AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
verenigt derhalve al de onversaagdheid welke u door de liefde tot het vaderland kan ingeboezemd worden denkt wel dat gij voor de stad waar het gebeente uwer vaderen rust voor de stad waar uw wieg gestaan heeft vechten moet
de smeden met hun zware voorhamers op de schouders begaven zich ook naar de verzamelplaats bij het weverspand hier stonden reeds ontellijke ambachtsgezellen in gelederen vergaderd zij vermeerderden steeds in getal naarmate de aangekomen vrienden zich onder hun vendel schikten
de vlamingen hebben een heir dat men niet mag misachten het is alsof zij bijeengetoverd waren zij zijn meer dan dertigduizend sterk en hebben paarden en oorlogstuig in overvloed zij bouwen ontzaglijke werprustingen om het kasteel te bespringen onze levensmiddelen en onze pijlen zijn uitgeput en wij hebben reeds enige onzer slechtste paarden beginnen te eten
ja mijn broeder mijnheer robrecht van bethune zit te bourges in berry gevangen en mijnheer willem te rouen van al de edelen die met u bij de graaf waren is er slechts één dit droevig lot ontkomen en dit is geen andere dan de listige diederik
men zou zich wel hebben mogen verwonderen hoe het mogelijk was dat zulk een talrijk leger niet van honger verging mits men in die tijden zelden enige levensbehoeften met zich nam echter was er overvloed van alles men zag er de tarwe in het slijk liggen en de beste levensmiddelen werden er met voeten
de ganse ruiterij bewoog zich eensklaps en rende met furie naar het vluchtende volk de grote slagzwaarden dreven de scharen weldra uiteen en de voeten der paarden vertrapten de weerspannigen in een ogenblik zij waren nochtans niet zonder wraak gestorven want zij hadden zich een bed van geslachte fransen voorbereid
mijn heer vader riep zij komaan laat ons hier niet blijven ik bid u o komaan robrecht verwonderde zich over de vrees die zijn dochter zo schielijk bevangen had
eindelijk volgden de ontelbare troswagens met de tenten en het oorlogstuig beladen het frans leger in tien benden verdeeld en boven de zestigduizend man sterk toog langzaam door de velden en volgde de baan welke naar kortrijk leidde
knotste hij hun hoofden met nijdig geweld tegen elkander door de worging machteloos geworden boden zij geen tegenweer want hun armen hingen slap bij hun lichaam dit feit was echter in minder tijd geschied dan ons tot deszelfs beschrijving nodig is
neen riep johanna rood van toorn dit zal niet geschieden ik wil het niet hoort gij sire ik wil het niet wat zullen die muitelingen welke mijn ooms onthalsd hebben ongestraft blijven
adolf van nieuwland was door de knapen in een zaal van robrechts woning gedragen en op een bed gelegd twee heelmeesters hadden de wonde vermaakt en stonden met diederik de vos bij het ledikant de lijdende gaf geen teken van leven zijn aangezicht was bleek en zijn ogen waren gesloten
een man zou dit voor mij niet zeggen mogen het is waar edelvrouw onze koningin behandelt de vlamingen zeer streng en ik gevoel het grootste medelijden voor de dappere heer van bethune maar ik mag mijn vorsten niet horen
welke harmonie moest op dit ogenblik voor de troon des heren klinken hoe aangenaam moest hem dit plechtig gebed zijn dat als een suizende hulde onder zijn voeten kwam drijven
de hele reeks der euveldaden welke een losgebroken krijgsknecht plegen kan werd door hen uitgeput in de woning van pieter deconinck bleef geen stuk geheel de muren zelf zouden niet recht gebleven zijn indien de plunderaars de tijd niet tot meer misdaden hadden gespaard
zwoer de ernstige en ware beleefdheid af om zich aan de bedriegende politesse en de gemaakte houding der fransen over te geven en op die wijze plaatste zich de belg voor de vreemden gelijk een leerling voor zijn meester
in zulker voege zou vlaanderen wel een echt deel van frankrijk kunnen worden dit is een goed ontwerp ik zal aan de koning dit voorstellen opdat hij de andere leenheren ook tot het gebruiken van dit middel aanporre ik geloof dat dit niet moeilijk zijn zou
wat zou de arme edelvrouw dan geworden indien zij door de fransen ontdekt werd ik heb haar beschermer reeds gevonden antwoordde adolf maria wilt gij een knecht naar de deken der wolwevers zenden dat hij mij kome bezoeken meester rogaert ik ben voornemens onze jonge edelvrouw onder de bescherming der gemeente te stellen
alle dagen komen nieuwe kampers zich bij de vaderlandse schaar voegen en men hoort raar of zelden nog een bastaard het vlaams zijn moedertaal verachten hetzij hij door staatzucht of om ergens van een hooggezeten waal een ambt te verkrijgen zijn naam en zijn oorsprong verloochent
de klokken der omliggende dorpen stormden om hulp en de boeren verlieten hun hutten om de brand te blussen maar het was te laat er stond niets meer van de graaflijke burcht dan de vier gloeiende muren men hoorde de heldere stem van breydel die riep
want de ziel zit gans in de ogen wanneer wij alzo met jagend hart op het bekoorlijkste werk des scheppers staren en rusten mogen zo was machteld wanneer een ridder haar blik ontvangen had en haar engelenwezen eenmaal had mogen aanschouwen scheen het hem dat meer geluk hem toekwam
alle aanval was door gwyde verboden hij wilde niets wagen vooraleer zijn stormtuigen klaar zijnde hij de zege zeker mocht zijn de kastelein van lens was in de uiterste nood zijn schutters hadden slechts een klein getal pijlen meer over dus gebood hem de voorzichtigheid dezelve tot een aanval te bewaren
naarmate de gentenaren zich over het slagveld uitspreidden vlogen de raven voor hen op en gingen verder op een prooi azen men zocht onder al de neerliggenden diegenen wier boezem nog klopte en men droeg dezelve in de legerplaats om ze tot het leven terug te roepen
sedert enige ogenblikken had het gelaat van hugo van arkel een zonderlinge uitdrukking bekomen misprijzen en spijt was erop te lezen hij blikte stijf op de veldheer gelijk iemand die zich had bereid gemaakt om hem te trotsen
weet gij ook dat een geringe wraak mij niet vergenoegt de straf dergenen die mij gehoond hebben moet met mijn waardigheid in evenredigheid staan ik ben koningin en vrouw dit is u genoeg gezegd welke mijner wensen gij zult te volbrengen hebben indien ik u als landvoogd over vlaanderen aanstel
