AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
mejuffrouw baptistine zachtaardig mager zwak iets grooter dan haar broeder gekleed in een puce kleurig zijden japon een modekleur van welke zij destijds te parijs had gekocht en nog droeg
het schijnt dat op denzelfden dag waarop hij in de maand december tegen het vallen van den avond onbekend met den ransel op den rug een doornstok in de hand de kleine stad m sur m binnenkwam een geweldige brand in het gemeentehuis was uitgebroken
zich bij de aartsbisschoppen van aix of van auch deden aanbevelen en zoo schielijk mogelijk weggingen want wij herhalen het ieder wil vooruit een vroom man die in groote afzondering leeft is een gevaarlijke buurman
den volgenden dag werden de zes-en-twintig arme zieken in het bisschoppelijk paleis overgebracht en de bisschop betrok het hospitaal de heer myriel bezat geen vermogen zijn familie had door de revolutie haar bezittingen verloren
een man onder de bevoorrechte toeschouwers achter de rechters was opgestaan had de balie welke de rechtbank van het publiek scheidde geopend en stond nu in t midden der zaal de president de advocaat-generaal mijnheer
hij was naar zijn kamer gegaan waar hij zich had opgesloten t geen trouwens niets ongewoons was wijl hij zich gaarne vroegtijdig ter rust
favourite nu zal ik u minder gemeenzaam behandelen want ik ga van de poëzie tot het proza over gij spraakt aanstonds van mijn naam
meermalen klom hij op deze wijze tot aan het dak van het bagno hij sprak weinig en lachte nooit er was iets zeer bijzonders noodig om hem een paar keeren in t jaar dien akeligen glimlach van den tuchteling te ontlokken
negentien jaren herhaalde de bisschop met een diepen zucht de man voer voort ik heb al mijn geld nog in vier dagen heb ik slechts vijfentwintig sous uitgegeven welke ik verdiend heb met het afladen van wagens te grasse
het oud lid der conventie streek de hand over zijn voorhoofd als om er een wolk van te verdrijven eer ik u antwoord sprak hij verzoek ik u vergeving ik had zooeven ongelijk mijnheer
al wat de verdediger had toegegeven wendde hij aan om den beschuldigde te bezwaren de advocaat scheen toe te geven dat de beschuldigde jean valjean was hiervan nam hij acte deze man was dus jean
maar tholomyès had geen der drie brieven beantwoord op zekeren dag hoorde fantine vrouwen die haar kind beschouwden zeggen zulke kinderen trekt men zich niet ernstig aan men haalt er de schouders
de reden hiervan is de belasting op deuren en vensters verbeeldt u nu arme gezinnen oude vrouwen kleine kinderen die daarin verblijf houden en t is geen wonder dat er koortsen en andere ziekten heerschen
en nu wat is gebeurd hij is gestruikeld gevallen en alles is gedaan hij ligt in het afschuwelijke water onder zijn voeten zinkt alles weg
de bisschop liet zijn blik door de zaal gaan en scheen ze met de oogen te meten en de ruimte te berekenen er zouden wel twintig bedden kunnen staan zeide hij zacht als tot zich zelven en vervolgens met verheffing van stem
dat het hatelijk woord jan valjean eensklaps uit de duisternis voor zijn oogen zou oprijzen en het krachtige licht eensklaps het geheim zou verdrijven waarin hij zich wikkelde
op den rug een vollen zorgvuldig dichtgegespten en nieuwen soldatenransel in de hand een dikken knoestigen stok zijn voeten waren zonder kousen zijn schoenen met spijkers beslagen zijn hoofdhaar was kort en zijn baard lang
zij die zich dit bewonderenswaardig materialisme hebben kunnen verschaffen smaken het genoegen zich onverantwoordelijk te gevoelen en te gelooven dat zij zonder eenig bezwaar alles mogen aannemen en kunnen verduwen ambten belooningen
javert was gevoelloos zijn ernstig gelaat vertoonde niet de minste aandoening evenwel was hij ernstig en in diepe gedachten verzonken t was een dier oogenblikken
langs den witten muur die hem insloot deze paden verdeelden den tuin in vier met palm omzoomde bedden op drie ervan verbouwde magloire groenten het vierde was door den bisschop met bloemen beplant hier en daar stonden enkele
jean valjean een tuchteling dien ik twintig jaar geleden heb gezien toen ik onderopzichter te toulon was zoo het schijnt heeft deze
hij bleef hier veertien dagen predikte verrichtte den dienst onderwees en vermaande de gemeente kort voor zijn vertrek wilde hij een plechtig te deum houden
de zwengel is gebroken mijnheer zei de postillon en ik weet nu niet hoe het paard in te spannen s nachts is deze weg schrikkelijk slecht zoo ge naar tinques wildet terugkeeren en er van nacht slapen zouden wij morgenochtend vroeg te arras
en zag luisterend tusschen de bedgordijnen heen eensklaps riep zij gij spreekt van mijnheer madeleine waarom fluistert ge wat doet hij waarom komt hij niet
zijn verlegenheid werd hierdoor echter slechts te grooter afgescheiden van het ernstig godsdienstig doel waarnaar hij in al zijn daden streefde was alles wat hij tot hiertoe verricht had niets dan een kuil dien hij groef
weet ge ja men heeft mij ook in de andere herberg afgewezen en men jaagt u uit deze waarheen moet ik dan gaan waar ge wilt de man nam zijn stok en ransel en ging heen
tot de verlatenheid en het ongeluk van anderen voelde hij zich door zijn teerhartigheid aangetrokken hij mengde zich onder de treurende vrienden onder de rouwende verwanten onder de priesters biddende om een doodkist
weinig orde op de tafel eenige wanorde er onder zij maakten onder de tafel een vreeselijk rumoer en stampten met de voeten zegt
wanneer mijnheer de dokter het goedvindt zal hij mij cosette wel brengen ik heb geen koorts meer want ik ben genezen ik gevoel duidelijk dat mij niets meer deert maar ik zal doen alsof ik ziek ben en stil zijn om de goede zusters aangenaam te zijn
beeld uit het door napoleon geschonken kruis genomen en in de daardoor ontstane opening niets in de plaats willen stellen
steeds blikte hij door deze noodlottige scheuren en zag niets dan duisternis de bisschop deed hem een licht zien den volgenden dag toen men den ongelukkige haalde was de bisschop bij hem
de bloemperken van saint cloud vervulden alles met hun geuren het koeltje dat van de seine overwoei bewoog zacht de bladeren de takken gesticuleerden in den wind de bijen beroofden de
