AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
nu je zoo den heelen nacht hebt zitten visschen zei de rotsbewoner in t lapsch toen hij bij hem kwam de andere kreeg een schok en zag op
maar er kwamen telkens nieuwe cursussen nieuwe gezichten en haar oude verlegenheid kwam terug ze werd meer en meer een zeldzame gast op de school
was dat die wind zoo'n leven maakte t was alsof die t lawaai van een grooten molen of een of andere werkplaats meêbracht maar zulke dingen konden er toch niet zijn op de ijsvlakte
ze riepen hard en luid en het wonderlijkste was dat de kinderen onder al t gekakel door de woorden hoorden jelui moet rechts loopen rechts rechts rechts ze kwamen dadelijk in beweging en volgden
de sneeuw lag nog hoog tusschen de boomen de rivieren waren bevroren hier en daar zagen we een zwart wak en aan de oevers van de rivieren was de sneeuw gedeeltelijk weg we zagen bijna geen steden of hoeven
ik zou wel eens willen weten wat je in t bosch hebt uitgevoerd zei ze ik heb je den heelen dag daar zien rondzwerven ik heb rondgezien naar een plaats waar ik wonen kan antwoordde de mijneigenaar want het meisje waar ik van houd wil niet in falun wonen
het scheen wel of de heele troep wilde ganzen voorbij gekomen was op eens dacht smirre aan zijn gevangene en keek naar boven in den jongen beuk zooals te verwachten was de jongen was weg verdwenen
de huisvader daar was een man van vijf en dertig jaar hij was lang en zag er waardig uit met een mooi maar heel somber gezicht hij was dien dag in den regen uit geweest en was nat geworden
had hij twee menschen bij zich in de boot die dicht naast elkaar zaten en elkaar trouw bij de hand hielden alsof ze nooit meer wilden scheiden t waren jon assarsson en zijn dochter beiden waren heel anders dan een paar uur geleden
die arme jonge dingen hadden nog nooit een lange reis gedaan en in t begin hadden ze moeite om meê te komen in die snelle vaart akka van
misschien kun je hen toch op de een of andere manier helpen al wordt je ook geen mensch ja daar hebt u gelijk aan moeder akka daar had ik eerder aan moeten denken zei de jongen levendig
en vervolgde hen van de eene weide naar de andere zoodat zij niets te eten kregen toen akka begreep dat hij niet van plan was hen met rust te laten nam zij vlug een besluit
de wolven waren vlak achter hen maar nu hielden ze stil om te onderzoeken wat daar over t ijs gleed en de reizigers kwamen ze opnieuw een eindje vooruit
anders zouden windsnel en kara hem niet bij den troep hebben laten blijven omdat hij tot het oude hoofdmansgeslacht behoorde nu waren ze heel vriendelijk voor hem en namen hem graag meê op hun
en t oude moedertje wilde zich zijn vertrouwen waard toonen boog zich neer en nam het jonge eekhoorntje aan zij bleef staan en hield het vast tot de kabouter met het eene naar boven naar de kooi was geklommen
in het klooster van öved heel den langen dag toen de ganzen met den vos speelden lag de jongen in een verlaten eekhoornsnest te slapen
dan hebben jelui t ten minste niet koud hij maakte een beweging met de hand alsof hij ze afwijzen wilde en in zijn oogen kwam een uitdrukking die bijna hard was hij moest immers blij zijn dat hij een vader had gehad die op zijn zaken paste
hij was er zoo innig bedroefd om dat ze haar ouderdom in eenzaamheid en verlangen had moeten doorbrengen nu zou hij ten minste dien nacht bij haar lijk waken
daarbinnen toe daarop gleed hij weer naar beneden pakte weer op wat hij op den grond had gelegd en klauterde ook daarmee weer naar de kooi en dadelijk daarna
dat ging hem onbegrijpelijk vlug en gemakkelijk af in aanmerking genomen dat hij zoo groot en zoo zwaar was en zoodra hij boven kwam liep hij hard het bosch in dat ging ook met een vaart men kon merken dat hij als geschapen was om door dichte bosschen heen te dringen
als ze in haar vroeger tehuis kwam toen ze dat dacht kwam er zoo'n sterk verlangen naar den ouden tijd over haar dat ze de tranen in de oogen kreeg t was een goed leven dat ze hier hadden geleid op dit landgoed
en toonden zich zoo blij dat donsje thuis was dat ze er van aangedaan werd de wilde ganzen voelden zich goed thuis op de klippen en er werd besloten dat ze niet verder zouden trekken voor den volgenden morgen
en sinds ze maarten den ganzerik hadden gezien vonden ze die zoo leelijk en onbeschaafd dat ze niet naar hen wilden kijken daar treur ik me nog dood om zei
maar t eene uur na het andere ging voorbij zonder dat hij hem vond na veel rondzwerven kwam de arend tegen den avond aan een bergachtige en woeste streek die ten oosten van het hoofddal lag
x de groote vlinder de ganzen vlogen voort in de lengte van het lange eiland dat beneden hen duidelijk te zien was de jongen voelde zich opgeruimd en blij op dien tocht
oude vrouwen zaten voor haar deuren te spinnen zonder spinnewiel alleen met behulp van een rokken de winkels van de kooplieden waren als marktkraampjes open aan den kant van de straat
de andere was goed doorvoed en goed gekleed en zag er uit als een flinke van zijn waardigheid bewuste boer houd nu hier stil zei de boer toen ze vlak voor het eilandje waren gekomen waar de jongen lag
het moeilijkste was wel achter den rug toen het ijsdek in stukken gebroken was maar al die stukken moesten op nieuw verdeeld worden en tegen elkaar gegooid om gebroken
en had een dunne versleten jas aan men kon zien dat hij gewoon was in alle weer en wind buiten te zijn en dat hij niet om de kou gaf
en de laplanders die anders in den zomer niet veel binnen waren kropen allemaal in een van de tenten en gingen om het vuur zitten
welkom in t bosch siste de slang goedendag blafte karr en liep voorbij zonder stil te staan maar de slang keerde om en probeerde hem in te halen misschien is hij ook ongerust over t bosch dacht karr en bleef staan
ten allen tijde hadden er arenden boven op de rotsen en wilde ganzen in het dal gewoond ieder jaar roofden de arenden eenige van hen
om al die fouten aan de mijn te herstellen namen de mijneigenaars zich voor buitenlanders te ontbieden die bekwaam in mijnwerk waren en die buitenlandsche meesters leerden hun mijnpompen bouwen die het water
