AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
rijk zij schudde het hoofd bijna in ina's gezicht verwijtend rijk worden we er niet meê en ze scharrelen al jaaàren lang samen arme papa zuchtte ina na ja ja ja zoo-zoo uit riep de dokter schuin zittend zijn buik hing voorover we worden oud we worden oud
maar die vage onbewustheid verwoei in de bries die woei over haar slapen en hare bijna moederlijke liefde was zoo innig en warm zij boog zich over en kuste hem en zij zeide geheel overtuigd en zeker van zich zoo al niet zeker van leven en toekomst ja lot dàt weet ik zéker
zestig jaren geleden tante kàn u zich niets herinneren maar kind ik was jong ik lette niet op ik was een meisje van zeventien ja ja tante is ook jong geweest zeventien was ik ik was met de andere kinderen gebleven in de stad een zuster van grootmama was met ons kinderen daar
hij ontwaakte vroeg waarom zij niet sliep en nam haar hoofd nu tegen zijn borst moê van den trein en van hare gedachte sliep zij in en hij keek uit in den grauwen morgen die na lyon opvaalde over de rillige grijze velden hij smachtte naar de zon blauwe louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan lucht naar warmte en naar alles wat jng is en leeft
ik weet wel ik denk van die oude menschen dat het interessant is geweest anders zouden ze niet meer samen komen er moet veel geweest zijn dat zij samen hebben doorgemaakt
oom daan en tante floor komen uit indië zei grootmama ik begrijp niet wat zij komen doen zoo tegen den winter tante floor zal het niet prettig vinden ik woû dat ik maar was gebleven in indië in plaats van hierheen te komen ja nu zit ik al jaren hier tot tot
dit gevonden geluk was als de geperste druiventros lot voelde dat hij zijn lief oogenblik leefde voelde dat hij gelukkig om elly was maar tch was een jaloezie in hem om dat fyziek geluk van die twee heel mooie menschen
je weèt het kreunde hij het is zèstig jaren geleden ja-ja o god zoo-zoo ik heb het nooit ik heb het nooit gezegd ik hield zoo veel van je moeder ik ik ik schouwde het lijk den volgenden dag ja ze lieten het wegdrijven in de
dag mevrouw er zijn boven meneer takma dokter roelofsz en mevrouw floor ja straks kan u zèker naar boven dank u de oude mevrouw is heel wel ja ja ze overleeft ons nog allemaal
den schijn van een duel te willen scheiden omdat heel den haag over ottilie had gesproken toen zij alleen stond met een amant en omdat hij steyn tch een eerlijke vent was daarom daarom zat hij hier met tegenover zich die oude vrouw
steyn uit ja hij is eerst naar zijn kamer gegaan en toen heb ik hem stilletjes de trap hooren afgaan toen is hij stilletjes de deur uitgegaan om je niet wakker te maken moesje ja maar waar is hij naar toe gaan wandelen dat doet hij wel meer het is benauwd het is heel zwoel
minstens met kracht tot de daad mede te werken zij zag met weemoed naar lot en zij voelde dat zij hem lief had hoe anders ook dan zij eerst had liefgehad lief had minder om zich als zij eerst had bemind lief had meer om hèm om hem te wekken tot grote dingen
heb je àl die boeken uitgelezen vroeg stefanie en overgelezen ik doe niets anders stefanie de laders kuchte meer en meer hare voeten waren warm geworden zij kon tegen veel maar zij dacht flauw te vallen in dien walm
de dokter mompelde vaagjes ontkennend takma knikte het hoofd zij zaten heel stil een tijd ja het was meer dan zestig jaren geleden zij zàgen het alle drie
mama ottilie stond op driftig neen natuurlijk niet nooit gaat iets om dat lamme geld maar dàt zeg ik je als lot trouwt dan kan ik
kunst is heusch in het leven niet alles het is iets heel moois maar het mag eigenlijk geen doel zijn kunstenaars hebben met heel veel pretentie eigenlijk een klein levensdoel maar lot de invloed die van ze uitgaat
en ik laat het zenden door den bankier zie je dat kan ik wèl doen inhalige egoïsten die jullie zijn ik zet mijn hoed op en ik ga ik ga nu dadelijk en ik ga naar den bankier en morgen overmorgen wanneer heeft hugh heeft hugh zijn geld
het kind is klam koud hij heeft zijn moeders stem gehoord nu herkent hij de stem van meneer emile meneer takma den sekretaris die in de stad zoo veel bij hen komt o wat doen zij daar in den nacht
goed kind goed doe jij dat dan maar breng den ouden man maar naar huis hij nam haar arm en zijn nù onregelmatige stap strompelde terwijl anna hen uitliet
hij is de duivel dacht zij bang hij is de duivel als het niet was om dat tch zoo zondige geld dat tch zoo jammer is als hij het niet laat aan ina dan liet ik hem in den steek dan zoû ik hem nooit weêr willen zien want hij is heelemaal niet zoo als het behoort
men zegt immers dat grootpapa ja de amant is geweest van grootmama die oude menschen dàt te gelooven als je ze nù ziet liefde passie in die oude menschen te moeten begrijpen
ja die oude menschen hielden zich goed beter dan wij ik ben vijf-en-veertig maar ik ben een oude vrouw na na zei tante floor oùdde vrouw en de dokter
hij was te jong als hij zoo jong niet geweest was had zij hem langer louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan geboeid en zouden zij nog wel lief met elkander zijn gelukkig zijn als oudere menschen toch wel samen eens wezen ook al is al de jonge warmte voorbij
maar je zegt zonder het te willen de waarheid ik zeg het niet voor je moeder die een lief kind is van wie ik hoû maar al de andere derckszen zijn oom harold uitgezonderd zijn wat tante stefanie zijn een hysterische zondige troep riep tante stefanie agressief
als ze op den grond vallen eten de mieren ze op in éen oogenblik aldo aldo kom eens hier aldo pluk eens een paar peren wil je ik kan er niet bij lot ook niet
hoe pijn fyziek pijn deed dat soms die stekel in het vleesch van haar hart om liefde genegenheid liefkoozing zelfs die toeging naar een ander en treurig zich beklagende legde zij zich te bed de slaapkamer was leêg om haar heen
ik heb je àltijd gehaat en ik hoû ik hoû van emile ja-ja en toen en toen heeft ze tegen takma geroepen bijna luid emile geef hem een pr liever hij dan jij o god de dokter zakte zware massa neêr op een stoel
