AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
iets vrouwelijks dat geen meisje was en dat sprak tot zijn jongensmijmerziel als iets dat hij kon in bezit nemen en beschermen en heel veel liefhebben
als ik je lief kon hebben zoû mijn ijdelheid zegevieren dat mag niet en uit mijn dood herleef ik niet voel je het het zijn zooveel woorden
zij was weêr in het zwart was zij altijd in het zwart in een rouw voor haarzelve maar dat alles ging vluchtig door hem heen in eéne seconde
hoorde den bergh het hij stond nog altijd wachtende kijkende met groote oogen hij was genaderd hij legde een hand op aylva's schouder en hij vroeg
hij voelde haar aan zijn voeten zij snikte en haar hoofd bonsde op zijn knieën hélène sprak hij dat je geleden hebt kan ons geluk worden als je nooit geleden hadt zoû je me niet begrepen hebben
en ze in emilie's kamer des avonds voor te lezen aan een klein gehoor de twee dames mevrouw aylva en mevrouw van neerbrugge en emilie zelve
en hij was koeltjes tegen scheffer toch scheffer had iets flink gezelligs iets heel anders dan hij bleek blond niet sterk een beetje laatdunkend kwalijknemend of hij altijd werd te kort gedaan
en hij dacht aan zijne laatste en aan zijn jeugd louis couperus metamorfoze eenzaam altijd eenzaam zonder vrouwelach moederliefkoozing de stugheid alleen van den bitteren
nooit zoo hoe dàn wàs zijn leven wel te vinden waar en alles wat eenvoudig was
het was ook zoo nieuw die eerbiedige hulde dat teedere doen als muze die inblies onbewust en het was zo in overlouis couperus metamorfoze eenstemming misschien met illuzies van vroeger
aan het gode groote leven alsof hij zijne handen vouwde en het leven bad ontferming te hebben louis couperus metamorfoze met zoo klein iets als hij dat niet bestand zoû zijn tegen al het leed
ik begrijp dat dit kunst is in de heilige beteekenis ervan het zal iets volmaakts zijn is het nog niet af neen voor mij is het al af
nader onverstoorbaar gehoorzame gezante van veel grootere machten dan zij zij scheen te twijfelen aan hem
wat is er kom eens hier bij me zitten louis couperus metamorfoze waar op den grond de prins vindt de prinses niet meer tusschen de lelies maar tusschen de boeken als de wijsheid
nu hoorde hij het harde heden door die muziek van fluistering snerpen een schellen smartkreet hij hoorde het en hij bleef droomen zien en luisteren zonder te doen
en dacht ze hoelang zoû het duren zijne stemmingen wisselden elkaâr zoo heel snel af misschien was morgen
weg weg de donkere ziekekamer uit weg met dat wringen van armen dat opslaan van oogen weg met de lange zinnen
met al het onverschillige gedraaf van millioenen koele menschen die hem niet lief hadden en niet zagen dat hij leed
je weet ook nooit iets zei mevrouw aylva boos omdat hij was zoo onverschillig maar ook als iemand schreef over haar hugo dat hij zoo knap was zoo jong nog en al zoo schitterend dichter
onze goede hollandsche burgerluidjes vinden dat snobbish en ze zien niet in dat het voor u een gezond element is gezond
als een oude kennis zijn eerste visite verleden had haar zeker te veel verrast niettegenstaande zij vrouw van de wereld was en hem wachtte
hamerling midden nederlandsche ridderromans alles maar door elkaâr hadt je willen hebben dat de gruyter ze ingepakt hadt met methode maar zeg nu eens emilie
en nu hij voor het eerst boven de analyze van zijn arnold een titel schreef met groote langzame letters als had hij voor altijd dien titel gevonden nu wist hij
al die kleine huiselijke ellende van het nestje het nestje lokte hem niet aan hij trouwde niet met emilie voor inmaak en schoonmaak hij begreep zelfs heelemaal niet wat emilie te doen zoû hebben met inmaak en schoonmaak
ze zelve opzocht hij ging vroeg weg en terwijl hij naar huis liep dacht hij aan hélène de vicq met veel teederheid
silhouet bloem van lijnen er was verder niets dat het oog trof een kinderportret bas-relief nog niet voltooid een paar kleine ruw gekneede figuurtjes op een plank aan den muur schetsjes louis couperus metamorfoze voor zijn groote groep
nu en we schrijven tegenwoordig de waarheid zooals het leven is niet meer zooals vroeger in de romantiek we zijn modern tegenwoordig
waarom dus naar den haag waar zijn eigen kamer toch niet voor hem de bekoring zoû hebben van arbeid louis couperus metamorfoze hij moest zijne moeder overtuigen dat hij veel beter was heel kalm
ijzeren donder die dreunde in driekwartsmaat dan weêr de haltes de grenzen een andere taal een andere munt een andere atmosfeer
nutteloos en alle kunst van het woord de idee van nirwana de ongeschreven literatuur
want ontzetting was in haar omdat hugo dat zo voelde in zich en het zo door zijne gedachte gebliksemd was voor het eerst begreep zij hem eigenlijk
hij miste veel dien eersten tijd hij miste hun groot marmeren indisch bad en hij was eens een jongen al van veertien komen huilen bij zijn moeder
als om hem niet te kwetsen vroeg zij hem of het niet ziekelijk was en abnormaal dat z te denken heilig dit platonisme van kunst of z de kunst niet heel steriel zoû worden en nooit terug zoû werken
nooit meer noit meer boeken schrijven was dat het leven zoû het leven hem nooit iets anders geven dan de opdracht om boeken te schrijven voor wie
terwijl zij den knecht een paar woorden zeide voelde hij zich winnen door de bekoring van hare aanwezigheid niets dan dat hare aanwezigheid haar zijn dicht dicht bij hem dat was het geluk
nu weet je het niet waar o ik heb zoo geleden omdat je het niet wist het was zoo vreemd zoo onbegrijpelijk dat je het maar nooit wist ik heb het nu gezegd
maar de ellende werd niet genezen de armoede niet gelenigd en dieper ziekte in de melaatschheid der aarde sloeg uit de
hij vond dat mooi in scheffer om zoo te zijn en hij toonde den brief aan dolf den bergh wien hij integendeel dikwijls verweet zijne ietwat russische melancholie de melancholie van de helden van
de banaliteit daarvan was hem in een enkel oogenblik heiligschennis geworden toen hij neêrzat voelde hij dat hij beefde en dat hij niets te zeggen zoû hebben
en dat haakte aan zijn lijf aan zijn ziel en in het rijtuig op weg naar het kleine huis in de boschjes naast zich emilie zijn broêr over hem barstte hij of zijn ziel berstte uit
