AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
geef het sein tot verzamelen bouke sprak de jonker tot zijn dienaar ons werk is afgedaan daar klonken de heldere tonen der trompet en van alle kanten kwamen de strijders te zamen nu terug naar den burcht riep de jonker de vlammen zullen ons wel bijlichten een lustig deuntje bouke
doch nauwelijks dreunde hem de strijdkreet van jonker jan in de ooren en hoorde hij het gekletter der wapenen of een onbedwingbare lust om aan het gevecht deel te nemen maakte zich van hem meester en deed hem in galop terugkeeren
ik heb het gezegd edele heer hernam de grijsaard met waardigheid als was hij beleedigd door die vraag en ik wil uwe woorden geenszins in twijfel trekken oude hernam heer aloud die zich in de hoogste mate gestreeld voelde door de vereerende boodschap welke de grijsaard hem
eerst toen aan alle kanten de vlammen zich hoog verhieven en de vijand in eene overhaaste vlucht een goed heenkomen zocht wendde hij den teugel en verliet in galop het slagveld een oogenblik daarna hoorde hij het sein tot verzamelen geven
àls dat gelukte maar dat zou al heel toevallig zijn heer aloud zal wel geen gebrek aan dienaars hebben en als hij mij afwijst is alles voorbij dan zouden zij mij later dadelijk herkennen als ik mij onder een of ander voorwendsel weer aanmeldde neen ik moet iets anders trachten te vinden en ik geloof dat ik iets beters weet
maar spoedig gaf hij het een dienaar over en zijn gelaat nam de gewone stroeve uitdrukking weer aan intusschen hadden de krijgsknechten de binnenplaats bezet bertha en hare dapperen stonden in het midden
de maan goot hare zilveren stralen door het bladerdak en teekende scherpe schaduwen op den grond die door jonker jan niet zonder wantrouwen werden aangezien hij vreesde dat fulco's lied maar al te zeer geschikt was geweest om de aandacht der gevreesde nacht alven op hen te doen vestigen doch niets verdachts liet zich zien
integendeel heb dank voor uwe tijding gij zult over uw bodeloon tevreden zijn maar plotseling heft de grijsaard zich op uit zijne gebogen houding zijne donkere oogen fonkelen van toorn
de vorst der franken koning karel roept zijn vazallen op ten strijd zoo doet nu deodaat zich hooren hem is mijn trouw mijn zwaard gewijd de arabier bedreigt de grenzen de islam heeft tot plicht gezet de gansche wereld te verwinnen voor allah en
met verdubbelde aandacht luisterde hij naar de bewegingen der vijanden geen geluid ontging aan zijn scherp gehoor plotseling sprong hij op wat is dat riep hij uit hoor dodo men houdt op met rammeien wat zou dat te beteekenen hebben
welke pogingen gijsbrecht ook deed om die bepalingen zachter en aannemelijker te maken het baatte niets van borselen bleef halsstarig bij zijn eisch en dreigde den oorlog dadelijk te zullen hervatten wanneer zijne voorwaarden niet werden aangenomen
maar zijt ge dan ook niet maarschalk van utrecht en mij als zoodanig hulp verschuldigd ik ben uw maarschalk hoogeerwaarde en stel daar grooten prijs op ik zou ook nimmer de wapenen tegen het sticht voeren evenmin als tegen den graaf van holland
ik zal het u ongedeerd gezond en sterk teruggeven een oogenblik tintelden vianen's oogen van vreugde dan zegt hij ik neem uwe voorwaarden niet aan vrouwe van ijselstein
de grijsaard ging aan de spits hij hield zijn adem bijna in zijn hart klopte hem onstuimig in de borst eindelijk stond hij stil we zijn aan het einde van de gang fluisterde hij en bevinden ons hier ongetwijfeld vlak bij de kerkers zouden we geen licht maken
t is een onbegonnen werk en ik zou verder de moeite maar sparen je moogt van geluk spreken dat je er zoo afgekomen bent toch geef ik den moed nog niet verloren heer zeide fulco wel is mijn eerste plan mislukt maar misschien ben ik met het tweede gelukkiger
daarna neemt hij met vriendelijkheid van allen afscheid en blijft alleen over met zijn schildknaap jonker jan van asperen hij legt zijne hand in de zijne en zegt
wee u onbarmhartige zoo gij een haar op zijn hoofd durft krenken dan zal het zijn oog om oog en tand om tand dan zal uw kind boeten voor de wreedheid van den vader