maar wèl gingen ze langzaam de dingen voorbij hij was nu een oude man een man van drie en zeventig en hij was ziekelijk en sleepte zijn ouderdom voort naar het graf waarheen hij verlangde hoe vele kwalen waren niet de zijne geweest
met klein terras en een paar trappen gaf het appartement toegang tot den tuin je bent te vroeg om mijn tuin in zijn winterpracht te zien zei ottilie je bent nog veel te vroeg onze natuur slaapt den heelen zomer onder den brand van de zon
en het is al méer dan zestig dan zestig jaar geleden dat da àt wàt schrikte de dokter dat dercksz verdrnk zei takma en hij
waarom dan om niets kind er is geen geheim je fantazeert ik fantazeer niet ik ik je weet vroeg hij schel zijn oogen in hare oogen
en lot dempte achter elly zijn tred zijn gebaar zijn stem en ook elly was heel voorzichtig meende hij als was zij bang die glazige antieke atmosfeer te breken door te veel jeugd
schreeuwde de dokter doof ik heb alles gehoord in indië wàt schreeuwde de dokter niet doof meer maar ontzet ik heb alles in indië gehoord
hij was eerst bang maar is nu meer koud en huivert en hij weet niet waarom wat gebeurt er dan toch wat doen mama en meneer takma en ma boeten daar in den nacht nieuwsgierigheid overwint zijn angst
en zij staarde met den verholen blik van hare voornaam moê knippende oogen naar den dokter hij zat gezakt op zijn stoel hij zat als een oude vervallen difforme massa
jawel zei harold dercksz dat weet ik u is zoo gedrukt vader ik ben niet anders dan anders jawel oom daan heeft u gedrukt gemaakt dat heb ik wel gezien hij zweeg op zijn hoede
dacht je moeder niet zo te vinden ja ja ik breng haar tot de honderd we zullen zien we zullen zien misschien overleeft ze ons allemaal takma en mij zoo-zoo
de oude man en de oude vrouw zagen het gebeuren en de dokter zag het gebeurd hij had begrepen en geraden dadelijk en hij had geweten àl die
het was waar en zij zeide het met oprechtheid en de oprechte klank klonk helder door in de moederlijke stem van zijn kind maar u moest niet altijd zoo werken maar ik werk niet veel
nu zag hij zijn vrouw en eensklaps berustigde geheel zijn ziel hij had haar lief weemoed stil in zich angst dat was voor hèm er was niets aan te doen er was zich bij neêr te leggen
uitroepen achtervolgden lot in den rug iederen keer dat hij hier kwam werd hij gevoeliger voor die sfeer voor die atmosfeer van vroeger die als iets meêgesleept had dat ritselde
de oude meid zette zich eerbiedig op een punt van een stoel dat was zoo de gewoonte die men met haar had aangenomen omdat zij al zoo oud was zij vroeg beleefd naar de kleintjes van mevrouw lili
lot ik woû dat je ernstig ging werken ik ga werken zoodra we in italië zijn het beste is elly nog niet aan wonen te denken niet bij mama en ook niet op onszelve laat ons nog trekken blijven zijn we héel oud dan kunnen we nog altijd
zijn oude handen waarover het vel slordig hing in ruime plooien krampte hij opgeheven liet ze toen zakken op de knie hij wst ina zag het dadelijk en zij deed als of zijn schreeuw niet meer was dan een uitroep na een niet hooren van
een hel zoû hij nooit van zijn leven maken zoo lang hij nog gezond zich voelde en krachtig met een groote dozis onverschilligheid schudde je alles je schouders af het was die onverschilligheid die zijn vrouw ergerde zoo dat zij zich voelde als een nerveuze kat wanneer hij de kamer maar binnenkwam
boven zat harold dercksz aan zijn groote schrijftafel een groen gekapte lamp deed hem nog geler schijnen en scherp groefden de vorens zich in het verwoeste gezicht van den ouden man
hoe weet jij dat dat hoorde ik in de serre ja dat hoorde ik in de serre wat hoorde je nog meer de zoon van ma boeten is mantri bij het kadaster te tegal
wat twijfel in hèm was verglimlachte lief weg in zijn ziel na die zoo teeder eenvoudige bevestiging dat zij hem liefhad en om niet anders dan om hèmzelven meende hij in een zacht zich verwonderende zaligheid die het geluk al scheen te zien naderen
ja zei daan dercksz mama is weinig veranderd ze is een krasse vrouw ja-ja en dat is ze altijd geweest ze is frisch in den geest haar geheugen is goed dat is een geluk ja-ja zoo op dien leeftijd en ook takma houdt zich goed houdt zich goed ja-ja
van een boek van een schilderij een opera het is voor de menschen diè er om geven niets dan een pleiziertje maak je toch niet wijs dat er veel invloed uitgaat van kunstenaars alle kunsten louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan zijn ivoren torentjes met kleine deurtjes voor de ingewijden
stefanus had lili verschrikt uitgeroepen ja in godsnaam den jongen zouden zij stef noemen dat klonk nog al aardig want etienne had tante nooit goed gevonden het liefst had ina gewild stefanus anton maar dit hadden frits en lili niet verkozen
wij zijn anders dan ottilie lot maar wij tasten toch niet en aarzelen niet elly weet je zéker dat je van me houdt zij boog over hem heen waar hij in het zand uitgestrekt leunde op beide ellebogen
een bonne fortune van een week van een maand een paar maanden en ieder een andere kant uit zoo had hij eenmaal gedacht maar nu nu zat hij hier omdat die ploert van een trevelley die wel àf wilde van ottilie geprofiteerd had van hun liaison om schandaal te maken en
zij begreep niet zijn blik was vergeten zijn ziekte en zwakte zijn vrees voor den ouderdom omdat zij vergat als hij er niet over klaagde en zij meende alleen dat hij op wilde staan zij glimlachte treurigjes als zij deed dezer dagen knikte en stond het eerste op
blijf thuis lot is er nog niet en ik ben bang alleen toe frans hare stem klonk als van een smeekend kind ik heb behoefte aan lucht je hebt behoèfte aan
een jonge man van acht-en-twintig jaar kort in indië éen van de vele aanbidders van grootmama zij zàg het voor zich en zij poogde het vèrder door te zien hare louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan nieuwsgierigheid als een intense lens brandde een perspectief voor haar heen glimpend van nieuw licht door de opaque dichtheid van het heden en zij begon
kijk zei de oude vrouw en haar staafslanke vinger bevende wees wat vroegen de twee mannen en keken ik meende
