigheden nachtmerries van bloed
ik bid u god laat het niet weêr komen ze bad dat ze niet weêr mocht aanrollen die hallucinatie van donder
het waren dagen vol van eene grijze lusteloosheid die zij daar samen sleten frank te rampzalig om uit te gaan
o je begrijpt me niet ik ben zoo gecompliceerd dat je dat niet begrijpt maar probeer het even te begrijpen en dan zàl je me begrijpen en misschien wel vergeven frank misschien wel vergeven ok
maar toen de stijgende vrees voor die materiëele lasten de onaangename gewaarwording dat er geen geld meer gezonden was uit europa in geen maanden geen maanden
niets niets niets daar waren ze beiden zij en de vader ik ben wel bang o als het komen moet god o god laat het dan maar gauw komen
bertie vroeg naar den duur van de wandeling en wat men er zien zoû dat eeuwige wandelen van frank kwam hem zeer vermoeiend voor
en toen zij alleen waren begon bertie foei foei wat plaag je me toch tegenwoordig eve zij lachte en bloosde voor zichzelve verlegen dat zij hem zoo plaagde om frank
had ze gezegd met die stem die van verre scheen te komen en toen thuis na zich verkleed te hebben hun souper
sir archibald en bertie achter hem waren ver weg op mijlen afstands louter herinnering eve's stem huwde zich aan de zijne in eene harmonie van klank
droomerig dweperig vol allerlei vage denkbeelden en dan met frank spreken waarom waarover hij begreep er niets van
een gesprek vloeide uit dit verschil van meening de beide jongelui vroegen verlof zich te mogen aansluiten frank meende dat baedeker gelijk had papa vertrouwt nooit op baedeker sprak het jonge meisje met een rustigen glimlach
ik heb daar straks eve ontmoet ging frank voort en ik ben met haar naar haar vader geweest sir archibald vertelde me dat ze hier al een paar weken waren
en voor de romantiek harer ziel gaf de smart van dien glimlach hem de poëzie van een jongen god of een gevallen engel het hemelsch zachte van een mythologisch wezen zonder sekse zooals zij in hare geïllustreerde dichters gezien had
om niets om gekkelijke hersenschimmen ik wil dat niet meer in je dulden je moet verstandiger worden sta op sta op
het ging door zijn hoofd of hij haar met den hoed groeten zoû als een vreemde of dat hij dit niet zoû doen schijnbaar onverschillig er over heen niet geroerd om eene toevallige ontmoeting
dan sprak zij zacht als dat zoo is waarom zoû ik dan bang voor je moeten zijn als je me dat alles zoo verzekert en waarom spreek je er dan over me mijn woord terug te geven
al deze dwaasheid al dit huilen en drijven zijner dochter dat zijne koppigheid tot verzet dwong in eene behoefte om niet toe te geven maar zij ze richtte zich op zich vergrootend in hare smart
vaag sympathetisch slechts omdat eene groote royale liefde eene breede forsche vriendschap nooit in de complicaties zijner ziel zouden kunnen ademen uit gebrek aan ruimte aan vrije lucht
er was niets niets maar er was toch iets ellende armoede hij had die gevoeld met ze gevochten lijf aan lijf en hij was daar nu te zwak voor te teêr te fijn hij wilde niet
en later hun studententijd te delft bertie gesjeesd in eens verdwenen zonder een spoor na te laten zelfs niet voor frank
en nogmaals bedankte hij zich klein makend ineenschrompelend in zijn versleten kleêren dank u dank u
hij bleef daar staan zwijgend in het schuine bleeke licht wetend dat het hem bijna theatraal bescheen en zij gezeten in het halfduister zag dat hij in dat licht vochtige oogen kreeg
goed het kan me niet schelen ik ga toch ik ga toch maar balsemzacht ging bertie voort terwijl hij volgens zijne gewoonte als hij zich zeer ongelukkig gevoelde op den grond ging zitten
dan het stoffige blauw van fluweel verderop het kristallige doorglanzige blauw van saffier eindelijk het bleeke hemelblauw van turkoois het water was blauw als een blauw zilver
maar het was een oogenblik waarop de bekoorlijkheid hunner omgeving hen zoo omtooverde alsof zij zich in een magnetischen cirkel van sympathie bewogen
hij was blijkbaar zeer ontroerd hij wist niet waarop dit gesprek zou uitloopen maar hij gevoelde toch dat zijn toon zeer ernstig was geweest
die mager waren paars van jeukenden winter met bloedige kloven op de knokkels voor het oogenblik schenen die handen zijn eenig verdriet te zijn
zonder eenige herinnering aan wat was geweest en in zijne trillende ontroering verwonderde hij zich toch nog dat zij zoo recht op hem afkwam zonder aarzeling beslist als op een doel
en als ze je de deur wijst wat dan als je het doet als je naar ze toegaat dan vind ik je zoo klein zoo flauw zoo laf
ja maar dertig was zoo weinig een bagatel de brief was nu toch geadresseerd aan den oude en dus wel meer waard een oud kameraad was daarbij eerlijk gebiecht in een beetje
uitgaf in betere tijden zoû hij dat alles teruggeven en het lijstje bedroeg in die twee weken een paar honderd pond ook thuis vond frank hem een eenig amusement bertie die met een paar lieve woordjes
ga maar met me meê sprak frank vol verbazing medelijden vol van de warme herinneringen zijner jongensjaren kom van nacht maar bij me
zij zag zijne indolentie bij elke wilsinspanning zijne vage weifeling bij elk besluit zijn slingeren tusschen dit en tusschen dat en zij verheelde zich niet die zwakte
hij overwoog nu ook zijne woorden als was ieder woord een korreltje goud hij gevoelde zich zeer helder worden zeer logisch en kalm zonder de angstige vage ontroering van zoo-even en
waarom zoû ik al die moeite doen en dan op den koop toe al dat verdriet hebben ik zoû net zoo goed dood kunnen zijn zie je daarom wil ik naar ze toe gaan en als het dan niet weêr in orde komt dan maak ik me van kant
maar wat dan wat kon het hem schelen of ik je schreef of niet schreef misschien handelde hij wat eve voor een ander
het lag daar de beenen de armen verstuiptrekt verwrongen den romp ademloos stil in zijn flarden ironisch licht
sta op eve sprak hij hard lig daar niet op den grond je zal nog eindigen me boos te maken met die dwaasheid waarom huil je nu