breydel hield zijn mannen voor de deur van de stadsvoogd en verbood hun in huis te treden hij omringde het kwartier opdat niemand zou kunnen ontvluchten en hield zelf de wacht voor de ingang der woning van de
met de grootste snelheid liepen al de beenhouwers verward en huilend naar de plaats waar het gerucht zich deed horen maar het was te laat de chatillon en van gistel waren ontvlucht van de dertig man die hen vergezelden waren er twintig onder de voet geraakt want overal waar zij voorbijrenden vonden zij vijanden die op hen aanvielen
gij vlaming die dit boek gelezen hebt overweeg bij de roemrijke daden welke hetzelve bevat wat vlaanderen eertijds was wat het nu is en nog meer wat het worden zal indien gij de heilige voorbeelden uwer vaderen vergeet
mijn arme valk nu moogt gij niet meer in de dalen van het vaderlijke slot ter jacht gaan want de fransen wonen in ons schone wijnendale zij hebben onze ongelukkige vader in een kerker gezet en aan zware ketens geboeid
dit belette hun echter niet een menigte zware stenen over de wallen te werpen en de huizen grotelijks te beschadigen er werden ook veel inwoners van st omer in de straten onder de stenen
tot hier toe hebben wij de jonge machteld aan hun kennis onttrokken maar wij vrezen dat zij wel eens zal ontdekt worden en het is denkelijk dat die arme jonkvrouw dan ook aan johanna van navarra zal worden overgeleverd
deze woorden waren haar mond nog niet gans ontgaan of de havik viel reeds met de snep op haar hand adolf van nieuwland bevond zich sedert weinig ogenblikken in de nabijheid der schone machteld zijn blikken stuurde hij met bange liefde op haar niet in haar aanzicht maar op haar klederen op haar hakkenij op al wat haar omringde
brakels riep breydel nog een meer voor mijn bijl hij zal de fransen niet meer dienen waar men de jonkvrouw naar toe gevoerd heeft weet ik niet alleenlijk zou men enig vermoeden tegen het kasteel van male kunnen opvatten want de dienstbode heeft die naam tweemaal door de soldeniers horen uitspreken
geneest nu zullen die nare dromen mij verlaten ho ik ben zo blijde hoe dikwijls heb ik bij uw bedstede met bitter hartzeer geweend hoe dikwijls heb ik gedacht dat gij sterven gingt maar nu verdwijnt mijn droefheid wilt gij drinken mijn broeder
ja dit begrijp ik heer vader zodra gij van charles de valois spreekt maar wat kan hij toch voor ons en onze zuster doen luister willem deze morgen met hem ter jacht rijdende heeft hij mij een middel aangewezen bij dewelke wij met gods hulp de koning philippe le bel verzoenen mogen
ja ja antwoordden de ridders tenzij de veldheer aan een onzer de gunst wil bewijzen voor hem de handschoen op te rapen men zwijge riep d'artois ik wil er niet van horen mijnheer van arkel staat gij het uitstel toe
wat hebt gij niet al voor mij gedaan o doorluchtige dochter van mijn heer uw gebeden hebben zo gedurig in mijn oren gezongen uw troostende stem heeft mij het hart zo menigmaal versterkt
na zij in dier voege door laffe aanslagen de stad brugge aan de geldzucht der vreemden verkocht hadden meenden zij te scheiden maar eensklaps vloog de deur der zaal met geweld open en een man drong met geweld door de deurwaarders hij naderde met trotse stap voor de wethouders en riep
gij echte zonen van brugge hebt nu reeds te lang met mij om de hoon geleden de slavernij kunt gij ook niet verdragen maar o hemel wist gij wat mij heden overkomen is gij zoudt als kinderen wenen ho nijpende laster ik durf het niet zeggen de schaamte martelt mij
op de wanden bij de hevige schijn der lamp kon men nog enige geschonden versierselen van romaanse stichting bemerken een vrouwenbeeld zonder handen en waarvan het aangezicht door de tijd was misvormd stond in een nis op het einde des vertreks
bij het leger dat in zeeland geoorlogd had nog meer mannen voegende bracht hij zijn macht tot man toog tot bij st omer om de fransen af te wachten en overrompelde het kasteel van
hoe bang zij allen ook voor de wraak des landvoogds waren riep echter geen van hen heil frankrijk schoon nu onmachtig gloeide de haat tegen de verdrukkers van vlaanderen in hun harten en tussen hun droefheid kwam soms nog een dreigende blik als een vluchtige straal uit hun ogen glimmen
te midden der stad verhief zich een menigte verwarde stemmen die bij pozen de lucht met lange en schaterende galmen vervulden alsof een vorst zijn blijde inkomst deed de beenhouwers konden die zegepralende kreten niet verstaan de stemmen waren nog te ver van hen allengskens naderde de juichende stroom en weldra werden de zegeroepen verstaanbaar
vele fransen zijn onder mijn zwaard gevallen maar god heeft mij tot zich geroepen ik moet u verlaten die overtuiging martelt mij
hier en daar voor de deuren der geplunderde huizen lagen verminkte lijken tussen het verbrijzelde huisraad niets hoorde men dan de woedekreten der soldeniers en het gehuil der rampzalige vrouwen
maar de ieperlingen vielen zo onversaagd op zijn bende dat de fransen na een lang gevecht in wanorde op het kasteel terugvloden mijnheer van lens zijn mannen optellende bevond dat slechts het tiende deel aan de woede der burgers ontsnapt was
hij plaatste zich op het gras en wees met zijn vinger dat hij hetzelfde van adolf eiste deze door eerbied of lust gedreven hernam zijn vorige plaats en bevond zich alzo nevens de vreemdeling
deconinck boog zich diep en zeer ootmoedig voor haar intussen bezag het meisje hem met verbaasdheid want zij wist niet wie hij was terwijl hij in deze houding voor haar stond hoorde men eensklaps een groot geraas in de gang alsof twee mensen bezig waren met kijven
des anderendaags wanneer de vlammen het al verbrand en ter neder geworpen hadden kon men noch mens noch mensenwerk meer aantreffen vlaanderen was van rijsel af tot douai en kortrijk zo schriklijk verwoest dat de franse vandalen zich wel mochten beroemen dat zij het als met een bezem gevaagd hadden
duizenden zwepende wimpels dreven in de wind boven het reizend leger en de zon spiegelde zich met luisterlijke gloed in de uitrusting der trotse benden de paarden briesten hevig en zuchtten onder hun last de wapens krijsten en klonken tegen elkander
