AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
hoe dit zij ik zat met mijn elleboog op mijne knie en mijn gezicht op mijne hand in het vuur te kijken terwijl die twee zaten te praten over mijn heengaan en hoe zij het zonder mij zouden maken en dat alles
daar ik niet in staat was mijn eten te snijden deed de oude kastelein met een blinkend kaal hoofd dit voor my zoo kwamen wij in gesprek en hij was zoo goed mij met mijne eigene geschiedenis te vermaken
was hare uitlegging meen ik de handen van zijne zuster jufvrouw j gargery dat waren hare woorden jufvrouw j gargery zij mag wel niet geweten hebben voegde jo er met een schijn van nadenken bij of het
toen wij de hut binnengingen vonden wij daar een reuk van tabak en witkalk een helder brandend vuur eene lamp een geweerrek eene trom en eene lage houten
zoowel mijnheer als mevrouw pocket hadden zulk een opmerkelijk voorkomen van onder de macht van iemand anders te zijn datik nieuwsgierig was wie toch eigenlijk in het bezit van het huis was en hen daarin liet wonen
wederom beving mij mijne vorige huivering maar ik bleef er bij om nog niet te spreken want het was zeer wel met zijne woordn overeen te brengen dat hij mij opzettelijk wilde verlokken om zijne gezegden op provis toe te passen
het hotel waar zij dineerden was in go vent gar den en de eerste yink dien ik zag toen ik de eer had in het boschje te worden toegelaten was bentley
lastige jongen viel mijne zuster eropin gramstorig van haar werk naar mij opkijkende wat een vraagal doe geene vragen dan zal men je geen leugens vertellen
een plan voor de toekomst te vormen zou mij even ondoenlijk zijn geweest als het vormen van een olifant toen ik de vensterluiken opende en in den loodkleurigen morgen uitzag
die met dat fijne gezicht is startop zonder in het minst op den laatste te letten hervatte hij
bleef staan aankijken met een gezicht dat zij denkelijk voor stug hield want toen wij elkander goed hadden aangezien zeide zij
wacht een oogenblikje daar kom ik juist aan neen zij was geen eenig kind zij had een halfbroeder haar vader was heimelijk hertrouwd met zijne keukenmeid geloof ik
mijne verkwistende levenswijs verleidde hem bij zijn buigzaam karakter tot onkosten die hij niet goed kon maken bedierf de eenvoudigheid van zijn leven en verstoorde zijne gemoedsrust door zorg en naberouw
dat ik niet wenschen kon dien toevalligen omgang te vernieuwen dien ik onder zulke verschillende omstandigheden en zoo lang geleden met u gehad heb
toen begon jo te hameren en te klinken en wij alien bleven toekijken belangstelling in de verwachte menschenjacht hield niet alleen ieders aandacht geboeid maar was zelfs voldoende om mijne zuster mild te doen worden
evenals ik haar gelaten had en zij sprak weder van estella op dezelfde manier zoo al niet met dezelfde woorden het ouderhoud duurde maar weinige minuten en toen ik heenging gaf zij mij
het was een wonderlijk gevoel hem met zijn welbekend gezicht zoo geheel thuis te zien in die zoo gansch vreemde kamer en ik zag hem bijna verwonderd aan als ik het hoekkastje met het glaswerk en po rselein de zeehorens op den schoorsteenmantel
de knecht het was dezelfde die op den dag toen mijn leerbrief geteekend was die boodschap van beneden bracht scheen verwonderd en nam de eerste gelegenheid waar om mij een
dit was het geheele kantoor toen wij weder beneden waren bracht wemmick mij in de kamer van mijn voogd en zeide dit heb je al gezien
vol goddeloosheid op het zwarte water liggen ik had niet kunnen zeggen waarvoor ik bevreesd was want mijne vrees was geheel onbestemd
en mij daarin voort te helpen hij hoopte dat ik met goede hulp weinig zou ontmoeten om mij te ontmoedigen en weldra in staat zou zijn om alle hulp behalve de ztjne te missen
dan zullen we begrijpen dat het gebeuren zalals het je schikt heb je al bij mijnheer jaggers gedineerd nog niet
niet voor de rechtbank was want hij deed de beenen van den ouden heer die daarin voorzat onder de tafel stuiptrekkingen krijgen door zijn uitvar en over zijn gedrag
eilieve zeide ik toen de twee leelijke borstbeelden met dien krampachtigen grijns mij weder in het oog vielen van wie zijn die portretten
van eene aardigheid niet waar neen er was geen stukje van eene dame in de zaak mijnheer pip behalve eene en zij was niet van die fijne tengere soort en je zoudt haar nooit naar eene
toen vroeg ik of er vele klerken waren waarop hij antwoordde wij doen niet veel aan klerken omdat er maar en jaggers is en de menschen hem niet uit de tweede hand willen hebben wij zijn maar met ons vieren
je hadt een byzonderen zin in mij niet waar oude schalk zeide wemmick en verklaarde daarna dezevriendelijkeaanspraak door naar zijne speld met de dame met de graftombe en de urne daarop te wijzen
ik zeide hem dat ik dit doen zou met al de belangstelling en nieuwsgierigheid die zijne voorbereiding had opgewekt toen ik wilde heengaan vroeg hij mij of ik er vijf min uteri aan wilde besteden om mijnheer jaggers aan den gang te zien
en bij mijne winkeliers alles had besteld wat ik noodig had hadden mijnheer pocket en ik een lang gesprek hij wist meer van mijne aanstaande loopbaan dan
die zeide wemmick op een stoel stappende en het stof van die afschuwelijke koppen blazende eer hij ze van de plank nam dat zijn twee beroemde personen vermaarde clienten van ons waarmee we veel eer hebben behaald
heeft zijn meester vermoord en bedenkende dat hij niet was opgebracht om getuigenis te geven heeft hij zijn spel niet kwaad gespeeld gelijkt het hem vroeg ik
romaneske standverhooging van een jeugdig kunstwerker in ijzer in deze nabuurschap de vroegste begunstiger
op de bovenvoorkamer was een klerk die er uitzag als een herbergier en een rattenvanger met een groot bleek opgezwollen gezicht
als iemand iets niet wilde toestemmen zeide hij ik zal het er wel uit krijgen en als iemand iets toestemde zeide hij nu heb ik je
maar hij gaf mij zulk eene verontschuldiging niet en wij lieten elkander van beide zijden recht wedervaren ook beschouwde ik hem in zijne betrekking als mijn leermeester
dat beduidt niets voor u met uwe schitterende vooruitzichten maar voor mij zelven heb ik altijd den regel neem alles aan wat waarde heeft en portatief is