dat was frank te sterk hij proestte het uit uitgelaten dol die bertie wat een canaille maar waar heb je dan toch gezeten vroeg hij nogmaals o nu eens hier en dan eens daar
hij zag het niet in omdat hij over dat alles nooit had nagedacht in zijne vreemde onverschilligheid voor alles wat naar geldzaken zweemde
en zelfs liet zij de dagen wel eens verloopen zonder ze af te schrappen om de zoetheid te smaken na eene week zes of zeven blijde streepjes achter elkaâr te kunnen zetten achter elkaâr in hare weelde van verwachting
wil je papa niet eens komen opzoeken wij logeeren in het hôtel garni heb je nu plannen ga anders met me meê het zal papa plezier doen goed goed stamelde hij nu oploopend naast haar
en laat dag volgen op dag denk niet na want onder de gedachte loert de intuïtie vechten tegen het lot dat zijne kettingen blind in elkaâr voegt schakel
je begrijpt beste jongen waren franks zachte woorden geweest dat ik je met alle pleizier aan iets helpen zal eene betrekking hier of in holland
toen bertie alleen was keek hij aandachtig om zich rond de kamer was zeer comfortabel het bed breed zacht en warm hij voelde zich vies en goor in die omgeving vol gemakken en onbezorgdheid
heur adem stootte met schokken door hare keel toen wankelde zij en hij dacht dat ze flauw zoû vallen en ving haar op in zijne armen
de season ging voorbij en bertie bleef dikwijls sprak hij er over naar holland te gaan hij had in amsterdam een oom die makelaar was misschien dat oom maar frank wilde er niets van hooren
en hij deed de deur achter zich op het nachtslot met een bout het was half een de meid was nog op die meneer was al zoo dikwijls hier geweest fluisterde ze met een wantrouwenden blik naar bertie
o ik heb zoo een medelijden zoo een innig groot medelijden met je en ik zoû er ik weet niet wat o mijn leven voor geven als ik als je arm arm kind
slechts gebarsten maar er was geen druppel uit gestort frank gilde zij in hare opzweving van extaze frank zie
zij kn dat niet langer uithouden en eens toen zij goed in zichzelve dorst te zien zag zij dat zij twijfelde aan frank
dien nacht hij zag frank niet meer want frank was blijven dineeren bij de rhodes sliep hij niet in opgezweept door de wildste gedachten
dan zag hij vlak voor zijn oog op wat afstand nauwlijks verte de villa waar zij samen gewoond hadden en waar het gebeurd was
je weet wel kwam eens huilende bij me en vertelde me dat ze niet meer bij ons wilde blijven omdat ze bang was voor william want hij had gezegd dat hij haar zoû vermoorden
o als het in franks kamer maar donker was anders zoû die het zien dat violette masker door de gang een klop frank ja kom binnen
nu voelde hij zich of zijne zenuwen als tot zijden draden zich hadden fijn gesponnen van rillingen trillend in emotie na emotie zoo trillend als van onzichtbare luchtrillingen die met muzikaal gesuis
om geheimzinnige noodlotsredenen die hij wel niet inzag maar toch onloochenbaar voelde zoo mijmerde hij alleen dien avond toen annie de meid huishoudster hem zeggen kwam dat er iemand was om hem te spreken
en ze wist dat al werd het romaneske in haar ook later niet meer voldaan zooals het nu voldaan werd door hare zusterlijke vriendschap voor bertie zij
dan blijf ik zoo doodsbang achter maar nu nu heb ik jou nu heb ik je weêr je zal me niet meer van je af gooien en je zal me beschermen je arm kind je eve
het was dat onbesliste in haar oog zoo lief afstekend tegen zijne lichamelijke forschheid en zij zette zich op zijne knie leunend tegen hem aan en hare stem klonk als een rythme van liefde
we waren altijd als broêr en zuster we spraken veel over jou later heb ik over die gesprekken nagedacht en toen scheen het mij dat bertie dat bertie
en hij korf zijne letters in die deur die was als een vreemdelingenboek eve stond stil te turen naar het westen en ze zag dat de drie lijntjes goud verbleekten en het roze
hij zag er toch zoo netjes uit als een heer wees voortaan wat voorzichtiger sprak bertie en laat niet iedereen binnen
en altijd die clubs vol lords en baronets en dan die skating rinkjes die ok al altijd zoo fatsoenlijk waren en dan altijd een hooge hoed en s avonds altijd een rok met eene bloem het was criant
maar na bertie's weigering scheen het dat frank voor het eerst de scheeve verhouding inzag waarin hij bertie geplaatst had tegenover zichzelven en de maatschappij
en hij zag eensklaps in dat hij niet zeggen mocht wat hij had willen zeggen en toch hij herinnerde zich zijne huivering op moldehoï
komen zoû het als de vloed van die zee over hem heen gaan zoû het als het schuim over dat zand en dan weêr wijken zoû het
het is te vreeselijk maar frank greep hem bij de schouders schudde hem en heesch brulde hij vervloekte fielt wil je het nou zeggen
ik heb het verschrikkelijk gemaakt het leven is ijzingwekkend ik ben bang wat zal ik doen wegloopen ach neen ik zal maar wachten kan het me dan iets schelen
hij verachtte zichzelven dat hij die gemeene dingen gedaan had met die brieven maar hij had niet anders gekund nu ik vergeef het hem dat hij zwak was want hij kon niet anders en we zijn allemaal zwak ik ben het ook
dat van dat oog van die stem dat vreemde dat was als eene hypnoze van een geestelijken invloed dat wat heur vader niet had kunnen begrijpen
en het ziedde in hem met pijn en blijheid tegelijk rillend door zijn bloed en zijne zenuwen opduizelend naar zijn hoofd zonder zoo te willen stond hij stil en zonder zoo te willen zeide hij het
hoog optreurend in de nijdig fronsende lucht die door stortregen opgezwollen vuilzwarte wolken langs hunne koppen voortslierde en in het zwijgende water eene donkere schaduw
wat zei je daar herhaalde hij ik zal er zelf maar eens naar toe gaan hernam frank waar naar toe wel naar de rhodes naar eve
ik heb het geraden herhaalde ze frank houdt niet van me hij houdt hij houdt van die vrouw dat mensch van het lyceum hij heeft altijd van haar gehouden is het zoo
dicht bij sir archibald steeg hij uit liep toen de enkele passen naar de deur toe belde en de oogenblikken wachtens in den nacht voor die gesloten deur waren eeuwigheden van troosteloozen weedom