dra het eens goed weêr is komt mevrouw van wely de kindertjes eens brengen bij over over grootmama ja dàt zal mevrouw aardig vinden zeide de oude meid maar zij wipte tegelijkertijd op en riep daar komt waarlijk juffrouw stefanie ook nu de oude mevrouw wordt niet vergeten
in den salon zong ottilie al zij accompagneerde zichzelve hare rijke stem geschoold naar de ruimte van groote zalen zwol als een zuivere golf deed tot in den tuin de lucht trillen van een gelukzwaar geluid het was een italiaansch lied van een componist dien lot niet kende
en hij had in mama iets gezien of zij smachtte naar den zoen van hugh die haar toch soms zoo kort-af en zoo ruw bejegende dat was natuurlijk wel ook een moederlijkheid in mama maar het was misschien nog meer een behoefte dat die jongen die haar zoon was haar liefkoosde haar liefjes liefkoosde onder
omdat die altijd jng blijft hij is zoo jong en zijn vrouw is oud maar als hij naar zijn meid moet en als jij trouwt dan verzeker ik je dan blijf ik niet alleen in huis en ik zweer je dan ga ik naar hugh mijn liève jongen mijn lièveling wanneer zie ik hem wanneer zie ik hem in een jààr heb ik hem niet gezien
als het nu zoo blijft maar dat zal het niet alles verandert daar maar niet aan denken en werken werken ook op reis italië iets grots iets grooters dan mijn gewone artikels elly had het zoo graag in florence de medicis in rome héel het
ja zoo-zoo o vroeg je dàt ina ja-ja zeker zeker grootmama grootmama was een pràchtige pràchtige vrouw ook toen ze al niet zoo heel jong meer was
maar toen hij in de hare zag en had gemerkt dat zij hem begeerde zoo als hij haar had hij àlles vergeten waarom niet een moment van geluk te plukken wat was een liefde moment met een nog verleidelijke mooie vrouw
je weet nog meer van historie af dan ik dacht grinnikte hij zij vond hem afstootend en zag nerveus de kamer rond er stonden open boekenkasten de gordijnen weggetrokken
waarom ik weet het niet ik moest jullie zien o ze moeten hebben geleden ik heb medelijden met haar met takma ik moest jou zien het je zeggen ik wist dat je de mantri wist het van mij
in onze efemere levens is dàt journalistiek de efemere en ware kunst want ik wil den vorm ervan bros maar zuiver ik zeg niet dat ik al zoo ver louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ben maar dat is nu mijn ideaal van kunstenaar schrijf je dan nooit meer romans
ina zorgde voor haar vader zag de aparte schotel eerst na zij was oplettend en hield er van dat alles in haar huis aan haar tafel in orde was aan het dessert echter stak de onbetoombare nieuwsgierigheid weêr in haar op
dat het toch voorbij ging dat het toch gehéel voorbij ging talmde een schaduw achter de boomen kwam één waarlijk te voorschijn zag hij een hand tot stilstaan wijzen het ding het bladritselende spookding
de dokter keek hem aan met draaiende oogen en in zijn gladgeschoren monnikskop kwijlden de opene hanglippen en stonk zijn adem tusschen de brokkelige tanden en hij pakte op zijn beurt daan dercksz bij een knoop vast wàt heb je gehoord
die arme papa hij is lang niet wel ik vrees zoo dat hij ziek wordt moreel is hij ook zoo gedrukt ja tante moreel is hij gedrukter sedert hij oom daan heeft teruggezien dan ik papa in lang gekend heb wat is er toch geldzaken zijn het niet
je weet zeide hij neen er is niets gebeurd ina zeide hij koel ik ben een oude zieke man je vermoeit me laat me met rust laat me met rust
hij vroeg het zich plotseling af ernstig zoo als hij het eens aan zijn moeder gevraagd had uit blague waarom trouwde hij was hij een man om te trouwen kende hij zich niet nog al goed sceptiesch over zichzelven zag hij zich en hij wist zijn egoïsme heel goed hij wist zijn ijdelheidjes op zijn uiterlijk op zijn mooien stijl
maar je schrijft toch niet alleen voor je publiek je hebt toch je kunst voor jezelven zoo een steriel idee zoo een principe alles heel mooi als je heèl jong bent dan is het heerlijk je met die kunstpassie wat aan te stellen dan doe je er aan zoo als een ander aan sport of aan
zèstig jaren de duur van dat verleden hypnotizeerde haar zestig jaren geleden toen was die oude krukkende dokter die nu niet meer praktizeerde die nu alleen nog maar zoo een beetje te samen met een jongeren collega grootmama en meneer takma op de been hield
met dit karakter samengaande een talent dat hij niet achtte terwijl hij toch behoefte had te werken een samenspel van tegenstrijdigheden van ernst en kinderachtigheid van gevoel en koudheid van mannelijkheid en van zo iets zwak weekelijks als zij nooit gezien had in een man
hè die heliotrope ja die is nog prachtig kijk mijn peren heb je ooit zulke groote peren gezien hoeveel heb ik er drie vier vijf zes we zullen ze plukken ze zijn al rijp
om die kinderlijkheid een scepticisme dat zich wel eens geestig uitte maar niet was overtuigd te gelijker tijd een week gemoed en veel egoïsme te gelijker tijd een nevroze voor zich en bijna een kracht tegenover zijn moeder hij de eenige die met mama ottilie kon omgaan
daan had het hem verteld ma boeten had het haar zoon gezegd de mantri had het verteld aan daan zoo velen die het wisten en de oude menschen zij dachten dat niemand dat niemand het wist dan dan de oude dokter roelofsz
ik weet nog niet wat ik nemen zal een van beiden maar het is zoo veel het is zoo veel zoû ik nog eens een goed cultuur historiesch werk schrijven ik hoû niet van aanteekeningen die snippers papier
wat een oude menschen in de familie zei gus overmoedig ina kalmeerde hem geen aardigheden over de oude vrouw trouwens zij voelden àllen ontzag voor haar omdat zij zoo héel oud was en bleef zoo
toch zag ze er nog zoo heel goed uit maar ze werd oud en ze was hier was hij wel zeker van ze was een vrouw van niets dan liefde vijf kinderen had ze maar ze was geen moeder
zij gingen naar boven maar weêr klonk aan de voordeur een bel het is soms zo druk zei oude anna tegen den dokter maar mevrouw wordt niet verlaten op haar ouden dag we zullen gauw moeten gaan stoken in de voorkamer want daar wacht zoo dikwijls iemand
nu hield de koetsier stil voor het benedenhuis waar anton woonde en zij dacht zoû ze wachten tot hij in het rijtuig kwam of zoû zij er maar even uitgaan zij besloot tot het laatste klauterde toen de deur door een juffrouw geopend werd bij wie anton twee kamers bewoonde
