AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
een doel zoo moeilijk een doel en in hare avondloomheid na een prettigen dag voelde zij het gemis van een doel niet smaakte zij de zachte wellust hare gedachten te laten glijden met de loome avonduren meê in een egoïsme van welbehagen
cornélie thuis kwam voelde zij zich pleizierig en luchtig en vroolijk zij ging niet meer uit stookte met veel hout haar vuur op voor den avond die kil werd en soupeerde alleen met wat brood en gelei om niet uit te gaan voor haar diner
op de console speelden hare vingers met de orchideeën in een venetiaansch glas zij was nog wat bleek maar beheerschte zich hoewel haar hart klopte haar borst hijgde
en toen zij hem iets vroeg zei hij niet veel schudde vaag goedkeurend het hoofd en bleef zitten ongemakkelijk strak hij wist niet wat te antwoorden hij wist niet hoe te bewonderen hij vond haar onartistiek
ik wil je even alleen spreken neen jawel hoor me nou eens even kalm aan als je kan ik ben ook kalm dat zie je je hoeft niet bang voor me te zijn ik verzeker je dat ik je niet zal mishandelen en zelfs niet zal vloeken
de prins en urania de dikke satijnen dame en het colosseum en de martelaren en duco en mevrouw van der staal
toen hij afscheid genomen had toen iedereen weg was was zij gezonken in-een had men haar naar bed gebracht dadelijk weg uit zijn oog had zij gevoeld hare ellende en hare zwakte
hij amuzeerde cornélie die dacht aan belloni als hij ongeduldig werd omdat de gasten niet kwamen als hij uitvaarde tegen de jonge blanc becs van kellners die de marchesa voor de goedkoopte in dienst nam
nou als ze zien dat je geld zendt zal je wel weêr voor ze bestaan zij haalde de schouders op dat kan me niet schelen ik had medelijden met ze het speet me dat ik niet meer kon zenden
urania haalde haar ivoren doosje uit den zak en gaf het aan cornélie en terwijl cornélie zich even poeierde zag zij hare vriendin aan
en gilio die zich verveelde had ook zoo naar haar uitgezien och neen urania was niet meer jaloersch
trok zij in de kamers die zij na veel e ids aargang zoeken en trappenklimmen met duco van der staal had gevonden het was in de via dei serpenti vele trappen op een suite van twee ruime maar bijna geheel ongemeubileerde vertrekken
en den volgenden morgen vroeg terwijl cornélie nog in bed lag niet meer denkende aan gisteren avond maar peinzende over een fraze in haar brochure werd er geklopt
vergeef mij fluisterde hij met een snik in zijn keel neen zeide zij en zonder meer sloot zij de deur achter zich hij bleef nog een oogenblik zoo geknield
de witte kanten sleep schuimende van volants de zwarte kanten tuniek er over heen geschulpt en bezaaid met staalpailletten en blauwe steenen
en zij zag hem steeds dichter naderen terwijl zij den rug half keerde tegen de zaal hij naderde en uit zijne nadering scheen een web uit te stralen waarin zij als gevangen bleef hij was nu vlak bij haar hij stond vlak achter haar
de suite der zalen was bijna geheel verlaten de dichte drom der gasten stond opgehoopt langs de zijden der groote danszaal om er de pavane te zien dansen wat is er cornélie
maar spreken moet ik je alleen we kunnen na onze ontmoeting en na het bal van verleden week zoo niet van elkaâr gaan je hebt zelfs geen recht me zoo de deur te wijzen
rank met gebroken bewegingen liggende op den langen stoel in haar niet geheel meer frisschen peignoir waarvan het rose verbleekt de kant verkreukeld was
zij was blij eenigszins onafhankelijk te zijn hoewel zij voelde het egoïsme van die onafhankelijkheid maar wat had zij voor haar kring kunnen doen na het éclat van hare scheiding
en zij bekende zich daar in dat rijtuig naast hem rondom hen heen de zachtglooiende heuvelen wegpaarschend in den avond voor hen uit het verglanzende mauve achtige roze van een nauwlijks goudenen zonsondergang
zij staarde met groote oogen streek over het voorhoofd als zag zij het niet duidelijk in toch ging zij voort
heel gaarne met heel veel pleizier mrs holt gaf haar de hand die zij drukte en verloor zich tusschen andere gasten cornélie was opgestaan terwijl hare knieën knikten zij bleef staan half naar de zaal gekeerd kijkende in den spiegel
hij zei het als vroeg hij verontschuldiging zij glimlachte door hare tranen heen maar herhaalde dat zij niet alleen kon blijven en dat zij met hem meêging naar belloni dien avond
zij was twee weken in sienna geweest maar sienna had haar beklemd de sombere straten de doodsche paleizen en zij had gesmacht naar rome
wist zij niet alles van de manoeuvres van tante lucia belloni en had tante lucia hem niet dezer dagen gewaarschuwd dat zij gevaarlijk was demonisch des duivels zij was een heks
die haar baan zoo gehoorzaam beschreef zoû een mensch zijn geluk en zijn leven wel vinden als de bloem en de vogel ze vonden als de wolk weg dreef in de zon en de ster haar hemelbaan volgde
hier moeten de danseurs zich verzamelen laten wij dan hier op ze wachten het is hier lekker frisch zij zetten zich op de bank ben je beter vroeg hij je deedt zoo raar in de zaal ja ik ben beter
zij stak hem hare hand toe over de tafel en hij drukte hare vingers cornélie hernam hij zacht ja ik voel dat je waar bent
zij dong niet lang zij kreeg het paneel voor honderd-en-twintig lire zelve droeg zij het in de victoria en zij reden naar zijn atelier zij torsten samen den engel de trappen op glimlachende als torsten zij binnen zijn woning een rein geluk
en dat zij duco's conversatie op prijs stelde zonder zich te laten weêrhouden door wat men dacht en vond en dan vroeg zij mevrouw van der staal wie was
zij chaperonneerde de aanstaande prinses en zij was zeer bevriend met dien jongen man een hollandschen schilder die in rome studeerde
en zij zag in den spiegel zij zag eerst haar eigen gedaante hare ranke mooie vormen in haar toilet van zwarte en witte
hij hij zag ze voor zich hij richtte de schachten der zuilen omhoog hij flûteerde de strenge dorische zuil hij boog week het ionische kapiteelkussen rond
dank je dat je me even met je hebt laten spreken nu is tusschen ons alles in orde daar ben ik zeker van en nu tot ziens tot ziens