daar stond hij in onnoodige gedachten verdiept en wist nog niet wat hij doen moest om weg te komen t is niet zoo makkelijk om te kiezen als je wel denkt zei hij je moet me bedenktijd geven ik kan nog wel een poos wachten zei de beer maar dan krijg je geen uitstel meer
al verscheiden malen door wilddieven vervolgd was geworden en dat hij maar met de grootste moeite was ontkomen karr leefde in zorgen verlangen en verdriet en nog moest hij twee zomers wachten
bij ons gedragen hebt hij laat je nu groeten en zeggen dat je zoodra je weer thuiskomt weer een mensch mag worden maar stel je nu voor even blij als de jongen geweest was toen de wilde gans begon te spreken even bedroefd was hij toen ze uitgesproken had
eindelijk tot spreken had gebracht luisterde hij niet lang naar hem ik zou willen weten zei hij nog zachter of iemand kan verklaren waarom er zoo'n sterk verlangen hier boven op alvaret woont ik heb het levenslang elken dag gevoeld en ik geloof dat het over iedereen moet komen
ze waren klein en er waren maar weinige en er was bijna niemand die op hen lette als ze diep in t bosch een paar nachten hadden rondgefladderd legden ze een paar duizend eieren op de boomstammen
en het duurt veel jaren eer het bosch wordt wat het geweest is die slang daar heeft zijn dood verdiend zei de jongen maar hoe wist hij zoo zeker dat hij de larven ziek kon maken
dat van alle kanten werd geroepen daar komt grauwvel aan die het bosch heeft vernield grauwvel deed alsof hij het niet hoorde maar karr meende nu te begrijpen
en de jongen begon weer zijn oude opgewektheid terug te krijgen hij was blij omdat hij met een mensch had gesproken want dat had hem goed gedaan
ze haatte het t is wel dom van me dat ik niet van dat land kan houden dat zoo goed voor hen was zei ze maar ik wil het niet zien ze dacht nooit aan iets anders dan aan de kinderen en dat ze waren weggegaan
met den snavel onder de vleugels leg nu t gras op het ijs zoodat ik ergens op staan kan en niet vast vries als jij mij helpt zal ik jou helpen zei de
om te zien hoe het land binnen de duinenrij er uitzag maar toen hij een paar stappen had gedaan stootte hij met zijn klomp tegen iets hards hij boog zich neer
want hij had het hart niet gehad ook maar een enkelen struik om te houwen ze was in de schaduw gebleven onder den grooten esch bij de inrijlaan naar t huis en ze stond rond te kijken
het dwergje schrikte op en sprong naar het venster maar toen hij merkte dat de student stil in bed bleef liggen en hem niet vervolgde bleef hij staan ik ben niels holgersson van west vemmenhög zei hij en ik ben een mensch net als jij maar
t lijkt hier wel het beloofde land zei de jongen jelui schapen woont hier maar mooi ja wel is t hier mooi zei de groote hamel het was alsof hij er iets bij had willen voegen maar hij zei niets en zuchtte alleen
van overtuigd dat hij naar huis moest maar vreemd genoeg mochten de witte ganzerik en hij meê op hun vroegen tocht de jongen begreep niet wat de oorzaak van dit uitstel was maar toen maakte hij voor zichzelf uit dat de ganzen
niet wilden gelooven omdat ze niet verklaren konden hoe zooiets had kunnen gebeuren vittskövle een paar dagen later gebeurde er nog zoo iets wonderlijks
hoewel het zoo laat in den nacht was was het buiten even licht als overdag en asa zag dadelijk dat het t zelfde dwergje was dat mads en zij een paar keer hadden ontmoet terwijl ze door t land zwierven
zoodat ze hadden kunnen oppassen als ze de kleeren van de zwerfster hadden verbrand als ze de kamer goed schoon hadden gehouden en de dekens niet gebruikt zouden ze allen dan nog in leven zijn geweest zij die de kinderen nu betreurden
de fabrikant stond op de stoep toen de boschwachter er aan kwam wat in de wereld is dat voor een hond waar de boschwachter meê aankomt zei hij dat kan toch karr niet zijn
en toen ze opstond om de deur open te doen dacht ze dat is zeker iemand die mads beloofd heeft me te sturen als het nu zuster helma de pleegzuster die in de buurt woonde was geweest
de wilde eenden waren moe en de duikeleenden draaiden om hen heen haast je zoo niet riepen de eenden toen jelui eet alles op voor wij er aan toe zijn
met uw verlof uwe majesteit ik heb hem gezien zei de houten man en de jongen werd z bang dat hij begon te beven onder den hoed en hij keek naar den bronzen man door een spleetje in t hout
hij zag de apotheek en de dokterswoning en dacht er over hoe de macht van de menschen z groot was dat ze konden strijden tegen ziekte en dood hij kwam bij de kerk
en als het land zoo doet gaat de zee daar tegen op in booze branding en zweept en brult en slaat tegen de klippen en ziet er uit alsof ze de bergen van t land kort en klein wil scheuren
zij zijn toch zoo dom niet zei windsnel maar hij vond dat idee toch wel goed want van toen af liet hij den jongen roepen zooveel hij wilde zij vlogen meest over bosschen en boschrijke streken maar er waren natuurlijk ook kerken en dorpen en hutjes aan den zoom van t bosch
maar hij had heel vriendelijk naar hen geluisterd de kinderen vertelden wat bij hen gebeurd was en vroegen nu den spreker of hij meende dat moeder en de broertjes en zusjes waren gestorven aan de ziekte die hij had beschreven
dat ik dat hoor zei de boer maar ik ben een oud man en ik weet hoe het gewoonlijk gaat met alle heerlijkheid van deze wereld en als het slot vervallen is wat zal dan de oogen van de menschen op dit land vestigen
de proost was niet afgestegen maar bleef zitten en liet zich door het dier naar de boschree dragen hij had geen geweer of mes om zich mee te verdedigen
is t nu niet waar wat ik zeg dat alle menschen van me houden daar komt nu ook die kluizenaar die t niet over zich heeft kunnen verkrijgen zijn werk aan iemand anders te laten zien
om ongemerkt bij haar oude huis te komen voelde zij t verschil tusschen t verleden en het tegenwoordige z sterk dat ze t liefst had willen omkeeren wat geeft het dat ik hier kom hier kan t immers toch niet zijn als in den ouden tijd dacht ze
nu zei ze een paar woorden ik begrijp niet dat je je duigenhout niet uit de sleê gooit om de lading te verlichten je kunt immers morgen terugkomen en het ophalen