bukkend onder zijne zwaarmoedigheid maar toen toen moest zij het zien kon zij het zich niet meer loochenen zij moest het zien
en het suizen in bertie's ooren het hameren in zijn pijnlijk hoofd was als het samen opdonderen van een vol orkest omhooggezwaaid door de maatgebaren van een zenuwachtigen directeur
hij had het spooksel voelen glijden over de bladen van zijn boek als hij poogde te lezen door de letters van zijn handschrift als hij poogde te schrijven
want het waren zenuwen niets dan zenuwen die vervloekte zenuwen wat geleek ze toch niettegenstaande hare liberale opvoeding op hare moeder
er sleepten zich twee weken vol heet geschroeide zomerdagen voort dat hij wachtte steeds te moê de minste poging te doen frank over te halen heen te gaan van hier
met stamelde bertie verschrikt want frank had hem bij zijn vest gepakt terwijl hij half op den grond lag en schudde hem schudde hem
hij had zich door franks barbier laten knippen en scheren en hij droeg kleêren van frank die hem wijd als zakken waren een paar pantoffels waarin zijne voeten dansten
doodsbang voor den storm die buiten loeide en den storm die loeide in haar eigen doorgiftigd lichaam het weêrlichtte schel wit en het donderde dadelijk na
bleek als van de matte bleekheid van verwaaide azalea's eene kramp van pijnlijkheid scheen te zenuwtrekken om haren mond om hare knippende oogen en meer dan ooit scheen zij eene martelares van heur eigen verbeelden
getreiterd door groote lummels beschermd door hem frank wiens vuisten er op neêr beukten ter wille van zijn vriendje
frank begon hij bijna heesch hoor eens goed naar me je maakt je eigen ziek je praat als een gek je huilt tegenwoordig net als een kind
lang en rank met een snoer van aan de toppen besneeuwde bergen een gedicht van bergen een zang van bergen
frank vragen of hij een stil verdriet had frank vragen of hij iets had ze deed het immers zoo dikwijls en het was altijd hetzelfde antwoord niets lieveling
dan zich in een spiegel ziende groot en stevig gebouwd en gezond het rijke bloed tintelend onder zijn
zij was nu met haar vader terug in londen er stil levende ondanks het heden het verleden toch voelende zich toch bewust dat het er geweest was met zijne ellende en zijne ontzetting
iv toen frank en eve later even alleen waren en eve de modellen toonde die bertie had aangeraden begon frank
in alles liet hij zich door dezen leiden geheel en al onder de bekoring van het zedelijk overwicht waarmede dit fijne tengere mannetje met zijne fulpen kattenzachtheid hem dwong als onder een juk nu en dan
en zelfs naar voren geknikt zeggende daar loopt frank het speet haar maar ze had heusch de dame niet gezien thuis gekomen wilde sir archibald die niets gemerkt had aan de deur afscheid nemen maar frank sprak
en hij kromp huiverend van het staan in de koude tijdens dit korte gesprek zich bijna smeekend samen als een hond die bang is
annie dekte de tafel eén couvert meneer twee ik soupeer meê sprak frank denkend dat bertie dan vrijer zoû zijn
die zondagen waren geen liefelijke dagen meer die schatten nalieten genoeg om eene week van te leven integendeel eve vreesde nu de geheele week voor dien zondag ze zag dien met ontzetting naderen
ik deed alles àlles frank en ik heb me er om veracht terwijl ik het deed omdat ik niet anders was dàn ik was maar ik kon er niets aan doen ik was nu eenmaal zo
de season kwam en bertie scheen het zeer aangenaam te vinden afternoon teas en at homes bij te wonen aan een groot diner tusschen twee paar mooie schouders te
geheel in de war vol valsche geluiden in zijn oor en in zijne verbeelding in bertie's woorden klonk iets onzuivers eene detonatie die hij niet kon aanwijzen maar zich toch bewust was en ook klonk de stem van zijn eigen verlangen valsch
frank onttrok zich aan die dankbetuigingen en bertie bleef alleen voor de kachel gezeten stokend tot zijn lichaam geheel en al gloeide zich roosterend met de voeten op den nikkelen rand hij schonk zich nog eens een glas port in
en frank frank ware zonder zijn drijven niet naar noorwegen gereisd had zonder hem dus eve niet ontmoet o die reis naar noorwegen hij vloekte ze nu
als hij krankzinnig wordt de zon de zon men zoû hier bidden om wat zon en men krijgt niets dan dat glansje daar in de verte o ik ril
samen met je sterven lieveling fluisterde zij als verklaard van geluk wat kan ons het leven nog schelen je hebt gelijk jij zal nooit meer gelukkig kunnen worden en ik zal het niet worden naast jou
neen dat is hij ook niet sprak frank vaag in eene lichte malaise over eve's extaze en eene mengeling van jaloezie en treurigheid
ik geloof dat ik sedert dien dag ziek ben dat ik toen zware koû heb gevat die ergens in me ingekankerd is die ik eerst niet heb gevoeld of geteld maar die al dien tijd aan me geknaagd heeft al dien tijd lang
en ze is niets meer voor je nietwaar niets meer je ziet haar nooit meer nietwaar de angst die om hare woorden om haar was verwrong heur geheele gelaat
vroeger waren die uren nog zoet gevuld met de ondanks haar zelve steeds een weinig nerveuze illuzie van eve zij hadden samen veel gesproken zelfs gelezen met elkaâr
waartoe de blik van het oog haar noodzaakte en zeer intens voelde zijzelve dat die blik donker was als een nacht
hij wierp zich woest achteruit in zijn stoel en steeds wrong hij zachtjes zijne handen steeds drupten twee tranen van zijn oog en hij zag zijne lafheid voor zich staan
want het dreigde gruwzaam onbarmhartig geen seconde was die bedreiging van hem af en in de lafheid zijner verweeking wrong hij er zachtjes zijne witte handen om
een ijskoude drong hem als bevriezend door zijn merg god eve wat wil je vroeg hij sidderend maar zij lachte hem rustig tegen zeer kalm met zacht stralende stille oogen en zij omvatte hem in hare armen
de deur kwakte brutaal dicht lang bleef hij daar op en neêr loopen in den vochtigen nacht terwijl de kilte hem tot in het merg drong en uitkleumde terwijl de bleeke gaslichten als droevige oogen hier en daar door den valen mist hem aanstaarden