le bel ontstak in woede tegen zijn gemalin johanna wier boosheid de schuld dier onheilen was hij verweet haar dit met bittere woorden gelijk lodewyk van velthem een dichter die in die tijd leefde en alsdan zijn rijmkroniek spiegel historiael schreef met de volgende woorden verhaalt
eer willem haar kon antwoorden liep zij reeds terug naar de valk en begon opnieuw haar tijdverdrijf alhoewel zij nog niet ophield met wenen mijn zoon sprak gwyde laat u de woorden der jonkvrouw machteld niet storen gij weet dat argwaan in haar niet schuilt
het moet zijn dat veel vlamingen deze aanmerkingen met mij gedaan hebben want uit alle steden uit alle gemeenten hoort men heden de roep om onze schone moedertaal weder te krijgen
het zou moeilijk zijn de vervoerende blijdschap van adolf te beschrijven hij scheen eer een zinneloos dan een redelijk mens onstuimig waren zijn bewegingen onbekende woorden ontvielen zijn mond en hij vergat zich zo ver dat hij zijn lippen op de hand van machteld dorst plaatsen
geen schrift mocht het licht zien zonder het oorlof der boekkeurders en wie slechts een twijfelachtig woord zelfs zonder inzicht geschreven had mocht zich op geen kleine straf verwachten want die ging zelden verder dan gepijnigd gehangen geradbraakt of verbrand te worden
zijn hoofd stak boven de andere ridders uit en zijn machtig lichaam gaf genoeg te kennen hoe schriklijk zulk een strijder op het slagveld zijn moest die ridder had sedert lange jaren nog geen andere woning dan de een of andere legerplaats gehad
een der spelers stond na enige ogenblikken van de tafel op en smeet de teerlingen met spijt van zich ik wens u allen naar de duivel riep hij ik geloof dat die oude breton de hand niet zuiver heeft want het zou wonder zijn dat ik niet eens in vijftig maal zou winnen nu verveelt mij het spel ik schei er uit
alhoewel zij nu zo beweegloos lag was het echter zichtbaar dat zij zich in haar slaap verroerd had want de strik van haar lange haren was losgegaan en nu lagen de blonde lokken met zachte en strelende golving boven het deksel een glinsterende parel blonk onder ieder ooglid en de hijgingen der maagd waren lastig en brandend
deze bezag het stilzwijgend en met de grootste opgetogenheid zijn gedachten voerden hem reeds voor machteld en hij smaakte op voorhand de vreugd die hij uit de blijdschap der jonkvrouw moest putten nu was de gang van de monnik hem te langzaam en hij was altijd een stap vooruit zozeer dreef hem het ongeduld
de vreugde vervoerde haar zo zeer dat zij beweegloos lag alsof zij van gevoel ware beroofd geweest na enige ogenblikken bemerkte zij dat haar vader niet meer sprak zij riep
een schriklijke vuistslag was het antwoord dat hij op deze roep kreeg bloed sprong hem uit de mond en een ogenblik bleef hij bedwelmd want de slag had zijn hersens fel geraakt gij zijt een schelm een dief schreeuwde jehan
zwijg meester zwijg daarvan want mij dunkt dat de wanden mijner woning dit honend woord herhalen o mijn vriend indien ik op de muren onzer stad gestorven ware dan had ik mij zulke bittere pijn gespaard
morgen vertrek ik uit dit vervloekte land want te lang heb ik die laster verdragen raoul de nesle volgt ons gij blijft als oppervoogd in vlaanderen met de volmacht om het land naar uw wil en in getrouwigheid te bestieren
vooraan reed de tachtigjarige gwyde graaf van vlaanderen op een bruine draver zijn gelaat droeg het kenmerk ener zalige onderwerping en stille droefheid door ouderdom en rampspoed neergedrukt hing zijn hoofd zwaar voorover zijn wangen waren door lange rimpels verdiept
zo sprong de vlaamse leeuwenschaar bij de roep des onbekenden ridders vooruit de fransen werden met zoveel razernij aangetast dat er bij de eerste schok hele hopen neerstortten de slagen der knotsen en de houwen der bijlen vielen zo menigvuldig op hen als de hagel die de vruchten der aarde verdelgt
talrijke hopen volks liepen met onrustige schreden heen en weder de ene had een wapenknots de andere een goedendag of een helmbijl tussen de stromende scharen kon men de beenhouwers aan hun blinkende slachtbijlen gemakkelijk herkennen
een van hen riep hem toe gij jacob zult ze niet goed meer bijten kunnen indien mijn tanden niet zo goed als de uwe zijn morde de oude maceclier heb ik toch een bijl die het bijten lang gewoon is ik zou met u wel twintig maten wijns verwedden wie van ons beiden het meest fransen naar de hel zenden zal
uw genegenheid mijnheer is mij zeer aangenaam ook heb ik voorgenomen u heden om uw goede diensten te belonen genadige vorstin het is mij reeds een zo grote gunst uwe majesteit te mogen volgen en dienen laat mij toe u overal te verzeilen
voorwaar mijne heren hernam van gistel het is de liefde tot mijn koning die mij deze woorden inboezemt ik herhaal het de dood van de belhamels alleen kan het vuur des oproers in onze stad dempen de lijst der hardnekkigste klauwaards heb ik in mijn geheugen zolang deze muiters in brugge vrijelijk mogen wandelen is de rust onmogelijk
willem van henegouwen daar enige verse hulpbenden vindende vergaderde zijn verstrooid leger en trok opnieuw tegen de vlamingen maar ditmaal was zijn nederlaag nog schriklijker want hij werd genoodzaakt op het eiland schouwen te vluchten korts hierop veroverden de vlamingen de stad middelburg met nog vele andere steden
ondertussen werd er aan het franse hof een vredesverdrag opgesteld hetwelk verschillende voor vlaanderen schadelijke punten inhield echter hoopte philippe le bel dezelve door list te doen aannemen
totdat zij met rijke buit beladen weder terug in vlaanderen kwamen de koning van frankrijk door zo talrijke nederlagen overtuigd zijnde dat het hem onmogelijk was vlaanderen door de wapenen nog te winnen zond amedeus van savoye als vredegezant naar de vlaamse veldheer philippus
hij gelukte ten volle in zijn verraderlijk inzicht johanna van navarra ontstak in een hevige woede bij het lezen des briefs de vlamingen in genade ontvangen