en te zeggen dat liet hij opzettelijk voor mij maken is die dame iemand zeide ik neen antwoordde wemmick maar eene aardigheid van hem
het is niet zonder eene aandoening van genoegen dat wij hem bekend maken als den mentor van onzen jongen telemachus want het is goed te weten dat onze stad den grondlegger van diens fortuin heeft voortgebracht
hij wees met zijne pen naar den grond om aan te wijzen dat australie alsdus als eene spreekwijze werd gebruikt dewijl het vlak aan den anderen kant van den aardbol lag als er iets diepers was vervolgde wemmick
hebben zien kijken of er moest iets te drinken in zijn geweest toen wemmick's aandacht aldus op de speld was gericht zette hij het borstbeeld neer en poetste de speld met zijn zakdoek is die andere kerel aan hetzelfde einde gekomen vroeg ik
ik zeide dat dit ruim zou gaan viermaai vijf zal ruim gaan zal het zeide mijnheer jaggers zijne wenkbrauwen samentrekkende wat maak je dan wel van viermaai vijf
wat ik er van maak ja hoeveel ik denk dat u er twintig pond vanmaakt zeide ik met een glimlach het komt er niet op aan wat i k er van maak mijn vriend merkte mijnheer jaggers aan
met den eleganten smaak voor spelden voor de balie stond en rustig op iets kauwde terwijl mijn voogd eene vrouw in het verhoor had en haar de rechtbank en alle aanwezigen met ontzetting sloeg
de magistraatspersonen huiverden onder een enkelen beet op zijn vinger dieven en dievenvangers hingen met angstige verrukking aan zijne woorden en sidderden als een haar van zijne wenkbrauwen zich naar hen omkeerde
met eene beweging van zijn hoofd die schranderheid en tegenspraak aanduidde ik wil weten wat jij er van maakt twintig pond natuurlijk
altijd zoo eerlijk en ijverig was als hij mij ijverig maakte om tezijnenopzichte mijn woord te houden indien hij als meester zich onverschillig had getoond twijfel ik niet of ik zou hem als leerling met gelijke munt betaald hebben
dat hij uit eene kast nam waarvan hij den sleutel ergens achter zijn rug bewaarde en uit den kraag van zijne jas haalde alsof het een ijzeren staartje was gingen wij naar boven
zoodra hij verschooning had gevraagd voor deze traagheid van zijn geheugen vroeg hij mij of hij iemand om mijnheer pumblechook zou zenden neen zeide ik zekerlijk niet
wei zeide wemmick hij zal je wijn geven en goeden wijn ik zal je punch geven en geen slechte punch en nu zal ik je wat zeggen als je bij mijnheer jaggers dineert kijk dan eens naar zijne
terwijl hi het andere borstbeeld wegzette en weder naar beneden kwam rees de gedachte bij mij op dat al zijne kleinoodien eene dergelijke afkomst hadden
hij zweette zoodanig alsof hij zijne kunst juist aan zich zelven beproefd had in eene achterkamer zat een man met hooge schouders en een kiespijndoek om zijn gezicht
toen ik zijne schranderheid hulde had bewezen vervolgde hij op een vriendschappelijken toon als je eens wanneer je niets beters te doen hebt er niet tegen hadt om te
meer dan dat he hervatte mijnheer jaggers naar mij op de loer liggende met zijne handen in de zakken zijn hoofd op zijde en zijne oogen op den muur achter mij hoeveel meer
ja antwoordde hij dat zijn allemaal presentjes van dien aard het eene brengt het andere zie je zoo gaat het daarmee
nooit als iemand die iets belachelijksover zich had of als iets anders dan een ernstig goed en braaf man toen fdeze punten vastgesteld waren en ik in ernst begonnen was te werken viel het my in
naar mij te komen kijken zou ik je een bed kunnen aanbieden en zou ik het voor eene eer houden ik heb niet veel om je te laten zien maar de twee of drie rariteiten die ik heb zou je toch misschien graag willen zien
na twee of drie dagen toen ik mij voorgoed in mijne kamer had gevestigd eenige malen naar l on den heen en weder was geweest
op welken kant hij was konikniet opmaken want hij scheen alle aanwezigen tot kaf te vermalen ik weet alleen dat hij toen ik op de teenen
ik weet zeer wel dat die vrees geene duidelijke gedaante aannam en slechts de herleving voor eenige weinige minuten van die redelooze benauwdheid was welke ons in onze kindsheid somtijds bevangt
hij heefthetzelfde gezicht je hebt gelijk antwoordde wemmick dat is het echte gezicht haast alsof een van de neusgaten met een paardenhaar en een vischhaakje was opgetrokken
indien iemand van welken rang ook een woord zeide dat hem niet beviel eischte hij dadelijk dat het opgeteekend zou worden
op gelijken voet te plaatsen natuurlijk berustte ik hierin hij raadde mij zekere plaatsen in l o n d e n te bezoeken om de kundigheden die mij nog ontbraken te verwerven en hem de taak op te dragen om mijne studien te regelen
zal ik dan iets heel ongemeens zien wei zeide wemmick dan zal jeeengetemd wild beest zien niet zoo heel ongemeen zal je me zeggen ik antwoord
door de manier waarop hij dit en andere dergelijke dingen zeide plaatste hij zich aanstonds op een vertrouwelljken voet met mij en ik mag zeggen dat hij in het vervullen van zijne verbintenis jegens mij
en nog een paar kleimgheden daarbij zou ik daar geheel thuis zijn ga je gang maar zeide mijnheer jaggers met een korten lach ik heb wel gezegd dat je vorderingen zoudt maken wel hoeveel heb je noodig ik zeide dat ik dit niet recht wist
zijne pen op het papier brengende zou hij dat zijn daarop gaf ik mijne meening te kennen dat hij eene goede zaak had en wemmick zeide heerlijk
wemmick zeide mijnheer jaggers de deur van het kantoor openende neem een orderbriefje van mijnheer pip en betaal hem twintig pond groote verwachtingen deze eigenaardige manier van zaken te doen maakte ook een eigenaardigen indruk op mij
deze knaap wel je moet in den nacht naar beneden zijn gekomen en in den inktkoker hebben gekeken om die vlak op je wenkbrauw te krijgen oude schelm
ja hij kwam tot hetzelfde einde een heel natuurlijk einde hier verzeker ik je hij maakte valsche testamenten die snaak
hij nu uitging en ik wemmick levendig en spraakzaam vond zeide ik tot dezen dat ik bijna niet wist wat ik van mijnheer jaggers manieren moest maken
het is zoo moeielijk eene som te bepalen zeide ik aarzelend kom aan zeide mynheer jaggers laten wij zien er op te komen tweemaal vijf zal dat gaan driemaal vijf zal dat gaan viermaal vijf zal dat gaan