eens dat gilio met haar sprak zij zittende en hij staande en de hertogin di luca en de gravin costi beiden op hem toekwamen
hij schonk nauwlijks haar glas vol en toen het eindelijk laat was en cornélie opstond en in haar arm urania's arm trok en den prins aanzag met een blik van triumf dien zij beiden begrepen tusschen elkaâr fluisterde hij aan haar oor
je vindt altijd wat je moet niet zoo moeilijk zijn ik vind die twee hollandsche poppetjes aardig ze hebben geen geld je vindt altijd wat je niet vinden moet
zij had het druk urania de reorganizatie der huishouding indertijd overgelaten aan een arme bloedverwante die nu in rome van een pensioen leefde kostte haar veel tijd
en zijn ideeën over liefde wiegelden heel vreemd in een te wijd en onwezenlijk evenwicht zonder overgang en
het kind was trotscher op hare verzameling staaltjes dan een italiaansche prins op zijn schilderijen zeide de baronin von rothkirch maar niettegenstaande die belachelijkheid die ijdelheid werd het mooie amerikaansche meisje
hij ging daar niet heen hij ging zelfs niet officieel naar zijn nicht niet naar hare receptie's maar hij zag haar toch uit familierelatie uit vriendschap nu smeekte hij urania hem toch niet te verraden het kon hem kwaad doen in zijn carrière
maar nog valscher brutaler perverser men gaf zelfs niet meer voor dat men aan de leugen geloofde hierin was een brutale oprechtheid de leugen werd geëerbiedigd maar niemand geloofde aan ze
als zij hem nu weêr sprak zoû zij zegevieren met wat zij aangeleerd had als vrouw die op zichzelve had gestaan en zij stond op en opende de vensters en kleedde zich in een peignoir
verdomd siste hij in zijn snor zoû je me soms willen slaan en mishandelen ging zij minachtend door hij beheerschte zich
hij had het dadelijk doorzien dat hij deze vrouw overheerschte en zij had gevonden in hem haar meester haar eenige want geen andere man drukte over haar neêr met dit
en deze vrouw was het kind van haren tijd maar vooral van hare omgeving en daarom zoo weinig af strijdigheid tegen
in nice hadden zij een aardigen winter gehad maar met een cosmo politischen club van kennissen want hoewel haar nieuwe familie heel vriendelijk was was ze zeer
en vooral gemakkelijk zooals zij overal gemakkelijk was met een tact van assimilatie die hem trof als een bizondere harmonie hij dacht aan den vorigen avond maar hij sprak er niet over
en zeide dat zij haar nu doorzag bekende dat de marchesa haar op het hart had gedrukt voorzichtig te zijn voor cornélie en haar een gevaarlijke vrouw had genoemd
maar het had niet mogen blijven zij was terug gedwongen in dien schijn de conventie de walgelijke comedie van het leven het was om haar heen als eén leugen schitterender dan in den haag
met iets innig omstrikkends met zoo een fluweelige loomte van liefde als hij niet vermoed had in haar met haar kouden flirtscherts tegen hem
nou maar mooier kan ik het niet hoor zoo moet je het nu maar goed vinden vertel me nu eens iets van rome hoe leefde je daar waarom moet ik je daarover vertellen omdat ik er belang in stel
heeft u ooit liefgehad neen ik heb geen menschenkennis en ik had nooit lief u is zoo gedecideerd altijd
zij dacht er steeds aan met aandoening hoe was zij aangedaan geweest tijdens die wandeling voorbij de post heen en weêr
wat zoû het zijn maar zij weigerde nog te zeggen de vetturino reed hen het ugo door naar den tiber daar hield hij stil voor een donker winkeltje van bric à brac die tot op de straat gestapeld lag
cornélie beschreef het karakter van haar man in zijn grofheid de natuur van een vrouw niet begrijpende en niet toegevende dat een vrouw naàst hem stond en niet beneden
op een avond na het diner stelde hij voor allen te gaan naar de ruïnes de maan scheen dat was wondermooi maar mevrouw was bang voor malaria de meisjes voor roovers en zij gingen alleen duco en cornélie
soms vind ik dat vermoeiend ik moet er zooveel om lachen ze zijn toch wel lief dan de schoone urania die vertelt mij alles ze is zoo mededeelzaam als ikzelf op dit oogenblik en rudyard dien zie ik ook voor me
en intrigeerden tegen elkaâr hadden een welwillenden feestlach en ontvingen iedereen men was het er algemeen over eens dat de baronin veel werk had gemaakt en haar boom prachtig was en haar slaapkamer aardig omgetooverd in een
en mijn arme natuur heeft daar soms behoefte aan wat heb ik in mijn leven niets dan jou alléen jou ik ben heel blij je vriendschap te bezitten ik ben gelukkig je te hebben ontmoet maar waarom mag ik niet eens vroolijk zijn
van rheumatische pijnen zij liet alles achter wat zij van mrs uxeley ontvangen had hare rijke garderobe van afhankelijkheid zij trok een ouden japon aan zij ging als een misdadigster
naar de predicatie der kleine meisjes en jongetjes die beurtelings op een estrade klommen en het verhaal van de geboorte deden sommigen verlegen een versje opzeggend voorgefluisterd door een angstige moeder
word mijn vrouw zij zag ernstig voor zich en liet het hoofd een weinig hangen en staarde voor zich uit zij aten niet meer de twee italianen stonden op groetten en gingen heen zij waren alleen
en de enkele andere burgerlijke millionair elementen zochten haar natuurlijk op maar zij hield die terug en gilio vond dat goed
rustig zat hij tevreden met haar samen te zitten en hij dronk zijn koffie en zei nu en dan een woord en wees haar op een type of op een mooie vrouw die
en de hare kronkelende arabesk was teruggesprongen trillende spiraal en had gekruist een donkere lijn van vroeger een sombere weg van het verleden
zij had bij elkaâr gezocht als met een zuinigheid wat nog over was en nog goed en van die overblijfselen had zij zich een nieuw bestaan gemaakt maar dit nieuwe leven kon niet ademen in de oude atmosfeer
hij sprak nog zacht aan haar oor met die stem waaronder zij als niet telde als was zij niets als bestond zij alleen door hem
haar ziel verlangde maar een ziel maar haar mond naar een zoen haar armen naar hèm éenmaal haar man en zich omwentelend in hare kussens vroeg zij uit het diepst van zich zelve wringend de handen
stil je bent een kind een onbezonnen kind en je vader laat je alleen reizen om dear old italy te zien