waarom kan ik toch niet zwemmen als de anderen vroeg hij je hebt te kromme klauwen en te groote teenen gekregen terwijl je daar boven op de rotsen lag zei
die nog maar een paar weken oud waren en op het land verkocht moesten worden ze stapten er dapper op los zoo klein als ze waren en drukten zich dicht tegen elkaar aan om elkaar te beschermen knor knor riepen de biggetjes wij zijn te vroeg van vader en moeder weggenomen
zou dat haar vaders antwoord zijn op wat ze gevraagd had xxxviii
dat is de kraaienvangst die zegt dat je jokt antwoordde de jongen weer keerde windsnel den kop naar den jongen en beval hem te zwijgen
en enkele groote mooie berken in den tijd toen niels holgersson rondreisde met de wilde ganzen stond daar ook een hutje
jelui moeder is dood je kunt het niet meer goed maken dat je van haar wegging maar mijn moeder leeft hier hield hij even op en glimlachte mijn moeder leeft zei hij vader en moeder leven allebei
nu hij z klein was maar hij kon toch nog veel vogelnestjes hebben uitgehaald en veel eieren stukgegooid als hij daar lust in had gehad nu had hij zich voortdurend goed gedragen
die op zijn rug een klein ventje droeg gekleed in gele leeren broek groen vest en een wit slaapmutsje ze waren nu heel dicht bij de
t was vroolijk en aardig groote menschen te zien spelen en de jongen zou er wel pleizier in gehad hebben als hij zijn wrevel maar had kunnen overwinnen omdat hij de oude stad niet had kunnen redden
hij kreeg geen tijd om hier lang over te denken want hij kwam al heel gauw op een plaats die hij herkende t was een klein boschmeertje waar hij den vorigen zomer had liggen visschen en nu zag hij dat het was zooals hij gevreesd had
nooit te voren had hij zoo snel gereisd en hard en wild rijden dat had hij altijd heerlijk gevonden en hij had zich natuurlijk nooit kunnen voorstellen dat het boven in de lucht zoo frisch was
maar hij hield hen in t oog en hij zag na een poosje dat ze met werken ophielden en het bosch ingingen toen de menschen op kare hoeve dien dag aan het avondeten zaten
maar nu kwam er de last van den rook bij die niet kon worden weggevoerd in de lucht en het bezwaar om het erts langs steile ladders naar boven te krijgen en hoe dieper ze naar beneden doordrongen
een grooten prachtigen langharigen kettinghond zien springen uit zijn hok om zijn meester te begroeten toen veranderde de jongen snel zijn plan en bleef buiten staan luister eens kettinghond zei de jongen zacht zoodra de mannen de deuren hadden gesloten
dan was t niet moeilijk te raden wie daar buiten aan t pret maken was maar hoewel ysätters kajsa veel hield van allerlei ergerlijke plagerijen
en zag in den lichten nacht hoe de jongen aan het staaldraadnet zat te vijlen dat over de kooi gespannen was hij voelde een oogenblik hoop maar toen nam de moedeloosheid weer de overhand
hij werd blij bij die gedachte maar hij durfde het niet gelooven hij was niet zoo geweest dat iemand naar hem kon verlangen maar wat hij niet geweest was kon hij misschien worden om zich heen zag hij de portretten van hen die waren heengegaan
en deed alsof hij sliep verscheidene dagen had jarro zijn treurigen wachtdienst voortgezet en hij was al over t heele takermeer bekend daar gebeurde het op een morgen
akka verzocht hun te zwijgen maar het was niet mogelijk zveel rappe tongen te binden waarom noemen ze mij toch een arend vroeg gorgo onophoudelijk en werd meer en meer geprikkeld zien ze dan niet dat ik een wilde gans ben
als hij maar komen kan geen enkel strookje land ligt er voor den berg om hem tegen de golven van de zee te beschermen die komen tot vlak bij den bergwand en kunnen die afronden en vervormen naar hun welbehagen
maar toen hij bij den man kwam die aan den kant van het pad op een paaltje stond was hij heelemaal verbluft hij kan het toch niet geweest zijn die me wenkte dacht hij want hij zag dat de heele man van hout was hij bleef hem aan staan kijken
zag hij dat zich iets bewoog tusschen de dennetakken die op t ijs waren neergezet om den weg aan te wijzen en toen hij zag wie het was die daar liep werd hij nog véél angstiger dan hij eerst was
toen hij daar zat klapte hij met de tong en deed alsof hij reed hij dacht er aan hoe prettig t wezen moest met zoo'n mooie machine over een akker te rijden een oogenblik had hij vergeten hoe het met hem was gesteld maar toen dacht hij er
in t heele nest lag alleen een half naakt jong dat om voedsel schreeuwde akka daalde langzaam en aarzelend neer naar het arendsnest dat was een griezelig oord om te komen
ik zal t wel weer goed krijgen zei ze en wreef zich den slaap uit de oogen als ze maar eerst groot zijn maar toen die kinderen groot waren vertrokken ze
maar lieten zich drijven hoog op de koppen der golven en naar beneden in het golfdal en hadden evenveel pleizier als een kind in een wieg hun eenige zorg was dat hun troep uit elkaar gedreven zou worden de arme landvogels die door den storm
en een paar kandelaars met dikke gedraaide kaarsen de jongen zocht een lucifersdoos en stak die kaarsen aan niet omdat hij beter wilde zien maar omdat hij dit een manier vond om de doode eer te bewijzen
den ooievaar en de jongen verzette er zich niet tegen en sprak er geen woord over dat hij niet meê wilde hij was zoo boos op den ooievaar dat hij bijna zat te brieschen die leelijke lange roodpoot dacht dat hij nergens voor deugde omdat hij klein was maar hij zou hem wel toonen
als hij op een goeden dag thuiskomt arm en ellendig zooals je wel kunt begrijpen dat hij worden zal en wij zijn hier niet meer ja daar heb je gelijk aan zei vader
er zijn wortels en stengels genoeg we kunnen gauw genoeg nieuwe nesten bouwen geen van hen had er aan gedacht de hulp van een vreemde in te roepen en ze hadden er ook geen flauw vermoeden van
en den ronden kop en naar t zuiden zie je t achterlijf dat eerst breed uitloopt dan smaller wordt en in een scherpe punt eindigt hier hield hij nog eens op
hoe ze er werkelijk uitzagen en een oogenblik geloofde hij dat hier een even prachtige stad lag als die hij in den paaschnacht had gezien toen hij dicht bij de stad kwam zag hij