wie het niet zo voelde als zij kn niet weten hoe fyziek pijn het deed als om het aan een dokter te zeggen waar ging steyn nu toch heen hij was nog zoo jong hij zag er zoo knap nog uit hij was toch haar man haàr man
achter de jovialigheid van den uitroependen dokter school héel een verleden o oud te worden oud te worden hij rilde ervan op dien eersten herfstachtigen dag nu traden zij binnen daar zaten zij grootmama grootpapa takma en zoo vreemd als een kind tusschen hen zijn moeder
zij voelde in zich heel innig hare liefde als een warme behoefte voor hèm te leven zichzelve geheel weg te wisschen voor hèm hèm op te wekken tot werken maar tot groot tot heel groot werken zo was hare liefde opgebloeid na hare smart
van mama ma boeten ja ma boeten die heeft het aan haar zoon verteld een mantri op tegal ma boeten is gestorven en de mantri maakt er chantage van hij is bij me geweest om geld ik heb hem geld gegeven ik zal hem geld geven iedere maand
en de menschen bemoeien zich niet meer met een van ons allen vroeger ja vroeger spràken ze de menschen over mama en takma en de kinderen over anton over jou die vieze historie in indië
schreeuwde hij bijna hij keek haar aan met draaiende oogen een angst vertrok de gerimpelde rondheid van zijn kolossalen ouden monnikskop gladgeschoren met ingevallen mond die nu open kwijl over de bange lippen liet vloeien tusschen de afgebrokkelde tanden
wij arme septentrionalen zei lot ottilie aldo diè voelen het zuiden maar ik ook zei elly nice is een leerschool voor je elly vor je in italië komt
hij is een beste kerel ja-ja een brave kerel hij wil geen schande brengen ja zoo op het hoofd van zijn oude moeder daan daan o god ja-ja zoo-zoo daan spreek jij ook niet spreek
god ja ja om hem tegen te houden zich te verdedigen en dat baboe achter de deur had hooren zeggen ja-ja ja-ja o god haar had hooren zeggen ik hàat je ik hàat je ik heb je altijd gehaat
jawel jawel zei anton dercksz maar hij stond niet op je gaat toch eerst zitten stefanie maar het rijtuig wacht anton dat is maar betalen voor niets nou dat zal jou niet armer maken is het nu wel noodzakelijk dat we naar die mormels gaan kijken
dat wat jij altijd hebt geweten dat takma mijn vader in dien nacht toen hij bij mijn moeder was zijn eigen wapen een kris heeft ontwrongen een kris die hij den vorigen dag van den regent had cadeau gekregen
schijnbaar deed hij voor zoo ver mogelijk wat ze wilde omdat ze driftig kon worden en koppig was maar zijn koele koppigheid hield stil stand tegen de hare lot was een beste jongen een beetje week en vreemd en verwijfd maar hij kon met zijn moeder overweg
zouden we nu niet gaàn anton hij had niets geen lust te gaan suetonius interesseerde hem zeer op dit oogenblik en zij had hem gestoord in fantazie die was in hem intens maar zij kon zoo dringen en drijven en eigenlijk was hij een zwak mensch ik moet even mijn handen wasschen ja doe dat want je stinkt naar je pijp
een grooter huis kost meer geld heb jij er het geld voor ik denk dat met wat lot verdient en elly meêkrijgt neen een grooter huis is te duur nu dan hier dit is te klein dus dan gaat het niet
wij hebben meer durf jullie hebben de gave nuance's te voelen wij minder als ik voel voel ik geheél als ottilie nu voelt voelt ze ook gehéel maar het is zoo niet altijd geweest aldo verzuidelijkt me zei ottilie hij wischt àl mijn nuances uit
ik heb nooit ik heb nooit wat gezegd o god neen neen zoo-zoo toen ik het wist roelofsz kn ik niet in indië blijven ik moest harold zien jou zien ik moest mama zien ik moest takma zien
zoo struikelde zij de deur uit blank van drift stootte tegen de meubelen sloeg met de deuren holde de trap op naar boven om die pijn had zij kunnen snikken beneden hoorden steyn en lot haar boven hunne hoofden hard stampende loopen zich kleeden en zij praatte in zich en zij schold zij schold steeds door
is het geld dat oom daan hij zag haar aan ina zeide hij oom daan heeft wel eens andere ideeën omtrent volstrèkte eerlijkheid in zaken dan ik maar hij heeft zich altijd naar de mijne geschikt er drukt mij geen geheim om geld
treurig vond ze het dat de familie geen godsdienst had de de ladersen hadden altijd godsdienst gehad en heel treurig was ze geweest toen therèse in parijs roomsch werd want het papisme was toch maar afgoderij dat wist ze zeker
nu had zij haar leven geschonken en zij hoopte op het geluk zij hoopte dat zij roeping gehoord had en toewijding zoû hebben te geven dat was het geluk er was nièts anders en tante therèse had wèl gelijk al begreep zij elly toewijding geluk roeping zoo geheel anders dan tante
hij heeft nooit vergeten wat hij heeft gezien en hij heeft het altijd geweten zijn leven zijn heele leven lang o god o god ja-ja is dat waar is dàt waar dat is waar hij heeft het mij zelf gezegd en ook hij hij heeft nooit gesproken neen hij heeft nooit gesproken
neen jij zal je kinderen niet noemen naar mij schreeuwde tante tusschen de vogeltjes door al kreeg je een half dozijn meisjes wat zal ik je zeggen jongen de familie van oom harold is altijd meer aan tante gehecht geweest dan de familie van je moeder
er was iets zoo weinig gecompliceerds in iets bijna antieks in deze natuur van zuidelijken herfst tusschen die overdaad van zwellende vruchten en zeker wist hij nooit zoo een geluk fyziek te zullen benaderen omdat hij den morbide weemoed meer voelde omdat hij het noorden voelde in zijn ziel hoe die ziel aan dat noorden ook poogde te ontsnappen
jongen aangemoedigd deed gus toen tante stefanie na vervogelde zijn gezicht met een oud gebibber van bewegelijken nek en d'herbourg proestte van pleizier maar pol de student riep uit pas op gus het is je erftante laat ze het maar nooit weten dat je haar nadoet
mama heeft een brief uit londen van de trevelley's van hugh hij vraagt geld en mag ik mijn zoon geen geld zenden als ik wil riep mama ottilie tegen lot is hugh niet mijn kind is hij niet mijn zoon jij wil al niet hebben dat ik ze veel zie maar moet ik ze heelemaal afschrijven