een zwervend eskimo of een beschaafd mensch die mij zou gezegd hebben dat pumblechook mijn vroegste begunstiger en de grondlegger van mijn fortuin was
wemmick zat voor zijn lessenaar eene droge harde beschuit te eten waarvan hij nu en dan een stuk in zijn breeden mond stak alsof hij het in eene brievenbus wierp
het huis was donker en uitgewoond en de smerige schouders die in mijnheer jaggers kamer hun spoor hadden gelaten schenen jaren lang de trap op en af te zijn geschoven
ik antwoordde bevestigend wij doken de city in en kwam en weder boven in eene volgepropte gerechtszaal waar eenbloedverwant in den moorddadigen zin van den overledene
zeg hem dat en hij zal het voor een compliment houden zeide wemmick hij wilook niet dat je weten zoudt wat er van te maken want ik keek verwonderd dat is niet personeel het is maar
morsig plaatselijk nieuwsblad voor te leggen dat ik opnam en waarin ik het volgende las onze lezers zullen niet zonder belangstelling vernemen dat wat aangaat die onlangs voorgevallene
dat hangt af van de oorspronkelijke wildheid van het beest en den trap waartoe het getemd is het zal je meening van mynheer jaggers knapheid niet verminderen kijk er eens naar
brengt getuigenis bijeen voor de bailey zeide wemmick toen wij weder buiten waren in de kamer daarboven was een klerk met hangende haren die aan een ongeschoren poedel deed denken
mijnheer pocket had geen bezwaar tegen die schikking maar zeide dat mijn voogd daarover vooraf moest worden geraadpleegd ik gevoelde dat zijne kieschheid in dit opzicht voortsproot uit de bedenking dat dit plan
op dezelfde wijze bezig met een man met zwakke oogen dien wemmick mij voorstelde als een smelter die zijn pot altijd aan den kook hield en alles smelten zou wat mij maar beliefde
hervatte mijnheer jaggers hoeveel vijftig pond lang zooveel niet vijf pond zeide mijnheer jaggers die afslag was zoo groot dat ik bedremmeld zeide meer dan dat
het komt mij altijd voor zeide wemmick alsof hij eene klem had opgezet en daarbij stond te wachten op eens klik en jebent gevangen
want hij zeide mij van mijnheer jaggers vernomen te hebben dat ik niet voor een beroep was bestemd en mijne opvoeding geene andere strekking moest hebben dan mij met andere jongelieden die in gunstige omstandigheden waren
zonder aan te merken dat zulke klemmen niet onder de aangenaamheden des levens behoorden zeide ik dat ik hem voor zeerknaphield diep zeide wemmick als australia
makker en vriend van dien jongeling zeker hooggeacht persoon was niet buiten betrekking tot den graan en zaadhandel en wiens ruime en welingerichte magazynen geene honderd mijlen van de hoogstraat zijn gelegen
zou je ze willen zien je bent zoogoed als een van ons ik nam dit aanbod aan toen wemmick al zijne beschuit op de post had besteld en mij het geld had betaald
vraagt soms de peinzend saamgetrokken wenkbrauw van een wijsgeer of het glansrijk oog eener schoone onder onze stadgenooten wiens fortuin
en ik houd veel van een lapje turn en een zomerhuisje ik zeide dat ik zeer gaarne zijne gastvrijheid zou aannemen verplicht antwoordde hij
in mijne verbeelding zag ik de boot met hare bemanning van misdadigers aan den modderigen styger hen wachten hoorde ik wederom het barsche voort alsof het een hond werd toegesnauwd en zag ik wederom den
eenige kosten zou uitwinnen en ging dus naar little britain om mijn wensch aan mijnheer jaggers mede te deelen als ik de meubelen kon koopen die nu voor mij gehuurd zijn zeide ik
terwijl zijn oud zwart pak met was scheen geboend te zijn die gebukt zat over zijn werk om de aanteekeningen van de twee andere heeren ten gebruike voor mijnheer jaggers in het net te schrijven
maar ik was toch zeer bevreesd terwijl ik naar het logement ging voelde ik dat een angst veel sterker dan de enkele vrees voor eene onaahgename herkenning mij deed beven
de koffiekamer in het wilde zwijn was ledig en ik had niet alleen mijn maaltijd besteld maar was er ook reeds aan gezeten eer de knecht mij herkende
wij gelooven dat quentin metsys de smid van antwerpen was ik houd mij ten voile verzekerd dat ik al was ik in de dagen van mijn voorspoed naar de noordpool getrokken zelfs daar iemand zou hebben ontmoet
ik heb nooit zoo'n leugenaar ontmoet als jij was eer hij zijn overleden vriend weder op de plank zette raakte wemmick den grootsten van zijne rouwringen aan en zeide voor mij laten koopen nog den dag
als hij ook niet de vermeende testators in slaap hielp maar je was toch een fatsoenlijke spitsboef hier sprak hij het andere borstbeeld aan en je zei dat je grieksch kondt schrijven he i wat was je een leugenaar
terwijl wemmick de vlak op het voorhoofd met zijne mouw afwreef hem gelijken wel hij is het zelf het afgietsel is in newgate gemaakt zoodra hij afgenomen was
en zijne wenkbrauwen samengetrokken op een antwoord stond te wachten liet hij somtijds deze laarzen kraken alsof zij op eene droge en achterdochtige manier lachten
dat mijn leven als ik mijne slaapkamer in barnard's inn aanhield eene aangename afwisseling zou hebben terwijl mijne manieren door het gezelschap van herbert zeker niet verslimmerd zouden worden
die niet van de aangenaamste soort was mijnheer jaggers lachte nooit maar hij droeg groote blinkende krakende laarzen en als hij met zijn groot hoofd
daarmee ikneem ze altijd aan het zijn rariteiten en het zijn dingen van waarde zij mogen niet veel waard zijn maar zij zijn toch van waarde en portatief
als vertegenwoordiger van de wet en de gerechtigheid in dien zetel en op dien dag xxv
daar hij geene terughouding in dit opzicht had getoond nam ik de vrijheid om hem die vraag te doen terwijl hij zijne handen stond af te stoffen
aan het spreken met drie of vier lieden die er zeer kaal uitzagen en die hij met zoo weinig omslag behandelde als iedereen scheen gedaan te worden die geld in mijnheer jaggers koffers kwam brengen
maar buiten in de wereld onder anderen miste zij dadelijk alles alles je hebt toch je kinderen
dat gezonde dat sterke die kracht van spieren die kracht van sport had die man iets slechts voor met jules dat hij zich zoo quasi teeder voordeed tegenover dat kind