waren van hout en heel sierlijk gebouwd de meeste hadden gevels en voorgevels met uitgesneden lijsten versierd en serres met hier en daar gekleurde ruiten
den hals uit klapwiekte luid en vloog voort in een vliegende vaart de grijze eenden hadden haar juist gezegd dat zij niet moesten neerstrijken op de zuidelijke spits van öland omdat daar een groot kanon stond waarmeê de menschen gewoon waren op den nevel te schieten
maar hij nam aan dat de zwarte ratten die in het kasteel waren achtergebleven zich niet zonder strijd zouden overgeven met een kloppend hart luisterde hij naar het minste gedruisch maar alles bleef doodstil toen vatte de aanvoerder der grijze ratten moed en sprong naar beneden in den
toen het nest dichterbij kwam zag jarro dat een klein menschje het kleinste dat hij nog ooit had gezien in het nest zat en het met een paar stokjes
en dan was het alsof de aangesprokene nauwlijks den snavel durfde opheffen om te antwoorden maar daar was ook een klein duikeleendje een kleine zwarte deugniet die al die plechtige manieren niet uit kon staan
groote loofboomen beuken eiken en lindeboomen liepen kalm op hun gemak midden op den weg fier ruischend met hun kronen en weken voor niemand uit
dat het takermeer van de wilde eenden is waarom zouden ze zooveel vogels dakloos en ongelukkig maken je hebt dit alles vast maar bedacht om me aan t schrikken te maken ik wou dat
hij was zoo verbaasd dat hij op het stoepje bleef staan luisteren dat komt zeker omdat ik in een kabouter ben veranderd zei hij daarom zeker versta ik nu de taal van de vogels hij vond het onuitstaanbaar dat de kippen maar niet ophielden te roepen
en dan vlogen ze omhoog als pijlen uit een boog alsof ze vreeselijk schrikten o o o riepen ze t waren geen ganzen t waren maar schapen t waren maar schapen
vooruit riep ze onophoudelijk niemand hoeft bang te wezen als ik er bij ben vooruit vooruit ik ben benieuwd waar de zon ons heen zal brengen zei de jongen in zichzelf
die in die villa daar ziek lag en hij begreep nu dat er niets van dat gezang zou komen omdat ze bang waren den zieke te verontrusten en te storen
beten in de banden en probeerden het vat om te gooien maar het was te zwaar en stond te vast ze konden niet bij hem komen die er onder lag de man uit hede wist dat hij veilig lag
niels holgersson liep zoo hard hij kon om de onderwijzeres en de kinderen in te halen hij dacht er aan hoe t was toen zijn grootvader stierf die was zeeman geweest
dat hij in den mist zou verdwalen en durfde niets anders doen dan bij de wilde ganzen blijven alles was vochtig en druipend nat er hingen droppeltjes aan elken grashalm en aan ieder klein plantje
toen hij tegen den avond wakker werd was hij heel bezorgd nu word ik gauw naar huis gestuurd dacht hij en dan moet ik me wel aan vader en moeder vertoonen maar toen hij de wilde ganzen opzocht die zich baadden in t vombmeer
waar hier ergens een mensch verborgen zou kunnen zijn de beer liep de heele ruimte door en snuffelde overal rond eindelijk ging hij weer liggen zonder een woord te zeggen zei ik t niet zei de berin
werden door den grootsten angst aangegrepen zelfs de trotsche zwanen werden ongerust dat hun nesten en eieren zouden worden verwoest en al die angsten waren niet overbodig want met ieder uur steeg het mälermeer
en zoodra hij ze zag sprong hij op het steenen walletje en riep dag asa dag mads maar toen de kinderen zoo'n klein dwergje op zich af zagen komen met uitgestrekte hand hielden ze elkaar vast deden een paar stappen achteruit en zagen er doodverschrikt uit
een paar jonge meisjes met ransels op den rug liepen rond onder het vee een jongen met een langen stok in de hand hield de schapen bij elkaar
en gooide zich neer op het aardhoogtetje en bonsde wanhopend met zijn vuistjes op den grond de ganzerik riep om hulp zoo hard hij maar kon
toen ze daar zeker van waren daalden ze tot dicht bij het hondenhok en riepen wat is dat hier voor een klein hutje wat is dat hier voor een klein hutje dadelijk kwam de hond uit het hok
men had hun een kale naakte hoogte als erfenis kunnen nalaten en nu zouden ze in plaats daarvan een prachtig bosch krijgen
de jongen was op een steen geklauterd en had daar gezien hoe het vuur gebluscht werd maar nu t bosch gered was begon t gevaar voor hem de uil en de havik keerden op eens de oogen naar hem daar hoorde hij hoe een welbekende stem hem riep
of de kooplieden in borgholm of de badgasten die hier elken zomer komen of de reizigers die rond wandelen in de ruïne van t kasteel
de jongen bracht nu de ganzen in de schuur die heel groot was en zette ze in een leeg hok waar ze oogenblikkelijk insliepen voor zichzelf maakte hij een bedje van stroo en verwachtte dat hij ook gauw in slaap zou vallen
ik zou me een wintervoorraad kunnen verzamelen zooals de eekhoorns doen en als ik in een donker hoekje in den stal of in de schuur woonde zou ik niet dood hoeven te vriezen
die hij maar zag en vroeg den boschwachter den hond meê te nemen naar het bosch en hem dood te schieten de boschwachter deed den hond aan den ketting om hem naar een plaats in het bosch te brengen waar alle afgedankte honden van het landgoed gewoonlijk doodgeschoten en begraven werden hij was geen slechte man
en de gootpijpen naar beneden op den grond klauterde hij stond al gauw op een groote markt die voor de kerk lag die was met ronde steenen bestraat en voor hem
afgebeten naalden vielen aanhoudend op den grond en uit de arme takken stroomde een geur z sterk dat de hond er last van had die den daar zal niet veel naalden behouden dacht hij
op de balkons en in de waranda's van de verlaten gebouwen hier streken de wilde ganzen neer op een balkon en als gewoonlijk sliepen ze gauw in de jongen daarentegen kon niet slapen omdat hij niet onder den vleugel van den ganzerik kon kruipen t balkon lag op het zuiden
en de maan hoog aan den hemel stond schudde akka den slaap uit de oogen en liep rond om yksi en kaksi kolme en neljä viisi en kuusi te wekken
t was wonderlijk geweest met die kleine vogels zij hadden niet alleen den arend gedwongen te vluchten maar ze vervolgden hem nog een heel eind door het dal