is u een engelschman vroeg de oude heer frank vertelde dat zij hollanders waren dat zij in londen woonden en hun gesprek klonk dadelijk in dien gulgauwen toon dien men tegen medereizigers als lotgenooten bezigt
maar moet nu nu ng bertie's invloed ons kunnen scheiden riep zij bitter van wanhoop uit neen dat is het niet weerde hij af
en ik wil je niet verliezen ook omdat je mijn alles bent hoe dus te leven en waarom te leven maar samen o frank samen met elkaâr dood te gaan in elkanders armen op je mond te sterven o is dat niet het hoogste geluk
jij geloof me als je daar meê voortgaat maak je je eigen ongelukkig en mij ook mij ook maar zij zag hem vast aan en hare fierheid verhief zich naast zijne drift want zijne woorden mishaagden haar
en eve zelve scheen het dat hare ziel na eerst door een riool gesleurd te zijn uitbloedde onder die prikjes het was eene smart zeer duidelijk als zij in wanhoop de werkelijkheid vergeleek met hare illuzies
ook hij dacht zich nu terug en hij herinnerde zich iets van hunne laatste dagen te londen hij herinnerde zich bertie's harde woorden
de duisternis alleen verlicht door de spookachtige blankheid der doodstille sneeuw en nu die warmte een dak een souper
ach ik wil het smeekte zij de oude heer gaf echter niet toe mopperend maar frank haalde zijn zakmes te voorschijn mr westhove snijd u dan mijn naam er ook in alleen eve
en hij ging ze wilde hem volgen zich vastklemmen àan hem in een angst van ontzetting maar hij sloot reeds de deur achter zich en hare trillende beenen vermochten zich nauwelijks te verzetten
en meneer westhve zat er zoo goed in kom kom swell moest er maar eens over nadenken waarachtig hij zoû er een oud kameraad meê helpen honderd pond was toch ook de wereld niet
ze dadelijk aanpakkend wegens zijne antecedenten om welke hij niet trotsch mocht zijn later zoû hij wel iets beters vinden iets in overeenstemming met zijne
ja wel maar dan zoû u misschien boos worden want ik zie wel dat u dol is op uw vriend houdt u dan niet van hem
terwijl zij wandelden op en neêr lachten frank en eve om hunne roode gezichten twee pioenen gelijk twee vroolijke maskers gefardeerd met dat rood van de zon als grimassen van clowns
wees niet bang lieveling ik zal kalm zijn maar ik moet het hem toch vragen nietwaar wacht me hier ik kom van avond terug zal je heusch kalm zijn o ga liever niet
wat vroeg zij zacht lachend en wat moê na die hallucinatie van donder die brieven en william waarom wat kon het william schelen louter nieuwsgierigheid om ze te lezen
omdat de moord glashelder was te bewijzen als de onopzettelijke doodelijke afloop eener mishandeling zooals bleek uit het getuigenis van miss
als een forsch gedanen achtergrond waartegen veel zachts en teeders uitblinkt en vooral omdat zij wist dat zij alleen stond verlaten door haar vader wilde zij krachtig zijn
als ware hij een dichter geweest die in een slapeloozen nacht van hersenhelderheid een drama opbouwt nooit tevreden met zijne samenstelling
twee volle jaren en zij waren nu terug in europa engeland vermijdende teruggekeerd in hun geboorteland holland amsterdam den haag het was in beiden een vreemd verlangen die plaatsen welke zij vroeger
en waarom om iets te behouden dat geen waarde meer voor hem had geen waarde meer maar waarom dan zich niet los te scheuren uit zijne eigen netten
noch gestolen voorwerpen noch brieven ook niet de brief aan papa die dus de laatste schijnt geweest te zijn van de drie die je ons schreef ja knikte frank verbijsterd papa joeg william weg
zij had ook bertie als een getuige willen aanhalen maar bertie had toch nooit iets bepaalds gezegd ze wist dus niet hoe ze hem brengen zoû in haar verhaal en zweeg dus over hem
maar boven dien donder uit hooger kwam voor eve van heel ver een donder aanrollen àanrollen zwaarder steeds zwaarder als een bovenwereldlijke donder op raderen van sferen
bertie zij er niet om zoû treuren in hare volle liefde voor frank maar omdàt op dit oogenblik geheel haar wezen voldaan werd was zij geheel en al tevreden en voelde zij die zonnige lichtheid in zich en om zich die men geluk mag noemen
intusschen bertie moest het dulden dat frank zeer koel tegen hem werd na eene escapade van drie dagen was deze koelheid duidelijk gebleken
grijzer hing zijne neêrslachtigheid om hem heen hij dwong zich goed te herinneren wat er gebeurd was wat eve gezegd had wat hij gezegd had en hij gaf zichzelven ongelijk hij verontschuldigde eve om haar getwijfel
toen leefde hij slechts van wachten het moest komen het kn niet anders of het moest komen in zijne hersens was alleen dit nu komt het vandaag komt het
wat is er kind vroeg hij ontsteld zij gevoelde zich eerst zoo zwak z zwak het was zoo iets vreeselijks het was weêr die modder zoo vies
in zijne stem en zijn blik tegenover frank maar eve alleen gevoelde zich het ongelukkigst ontzenuwende twijfelingen woekerden in hare ziel
zij had er geen kwaad in gezien misschien had zij niet alles begrepen was verder haar eerlijke biecht geweest hij had haar niet durven zeggen hoe hij vond
misschien had het hem slechts een enkel woord gekost maar hij sprak dat woord niet wachtende en langzamerhand als onder de bekoring van dat wachten komende als hoopte hij op het mysterie van eene belangwekkende toekomst
sidderend was bertie op den grond neêrgevallen en hij snikte snikte door o probéer dan even te begrijpen smeekte hij probeer dan even een mensch te zien zooals hij is in al zijne troostelooze
hij ging naar zijne kamer kleedde zich uit legde zich rillend te bed maar hij sliep niet en luisterde of de voordeur open zoû gaan
want al is de wil in me anders te doen de kracht en de macht er toe zijn er niet o geloof me ik veracht mezelven gelof dat toch maar begrijp me en vergeef me frank
hoor eens bertie je weet wel die brieven die ik vroeger in londen geschreven heb eve vertelde me dat ze achter zijn gehouden door william hun knecht weet jij daar ook iets van
kan jij dus ook vermoeden welk belang william er bij had ze te verduisteren neen hoe zoû ik murmelde bertie half hoorbaar