te genezen en te lenigen omdat hij miste de zielegemeenschap de vorsten misten haar ze regeerden niet om de menschheid ze heerschten om traditie
toen voelde hij dat hij nooit genoeg gewaardeerd had de aardige indische jaren het blonde vriendje den rooden boom het
couperus metamorfoze in de dingen als zij niet worden mogen de werkelijkheid van onze illuzie is een vreemde tegenstand
heusch niet waar ja ja u kan er op aan geef me een zoen hij zette zijn kaars naderde het ledekant boog zich over het vaag witte gezicht op het witte kussen louis couperus metamorfoze zal je nu rustig gaan slapen
en hij verlangde zeer haar terug te zien zij kwam dien avond niet en hij verwonderde zich daar niet over want zij had hem bekend dat zij liever hare kennissen bij zich ontving
hij zag haar doen als zij zeide en dan kom ik morgen terug blijf nog emilie zij glimlachte ik moet heusch weg morgen kom ik terug om dezen tijd wil je dan met me spreken
die gewoon menschelijkheid was groot in hem en toch wie den eersten zang van zijn torquato tasso las en verder niets van aylva wist zoû het niet zeggen die eerste zang
hij zag zich vol enthouziasme werken aan torquato tasso studeeren in het humanisme vr zich de glanzende menschen figuur van
en ze is toch zuivere waarheid ik geef mijzelven nooit nooit geheel en ik vermoed dat hélène swarth dat ook niet doet ja je verbergt je achter je woorden je wikkelt je in je stijl als in een mantel
dat emilie van neerbrugge met hare trotsche fierheid hare voorname kalmte steun zoû moeten vinden bij den bergh zoo onzeker zoo onbeslist die niet was haar gelijke
altijd verlangende naar de bloesemende teederheid van haar komst in zijn dorre leven maar hij mocht nu niet week zijn en niet loom worden
put er geen troost uit als ik verdriet heb ze is me zoo weinig waard het is slecht van me het is als een mooi geschenk dat ik niet waardeer
gemis aan zielverwantschap misschien als het te pas geeft laat ik ze recht wedervaren maar borel is eenig van zuivere pracht tusschen hen allen hijzelve heeft iets van een chineesch landschap zooals hij zoo mooi beschrijven kan
ook in de momenten dat zij niet spraken want zij sprak vertrouwelijk en nu en dan zweeg zij en dorst hij niet zeggen om geen pijn te doen aan hare gedachte die staarde uit haar langeren blik
alle jonge meisjes van den haag gingen er aan en in de kringen waarin hij uitging kreeg aylva eenigszins den naam van een gevaarlijk analyst te zijn iemand die met iederen blik de vrouwen bestudeerde en voor wien zij zich moesten verbergen
zij was dood hij had een medelijden met haar gehad en daarna een vreemde verluchting omdat zij niet meer leed na enkele dagen werd hem die verluchting duidelijker reëeler het was omdat zijn boek af was en hij een levensplicht volbracht had
zijn jeugd was voor hem als een lang en blond verschiet waar ver in hoog groote voornemens zichtbaar stonden als torens die hij moest bereiken
over petrarca verloochende hij het en wilde voor zich zooals hij zeide aan de anderen niets dan een lollig boek pleizier voor hem pleizier voor het publiek
in de stilwitte duinen die er witter zijn dan bij scheveningen blond van helm dan de lange wandelingen in belgië om luik en in de ardennen
een enkele half geniaal half gek gierde op zijn kunst tot den uitersten trans boog ze in twee handen rond als een buigzamen straal van glas
zij kreeg vochtige oogen en glimlachte malle jongen toen schertste zij maar niets is zeker je weet niets alles is twijfel de twijfel was een distel die niet groeide tusschen de lelies de heele gele stapel van zola
dat wat hem de heilige waarheid geweest was de heilige passie de heilige kruisiging van zijn ziel een roman een gedicht
heel waar heel lang en heel naïf en ook mathilde wilde hij zoo doen haar geven dag na dag en telkens haar uit laten staan tegen haar achtergrond van vroolijk leven gewoon
in mathilde was al het bekoorlijke van begin dat wat maar ééns is maar ook al de naïveteit van
het was na zijne eerste kinderdesilluzie het blonde jongetje dat ziek was geworden en toen niet meer aardig was het was daarna altijd zoo geweest met scheffer had het misschien gewiegeld in evenwicht
hij schudde half schertsend doende haar na het hoofd en hij zeide neen heusch niet meer nooit meer zij zuchtte onhoorbaar want het gesprek galmde tegelijk op
metamorfoze heid en neiging om zich aan te sluiten ter wille van gemeenschap en hij wilde niet denken ongeveer als zij maar geheel als hijzelve
natuurlijk antwoordde zij uw verzen en uw twee romans waar is u nu aan bezig aan niets ik geloof niet dat ik meer iets schrijven zal kom het was een ongeloovige uitroep en toen
het heil der menschheid hij zoeker wist nu zijn doel waarom hij leefde en ieder leefde ieder zoeker gelijk aan hem
en in schaakspel was niets verzoenends alles was er grauw scherp onverzoenlijk hard
je bent voor archivaris in de wieg gelegd emilie het is keurig ongelooflijk ik ga ze eens op een regenachtigen dag allemaal overlezen en nakijken
het is waar ook ik had je willen spreken over mathilde vroeg den bergh nog altijd stil opgetogen zonder verder iets in
terwijl hij het eene uitknipsel na het andere opnam en overlas en zich terugdacht in de jaren van zijn vroegeren arbeid kon hij zich niet verweren tegen eene groote verbazing die bij hem oprees
en ik vergeef je alles en ik zal je nooit iets verwijten ik zeg dat omdat je louis couperus metamorfoze jezelve vertrapt noemde bezoedeld je verleden zal ik heelemaal ontkennen
daarna was er een vreemde intimiteit in hun samenzitten aan tafel eene kleine tafel in een niet groote eetkamer
hij wist ze niet allen meer zijne vereenzelvigingen met zijne kinderdroomen zijne lectuur fantazieën zijne familie tradities zijn eigen schepsels van kunst
en dat ga je beoordeelen of het niets dan een concreet ding is en in die beoordeeling heb je altijd dit voordeel dat je het laatste woord hebt
het werd al laat hij wilde afscheid nemen toen vroeg zij hem begeerig even als hij kon te ontwikkelen het tweede motief dat van liefde