breydel bemerkte dat zijn bedreiging het ganse gezelschap met vrees en droefheid had bevangen dit beviel hem niet daar hij zelf tot vrolijkheid genegen was willende dan de moed en de losse vreugd onder hen weder opwekken vatte hij de kruik en de hanapsen beurtelings vullende sprak hij wat duivel mannen waarom zwijgt gij nu
de gewonden worstelden met angst tegen die afschuwelijke vijanden en sidderden van schrik wanneer zij dachten dat ieder dezer dieren een deel van hun vlees eten zou voor hen geen ander graf dan het lijf der
bij dit vaarwel poogde hij zijn hand op te heffen om naar de hemel te wijzen doch hij kon niet meer zijn ogen sloten zich en het leven scheen in hem op te houden
jan breydel bevond zich met slechts dertig zijner gezellen binnen het slot wanneer een menigte ridders en soldeniers tegen hem uitvielen in den eerste stortten veel der beenhouwers op de grond want daar zij geen maliehemden hadden drongen de pijlen der fransen zonder hinder door hun lichamen nochtans duurde dit niet lang op een geringe tijd waren al de vlamingen binnen de muren
de ambachten van brugge beroepen u of gij deconinck wilt loslaten of niet verzint niet lang ik raad het u meester breydel antwoordde van gistel het is u niet geoorloofd in deze zaal te treden verlaat dezelve spoedig
de leeuw van vlaanderen welke ik heden mijn inschrijvers aanbied is een werk dat meer historisch is dan er voor de schriften van die aard vereist wordt de aantekeningen welke onder de bladzijden gevoegd zijn geven de getuigenissen onzer kronieken onder dewelke ik de excellente cronike
de paarden en de ruiters vielen in zo groot getal ten gronde de verwarring werd onder dezelve zo groot dat de vlamingen de strijd gewonnen achtende op de ganse rij met afhielden van juichend te schreeuwen zege zege vlaanderen de leeuw wat wals is vals is slaat al dood
terwijl de jonge machteld haar vader in verrukking bezag hoorde men een groot gerucht van verwarde stemmen aan de voorpoort van het klooster dit duurde slechts enige ogenblikken en alles werd weder stil weldra werd de deur der cel geopend en gwyde de broeder van robrecht trad langzaam en met verslagen gelaat binnen
wacht hernam de deken ik zal het welhaast zien hij nam zijn kruismes en sneed het er omgewonden vlas van de zegel de leliebloemen het wapen van frankrijk gezien hebbend sprong hij vloekend vooruit en vatte de onbekende bij de baard hem bij dezelve heen en weer slingerende viel hij uit
en zult gij al degenen die nog met het zwaard in de vuist staan verlaten en de vijand overleveren ho dit is een verraderlijk werk indien ik na heden leven mag zal ik u als een trouweloze voor onze koning beschuldigen
maar wie belet u dit vroeg adolf ho mijnheer het is een geringe laat niet gegeven over zijn landvrouw te gebieden nochtans zo zij zich volgens mijn begeerte geliefde te gedragen zou ik voor haar verantwoordelijk blijven
o god ik zie de boezemvriend mijns vaders o diederik ik dacht dat allen behalve mijnheer van nieuwland ons verlaten hadden maar nu heb ik de hemel te danken dat hij mij een tweede beschermer heeft toegezonden en ik ik dorst u in mijn geest van ontrouw beschuldigen vergeef die dwaling aan mijn benepen hart mijnheer de vos
op de middag vloog het stof der baan in de richting van moorsele als een wolk boven het omstaande geboomte terwijl de bruggelingen van hun verschansingen hevig juichten gingen er vijftienhonderd mannen van veurne in de stad aan hun hoofd en als bevelhebber hebbende de befaamde krijger eustachius sporkyn
zijt gij veerdig riep breydel ik ben bereid was het antwoord op dit gegeven woord trokken de twee strijdenden hun hoofden gebogen tussen de schouders hun ogen flikkerden onder de gezakte wenkbrauwen hun tanden en lippen kwamen met geweld opeen en dan vlogen zij als twee razende stieren tegen elkander op
zodra de stoet op een zekere afstand der brug en in een bredere baan was mengden zich de heren zonder onderscheid van staat onder elkander ieder zocht een vriend of een makker om de reis door samenspraak en boerterij te verkorten zelfs waren veel vrouwen tot bij de ridders genaderd
machteld liet het hoofd neergaan om het schaamrood dat haar wangen kwam verven te verbergen zij vatte de hand haars vaders en streelde dezelve met dankbare tederheid opgetogen stond maria op de loftuitingen haar broeder gegeven te luisteren zij verblijdde zich over hetgeen zij hoorde en zag de vreugde die adolf treffen moest in een gulden droom vooruit
hierop hieven de heren van het magistraat met weinig andere leliaards ook aan met de roep frankrijk frankrijk leve de koning leve de koningin
licht is het te bedenken wat schriklijk gehuil wat ijslijke verwarring van moordkreten eruit ontstond op hetzelfde ogenblik werden alle deuren ingestoten of verbrijzeld
op het ogenblik dat hij in het vertrek stapte wierp hij zijn blonde haren op de schouders en bleef verbaasd bij de deur staan hij had gedacht dat hij de deken der wevers met enige gezellen zou gevonden hebben maar nu hij deze prachtige jonkvrouw en deconinck voor haar gebogen zag wist hij niet wat er over te gissen
willem van henegouwen had insgelijks een leger te been gebracht en kwam met hetzelve in zeeland alwaar hij de slag aan jan van namen kwam bieden de vlamingen verwonnen hem in een vreselijk gevecht en sloegen hem op de vlucht tot bij
in zijn klooster ter doest zijnde vernam hij dat men bij kortrijk tegen de fransen ging vechten hierop nam hij twee paarden uit de stal en verruilde het ene tegen de verroeste wapenen welke men op hem bemerkte met het andere kwam hij nu aangerend om m de stijd tegenwoordig te zijn
sire riep louis met ontroering o wees hem genadig om mijnentwille heb toch deernis met hem en zijn kind ik smeek u de koning herstelde zich en hernam een strenge uitdrukking
nog enige andere sterke plaatsen de fransen ontnomen hebbende en ziende dat er geen nieuwe vijanden uit frankrijk kwamen zond jan van namen het grootste gedeelte zijns legers naar huis en behield slechts enige keurbenden van ervaren
dit was ook zijn inzicht niet getrouw aan zijn belofte deed hij niet de minste tegenstand terwijl men aldus met de gevangene voortstapte vielen de soldeniers in honende scherts tegen hem uit