zag gegroet de advocaat-generaal die den heer madeleine herhaaldelijk te m sur m had gezien bij gelegenheid dat zijn ambtsverrichtingen hem daar riepen herkende en groette hem insgelijks
de advocaat was dus begonnen met den diefstal der appelen te verklaren een zaak die in fraaien stijl moeielijk te behandelen is maar benigne bossuet was wel verplicht in een plechtige lijkrede van een kip te gewagen
de bisschoppelijke vertrekken de salons de kamers het eerplein dat zeer ruim en met booggangen in den ouden florentijnschen stijl omgeven was tuinen met heerlijke boomen beplant in de eetzaal een lange prachtige galerij
wat hem had wakker gemaakt was t het te zachte bed hij had sinds bijna twintig jaren op geen bed geslapen en hoewel hij zich niet ontkleed had was deze gewaarwording toch voor hem te nieuw en te ongewoon om zijn slaap niet te storen
en gaf om zich van t glimlachen te verschoonen de vrouwen noemden hem een goeden beer t was zijn vermaak buiten in de vrije natuur te wandelen
ik leef slechts wanneer mijnheer de maire hier is dien dag had zij veel koorts zoodra zij mijnheer madeleine zag vroeg zij hem en cosette spoedig antwoordde hij glimlachend
de omstanders sloegen de oogen neder een mompelde er men zou wel drommels sterk moeten zijn en daarbij loopt men gevaar verplet te worden nu twintig louis d'or hernam madeleine hetzelfde zwijgen
een oogenblik sloeg hij een oog in de toekomst groote god zich zelven aan te geven over te leveren met innige wanhoop beschouwde hij alles wat hij moest verlaten alles waartoe hij moest wederkeeren
in het graafschap nizza schuil ging vervolgens naar piémont en verscheen plotseling weder in frankrijk in den omtrek van barcelonnette
ik zal gaarne de kinderen der koningen met u beweenen mits ge met mij de kleinen des volks beweent ik beween allen zei de bisschop ik evenzeer riep g
allen die deze stem hoorden voelden een huivering zoo snijdend en ontzettend was zij aller oogen wendden zich naar de plaats van waar zij gekomen was
men herinnere zich dat de grondtrek van javert's karakter zijn adem zijn levensbeginsel de vereering van alle gezag was
zephine en dahlia aan welke het toeval die verschillende schakeeringen der schoonheid had geschonken welke elkaar aanvulden en verhoogden verlieten elkander niet meer nog uit instinct van
en die wijselijk van het leven steeds de goede zijde de gunstige gelegenheden de voordeelen gekozen had het overige scheen hem dwaasheid hij was geestig en juist geletterd genoeg om zich voor een discipel van epicurus te houden
hij verving zijn ontbrekende tanden door kwinkslagen zijn haar door grappen zijn gezondheid door spotternij en zijn traanoog lachte altijd hij was vermolmd maar nog vol bloemen zijn jeugd die vr den tijd verdween
tusschen deze tuinen en hagen zag hij een huisje van één verdieping waarvan het raam verlicht was hij keek door dit raam evenals hij door dat der herberg had gedaan
al de omstanders ijlden toe de zelfopoffering van één mensch had allen moed en kracht gegeven de kar werd door twintig armen opgeheven de oude fauchelevent was gered
in de alpendepartementen hebben de boeren niet eens kruiwagens den mest vervoeren zij op hun rug zij hebben geen kaarsen maar branden houtspaanders of eindjes touw die in pek zijn gedoopt
iets verder vindt men hem in de tuinen welker namen ik mij niet terstond herinner ik bedoel die waarheen de romeinsche dames zich een enkelen nacht begaven
dat deze aardbeving zijn gebouw zou bevestigen dat deze gewichtige gebeurtenis zoo hij wilde geen ander gevolg zou hebben
de bisschop nam zijn stok trok zijn overjas aan wijl zijn priesterrok tamelijk versleten was zooals wij reeds gezegd hebben alsmede om den avondwind die spoedig zou opsteken en toog op weg
madeleine had fantine's hand losgelaten hij luisterde naar haar woorden gelijk men naar den wind luistert met nedergeslagen oogen in onbestemde gedachten verdiept
zoo men ons nu voor een oogenblik toegeeft dat zich in ieder mensch een diersoort der schepping bevindt zal t ons gemakkelijk zijn te zeggen wat de politiebeambte javert was
maar de advocaat moest nog pleiten en het openbaar ministerie zijn eisen doen dit zou wel tot middernacht duren de man zou waarschijnlijk veroordeeld worden de advocaat-generaal was zeer knap en verloor zelden zijn beschuldigden
zij alleen kon haar minnaar aanklagen en hem door haar bekentenis in t verderf storten zij deed het niet men drong bij haar aan zij bleef ontkennen
toryne zou denken een griekschen naam die potlepel beteekent na deze opmerking kom ik tot mijn vermaning terug geen drift mijnheeren geen heidensch leven
er zijn menschen die honger lijden daar zijn er die verkleumen er zijn armen er zijn armen t is in t voorbijgaan gezegd niet verstandig de weelde te haten in dezen haat zou de haat tegen de schoone kunsten opgesloten liggen
eindelijk besloot hij dat zijn straf wel is waar geen onrechtvaardigheid maar zekerlijk een onbillijkheid was de toorn kan soms dwaas en ongerijmd zijn men kan ten onrechte vertoornd wezen
diep in gedachten verzonken keerde de bisschop naar huis den geheelen nacht bracht hij in den gebede door den volgenden dag toen eenige nieuwsgierigen beproefden hem over het oud lid der conventie g te spreken wees hij slechts naar den hemel
niets kon soberder zijn dan deze maaltijd zoo de bisschop evenwel een zijner pastoors aan zijn tafel had maakte magloire van deze gelegenheid gebruik om voor monseigneur keurige visch uit de meren of fijn wild uit het gebergte op te disschen
legde zijn groote hand op den rand der balie voor zijn bank zag nog eens rond en eensklaps zijn blik op den advocaat-generaal richtende begon hij te spreken
fantine legde haar hoofd op t kussen en zeide halfluid ja leg u neder wees verstandig nu ge uw kind weder zult hebben
wie heeft u gezegd haar te laten gaan ik zei madeleine toen fantine javert's stem hoorde had zij gebeefd en de klink losgelaten evenals een gevatte dief het gestolen voorwerp
welaan niet teruggedeinsd voor eenig noodzakelijk gevolg van mijn genomen besluit er zijn nog draden die mij aan dezen jean valjean hechten