toen in indië blij jong vroegrijp en gauw bedorven door ruimte zon en weelde en nu nu werd hij in de engte van het weêr hollandsche leven
zoû ik dat niet weten zoû ik dat niet weten ik weet het maar veel te goed jijzelf in al je boeken geef je jezelf
ach neen hij moest maar blijven ten minste in holland hij mocht reizen dat wel hij was altijd zoo zuinig geweest zonder behoeften
de meeste critici schenen het niet met die louis couperus metamorfoze eenvoudige waarheid eens te zijn en huldigden wel het oude spreekwoord dat de kritiek heel gemakkelijk was
aylva drukte zijn hand maar vond die manifestatie onnoolouis couperus metamorfoze dig en in zijn opgeruimdheid mengde zich een bitterheid een ergernis een bitterheid omdat hij zoo sprak
je hebt ook veel gevonden en je bent ook heel gelukkig geweest je hebt me dat alles gezegd ik ben niet jaloersch van het verleden hugo het verleden is van jou de herinnering is van jou
hier zijn de kritieken van de jongeren die hebben het over mijn eigendunk alzoo aan den eenen kant menschenkennend aan den anderen eigendunkend het portret formeert zich
maar de duizeling draaide in zijn hersenen om als een vogel met woesten vlerk die vloog in een nauwen cirkel hij viel in het gras steunde zijn hoofd in beide handen sloot de oogen
en al waren zijne kinderjaren glad geweest als effen paden zij lieten toch altijd de herinnering in hem achter aan een weemoed dien hij niet duidelijk wist waarom een weemoed in de zon
aylva liep nu geregeld iederen dag even in bij fedder hij had in italië zeer in zich ontwikkeld de faculteit van diep
neen er was een stilte den bergh zat peinzend het hoofd in de hand langzaam als moê richtte hij zich op wat er werkte in zijn hersenen was een raadsel dat
éen snel oogenblik meende hij in zijn vriend in het starre van zijn blik in het onverzettelijke van zijn idée fixe te zien het naderen van krankzinnigheid
je bent zoo lief emilie ja niet waar je staat te hoog om jaloezie te koesteren tegen een gevoel
dat zeg je niet ter wille van mij maar dat is de waarheid louis couperus metamorfoze de waarheid goed ik geloof je maar dan geloof ik ook niet dat emilie niet van mij houdt
en toch de aminta wél hadden zij eerst genoemd met enkel woord van lof misschien waren zij boos omdat
je bloed zal door je aderen vloeien je zal stralen je zal stralen zie je hoe ik straal ik ben gezond ik ben het leven
rust licht en lucht waarom was zij niet hier het was zoo eenzaam om hem heen hij was alleen zijn ziel verdronk in weemoed wat gaf het of hij poogde sterk te zijn
wanneer zie je emilie morgen geef haar dit boek van mij gorters mei als teeken dat ik niet boos ben
niet te verlangen en gevonden had het ongelooflijke alsof zij na een reis van jaren door doolhof door woestijn
hij voelde dat zijn gedachte niet tot haar kwam ten minste niet tot wat daar van haar lag recht wit en stil heel streng en zonder iets meer van hare zachtheid hare liefde
als hij aanhaalde flonkerregelen uit de aminta om den menschen te toonen hoe mooi dat was met streelende woorden van lof
zoo was het niets dan schoonheid meer dat hij torquato tasso was geweest in zijn gedicht want dieper wilde hij niet doordringen in zijn hersenschim
bracht zij hem de trap op het was alles zoo vreemd en zacht stil er was geen geluid de vreemde sneeuw was neêrgezonken voeten dik een donzen stilte daar was een deur dicht als geheimenis
en de melancholie van dien eenzamen avond was z weêrgegeven dat ze aylva in één oogwenk zijn mathilde deed
aanteekeningen in klei een bak met water een bak met klei twee drie primitieve instrumenten en in die naaktheid van die werkplaats was alleen die andere
kon ze die wel eens weêr opnieuw schilderen maar hugo vond mama overweldigend verstandig hoe was het mogelijk dat mama dat zoo prachtig vooruit zag
en ik mag je wel een beetje beschouwen als mijn kind niet waar wij zullen allen mama missen hugo maar jij het meeste
was de zon dan verloren voor altijd en de huizen buiten stonden zoo onverzoenlijk hoog altijd de zelfde de hooge étages met ijzeren hekjes van balkons
hij zag haar dagen niet en werkte niet hij wist zijn boek niet meer en dacht dat hij het nooit voltooien zoû de dagen liepen voort op snelle voeten toen schreef zij hem te komen dineeren
hoe leed hij de vreemde jongen de sterke jongen met zijn mijmerziel in de jaren van den drang zijner
hélène o hélène waar was ze nu hoe leefde ze nu haar leven nooit meer nooit meer haar terugzien haar vergeten in zijn werk hij kon niet hij kon niet
en tegen wie zij uitstond in de exquiziteit van hare teedere ommelijn mathilde en hij had al het geluk van het verbeelden
het geluk zoû haar zachtjes moeten kloppen op haar hoofd en zeggen wees nu stil wees nu louis couperus metamorfoze stil schrei nu niet meer en ga nu slapen en als je niet slapen kan zal ik je een sprookje vertellen
met aylva maar de duivel school weg aylva zag hem niet hun vriendschap werd een hechte band misschien omdat zij veel verschilden
zij zag op glimlachte even droef en reeg weêr door met langen draad de kant aan de tulle nu weet ik het niet vervolgde hij met droomerige stem het is wel waar emilie ik heb wel veel verloren
in de dingen als zij niet worden mogen is de steenen onverbiddelijkheid en toch is ook in ze een medelijden
al was zij jonger omdat zij altijd gehad had iets van een klein dametje en nu dat zij vrouw was geheel vrouw zag hij ook een beetje tegen haar op
couperus metamorfoze soms behoefte niemand te zien had hij dan zijn artikel voor indië af dan bleef hij in zijn kamer liggen op zijn divan turen op een punt denkende aan vroeger
het langzaam losgaan van de nauwe strikken tusschen kinderen en ouders hij had haar niet zoo noodig als zij hem
achter de sneeuwzware wolken zie je hugo ik kan nu nog een paar dagen maar blijven tot den veertiende
enkelen keer vond aylva het aardig alles op te merken hij deed het in zijn izolement dat hier paste met de koele oogen schijnbaar onverschillig van een heer die alleen eet met kalmte en aplomb hij at
in het woord zijn ziel weêr en zijn leven wat was hij vreemd was hij alleen zoo zoû er wel éen ander gelijk aan hem zijn
en na eeuwen zoû het in koud licht blijken dat àl hun kunst geen waarde had en nooit gehad had en wié dan wist het bij wie bij welke macht