het was donker in het vertrek zoodat hij hem niet zien kon doch aan zijne rustige ademhaling bemerkte hij dat hij sliep zoo langzaam mogelijk liet fulco zich nu van het bed afglijden dat hem gelukte zonder eenig gedruisch gemaakt te hebben weer hield hij zich een oogenblik stil om te luisteren
t is te laat dappere fulco zeide bertha zacht de vijand omringt den burcht met eene groote macht en niemand kan ongemerkt door hem heenbreken god weet hoe gaarne ik u anders zou laten gaan want zoo iemand dan zoudt gij in staat zijn om de kerkerdeur voor hem te openen
honderden kleinigheden meest sieraden werden hem toegeworpen met een hoffelijke buiging reed hij terug om zich tot een nieuwen aanval gereed te maken ook vianen deed dat doch geprikkeld door de toejuchingen die zijn tegenstander ten deel vielen met woede in het hart
die raad is niet ver te zoeken edele heer t wordt wel al donker maar het is toch nog licht genoeg om ginds de forens van het slot te heusden te zien laten we daar andere paarden leenen om de reis voort te zetten dan kunnen we nog voor den morgen te ijselstein zijn
genade smeekte zij snikkend genade voor die ongelukkigen is het u dan niet genoeg dat ik mij dus voor u verneder heer aloud o heb medelijden met deze dappere mannen die niets gedaan hebben om zulk een vreeselijken dood te moeten sterven
zacht strekte hij zijn arm uit om te onderzoeken of hij diens bed al genaderd was ja nog ééne schrede en hij had zijn doel bereikt voorzichtig sloop hij verder hij boog zich een weinig voorover zoodat hij coenraads adem in zijn gelaat voelde
het is jonker jan van asperen de schildknaap van gijsbrecht hij telt ongeveer zeventien jaar en al kan men hem geen schoonen jongeling noemen toch is hij flink gebouwd uit zijne trekken spreekt meer moed en woeste kracht dan schranderheid uit zijne donkere oogen meer drift dan geest
eenmaal hoop ik uwe edelheid metterdaad te kunnen toonen dat dit zwaard geen lafaard toebehoort een jonker van asperen kent geen vrees behalve voor spoken lachte
ik verkeer in hetzelfde lot als jij zeide peer een weinig geruster ik weet ook nog niet wat ik wil maar langer dààr blijven en nu wees hij op het kasteel dat doe ik stellig niet ik heb er genoeg van meer dan genoeg ik ga heen en word een vrij man zooals iedereen tegenwoordig is
zeg hem dat eene vrouwe uit het arkelsche huis met geen verrader onderhandelt spoedig was jonker jan op den muur de trompetblazer bouke genaamd schetterde met een geweld of hij vianen van zijn paard wilde blazen hij mag ons wel hooren zeide hij hij mocht anders eens denken dat we bang waren
neen jonker dat zou dwaasheid zijn antwoordde bertha zelfs al moest het kasteel voor onze macht bukken dan nog zou vianen zijne prooi niet afstaan hij zou mijn armen gemaal ongetwijfeld dooden bertha beefde toen zij dat woord uitsprak maar toch zeide zij het met eene vaste stem
peer's oogen glinsterden van begeerte nu vroeg fulco al rammelende mij dunkt t is een mooi sommetje dat over een half uur je eigendom kan zijn als ik maar wist waar ik mij in veiligheid kon brengen zeide peer begeerig
ja dat weet ik zeer goed hij is van plan om hem eerst bijna te laten verhongeren en hem daarna te dooden hij haat hem uit het diepst van zijn hart en zijne wraak zal zeker niet voldaan zijn voor de heer van ijselstein het leven heeft gelaten ik weet het heel zeker
mooi mooi riep de heer van heukelom verheugd uit terwijl hij zich de handen wreef dat zal hem niet meegevallen zijn en hoe houdt zich mijne dochter de burchtvrouwe als eene heldin edele heer haar moed en hare vastberadenheid bezielt de geheele bezetting
moeten wij vrije poorters van dordrecht zoo vervolgt de monnik in krachtige taal en met levendige gebaren moeten wij het nog langer aanzien hoe hij de rechten en privilegiën schendt ons door den edelen graaf floris zaliger gedachtenis geschonken
t is de bisschop van utrecht antwoordde de jonker zich verwijderende welk een krijgshaftig uiterlijk onder dat geestelijk gewaad mompelde fulco waarlijk ik had mij den dapperen bisschop willem van mechelen niet anders voorgesteld