maar hij zeide haar niets van zijn gedachten wetende dat zij vooral in hare stemming van bitterheid ze niet begrijpen zoû en er geen steun aan grijpen kon
zij bedekte haar gezicht met haar wuivenden waaier en hare vingers trilden hevig haar geheele lichaam sidderde dat is mooi van u gedacht zeide mrs holt het doet mij pleizier u ontmoet te hebben er is voor mij in hollanders altijd een charme
als spookte het colosseum en het geheele verleden van rome keizers gladiatoren en martelaars schaduwen slopen om als kruipende wilde beesten
hij vertelde intimiteiten uit het leven van leo xiii de wijze waarop hij over dit alles sprak had iets boeiends
al is het langs een heel vreemden omweg waarlangs jij jij vooral hebt gedwaald jou vooral beheerscht die wet ik ben overtuigd dat je nog van mij houdt
ik smeek je help mij wat is er kom meê zij had urania bij de hand als weggesleept van de breuil en trok haar meê in een der verlaten salons
ja neen ik weet het niet ik voel leed over mijn volslagen nutteloosheid als mensch als zoon als man maar als ik droom ben ik gelukkig
de enkele gespierde facchino noodzakelijk om koffers te zeulen maakte een onverwachte figuur van mannelijken leeftijd en stevigheid
het is waar gaf zij zuchtende toe het is alles mijn schuld neen neen gilio is soms zoo hevig maar zijn hevigheid zijn drift en zijn jalouzie zijn mijn schuld
en plooide bij die woorden den langen sleep van haar kanten tea gown uit cornélie sprak over de onrechtvaardigheid der wet die de vrouw niets liet alles ontnam geheel dwingt in de macht van den man
wil ik je eens wat zeggen je bent bang neen jawel je bent bang voor me met al je airs en je deftigheid ben je eenvoudig bang een oogenblik alleen met me te zijn
zij wierp een blok in het haardje en het vuur rookte en vlamde op zoo gezellig in het buitenland dat stoken met blokken hout en zij dacht aan haar man
hij nam haar in zijn arm en troostte haar zij droogde hare tranen glim e ids aargang en omhelsde hem en kuste hem terug het begon te schemeren en zij gingen terug hij gaf het adres op van zijn atelier
maar zij had rome dien middag nog niet gevonden en al voelde zij zich moê zij voelde zich vooral eenzaam doodeenzaam en nutteloos op een groote wereld in een groote stad
ik beschouwde het als zoo weinig als aardigheid en amuzement maar misschien is het slecht vergeef je het mij ik ben zooveel van je gaan houden het zoû me leed doen als je me niet vergaf
een van die avonden maakte cornélie kennis met de hollandsche familie
duca di san stefano maar zie je dat is ook alles alles san stefano is een gat daar woont de papa ze verkoopen wijn en daar leven ze van en olijfolie maar ze maken geen geld
maar nu mocht zij gilio toch wel een beetje e ids aargang zij urania zoû niet jaloersch meer zijn zij vond het heerlijk dat cornélie gekomen was
zij was zwak egoïst zij wist het maar zij had een slag gehad waaronder zij eerst gedacht had te zullen bezwijken en toen zij toch leefde had zij bij éen geschraapt haar beetje energie
de karyatiden blankten er slapende uit de schaduw op en met den blik zocht hij de juiste plek van hun strijd e ids aargang zijn nederlaag en bijgeloovig aan hun geluk meende hij dat er niet tegen te strijden zoû zijn nooit
zij noodigde cornélie s morgens eens meê te gaan naar het werk van de albergo naar de nieuwe school onder twee geestelijken van rome haar door de monsignori aanbevolen
en op een morgen verwaardigde zich prins ercole met duco urania en cornélie de lange zalen af te loopen
omdat een roem en grootheid stervende maar niet gestorven vermolmd maar niet verteerd scheen op te schemeren en schaduwen uit het mystieke blauw van het meer
verbaasd zagen zij om en bespeurden de verborgen deur met een breede reet opengekraakt en zagen door die reet ten deele de slanke hand en de zwarte mouw van den prins en een stuk blauwen boezem van
je hebt gelijk ik zal niet gaan ik zweer het je ik zal niet gaan
duidelijk behandelden zij haar als prinses en gelijke voor de wereld voor het publiek maar in haar eigen côterie bleef zij urania hope
twijfelt u nooit is u zeker van uw ideeën over de opvoeding van het kind ik heb kinderen bestudeerd in scholen in crèches thuis en ik heb zeer gedecideerde ideeën gekregen
toen voelde zij iets van wat er in hem omging en dat zijn zwijgen niet koude was zij zeide hem dat zij dien avond niet alleén zo kunnen blijven te rampzalig
de marchesa voerde aan hare zijde binnen een onbekend jongmensch klein smal olijfbleek met donkere vif geestige schitteroogen
klaarblijkelijk niet beseffende de middelmaat waarheid der woorden zijner moeder zeggende dat dat zoo ideeën waren van mama
de heerschappij van rudolf brox zij vond dat cornélie het zich moeilijk maakte in den kring waarin urania leefde wankelde haar gevoel van maatschappelijke zedelijkheid
en zich reusachtig uit te breiden en rond te draaien als een zilveren wiel hij zeide niets hij was in zijn droom hij zag het verleden voor zich
ik denk van ja ik heb geschreven naar chicago zeide zij weifelend zij sloot even haar mooie oogen en werd bleek omdat de titel van prinses hertogin haar schemerde voor de oogen
zij de demonische vrouw was engelachtig met wie zij lief had zij boog zich tot haar minnaar met een glimlachende lief koozing met een ombuiging van haren arm met een naderen van hare lippen
kom wees niet zoo theatraal je begrijpt toch wel e ids aargang dat ik nieuwsgierig was je eens terug te zien en met je te spreken ik zag je in de straten in je rijtuig op de
inlichtingen omtrent de ingewikkelde formaliteiten en hierarchieën van den katholieken eeredienst hij vertelde welke nationaliteiten de verschillende kleuren der seminaristen aanwezen
zij was tevreden met haar leven zoo vrij los van alles en iedereen zij had een beetje geld zij kon zoo blijven leven vele behoeften had zij niet haar leven op kamers in kleine restauraties
want zij dacht aan de tricotfabriek van haar vader in chicago den volgenden avond was het feest van den boom en het bal het was bekend dat de neef van de marchesa ook dien avond zoû komen en het was den geheelen dag een groote emotie