tusschen zijne karakterzwakte en zijne lichaamskracht het was nu in haar slechts eene hoogere ontwikkeling van die zelfde bekoring omdat zij hem
ronder te blageeren op zijne ellende alles was geweest zooals het had moeten zijn het had niet anders gekund hij was nu eenmaal geen troetelkindje van het lot dat was alles en hij was taai
gevoelde zij dat zijzelve zeer ziek was gevoelde zij haren moed hare hoop hare illuzies zinken steeds dieper zinken wegzinkend een alsem van bitterheid welde alles vergallend in haar op
jawel ik weet het ik heb het geraden bertie schrikte op wat dacht zij wat woelde haar door het hoofd
ja jawel op hem zij lachte eensklaps helder en meêgesleept door haar eigen lach schaterde zij het uit steeds op zijne knie met haar hoofd op zijn schouder
een contrast in frank zelven het contrast van de zwakke weifeling zijns karakters en den forschen bouw zijner gestalte zij vond er vrouw die ze was iets aanbiddelijks in
wat dan o wat dan helaas zij kon niet verder zij stond als geblinddoekt in een toovercirkel dien zij niet overschrijden kon en hare handen tastten om zich heen zonder iets te vatten
eve had dus ook niets aan frank gezegd of gevraagd vor dit gesprek had bertie aarzelingen gekend walgingen van zijne eigen harteloosheid zelfs ontzettingen over de reusachtigheid van zijn eigen egoïsme
eens echter dacht hij dat alle hoop hem begeven zoû het gevaar dreigde onmiddellijk bertie sprak frank die thuis kwam zeer opgewonden je zoû morgen met den dag kunnen geholpen zijn
eindeloos eindeloos door eve had hem knielend even sidderend van afkeer aan het hart gevoeld er aan geluisterd haar hoofd drukkend tegen dien ademloozen romp
onder den weêrklank van dat enkele korte verwonderde woord dat frank in de stilte van het vertrek had doen vallen als een plomp stuk lood het hinderde hem dat frank geen aandacht meer aan hem wijdde
maar bertie's gelaat was ernstig geworden en met een lief gebaar vouwde hij zijne handen samen en smeekte hij beloof me dat je het niet meer doen zal
van zijn eigen reinheid de blankheid der lakens de frissche warmte der dekens van het nachtlichtje dat bescheiden schemerde door zijn groen gordijn
in elizabeths tijd spraken ze allemaal aan het hof zoo precieus en spencers beelden zijn prachtig ze schitteren als juweelen
eve eve riep sir archibald hoofdschuddend wees toch wat voorzichtig maar eve herstelde zich reeds met een licht blosje ja wat zal ik u zeggen ging ze door hun gesprek vervolgend als ik u geheel en al de waarheid moest zeggen
ze zal me als een schoolmeester hebben gevonden dacht hij ontevreden waarom mag ze niet lezen wat ze wil ze heeft mijne permissie niet noodig voor haar lectuur ze is ontwikkeld genoeg ze zal me geweldig pedant hebben gevonden
hij begon zich reeds minder vreemd te voelen en koesterde zich als eene kat die een goed plekje gevonden heeft hij lag gemakkelijk in zijn stoel rookte behagelijk noemde frank op diens verzoek jij en jou en zijne stem klonk zacht smeltend
frank echter genoot volop van de ijle opstijvende lucht van dien zuiveren zomermiddag en hij dronk den zachten zonneschijn als waren die gouden wijn gekoeld door een frisschen bergwind zijn stap was elastisch zijne stem vroolijk
zilver en roze door elkaâr geslingerd in den hoek wat duurde het lang eer zij antwoordde was zij z boos of wist ze nog niet hoe ze hare vergeving zoû styleeren werkte zij nog op haren brief zooals hij op den zijne gedaan had
na het getuigenis ook van william die langs diplomatieken weg was genoodzaakt over te komen er waren geen moeilijkheden in die zes weken liep alles geleidelijk af frank kreeg twee jaar en kwam niet in hooger beroep
ik moet het je vragen ik met het als je hier bij mij komt waarom ben je dan dikwijls zoo somber en stil alsof je niet gelukkig met me bent
en ik zoû er te lui toe zijn hij schrikte van zijne eigen woorden als had hij zich bloot gegeven en instinctmatig zag hij op naar frank of die hem ook gehoord had
de weg was breeder geworden zij stegen dus gemakkelijker de hoogte op dikwijls de kronkeling van het pad verlatend en de rotsen opklauterend om er gauwer te zijn
ik ben robert van maeren misschien herinnert u zich bertie jij riep frank uit hoe kom je hier in londen en in zijne verbazing zag hij door het stuiven der sneeuw heen een vizioen verrijzen uit zijne jeugd
en hij vloekte de intuïtie die geheime domme kracht waarvan een beetje is in ieder woord dat wij uiten en hij vloekte dit dat ieder woord iedere klank der menschelijke stem niet overlegd kan zijn
omdat ik bij je woû blijven en omdàt ik niet bij je kon blijven als je trouwde ik hield van je en en spreek op je hieldt van me en toen
maar met frank zich zelfs niet in deze kleêren vertoonen frank zoû thuis komen dineeren om acht uur en eensklaps als in eene bliksemsnel invallende gedachte smeekte
romantische voornemens zwierden door zijne koortsachtige verbeelding heen zonderlinge stemmen gonsden aan zijne ooren die suisden als schelpen der zee en hij zag zichzelven met eve
maar als het moest komen zoû ik het juist niet voelen het komt altijd onverwachts het is niets dan ziekelijkheid van me
zij was huiverend doodsbleek opgestaan hare handen grepen het tafelkleed dat door haar ruk een weinig afgleed terwijl een kristallen vaas waarin eenige bleeke kasrozen verwelkten
ik stelde me noorwegen altijd geheel en al voor als het romsdal is woest met ruwe gebergten als den romsdalhorn en den
tusschen eene warreling van gele stoelen een aquarelachtig gevlak van zomermenschen teêr kleurig zacht bont duidelijk zag hij hiér eene scheur openwaaien in een rood
hij verwarmde hare wederstrevende handen in de zijne hij zwoer van neen zijn eed klonk oprecht eene waarheid blonk open op zijn gelaat en zij geloofde hem
bertie alleen begreep niet dat dit alles nu plezier heette maar hij klaagde niet hij sprak weinig het niet noodig oordeelend zich aangenaam te maken bij die menschen die zij morgen denkelijk al uit het oog zouden verloren hebben