staande gehouden alom werd de naam van den heer madeleine met eerbied genoemd arras en douai benijdden het gelukkig stadje m sur m
hij was niet onwetend genoeg om geheel onverschillig te zijn zijn veroordeeling een geweldige schok had om zoo te zeggen hier en daar het hulsel gescheurd dat ons van de verborgenheid der dingen scheidt en t welk wij het leven noemen
waar te faverolles een ander bewijs deze valjean heette van doopnaam jean terwijl de geslachtnaam zijner moeder mathieu was
ik was vertrokken met niets anders dan mijn vertrouwen op god en breng den schat eener hoofdkerk mede te huis nog zeide hij des avonds vr t naar bed gaan
zij verschijnt u duldt u maar zij kent u niet zij is een stugge maar onteerde gestalte het leven en de maatschappelijke orde hebben het laatste woord over haar uitgesproken
van den schuldige het slachtoffer en van den debiteur den crediteur te maken zoodat ten slotte het recht aan de zijde van hem kwam die het geschonden had
kruidde zou niet geaarzeld hebben javert een symbool te noemen men zag zijn voorhoofd niet dat onder zijn hoed verdween men zag zijn oogen niet die onder zijn wenkbrauwen verscholen waren men zag zijn kin niet die in zijn das was gedoken
mejuffrouw baptistine keerde zich om zag den man die binnentrad en richtte zich verschrikt half op doch wendde weder langzaam haar hoofd naar den haard zag haar broeder aan en haar gelaat werd weder volkomen kalm en onbezorgd
geven wij hier aan een kleine aanmerking plaats dit is de tweede maal dat de schrijver van dit boek bij zijn studiën over strafrecht en veroordeeling door de wet het stelen van een brood als aanvang vindt van het ongeluk eens menschenlevens
de oude volksvertegenwoordiger antwoordde niet hij beefde hij sloeg den blik ten hemel en in zijn oog welde een traan op toen het ooglid geheel vochtig was vloeide de traan langs zijn bleeke kaak
laat het dan spoedig komen de heer madeleine ontroerde fantine vroeg hem wat zegt de dokter de heer madeleine poogde te glimlachen hij zegt dat men uw kind spoedig moet doen komen dit zal u weer beter maken
de hand die u steunt is de hare een mond raakt uw voorhoofd aan t is haar mond ge hoort een adem in uw nabijheid t is de hare
de heer madeleine stond van zijn stoel op javert voer met ernstige stem en steeds de oogen nedergeslagen voort mijnheer de maire ik kom u verzoeken mijn ontslag bij de regeering aan te vragen
allen hebben wij toch min of meer de kleine vlek van den onschuldigen logen op onze eerlijkheid zij niet kleine logens onschuldige logens zijn er deze
het schijnt dat al dit water niets dan haat is evenwel worstelt hij hij poogt zich te verdedigen hij beproeft boven water te blijven hij spant zich in en zwemt hij wiens armzalige krachten zoo spoedig zijn uitgeput
geef ons onzen vader van gent geef ons onzen vader weer troepen voorstad bewoners in zondagsgewaad sommigen met leliën als de burgers opgeschikt staken naar den ring en reden in den mallemolen
wij zullen geen gelegenheid hebben meer van den heer felix tholomyès te spreken laat ons dus slechts met een enkel woord melden dat hij twintig jaren later onder koning lodewijk filips een voornaam advocaat in de provincie was
hij verhief zich zelven tot rechtbank hij begon zich zelven te oordeelen hij erkende dat hij geen onschuldige onrechtvaardig gestrafte was
t kwam hem vreemd voor gewoonlijk werd in de kamer van den heer madeleine niet het minste gerucht gehoord vr hij opstond een oogenblik later hoorde de boekhouder iets alsof een kast werd geopend en
de man nam zijn pet af en groette den gendarme onderdanig zonder zijn groet te beantwoorden nam hem de gendarme nauwkeurig op en trad toen het raadhuis binnen
toen hij zich verre van eenige menschelijke woning zag sloeg hij de oogen op en om zich heen hij was op een veld en zag voor zich een dier met stoppels bedekte hoogten
zijn fabriek was het middelpunt eener nieuwe wijk geworden die snel een aantal arme gezinnen om hem had verzameld hij had er een apotheek gevestigd welke de armen om niet van geneesmiddelen voorzag
mijnheeren t uur om deze dames een verrassing te bereiden heeft geslagen wacht ons een oogenblikje dames het begint met een kus zei blachevelle op het voorhoofd voegde tholomyès er
het vertrouwen had geschaad dat zij wilde inboezemen en nu begon zij over onverschillige zaken te spreken montfermeil is een lief plaatsje niet waar des zomers doet men er pleiziertochtjes heen
dit is een oneindig groot verschil met de galeien en zelfs wie weet het heeft hij wel gestolen is t bewezen de naam van jean
op de menschelijke ziel te bewijzen jean valjean zou deze zoo geheel en al nuttelooze en dwaze pogingen even dikwerf hebben herhaald
zoo is het in geheel opper dauphiné zij bakken brood voor een half jaar en stoken den oven met gedroogden koedrek
ik was volstrekt niet verdacht op de sneeuw van dien heer en daarbij ik heb t u reeds gezegd ik ben niet heel sterk ik hoest in mijn maag is iets dat als een kool vuur brandt en de dokter heeft gezegd dat ik mij in acht moest nemen
zoo zij cosette niet had gehad is het zeker dat haar dochters hoe zeer zij die ook beminde het een met het ander zouden ontvangen hebben
ik meende dat het zou regenen en er geen goede god was om den regen tegen te houden ik keerde dus naar de stad terug om er een schuilplaats te zoeken ginds op het plein wilde ik op een steenen bank gaan slapen toen een goede vrouw mij uw huis wees
wij doen t niet zonder aandoening en beving er is niets treffender dan zulk een beschouwing het oog der ziel kan nergens een verblindender licht
dat sommigen zeiden hem den weg naar arras te hebben zien inslaan doch dat anderen verzekerden hem op den weg naar parijs ontmoet te hebben
haar oogen schenen sinds lang niet droog te zijn geweest van tranen zij was bleek zij had een zeer vermoeid en eenigszins ziekelijk voorkomen
hem nauwkeurig gekend en hem aandachtig beschouwd had zou gesidderd hebben de gesp van zijn lederen das zat in plaats van in den nek onder het linkeroor dit verried een ongehoorde
scheen hem als was hij uit een zonderlingen slaap opgewekt en als gleed hij in t midden van den nacht van een steile helling als stond hij huiverend op den uitersten rand van een afgrond en vruchteloos poogde achteruit te gaan