uit de zorgvuldig bewaarde familie juweelen als werd zij ze langzamerhand steen voor steen waardig maar zij miste cornélie en zij voelde zich eenzaam doodeenzaam trots haar smaragd en haar amant
nu als je dat niet gaarne hebt zal ik niet meer met gilio flirten en me niet meer met gilio aanstellen je heele prins gaat mij niets aan een reden te meer het is afgesproken hoor kindje
daarbij zij wàs heel jong drie en twintig en op dien leeftijd is er een onbewuste levenskracht trots alle schijnbare zwakte
hij zag haar glanzend aan begrijp je dat voel je dat ik met jou niet flirt en coquetteer geef me een hand wees niet boos meer
zij spraken dan weinig afgeleid door de voorbijgangers en de bezoekers van het café maar zij vonden het beiden een gezellig oogenblik en voelden zich één met elkaâr
ik vermoed van wel zoo ja vraag dan of miss hope bij zijne excellentie is miss hope was niet thuis ik vermoed dat zij van avond den prins komt bezoeken en ik moet haar dringend spreken over iets dat geen uitstel lijdt
wat zat er in die vrouw wat meende zij er meê hij was zoo weinig gewoon te denken hij was zoo een gedachteloos kind van de gemakkelijke natuur van italië
als de tastbare schaduw zijner onwezenlijke illuzie zag hij de ruïnes zooals zij waren verbruind en vergrauwd opgegeten van oudheid verbrokkeld gemarteld met mokers verminkt
arme lieveling sprak urania aan cornélie's oor is het je mogelijk cornélie glimlachte ja ja zeker ik ben beter fluisterde zij en zij begaf zich aan den arm van brox naar de danszaal
bracht de meid haar ontbijt en brieven en zeide dat miss hope haar spreken wilde cornélie liet urania binnen komen terwijl zij in bed bleef en hare chocolâ dronk
en met de liefde van een pas beginnend toerist bestudeerd hadden haar al een illuzie gegeven van een stad uit een ideale oudheid een ideale renaissance en zij had vergeten dat vooral in rome het leven meêdoogenloos is voortgegaan
maar er was schaduw achter een paar karyatiden en daar verborg hij zich hij wachtte een uur lang maar de nacht sliep
hij herinnerde zich haar eerste komst op dien avond in het palazzo ruspoli toen zij zijn rendez-vous met urania was komen storen en in de gouden camera degli sposi was zij hem voor de tweede maal te sterk geweest
reeds langen tijd was het een idee fixe van cornélie dat zij met urania hope moest spreken en op een morgen schreef zij een briefje en vroeg belet voor dien middag
dat de vrouwenbeweging haar niet interesseerde en dat urania hope haar niet schelen kon hij bekende zich dat hij zijn rust geheel verloren had dat cornélie voor hem stond in zijn gepeins
drie trappen hoog kil van het noorden hier schilderde hij boetseerde hij studeerde hij hier sleepte hij bij elkaâr alles wat hij voor moois en antieks kon krijgen in de winkeltjes langs den
cornélie begon hij is het niet vreemd wat je wilt doen je zal er allerlei last meê krijgen als men altijd tegen wat last opzag zoû niemand eens een goede daad doen
beste meid je maakt je nerveus om niets maar als je dat liever hebt zal ik den prins schrijven dat hij mij geen attenties meer bewijst neen neen dat niet gilio zal denken dat ik jaloersch ben e ids aargang at ben je dan
hij genoot hij leefde in zijne betoovering van verleden niet meer in antieken tijd maar in de middeneeuwen en
beiden gezeten op een canapé in de zaal zij waren dus gescheiden door de opengekraakte deur rug aan rug
neen zeide zij ik vergeef u niet wij hebben elkaâr te vergeven ik vergeef u uw slag ik vergeef u niets ik vergeef u dezen avond nooit
het is of de atmosfeer hier de zelfde is gebleven niettegenstaande de eeuwen op elkaâr gestapeld liggen eens hebben de middeneeuwen de antiquiteit van het forum bedekt en nu wordt ze overal verborgen door onze
en men naderde hem met heel veel eerbied de marchesa eerst toen urania die hij heel langzaam als wijdde hij haar een kus gaf op het voorhoofd toen naderde hem
maar cornélie geloofde er niets van en zeide het haar ronduit urania weende zij wist niet wat zij doen zoû en wanneer zoû je naar den prins gaan van avond ga niet
en rustiger schreef zij de brochure over en verbeterde onder het overschrijven haar stijl en zelfs haar gedachten
slapen was overal over de heuvels en over het meer over de stad en achter de vensters van het kasteel de karyatiden en hermen de saters en nimfen torsten slapend het looverdak van de pergola als in een betooverde houding van dienaren
ik woû je alleen maar zeggen dat je mijn vrouw bent begrijp je dat probeer niet tegen te spreken ik heb het verleden op het bal gevoeld toen ik je in mijn arm had om met je te walsen
liet haar uitvaren en antwoordde koel dat zij zich geen kwaad bewust was dat zij integendeel urania had gered
zonder eenig geduld nog te maken van hunne verongelukkende levens wat er misschien nog te maken zoû zijn nerveus driftig drift tegen grofheid in wat zijn ruwheid zo oprazen deed
wil u het eens zien dolgaarne lachte cornélie maar nu moet ik mijn hoed opzetten zij ging zij kwam terug een hoed op een pélérine om
hoe kan u mooi vinden een tijd van keizers die beesten waren en gek omdat ik hun tijd vr mij zie in het verleden als droom hoe is het mogelijk dat u het heden niet voor u ziet
de dames tutoyeerden hem lachten met hem flirten met hem en schenen het heel goed te vinden dat hij een paar millioen getrouwd had
of regentstreet midden in de tragische ernst van het colosseum of in de paleisruïnes van den palatijn de jonge baronesse plaagde haar met hare oranje zijden voering zoo in toon met het forum
als zij er niet is hernam cornélie dan is het goed is zij er is zij toch gegaan dan vraag ik haar dringend te spreken hij wist niet wat te zeggen hij vond haar inval zoo vreemd
hij was een mooie jongen en ze bekende zich ze was verliefd op hem alleen om zijn mooie gezicht zijn mooie lijf hij had iets in zijn oogen en mond gehad dat zij niet had kunnen
een luiheid kwam over haar in de loomte van haar gezellige kamer want duco had haar geholpen haar zitkamer te arrangeeren hij was toch een ontwikkelde jongen al was hij niet modern wat wist hij veel
ja ik heb er gesproken over de opvoeding van het kind kon u niet in londen komen neen ik heb er wel over gedacht maar ik was toen in rome en ik kon niet