het is loffelijk dat gij het lot uwer zuster niet gevoelloos aanziet maar in gods naam stijg uit uw duistere wanhoop glimlachen zegt gij vader glimlachen terwijl onze arme philippa in een kerker zit
zie mijn trouwe vogel riep het meisje terwijl zij de valk met het hoofd naar adolf keerde zie nu geneest mijnheer van nieuwland die wij zo lang sprakeloos hebben zien liggen nu mogen wij weder tezamen spreken en nu zullen wij niet altijd zo in het duister zitten
schrikt zo niet edelvrouw er is een eerlijk ridder met hen het noodlottig uur is dan gekomen ik moet u verlaten maria en de boze koningin van navarra zal mij ook als mijn vader kerkeren ho het zij zo er is een rechter in de hemel die mij niet zal verlaten
een zware vuistslag viel van wederszijde op een borst gelijk de hamer op het aambeeld en ieder strijder week suizelend achteruit maar dit ontstak nog meer woede een somber geloei kwam met de adem ratelend uit hun keel en zij sloegen zich de armen als twee ijzeren gordels om het lichaam nu deden zij elkander door schriklijk geweld beurtelings bukken
leid uw scharen vooruit misschien zult gij met uw verse benden de zege bevechten guy de st pol wilde van geen strijden horen de vrees had hem bevangen hij antwoordde
jan breydel vatte het perkament en hetzelve ontvouwen hebbende bleef hij het lange tijd bestaren zonder dat het hem iets kon verklaren in die tijd waren er buiten de geestelijken weinig personen die lezen konden zelfs waren de edelen meestal nog in de grootste onwetendheid gedompeld
op het ogenblik dat leroux meende te antwoorden ging de deur open en een vlaming trad in de kroeg hij bezag de fransen met losse stoutheid plaatste zich alleen bij een tafel en riep ho waard een stoop bier ras want ik ben haastig meteen meester breydel was het antwoord
uw gevoelens mijnheer zijn loffelijk en verdienen u mijn achting het is mij een ware vreugd nog een edelmoedig mens in wie alle liefde voor de rampzalige landheer gwyde niet vergaan is aan te treffen god lone u om uw
nochtans zo de gevangenis uws vaders zich tegen onze hoop verlengde gebiedt u de godsdienst dat gij op de rechtvaardigheid des heren betrouwe ik heb mijnheer van bethune gezien en gesproken zijn lot is door de goedwilligheid van de kastelein verzacht en hij verzoekt u om zijnentwille niet te wenen
reeds zat hij enige tijd bij de tafel en zijn vermoeidheid begon te verminderen wanneer de deur achter zijn rug openging eer hij zich had kunnen keren om te zien wie er binnenkwam was hij door vier sterke mannen aangevat en ten gronde gesmeten in een ogenblik was het huis vol gewapende fransen breydel worstelde lang met nutteloze pogingen tegen zijn vijanden
de dienstmaagd liep angstig de trap op en wekte de zuster van adolf o vrouw was haar uitroeping rijs haastig van uw bedstede uw woning is vol soldeniers
door deze koude ontvangst voelde johanna van navarra zich grotelijks gehoond nog meer verbitterde zij wanneer zij bemerkte dat veel ogen haar zonder eerbied bezagen en door een misprijzende grimlach hun haat voor haar te kennen gaven
intussentijd waren enige wachten genaderd en hadden de deken der beenhouwers bij de kraag gevat een andere ontvouwde reeds de koorden die hem moesten binden breydel had zolang hij sprekende was weinig acht op deze bereidingen gegeven
och god riep machteld leg uw hoofd neer mijnheer ik bid u spreek niet meer want ik mag u niet aanhoren ik ga haastelijk uw goede zuster maria halen dat zij zich met mij over uw betering verblijde
de twee dekens in de straat zijnde begon deconinck meester jan gij weet dat de leeuw van vlaanderen altijd de vriend des volks geweest is diensvolgens is het onze plicht zijn dochter als een heiligdom te bewaken
onder hen waren meer dan honderd edele ridders welke deze nederlaag niet wilden overleven en met een dolle woede onder de vlamingen hakten allengskens werden zij onder de wallen der stad in de bittermeers gedreven
voor de woning van mijnheer de mortenay was iets zeldzaams iets ijselijks te zien duizend beenhouwers lagen tegen de grond met hun bijlen in de hand en met de ogen dreigend en vol wraaklust op de deur gevestigd
dan zal ik mij uwer waardig maken of de dood zal mij het onverdiend geluk ontroven mijnheer het is tijd ik bid u staak uw dankzeggingen viel diederik uit hierbij voegde hij een gebaar dat als een onherroepelijk vonnis de gelieven met pijn beving zij onderwierpen zich aan het lot
de knechten die tot het huis van graaf gwyde behoorden kon men gemakkelijk uit de anderen kennen want hun rechterzijde was gewaterd zwart en hun linkerzijde goudgeel enigen waren purper en groen anderen rood en blauw volgens de wapenkleuren hunner meesters
maar eensklaps en in weerwil der wachten kwam er een onstuimige golving onder het volk door een onweerstaanbare drukking bewogen deinsden enigen tegen de muur der huizen anderen werden vooruitgestoten en een jongeling met blote armen drong door de menigte tot op de markt
enige gezellen van andere ambachten stapten hier en daar over de neerliggende beenhouwers en zochten de lichamen der gesneuvelde vlamingen om dezelve ter aarde te bestellen alhoewel zij door een innige woede schenen ingenomen kwam geen enkel scheldwoord uit de mond der beenhouwers
welaan spreek riep d'artois met ongeduld kan mijnheer van lens het kasteel van kortrijk niet tegen een hoop voetgangers verdedigen het zij mij geoorloofd u te zeggen dat gij u bedriegt edele heer antwoordde de bode
wanneer hij soms zijn keten pijnlijk wrong en deed klinken scheen het hem dat hij zijn broederen aldus gebonden zag en dat de schandelijkste slavernij hun ten deel was gevallen dan blonk een pijnende traan op zijn
de zon op haar hoogste zijnde galmden de jachthorens met heldere tonen door de vlakte de ganse stoet kwam bijeen en men spoedde zich op een matige tred naar wijnendale terug
zodra adolf in de zaal terugkwam stond diederik van zijn zetel op en sprak mijnheer van nieuwland ik mag hier niet lang meer blijven derhalve verzoek ik u een weinig geduld om aan uw gelaat de nodige ouderdom te geven vrees niet dat iets u schaden zal en laat mij zonder stoornis begaan