op een anderen keer zing ik je misschien iets serieus zei ottilie dit is maar een enkele galm een galm van leven niets meer zij gingen aan tafel de zon die hen had gegloeid de wind die hen ruw had omhelsd had hun eetlust gegeven en de oranjekleurige bouillabaisse prikkelde tintelend het
hoe ze moeten leven is mij een raadsel zei ina ze zullen niet minder hebben dan lili en frits maar hoe die moeten leven is mij ook een raadsel wierp ina tegen hadt jij dan maar een rijken man voor je dochter gevonden
er werd gebeld en het was haar jongste jongen gus die van school kwam haar lieveling en blij hem te hooren praten vroolijk en louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan jong vergat zij een oogenblik de felle nieuwsgierigheid die in haar koortste
hij staarde voor zich uit zestig jaren geleden had hij het ding gezien het ging voorbij maar in het langzame voorbij gaan kwam het zoo dicht kwam het zoo dicht weêr terug
om zich nu bij haar eenzaam theeblad en ziedende water wat bezig te houden ging zij tellende op de kleine vingers de leeftijden na der kinderen ottilie de zuster van lot haar oudste een en veertig god wat werd ze al oud
hij was gelukkig als hij het zijn kon het was toch dàt hij had gevonden hij wilde dankbaar zijn een teederheid voor elly vloot zoo innig door hem heen hij voelde zich zusterziel met de hare
tante stefanie zoû misschien aan gus wel wat nalaten zij hield meer van hèm dan van de anderen maar er waren zoo veel neven en nichten als tante haar fortuintje maar niet versnipperde in legaten
opgeblazen van zijn principes en zijn kùnst edel levensdoel even klein en jaloersch als wie ook in een ander vak tegen een anderen collega waarom mag ik auteurs geen amuzeurs noemen
zij verhoogde hare stem en herhaalde iets luider beleefd en kalm duidelijk artikuleerend is het waar dat zèstig jaar geleden grootmama die toen toch al zeven-en-dertig was nog een pràchtig mooie vrouw was
hij zeide het kalm heel onverschillig en nam zijn courant weêr op maar het was genoeg voor mama ottilie die nerveus was om in snikken uit te barsten je geeft nièts meer om me steyn haalde de schouders op en hij ging de kamer uit en naar boven de hond wipte hem vooruit blaffende
dan op die van haar oude moeder hoewel ze toch het hoofd schudde over mama omdat zij op haar leeftijd zoo weinig dacht aan hemel en hel en altijd maar ouden takma bleef zien zeker in herinnering aan vroegere zonde
scheelt nog veel met grootmama niet waar jà jà jà bevestigde dokter roelofsz heftig negen jaren kind negen jaren en met takma vijf jaren ja zoo ja vijf jaren dàt scheel ik wel met hem
zoo bleef zij als versteend en verstard verstard de staarblik en opene mond verstard heel het oude gelaat in bovenmatigen schrik versteend het gebaar van haren stijven arm als zoû zij dien nooit weêr kunnen laten zakken en de juffrouw en anna die nu samen tot haar in overspanning naderden vroegen
van oude menschen de dingen die voorbij gaan ste deel van van
niemand die het vermoedde men wist alleen dat hij een middelmatig ambtenaar was geweest dat hij las dat hij rookte en dat hij wel eens vuile dingen gedaan had verder was hij zijn eigen geheim en dat hij raadde dikwijls naar eens anders geheim noch zijn moeder noch takma noch wie ook zouden het ooit in hem hebben vermoed
zij zette zich naast zijn fauteuil met een snellen blik over de papieren geïnteresseerd door al die getallen die zeker den staat van het fortuin van papa en dat van oom daan weêrgaven
ja dat is latijn ik wist niet dat je latijn las je weet nog niet alles van me af neen god dànk niet riep stefanie verontwaardigd en wat is dat latijnsche boek vroeg ze nieuwsgierig
de oude man knikte zijn kleinzoon vriendelijk toe klopte hem op den schouder en hij ging de trap op bedenkende dat ina ook een goede dochter was al had zij hare fouten hij was prettig in haar huis hij zoû alleen wel heel eenzaam geweest zijn
amuzeeren zich met hun eigen verdriet en emoties en met den weemoed daarover in een sonnet of een meer of minder omwaasden roman amuzeeren zij de jongenlui die hen lezen want wie over de dertig zijn en niet van het vak lezen niet meer romans of gedichten
zij zagen elkaâr aan in de ontzette oogen van mijn vader zei daan dercksz en zijn ontzette stem fluisterde en huiverde van mijn vader dat wat jij ook weet
neèn zei harold dercksz hij zeide het als in pijn met een beweging van zijn hand die als afwees maar hij had dadelijk berouw van dit enkele woord dat zijn broeder verdedigen wilde want ina vroeg begeerig nièt papa maar oom anton heeft toch alles behalve correct geleefd
nu barstte zij in snikken uit maar hij sprak zachtjes tegen dat zij overdreef dat zij héel zenuwachtig was den laatsten tijd dat hij gedecideerd niet trouwde als zij niet kalmer werd en aardigjes maakte hij haar zoo het hof en kreeg haar in bed hij was het die haar toedekte en het kussen lekker schudde
hij was opgestaan nerveus geagiteerd zij trok de moede oogen voornaam met den blik van haar moeder den blik van de ijsselmonde's op wie zij zich liet voorstaan ik wil u niet vermoeien papa
tante ottilie is die nu al zestig vroeg ina eensklaps gehypnotizeerd door het getal van zestig dat haar fatidiek groot voor de oogen schemerde en de d'herbourgs hadden het nu niet meer over geld maar zij hadden het over familie
de treê van het rijtuig weêr af niet willende dat de koetsier haar hielp en met enkele sneeuwvlokken op haar oude dames kapotje en ouden bonten mantel trad zij binnen bij haar broêr die zat bij een vulkachel met zijn pijp te lezen een dikke walm van rook vulde de kamer dreef zwaar met trage horizontale
lot ging terug naar zijn kamer en poogde weêr te werken hij schreef een essai over kunst en dat kunst was amuzement en een kunstenaar een amuzeur of hij het eens was met zichzelven wist hij niet maar dat kon hem niet schelen en kwam er niet op aan
toch is er veel liefs in dit stoffelijke leven als we een oogenblik alle ellende vergeten voor ièder komt er een lief moment ik geloof dat het mijne gekomen is
toegeknoopt in zijn overjas volgde hij haar trippelende pasjes minachtend grinnikte hij om haar wat had ze veel gemist en àls ze wat gezien had wat zoû ze dan zijn geschrokken