de donkere straat scheen tot vertrouwen uit te lokken en cornélie begreep iets van die cynische onverschilligheid bizonder in eene vrouw opgevoed in enge begrippen van plichtmatigheid en moraal
en de drukte van rome's leven de zuurstof van rome's lucht scheen een levendigheid te geven aan gebaar en gesprekken in die levendigheid vielen de twee groezelige esthetische dames op door hare onveranderlijke houding altijd de
zij bleef s morgens thuis in een peignoir in haar gezellig hoog vogelkooitje van een zitkamer schreef brieven droomde wat de armen om het hoofd gebogen las in
dwaalde hij uren door de ruïnes en zag hij verblindend vizioen van droomzuilen etherische tempels paleizen van marmer
zoo een antieke boog daarginds en daar kijk zoo blauw zoo ver st pieter altijd st pieter
stijl zonder kunst maar met overtuiging en ondervinding als om meisjes te waarschuwen tegen te veel illuzie voor het huwelijk
en toen haar album met stalen van de baljaponnen der koningin toen lachte de prins en zocht uit zijn zak een couvert hij opende het en haalde er voorzichtig uit een lapje blauw brokaat met zilveren parelen bewerkt
en nu op dit oogenblik moeten zij inzien dat zij de toekomst niet geraden hebben en dat hunne opvoeding geen opvoeding was omdat zij hunne kinderen niet wezen op den strijd die vlak voor hunne oogen al gestreden werd
een krekel knerpte maar zweeg stil zoodra zij naderden duco en cornélie en zij zetten zich op een antieke bank en zij sloeg om zijn lichaam haar armen en drukte hem tegen zich aan en week fluisterde
als een atmosfeer die zij onbewust om zich heen straalde die uitging van haar oogen over de dingen waarop zij staarde uit hare vingers over de dingen waarover zij streek
iets wat hij zoo mal in urania vond hij was eensklaps op zijn gemak met haar zijne woede zakte hij vond het aardig twee mooie vrouwen bij zich te hebben in plaats van éene
ik heb er spijt van urania om jou vergeef mij kom mij in rome opzoeken als je er komt vergeet mij niet en schrijf niet waar
of gilio lief was jawel maar dadelijk had hij haar behandeld als zijn vrouw al zijne aardigheid al zijne vroolijkheid was voor anderen hij sprak nooit veel met haar en de jonge prinses weende
onder de vallende oogleden uit op zijn bord waarin hij lusteloos pikte zij kreeg medelijden met hem en zij dacht aan de gouden bruidskamer
haar heupen waren zwaarder haar armen molliger geworden en al had zij niet meer dien glans dat geluk over haar gelaat als zij het te rome gehad had
bijna als dit meer o lach niet weer me niet af ik heb je in geen week gezien ik heb behoefte zoo eens tegen je te spreken is het overdreven ik voel hier ook niet gewoon er is iets in die lucht
zij voelde zich niet van zenuwachtigheid de muziek van het onzichtbare orkest boemboemde woest tegen hare hersens aan
ja zeide hij had ik je moeten groeten vindt je zij haalde haar bloote schonders op en hij zag naar ze zij voelde voor het eerst dat zij half naakt was dien avond
ik heb je er vroeger al meê geërgerd ik heb je beloofd het niet meer te doen maar het schijnt sterker dan ik het ligt in mijn natuur en ik zal me er niet om verdedigen
en na hare vermoeiende dagen van s morgens uit s middags uit was het een wellust zich aan den onbewusten stroom der dagen over te geven
ik ben niet bang ga dan even meê dappere schrijfster van den maatschappelijken toestand hoe is het ook weêr kom ga nu even meê
zij gilde het bijna uit in een kreet van angst en wanhoop maar hij lachte en vatte in zijn eene hand hare beide gevouwen handen van
hij zag haar aan door zijn stille tranen hij stond op riep den kellner betaalde vaagweg en het zwom en glansde voor zijne oogen
laat dat mes los krijschte duco de prins onwillig hield vol laat los krijschte hij nog eens laat dat mes los
toen hij zeide aan haar oor streng kort barsch cornélie zij wendde zich werktuigelijk om maar met haar hoogen blik zij had liever willen doorgaan maar zij kon niet
aan het atelier aan het geluk der verledene dagen dat zij door hare zwakte verloren had
en in werkelijkheid natuurlijk geleidelijk weg terwijl mrs uxeley's egoïsme gestreeld werd door haar kleine attenties die zij plichtmatig nooit vergat
kon hij snuffelen bij een ouden jood leerde hij schacheren als zijn beurs niet vol was en verzamelde hij eerst
wij hebben al geduelleerd deze strijd zegt mij meer dan een geregeld duel alleen als jij het wenscht heb ik er niets op tegen maar ik weet nu zeker dat je me zoû dooden zij beschermt je
eigenlijk had zij maar dadelijk hare kamenier willen zeggen in te pakken om zoo spoedig mogelijk rome te verlaten naar een andere stad in een ander pension waar veel adel was
expres luid op in de volle niet groote kamer en alller oogen gingen naar den jongen man die voor de baronin boog en toen vaag en ironisch de kamer rondzag
de côterietjes kozen zich een hoekje uit en waren daar als e ids aargang thuis een heel klein boudoirtje geheel van japansch lak en japansche zijde werd algemeen beoogd maar dadelijk door gilio ingenomen
over het huwelijk over de meisjes zij laakte de opvoeding die mevrouw van der staal aan zijn zusjes gaf de luchtige schittereducatie en dat eeuwige uitgaan en zoeken naar een man zij sprak uit ondervinding zeide zij
op een van die ritten terwijl de victoria de avenue de la gare insloeg schrikte cornélie zoo hevig dat zij urania bij den arm vastgreep en een uitroep niet weêrhouden kon
ik beloof je ik zweer je dat ik kalm zal zijn kalm zal zeggen wat ik je te zeggen heb en je op mijn woord van eer niet zal slaan in welke kamer kunnen wij gaan
gewasschen in die dagen die waren geweest als gedichten zij zoû veilig zijn bij hem zij zoû bij duco rudolf niet voelen haar man in haar bloed
hoe meent u ik kom er niet verder meê dat is mijn natuur mijn natuur is te droomen en het verleden is mijn groote droom droomt u niet over uzelven
voor amuzement hoorden zij naar het italiaansch van de marchesa wat de prins antwoordde was zoo een zacht gelispel dat zij het niet verstonden en van wat de marchesa zeide hoorden zij slechts enkele woorden en stukken van