dat nooit aarzelt nooit zwijgt en zich nooit verloochent dat helder in zijn duisternis ziet dat onbeperkt
ik had gezegd dat men gehoord heeft zag men den politie inspecteur bleek koud met blauwe lippen met wanhopigen blik het geheele lichaam door een inwendige siddering aangedaan zich tot mijnheer den
maar waartoe dienen zij hem zij vliegen zingen en zweven en hij hij sterft hij voelt zich tegelijkertijd door deze twee oneindigheden den oceaan en den hemel omgeven
ziehier twee dagen vooruit ten vierde voor zulk een rit zou een cabriolet te zwaar zijn en het paard te veel vermoeien mijnheer de maire zal zich moeten vergenoegen met een kleine tilbury die ik heb
terwijl hij anders de kleine cosette op de straat zou zetten niettegenstaande zij pas van haar zware ziekte hersteld was in weerwil der koude onverschillig wat van haar worden mocht dat zij voor hun part kon sterven
de wildste dieren worden verteederd wanneer men hun jongen streelt de moeder richtte het hoofd op en dankte de vrouw zij noodigde haar uit plaats te nemen op de bank aan de deur terwijl zij op den drempel zat de twee vrouwen begonnen een gesprek
de familiën der parlementsleden vernederd verjaagd en verguisd spatten uiteen charles myriel nam reeds bij den aanvang der revolutie de wijk naar italië
ja soms over zaken uitbreidde hij kende geen verachting hij was toegevend jegens al wat god geschapen had ieder mensch zelfs de beste heeft een soort van onwillekeurige hardheid in zich welke hij voor het dier bewaart
hier hier hebben wij een stad fabrieken een industrie werklieden mannen vrouwen grijsaards kinderen arme lieden dit alles heb ik geschapen dit alles leeft door mij
sedert vijf uren s ochtends op de been maar och zei favourite des zondags wordt men niet moede s zondags werkt de vermoeidheid niet
wel verbaasd zei margaretha t is voorwaar een schat van waar hebt ge dit goud ik heb het ontvangen antwoordde fantine
men kwam tien uren ver uit den omtrek om mijnheer madeleine te raadplegen hij besliste de geschillen voorkwam processen verzoende vijanden ieder koos hem tot scheidsrechter in zijn zaak het was alsof zijn hart het natuurlijk wetboek was
op dezelfde wijze als hij met den heer gédéon of met den heer pastoor der parochie zou gegeten hebben tegen het einde van den maaltijd toen wij aan de vijgen waren werd er aan de deur geklopt t was
en blachevelle uitriep dat is een heerlijk denkbeeld zij kwamen bij een estaminet vol rook traden er binnen en het overige hunner conferentie verloor zich in de duisternis
men wachte zich voor hem wanneer het uur slaat verandert zijn kiel in een krijgsrok de bewoner der voorstad wordt grooter deze kleine man verheft zich
hij beantwoordde den brief met een zeer nauwkeurige rekening van vijfhonderd en eenige francs op deze rekening kwamen tot een bedrag van meer dan driehonderd francs twee onbetwistbare posten voor
den secretaris van den minister van staat anglès die destijds prefect van politie te parijs was toen javert te m sur m kwam had de groote fabrikant zijn fortuin reeds gemaakt en vader madeleine was mijnheer madeleine geworden
ja monseigneur t is zooals ik zeg er gebeurt van nacht zekerlijk een ongeluk in de stad iedereen zegt het en daarbij is de politie heel slecht
ik dacht het wel deze man was al te goed al te volmaakt al te bescheiden hij weigerde het kruis hij gaf geld aan al de straatjongens welke hij ontmoette ik heb wel gedacht dat daar iets kwaads achter schuilde
genoeg javert om de waarheid te zeggen kunnen al die bijzonderheden mij weinig schelen wij verspillen er den tijd mede en hebben dringende zaken te verrichten javert ga dadelijk naar vrouw buseaupied die ginds aan den hoek der straat
deden de vernietiging der bestaande fransche maatschappij de val van zijn eigen familie de treurige tooneelen van misschien nog verschrikkelijker voor de uitgewekenen die ze uit de verte met toenemenden angst
niemand wilde haar echter hebben zij had de stad niet kunnen verlaten de uitdrager aan wien zij haar meubels nog schuldig was
en koningin marie antoinette maar ik beklaag ook de arme hugenootsche vrouw die in onder lodewijk den groote mijnheer terwijl ze haar kind zoogde gegrepen en tot aan de heupen bloot aan een paal gebonden
een stem antwoordde een gevangenis is geen herberg laat u gevangennemen en men zal de deur voor u openen het raampje werd gesloten
hij was bij jacquin labarre geweest om er te logeeren maar deze had hem niet willen opnemen men had hem de voorstad gassendi zien inkomen en tegen den avond de straten zien doorkruisen een roover en moordenaar met een verschrikkelijk gezicht
de verdediger had vrij goed gepleit in die provinciale taal welke in frankrijk lang de welsprekendheid der balie heeft uitgemaakt en waarvan eertijds al de advocaten zoowel te parijs als in de kleinste provinciesteden gebruik maakten
ik blijf hier ik zet mijn zaken voort in tien jaren zal ik tien millioen hebben gewonnen ik verspreid ze door t land ik zal niets voor mij behouden
sidderend zeide hij bij zich zelven mijn god zal ik weder z worden deze man scheen ten minste zestig jaar te zijn hij had een ruw dom en woest voorkomen
duizenden gedachten rezen in hem op maar zij dienden slechts om hem in zijn besluit te versterken voor een oogenblik had hij tot zich zelven gezegd dat hij misschien de zaak te ernstig opvatte
die liefdekout dat rooven van kersen uit den eenen mond door den anderen dat alles verrukt en straalt in hemelschen glans
deze voorzorg was noodzakelijk want zooals men zich herinnert kon zijn venster van de straat gezien worden hij sloeg een blik om zich op de tafel zijn stoel zijn bed waarin hij sedert drie dagen niet geslapen had
vergeving mijnheer de herbergier hoe heet ge ik zal betalen wat ge vraagt ge zijt een braaf man ge zijt herbergier niet waar
kunnen zijn hij antwoordde hebt ge touw en een mes ja mijnheer hij sneed een boomtak en maakte er een zwengel van daarmede gingen weder twintig minuten verloren toen reden zij in galop verder