tante floor hinkte oude dokter roelofsz de trap af heup zwikkend op zijn eene stijve been en zijn enorme buik scheen tante floor in hare schommeling naar beneden te stuwen voorzichtigjes pas voor pas
hij balde zijn vuisten met die vuisten had hij de deur willen openslaan en willen binnen stormen woedende woorden zeggen woedende dingen doen maar neen maar neen het was alles alles voorbij
en terwijl zij nu zich uitkleedde dacht zij als elly zich wat behelpen wilde kn het misschien de groote kamer met drie ramen die zij nu bewoonde afstaan aan lot en elly en zijzelve ach slapen in het kabinet van lot wat kon het haar schelen als er maar niet te gauw kinderen kwamen
was jong in indië getrouwd en ze bleef altijd mooie lietje zoo groote kinderen was die vrouw veertig de jonge officier had misschien even geaarzeld poogde nu hij zoo veel wist mevrouw trevelley met andere oogen te zien
voelde je niet het noorden in de lucht vroeg lot sicuro zei aldo ik vond het koud en guur maar het was ook winter fijner heb ik niet gevoeld jullie noordelijken voelen fijner wij voelen misschien brutaler en voller
ja de nieuwsgierigheid was hare passie van hare kinderjaren geweest nu te weten te wéten haar man zoû haar in niets helpen bang voor complicatie die zoû kunnen dreigen als zij zich staken in dingen die hun niet aangingen zij ze was nieuwsgierig tot onvoorzichtigheid toe
zoo lang al had zitten wachten aan haar raam boven op haar hoogen stoel roelofsz zeide daan dercksz hij was een hoofd kleiner dan de dokter hij nam hem bij de knoop van zijn vest
hij had geen woord gezegd dronk zijn thee las de courant die hij meê had gebracht in de niet groote huiskamer waar suisde het gas den wind aan de ramen snurkte de fox soms in droomen op die hem kreunen en steunen deden op den slependen rand van de japon zijner meesteres koest zeide zij dan
haar stem klonk gretig ja wees maar gerust ik laat je nog wel wat na zijn stem klonk bitter louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan hè vader daar denk ik heusch niet om ik tob wel eens over geld over lili die op niets getrouwd is wat hebben frits en lili over mijn jongens mijzelve kan geld niet
dan was er de indische familie van oom daniël met wien papa samen indische zaken had en die geregeld in holland kwam nu ina was maar blijde als de zaken goed gingen
het kind klappertandt en zijn oogen puilen en zijn hart bonst in koorts hij is doodsbang maar hij wil ook zien hij begrijpt niet en vooral wil hij zien zijn kindernieuwsgierigheid wil het vreeslijke ding zien dat wat hij nog niet begrijpt
het was vaag maar er was eerzucht in en eerzucht uit liefde om hèm hoe jammer dat hij zijn talent versnipperde in kleine geestige artikels en vlug geschreven essais dat was zoo als hij praatte aardig luchtig niet overtuigd en niet overtuigend en hij kon meer hij kon veel meer
o god ja-ja ik geef hem gèld iedere maand tot mama dood is ja tot ze dood is o god o god ja-ja maar roelofsz wat je nièt wist neen neen wàt wat wist ik niet
als ik niet alles voor me zie in éen duidelijk vizioen kan ik niets ik kan niet studeeren ik moet zien voelen bewonderen of gruwen als ik dat niet doe kan ik niets een essai dat is wat ik het beste kan een woord is een kapel je grijpt het éven luchtigjes bij de vleugels en laat het weêr vliegen
koortsschokkend ligt het kind en geheel den nacht staren zijn puilende oogen en ziet hij het ding hij heeft het sedert altijd gezien en hij werd een oude man den volgenden dag wordt het lijk van papa gevonden tusschen de rotsblokken van de rivier
je moet toch je petekind zien dat is toch niet anders dan het behoort en dan gaan we daarna met ina en lili naar daan en floor in het hôtel zoo ja die zijn gisteren aangekomen zie je waarom je mij nu niet kalm hier laat begrijp ik niet stefanie je wilt toch altijd de baas spelen ik zit hier goed te lezen
het is een mooi boekje wat ze gegeven heeft al is het zoo erg persoonlijk en al te vrouwelijk er is veel goeds in het leven ook al is het leven niets dan een overgang die niet heel veel moet beduiden op een wereld die rot
vriendinnen had zij nooit kunnen blijven behouden de meisjes van de tennisclub zag zij niet meer hare medeleerlingen van de akademie groette zij alleen nog vluchtig op straat na haar treurig engagement had zij zich nog meer teruggetrokken was alleen altijd samen met lot
ach als zij lot maar niet heelemaal verloor hij vroeg hàar waarom hij elly gevraagd had hij vroeg het uit zijn gewoonlijke blague maar het was niet aardig dat hij het vroeg blij was ze dat ze maar kalm geantwoord had en zich niet had driftig gemaakt
en toch moèten ze verstompt zijn ik kan niet gelooven dat ze veel spreken maar ze kijken elkander aan of uit het raam de losse draden zweven maar verbinden hun levens nog samen wie weet misschien was het interessant en zoû het iets zijn voor een roman
harold is boven zei ottilie steyn kom kind zei takma moeilijkjes rijzend laten we nu maar naar boven gaan dan jagen we harold weg
neen zei de oude vrouw kalm ik ben nooit meer treurig daar ben ik veel te oud toe ik wacht nu alleen maar af kijk gaat daar niets voorbij waar in den tuin hierover of daàr op straat iets wits waar zoo-zoo o daar daar
dus je weet ja-ja o god zoo-zoo dus je wéet dercksz je weet ja ik weet wàt vertelde de mantri wat had ma boeten verteld dat mijn vader takma te lijf wilde gaan met een kris dat takma hem de kris ontwrong
op het leven hebben ze bijna geen invloed al die malle definities gegeven van kunst van kùnst door je moderne auteurs kunst is dt kunst is dàt het is éen serie van opgeschroefde zinnen kunst is amuzement en een schilder is een amuzeur een componist ook een romancier ook hè neen lot
ik denk het niet oom daan wist toch ook wel en papa zoû niet hebben gezegd dat wist ik al zestig jaren neen zei ina in combinatie verloren en hare anders moede oogen stonden helder om toch te doorgronden de vaagheid van het ding dat zij zag
spreekt u nooit uit vader kan ik niets voor u doen wàt drukt u niets kind jawel jawel zeg mij wàt drukt u hij schudde het hoofd wil u het niet zeggen het is niets jawel jawel het is iets het is misschien wel iets vreeslijks