maar hij was nu wat beter en zich vervelende op zijn eigen kamertje ging hij naar beneden naar den leêgen salon en zette zich voor de piano papa zat wel te werken in zijn kantoor maar het zoû papa zeker niet hinderen dat hij speelde
toen dacht ze na hoe had ze dat zoo geschreven waarom hoe was ze er toe gekomen ze ging met hare gedachten terug het heden de stip van het heden die zoo klein was
of het vroeg hun iets en zij antwoordden dan glimlachten zij elkander toe omdat het zoo zoet was en niet hinderde ik wilde dat dit nu altijd zoo bleef dorst hij te zeggen
toen was het cecile alsof het gebroken was dat teedere dat broze die zeepbel ze dacht of hij wellicht tegen die vrouw met het donkere haar ook gesproken had over cirkels van sympathie
waarom vroeg ze kalm en ze verbeet zich dadelijk want hare vraag klonk als eene coquetterie en ze bedoelde alles behalve dat waarom hij zag haar lichtjes verrast terug aan hij zat dicht bij haar
op eens hoorde cecile door suzette's gekakel heen achter zich twee vrouwenstemmen fluisterend en vertrouwelijk zij verstond slechts ten deele emilie hijdrecht daar
en kuste hem op het voorhoofd met eene liefkoozing van kuischheid een oogenblik scheen hij alles te vergeten hij stond ook op
aan hare voeten in eene conversatie van den hak op den tak daar amélie nooit kon doorpraten maar telkens afdwaalde en den draad van een gesprek vallen liet
hare oogen werden vochtig ze schudde haar hoofd steeds met die hand op zijn schouder dat is niet goed sprak ze diep
zij voelde dat magnetisme haar louis couperus extaze een boek van geluk zoo hevig aantrekken dat alles in haar smolt tot loomheid en zwakte eene zwakte als zoû hij haar kunnen nemen en wegdragen ergens heen waar hij wilde eene zwakte
zij hoorde zeker al de castagnetten van haar spaansch costuum in heur hersentjes klepperen jules was in een bui van kribbigheid geraakt maar hij hield zich stil bij de jongens in een raam
in de geheimste snaren van haar sensitivisme leed cecile zeer zij trok zich geheel en al terug in zichzelve zij deed alle moeite iets anders te schijnen dan zij was suzette merkte niets van haar malaise
is heel sterk in uzelve u heeft aan uzelve genoeg o neen dat niet heusch niet maar u u is onrechtvaardig tegenover de wereld
ze was dertig jaren ze was oud een oude vrouw haar huis leêg heur hart leêg droomen wolken van gedroom die vervliegen die opklaren als een rook en leêgte ontdekken
en alle die lijnen boetseerden haar bijna in een nog wachtenden bloei van maagdelijkheid of zij geene jonge vrouw ware of zij niet hare kinderen had hare twee jongens van zes en zeven
want ik had een man gehad en ik had kinderen van wie ik heel veel hield maar ik leerde pas het leven van jou het leven zonder egoïsme en zonder verlangen
dan eens taco of het zoo goed is vroeg jules die een marokkaansche sabel tusschen een paar krissen had geplaatst en er de draperie van een sarong tusschen door trok ja zeker antwoordde
dat het één uur werd en zij nog niet kon besluiten op te staan en te gaan slapen
roes was begonnen met een jacht in noord-brabant op het buiten van een vriend een week lang met hun achten veel sport in de open lucht
niet meer over mij o toe spreek dan ook niet meer over mij hij vouwde zijne handen en smeekte het hun een angst op zijn louis couperus extaze een boek van geluk gelaat zij zagen hem allen aan
zoû u dan sympathie met me willen sluiten zoû u me willen toestaan bij u te komen als ik me ongelukkig voel ik voel me bij u altijd zoo gelukkig
zij had moeten zwijgen dat voelde ze nu zij had hare verrukking niet moeten uiten maar ze stil in zichzelve moeten genieten als een geheim
maar demonisch woedde het door haar heen als een orkaan van de hel stormvlaag van zinnenpassie die opblies uit de donkerte van het landschap en de troebele golven van den stroom zweepte p naar die lucht van inkt
ze zoû de schilderij niet laten maken het was goed zoo zij dacht zonder weemoed aan den doode zij had zich niet over hem te beklagen gehad hij had haar nooit iets kunnen verwijten
zij wandelden den tuin in langs de arabesken der paden de jasmijnen sterrelden wit langs hen heen in een andere villa speelde men piano de klanken dwaalden over het was
een god die alles weet omdat hij het voelt voelt omdat hij het weet alles neen niet alles want hij bedroog zich
ik kon me u zoo niet meer voorstellen in de wereld onder veel menschen ik had me een idee van u gemaakt en dat idee schijnt nu verkeerd te zijn een idee vroeg ze welk idee
hij schudde zijn hoofd u is ondeugend u weet het heel goed zij knipte met hare oogen haar mond werd ernstig ze deed alsof ze zich een beetje boos maakte
wat kon u nu de naam van die dame schelen we waren juist in zoo een mooi gesprek ook zij voelde zich nu treurig treurig om haar gebarsten zeepbel
dat haar belang inboezemde en tevens bleef zij op hare hoede want zij vond zijne visite niet zooals het behoorde en ze herinnerde zich weêr den naam der getrouwde vrouw
ik begrijp u in het geheel niet juist maar laat me toch niet zoo over mezelven praten ik praat liever over u
ik heb al zoo dikwijls verlangd uw kennis te maken mevrouw ik zoû niet gaarne nu de gelegenheid laten voorbij gaan antwoordde
dolf herinnerde zich nu dat zij over de kinderen sprak dit dikwijls gezien te hebben christie was niet wel hij was zoo hangerig als het maar geen mazelen worden sprak zij
hij schudde zijn hoofd je bent een rare meid je verdient eigenlijk niet dat we zooveel van je houden hé ja vroeg zij
op zijne lodderige oogjes en intusschen zong het voort in haar hart dwars door hare vermoeidheid heen die haar als brak daar voor het bed van haar kindje
fletsch roze moiré en rozehout die hing in het hoekje der kleine rozehouten schrijftafel met hare enkele zilveren zaakjes om te schrijven en hare portretten in gladde glazen
louter genot en onmatig genot ook het hoogste is niet goed zoo forceert u het leven zoo zoo ben ik bang voor u zoek maat te krijgen u heeft zooveel elementen om gelukkig te zijn o ja
praatjes misschien en mevrouw hoze schijnt er zich niet aan te storen o ik weet het zeker