het moet wel heerlijk zijn schrijven ik ik kan geen briefje schrijven ik benijd u louis couperus metamorfoze ik vind de kunst van het woord de hoogste omdat die de ziel is van alle kunst maar de hoogste heeft geen vorm die is alleen ziel
zijn inzicht in het leven van gevoel en ziel maar kende hij wel iets wel iemand wel zichzelven had hij ooit wel den bergh gekend
moet wel zien dat ik verbaasd ben sprak ze anders zoû u dat zoo niet vragen ik vraag u pardon ik kan me zoo weinig verbergen dat is heel moeilijk voor me en dikwijls heel onaangenaam
mevrouw aylva leed er onder dat hij niet met haar sprak zonder te weten waarom leed zij louis couperus metamorfoze met hem want zij had wel doorzien dat het geene overwerking was haar moederangst doorzag wel dat het dàt niet zijn kon
aylva zag om zich heen het was alles zoo mooi en zoo jong hij zoû nu niet langer denken aan de toekomst van zijn vers aan zijn derde rijmwoord en zonder te weten weêr lachte zijn mond
er was een schelle gloed in als van een bengaalsch licht er waren in het hoog tragische verhaal hier en daar opera effecten die hij niet gewild had
die indische schooltijd met die lange speeluren die heerlijk waren als buitenpartijen ze waren het liefste herdenken uit zijn kindertijd eene vroolijkheid in de melancholie ervan
je verbergt je achter je woorden je wikkelt je in je stijl als in een mantel neen
metamorfoze voelen worden tot man van af den grooten sterken teêrhartigen jongen die te hard zijn vriendje had getikt bij een
misschien zoo hij hen had gezien in hun intimiteit had hij wel sympathie gevoeld trots al hun blague maar het was al te weinig in hem zich aan te sluiten ter wille van
de derde in ottave rime hij had het gevonden het heele ding in terzinen is slecht de derde
toen hij terug was ruimde hij zijn kamer geheel op liet ze anders behangen er een soort kleine serre aan bijbouwen en hij richtte ze heelemaal anders in
laat mij hier maar eens thuis blijven ik heb heusch nu lust te werken zij had haar mousseline en kant geruimd alles gaat door niet waar emilie vroeg hij heel zacht jij maakt je blouse en ik anarchisme
omdat hij reeds zijn grootste wereldleed geleden had en niet bezweken was van dat standpunt zonder trots met veel weemoed maar heel kalm zag hij om zich heen
de laatste proeven van anarchisme waren nagezien over een nieuw boek dacht hij niet hij had niets te doen en hij verveelde zich niet tot groot pleizier van emilie
er was even een stilte er kwamen geen visites meer en er was een rust in de kamer waar het begon te schemeren een lichte grijze tint dreef door het vertrek
ik heb rome ademloos uitgelezen en toch heeft het me vreeslijk bedroefd omdat ik ingezien heb al den weemoed al de fatale nutteloosheid van aardsche perfectie
wàarom was ze z gegaan z stil z plotseling zoo zonder laatste woord haar arme lichaam hadden zij gestopt onder de aarde
hij liet zich logisch stuwen naar het strand zoo ging het dagen weken en het gewone leven maakte zich van hem meester maar het gewone leven van
het gouden geschenk al zoû het niets blijken dan een glans dien hij te vergeefs in zijne armen omhelsde
het was of zijn ziel half was het was of hij stond aan een zee en uitkeek aan den anderen kant van de zee zoû het beloofde land liggen waarvan de menlouis couperus metamorfoze schen spraken en zongen
hij was blij opgestaan met groote geestdrift met groote jeugd vor hem als etherisch luchtpaleis met muziekklinkende kolommen van rythme lichttrilde de ideale bouw van zijn dicht
nijdigheid van zenuwen die hem bijna slecht maakte slecht tegenover zich en anderen als den bergh een ander kostuum had aangehad of hem niet zoo had
zeker er is stijl anders zoû er niets zijn maar muziek is reiner en duizendmaal subtieler vind ik dan het woord sculptuur is goddelijker
had hij vooral wel vor dien tijd begrepen hoe vroom hoe edel rein hoe puur het zijn kan als in een dagenlangen droom te schilderen een engel en een maagd of de oogen strak een vizioen zien
gaat u weg louis couperus metamorfoze ja laat mij maar gaan ik kan toch niet spreken ik weet niets te zeggen hij wachtte nog even smachtende naar een woord van haar dat het orakel zoû zijn van leven
daar is zoo iets schichtig eenvoudigs in niemand zal israëls zijn arme grauwe interieurs verwijten en elk interieur heeft toch recht van bestaan in een boek
ja dit was het eéne oogenblik dat gekomen was en dat waar zoû zijn en wreed en koud en naakt
en toen hij thuis kwam moê suf van nuttelooze kleur en beweging en klank was hij met groote oogen rustig gaan liggen in bed zonder te slapen
het boek van anarchisme louis couperus metamorfoze als dan het leven toch voort moest gaan
en dat hij misschien wel morgen overmorgen tot haar zoû kunnen komen om haar te vragen in verblindheid en dat zij niet anders zoû kunnen zeggen dan
om die lichte verlegenheid had zij zeker toen hare pose aangenomen nu verbaasde hem haar gemak en haar eenvoud want hij voelde in zijn binnentreden hier bijna iets onwerkelijks iets wat nooit waarheid waarschijnlijkheid
en hij niet had vreeze te koesteren want dat zij maar kwam als gehoorzame gezante van de grootere machten zij wist niets zoo min als hij maar achter den horizon uit welken zij aandreef
hij houdt veel van het woord puur maar dat komt misschien omdat zijn eigen kunst zoo puur is ik stel hem heel hoog maar de anderen een beetje te laag
en de omhelzing van hunne vriendschap was serafische troost dien hun schepper hun gaf voor de immense desilluzie in hun leven leven van vorst en leven van volksman
het was een boutade zooals hij zelden zeide meestal ging de burgerlijke toon van hollandsche litteratuur en kritiek vooral hem weinig aan en dat hij zoo uitviel was niet uit ergernis om het louis couperus metamorfoze provinciaalsche blaadje dat hij genadiglijk recht van bestaan gaf
en nu dat zij iemand die boeken schreef en wel bundels met verzen kende van kind af en noemde bij den naam en met hem liep en lachte en at en praatte nu was dat een heele trots in haar en zij begreep niet