eindelijk vroeg zij aarzelend wat doet ge mijnheer madeleine stond reeds een uur op deze plek hij wachtte fantine's ontwaken nu nam hij haar hand voelde haar den pols en antwoordde hoe gaat het
bruguière de sorsum een beroemdheid al de winkels der kappers die hun hoop op den terugkeer van het haarpoeder hadden gevestigd waren hemelsblauw geschilderd en met leliën versierd
met haar kind op den arm mijn broeder kuste het kindje op t voorhoofd en leende van mij vijftien stuivers die ik in mijn beurs had om ze aan vrouw gerbaud te geven
t scheen mij alsof t geen dag en geen nacht was ik wandelde met mijn broeder den broeder uit mijne kindsheid den broeder aan wien ik beken het ik nimmer denk en dien ik mij nauwelijks herinner
in den hoek der kamer stond een oud ijzeren bed in tamelijk slechten toestand dat tot rustbed diende wanneer de zusters waakten jean valjean trad naar dit bed brak er in een oogwenk een ijzeren stang af
maar zelfs in haar verschrikkelijkheid grootsch blijven haar majesteit blijft het menschelijk gemoed gevoelen ondanks haar
in een der eerste dagen van de maand october omstreeks een uur vr zonsondergang kwam een voetreiziger in de kleine stad d aan
goede god t is gestolen de man van gisterenavond heeft het gestolen met haar gewone drift en voortvarendheid liep de oude magloire naar de bidkamer ging in de alkoof en keerde tot den bisschop terug
de eenige ijdelheid welke haar overbleef en die niemand mag veroordeelen zij verkocht alles wat zij bezat t geen haar tweehonderd francs opbracht na haar schulden betaald te hebben hield zij niet meer dan ongeveer tachtig francs over
voor t overige onderscheidde zich deze woning die door twee vrouwen onderhouden werd van onder tot boven door de uiterste zindelijkheid dit was de eenige weelde welke de bisschop zich veroorloofde
in hetzelfde jaar zag men de voortbrengselen van de nieuwe wijze van fabrikage door madeleine uitgevonden op de tentoonstelling der industrie op het rapport der jury benoemde de koning den uitvinder tot ridder van het legioen van eer
t doet mij ten hoogste leed mij tegen mijnheer den maire te moeten verzetten t is de eerste keer van mijn leven maar hij veroorlove mij hem te doen opmerken dat ik mij binnen de grenzen mijner bevoegdheid houd
dat hij bij zijn vertrek als gewoonlijk zeer minzaam was geweest maar aan de portierster gezegd had dat men hem van nacht niet terug moest verwachten
bij deze gelegenheid werd myriel door napoleon geroepen tot de synode der bisschoppen van frankrijk en italië die te parijs moest samenkomen die synode werd gehouden in notre-dame en vergaderde het eerst den juni
en daarvoor in de nabuurschap van digne met een heerlijk landgoed beloond was geworden aan den minister van eeredienst bigot de préameneu een kwaadaardig vertrouwelijk schrijven waaraan wij de volgende authentieke regelen ontleenen
het scheen hem onmogelijk dat dit vreeselijk gekrijsch het huis niet als door een aardbeving geschud had de door hem geopende deur had onraad gemerkt en had geroepen
en in haar hart iets verwarmends iets onbeschrijfelijks ontstaan dat blijdschap vertrouwen en liefde was toen javert vertrokken was wendde mijnheer madeleine zich tot haar zeide langzaam
en de liefdezuster hoorde uit haar borst een dier diepe zuchten opstijgen welke een zwaren last schijnen op te heffen toen wendde fantine het hoofd en zag naar de deur
vijfde hoofdstuk spaken in de wielen de postdienst van arras naar m sur m werd destijds nog verricht door kleine postkarren uit den tijd van het keizerrijk
mijn kind zei de liefdezuster wees rustig ga weder liggen fantine hernam zonder van houding te veranderen luid en op een heftigen hartverscheurenden toon
men er slechts kome het gemeen is een oude narcissus die zich zelven aanbidt en toejuicht de buitengewone begaafdheid door welke men een mozes een
zei de geneesheer dat ge driftig wordt zoolang ge z zijt wil ik niet dat ge uw kind ziet t is niet genoeg haar te zien gij moet voor haar leven
een klasse tusschen de zoogenaamde midden en de lagere klasse in en die eenige gebreken der tweede met schier al de ondeugden der eerste
op wien louvel bereids in de schaduw het oog had met een prinses van sicilië in den echt doen treden het vorige jaar was mevrouw de staël overleden de lijfgarden floten mademoiselle mars uit de groote dagbladen waren zeer klein
hij scheen te begrijpen hij maakte een gebaar als iemand die ontwaakt sloeg de oogen rondom zich zag het publiek de gendarmes zijn advocaat de gezworenen het hof aan
indien alles is zooals gij zegt waaraan ik niet twijfel hebt gij nimmer opgehouden voor god deugdzaam en goed te zijn arme vrouw
zeg wilt ge tegen betaling wie zijt ge vroeg de meester des huizes de man antwoordde ik kom van puy moisson en heb den geheelen dag geloopen ik heb twaalf uren afgelegd wilt ge tegen betaling
intusschen was iemand haar genaderd toen zij het eerste couplet der romance begon en eensklaps hoorde zij een stem die dicht aan haar oor fluisterde gij hebt daar twee lieve kindertjes madame aan de schoone en teedere imogine
even duidelijk en klaar als wij getracht hebben dien onzen lezers voor te stellen zag jean valjean onderscheidenlijk al de grondelementen waaruit zijn zedelijke ellende bestond nadat ze zich gevormd had
en deze onbekendheid is een soort van bekleedsel ach hoe gaarne zou zij naar parijs zijn gegaan maar t was onmogelijk zij moest zich nu even goed aan de verachting gewennen als zij zich aan de armoede had gewend
hier der voorzienigheid te zien deze twee meisjes waren blijkbaar gelukkig zij aanschouwde bewonderde ze met zulk een verteedering dat toen de moeder tusschen twee verzen van haar liedje
god biddende voor de ziel van den veroordeelde en de veroordeelde voor zijn eigene biddende hij hield hem de gezegendste waarheden voor welke de eenvoudigste zijn
waarom laat zij een katern postpapier halen hoewel zij papier genoeg in huis heeft enz enz er zijn wezens die om de oplossing dier raadsels te kennen welke hun volstrekt niet raken meer geld verspillen
deze bevrijder was juist de man dien zij verfoeide de maire dien zij zoolang als den bewerker van al haar rampen had beschouwd