o riep de bisschop lachend ik weet wat gij zeggen wilt gij denkt aan uwe schoone en lieve bruid en hoe eenzaam zij zich zal gevoelen op het kasteel te ijselstein maar stel u gerust gij kunt eerst uwe gemalin naar hare nieuwe woonplaats vergezellen en daar op uw gemak uwe zaken in orde brengen indien gij over twee of drie weken vertrekt is het nog vroeg genoeg
ik zal komen zegt vianen weldra nadert hij een krijgsman kondigt zijne komst met trompetgeschal aan wat is uw verlangen edele vrouwe vraagt hij als hij naderbij gekomen is met moeite bedwingt bertha haar afkeer nu zij den verraderlijken vianen voor zich ziet langzaam zegt zij
gode zij dank o gijsbrecht wat komt je te juister tijd maar spreek bertha zeide gijsbrecht haar bij de hand vattende wat is er wat overkomt u
de een vlood hier de ander daarheen bijna niemand dacht in zijne ontsteltenis aan tegenweer vlucht vlucht klonk het overal in de grootste verwarring terwijl de slagen van jonker jan en zijne krijgers verpletterend op de vijanden nederdaalden
nog eens zeg ik u dat dit de geheele bezetting is antwoordde bertha kalm het gansche kasteel is ledig verwonderd staarde vianen het kleine hoopje volks aan
hadden die strakke oogen vroeger gefonkeld toen hij zijne dienaren ten strijde opriep om den moord op graaf floris gepleegd te wreken hadden die vermagerde vingers toen zoo krachtig het zwaard omklemd neen heen hij kon het niet gelooven
maar fulco was zijn heer voor de eerste maal ongehoorzaam hij bleef naast hem voortrijden en joeg de paarden onophoudelijk voort ik doe het niet heer zou ik u verlaten om aan de edele vrouwe te gaan vertellen dat ik als een lafaard u in den steek had gelaten
onmogelijk jonker ik heb er zelf meer voor betaald maar ik wil het goed met u maken laten wij het verschil deelen een klein winstje een zoet winstje zal ik dan maar denken aangenomen riep de jonker terwijl hij zich verwijderde om het geld te halen
doch dat woord wilde zij niet uitspreken zij gaf hun volle vrijheid om te handelen zoo zij wilden zij konden zelven hun lof bepalen eindelijk zeide jonker jan kortaf
een goedkeurend gemompel liet zich hooren en aller oogen vestigden zich met bewondering op de edele vrouwe dat zal geschieden ook zonder uw verzoek sprak aloud norsch
hij hield wel van zoo'n tochtje en t was bij hem gewoonlijk hoe verder hoe liever gijsbrecht hielp bertha in den zadel en weldra reden zij de slotbrug over door de bedienden van het kasteel met een hartelijk goede reis god behoede u begroet
daar waar de gloed der gele duinen zich mengt met groen van eikenhout de donkere naald der denneboomen zich kleurt op bruin van t beukenwoud daar had eene dapp're friesche krijgsman een slot gebouwd op t heuvelzand en sleet hij kalm zijn najaarsdagen na bangen strijd voor t vaderland
de meeste krijgsknechten zaten te paard de overigen hadden alles bij zich wat geschikt was om snel brand te doen ontstaan iedereen was zwaar gewapend sommigen droegen lansen en speren anderen hadden dikke knuppels of goedendags die erin die gespierde armen vreeselijk moorddadig uitzagen
ik weet het niet precies edele heer zeide hij ontwijkend maar wij tellen vele dooden en mijn kind het leeft en is gezond de edele vrouwe verzorgt het met liefde een zucht ontsnapte aan vianens boezem en een oogenblik werd zijn hart verteederd doch ook maar een oogenblik
plotseling trad de grijsaard op hem toe en sloeg hem de armen om den hals snikkende borg hij het hoofd aan gijsbrechts borst arme ongelukkige heer fluisterde hij ik ben het ik fulco uw dienaar ik kom u redden maar gijsbrecht trad achteruit
trad op jonker jan toe en ging met hem een weinig ter zijde jonker sprak hij ik kom afscheid van u nemen ik ga den burcht verlaten wat vroeg de schildknaap verwonderd afscheid nemen en den burcht verlaten wat gaat ge dan doen
heer otto schudde peinzend het hoofd maar de vrouwe van heukelom stond op en drukte fulco geroerd de hand trouwe fulco zeide zij gij hebt een edel hart ga met god als het zijn wil is zullen de kerkerdeuten voor mijn ongelukkigen schoonzoon geopend worden