nu was hij dankbaar in weemoedigheid heel dankbaar aan zijn leven heel dankbaar aan het kostbare geschenk het rein trezoor dat hij gekregen had voor héel zijn leven
wel treurig en wreed en roerend tot tranen toe maar z puur en louter toch en zonder het floers dat de menschen uit angst er spreiden over heen en het uit angst noemen mysterie
de meid sliep buitenshuis omdat zij bang was nu mevrouw er niet meer was hij wist niet en haalde de schouders op ik zoû het niet doen mijn jongen je bent zoo zenuwachtig
onder het lied zag zij hem even aan en zij glimlachte heel natuurlijk heel eenvoudig als was haar glimlach eene beleefdheid tegenover hem zonder meer
poogde zich zijn kleine hoekje te veroveren in het leven waar hij het warm zoû hebben voor louis couperus metamorfoze zijn eigen lichaam en dan dacht hij verder
en met hem spreken zij spraken samen vorst en anarchist elkaâr bekenden zij het ideaal te zoeken de leniging der armoede de balseming der ellende
en zoo was er niettegenstaande trots alles torquato tasso hem vestigde zijn naam en aan dien naam een jong gezag gaf veel bitterheid veel troosteloosheid in zijn ziel om kunst
was het mooi absoluut goed in eenvoud van ziel en hart maar wat was er voor hèm weggelegd verzen schrijven
neen zeker niet antwoordde den bergh blij dat zij hem aansprak al was het ook over aylva en hij zei het met overtuiging en voegde erbij
hij had zich nu ten slotte aan scheffer toch gehecht en nu nu voelde hij in scheffer iets van verkoeling
ook over zijn ottave rime dat had geschakeld moeten worden z en niet als hij gedaan had en dan hun vitterijen vluchtige haarkloverijen over een beeld een woord een rijm
de boeken die hij kort te voren gelezen had met groote liefde waren oorlog en vrede en anna karenine en hèm had getroffen de naïveteit van
beiden hadden zij de menschheid het liefst en in de menschheid hadden zij gevonden elkaâr op het broze moment dat zij beiden aan alles vertwijfelden zij spiegelden zich in elkander af zij vonden de menschheid in zich en elkaâr
uitgeleefd uitgeleden o niet de waarheid die nog altijd leefde nog altijd leed besprenkeld als een bloem door
alles is twijfel plaagde zij is het dan niet waar aan jou schijnt het dat ik niets doe en aan dezen meneer schijnt het dat ik me in rome heb overwerkt en me nu nog altijd overwerk
ik heb het je immers zoo dikwijls gezegd ik ben dood ik heb zoo geleden ik ben dood ik leef niet meer ik vegeteer
wat hij doen zoû en toen hij eindelijk meende te weten de bloesempaden die zijn noodlot wilde dat hij gaan zoû besloot hij
nu drong hij wie heeft gelijk jij of hij ik weet het niet jullie moeten het maar samen uitmaken maar het is vreemd hoe eigenlijk niets zeker is alles schijnt
en arnold leert hem hoe het leven is kareltje is heel nieuwsgierig en vraagt hem allerlei dingen met glimmende oogen
en zij tobde er over als oude menschen doen over wat hun onverklaarbaar is in jeugd omdat zij een andere jeugd gehad hebben of de hunne vergeten zijn in den idealen optiek der jaren
heen en weèr geloop der garçons het uitgaan en thuiskomen van weêr andere gasten hem een eindelooze afleiding die langzamerhand deed wegsoezen in gedachteloosheid buiten was het al het gewoel het geloop en gerij op
dat is mijn opdracht aan jou dat is iets wat ik voor jou gedaan heb vandaag om je een oogenblik een pleizier te doen een sprookje dat ik je verteld heb
het was niet het opgaan in de idee als het drijven in een glans maar het was toch wel het staren naar de idee als naar een bloem
van een op velen en weldra uit zoû teren als een te verfijnde plant in eigen uitputting hij nu ook was verrast hij had naïf gelouis couperus metamorfoze dacht dat dadelijk zij bekoord zoû zijn door het
en misschien ook eenvoudig omdat het zoo onvermijdelijk moest door de wetten in en om hem want toen hij emilie eens gevraagd had in twijfel of hij mathilde wel zoû uitgeven
hij zag hem duidelijk voor zich duidelijk worden zooals een vader groeien ziet een zoon in wien hij telkens iets herkent van zichzelven
dan hadden zij samen pleizier en lachten er om beiden het was toch ook eigenlijk om niets geweest een kleinigheid louis couperus metamorfoze zij waren beiden zenuwachtig het was wel lief om nu te denken
het leven was niet wreed maar het was dof het liep weg zonderdat aylva wist waarheen en waarom het was jammer van de dagen ze kwamen nooit weêrom de dagen die waren weggeloopen
nam hij zich voor het nooit en het aan niemand te zeggen het was het zieke geheim van zijn ziel het was het geheim dat hem de koorts gaf die gloeide in zijn lichaam de pijnen die klopten in zijn hoofd den zenuwkuch
veel hij kon bleef hij in zijn hoek onder zijn plaid de beenen kouwelijk opgetrokken hij dwong zich te denken aan niets en dikwijls lukte dat wel en sliep hij in
alleen veel boeken een groote jaarlijksche boekenrekening maar anders nooit iets zij zoû wel zien dat er dit jaar wat voor hem overschoot om een paar maanden te reizen zij zoû het wel berekenen
heb geen verdriet meer hier ben ik en wees nu stil voel je nu mijn hand en hoor je nu mijn stem wees stil nu
en de zee vloeibaar grijs zilver ruischte aan als het leven de einder streep van mysterie was als de toekomst die op zoû doemen
tusschen zijn lectuur en tusschen zijn gedroom begon het zacht aan te zingen hij zat soms uren voor een wit papier en enkele regels schreef hij neêr met vaag gevoel van zangerigheid in droomende hersens
trof het hem hoe zij in dien anderen salon in een drukte van menschen alle drie iets zeer gewoons bijna banaals hadden
eenzaam bleef zij in hare eenzaamheid kwam emilie dan iederen dag een uur omtooveren tot heel lief samen zijn dan spraken zij veel over hugo
kwam hij in evenwicht met zijne arme twee de kleine zielen van zijn ziel en schreef hij eens een avond lang heel langzaam woord voor woord
maar niettegenstaande hij het geluk kende verloochende hij het in zijn ziel uit bitterheid om desiluzie over torquato tasso
en het was hem of het vreémdste het geheimzinnigste dat wat men nooit zeide maar samen voelde met de voelhorens van ziel was de groote klare eenvoud van het leven
zij had gesmeekt toch vrienden te blijven zij geloofde dat hij een tijd lang veel verdriet gehad had haar ok had het innig leed gedaan maar zij had niet anders gekund