maar dat zijn raadsels die ik toch niet kan oplossen en al mis ik de macht ze op te lossen ik voel op dit oogenblik niets dan geluk ik mag dat wel eens hoorbaar zeggen nietwaar horbaar
een ander school dien zij zocht te kennen waarlouis couperus extaze een boek van geluk om wat kon het haar schelen ze wist het niet maar het was in alle geval een raadsel
heure armen sloegen zich boven haar uit als wilde zij hare vrijheid de wijdte van hare lucht meten als wilde zij het licht tegemoet
en rondom hen schoot het zijne eindelooze stralen naar alle eeuwigheden heen alsof hunne liefde werd tot middenpunt des heelals
dan stiet ze haar kreet maar nu met dronkenschap uit in majeur als sloeg ze hare wijde armen blijde op naar hemelen van ontastbaar blauw
hoe glimlachend gelukkig had hij zich toen niet mogen voelen als met eene gratie van hooger toen toen had hij zich weêr voelen tuimelen naar omlaag als had hij zijn punt van evenwicht overwiegeld
en ze zocht terug te zien hare verre perspectieven met bleeken horizont ze zocht zich de zilverige oneindigheid terug
en discretie verspreidden ook door geheel het nauwe vertrekje iets als een aroom van viooltjes eene nuance van viooltjes geur die school in de zachtheid der tinten van behang en meubelen
de rozenhouten meubeltjes de plooien der behangsels het dorre boomlandschap van den scheveningschen weg daar buiten maar het sneeuwde stil en zacht met langzame groote vlokken die zwaar
zoo leed hij veel aan vage stemmingen waarin dat vreemde hem beklemde en op de borst klom waarin hij niet wist waar hij zijn in wezen zoû verschuilen en waarin hij spelen ging om zich te verliezen in de groote klankziel van muziek
tusschen de dorre boomen door zijne oogen vulden zich met dikke ronde tranen die neêrvielen onbewegelijk strakrecht weende hij
want ze had hem lief met o zooveel eenvoud met geheel haar vrouwewezen dat zich geheel wilde geven zo geven als eene vrouw zich slechts aan éen in haar leven geeft
mijn zoon jozef heb ik al verloren hij is zeker opgegeten door de wilde beesten en als je me nu benjamin ook nog afneemt en als hém een ongeluk overkomt dan zal ik grijs van verdriet worden en
zoû zij ze niet ongeschikt maken voor het practische leven waarin zij niet te doen had maar waarin de kinderen als ze groot waren zich zouden moeten bewegen
dat hij zich voor haar vergoodde dat hij zich volmaakte voor hare verbeelding dat alles in hem goed was nu hij daar voor haar gezeten was zag zij hem voor het eerst en zij zag dat hij mooi was
cecile dwong zich mevrouw hoze te antwoorden maar gaarlouis couperus extaze een boek van geluk ne was ze ergens zachtjes gaan weenen omdat alles zoo gauw voorbij ging omdat de stip van het heden zoo klein was voorbij alweêr de lieve bekoring van hun beider gesprek
dat was een schepping van gevoel waarvan de god die geschapen had evenmin oit zoû zijn te vinden
zij stond voor hem lang in haar slepend wit zij scheen te stralen zij was zoo mooi als hij haar nog nooit gezien had
aan je hals bijna aan je hart het is zoo iets van jou en je streelt het zoo je zoû het bijna zoenen
neen murmelde zij dat zal ik u eens zeggen ten minste ik geloof dat het zoo is misschien weet u het beter
de werkelijkheid was hem het geluk dat gekomen was terwijl de wereld afstierf het geluk dat ijl was niet te zien en niet aan te raken gekomen als het was uit de liefde die alleen is sympathie
zijn armen hadden korte bewegingen als hij uitspeelde of opnam zijn figuur had iets zeer krachtigs iets energiek flinks iets van het gewone leven dat cecile antipathiek was
waarom ben ik dan niet gelukkig dacht ze hij voelt zich gelukkig bij mij bij mij alleen is hij zichzelve wat hij in de wereld niet zijn kan waarom kan ik dan niet gelukkig zijn
ja antwoordde hij wij kennen elkaâr heel lang en we zijn altijd zeer bevriend geweest ook al verschillen we heelemaal ik mag hem heel gaarne hij is altijd heel hartelijk voor ons
waarin de figuurtjes van dolf en christie opgroeiden tot aardige jongens tot jonge studenten tot mannen en waarin cecile zelve niets dan moeder bleef
is vèrziend vroeg ze lachend ja zijne beleefdheid een zekere eerbied als zoû hij zelfs niet de louis couperus extaze een boek van geluk tippen van hare vingers beroeren stelde haar meer op heur gemak ze vond hem wel antipathiek
kwaad kon jules in zijn oogen niet doen en als de jongen maar gewild had zoû dolf geen geld gespaard hebben om hem eene zorgvuldige muzikale opvoeding te laten geven maar jules kantte zich met handen en voeten tegen alles wat naar lessen zweemde
ging hij heen is dit de eerste keer dat hij bij je aan huis komt vroeg amélie ja antwoordde cecile een onnoodige beleefdheid niet waar
den tuin met zijn aanleg van paden en perken de villa met gordijnen aan vensters en ijzeren hek den weg daarachter met geknars van rijtuigen en van trams vèr trok zich dat alles terug
hij gaf zich over te gelukkig als hij was om aan conventie aan dat wat op dit oogenblik afgestorven was te offeren
hare wimpers trillende van verbazing hare lippen even geopend en in eens scheen het haar toe dat zij hem voor den eersten keer in zijne oogen zag
eene exquize intimiteit dreef door het vertrek ze had in hare louis couperus extaze een boek van geluk lange fijne vrouwenvingeren dat bizondere van
zeg me doe ik u niet erg verdriet vroeg hij met die smart in zijne oogen zijne oogen die zij nu zoo goed kende
verstuift er zilver dons op den top van den boog staan ze nu en zien op grote naïveteit van lachende kinderoogen en ze durven niet ze durven niet maar achter hen dringen de zielen
zweem van licht heldere oneindigheid vèr zilver licht schoot door haar heen als eene stille verrukking toen lachte zij die jules sprak ze hij kan zoo aardig opgewonden zijn
het is niets verontschuldigde cecile zacht hij is wat prikkelbaar zij was een beetje bleek geworden en zag naar hare jongens naar dolf en christie die ontsteld met open monden van verbazing hadden opgekeken
ieder oogenblik dat ik aan u dacht dat zoû niet gaan ik zou dan zoo verfijnd zoo subtiel worden dat ik van louter geluk niet leven kon want mijn andere mensch zoû niets ontvangen zooals een dier dat honger lijdt