de jongen zoû denken dat zijn aanstaande schoonvader gek was geworden er liepen wel duizend cocottes in london welk jongmensch kende er niet
groot en sterk zoo zwak zag lijden onder de herinnering aan wat hij doorstaan had zonder flinkheid om zich over dat alles heen te zetten en het leven opnieuw te beginnen
je zoû een toelage van tachtig pond krijgen en natuurlijk op het kasteel wonen ik had er al dadelijk met tayle over gesproken als je me niet vroeger verzocht had
zij kon het zich niet meer loochenen dat al hare hoop in hem slechts den weêrklank van wanhoop wekte en toen dit alles eens voor haar duidelijk werd in eens gevoelde zij ook in eens geheel hare nervoziteit haar overheerschen
uren bleef frank daar voor zitten op het uitstek in een rieten stoel de beenen op de balustrade de blauwe kronkelingen van zijn sigaarrook even om hem heen drijvend
ik kan er niet meer tegen geloof ik sedert die bui die ons in molde heeft overvallen nu al zoo lang wel vijf jaar geleden je herinnert je wel toen we elkaâr pas ontmoet hadden een paar dagen te voren in drontheim
en ik heb haar ook beetgepakt z bij haar armen ik heb haar toen van me afgegooid ik was zoo woedend ik had het niet moeten doen
dat zij leefde dat zij mensch dat zij vrouw was dat zij liefhad vooràl dat zij liefhad dat de wereld bestond dat alles zoo laag en vuil was als slijk
en je hebt me aangekleed en ik had niet te werken en ik heb niets gedaan dan denken denken in mijn misselijk niets doen van allen dag
zeg me alleen dit vroeg zij hem naderend met haren vreemden blik in den zijne zij legde hare handen op zijne schouders zij poogde zijne innerste ziel door zijne oogen heen te peilen
zijne terugreis naar europa op een steamer waar hij zijn overtocht met diensten van allerlei aard had betaald en nu zijn eersten dag in londen zonder een cent
om een bagatel van tachtig pond sjaars ga ik me niet opsluiten als schrijfknecht bij een ouden zieken brommigen man daarbij wat zoû tayle van me denken hij heeft me gekend als jouw vriend en heeft als zoodanig met me omgegaan
ik weet het niet meer sprak hij suf heb je daar dan geen enkel oogenblik over gedacht ja jawel stamelde hij
eve fluisterde hij o kijk die wolken krijschte zij het gaat stortregenen ja fluisterde hij weêr maar wat kan het ons schelen ik hoû van je
nu dat frank gescheiden van eve zichzelven wel veel verweet maar toch behoefte gevoelde aan medegevoel en troost en troost en medegevoel putte uit bertie's zacht smeltende stem
daar komt het aan stamelde zij in de ontzetting van den dood o god daar dondert het aan en ze zonk kronkelend op het lichaam
en onder een glas champagne eve met hare drie heeren in de kajuit een whistje deed slaan maar daarna in wat doorbrekend bleek licht de eindelooze wandeling op het natte dek steeds op en neêr
neen sprak zij zacht glimlachend haar hoofdje schuddend neen heusch niet hij liet zich in een stoel vallen zuchtend
kwijnend bevallig zijne mooie hand afhangende op de leuning van den stoel en hij zag niet dat die houding op dit oogenblik eene pose was om eene al te overmeesterende aandoening te verhelen
jawel eve je bent bang voor me ging hij kalm voort en ik begrijp dat dat moet zoo zijn en toch dit verzeker ik je
zoo was het goed nooit zoû ze iets anders verlangen dan zoo in hare liefde en in hare vriendschap gelukkig te zijn glimlachend zag zij op bertie neêr
maar je twijfelt toch je blijft er toch over nadenken en tobben als eene oude vrouw waarom neem je de dingen niet zooals ze zijn ze zijn nu eenmaal zoo waarom geloof je me niet
en nu zoû hij me terugvinden als loontrekkende van zijn vader ik kan niet zeggen dat je veel fijn gevoel hebt frank
zichzelven bespottend dat hij daartoe gekomen was het was half elf hij hield een cab aan en weêr lachte hij even omdat de stem waarmede hij den koetsier het adres van sir archibald noemde een melodramatischen klank had
waarop zij hem gezien had en zij poogde ieder woord dat hij gezegd had iederen blik dien hij op haar had laten vallen zich te herinneren schatten waren het waarvan zij eene week leefde
en daarna ben ik zoo bang het is of het een angst is die over me heen bruist en die me zoo bang maakt wat zoû het zijn
eve ik wil het geef het hier knarste hij nu driftig woedend radeloos hij omvatte haar wilde hare polsen grijpen maar omknelde slechts hare eene leêge hand
en daar deze zweem van bekendheid op den eenzamen weg een groet billijkten namen frank en bertie hunne hoeden af de oude heer in het engelsch
en ze dacht dat er toch iets was iets dat bertie niet gezegd had
hij richtte zijn blik vast op het gelaat van den man die hem blijkbaar wilde aanspreken niet wetende wat deze in zijn schild voerde in dien eenzamen
met een grooten gelijkmatig zenuwachtigen stap maar ik moet wel bar geweest zijn god dat ik dan ook nooit mijne woorden in bedwang heb
die vrouw van het lyceum de eene of andere meid die hem had toegeknikt dat gebeurde iedereen eve was zeer dwaas dat niet te voelen een gesprek met frank daarover
nu bertie zoû afwachten er was niets meer aan te doen een paar dagen om zaken te regelen en daarna weg weg van londen
eensklaps in eene ontzettende verbazing om zichzelven mijn god hoe was dat alles in hem gekomen hoe dacht hij tegenwoordig toch altijd aan zulke dingen
maar zij vermande zich zij richtte zich op in hare mooie wilskracht die eene stevigheid gaf aan het kinderlijke dwepende en kuisch vrouwelijke van haar karakter
ik woû je iets vragen eve ik woû vragen of je niet vrij van me zoû willen zijn ik woû je vragen of ik je niet je woord mag teruggeven
de oude man woont op zijn kasteel in northumberland is altijd ziek en is wel wat lastig naar zijn zoon me verteld heeft maar toch schijnt het mij toe dat je niet gauw zoo iets terug zal vinden
voor wien wat kunnen mijne brieven een ander schelen wie kan er belang bij hebben dat ze niet terecht kwamen zij richtte zich even op en zag hem lang aan voor zij sprak zeer angstig voor wat zij hem vragen ging
hij zag even met onwillekeurig belang naar het spel toen weêr naar dien man en die vrouw zij waren zeer duidelijk geworden recht onder zijn blik en zij gingen voorbij zonder iets te weten emotieloos als