het trof den bergh en vermeerderde zijn wantrouwen maar aylva ging voort bijna verlegen als schaamde hij zich
hij praatte daarna over egypte met den reiziger en zijn zuster het gesprek was algemeen en hij voelde iets verlevendigen in wat hij placht te noemen zijne gewoon menschelijkheid mevrouw de vicq zweeg en luisterde toe
onzegbare verandering de landschappen trokken bij mijlen de ramen langs der coupé als rolden ze af op groote rollen breed lint van panorama
men wist toch nooit wat men doen zoû van uur op uur zelfs de dadelijkste toekomst was groot geheimenis o het maakte hem zenuwachtig dat den bergh hem zoo blij bleef aanzien staande in zijn onmogelijken chamber cloak
hij herinnerde zich een pompeus portret van maria lescinszca in den louvre zoû den bergh dat ooit gezien hebben dàt moest hij zien dat zoû hem een beetje zijn kleur geven die hij miste
veel kleur en geluid dooreen een eeuwige beweging van lijn onophoudelijke arabesk van leven langs het café de la paix langs de opera de avenue in het nerveuze gekrioel elk naar een doel
in zijne kamer scheen de zon en ze verguldde zacht de oude kerkbrokaten aan den muur en ze boetseerde met relief van licht en diepte van schaduw de gips afgietsels scherper
zij had met hem meêgeleefd als een zuster zijn eerste verzen toen zij nog een kindje was in korte rokken zoo ernstig al als een kleine prinses
jonge schilders journalisten een bekende mondaine romancière van kleine geestige verhalen nog andere menschen
de mensch slaaf van het egoïsme dat was het gezag en slaaf van eigen ik zoû nooit de louis couperus metamorfoze wijsbegeerte vinden en nooit den weg die leidde tot het ideaal
vele blaadjes groot fijn schrift gekruist zij schreef hem geregeld van die lange brieven zij schreef
want dat het leven van de ziel alleen zoû zijn dit aardsch chaotisch drijven dat nam hij niet meer aan en hij vermoedde dat hij het zelfs nooit gedacht had
groote mystieke lelie tusschen de kleine lelies van zijn sprookje groote lelie met aangezicht als van een symbolieke maagd heel vreemd
en als hij waklouis couperus metamorfoze ker werd stond scherper van lijn glanzender dan ooit petrarca voor hem uit
orchideeën haar achtergrond van bloemen en ze zeide vindt u ze niet mooi ik heb ze van olga ologhow ze heeft me zoo bedorven toen nam ze een kleine orchidee
en met een enkel woord voltooide zij hare toevertrouwingen en sprak zij van haar huwelijk heel kort en hij begreep dat zij van daag niet meer zeggen wilde
en zoo weinig droom en zoo gewoonweg leven zeker dacht hij omdat zij niet anders dan gewoon was in zooveel moois
en de wereld zoo ver hij ze zien kon ze bloeiden jong in hem op in zijn eigen jeugd in al het jonge aprilgeblader van het vroege voorjaar
het is zonderling ik dacht dat ik heel anders was maar wie gelijk heeft weet ik niet misschien wel de recensenten de silhouet was zeer zuiver omlijnd en liet geen twijfel over zij kenden hem wel beter dan hij zich
als hij zich herinnerde verhalen over jonge fransche dichters die overal hun bundel in den zak aanklopten te vergeefs de bundel had een lief succes meer niet
door donker woud en over zee gezwalpt gekomen was op eens het onverwachtst in paradijs en met heel lichten voet voorzichtig
als je mama dat zegt maar wat zeg jij kan ik aminta al begrijpen dat denk ik wel is het dan slecht als ik aminta nu al lees wel neen dan zal ik het maar doen en dat artikel van vosmaer
en dit dit leed dat hèm zijn verzen niet voldeden was werkelijk in zijn ziel en dat zijn eerzucht nooit zijn troost zoû zijn
dan kwam hij verlegen voor zichzelven het eerst tot emilie en zeide haar hij had geschreven en welken avond hij weêr voor zoû lezen aan hen allen
vicq sprak hij zacht in zichzelven haar naam uit en die naam klonk zoo onveranderbaar harmonisch toe met die koele bleeke vrouw in haar zwart tulle avondtoilet die koele vrouw van waarheid
en in hem kon niet meer de kalmte blijven het lief geduldige als van zoet kind dat wachten zoû zijn moeder in hem slaakte zijn ziel éen kreet om haar
op den grond als een geveld soldaatje ligt het ventje bewusteloos de vlag in zijn handen geklampt de heele school is éen tumult de meesters komen aan zij dragen hem naar binnen doodsbleek een kleine gesneuvelde
als een schrikgodin met schaakspel en als een vrouw die louis couperus metamorfoze ik liefhad met nirwana toen met anarchisme scheen ze ouder geworden heel serieus
ja emilie met een schaar sneed zij de rozen af zorgvuldig om de knoppen zij was nu genaderd tot het middenperk een lang opgeschoten meisje van vijftien
oudheidkundige die vertelde van griekenland egypte en zijne zuster een jong meisje zij reisde met hem samen en zij zat heel jong met kortgeknipt haar heel kalm en zeker naast mevrouw de
hij zoû pogen willen pogen met alle kracht die hem gebleven was zich niet dood te weenen van weemoed en in het leven te waardeeren het groote geluk van het eene gevondene
een wereld die leed armoede en gebrek en hij zag de aspiratie die ver af was o blijdschap in de oogen voor het éerst
kasteelen die hij in zoû trekken tooverpaleizen in fabeltuinen dat alles lichttrillend vizioen in taal aanklinkend en opschemerend in het perspectief van zijne jonge jaren die nog komen zouden langzaam aan
of was geluk altijd illuzie geén waarheid louis couperus metamorfoze en zou de illuzie zich vereffenen trots alles tot
een deel van göthe om toch iets te weten van göthe maar göthe misschien om het duitsch dat hem zwaar was of om den druk van het boek voldeed hem niet
er was wel de kunst de groote stralende vrouw gezond lachend vitaal en die zei niet zoo zwak zijn schep nu
dan dacht hij aan zijn boek dat hij ontvangen voelde diep in zich en onbevlekt door het mirakel van zijn liefde
aylva was tegenwoordig in eene eenvoudige stemming hij dreef niet binnen deze idee die uit lang vervlogen dagen langs een cirkelgang logisch na zijn annihilatie van daagsche kritiek weêr opschemerde
niet meer het verdriet dat leefde in zijn ziel er aan knaagde als een dier en hem honger deed lijden zoo koud voelde hij zich en hij had zoo honger