talrijke wachten met kruisboog en schild wandelden op de buitenste wallen men kon door de stormgaten bemerken dat veel wapenknechten heen en weer binnen de muren liepen
uw geld uw goud galmde een stem op deze woorden vatte de vrouw een kistje dat achter haar stond en wierp het naar de soldeniers daar mijne heren sprak zij dit is alles wat ons in de wereld overblijft ik schenk het u gewilliglijk
de franse ruiters konden zich niet meer bewegen want men drong hen ten allen kanten tegen de achterste scharen terwijl de lijken en zwaarden de voorste gelederen beurtelings
maar viel de koning in wat kunnen wij voor u gij hebt een verderfelijk voorbeeld aan onze vazallen gegeven indien wij u genadig zijn zullen zij allen tegen ons opstaan en gij zult u misschien opnieuw met onze vijanden verenigen
gedurende de acht dagen die op deze voorvallen volgden verlieten nog meer dan drieduizend burgers de stad brugge en begaven zich te aardenburg bij deconinck ofte damme bij de deken der beenhouwers
de stem van de jonge gwyde die hen bij het vaderland bezwoer om te blijven staan gaf hun moed genoeg maar dit hielp niet het geweld was te groot en al wat zij op de bede huns veldheers doen konden was hun ontwijking zo langzaam mogelijk uit te voeren
maar de fransen dit bemerkende trokken in allerhaast naar atrecht af en lieten hun legerplaats ten roof der vlamingen die een grote buit maakten en al de werken welke de fransen gebouwd hadden afbraken en vernietigden de stad bassée werd voor de tweede maal door hen veroverd en de voorgeborchten der stad lens afgebrand
wanneer zij allen in de zadel gezeten waren bracht machteld haar lippen bij het oor der snikkende maria en sprak haar van adolf een belofte van onverbrekelijke liefde en veel troostende woorden ontving de zuster voor de edelmoedige jongeling
dit waren vlamingen die hun vaderland verloochend hadden en de gunst der vreemden door laagheid poogden te verkrijgen zij roemden op de schandnaam van leliaard als op een erewoord
de tweede bende stond onder het bevel van renauld de trie en telde drieduizend tweehonderd zware ruiters zij waren op hoge en sterke slagpaarden gezeten en droegen een breed en blinkend zwaard op de
nooit zag ik iemand zich zo dapper gedragen de vijanden vielen voor zijn zwaard bij hopen neer hij was altijd te midden der fransen en stelde zich honderdmaal in levensgevaar
beef ik heb nog zonen die mij wreken zullen en gij gij zult op uw bed niet sterven gij weet dat een mens in zijn stervensuur niet liegen kan
hoe eer hoe liever want mijn gedachten zijn reeds te bourges bij de leeuw van vlaanderen mijn heer en vorst gij zijt zo jong heer ridder uw gelaatstrekken gelijken wel naar die van mijnheer robrecht maar het verschil van jaren is te groot
de mortenay riep van gistel met drift gij zult mij rekenschap over deze woorden geven mijne heren viel de landvoogd terug in ik verbied u elkander in mijn tegenwoordigheid nog te spreken uw degens zullen uw twist beslissen
zijn ziel zweeft op zijn lippen en wellicht is zijn stervensuur nabij hij vraagt om u nog te zien eer hij de wereld verlaat ik bid u dan mijn broeder bewijs hem die laatste gunst
harnassen van ruw ijzer omvingen hun lichamen en platen uit één stuk gevormd waren overal aan hun leden geriemd het orléansgebied had die mannen meest geleverd
hier gevoelde machteld dat zij iets zeggen ging dat de zieke ridder niet weten mocht hoe kort zij haar rede ook afbrak klonk het woord gevangenis echter zeer vreemd in de oren van adolf de tranen die hij bij zijn ontwaken op s meisjes wangen bemerkt had gaven hem een angstig voorgevoel
de deken der beenhouwers wierp een verachtende blik op de soldenier die aldus met zijn ongeluk spotte deze hernam bezie mij toch zo fel niet vervloekte klauwaard of ik sla u in het aanzicht
jan willebaert van torhout had zich ook met enige mannen onder het bevel van sporkyn geplaatst alle ogenblikken kwamen eenzame ridders bij het leger zelfs waren er uit andere landen of graafschappen die zich alsdan in vlaanderen bevonden en niet aarzelden tot de vrijmaking der vlamingen mee te werken
nu ook is het mijn wil dat hij uw hand ten toon zijner trouw en vaderlandsliefde ontvange heden nog indien god het toelaat zal ik u de man uws harten schenken
laat u door de woorden eens ongehoorzamen vazals zo licht niet verleiden mijn zoon sprak hij ik wil echter niet onverbiddelijk zijn indien men mij bewijzen kan dat hij slechts door vaderliefde en niet door trotsheid gedreven werd
wanneer wij met onze armzalige philippa zonder argwaan te corbeil kwamen heeft uw koning de gastvrijheid geschonden en ons allen gekerkerd betaamde deze verraderlijke daad een rechtzinnige ridder zeg
heb ik niet gezien dat gij de dobbelstenen nat maakte en mij aldus valselijk mijn geld hebt afgewonnen gij zult mij alles wedergeven of de breton gaf hem geen tijd om voort te gaan maar toog zijn brede degen uit de gordel en kwam onder ijslijke lasterwoorden vooruit
zo kostelijk en zo prachtig waren de andere bijzijnde vrouwen in verschillende stoffen en kleuren gekleed de koningin van navarra kwam met de ganse stoet op een stille tred aangereden en wendde de ogen met spijtige nieuwsgierigheid naar deze vrouwen die zozeer bij het zonnelicht glinsterden
eensklaps zag hij mijnheer louis de clermont met zijn banier een weinig verder staan vlaanderen de leeuw riep broeder willem die standaard is mijn alsof hij dood gevallen ware liet hij zich te gronde gaan kroop op handen en voeten onder de paarden heen en stond nevens louis de
de wetten in het frans zijn alleen officieel in het vlaams overgezet gelden zij niet voor het recht de vonnissen worden ook steeds in het frans uitgesproken en het is onlangs te gent gebeurd dat een man ter dood veroordeeld werd zonder een enkel woord der beschuldiging of van het doodvonnis te hebben verstaan
de deken der wevers keerde zich naar het midden der markt en naderde bij de nog rechtstaande galg de lichamen der gehangen vlamingen waren er afgedaan en reeds begraven maar de acht stroppen had men er met inzicht aangelaten als een gedenkteken der