en hij wachtte fatalistisch geduldig op de gedachten die in zijn brein zouden ontluiken op de woorden die van zijn tong zouden
ja nu heb ik je weêr ik voelde het dat ik je ééns weêr zoû krijgen en iederen zomer drong ik er bij papa op aan naar scheveningen te gaan
dat hij ze later uitdenkende haar bewust was als eene gedachte die hem niet aanging en eigenlijk niet in hem was
het was vreemd maar frank gevoelde weinig blijdschap over die verandering van gevoelens en hij bleef zwijgen u zei dat hij veel verdriet heeft gehad
wel had frank nu en dan iets als een vaag vermoeden dat hij niet rijk genoeg was voor twee dat hij de laatste maanden viermaal meer verteerd had dan andere seasons maar hij was te zorgeloos om lang bij zulke bezwaren stil te staan
domme intuïtie die zijne vervloekte lippen verlokten te zeggen noorwegen en onrechtvaardigheid van het lot het leven van alles
hij zag de skatingrinkjes en frank en hijzelf wierpen weêr champagne in hunne lijfjes en zij lachten en zongen maar de deur ging plotseling open en sir archibald verscheen met eve hangende aan zijn arm
is een man u begrijpt niet dat er zoo iets kan zijn in eene vrouw wij vrouwen zijn zoo geheel anders maar u zal met hem spreken nietwaar en hem alles vragen
ik kan niet begrijpen wat het is maar ik voel het om me heen en in me het is als eene stem en soms is het als een oog dat me aankijkt
dan dacht hij maar wie weet waar het goed voor was dat frank niet trouwde frank was niet iemand om te trouwen neen waarlijk hij wàs grillig en onstandvastig hij zoû nooit zijne vrouw gelukkig maken
zijne uitgezakte schoenen met gaten een ouden hoed had hij bedremmeld verlegen in de hand gehouden het was eene kleeding niets passend bij dien
er hing gedurende enkele seconden eene afwachtende stilte in het vertrek een atmosfeer van lood toen sprak bertie en zijne stem smolt van
u woont in londen hoe is uw naam vroeg het jonge meisje kalm vrijmoedig frank westhove ik heet eve rhodes mijn vader is
spreek met hem ik ben zoo ongelukkig ik kan niet meer zoo ongelukkig ben ik spreek met hem vadertje ik kan toch niet daarover met hem spreken
maar ik kan niet er is iets in me ik weet niet wat er zweeft iets om me ik weet niet wat en dat fluistert me in vertrouw hem niet vertrouw hem niet
dapper met haren zachten glimlach waarin eene hopelooze berusting was zonder aanstellerij flink en eenvoudig neem het mij daarom niet kwalijk dat ik je aanspreek
niet nederig genoeg toeklonken een geheelen dag bleef hij er op werken zijne zinnen ciseleerend zooals een dichter zijn sonnet en toen hij eindelijk gereed was was het in hem eene frischheid van gevoelen eene verademing van hoop
hoor frank wat is er gebeurd dat wij ongelukkig zouden zijn niets ik herhaal het je niets
vager wordend zich uitwisschend als zij wat koel verstand had om er over te redeneeren en zich af te vragen waarom voel ik mij zoo rampzalig
zittende in eene cab zij reden door de somberste en smerigste van londens achterbuurten havelooze gestalten rezen rondom hen op
zich doodmaken waarom nog te leven in zulke ellende en om en om zag hij naar een wapen en zijne handen sloten zich als eene schroef
goed o god te goed geraden had terwijl zij integendeel zoo argeloos als een kind onder het onbegrijpelijk magnetisme van zijn blik insluimerde als onder eene hypnoze en slechts woorden uitte
o maar we zullen zuinig zijn wat hebben we luxe noodig het kan mij ten minste niets schelen ja ja goed mompelde frank weêr we zullen het zuinig doen zij zwegen eene pooze
zag in de bus ijlde de achterkamer binnen maar nooit lag er dàt en de tergende leêgheid van de plek waar hij het verwachtte deed hem vloeken en woest stampvoeten
eene bleeke lieftalligheid die droef liefjes om hare lippen zweemde en hare stem was zacht blank zonder veel belangstelling maar hij schrikte van hare woorden
strooide het lot op het pad dergenen die het bewierookten als eene godheid die het dienden met een eeredienst niet zulke oneindig kleine
edeler dan het zijne was waarom ben je geen artist geworden hoorde hij eve nogmaals vragen maar hij glimlachte
zij ging naar hem toe geroerd zij vatte zijne hand zij dwong hem te zitten naast haar zeg het dan bertie heb je verdriet kan je het mij niet vertellen
hij bleef haar aanzien diep zacht met den fluweelen nacht zijner mooie oogen toen zonk zijn hoofd op zijne borst en zij vulden zich met groote tranen die oogen en hij wrong zijne handen als waren zij koud
het is wel waarom droeg je het bij je hij zweeg een pooze toen zich overgevend in hare omhelzing om in te nemen als het uit tusschen ons was geweest van avond bijvoorbeeld en nu zal je het dus niet meer doen
zij wist het echter niet en was verbaasd dat meneer hem niet kende had hij meneer lastig gevallen ja een bedelaar zoo een fatsoenlijke bedelaar
ik heb geleefd door jou zonder jou had ik nooit geleefd zonder mij hadt je misschien met een ander geleefd gelukkiger neen nooit met een ander dat kon niet met een ander
rein edel mooi streng verheven zonder eenig schril effect de lucht er boven was stil grijs als een kalme weemoed en de rust van geheel die atmosfeer
langs het strand was frank gegaan langs de zenuwachtig woelende zee hooger stonden de mandstoelen nog dicht bij elkaâr bijna opgenomen
dan had hij misschien toch niet z lichtschuwe geldknoeierijen bij zijne fabriek bedreven dat zijn patroon uit medelijden en vriendschap voor zijn vader hem naar amerika geholpen had
hij was in en ingoed te doorvoed om veel te denken hij had van alles genoten en gaf niets om het leven dat maar eene comedie was die gemiddeld zes en dertig jaren duurde volgens de statistiek
o god wat heb je hem gedaan zie zie hem hoe hij er uitziet wankelend van zijne roode duizelingen was frank opgestaan en hij moest zich vasthouden aan een meubel
ten deele met zekeren trots zag hij het dat hij wel degelijk hij de omstandigheden had geleid om frank en eve te scheiden hoe had hij er nog een oogenblik aan kunnen twijfelen