rome dreef aan zijne voeten als eene stille zee van golvende koepels en daken in een kling van heuvelen wegwazende in het violet der campagna heel ver
onverstoorbaar noodlottig en liefhebbend het
dat hij misschien ook onbewust van die een trekje van de ander een détail genomen had zonder de minste concrete bedoeling en een oogenblik heel oprecht verklaarde hij dat hijzelve mathilde was
het was iets heel innigs stil thuis te blijven in zijn tuinkamer met de kleine serre terwijl de winterdagen buiten elkander eentonig grijs opvolgden
opstrevend naar firmament van zeven gouden sterren het helmstuk nog altijd door de gravenkroon omprangd en zijn trots was de keten die hing om het
terug weêr naar zijn eigen woning duidelijk zag hij dat hij niet buiten haar meer kon buiten den nauwen ring van haar aanwezigheid
naar zekerheid en veiligheid en kracht begeerig voor haarzelve voor haar eigen gretig ik en vreemd om hem heen m dat leed was dan londen of parijs of nice
juweelen meubels muziek hij bezat een zoölogisch muzeum hij onderzocht het mysterie der planten en het raadsel van de geboorte
neen niet meer hij was het met haar eens zeg hugo zij keek heel diep in een roos mag ik aminta lezen mama zegt van niet
brussel nu heel lange oponthoud eindeloos o waarom maar niet door en eindelijk de grenzen over en de moerdijk
ze was zoo ongelukkig onder zulke buien van hem hij zat te kijken in den tuin er knerpte iets van stappen op zij van het huis
maar dan weêr van zelf heel natuurlijk weg schept maar het schept zelden zonder een duidelijk aanwijsbare aanleiding en ik verzeker u dat dezen keer die aanleiding zoû liggen in uw woorden
mijn mooiste boek dat ik niet schrijf omdat ik zeker ben dat jij de eenige bent die me begrijpen zal als het van lichtspeling die ik even dwarrelen liet voor je oogen geen vierkant papieren ding wordt
metamorfoze sereene meisjes ziel die het leven kalm afwachtte trotsch en hoog en zonder hevigheid van strijd of opstrevende illuzie's had sympathie voor hem gekoesterd omdat zij altijd samen waren geweest
het is nog niet te vertellen het is nog te vaag als ik het nu ga vertellen dan wordt het niet louis couperus metamorfoze zij was niet treurig meer al bleef het een geheim
buiten stonden de dorre boomen van de laan copes melancholiek uit tegen een zware sneeuwlucht loodgrijs een veiligheid was binnen het vuur glom
en toen hij begreep dat hij besluiten moest een plan moest maken en aan zijn daagsche leven richting geven was hij heel treurig en dacht dagen na
werk dan hier aan mijn tafel mag ik ja zeker ik ga toch uit je hindert me anders niet ik kan wel schrijven
maar hij gelooft niet dat hij ooit zal durven om arnold want arnold windt zich op en zegt hem dat hij een pak slaag krijgt kareltje als hij zich met die jongens bemoeit
met die vreemde liefde van een auteur voor de schepselen die hij schept uit zijne ziel en die voor hem leven met het allerinnigste schijnleven hunner eigen zielen
borel is op het oogenblik de eenige hollandsche auteur die heel zuiver is heelemaal zichzelven fijn oorspronkelijk voelt en schrijft en nooit invloed heeft ondervonden van
ik moet ze voor je mama doen in de roze vaas ga je meê hij begreep dat zij gezonden was door zijn moeder die zeker vond dat hij te lang al had gezeten zoo stilletjes in zijn kamer
waarom hij de aminta niet mooi vond hugo lachte dan en meestal moest hij bekennen dat hij niets van den kerel afwist
starrelden in aylva's kamer was het heel stil avondstilte van werken bij lamplicht in een kleine louis couperus metamorfoze nauwe huiselijkheid van fotografieën oude kerkbrokaten en gipsafgietsels tegen den muur
de oude hertog bewoonde een enkele kamer die hij nooit verliet alleen aan het middagmaal zag hij zijn zoon
zwaar in zijn leden als had hij zwaar gedroomd maar zijne agitatie was gezonken en hij schreef dadelijk nu zijn antwoord heel eenvoudig en met hoofdletters die doodstil stonden rustig voornaam
en nu zag hij op de twee van nirwana neêr uit een hoogte die zij niet bereiken mochten want de waarheid was onwaarschijnlijk soms en zoû hij
niettegenstaande hij zoo volhield geen kunst louis couperus metamorfoze te schrijven volhield zijn blague van lollig boek leefde hij zich z mathilde in
lief was het toen zijn boek geschreven was nirwana hij had nog niets omtrent de uitgave belouis couperus metamorfoze paald en het was nog van hèm geheel en al
toen voelde hij al hoe gauw het leven gaat voorbij wat waren ze aardig geweest de indische jongens met hun uniform en gouden pet hun strootjes en hun mond vol wijze woorden
zij hadden toch geärbeid die ouden zij hadden gedacht dat zij de waarheid hadden gevonden even goed als zij de jongeren dat nu dachten
dan dacht hij aan zijn ziel en dat hij altijd dus bestaan moest hebben eeuwig altijd in het verleden dat hij altijd bestaan zoû en dat hij sympathie voelde met andere verwante zielen
in een der partijen een ventje elf jaar bleek blond niet sterk maar dol levendig
en heel stil angstig ging hij zitten op een stoel bij de open deur biten was het de lente jong en transparant zooals ze enkele dagen zijn kan in holland
dan wilde hij niet meer droomen over niets maar nam uit zijn kast een paar boeken om wat te studeeren historie of kunst maar hij voelde er niet meer de acute nieuwsgierigheid naar van vroeger waarom dacht hij
ik ben geen genie als mijn hertog ik ben zelfs geen groot artist je weet ik zeg altijd ik ben een eenvoudige burgerjongen al lijkt het wel eens anders en al geeft de kritiek het niet toe
op zijn zenuwsnikken om niet te laten hooren dat hij huilde het niet te laten hooren in de kamer naast hem waar stemmen klonken een jong paar pas getrouwd
hij twijfelde het heimwee smachtte altijd het heimwee smachtte al nu weêr hij las de bladzijden over hier en daar met een potlood verbeterde hij
dacht hij ik heb mijn moeder niet gekend dolf niet gekend hélène niet gekend emilie niet
waar een zijner voorouders gevochten had in het gevolg van henry v langen tijd verdiepte hij zich met lust in deze studie hij vond het aardig te ontdekken dat de aylva's indertijd verwant waren aan groote engelsche huizen