hij meende ongetwijfeld dat het inderdaad het verblijf van een straatwerker was hij leed koude en honger hij had zich aan den honger onderworpen maar hier was ten minste een schuilplaats tegen de koude
dien de justitie sinds lang zocht en die acht jaren geleden toen hij het bagno van toulon verliet gewelddadigerwijze een diefstal heeft gepleegd op den persoon van een jongen
de wind giert de schuimende golven vallen op hem hij heft de oogen op en ziet niets dan grijze wolken in zijn doodsstrijd is hij de getuige van de ontzettende woede der zee hij wordt door
in de onpeilbare diepten der afgetrokken bespiegeling die als t ware boven de godsdienstige leerstellingen zweven dragen groote geesten hun denkbeelden aan god op
haar geheele kleeding en opschik had iets vroolijks zwierigs zij droeg een japon van lilas barège lage goudlederen schoentjes met kruislinten op de fijne witte kousen
op eenigen afstand was hij buiten adem en moest blijven staan jean valjean hoorde door zijne mijmering heen den knaap snikken en weenen na eenige oogenblikken was de knaap verdwenen
en waaruit de harmonie van het gezicht ontstaat in de zoo karakteristieke tusschenruimte van den neus en de bovenlip had zij die nauwelijks zichtbare bekoorlijke plooi dat geheimzinnig merk der
zijt gij soldaat geweest ja goede vrouw soldaat waarom gaat ge niet naar de herberg wijl ik geen geld heb helaas zei mevrouw
er is een schuldige daad gepleegd mijnheer de maire welke daad een ondergeschikt dienaar van t gezag heeft op erge wijze den eerbied aan een overheidspersoon gekrenkt ik kom zoo als mijn plicht is dit te uwer kennis brengen
vol hoofden die dra verdwenen den straatweg tot gruis als dol de keien tot steentjes rijden en zich door het gedrang een weg banen daarbij vonken als uit een smidse slaande en stofwolken opjagende
hij is wijs die in zekere oogenblikken zich zelven kan gevangen nemen schenkt mij eenig vertrouwen dewijl ik een weinig in de rechten heb gestudeerd zooals mijn examens bewijzen dewijl ik het onderscheid ken
woordspelingen zijn de uitlatingen van een vliegenden geest de kwinkslag lazzi valt waar hij kan en wanneer de geest een domheid heeft gezegd verbergt hij zich in de lucht ik houd van woordspelingen en vereer ze naar verdienste
t was niet een herinnering van zijn geest een zinsbegoocheling t waren wezenlijke gendarmen wezenlijke rechters wezenlijke nieuwsgierigen en wezenlijke menschen van vleesch en been
een drom zwervende kapellen fladderde boven de klaver en havervelden in het heerlijk park van den koning van frankrijk zwierf een troep vagebonden de vogels
gregorius xvi ging toen hij tachtig jaren oud was nog rechtop en had een vriendelijk voorkomen t geen niet belette dat hij een slecht bisschop was
aldus leefde deze rechtvaardige soms was hij in den tuin ingeslapen en dan kon men niets eerwaardigers zien monseigneur bienvenu was vroeger volgens t geen van zijn jeugd en zelfs van zijn verderen leeftijd verhaald werd
op een schoonen lentemorgen verliet zij tweeëntwintig jaar oud parijs haar kind op haar rug medevoerende wie beiden gezien had zou medelijden met haar gehad hebben
haar handen waren bruin en vol zomersproeten de wijsvinger vereelt en vol naaldesteken zij droeg een bruinen groven wollen mantel een katoenen kleedje en plompe schoenen dit was fantine
de eerste kamer was ledig ik trad de tweede binnen achter deze deur stond een man tegen den muur ik vroeg dien man wien behoort dit huis waar ben ik de man antwoordde niet er was een tuin bij het huis
punit gulax de indigestie is door den hemel bestemd om de magen wijsheid te leeren en let wel op ieder onzer hartstochten zelfs de liefde heeft een maag die men niet te zeer mag vullen
toen glimlachte het kind en schoon door zijn moeder tegengehouden liet het zich op den grond glijden met die onweerhoudbare kracht van een klein wezen dat loopen wil
daarna bediende hij de mis t zij in de kerk t zij in zijn huis na de mis nam hij zijn ontbijt bestaande in roggebrood en melk daarna arbeidde hij
maar dit dat uit het bagno kwam verborg hij en de kandelaars die van den bisschop kwamen liet hij zien hij sloeg een schuwen blik op de deur alsof hij vreesde dat zij in weerwil van den voorgeschoven grendel mocht geopend worden
het bijpaard terug en bracht zelf het witte paardje in den stal daarna opende hij de deur van een biljartzaal die zich gelijkvloers bevond en plaatste zich aan een tafel met het hoofd in de hand
en hoe zouden deze zegeningen hem kunnen smaken wanneer ze met zoo iets afschuwelijks gepaard gingen terwijl zoo hij zijn opoffering bracht in t
niemand dwong er hem toe en zeker er zou niets gebeuren dan wat hij wilde toen hij hesdin uitreed hoorde hij een stem die riep
in het slop der feuillanines met lof van een onbekenden priester félicité robert genaamd die later lamennais werd
de indruk ging spoedig voorbij maar was op het oogenblik onwederstaanbaar ik wil de zitting niet langer storen hernam
zei tholomyès na deze uitspraak dronk hij en hernam ik wil leven t is alles op aarde nog niet gedaan zoolang men nog kan
de advocaat-generaal maakte de gezworenen op zijn onnoozele houding opmerkzaam die blijkbaar geveinsd was en geen domheid aanduidde maar sluwheid list
t was een tweede etablissement van den vermaarden gaarkok bombarda wiens uithangbord men toen in de straat rivoli naast de passage delorme kon zien
evenwel kon zij hoezeer zij zich bedwong niet nalaten den heer madeleine duizenderlei vragen te doen hebt ge een voorspoedige reis gehad mijnheer de maire o hoe goed van u dat ge haar gehaald hebt zeg mij maar alleen hoe t haar gaat
welnu luister mijnheer de maire nog één woord in mijn leven ben ik dikwijls streng geweest voor anderen dat was recht en zooals t behoorde
dat hij in allen gevalle zijn lot hoe ongunstig het mocht wezen in zijn handen had dat hij er meester van was aan deze gedachten klemde hij zich vast in den grond van zijn hart ware hij toch eigenlijk liever niet naar arras gegaan
morgen morgen zei fantine morgen zal ik cosette zien hoor lieve zuster ik ben in t geheel niet meer ziek ik ben dol van blijdschap ik zou kunnen dansen als t zijn moest