maar verder bleef de te groote zaal in een sombere duisternis van schaduw in de hoeken opgehoopt met massa's dikke schaduw dunnere schaduw van het plafond wazende af
in den eleganten zoon en broêr dien zij zoo gaarne in de salons hunner romeinsche kennissen hadden gebracht blij te ademen de atmosfeer van rome
daarbij ondervond zij telkens teleurstellingen in schilderijen in beelden in gebouwen eerst dorst zij zich die teleurstellingen niet bekennen maar op een middag doodmoê na een smartelijke teleurstelling in de sixtynsche kapel bekende zij het zich
en die zij bewees met iets alleraardigs jong moederlijks waartegen mrs uxeley het eenvoudig heerlijk vond als een jong meisje tegen te minaudeeren kreeg zij langzamerhand op die avonden een cour van heeren om zich heen
opzag en eindelijk in het engelsch bad hij zijn vrouw er nu in godsnaam meê uit te scheiden zij stegen in de aannemer groette de werklui groetten met iets van dankbaarheid en aanhankelijkheid en ze reden naar den dom dien cornélie wilde
uit den eeuwenbouw der kathedraal langs de oranjeheuvels tot in het slot waar aan een open raam een vreemde jonge vrouw stond ontmoedigd maar wier millioenen die schim van roem en grootheid eischte om voort te duren
suisse kwam terug miss hope en zijne excellentie verzoeken u boven te willen komen zij zag duco glimlachend aan zegevierend geamuzeerd om zijne verwarring ga je meê
de afmetingen haar zouden meêvallen schudde haar hoofd drukte dt op het hart drukte dàt op het hart alles in een vlug niet geheel correct en hakkelig italiaansch dat zij kauwde tusschen hare tanden maar cornélie vond haar lief vond haar
dat hij zoo weinig voelde voor menschen en zooveel voor beelden zoo weinig voor wat nieuw wordt opgebouwd voor een volgende eeuw en zoo veel voor wat in ruïne lag en restte uit vorige eeuwen
zij had geen godsdienst en geen moraal hij wist van godsdienst en van moraal zij was des duivels demonisch was zij
hare handen balden zich in woede zij haatte hem zij dacht aan duco en zij dacht hem te schrijven alles en zij dacht zoo spoedig mogelijk tot hem terug te gaan hij was geen droom hij bestond al leefde hij ver van haar
zij had behoefte aan scherts aan een vroolijk gesprek aan coquetterie en flirt en steeds meester van het antwoord lokte zij de gelegenheid uit tot antwoorden
met zilveren passement geheel gearabeskeerd op haar zwaar uitgegolfde haren een grooten mauve hoed met een cascade van zwarte struisveêren vastgehouden door een te groote gesp van strass
de duitsche dames en rudyard wachtten reeds in de vestibule en vroegen waarom zij lachte zij vertelde van den stalenalbum der baljaponnen van de koningin en het was een groote vroolijkheid
weg was het en in-een zinkende op een stoel slaakte zij een onderdrukten wanhoopkreet sloeg de handen voor het gezicht en snikte voor al die menschen inhoudend
lepels en vorken klakkerden de melancholieke stemming van zoovele table dhôtes was hier niet men kende elkaâr
ik ben niet zoo hoog neen nu wil ik spreken ik ben niet hoog omdat ik enkele moderne ideëen heb en enkele andere die liberaler zijn dan die van het gros van andere vrouwen
en ik geloof dat onze arme ouders ongelukkiger zijn en meer te beklagen dan wij omdat zij niets meer kunnen hopen omdat zij zich in stilte bekennen moeten gedwaald te hebben in hun kinderliefde zij voedden ons nog op volgens het verleden
van natuur soms ik zal het heusch niet meer zijn met gilio heusch ja natuurlijk wat kan het me schelen
niets mama zegt dat zoo om me te excuzeeren ik ben niets en een heel nutteloos lid van de maatschappij en daarbij niet eens rijk
meent u dat waarlijk is er iets goeds in mijn boekje twijfelt u daar dan aan heel dikwijls hoe is het mogelijk het is toch zoo met zekere pen geschreven misschien juist daarom
kreeg haar croquis rechts half donker links aangelicht door den straatschijn een moderne gratie van teekening die hem aan fransche teekenaars herinnerde
in een rozigen schemer van kaarsen om zich heen bouquetten van roze rozen in allerlei venetiaansche glazen hij zette zich op een pouffe een beetje buigende naar haar toe de armen over de knieën de handen gevouwen
hij had eerst niet willen scheiden hij had later toegegeven voor het schandaal zij had zich bevrijd zij was gevlucht de vrouwenbeweging italië duco
en het satijnen fregat glimlachte lieftallig maar toen de van der staals en cornélie oprezen in stomme verbazing liet zij zich ruischende ploffen op de canapé
ze heeft den grooten salon voor zich en betaald vijftig lire per dag voor haar twee kamers ze ziet op niets haar hout betaalt ze driemaal zoo duur als de anderen en ook voor den wijn laat ik haar betalen
vertel mij van tiberius ik weet dat er goede en slechte keizers waren zoo leerden wij dat op school tiberius was een slechte keizer niet waar
niet meer zoo goed begreep als dien morgen omdat haar ontbrak de liefde voor die dingen maar toch bleef er s avonds dan nog zooveel glans van kleur en verleden dwarrelen voor hare oogen dat haar brochure haar dof scheen
ja wij binden ons niet aan hem wij voelen niet eens sympathie voor hem met zijn pokdalig gezicht en zijn zwarte nagels wij nemen alleen zijn introducties aan
en eensklaps sprak hij over zichzelve en gaf ze zich geheel vertelde zij haar leven haar haagsche jonge meisjes bestaan haar opvoeding om wat te schitteren en aardig en mooi te zijn zonder éen ernstigen blik op haar toekomst
zij stond als wezenloos in den salon naast de kamer waarin zij zich bevond gonsde het van lachende stemmen hoog op zij zag rome voor zich duco in een korten weêrlichtflits
als dat zoo is dan zal ik eenvoudig mrs uxeley vertellen welke mijn verhouding tot je is en haar verzoeken je haar huis te ontzeggen
toen trokken hare rimpels boos te zamen zij kwam nader cornélie schertste door met den hertog de journalisten vonden alles even geestig ben je niet wel fluisterde mrs uxeley nader gekomen verstoord
in de via del babuino had duco van der staal een groot hol atelier gehuurd
een tak orchideeën aan het geheel mouwlooze corsage e ids aargang dat haar hals en armen en schouders bloot liet drie parelen grieksche banden hielden heur haar omspannen en haar witte veêren waaier