snel als de bliksem vloog hij briesend op de fransman en omarmde hem met zulke razernij dat de ribben in zijn lijf kraakten maar deze rolde en wrong zijn leden als slangen om breydels lichaam en dit met een kracht die door kunde en gewoonte was gestijfd
ik hoop mijnheer dat gij als een eerlijk ridder mij voor alle laster zult bewaren ik zweer u edelvrouw riep de cressines door s meisjes onderwerping aangedaan dat er u niets zal gebeuren zolang gij onder mijn bescherming zijn zult
nu hing er geen slagzwaard meer aan de zadel van de franse veldheer een lange degen had dit zwaar wapen vervangen de ijzeren platen blikkerden ook niet meer op zijn benen
de grote slagzwaarden die aan hun zadels hingen slingerden heen en weer en vielen met klinkend geluid op de ijzeren deksels der paarden hieruit sproot een akelig gerucht dat hen als een gedurige krijgsmuziek op de baan vergezelde
en zal vlaanderen de geëiste sommen opbrengen en zult gij ons het nodige geld bezorgen om de kosten die uw ongehoorzaamheid ons veroorzaakt heeft te vergoeden
dwalend en flauw blikte hij op degenen die hem kwamen verlossen zijn zwakke wimpers hadden geen kracht meer om de verduisterde oogappels voor het gloeiend zonnelicht te behoeden jan borluut herkende de ongelukkige adolf van nieuwland
de dienstbode die ver was van het verraad te vermoeden trok de grendels weg zij opende de deur met meer spoed dan zij op een andere tijd hiertoe zou gebruikt hebben maar hoe groot was haar verbaasdheid wanneer acht franse soldeniers na de vlaming in de gang kwamen gedrongen
van alle kanten vielen de zwaarden op hem doch hij wist zich zo wel te verdedigen dat hem slechts enige zware kneuzingen bezeerden hij deed niet merken dat hij het op de standaard gemunt had ja keerde er zelfs de rag naar toe maar zich plotseling omkerende hakte hij de arm van de vaandrager ineens af en scheurde de gevallen banier aan stukken
het meisje beefde bij het horen dezer woorden de moed begaf haar gans en wellicht zou deze aandoening haar de spraak benomen hebben indien andere droeve gedachten dezelve niet hadden verminderd
mevrouw sprak hij duid het mij niet ten kwade dat ik uedele verzoeke aanstonds met mij te gaan ik kan geen enkel ogenblik meer beiden ik zal u gehoorzaamlijk volgen antwoordde machteld terwijl zij haar tranen
de katelijnestraat was op haar gehele lengte met sneeuwwit lijnwaad en lange loofkransen behangen de huizen der leliaren droegen verwelkomende jaarschriften
omdat het getal der inschrijvers mijn hoop is te boven gegaan heb ik de lezer iets boven de voorwaarden willen geven men zal voor ieder boekdeel een titelplaat vinden die door s konings schilder gustaf wappers op hout getekend is en door de bekende kunstenaar brown
onder uit dit hulsel viel een doek van het fijnste lijnwaad langs haar wangen over haar hals en schouders tot bij het midden van de rug boven uit de top der kap aan een gouden knoop hing een doorschijnende sluier
het geschreeuw der beenhouwers had een menigte volks gewekt dat uit alle tenten uit nieuwsgierigheid kwam toegelopen de een zonder kolder de andere zonder wambuis zodra zij de oorzaak des geruchts vernamen begonnen zij met razernij om het lichaam van brakels te roepen geeft hem ons schreeuwden zij zijn bloed zijn lijf
zijn hebzuchtige ministers en bovenal enguerrand de marigny dreven hem dagelijks aan tot het opleggen van schattingen en gabellen ondanks het gemor des volks en de voortekenen ener omwenteling
een razende wraaklust in het hart van de vlaming de soldeniers gingen gedurig voort met lasteringen tegen hem uit te galmen en werden nog bitsiger om zijn stilzwijgendheid bij de brug van het slot hielden zij eensklaps op met lachen en hun aangezichten verbleekten van angst en schrik
ouderdom noch kunne werd geëerbiedigd vrouwen en kinderen verkracht of vermoord en hun lijken zonder begrafenis de roofvogels overgelaten in dier voege begonnen de fransen hun tocht de geringste vrees het minste berouw kwam de vreemde booswichten in dit misdadig werk niet treffen
de vlamingen dit door vluchtelingen verstaande betreurden hem met droeve klachten en zwoeren dat zij hem niet ongewroken zouden laten wanneer het nieuws van de uitval des zeeslags in het frans leger kwam bevond hetzelve zich bij rijsel op de
wee mij wat grievend zwaard gaat door mijn boezem mijn vader ik sterf met hem reeds voel ik de dood in mij ik wil hem zien haast u kom o kom ras hij sterft hij adolf
aan de andere zijde des konings reed louis hutin zijn zoon ootmoedig in zijn grootheid en goed van inborst was de jonge vorst medelijden voor deze nieuwe onderdanen blonk op zijn gelaat en de ogen der burgers vonden steeds een minzame glimlach op zijn aanzicht
de chatillon luisterde aandachtiglijk op de raad der koningin en verwonderde zich innerlijk over haar slimme staatkunde dewijl zijn eigen wraakzucht hem tot boosaardige dwingelandij aanporde verblijdde hij zich grotelijks dat hij aldus zijn driften en de begeerte zijner nichte mocht voldoen
indien ik nog op de eer van frankrijk drinke dan straffe mij god riep hij robert d'artois ontvlamde in woede hij sloeg zo sterk met zijn schaal op de tafel dat de drinkvaten der andere ridders opsprongen hij riep bij god mijnheer van arkel gij zult op de eer van frankrijk drinken ik wil het
machteld had zich als zinneloos nevens het hoofd van adolf neergeworpen de schaamte en de zedigheid harer kunne vergat zij op dit ogenblik zij had haar lippen meermalen zonder het te weten op de bleke wangen haars beminden geplaatst haar tranen vloeiden bitter en droeve snikken gingen brandend uit haar beklemde borst
machteld de schone jonge dochter van de leeuw van vlaanderen stond vooraan en viel de eerste onder het gezicht der koningin haar kledij bestond uit de volgende stukken een lange puntige hoed van gele zijde op zijn gehele lengte met rood fluwelen linten overvlochten zwaaide met losse zwier boven haar hoofd
hij besloot op het aandringen van de franse veldheer zich met al de edelen die hem bijgebleven waren voor de voeten van philippe le bel te gaan werpen en hem door deze ootmoedige hulde tot medelijden te brengen de afwezendheid der koningin johanna streelde hem met de blijde hoop dat philippe le bel niet overbiddelijk zijn zou