hoe t hier was in den tijd toen een ziekte die ze de zwarte dood noemden door t land was gegaan hij wist niet of die ook in t echte sameland was geweest waar ze nu waren
uit de groote mijnschacht uit de honderden droogovens daaromheen steeg de zware verstikkende zwaveldamp op en hulde de heele stad in mist de rook belette de planten te tieren zoodat het veld kaal en naakt
vroeger hadden de menschen hun handen vlijtig moeten gebruiken om hun kleeren en huisraad te maken maar nu kon men dat alles koopen en dus hadden ze met dat soort werk opgehouden
je kunt wel begrijpen dat zooiets je verveelt t is heerlijk dat ik er nu een eind aan maken kan zoo kun je dat vroeg de jongen hoe wil je dat doen wel ik stel me voor
en pontarholm op haar aanvliegen zij waren er in den laten avond op uit om zich een veilige slaapplaats tusschen de klippen te zoeken ze konden niet aan land blijven omdat ze waar ze ook neerstreken door smirre den vos gestoord werden toen nu de jongen hoog in de lucht
in den omtrek van het vombmeer gebleven waren hadden ze mooi weer gehad maar op denzelfden dag dat ze den tocht naar het noorden ondernamen begon het te regenen en uren lang moest de jongen op den rug van den ganzerik zitten doornat en bibberend van de kou
zoo'n sterken stoot voor de borst dat hij omviel de jongen kwam gauw weer op de been en sprong weg maar de slang vervolgde hem de grond was vol takken en steenen de jongen kwam niet heel gauw voort en de slang was hem dicht op de hielen
ja nu en dan ook de oude visschers duidelijk getoond dat ze meer van donsje hielden dan van hen en daarom hadden de zusters haar altijd gehaat toen de wilde ganzen op de rots bij stockholm aankwamen
was zij bij den boekenhanger kreeg het preekenboek en legde het klaar op de tafel bij het venster opengeslagen bij de preek van den dag ze zocht in den bijbel den tekst van de preek op
ze dachten alleen aan hun spel en letten niet op den jongen die hen snel voorbij liep binnen de poort vond hij een open plaats met groote effen steenen geplaveid daaromheen stonden hooge prachtige huizen en daartusschen liepen lange smalle straten
daar zat hij aan te denken toen de arend op eens schuin uit de lucht neerschoot en naast hem kwam zitten op het dak van de kooi ik wilde mijn vleugels probeeren om te zien of ze nog goed waren zei
toen de fabrikant een brief van een zoölogischen tuin in het buitenland kreeg met de vraag of hij den eland wilde verkoopen hij vond het voorstel goed de boschwachter werd bedroefd maar hij kon er niets aan doen
maar toen die er bijna uitgekropen was viel het den jongen in dat hij grooter schatten had moeten bedingen en alle mogelijke heerlijkheden ten minste had hij dit moeten bedingen
dat er juist in dat jaar toen niels holgersson rondvloog met de wilde ganzen een mensch was die er over liep te denken een boek over zweden te schrijven dat geschikt zou wezen voor kinderen om op school te lezen
zoo ben jij daar zei het paard en kwam op den jongen af ik heb bijna een uur geloopen om je te vinden heb je over mij hooren spreken vroeg de jongen verbaasd ik heb mijn ooren wel al ben ik oud
in den war verhit waanzinnig was ze gingen onbewogen door hoewel ze begrepen dat hij hen nauwelijks meer zag en dat hij naar hun schaduwen sprong eerst toen smirre
en den blank geschuurden met groene takjes bestrooiden vloer te zien de frisch gewitte muren en den glimmenden koperen ketel aan den zolder en als de markt voorbij was zou er niet lang rust zijn dan begonnen ze met vlasbraken
de roof de wilde ganzen waren wakker bij t eerste krieken van den dag om te probeeren wat eten te krijgen
iets heel anders hier zag het toen eruit alsof het met de grootste liefde en zorg was gevormd naar dien kant kwamen louter mooie bergen te voorschijn zacht glooiende dalen en kronkelende stroomen heel tot aan het groote wettermeer toe
anders zou t gauw met je gedaan zijn maarten de ganzerik dacht dat de arend het beneden zich achtte met hem te vechten en vloog in drift op hem aan
en zou de hop al geplukt zijn en de appels geschud dat kon wel als ze het thuis niet te druk hadden want het liep tegen de
maar al sluit het riet den weg voor de menschen af het geeft daarentegen een schuilplaats aan allerlei andere wezens tusschen het riet zijn veel plasjes en kanalen
waar oude heeren met brillen op zaten te lezen of te schrijven in kamers waar de muren vol boeken stonden en ze waren voorbij dakkamertjes gevlogen
eerst liep de boschwachter regelrecht naar het hondengraf maar onderweg scheen hij op andere gedachten te komen want op eens keerde hij om en ging naar het landgoed terug karr had hem heel rustig gevolgd maar toen hij merkte dat de boschwachter naar zijn vroeger tehuis
en kort geschoren grasvelden omlijst door bonte randen lentebloemen toen de ganzen over dat groote buiten vlogen in den vroegen morgen was er nog geen mensch op
en het woeste veld werd griezelig en akelig de jongen lag ingestopt onder de vleugels van den ganzerik maar hij kon niet slapen omdat hij zoo koud en zoo nat was en hij hoorde zooveel geritsel en geruisch en sluipende stappen en dreigende stemmen
en de heele kudde waarbij het hoorde barstte in klagen uit nu begon de proost te begrijpen wat hij zag
hij kon niet gelooven dat zij naar de leelijke woeste bergvlakte zouden komen waar hij zat maar dat deden ze toch
al was hij maar een tamme gans hij had toch wel van een leidstergans gehoord die akka heette en die meer dan honderd jaar oud was zij was zeer gezien en de beste wilde ganzen
en in de spleet trad de volle maan te voorschijn en wierp haar licht over t veld en nu zag de proost dat hij met zijn paard alleen op den top van de blacksbergvlakte stond geen enkele van de wilde dieren was er meer
toen hij meende zeker van zijn zaak te zijn ging hij naar de vrouw pakte haar rok beet en trok haar naar de deur maar caesar toch riep ze en wilde zich losrukken
hij moest op het kerkplein staan en aan allen arm en rijk vertellen dat de koning zoo vriendelijk voor hem was geweest dat hij naast hem op dezelfde bank had gezeten en hem een boek gestuurd
in de volgende kamer waar de leeraar kwam bleef hij staan voor een oud bed met een hoogen hemel en prachtige gordijnen en dadelijk begon hij te vertellen van bedden en slaapplaatsen in den ouden tijd