dat wist ik mevrouw misschien heeft u wel aan die wetenschap de indiscretie van mijn bezoek te danken zij zag hem koud beleefd glimlachend aan er was iets van boosheid in haar zij gevoelde lust hem kortweg te vragen wat hij van haar wilde
al van verre herkende cecile de kaart zij had er onlangs een gelijke gezien toch nam zij het karton aan bezag het even de wenkbrauwen gefronsd ontevreden
toen ging zij naar het kind nam het in hare armen en bracht het tot hem christie omhels hem en geef hem een zoen
eene atmosfeer van verlegenheid was om hen zij voelden dat er beteekenisvolle woorden tusschen hen gewisseld waren cecile wachtte even tot hij weêr spreken zoû maar toen hij zwijgen bleef begon zij dapper
omdat dat het verleden is omdat dat is afgestorven omdat ikzelve ben afgestorven van mezelve omdat ik nu geen vrouw en geen mensch meer ben voor mezelve
ieder van die menschen heeft weêr louis couperus extaze een boek van geluk zijn verdriet evenals u de een lijdt wat fijner en de ander wat grover maar ze lijden allemaal en daarom staan ze u allemaal nabij
dat ik mijn ziel neêrleg aan je voeten blijf zoo en laat me je aanbidden terwijl je zoo knielt zoo mag ik je wel aanbidden niet waar
maar toen met een kort gebaar van drift wierp zij de pen neêr louis couperus extaze een boek van geluk duwde het cahier weg en het hoofd in hare handen op den buvard neêrbonsend snikte zij luid
is dus filozoof ik o waarlijk niet meneer quaerts ik ben zoo laag bij den grond mogelijk zij zeide het met haar slecht lachje en hare koude stem hare stem en haar lach
zij verwarde zich zij zocht zij vond niets meer dwalende door haar eigen gedachten heen als eene vreemde toen zeide zij eensklaps als in een straal van zekere kennis
van den langen blik dien jules vreemd op haar geslagen had toen zij quaerts voor het eerst gezien had toen zij koel op een laatdunkenden afstand tot hem gesproken had heeft u familie in den haag heeft u een betrekking sport
zullen wij dat kunnen doen als ik u blijf bezoeken o u zeker louis couperus extaze een boek van geluk ik twijfel niet aan u u zal sterk zijn en het heilig bewaren
mijn engel o mijn heiland die me in zijn arm nam en me over den grens opdroeg naar zijn eigen hemel waar hijzelve god was en mij madonna maakte
ik zoû zoo gaarne weten hoè u van me hield hoe zooals een madonna houdt van een zondaar die berouw heeft en haar zijn ziel geeft sprak zij schalk ik ben immers een madonna wil u dat gaarne zijn
als een lief verblijf waaruit zij zonder te willen was weggedwaald maar zij dwng zich met een zachten dwang de schatten harer eenzaamheid terug te vinden en zij vond ze terug
en benauwdheid van menschenadem te hebben doorgebracht haakt naar eenen hoogen hemel en wijdte van atmosfeer een hevig verlangen naar cecile
toch nog vreezende dat zulk een woord de kristallen transparantheid van hun geluk zoû breken als u nu in me zien kon
de meisjes houden van spelen suzette vooral anna minder ze kan het niet goed cecile zag dat anna achter haar vader zat te turen met oogen die niet begrepen
een god is hij een god vreest een god voor strijd toen werd hare driedubbele bitterheid tot wanhoop
en door het licht der bougies heen gluurde ze naar quaerts en jules ze zag dat ze zachtjes met elkaâr spraken
en den zoen van zijn mond en te voelen dat ze zoo gefolterd zoû worden om zijn geluk het zijne te voelen dat ze genoeg hem liefhad om tot hem te gaan met open armen
zooals zij het hem gaf het was een sfeer die met hen meêtrok waar zij ook gingen zoekende hunnen weg langs de weggedonkerde paden der boschjes zij nu aan zijn arm hij haar leidende
en turende naar de trammen die onbarmhartig met hun gerinkel van bellen reden heen en weêr
en het is een ongeluk om dat te willen natuurlijk je zal zoo nooit tevreden zijn mama zegt altijd dat men niets weet en jij ik niets wat niets ik weet niets laat me nu gaan
men zoû het gevoelsmystiek kunnen noemen maar ik heb ook wel eens zoo iets gedacht louis couperus extaze een boek van geluk jawel dat begrijp ik ging hij kalm door als wist hij dat wel
dat ik goed gedacht heb weet u waarom omdat ik me anders had verborgen en gewoon was geweest en dat ik dat tegenover u niet heb kunnen doen
zij schudde zachtjes het hoofd met eene glimlachende afkeuring foei sprak ze u profaneert vergeeft u me
als je eens een dokter vroeg ried cecile aan neen neen hij zoû me misschien zeggen dat ik gek was en dat ben ik niet of hij zoû me in een of ander gesticht willen hebben
ik weet het niet ik weet het niet ik ben ongelukkig om dat gevoel in mijn hoofd ik kan het soms niet uithouden ik ben toch niet gek niet waar
en zij smolt weg in de weelde der herinnering van wat nog ééns zoo langs die zelfde paden had zij gewandeld langs zulke jasmijnen nog eens heel lang zoo lang geleden gewandeld met hem
en ik heb ik iets te vergeven vroeg zij ik zoû gelukkig zijn als u het zoo beschouwde biecht dan
en hij boog zich neêr gaf haar een zoen op het voorhoofd hij was zooveel ouder dan zij ik ben heel blij dat jullie van me houden sprak zij tot morgen dus adieu
ze gevoelde iets als was ze dàt onwaardig waarvan zij zoo even in glanzen lichts ontvangen was geworden en ook in hem was weemoed de weemoed dat hij haar leiden moest door duisternis over onzichtbare paden
hij sprak er van dat hij mevrouw van even eene visite had willen maken er ontstond een algemeen gesprek suzette was heel vroolijk vol van een
er was geene halfheid in hem en dit was zoowel zijn trots als zijn levensleed zijn trots dat hij geheel louis couperus extaze een boek van geluk voelde of dit of dat dat hij niet schipperen kon met zijne gevoelens en zijn leed
vullende met hemzelven met zijn lichaam zijn wezen zijn bestaan eene ruimte in hare kamer vlak in hare nabijheid in éene seconde doorleefde zij uren voelde zij hare stille liefde
niet vragen wilde en nooit vragen zoû pijn pijn om hem een zwaard door hare ziel voor hem
en zoû zijne liefde haar dan niet aardsch genoeg zijn als ze toch feit was had hij haar niet lief met
wie haar nu gezegd had dat zij iets miste zoû haar verontwaardigd hebben zelve meende zij dat niets haar ontbrak en zij waardeerde het kalme geluk