het was als louis couperus metamorfoze zocht hij op een muziekinstrument dat hij niet kende telkens verscheurde hij weêr het begin dat als valsch klonk en niet harmonisch sloot aan de blankverzen van leonore d'este over
neen anders had emilie dat niet zo geseind ze zal alleen wat zenuwachtig zijn hij had de koorts van angst toen voelde hij heel duidelijk een anderen weemoed wazen door dien angst heen
een roman petrarca neen geheel modern ons daagsche leven hier het is zoo in eens bij me opgekomen aan het diner
het is waar dolf den bergh kwam nu dikwijls en bijna iederen dag aylva had wel vrienden zelfs meer dan vroeger
in instellingen duizenderlei aard vol hoogmoed en ellende was het noodig al het doen der menschheid maar tot welk doel dan hij voorgevoelde wel heel ver en heel hoog
en hun gaf eene glorie die de hare was het was hem in hen eene desilluzie die hem niet meer dan koud beleefd deed zijn maar het gaf aan mevrouw de vicq een grootere macht van toover
dat alles werd gezegd met groote virtuoziteit van invectieve zooals nog nooit gehoord was van
toen haar kind een jongen van zeven jaar gestorven was en niets haar meer bond aan haar man en het dacht hem belangrijk toe te vorschen hoe het leven over haar was heengegaan en hoe het hare ziel zoû hebben achtergelaten
glimlachend correct in zijn rok met bloem heel wit en heel zwart in vol licht terwijl hij de handen in zijn haar een ouden chamber cloak om voor zijn schrijftafel zat
om haar heen waren de kussens in de drukte van haar werk verward geworden een staande rieten werkmand stond open naast haar vol dingen die zij telkens noodig had
zeg ik nu ook als nirwana geschreven wordt is het dor u zij voelde dat hij dit zeide in groote waarheid zij zag hem heel aandachtig aan en er was niet aan te twijfelen en zij moest wel zijne hulde aannemen
er gloeide iets van naakt vleesch wulpschen lach geelgoud brokaat bedrupt met waterblauwen saffier
zijn levensplicht was immers boeken schrijven en nu waren het de zaken de zaken om den roman eerst als feuilleton te doen verschijnen daarna als boek
een bouquet van zachte weeke stralen licht waarin op tafel de bloemen bijna dommelden en alleen maar in het kristal kleine regenboogjes vonkten of in het zilver de vonk vloeide als een
en dat zijn boek was een succes zijn naam een klank van faam werd verbaasde hem zzeer omdat na vosmaers vlugmaar niet één kritiek verscheen
in kunst in liefde in alles hij miste in zich den jubel van het geluk en zelfs als hij gelukkig kon zijn omdat hij lief had zoû hij weemoed voelen
en leed het onder al dat eeuwig jubelen van schoonheid van gezondheid en van eenvoud of was het aan italië sympathisch het zielezieke marmer met sympathie van tegenstrijdigheid
de staatswet zorgt voor de orde en de orde werd de regelmaat van het egoïsme de justitie zorgt voor veiligheid en recht het leger waakt aan den rijksgrens duizend instellingen hebben duizend nuttige zorgen
die geleerd had uit boeken die gereisd had uit exotisme zoû niet kunnen leeren uit den mensch en niet kunnen gaan tot de dichtst bijzijnde stad om éen hongerige te laven
hij was om zijn kunsttwijfel ongelukkig en hij duldde in zijn ongeluk geen ander gevoel dan dat enkele groote leed
en het was hem groote troost omdat hij er vastheid doorheen zag de arabesken in zijne ziel hadden hem dikwijls doen twijfelen aan haar eigen waarheid hij zag nu n zijn waarheid
tusschen de anemonen op het glas zitten in haar mousselinen nevel het trof haar dat het bij toeval natuurlijk weg een plaatje was een sprookje
en niemand was het met een ander eens en men kon niets in het leven noemen dat scherp van lijnen uitstond als een marmeren beeld waar zoû hij de waarheid vinden voor zijn leven had scheffer voor het zijne de waarheid gevonden
hij sliep licht met het beeld van dat dierbare noodlot voor oogen want wat het ook voor smart mocht worden voor zijn ziel hij wilde het niet missen zijn noodlot
deed al zijn overjas aan sloot zijne koffers waar is anarchisme dacht hij waar is mijn boek ik hoû het altijd bij me
en misschien wilde zij niet zien dat hij haar zo liefhad en dwong zij zich alleen de groote vreemde sympathie te behouden zonder liefde de sympathie die zoo nieuw was en bekoorde
hij twijfelde dus niet meer hij nam aan hij had voorbestaan hij was geweest een ridderknaap luitspeelster wichelaar priester non wat meer nog
orde die iets in het gedicht bevroren hield tasso was er in conventioneel poëet aminta herderin zooals zij zijn in vroegere herderromans
waarom breek je altijd je arme woord zoo af het is zoo mooi en je vergeet in je redeneering stijl dat is niet eigendom van iedereen
het niet weten van een zuivere architectuur van roman harmonischen bouw van geheel louis couperus metamorfoze eclectisch gelouterd maar het als van een kind weêrgeven van gehéel het leven van gebeurtenissen gebeurtenisjes die dag schakelden aan dag
een sfinx een minotaur ziet en wil weten en toch niet durft vragen en wat is ze teêr en broos ze zal steviger zijn in marmer
bloemen klank sensatie en emanatie van een ziel hij hoorde niet wat zij zeide en zij vroeg hem iets en hij antwoordde niet en bleef haar voorzichtig aanzien
hij zoû nooit zinken meer en nooit meer verdolen en hij zoû volbrengen zijn heiligen plicht aan het werk gaan moest hij voor altijd van dit sombere slot verlaten zijn vereenzaamd domein dat het zijne geheel nu wel was
zij moest hem geven een beetje haar troost zooals zij toch wel vermocht hugo wil je liever werken wil ik weggaan verveel ik je met mijn verhaal hij kon niet spreken en schudde zacht het hoofd van neen
en firmament zich had verschoven zacht naar een strand het einde van zijn boek de zee lag wijd daar uit het slot van zijn roman vloeide zacht weg als louis couperus metamorfoze rimpeling van zand in element van leven dat nooit te sluiten was
en dat wilde aylva ook niet maar toch dit wilde hij ook niet kwam in de aminta de voorname koudheid van gevoel om zijne practische leukheid van orde die nooit éen hartstochtelijk toeval gedoogde
de signorino gebeld het was een kleine donkere leelijke italiaan met groote gitten oogen en hij had een antieken naam hij heette oreste ik woû mijn koffers hebben