maar ik geef er ook niet meer om of ik leef nu zij me niet meer kan komen verzorgen ze zei een poos lang niets meer maar de jongen merkte wel dat ze niet sliep en niet at het duurde niet lang of ze begon weer te praten
dat een proost hier in delsbo op een oudejaarsavond midden door het dichte bosch reed hij was te paard met zijn pelsjas aan en een bonten muts op
dat hij het kopererts zag dat aan verscheidene kanten tegen den buitenkant van den berg aanlag maar nauwlijks was hij thuis gekomen en had hij over zijn vondst gesproken of hij werd door een ongeluk getroffen f er stortte een doode denneboom op hem neer
en zij ging meê in de diepte ze probeerde weer vasten voet te krijgen maar dat gelukte niet ze zonk al dieper weg karr stond er naar te kijken en hield van angst den adem in maar toen hij merkte dat de eland zich niet zou kunnen redden liep hij weg zoo hard hij kon
de wilde gans kwam nu wat dichter bij maar het was toch duidelijk dat ze moeite had haar angst te bedwingen ik heb geleerd bang te wezen voor al wat mensch heet onverschillig of ze groot of klein zijn zei ze maar als jij ganzerik voor deze hier wilt instaan
de eenden moesten weg en caesar zou nooit meer op jacht kunnen gaan hij was z vervuld met de gedachten aan dit ongeluk dat hij er niet aan dacht dat hij op peer ola passen moest en de kleine was nauwelijks alleen op de plaats of hij begreep
moge er is niets in de wereld waar de kraaien z veel van houden als van zilvergeld hoor ze eens rammelen zei de vos en rolde den pot nog eens rond
de sage van de falunmijn ik zal je eens wat zeggen duimelot zei bataki ik heb al een lang leven achter mij ik heb veel goeds en veel kwaads ontmoet en verscheiden keeren ben ik door de menschen gevangen
en de jongen werd bang toen hij dacht aan wat hij zoo pas tegen hem had gezegd hij durfde niet om te kijken om te zien of hij het werkelijk was hij gaat misschien maar wandelen voor zijn pleizier dacht de jongen hij kan toch niet boos op me zijn
in zee eerst werd hij op de golven heen en weer gegooid en toen strandde hij op een paar klippen aan de kust van smaland en daar bleef hij
die op een eiland lag en t eiland lag bij den oostelijken oever van een meer maar dat meer was niet grijs zooals meren meestal zijn maar even helder als de morgenhemel
het nest en alle schuilplaatsen van hen geërfd en hier in rust mijn leven lang gewoond in het begin werd ik niet vaak door de menschen gestoord ze liepen in den berg te hakken en haalden er wat erts uit
en misschien komt het wel hierdoor dat alles er uitziet alsof hier land en zee elkaar in vreugde en eendracht te gemoet komen denk nu allereerst aan de zee heel in de verte ligt ze doodsch en leeg en groot en doet niets dan haar grauwe golven
om niet te spreken van moerassen en plassen die zich over groote stukken land uitstrekten en het ergerlijkste was dat terwijl sommige streken meer dan genoeg water hadden er op andere plaatsen zoo'n gebrek aan was dat er groote velden droge hei waren
en de spreker had geantwoord dat niemand dat heel zeker kon zeggen maar hij geloofde wel dat geen in hun omgeving ziek had hoeven te worden als ze geweten hadden hoe ze voor de besmetting hadden kunnen oppassen
en geen voedsel genoeg konden vinden maar dat ging toch niet juist zooals men had gehoopt wel waren er larven die aan de lijmstaven vast raakten
t was héél koud verleden winter de zee bevroor en toen kwamen drie vossen hierheen over het ijs en sinds dien tijd zijn ze hier gebleven anders is hier geen enkel gevaarlijk dier op het eiland o zoo durven de vossen
de kerseboomen ja alle mogelijke vruchtboomen stonden vol bloesems de bessestruiken hadden al kleine vruchtjes aan de takken
maar de tijd dien ze zelf op nääs had doorgebracht stond steeds voor haar geest als de beste dien ze ooit had beleefd
t was bijna even mooi weer als op dien lentemorgen toen de wilde ganzen naar skaane waren gekomen de zee lag rustig en onbewegelijk de lucht was doodstil
ze waren heelemaal buiten zichzelf dat donsje zoo'n verloofde had als de witte ganzerik zelf waren ze ook verloofd maar dat waren gewone grauwe ganzen
maar toen de jongen de vrije oneindige zee zag en de roode avondzon die zoo zacht en vriendelijk scheen dat hij er in kon zien voelde hij vrede en rust in zijn ziel komen
akka van kebnekaise riepen toen zij die achteraan vlogen en zagen hoe moeilijk hij t had wat wil jelui nu weer vroeg de aanvoerster
hij bleef staan om de jagers en honden bij zich te laten komen en met hen te vechten terwijl hij daar stond te wachten keek hij op en toen hij ons zag
op weg naar zee al van t begin van de herfstreis af waren de wilde ganzen recht naar het zuiden gevlogen maar toen ze t fryksdal verlieten sloegen ze een andere richting in
de twee oude en suffe gevangenen lieten zich door dat gedruisch niet storen maar gorgo werd wakker wie daar wie beweegt zich daar op het dak vroeg hij
de onderwijzeres was den heelen dag in beweging ging met de anderen mee maar voelde zich aldoor even wanhopend als ze later terugdacht aan de eerste dagen die ze in nääs had doorgebracht was het haar alsof ze in den mist had geloopen
dat was weer iets zachts en fijns iets frisch en rooskleurigs dat was iets wat jong was en groeide misschien zouden zij den armen verlaten stumper weer aan een beetje leven helpen
zoo duurde het een poos en de jongen meende te merken dat de toovenaar begon te zuchten en te jammeren zijn sneeuwmantel viel af en de drie vreeselijke wolven huilden niet meer zoo erg maar op eens riep de zon
toen zag de jongen eindelijk dat ze nog steeds over de zee vlogen en dat ze in t geheel niet in den hemel waren kleine booten lagen in een lange rij
heel duidelijk dat de deksel van die kist open stond hij kon niet begrijpen hoe dat gekomen was want moeder had de kist afgesloten eer ze heenging t zou moeder niet overkomen dat zij de kist
stond ook naar den student te zien die zoo blij was dat hij in zijn kamertje ronddanste in zijn hemd en toen keek hij naar bataki ik begrijp wel dat je me op de proef hebt willen stellen zei hij je dacht zeker dat ik maarten