mijne heeren gezworenen stelt den beschuldigde in vrijheid mijnheer de president laat mij in hechtenis nemen de man dien gij zoekt is niet hij maar ben ik ik ben
wij ontmoetten hem hij liep als iemand die vluchtte wij hielden hem aan om te zien hij had dit zilverwerk bij zich en hij zeide u viel de bisschop hem glimlachend in de rede
boog hij zich diep en ging naar de deur daar wendde hij zich om en met steeds neergeslagen oogen zeide hij mijnheer de maire ik zal den dienst waarnemen tot een ander in mijn plaats is
gevoelde hij een soort van rilling als een hond zou gevoelen welke in de kleederen van zijn meester een wolf riekt van dien oogenblik af vermeed hij hem zooveel mogelijk
ik antwoordde wij hebben er gehad onder anderen mijnheer de lucenet die tijdens de vorige regeering te pontarlier kapitein der poorten was ja hernam mijn broeder
alle gewaarwordingen zoowel als herinneringen die men in hem had kunnen vermoeden waren verdwenen op dit ondoordringbaar en strak gezicht als van graniet lag niets dan een sombere treurigheid
de goede vrouw welke dien naam inderdaad verdiende was de markiezin de r op deze bank hernam zij gedurende negentien jaren heb ik op een houten bed geslapen zei de man nu heb ik er een van steen
wat heeft hij er gezien hij moet wel zeer nieuwsgierig zijn geweest om een ziel door den duivel te zien weghalen op zekeren dag zeide een weduwe van die onbeschaamde soort welke zich geestig waant tot hem
in het huis waren slechts de twee geestelijke zusters zuster perpetua en zuster simplicia die bij het lijk van fantine waakten tegen den tijd dat mijnheer madeleine gewoon was te huis te komen stond de goede vrouw werktuiglijk op
neen hernam de man zij hebben meer geld ge zijt arm ik zie t wel misschien zijt gij niet eens pastoor zijt ge wel pastoor voorwaar zoo de hemel rechtvaardig ware zoudt ge pastoor moeten zijn
de zon ging onder en was schier aan de kim toen de bisschop in het onherbergzaam oord aankwam toen hij bespeurde dat hij dicht bij het hol was klopte zijn hart sneller
een ruime maar leelijke kamer met een alkoof waarin een bed stond uit hoofde der menigte die des zondags deze herberg bezocht had men zich hiermede moeten behelpen
toen hij uit het dorp reed hief een straatmaker die aan den weg werkzaam was het hoofd op en zeide nu dat paard is wel vermoeid inderdaad het arme dier ging slechts stapvoets gaat
aan ieder die in welk opzicht ook zijn doel bereikt een notaris herscheppe zich in een afgevaardigde een valsche corneille make een
in districten waar men gaarne procedeerde en de pachters zich door gerechtszaken arm maakten zeide hij aanschouwt de goede landlieden der vallei queyras zij tellen drie duizend zielen en leven als in een kleine republiek
ik zweer u bij den goeden god dat ik geen schuld had t kwam door dien heer dien ik niet ken die mij sneeuw in den rug heeft gestoken heeft men het recht wanneer wij rustig voorbijgaan zonder iemand leed te doen ons sneeuw in den rug te steken
deze man had zich te midden der vlammen geworpen en met levensgevaar twee kinderen gered welke bleken van den kapitein der gendarmerie te zijn hetgeen de reden was dat men er niet aan dacht naar zijn pas te vragen men vernam spoedig zijn naam
was dit het geval bestaat een klasse van jongelieden welke een inkomen van vijftienhonderd francs s jaars met dezelfde verwaandheid en aanmatiging verteren als huns gelijken te parijs en andere hoofdsteden tweehonderdduizend francs doorbrengen
en vond in de aanraking er van een gestadige vingerwijzing naar god en den hemel op eene bijzonderheid vestigen wij vooral de aandacht het onderscheidend kenmerk van zuster simplicia de uitdrukking harer deugd was
had zich niets voorgenomen niets bepaald niets gedaan geen zijner overleggingen was beslissend geweest hij was meer dan ooit als in den eersten oogenblik waarom ging hij naar arras
hoe het zij na tien jaren bisschop van digne te zijn geweest waren al deze verhalen die in den beginne de kleine steden en de kleinsteedsche lieden bezighouden geheel en al in het vergeetboek geraakt
zevende hoofdstuk fauchelevent wordt tuinier te parijs fauchelevent had door zijn val de knieschijf gebroken
een hartstochtelijk ja heftig man geweest zijn tegenwoordige kalmte en zachtmoedigheid was minder zijn natuurlijk karakter dan het gevolg eener diepe overtuiging die gedurende zijn leven langzaam en door overdenking in zijn hart gedroppeld was
ik beveel dat deze vrouw in vrijheid worde gesteld javert wilde nog een laatste poging beproeven maar mijnheer de maire ik herinner u aan der wet van december
en brengt hen in tegenwoordigheid van den gewaanden champmathieu zij weifelen geen oogenblik zij verklaren evenals brevet dat het
door mijn arbeid in negentien jaren verdiend heb ik wil betalen wat kan t mij schelen ik heb geld ik ben zeer vermoeid twaalf uren loopens ik heb grooten honger mag ik blijven
later zullen wij zien wat er van is het uithangbord zijner herberg duidde een zijner wapenfeiten aan hij had het zelf geschilderd want hij verstond van alles zoo wat maar slecht t was in den tijd toen de classieke roman vroeger clélie
t was duidelijk voor ieder die zijn scherp helder oprecht eerlijk streng en wreed gemoed kende dat in javert iets gewichtigs gebeurd was
hij zette zich aan den haard en strekte zijn vermoeide en gewonde voeten naar het vuur uit er kwam een heerlijke geur uit den
op zekeren zondagavond maakte maubert isabeau de bakker op het kerkplein te faverolles zich gereed om naar bed te gaan toen hij een harden slag tegen het getralied venster van den winkel hoorde hij kwam tijdig genoeg om nog een arm te zien
een geweldig opzien of liever veroorzaakte er een buitengewone beweging tot ons leedwezen kunnen wij niet verhelen dat uithoofde van het enkele woord t was een tuchteling schier iedereen zich van hem wendde
men sprak van dat verblijf als van het huis eens scherprechters de bisschop dacht hieraan en zag soms in de verte naar den kant waar een groep boomen het dal van het oude lid der conventie aanduidde zeggende daar woont een verlaten ziel
dit is treurig veroordeelt ten minste dezen man niet hoe deze lieden herkennen mij niet indien javert hier slechts ware hij zou mij herkennen