niet iedereen werd zoo oud als mama of als meneer takma en zij tante stefanie ze was toch al tot zeven en zeventig gekomen was dat niet een mooie leeftijd en ze wilde nog niet dood want ze was altijd heel bang voor den dood geweest met een akelig vizioen van de hel voor zich
ze is heel lief dacht hij terwijl hij neêrzag op haar waar zij sliep aan zijn borst en hij weêrhield zich om haar niet te omhelzen nu zij juist in slaap was gevallen ze is heel lief en ze heeft een fijn artistiek gevoel ik zal zeggen dat ze weêr boetseert of iets schrijft ze doet beiden goed
hij had heel veel jaren geleden van ottilie gehouden hij een veel jongere man dan zij en er was een oogenblik geweest dat hij geèischt had sterk omdat hij wist hij had dat in zich begraven maar hij zàg het voor zich gebeurd het was meer dan zèstig jaren geleden
had ze allemaal wel eens in holland gezien ze kwamen voor een paar maanden voor een jaar met verlof en zij gaven altijd stof tot bespreking en humor in den huize d'herbourg maar ina lachte niet meer zij stond op en de nieuwsgierigheid brandde haar zoo dat ze haar pijn deed
maar het zû niet voorbij zijn gegaan zoo lange zij nog leefden medelijden voelde harold dercksz voor den ouden man voor de oude vrouw o ging het toch maar voorbij
winter zoo ja-ja dat wordt winter al weêr eentje ja zei de oude vrouw de laatste de laatste winter neen neen neen neen blufte de oude dokter de laatste ik breng je tot de honderd ottilie de oude takma knikte het hoofd
een hel maak ik van mijn leven niet als ik wil ga ik mijn eigen weg hoewel mama overdrijft en ik s nachts laat niet ga naar een meid mama is jaloersch en ze is nog altijd jaloersch op jou
hij glimlachte hij was niet kwaad er waren slechtere dan hij maar in godsnaam waarm trouwde hij waarom had hij elly gevraagd toch voelde hij zich gelukkig en nu hij zich ernstig afvroeg waarom hij trouwde voelde hij heel ernstig dat hij elly lief had misschien meer dan hijzelve wist
zij werd er toch bleek van en haar gerimpeld heksegezichtje trok in ontzetting langer en langer met openen mond zij sloeg sneller en sneller de albumbladen om om toch alles te zien
zij het eenige kind uit mama's eerste huwelijk en de eenige de laders al zeven en zeventig werd zij ottilie de jongste voelde al die anderen wel héel oud en toch ook zij was oud zestig
steyn je weet ik waardeer wat je doet en je doet het alleen voor mama maar je weet ik heb je dikwijls gezegd ga je eigen weg ik heb geen sympathie voor steriele opofferingen meen je dat je nog je leven kunt vinden door van mama weg te gaan doe het dan
zoo roelofsz zei grootmama zoo zoo zoo ja-ja mompelde de dokter en viel op een stoel ze zaten zoo zonder woorden de drie heel oude menschen buiten donkerde het en een gure wind die herfstte joeg gele bladeren de eerste door de tuinen van de
als hugh op het oogenblik zonder betrekking is mag ik hem dan geen geld zenden is het niet mijn geld steyn heeft zijn geld zijn pensioen ik vraag hem niet om zijn geld
en de jaloezie de jaloezie om steyn hij ergerde haar als hij maar de kamer binnenkwam maar toch bleef ze jaloersch op hem als ze altijd geweest was van ieder die lief haar gehad had o dat hij niet meer om haar gaf omdat zij oud was geworden
je hebt geen idee op het oogenblik neen ik heb al jaren lang geen idee meer voor een roman ik geloof ook niet dat ik er meer een schrijf zie je elly ik word te oud om te schrijven voor heel jonge menschen en wie anders lezen romans
en toen dokter roelofsz binnenkwam zeide hij met zijn altijd zelfde schertsje wel roelofsz jij wordt er ook niet magerder op met de jaren zoo-zoo zei de dokter vindt jij
je gaat veel te laat naar huis takma zei de dokter ik heb mijn overjas die is warm zoo-zoo de blâren ritselen zei de oude vrouw en de wind huilt dat wordt al winter
hij zat gezakt in zijn stoel de hand beschaduwde zijn oogen voor hem lagen groote bladen vol cijfers die hij na moest zien zooals daan hem gevraagd had te doen
een grootmama een aanstaande grootpapa een oom een tante en een heel oude huisdokter ik vind het genoeg leeftijd voor van daag ik kan van daag geen oude menschen meer digereeren zelfs niet meer oom louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan harold die lang niet de onsympathiekste is zo veel oude menschen op éen dag ze drukken me ze beklemmen me
en daar achter wat verborg hij daar achter die latijnsche boeken groote albums en portefeuilles wat waren dat zoû ze even tijd hebben om te kijken zij haalde er een van achter de latijnsche boeken te voorschijn en met vogelblik op blik naar de slaapkamer opende zij het album waarop pompeï stond
hoeveel zullen ze hebben denkt u papa vroeg ina de oude heer had een vaag gebaar en staarde lot heeft natuurlijk niets zei d'herbourg zijn beide ouders leven hij verdient wel wat met die artikels maar veel zal het niet zijn hoeveel krijgt hij voor een artikel vroeg ina begeerig om toch te weten
geen woord tusschen hen werd gesproken de thee werd gedronken het blad weggenomen en jack droomde steunend de wind huilde de bladzijden volgden elkaâr snel in ottilie's vingers en steyn las na het oorlogsnieuws de advertenties na de advertenties het oorlogsnieuws de kamer om hen
het leek vreemd dat zij waren man en vrouw want mama had nu wèl haar leeftijd en steyn scheen bijna jong hij was een groote kerel breed in de schouders niet ouder dan éven vijftig met een frisch knap gezond gezicht van sterken buitenman kalm in blik en beweging
hij wordt ongeduldig hij is een groote jongen maar hij is bang omdat hij ook koorts heeft even als papa en omdat de nacht zo zwoel is als of er een aardbeving komen zal baboe
ongetrouwd hij heeft nooit gerecepieerd als rezident dàt weet ik het rezidentie-huis was een vervallen boel toen hij na acht jaren wegging maar oom anton zei d'herbourg levendig is een oude smeerlap en dàt heeft hem geld gekost
hij liet haar gaan hij liet haar gaan en de eenzaamheid bleef om hem hij zakte terug in zijn stoel beschaduwde met de hand de oogen en het lamplicht onder de groene kap groefde hem scherp de vorens in het verwoeste