zij sloot zich op zij zag hare kinderen niet veel aan hare kennissen zeide zij dàt zij ziek was voor bezoeken gaf zij belet
quaerts die naam had een anderen klank dan vroeger hoe vreemd dat alles en ze sloot eindelijk het briefje en de twee kaartjes weg
gevolgd door jachtdiners met niet alleen veel fijnen wijn maar nog meer jenever ook heele fijne als likeur rospartijen te paard in den omtrek baldadigheden bedreven op een boerderij
was doorschietende met zijne stralen geheel de wijdte harer ziel waarin het midden in ontloken was als eene zon in een heelal
een heel zondenregister lachte zij zeker ging hij voort en u is wel goed dit alles niet kwalijk te nemen
in de in time essence zijner waarheid als de god te vinden was die de wereld had geschapen uit den chaos dat was het licht brekende uit de duisternis dat was de hemel ontsloten boven de aarde
dat is nu iets dat ik niet weet zeide hij met zooveel oprechtheid dat zijn geheele gelaat zich in eens verjeugdigde en de groef louis couperus extaze een boek van geluk van zijn voorhoofd weg was dat weet ik niet
een koord met gitten kwasten die laag afhingen gestrikt om haar leest zoo stond zij daar blond blondblank en zwart een beetje somber in het licht van andere toiletten
hem waarom keerde dan het zelfde terug na eeuwen je bent in geen drie weken bij me geweest sprak ze gewoon weg zich terugwinnende vergeef me antwoordde hij wat was er
zij wierp het stuk karton neêr boos op zichzelve ze had het koud en ze had zich verloren zooals gisteren avond bij de van attema's ik
ik dank je sprak ze dat je me dit geleerd hebt en me geleerd hebt zo gelukkig te zijn als we zijn en niet anders zie je toen ik nog leefde toen ik een mensch was een vrouw meende ik al geleefd te hebben vr ik je ontmoette
met eene onzichtbare trilling der vingeren ik ben uit de stad geweest begon hij dat hoorde ik louis couperus extaze een boek van geluk heeft u het goed gemaakt al dien tijd
dat ze slechts tot ons stralen mag als eene zon en dat wij er niet n mogen gaan in hare heilige zonnekern zij hadden dat gedaan
hem over taco hij vroeg mij het u te zeggen hij kon u niet schrijven zei hij hij gaat een groote reis doen met zijn vriend uit brussel hij blijft heel lang weg en hij woû hij woû afscheid van u nemen
hij de man van den daad de staatsman lid van de tweede kamer wiens dag uur aan uur bezet was met commissies hier en commissies daar je zei dat je las en schreef wat schrijf je vroeg hij
maar ze voelde zich treurig treurig treurig als zij zich sedert van evens dood niet meer gevoeld had niet vaag weemoedig als zij zich meermalen gevoelde maar treurig duidelijk treùrig om wat er komen zoû
was boos geworden en toen ze hare trap was opgegaan na hun gesprek aan het diner over cirkels van sympathie bij schokken van verbazing zoo ontving ze ook nu met een schok dit gevoel dat ze toch niet zoo erg leed
wel neen jongen jules zag lichtjes minachtend naar zijne moeder op als wist hij wel ziet u wel taco is een gezellige vent hij draaide zijn voetebankje naar quaerts en legde zijn hoofd tegen diens knie maar
met een strakken portretblik dunne baardelooze lippen beslist op elkaâr gesloten als een slot haar man en ze woonde nog in het zelfde huis waar ze met hem gewoond had
ik weet dat zeker sprak hij zeker o zeker god hoe kan ik u daarvan zekerheid geven maar ik geloof u al riep zij uit
terwijl hij tot haar opzag eene scheiding van afkeer was als een staaf van ijzer tusschen hen geweest ze zag hem daar weêr zitten en toch was hij al weg
ja hij is beter dan een van ons allen als je van hem houden blijft jules zal je dat geluk aanbrengen zelfs al al zie je hem niet meer
en quaerts en dat gevallen boek dat hij even in de hand had gehouden beteekenden die lichtschaduwen iets of maar zij schudde het hoofd
van hèmzelven dikwijls zooals nu scheen het cecile dat alles de allerbanaalste dingen vreemd zeer vreemd waren alsof er in het geheel
als u denkt dat taco niets anders is dan een spartaan dan weet u niets van hem af sprak hij vinnig cecile zag hem aan maar voor amélie iets zeggen kon ging hij voort
zij stonden op en liepen verder hij dacht er aan dat het laat was dat ze door dt pad naar huis zouden kunnen gaan verder dacht hij aan veel treurigs dat hij niet had kunnen zeggen
kort man ineengedrongen en breed niet jong meer en wat ivoorachtig kalend onder zijn kort donkerblond haar
en kunnen bestaan in eene gezonde levensvreugde gelouterd door eene hooge zieleblijdschap maar die tact tot zelfleiding ontbrak hem geheel en al hij leefde zooals hij voelde geheel in uitersten
met perspectieven van oneindigheid het was als een schaduwbeeld van hunnen avond van verrukking maar het licht straalde niet uit die schaduw leêgte sprak zij tusschen hare lippen wat tante
gekomen voelde zij eene lauwe loomte die haar als verlamde en zij sleepte zich de trap op naar hare kleedkamer
al wist hij dat papa twee kamers àf zat te werken en dat hij zijn toevlucht zoû kunnen nemen op papa's groote bank in zijn borst was op dit oogenblik een bijna fyziek gevoel van angst voor die eenzaamheid
petit jésus aarzelde hij cecile stond op zij nam het kind kuste het en deed het zitten op een stoel bij het raam met zijn prentenboek toen kwam zij terug naar de
eene nederige vrouw eene vrouw van liefde o zij had zich moeten beheerschen om hem niet te vragen waarom spreek je zoo tot mij waarom voer je je mooie gedachten zoo p tot mij
het was haar of er een lichtbeeld een schaduw van licht was achter alles wat zich daar had voorgedaan achter amélie en
ùit haar heen duizelde de bewondering van de hoogheid zijner gedachte weg in een afgrond en toen in eens als met een bliksem door den nacht van die inktlucht heen zag ze duidelijk dat zij die hoogheid van gedachte betreurde betreurde in hèm
zeker er was toch iets iets achter dat alles verscholen schuilende als de schaduw louis couperus extaze een boek van geluk school achter het ding en die schaduw scheen haar toe
de kinderen kwamen langzaam nader en staken hunne handjes uit hij glimlachte hij zag ze doordringend aan met zijne kleine diepliggende oogen en even hield hij ze vast vergis ik me of lijkt de kleine niet heel veel op u