na verscheiden leden der academie te hebben gemaakt er zelf niet inkomen de voorstad st germain en het paviljoen marsan wenschten tot prefect van politie den heer delavau wegens zijn
zijn met den bisschoppelijken ring versierde hand die zoovele goede werken en vrome daden had verricht hing buiten het bed zijn gelaat drukte tevredenheid hoop en zielsrust uit
na de verlating was de nood gekomen fantine had al heel spoedig favourite zephine en dahlia uit het oog verloren de band door de mannen gebroken was bij de meisjes vanzelf afgevallen
hij had den maire bedankt en gezegd ik ga bij een braaf man dien ik ken waarop hij naar de drie dauphins was gegaan de roem van dezen labarre verbreidde zich tot op vijfentwintig mijlen afstands tot aan labarre in het kruis van colbas
hij had geen andere keuze dan tusschen deze beide klassen tevens had hij een zeker gevoel van strengheid orde en eerlijkheid gepaard aan een onuitsprekelijken haat tegen dat ras van vagebonden waartoe hij behoorde
zij had slechts één kind bij zich het jongste een knaapje waar waren de zes anderen zij wist het misschien zelve niet elken morgen ging zij naar een drukkerij
de planken laten t water door en van boven droppelt het neer men wordt van boven tot onder nat dat dringt door zij heeft ook gewasschen in t waschhuis les enfants rouges waar het water uit kranen komt daar staat men niet in een tobbe
droomers en eenige grappenmakers in dien tijd bestond een fat uit een hoogen boord een breede das een horloge met sleutel en cachetten een dubbel vest van verschillende kleur het blauwe en roode onder
waar ben ik droom ik niet wat heeft men mij gezegd is t wezenlijk waar dat ik javert heb gezien en dat hij mij zoo heeft toegesproken
het begin en het einde van al deze gedachten was haat tegen de menschelijke wet een haat die zoo hij niet in zijn ontwikkeling wordt gestuit door bijzondere omstandigheid na korter of langer tijd tot haat tegen de maatschappij
ik weet dat t hier een organische en zeer vergevorderde ziekte is maar wie kan zeggen wat mogelijk is misschien ware de zieke nog te redden
ik zal u een bekentenis doen ik heb zoo mijn eigene wijsbegeerte ge hebt gelijk antwoordde de bisschop naar men zich een wijsbegeerte maakt legt men zich te rusten gij ligt op een purperen bed mijnheer de senator
lieve mevrouw geen dag gaat voorbij zonder dat wij van u spreken dit is zoo onze gewoonte maar er is nog een andere reden verbeeld u dat bij het schoonmaken en stoffen van zoldering en wanden
ik denk aan iets zonderlings zei de bisschop t geen geloof ik in st augustinus staat n l stel uw hoop op hem van wien ge niet erft
men moet aan bacot schrijven de heeren canuel o'mahony en de chappedelaine bereidden met goedkeuring van monsieur
trad voorzichtig voort om niet tegen het huisraad te stooten hij hoorde achter in de kamer de rustige gelijkmatige ademhaling van den slapenden bisschop
was toen in zijn vijf-en-twintigste hij verving den vader en ondersteunde nu op zijn beurt zijn zuster die hem had opgevoed jean valjean achtte dit eenvoudig zijn plicht en volbracht dien schoon hij er ook een weinig onder gedrukt ging
langzaam en verslagen trad hij voort t was alsof iemand hem in zijn vlucht had bereikt en terugvoerde hij trad de raadkamer weder binnen het eerste voorwerp dat hij zag was de deurknop
en ieder hunner in een mensch is soms zelfs verscheidene tegelijkertijd de dieren zijn niet anders dan de beelden onzer deugden en ondeugden die voor onze oogen zweven de zichtbare beelden onzer zielen
gingen soms op naam hunner moeder bij marie claude een pint melk borgen welke zij achter een heg of in een verscholen hoek opdronken waarbij ze elkander dikwijls den pot uit de hand trokken en zoo gulzig waren dat de kleinere meisjes de melk over haar boezelaars stortten
wie waren er overigens ook in betrokken een tuchteling en een publieke vrouw daarom maakte hij de begrafenis van fantine zoo eenvoudig mogelijk en beperkte die tot het volstrekt noodzakelijke namelijk het algemeene graf
tot madame barthélemy hadot vervallen t was in den tijd toen die classieke roman de liefde ademende harten der parijsche portières in vuur en vlam zette en zelfs zijn verwoestingen eenigszins tot in de voorsteden uitbreidde
zoo hij deze goedertierenheid wederstond dat zoo hij toegaf hij van den haat moest afzien waarmede de daden van andere menschen gedurende zoovele jaren zijn ziel vervuld hadden
een voormalig ambtsschrijver en een min of meer geletterde boer een handel die achteruit begon te gaan fauchelevent zag den eenvoudigen werkman rijk worden terwijl hij een baas armer en armer
hij stelde haar verantwoordelijk voor het lot dat hij onderging en zeide bij zich zelven dat hij misschien niet zou aarzelen eenmaal rekenschap van haar te vorderen
dat men moeder moet zijn om eerwaardig te kunnen heeten zij was nooit mooi geweest haar geheele leven dat slechts een reeks van heilige werken geweest was had een waas van reinheid en helderheid over haar verspreid
de vreedzame boomsnoeier van faverolles de geduchte tuchteling van toulon sinds negentien jaren door de wijze waarop het
en die gewichtige hemelsche zaak welke men rechtvaardigheid heet niemand in deze menigte lette op madeleine aller blikken waren op één punt gericht een bank bij een kleine deur tegen den muur ter linkerzijde van den president
t is de vraag of het aan de hoofdkerk terug of aan t gasthuis gegeven worden moet achtste hoofdstuk wijsbegeerte na tafel
o lenteroes des levens verrukkelijke jaren de vleugels der nimfen klapwieken wie gij ook zijt herinnert ge u dien tijd
men zag zijn handen niet die in de mouwen teruggetrokken waren men zag zelfs zijn stok niet dien hij onder zijn jas droeg maar kwam de gelegenheid voor dan zag men eensklaps uit deze gedaante
est modus in rebus ook maaltijden moeten grenzen hebben ge houdt van appeltaartjes dames eet er niet te veel van zelfs bij appeltaartjes behooren verstand en kunst de gulzigheid straft den
haar vroolijke gedachten keerden echter terug zij ging voort met tot zich zelve te spreken het hoofd in t kussen o wij zullen gelukkig zijn vooreerst zullen wij een kleinen tuin hebben