in eenvoudige maar groote korven op het buffet stapelden zich de vruchlouis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ten en waren ook binnenshuis de overdaad van den herfst lot zei elly opeens ik weet niet wat het is maar ik voel op eens het zuiden
met vùile meiden lap jij mijn geld er van door want je bent een vuilik en altijd geweest mama schei uit en wees stil ik kàn niet tegen schelden en kijven wees stil wees stil mama laat mij hughs brief lezen
een om geld bezorgde moederlijkheid deed haar denken aan de toekomst van haar drietal nu voor lili deed zij wat zij kon bewerkte zij tante stefanie èn oom anton pol moest maar wèten hoe hij er kwam al had die een millioen hij zoû te kort komen
praat jij voor jou riep tante boos ik ben niet meer dan sestig dan zestig zoo-zoo mummelde de dokter dan zestig ik dacht dat je ouder was neen hoor niet meer dan sèstig zei tante floor beleedigd ja-ja dan ben je zoo oud als
en naar italië als je wilt in parijs zoeken we weêr een tante op tante therèse roomscher dan de paus en in nice ottilie elly je weet ottilie leeft met een italiaan ze is niet getrouwd je zult haar trots dat toch wel willen zien
kom zei takma het wordt tijd anders anders wordt het te laat hij stond moeilijk op en dacht tegelijkertijd dat hij heden géen brief had verscheurd dat was niet goed geweest maar het scheuren vermoeide zijn vingers ook de dokter stond op en belde tweemaal dat was om de juffrouw
en het had haar een groote sympathie van ziel doen voelen voor lot vreemde jongen dacht zij en zag naar hem terwijl hij zoo sliep in zijn uiterlijk en in uiterlijkheidjes als een heel jonge jongen een kind soms vond zij
aan niets kind aan dingen dingen van vroeger hij ziet ze daar gaan ze ze slepen lange spooksluiers over ritselende bladeren en drèigt er iets achter de boomstammen van dat eindelooze pad
en oom daan geeft hem geld geld om te spreken of om zijn mond te houden ik denk om zijn mond te houden zoû er dan iets gebeurd zijn
zeker niet veel over hun kwaaltjes over het weêr zoo oude menschen spreken niet meer zijn verstompt ze herinneren zich niet meer alles hun jarenzware verleden verplettert hen doet hen nog louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan maar schijnbaar leven nàleven ze hebben hun leven gehad was het interessant of niet
tante stefanie knikte bibberend met het bewegelijk vogelhoofdje angstig te weten horde ik papa en oom daan een oogenblik spreken met elkaâr ik luisterde natuurlijk niet en zij zwegen toen ik aankwam maar ik hoorde toch dat oom daan zei tegen papa
hij leed eigenlijk altijd pijn soms rimpelde zijn voorhoofd in fyzieke smart hij sprak nooit over zijn lijden deed wat de dokter hem zeide te doen was altijd zwijgzaam en zacht kalm waardig gebroken naar lichaam om ziekte gedrukt naar ziel die weemoelouis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan digde uit den zachten blik van zijn oude galdoorschoten oogen
struikelde zij bijna over de poes die juist tusschen hare voeten doorslipte roelofsz zei oom daan ik dacht wel je hier te zien ik was je anders dadelijk op komen zoeken
hadden elkander éens jaren geleden twintig jaren geleden hartstochtelijk begeerd de man de vrouw en de vrouw den man toen steyn de weert eerste luitenant was een mooie kerel even dertig had hij mevrouw trevelley gezien wier leeftijd hij niet wist
maar niet zo jong en forscher gebouwd aldo's glimlach antwoordde aan den glimlach van ottilie en er was de rust in van een gevonden geluk van een intens oogenblik van volmaakt menschelijke zaligheid dàt oogenblik was er al ging het voorbij
meer dan dat mijn cauchemar iederen dag meer en meer rimpels te zien in je vel grijze strepen aan je haar je geheugen dof te voelen worden je emotie te voelen verstompen aan je maag een plooi meer te voelen die je vest slecht om je middel doet zitten
hij schreef met liefde zijn woordmooie zinnen ze in hare schittering overtuigende makend maar tusschen de zinnen door dacht hij aan arme mama en op eens kon hij niet meer schrijven hij beklaagde haar
ben je ziek vadertje ja zeide hij en kreunde ik heb pijn hare liefheid verteederde hem en hij zei ik moest het maar niet lang maken foei wij zullen u nooit kunnen missen hij glimlachte met een gebaar je zoû een zorg minder hebben nu u weet het is me geen zorg
en van tante ottilie die heeft toch haar vaderlijk erfdeel steyn heeft niets niet waar vader trouwens waarom zoû steyn wat aan lot meê geven neen zei d'herbourg maar de oude heer takma die zit er goed in elly krijgt van hem zeker wat
je wist toch maar niet wat je wachtte hoe vroom je ook was geweest en god gediend had zoo als het behoorde nu had zij zich gode zij dank niets te verwijten haar lange leven was in kalmte van dagen voortgegaan zonder man zonder kinderen zonder aardsche verplichtingen maar ook zonder groot verdriet
de trevelley's waren meer in het wilde geloopen neen mama was geen moeder geen huisvrouw zelfs geen wereldvrouw mama was niets dan een vrouw van liefde ze had aan liefde behoefte nu zeker niet meer aan passie maar aan liefde nog steeds en waar ze vooral levensbehoefte aan had dat was als een kind aan liefkoozing
wat drommel hij was nog een jonge man ook al begon zijn dik haar te grijzen hij had zijn vrouw getrouwd uit eer maar ze was oud ze was heel oud er was eigenlijk iets belachelijks aan
je weet ina tante ottilie is het kind van takma tante stefanie knikte van ja er is vroeger veel over gesproken nu zijn de menschen dat vergeten het is alles zoo lang geleden mama heeft niet gedaan zoo als het behoorde ja ze is héel zondig geweest zoû het dan dàt zijn waarover ze spraken
met nog woorden er tusschen van luidruchtige bonhomie zette hij zich stram in den fauteuil aan het andere raam terwijl anna zijn hoed nu eerst van hem overnam op den stok steunde hij de handen met de wijd plooierige glacés nog aan
hij was hij takma's kleinzoon was hij een neef van elly hij wist niet zeker er was niets zeker er waren hij had ze al héel vroeger gehoord wat vage geruchten
hè altijd praten zei tante floor ontevreden als haar man niet bij haar bleef ik send jou de wagen dan straks zij nam afscheid schommelde weg ina zeide meneer takma mag ik u thuis brengen takma knikte stilletjes goedkeurende