ik weet het niet antwoordde hij verwonderd verward ik weet het heusch niet wat heb ik dan gezegd zij zwegen weêr toen sprak ze
zonder comfort geschikt recht tegen de wanden aan en stijf netjes zonder leven glimpend opgepoetst maar bertie kreeg dien indruk niet want een welbehagen van warmte en veiligheid
hij hield op schrikkende van zijn eigen toon schijnbaar meesterachtig hoog en inderdaad zoo opzwellend door de wanhoop van luiheid en trots zij zagen elkander eene pooze aan
poogde frank op te wekken praatte van eens een souper te geven met dametjes zooals vroeger hij maakte plan om voor een paar dagen hier naar toe te gaan daar naar toe te gaan
tusschen de opkuivende schuimkammen der deiningen nauwelijks somber onder eene gedekte lucht van uitrafelende scheurende wolken verschoten grauw wollig fluweel rechts een stuk façade van het kurhaus
hij klopte hem op den schouder beloofde hem te zullen helpen maar nu moest hij naar bed gaan morgen zouden zij wel verder zien
dan zal ik niet meer bang zijn zij vlijde zich dichter en dichter tegen zijne borst haar hoofd op zijne schouder en toen met de stem van een kind kijk eens sprak ze en ze toonde hem haar pols
en nu is het ook zoo uitgekomen en nu heb ik je weêr hoû me dicht tegen je aan zoo in beide je armen in beide
broederlijk naast elkaar zittende in de gecapitonneerde weekheid van den divan hunne hoofden tot elkaâr toe buigend over het ritselend karton der platen
frank schudde geruststellend het hoofd laat het vuur gauw achter aanmaken annie is je man nog op het vuur meneer ja bertie wil je wat eten
annie en haar man sloten het huis geluiden van opgelichte bouten klonken met een licht gerammel van metaal na een half uur stond bertie op
dat fijne bleeke magere gelaat gedistingeerd trots het ongeknipte blonde haar en den ongeschoren stoppelbaard het was als de maskerade van geboorte en opvoeding
bleven stil staan en zich neêrzetten op een rotsblok om te rusten eve was een en al verrukking in de diepte rustte drontheim met zijne houten huizen omcirkeld door zijn staalkleurigen nid en zijn fjord
ten laatste op een morgen frank was nog niet opgestaan verscheen bertie voor zijn bed met een glimlach van verontschuldiging frank moest het hem toch niet kwalijk nemen hij was toch niet ongerust geweest
omdat je omdat je bang voor me bent mijn kind haar geheele lichaam schokte als van een plotselingen electrischen stroom zij zag hem wild aan wild sprak zij tegen
frank vroeg bertie op eens wat antwoordde frank verschrikt we gaan morgen weg van hier nietwaar ja dat was ons plan ten minste als het weêr beter wordt hoe heet die barbaarsche plaats waar we naar toe gaan
ik voel haar naast me ik ruik haar en ik voel het zoo intens zo intens dat er nog iets is tusschen jou en haar
ik hoû van je frank je bent mijn alles mijn afgod mijn man mijn kind mijn lief groot kind
hij zonk met een zucht van uitputting in zijn stoel terug zij bleef zwijgen en de tranen vloeiden haar als een regen uit de oogen onophoudelijk
van afschuw walging misselijkheid over zichzelven een vieze trek vertrok zijn mond scheef een lakei opende met eene lichte verbazing in zijne oogen om dit late bezoek
en hij gaf bertie geheel en al carte blanche om zijne rol vol te houden eene carte blanche weldra ingevuld door groote rekeningen van
een helder tafereel van jongensvriendschap iets jongs en warms misschien niet zoo heel toevallig antwoordde de vreemde wiens stem bij den klank van dien verkleinnaam bertie iets vaster klonk
hij wist niets meer begreep niet meer vergetend dat even te voren de waarheid door hem heen gebliksemd had jij jij stamelde hij mijn god waarom waarom
en bertie deed het groote eer aan systematisch langzaam en bijna onverschillig etend en drinkend wasemend warmen grog zonder den honger die in zijn lichaam eene nijpende leêgte groef te laten blijken
des avonds kwam hij niet thuis hij had ook geen woord achtergelaten frank zeer ongerust bleef den halven nacht op niemand
hij zag al dat weggeworpen mooi een groot verdriet bliksemde in hem op een dol verlangen naar het geluk van vroeger maar zijn gekwetste waarheidstrots drukte verdriet en verlangen neer hij wendde zich af en ging
hij wist er niets van hij zag er niets van in de telkens terugkomende eentonigheden en banaliteiten van het dagelijksch leven waarin nuances zoo vaak zelfs aan den allerfijnsten opmerker verloren gaan
frank zie me zooals ik ben ik ben zooals ik ben ik kan het niet helpen dat ik zoo ben ik zoû gaarne anders willen zijn
wat je dan zoû doen des avonds neem het dan zoo niet op dat het zoû zijn om jouw verlies ik liep al lang met dat ding in mijn zak ik dacht dikwijls het te doen
of je me vergeven woû of of alles weêr worden kon als het geweest was ik bekende ongelijk
het is om er weê van te worden god wees toch wat flinker verknies je leven toch niet zoo met dat misselijk gejammer
o die blanke zwaarmoedigheid der eerste dagen die ontzachelijke melancholie des twijfels nu bekoeld van drift frank het zich afvroeg evenals zij het zich had afgevraagd
zie je ikzelf ik heb zooveel geleden zooveel verdriet gekend en als ik dan iemand zie van wie ik veel hoû zooals van jou
en het verveelde hem dat alles diners en bals in de wereld en soupers en orgies in de halve wereld altijd hetzelfde
maar bertie zag ook aanstonds in dat dit zelfbedrog was en dan lachte hij weêr en schudde het hoofd omdat hij zichzelven zoo comiek zoo vreemd vond
en hoe lang het ook geduurd had ze waren doorgeschrapt geworden allen de een na den ander onherroepelijk
o hij is iemand die veel verdriet heeft gehad sprak hij vaag en ontwijkend en hij vervolgde heeft hij een aangenamen indruk op u gemaakt
hij snikte in eene ontzachlijke rampzaligheid en zijn gesnik doorschokte zijn geheele lichaam als met een rythme van smart o hoe kon hij daaruit komen uit dien poel
kunstig schermend nu met zichzelven dan met eve als met de feintes van fijne floretten terugtrekkende schijnsteken een prikje hier een prikje daar een druppeltje bloed stortend telken keer