en maar heel vaag heel diep in zich onbewust vermoedde hij altijd onuitgesproken en zelfs onuitgedacht dat het de lijn van haar lichaam was bijna iets byzantijnsch de
urania beaamde het het wàs alleen een titel maar dan was het toch ook gilio hij was zoo lief en zij hield van hem
stonden open zij zag uit op het meer en op de stad en op den dom en nog eens kuste urania haar en deed haar zitten
ik ontvang zijn visites waarom als hij mij vraagt zijn kamers te komen zien hij woont in het palazzo ruspoli als hij mij een paar schilderijen toonen wil
met te lezen te droomen en nu en dan wat te schilderen geheel veranderd was in gewoonte en lijn nu de lijn van zijn leven
op den corridor ontmoetten zij gilio waar gaat u heen vroeg hij met zijn nederige stem wij gaan met den trein van tien uur vijf-en-twintig het doet mij veel leed maar zij gingen door en lieten hem staan terwijl in den salon urania snikte
vreemden herhaalde zij nou ja we zijn niet vreemd voor elkaâr we kennen elkaâr zelfs verbazend intiem hè kom nu eens naast me zitten en vertel me hoe je het gemaakt hebt is het je bevallen in rome ja zeide zij
en van het avontuur in hunne camera degli sposi en hij vroeg zijn nicht of zij begreep neen de gravin di rosavilla begreep ook niet zoo heel goed temperament ach ja misschien hield zij questa cornelia meer van blond of bruin
zij waren in de groote sombere eetzaal met de bijna zwarte arazzi met het bijna zwarte plafond in caissons met al het bijna zwarte eiken beeldhouwwerk
cornélie ga met me meê zeg dat je met me meêgaat om een dringende reden o neen zeg liever niets blijf maar ik blijf ook ja blijf jij ook we zullen hem roepen ja
dat vage dat wij niet vatten kunnen en dan zoo op eens een licht dat er uit schiet als uit een wolk ik hoop u toch nog eens te ontmoeten ik ontvang iederen dinsdag vijf uur komt u eens aan met
met alleen te onderhouden en geregeld meende duco met artistiek te schikken wat nu zonder gedachte op elkaâr stond gepakt was al z veel te doen de gordijnen vroeg urania
en rekent hij uit dat hij meer recht heeft dan ik dan haàt ik hem en hij vloog duco aan naar de keel blind van woede de aanval was zoo onverwacht dat duco struikelde
zij was aan zijn arm eenige zalen door gegaan en zij zagen bij een tombola waar men zich verdrong om cadeautjes en surprises te trekken
en hij kon spreken zonder beluisterd te worden ik wil uitspreken herhaalde hij toen zij hem in de rede wilde vallen
ze verlangde naar hem zoo zacht en kalm en weldadig te liggen in zijn arm aan zijn borst als in de omhelzing van éen wonderdadig geluk
hij lachte zij werd driftig ben je van plan je te gedragen als een gentleman of als een ploert hij werd rood zijn vuisten balden zich
zij zag zich terug in den haag het jonge meisje dat veel uitging met haar aardig gezichtje en haar flirtmaniertjes en hare woordjes altijd
de jaegers de kralen de lectuur in het dikke boek de booze blik omdat er gesproken werd en na het eten zat men in den salon in den hall maakte kennis hier
prins ercole toch neen hij minacht me wil ik je wat vertellen ik heb je vroeger eens verteld dat gilio mij gezegd had dat er geen familie juweelen waren dat alles was verkocht herinner je je wel
wat hem levensdierbaar was en voor hem het leven maakte hoe was zij hij begreep haar niet maar hàre arabesk was hem van belang
hun prinsesse en hertoginnetitel voor nog geen drie millioen lire's papa had bijna een beroerte gehad had gilio gezegd
daar en sprak men over rome rome rome een groote agitatie was steeds om de muziek in de verschillende kerken
toen in die onuithoudbare engte tusschen hem en den spiegel die zelfs niet beveiligde als een muur had gedaan
van tegenstrijdigheid dat levend vizioen van vaagheid dat ongrijpbare in haar dat ontastbare van hare eigenlijkheid
urania vatte haar hand wat zoû je gaarne zien dat ik gilio nam of niet zag haar diep in de oogen
en dan dunkt het mij onwaardig van u ons hier te komen bespieden onwaardig onwaardig hij was onmachtig zich meer te beheerschen
en geheel en al zich onmogelijk voelende in den kring half italiaansch half cosmopolietisch van zijne vrij wereldsche moeder en elegante zusjes die met italiaansche prinsjes en jonge hertogen dansten en fietsten
ik had wel ergens anders ook kunnen gaan maar ik had mij veel van rome voorgesteld en rome valt mij tegen hoedat
ik laat het mij niet langer jij je hebt me geslagen demon duivelin hij hij dreigt me met een slag
dat zich verschuilen van haar ziel dat samensmelten harer essence's was hem eene bekoring geworden een onrust een behoefte
cornélie had niet geluisterd en plotseling sprak zij ik ga naar het palazzo ruspoli hij zag verbaasd op waarom om naar miss hope te vragen hij was stom van verbazing en bleef haar met open mond aanzien
zij had weken gewoond in florence en zij had er een rijk leven pogen te leven van kunst en verleden dan vergat zij wel veel van zichzelve maar voelde zich toch eenzaam
zagen zij de eindelooze trappen aftrippende elkaâr verbaasd aan geheel in de war en niets begrijpende van die herschepping die van een interessant elegant vrouwtje
duco dacht klaarblijkelijk niet na over het liberale van hun doen maar cornélie dacht aan mevrouw van der staal en dat zij het niet goed zoû keuren
van cornélie maar urania was éene levendighetd en belangstelling vlug en energisch in haar wit piqué pakje met haar witten matelot onder haar witten parasol tripte zij over balken langs stapelingen van baksteen en cement
muzeum voor zijn droomenden geest als kind als jongen had hij reeds in zich die passie voor antiquiteit voelen ontwikkelen
er was echter zooveel vaagheid geweest in urania's verzekering dat cornélie zich ongerust voelde en er duco dien avond in den restaurant waar zij elkaâr ontmoetten over sprak
in evenwicht van tegenstrijdigheden dat haar ondergang kon zijn of haar behoud maar in elk geval haar noodlot zij voelde zich eenzaam in italië
terwijl urania beschuitjes voor hem zocht en een stuk cake van de tea nog over en hem brood en vleesch beloofde voor zij naar bed zouden gaan en zij ontspanden hun gemoed na het plechtstatige middagmaal