hij was even klein als toen hij heenging en hij was precies zoo gekleed maar hij was toch heelemaal veranderd de niels holgersson die was heengegaan in t voorjaar liep zwaar en langzaam en zag er slaperig uit
de nieuwjaarsnacht van de dieren t werk op de zomerwei was afgeloopen en t avondeten gebruikt maar de menschen zaten nog te praten
nog eenmaal door de lucht ze waren bang voor den nacht onder het vliegen de duisternis scheen al gauw te komen op dien avond z vol gevaren
op dien gladden ganzerug tusschen de twee op en neer slaande vleugels hij moest diep in de veeren en het dons grijpen met beide handen om niet naar beneden te tuimelen
maar al gauw begon hij daar ook over na te denken hoe komt het toch dat ik van visschen en kikvorschen leef zei
ik had daar veel goede vrienden gemaakt en op een dag hoorde ik van den lappenhond dat er een man naar de schans was gekomen om vossen te koopen
en hij ging aan den voet van den boom liggen om hem te bewaken de jongen had het niet zoo heel best zooals hij daar boven te paard zat op dien dunnen tak de jonge beuk was nog niet boven bij het hooge takkengewelf gekomen hij kon niet in een anderen boom komen
die beelden van christus en zijn apostelen op de verschillende treden droegen waar beelden in nis aan nis stonden langs den heelen wand gevels ingelegd met veelkleurige stukjes glas en gevels die gerand en geruit waren
maar dat kan den besten gebeuren t is niet zoo gemakkelijk voorspoed te dragen op een morgen toen de student juist wakker was geworden lag hij er over te denken hoe goed hij het toch had alle menschen houden van mij
en van de zweden die in de rivierdalen woonden niemand was overgebleven dan een meisje dat ook vijftien jaar oud was de jongen en t meisje hadden een heelen winter door t eenzame land gezworven om menschen te zoeken
als men eenmaal de helling op gekomen was daar zag men ten eerste de heele zee die nu blauwend in t zonlicht haar glanzende golven
en toen ze voorbij de strandklippen zwaaiden zagen ze de zon weer die over t water hing groot en rood en gereed om in de golven onder te duiken
nauwelijks had hij er even in gekeken of hij trok verschrikt het hoofd weer terug een oude vrouw met grijs haar lag daar binnen op den vloer uitgestrekt ze bewoog zich niet en klaagde niet
ja het is goed dat ik dat weet zei de boer maar alles is veranderlijk en ik ben bang dat ook dat vergeten kan worden toen nu de boer nog niet tevreden was liep het geduld van de vrouw van ulvasa ten eind je zegt dat alles vergankelijk is zei ze
ik geloof dat de heerenhoeven het land evenveel in aanzien zullen doen toenemen als al het andere waarover ik heb gesproken maar als er nu een tijd komt dat niemand die heerenhoeven meer prijst hield de boer aan
maar ik kan t hier niet uithouden nu die groote lawaaiige fabriek hier vlak in onze buurt gebouwd is nu ben ik t laatst ten oosten van de dalrivier geweest bij garpenberg daar waren ook veel oude groeven
toen hij weer bijkwam was hij hoog boven in de lucht langzaam werd hij weer helder in het begin wist hij niet waar hij was en wat hij zag
de vos ja wees daar maar zeker van zei karr zij werken er voor zoo hard zij kunnen ze hebben mijn heele familie vermoord zei de vos en zij zullen mij ook nog wel eens vermoorden maar dat alles zal hun vergeven worden
meer aan het ijzer te danken hadden dan ze zelf wisten nu hoe is het zei de beer wil je of wil je niet weer kreeg de jongen een schok door de leden
die zoowat een honderd jaar geleden in malmö aan land kwamen met een boot uit lubeck t waren daklooze uitgehongerde stumpers die in de haven zelf hun verblijf hielden tusschen de steigers
de jongen had niet veel gezelligheid aan maarten den ganzerik gehad want de groote witte vogel dacht alleen aan het bewaken van donsje en week geen stap van haar weg
wie eenmaal student is kan toch nooit iets anders willen wezen dat dacht ik vanmorgen ook toen ik wakker werd zei de student maar je moest maar eens weten wat mij vandaag is overkomen met mij is t nu uit t was wezenlijk het beste voor me als ik met de wilde ganzen kon wegvliegen
en daar bleef hij voor staan om te vertellen van de verschillende stookplaatsen die de menschen in den loop der tijden hadden gebruikt de eerste stookplaats binnenshuis was een steenen plaat midden in de kamer geweest met een opening voor den rook midden in het dak die regen en wind binnen
en dan kan ik nog meer van dit land zien dan mij lief is dacht hij hij werd niet minder moedeloos toen hij de ganzen hoorde roepen dat ze nu in wermeland waren gekomen en dat de rivier die ze nu naar t zuiden volgden
daar waren al een paar andere arenden die werden gevangen gehouden in een kooi van ijzer en staaldraad gemaakt
ik begreep wat ze zei al kon ik haar niet antwoorden deze laatste dagen sprak ze er telkens over dat ze bang was dat er niemand bij haar zou zijn
beet hem in de keel en sloeg hem met de vleugels dat kon de arend natuurlijk niet verdragen hij begon te vechten maar niet met volle kracht
de man begon al gauw lapsch met zijn gastheeren te praten het meisje dat bij hem was verstond niets van het gesprek ze zat stil en verwonderd naar alles om haar heen te zien
wij vinden het eene bijna een even groot ongeluk als het andere zei ruigmaan met de rust in het bosch is het in ieder geval uit maar we kunnen het heele bosch niet laten bederven zei grootsterk we hebben geen keus karr begreep
het kasteel waar de oude heer woonde lag hoog op een heuvel bijna geheel omsloten door een lang kronkelend meer
dat was wonderlijk zei de witte ganzerik ben je er zeker van dat het een arend was ik heb nog nooit een arend gezien zei de jongen maar hij was z groot dat ik hem geen andere naam kan geven maarten de ganzerik keerde zich om naar de wilde ganzen om te hooren wat ze daarvan zeggen zouden
hij ging gewoonlijk nu en dan een poos weg als de onrust over hem kwam waar hij heen was wist niemand maar allen waren er zeker van dat hij over een paar weken zou terugkomen
dat het de kabouter was en ze werd heelemaal niet bang ze had altijd gehoord dat hij op de plaats woonde maar ze had hem nog nooit gezien en een kabouter bracht immers geluk als hij zich vertoonde