er is tusschen onze beide levens tusschen onze beide zielen eene ontmoeting van geluk geweest die eene bizondere zaligheid eene bizondere gunst van den hemel was gelooft u dat ook niet
maar ik herinner me hoe u tot me zei dat ik te ver ging ik hoop dat u om dat te ver gaan niet boos is het zoû mij een groot geluk zijn zoo ik u mocht komen zien
de handen in den schoot verbogen zich ook de lijnen der meisjes achtige jeugd van buste en fijnen leest fijn als eene vaas van
turende van uit de open vensterdeuren naar de trammen die rinkelend met bellen kwamen en gingen naar scheveningen vol vol menschen het wachten het eindeloos lange wachten
het begon te donkeren een violet geduister viel uit den hemel neêr als floers dat viel op floers stil lichteden de sterren op de schaduwen in den tuin
vreemd dat alles onder de moderniteit van zijn half gekleed kostuum voor het eerst zag ze zijn gelaat zag ze het geheel en al de snit ervan was romeinsch als van een keizerskop
wat en wie ze ook geven mocht daarvoor uit onwetendheid van zichzelve en geven moge daarna in bitterheid en leed
zij vond er iets sluws iets geslepens in het heeft me altijd gespeten ging hij voort ik ben een man van beweging
want nu in die moêheid na zijn woest geweld begon hij weêr een hevig verlangen te voelen als iemand die na een langen avond in een feestzaal vol bedorven lucht van gazlicht en stoffige mufheid
z voelde zij dat hij haar liefhad met contemplatie en aanbidding en zoo voelde zij het in waarheid door een raadvermogen van sympathie dat hun elkanders in wezen deed raden naar waarheid
ik wil niet maken dat uw naam op een profane wijze genoemd wordt met den mijne en gebeurt dat ja zij glimlachte dat kan mij niet schelen
pardon ik ben indiscreet uw lectuur te bespionneeren vergeeft u me maar de letters waren zoo groot ik las ze van hier
dag tante zoo dag taco ga je nu heen als ik kom je jaagt me weg schertste quaerts ach toe taco blijf nu nog wat smeekte jules verrukt hem te zien wanhopig dat hij juist vertrekken zoû
zij zag even nog zijne treurige oogen toen zag zij niet meer verblind door de zoenen van zijn mond die geheel haar gelaat schroeiden als vonken vuur in de zonneverrukking van hare ziel mengde zich eene zaligheid van de aarde
laat meneer bovenkomen liet zij koel van haar lippen vallen greta ging en het scheen cecile toe of er iets sidderde in de intimiteit die daar dreef
en een lief mama tje voor haar jongens maar hij meent verder dat u onbekwaam is heel veel van iemand te houden hij vindt u een vrouw zonder passie en melancholiek zonder reden alleen uit wat verveling hij denkt dat u zich verveelt
naast ons kunnen ze zelfs onze woorden hooren en niemand die ons begrijpen zoû en zoû vatten waarover wij het hadden weet u waarom dat is
zeg me iets vroeg hij je beleedigt me niet en pijn doe je me ook niet sprak zij kom bij me wanneer je er behoefte toe voelt doe dat alles zoo als je wilt zoo vind ik het ook goed en daar moetje niet aan twijfelen
zeide zij achteloos lichtjes hare schouders bewegend zoo een beetje zij vond hem zeer lastig hoe had hij zoo gemerkt
suzette van attema kwam cecile aanspreken ze was in het roze en ze tintelde van iets schitterends alsof er veel stofgoud over haar heen was gevallen
anna stond op zocht vond de kaarten in de lâ van een boule kastje amélie was ook opgestaan ze schikte de muziek op de piano recht altijd ordenend de zaken in hare kamers
het geheele leven der gewoonheid trok zich ver van hem terug het waasde weg achter den sluier het stierf af en het was hem geen gedroom of
het moet het mag niet anders ga ga u doet goed te gaan toe ga zij reikte hem nog de hand voor het laatst eene seconde daarna was hij verdwenen
moest heusch les nemen in harmonieleer als hij al zoo componeert louis couperus extaze een boek van geluk quaerts was nader gekomen hij was gaan zitten bij de dames met eene nauw merkbare verlegenheid in zijne wijze van zijn
hij wilde antwoorden maar er werd gescheld en zij riep nu o daar zullen ze zijn zij waren het ook amélie met suzette en anna zij waren lichtjes verbaasd quaerts te zien
delicaat van gestel ondermijnd misschien door de te groote energie der gedachte was hij na eene korte ziekte overleden
niets banaals in de wereld was alsof alles vreemd was de vreemde vorm en uiterlijkheid van een dieper leven dat in alles school tot in het minste voorwerp toe alsof alles zich maar vertoonde met een schijnsel
beiden hielden zij zich met hunne buren bezig het diner liep ten einde mevrouw hoze rees op nam den arm van den heer naast haar de generaal geleidde cecile naar den salon door het langzaam voortwandelen der anderen heen
dolf laat hem maar zei cecile louis couperus extaze een boek van geluk de jongen antwoordde niet en speelde door en cecile zag over de piano zijne verwarde haren en zijne oogen vol wegzijn in muziek
je voelt de ziel van een viool zoo trillen in zijn kast en dan alleen maar zoo een paar snaren die alles zingen o een viool een viool
en daarom bid ik u o heer laat mij uw slaaf zijn en laat het kind met zijn broeders teruggaan want hoe kan ik zonder benjamin mijn vader onder oogen komen
ach ik kan eigenlijk niets ik heb het zoo maar uit mezelven weet u maar dat is juist mooi neen neen je moet namen kennen en stelsels en indeelingen dat moet je in alles
analyzeer het dan niet ik hoef het niet te analyzeeren ik zie het in al zijn eenvoud voor mij staan weet u waarom ik gelukkig ben analyzeer niet herhaalde zij bang neen sprak hij maar mag ik het zeggen zonder analyze
een toegeven aan het geweld zijner omhelzing maar het bliksemde door haar heen wat zij verliezen zoû zo zij toegaf zij wrong zich los weerde hem af en sprak en nu ga
met aan een enkelen vinger vele ringen sparkelende vonkjes blauw en wit vuur de generaal wendde zich weêr tot haar zij wisselden eenige woorden
ik kan je niet zeggen waarom maar wat hij doet is goed alles wat hij doet is goed de jongen zag haar roerloos aan met groote natte oogen vol verwondering is goed herhaalde hij
niet goed voor hem en niet goed voor haar zoo zat zij en dacht zij en stille groote tranen vielen haar uit de oogen