trouwens het was iederen avond iets anders het was een kaleidoscoop van toiletten van blouses van juweelen door de ruïnes van het forum wandelde zij in een tailorpak van bijna wit laken met oranje zij gevoerd
het even bleeke gelaat met de fijne trekken opgelicht door haar lach geschetst onder haar matelot die diep in de oogen stond het haar aangegoud of donker
zij zag hunne eerste ontmoetingen en hoe zij dadelijk onder hem gebogen had en met hèm niet had kunnen flirten omdat hij lachte om hare vrouweverwerinkjes hij was dadelijk te sterk geweest
als zij des morgens gewerkt had lunchte zij meestal in een kleine osteria en ontmoette daar bijna altijd duco van der staal en at met hem aan éen tafeltje meestal dineerde zij bij
meer betooverend nog dan werkelijk schoon vol behaagzucht in de diepte van haar grauwe oogen die op en neêr glansden onder de kruivende wimpers eenvoudig gekleed in een donker zijden blouse
een sandwich en een bouillon de oude knikkende maitre dhôtel giuseppe zag met minachting neêr op deze feestelijkheid
hij naderde haar zij bewoog niet alleen hare vingers speelden met de bloemen in het glas zij had een gevoel van te willen vluchten maar hare knieën knikten
er was in haar woorden iets eenvoudig spontaans van vriendschap dat cornélie sympatisch aandeed als cornélie echter vroeg naar den prins werd zij stilzwijgend verlegen en wilde klaarblijkelijk niet veel zeggen
bij iedere beweging ruischte de zijde van haar onderrok wuifden de pluimen schitterde het strass en niettegenstaande deze opzichtigheid was zij als een kind misschien even twintig jaar met een naïven blik
uiterlijk was hij de zelfde weêr als vroeger en vluchtte hij met cornélie en zelfs meer dan vroeger om van der staal te plagen
zij rustten te samen in de schaduw der boomen zij bewonderden de camelia's zagen zwijgend naar de glasklaarte van het nemi meer spiegel van diana en reden over frascati terug
die zij vaarwel gezegd had voor geruimen tijd om te reizen haar vader gepensioneerd kolonel van de huzaren zonder groot fortuin had haar niets kunnen meêgeven voor haar gril zooals hij zeide
en waarom kruisen ons nooit misschien die ons het liefst zouden zijn aan onze ziel steeds bracht hij cornélie des avonds naar de via dei
nu scheen hij vervangen te zijn door de beide monsignore's die er deftiger wereldscher uitzagen en zalvender waren met meer glimlach
aan het lunch vond zij dat zij het getroffen had met haar pension met haar hoekje aan tafel de baronin von rothkirch met hare onverschillige aristocratische neêrbuigendheid tegen
ik begrijp u niet er is in hollanders soms een vaagheid die wij engelschen niet begrijpen iets als de weêrspiegeling van uw mooie luchten in uw karakters
een weemoed was over haar gekomen die haar flatteerde al was zij minder mooi en cornélie dacht dat zij eenig verdriet had dat haar temperde en nuanceerde
welke carrière vroeg cornélie zich af als men wist dat hij zijn nicht veel zag maar hij had haar veel bezocht
als in afwachting maar zijn bloed van kracht en overheersching ziedde dol in hem op hij had haar kunnen vermoorden en hij zag rood van
en haar hoofd op cornélie's schouder en hare oogen altijd vol tranen scheen zij alleen maar wat vriendschap wat vriendelijkheid te vragen wat lieve woorden en liefkoozing
zij verstond niet wat hij zeide waar blijven nu de anderen herhaalde zij werktuigelijk met een heesche stem de meisjes na
als hij zijn arm verschikte bewoog zij even loom het hoofd als een bloem aan een matten stengel maar sliep door hij streelde haar voorhoofd heur haar en zij sliep door hare hand in zijn hand
onwillekeurig luisterden zij toen zij den naam van rudyard hoorden noemen duidelijk uitgesproken door de marchesa en wie dan vroeg de prins zacht
en toch was er die poëzie van haarzelve om haar heen trots die moede oogen de slappe lijnen van haar kleed trots de pensionkamer met het vlug in elkaâr gezette comfort dat meer tact was dan werkelijkheid
hielden van haar giuseppe zoû e ids aargang voor haar door het vuur gaan die aannemer bewonderde haar de metselaars keken haar met eerbied na omdat zij zoo knap was en er zooveel van wist en zoo goed was voor hen en hun misère
haar man met zijn mooie gezicht en zij kon zich niet houden zij weende hij naderde haar hij legde op haar schouder zijn hand
aarheen dan k ga naar die osteria meneer van der staal wacht mij daar hij is wel gelukkig waarlijk kan het anders ik weet het niet dag prins
toen zag cornélie iets flikkeren in het licht zag zij dat de prins een mes trok maar zijn beweging zelve was een voordeel voor duco
een stad waar men het groote en nuttelooze en eeuwenwijde misschien z voelt als nergens zij voelde zich als een kleine atoom van leed als een mier een insect
en zwijgend gingen zij heen en hij voerde haar door den boog van titus het forum binnen links rezen de ruïnes der
zij voelde zijn adem over haar vleesch trillen als een warme bries zij bloosde rood en werd zenuwachtig en zij voelde met heel haar lichaam dat hij haar man was geweest dat zij hem had in haar bloed
een type uit de fliegende blätter geestig vlug met haar rond duitsche gezichtje en hoog geteekende wenkbrauwen lachte met cornélie
en hij voelde een diep medelijden voor haar hij artist maar vooral droomer zag soms scherp trts zijn droomen trts zijn soms alles omvattend gevoel voor lijn en voor kleur en voor waas
hoe jammer riep miss hope uit adel is zoo lief weet u wat ik heb een album met wapens van allerlei geslachten en een ander album met staaltjes zij en brokaat van iederen baljapon van de koningin van italië
laat mij spreken vernedert zeg ik hij is niet waard je schoen vast te binden en je speelt met hem je schertst met hem
riep hij nu iets radende je engel van lippo memmi ik koop hem voor je stil hij kreeg tranen in de oogen zij traden binnen
is bijna bereikt je huwelijk is zoo goed als zeker je wacht een antwoord uit chicago je bent ongeduldig telegrafeer dan ik had dadelijk getelegrafeerd je denkt toch niet dat je vader er iets op tegen heeft dat je hertogin
men lachte luid om een gebaar en effect en de ronddwalende geestelijken hadden een zalvenden glimlach omdat het zoo aardig en lief was en in de kapel van den santo bambino