want de groote witte was zoo dapper en edelmoedig dat de jongen bang was dat hij een of ander ongeluk zou begaan als hij de voorwaarden van den kabouter hoorde
maar zij had liever gehad dat hij niet zooveel over haar had gesproken maar in plaats daarvan aan de laplanders had gevraagd of ze wisten waar haar vader was
de vlucht ging recht naar het westen de wilde ganzen vlogen eerst over een streep groote en kleine eilanden die dicht bij de kust lagen
omdat hij iets vreemds hoorde t was alsof een schelle spottende stem precies herhaalde wat hij dacht t is t beste je beurs stijf toe te houden t is beter gierig te heeten en op een schuldvrije hoeve te zitten dan onder leeningen gebukt te gaan als de andere
dat hij bij t springen van een rots door een steenblok was getroffen en toen had het meisje hem een groote begrafenis willen geven
op t zelfde oogenblik dat hij den voet aan wal zette liep de boot vol water en zonk toen de jongen dat zag voelde hij dat vader en moeder heel boos op hem zouden wezen
en had het takermeer zoo tijdig bereikt dat het ijs nog op het meer lag op een avond toen hij en de andere jonge eenden zich vermaakten met heen en weer te vliegen over het meer loste een jager een paar schoten op hen en jarro werd in de borst getroffen
hoe kan jij nu lachen jij wien t allerergste is overkomen wat een mensch gebeuren kan dacht hij hij bleef een poos ernstig maar gauw begon hij weer te lachen naarmate hij aan het vliegen
en zijn eigen oogen niet kon gelooven dit is immers volkomen onmogelijk dacht hij ik heb zeker te lang in t donkere bosch gereden t is mijn verbeelding die me de baas is geworden
dat het de avond vr paschen was van nacht komen alle heksen thuis van de blauwe rots dacht hij en lachte in zichzelf want hij was een beetje bang voor dwergen en kabouters maar aan heksen geloofde hij heelemaal niet
hierop te antwoorden want de menschen wisten zelf niet of het hun zou gelukken de nonnen te overwinnen als men er aan denkt hoe gevreesd en gehaat het oude kolmarden was geweest was het wonderlijk te zien hoe meer dan honderd man dagelijks het bosch introkken
streelde hem over den rug en veegde het bloed af dat uit de veeren aan zijn hals sijpelde zij bekeek hem nauwkeurig en toen zij zag hoe mooi hij was met zijn donkergroenen glanzenden kop zijn witte ring om den hals zijn bruinrooden rug
met een klein stukje ontgonnen grond er om heen maar de menschen die daar eens gewoond hadden waren om een of andere reden er vandaan gegaan
want nu was de zon weg en nu kwam er kou van over t meer en de duisternis viel en de angst kwam in t spoor van de schemering en in t bosch begon het te kraken en te ritselen nu was het uit met den vroolijken moed dien de jongen had gevoeld terwijl hij boven in de lucht was
maar ze dacht natuurlijk dat het door het scherpe licht wakker bleef tusschen den koestal en den paardenstal was er in de plaats een breede overdekte inrijpoort en die lag zoo dat zij ook werd verlicht en toen het wat later in den nacht was geworden zag t oude moedertje
dat hij me zulke voorwaarden stelt dat ik niet naar huis kan komen en mijn ouders helpen maar t zal hem toch niet lukken me tot den verrader van mijn vriend te maken
nog maar een tien of twaalf lagen op de tafel al de andere dansten in den wind over huizen en daken de student boog zich over de vensterbank en zag de papieren na een zwarte vogel zat op het dak buiten t dakvenster
de ree was zoo groot als de hoogste boom in t bosch en had een mantel van sparretakken aan en sparrenappels in t haar
nu ze niet met geweren gewapend waren ze konden toch niet meenen dat ze het tegen zulk een draver als hij konden volhouden maar toen zagen we dat de eland niet meer zoo hard liep als in t begin
toen hij in de gang kwam keek hij rond naar zijn klompen want in de kamer had hij natuurlijk op kousen geloopen hij dacht er met verwondering over
die daar in zijn hol lag daar loopt grauwvel die het bosch heeft vernield siste krule zooals al de anderen nu verloor grauwvel zijn geduld hij ging op de adder toe en lichtte den voorpoot op ben je van plan
maar ik ben oud en vermolmd en kan t niet verdragen me te bewegen de bronzen man hoorde zeker niet tot de menschen die graag tegengesproken worden wat zijn dat voor manieren wil je wel eens meegaan rosenbom en hij hief zijn langen stok op
dat kon ik wel uithouden maar nu in de laatste jaren nu ze die lawaaifabriek hebben gebouwd die met dezelfde vaart dag en nacht doorgaat nu kan ik hier niet meer aarden
tot bij de heide van sunnerbo zoodra de ganzerik en donsje duimelot hadden gevonden vlogen zij naar het noorden om naar taberg te komen maar ze waren daar ver vandaan en het donker was hen overvallen
en de jongen vond dat het was alsof hij in een prachtige hoog gewelfde kamer kwam de hemel rustte mooi bleekblauw op de
ik dank je wilde gans nu weet ik alles wat ik noodig heb te weten om tevreden den dood te gemoet te gaan
zulk een driestheid een menschenhuis te naderen hadden zij niet van hem verwacht zelfs verzweeg hij de zaak zorgvuldig en had daar zijn goede redenen voor
de jongen kon zijn oogen niet gelooven maar wat nog wonderlijker was om te zien dan al die mannen en vrouwen dat was de stad zelf ieder huis was z gebouwd
daar hoef je toch niet naar te vragen zei de laplander verachtelijk dat kun je toch wel begrijpen zou dat meisje met haar broer alleen door t heele land gezworven hebben als ze een vader in leven hadden gehad zouden twee kinderen zichzelf hebben moeten verzorgen als ze een vader hadden
er was geen insectenvolk in de gansche streek die zoo weinig in aantal was en zoo machteloos en weinig gevaarlijk zouden ze gebleven zijn als ze niet heel onverwacht een helper hadden gekregen
was dat de beer een sterken indruk van zijn macht en kracht kreeg dat is me t zelfde of het groot of klein is zei hij ik kan dat best laten afbranden
duiven roeken en musschen in de stad falun zij vlogen dadelijk naar de oude zwavelkeuken om meer van de zaak te weten te komen ze hadden diep medelijden met de raaf maar geen van hen kon iets bedenken om hem te helpen