de staatjuffer die aan deze vreemde gebaren niets verstond naderde de vorstin met eerbiedige beleefdheid en vroeg belieft het uwe majesteit nog langer te waken en zal ik een grotere kandelaar met meer waslicht halen
haar hoofden bogen zich dieper haar tranen barstten overvloediger uit haar ogen en haar gebed werd weder onvatbaar want de benauwdheid ontnam haar de stem
hier en daar liep nog een fransman voor een klauwaard die hem vervolgde maar dan viel hij welhaast op een ander wapen en stierf enige stappen verder deze wraak duurde totdat de zon reeds boven de kim stond en de lijken van vijfduizend fransen beschijnende het gestorte bloed kwam opdrogen
neen neen riep de breton terwijl hij de teerlingen behendiglijk uit zijn handen liet rollen de kans kan verkeren ziet gij wel twaalf hierop wierp jehan de teerlingen onachtzaam op de tafel
o laaft mij ook een enkele druppel water bij de passie onzes zaligmakers ik bezweer u broederen maakt mijne lippen nat en bevrijdt mij van de dood
nu is mijn land verbeurd ik ben de geringste onder ued geworden en mijn grijze haren mogen de graaflijke kroon niet meer dragen gij hebt een andere heer
er zijn vrouwen wier gelaat het hart der mannen als een toonkundig snarenspel vervoert en betovert wier gelaat zoveel zoete vrede en onbegrijpelijke schoonheid verenigt dat men hetzelve lang in stille verrukking beziet zonder dat een enkel gedacht onze bespiegeling komt storen
zijn de gentenaren vlamingen als wij sprak een andere klopt hun hart voor de vrijheid en wonen er ook wel macecliers in gent heil brugge daar is de echte stam
zijn aangezicht droeg de kentekens der diepste ontroering der hevigste woede en der zorgelijkste vrees zodra hij zich van tussen de dichtgesloten burgers had losgemaakt wierp hij een wilde blik over de markt sprong als een pijl vooruit en riep mijn vader o mijn vader gij zult niet sterven
de gulden ridder die door zijn eigen gestalte en door de hoogte van zijn paard boven het ganse slagveld zien kon bemerkte de beweging van lebrum en verstond zijn inzicht het was duidelijk voor hem dat de st pol met de legertros wilde ontsnappen bij gwyde naderende gaf hij hem het voornemen van de vijand te kennen
op dit ogenblik hoorde men de deur der cel op haar hangsels krijsen een non opende dezelve en liet de gulden ridder binnen het tengere lichaam van machteld werd stijf haar ogen hechtten zich twijfelachtig op degene die voor haar stond en zijn armen opende om haar te ontvangen
er waren zetels met gouden boordsels en gewrochte kussens nevens dezelve stonden twee kunstige zuilbeelden de vrede en de macht die met hun verenigde handen een kroon van lauwer en olijftakken boven het hoofd van philippe le bel en van johanna van navarra moesten reiken
na zij de drank in de zilveren schaal geschonken had stak zij haar rechterhand onder het hoofd van adolf en het wat oplichtende bracht zij de schaal aan zijn mond de ogen des ridders gingen wijd open en hechtten zich met een vreemde uitdrukking op de jonge maagd
adolf van nieuwland was alleen met gwyde en zijn vaandrager blijven staan zodat zij van het leger gescheiden waren en een gewisse dood te verwachten hadden
de liefde die het altijd tot zijn graven gedragen had werd door medelijden nog heviger en het barstte in gemor tegen die eedverbreking uit maar de franse krijgsbenden die overal in menigte lagen en de onenigheid die onder de burgers heerste maakte de oprechte klauwaards voor die tijd moedeloos
de grote kroonvaan ontrolde nog haar schitterende wapentekens haar zilveren leliebloemen en al de vonkelende paarlen waaruit het zinnebeeld van frankrijk gevormd was gwyde wees met de hand naar de plaats waar de vaandrager stond en riep tot de gulden ridder dat is hetgeen wij hebben moeten
de gepijnigde jonkvrouw joeg haar handen bevend en met drift over de verlamde leden van de ridder zij meende enige troostende woorden uit te spreken maar haar stem versmoorde in doffe snikken dan hernam adolf
daar breydel geen ander wapen dan een kruismes had smeet leroux zijn zwaard en rondel van zich en bleef alzo ook zonder wapen hij keerde zich naar zijn makkers en sprak ha sa wat er ook gebeuren moge wil ik niet dat men mij helpe het gevecht moet eerlijk geschieden want mijn vijand is een brave vlaming
uw kind herhaalde philippe le bel twijfelachtig nu dacht hij aan johanna van navarra die de dochter des graafs van vlaanderen niet gewillig zou loslaten hij dorst de goede ingeving zijns harten niet volgen want hij vreesde de toorn der trotse koningin johanna te zeer
hun kokers waren met pijlen gevuld en een korte degen zonder schede blonk aan hun gordel dit waren de krijgslieden uit het zuiden van frankrijk gekomen meer dan de helft waren spanjaarden en lombarden jean de barlas een moedig krijger reed heen en weer bij die twee scharen en gebood over dezelve als
het was de fransman onmogelijk het geweld der beenhouwers te wederstaan te meer daar deze laatsten in groter getal dan hun vijanden waren ook was er een uur later geen enkele sterveling meer in male dan alleen diegene welke op vlaamse bodem het leven ontvangen hadden
voorts zult gij de deuren der huizen waar de fransen geherbergd zijn openlopen en alles vermoorden ja maar meester bemerkte een der aanleiders wij zullen de fransen niet van onze stadgenoten kunnen onderscheiden dewijl wij ze meest te bed en ontkleed zullen vinden
onze wethouders zijn achtbare en wijze heren de grootste verbaasdheid deed zich onder de wevers op en velen smeten grammoedige of verachtende blikken op degene die deze laffe woorden gesproken had
mannen van brugge schreeuwde hij het gaat er om leven en vrijheid wij zullen die verraders eens gaan leren hoe de bruggelingen geschoend zijn en of er wel een pond slavenvlees onder ons te vinden is al denken zij het
zij zeggen dat wij een hoop slechte honden zijn maar zij mogen god bidden dat zij niet terdege gebeten worden die honden hebben goede tanden de beenhouwers lachten hartelijk om de schertsende woorden van hun deken zij bezagen met inzicht een stokoude gezel wiens grijze baard zijner jaren getuigde