schepen zullen er genoeg zijn want er is veel handel op sluis en brugge tegen den avond bereikten zij vermoeid van den snellen rit op hunne dampende rossen het zuiden van het schoone eiland walcheren t werd ook hoog tijd want de paarden konden haast niet meer voort
dadelijk begon hij de wonden te onderzoeken en te reinigen gelukkig waren zij niet van ernstigen aard en fulco zou naar zijne meening spoedig weer geheel hersteld zijn je bent enkel wat flauw en bleek van het bloedverlies fulco zeide hij je zult zien mijne heerlijke rozenzalf die ik zelf bereid heb zal je spoedig weer in orde brengen
riep de jonker angstig nu niet zing dat dan liever later eens t is nu middernacht en kom dwaasheid zei de ridder lachend toe fulco laat ons nu hooren wat er verder gebeurde de plaaglustige fulco had geen verdere aanmoediging noodig luister dan zeide hij
ga naar uwe kamer vianen sprak hij en tracht te slapen morgen ben ik bereid u te woord te staan naar mijne kamer denkt gij dan dat ik nog een oogenblik langer met een lafaard onder één dak wil zijn ik bedank voor die eer ik ga naar huis
ja zijne ademhaling werd meer en meer hoorbaar en ging eindelijk over in een luid gesnork fulco wachtte nog wel een half uur en bemerkte tot zijne groote vreugde dat coenraad rustig bleef doorslapen
dat is de bedoeling niet hernam van borselen kortaf wij wenschen te weten of gij in dat geval zoudt doen wat gij als leenman van den graaf verplicht zijt namelijk den bisschop van utrecht bestrijden ja of neen
en de keldermeester die meer en meer begon te voelen dat hij eindelijk niet één maar wel vijf meesters in het drinken gevonden had liet die taak gaarne aan hen over hij begon bang te worden om het zelf te doen daar de kan hem uit de vingers en hij zelf onder de tafel dreigde te vallen wat zouden ze hem dan uitlachen
vond het niet meer dan een staaltje van zijn plicht het voorbeeld van zijn heer naar zijn beste vermogen te volgen intusschen werd het zeer duister hoewel de maan scheen de lucht werd bedekt met donkere wolken die een grilligen vorm hadden en er dreigend uitzagen weldra begon nu en dan een enkele droppel te vallen
inderdaad waren de vijanden bezig die geduchte werktuigen in orde te brengen een blijde was een balk die evenals een wip om eene spil draaide maar de eene arm was zeer kort en droeg een bak met zware steenen aan den langen arm was ook een bak waarin één of twee steenen werden gelegd
mooi hier zit ik goed laat nu maar komen wat wil ik voel me hier of ik thuis was fulco bleef geduldig wachten wel een uur lang eerst was hij vrij rustig en bedaard want hij begreep zeer goed dat peer zoo spoedig niet terug kon komen
en zich tot den cipier overbuigende fluisterde hij hem in het oor ik slaap hier niet voor niets in eene herberg zou ik ook moeten betalen niet waar straks als we alleen zijn heb ik nog een mooien gordelriem voor je ik heb graag overal waar ik kom goede vrienden doch laat er niets van merken voor ik vertrokken ben
indien niet op dat oogenblik een schildknaap verschenen ware die berichtte dat er een renbode uit holland gekomen was die gewichtige tijdingen bracht en dadelijk toegang verzocht wie is het heer hendrik van vianen laat hem onverwijld binnenkomen
doch weldra begon dat te veranderen het werd zwaar weer al vlugger en vlugger volgden de bliksemstralen elkander op en de regen viel bij stroomen de bladeren kon al dat water niet dragen en begonnen den verzamelden voorraad op de ruiters uit te storten
peer peer dat zal je heugen riep hij woedend uit blijf nu uit mijne handen wat ik je bidden mag want nu zul-je nog eens wat anders voelen dan eene geeseling peer stoorde zich niet aan fulco's machtelooze woede hij bleef steeds onzichtbaar in de hevigste onrust wachtte fulco nog wel een uur maar er kwam niemand
laten we hopen dat het zoover niet komen zal sprak de edelvrouw o fulco wat zou het gelukkig zijn als gij uw heer kondt verlossen s anderendaags nam fulco afscheid en sloeg te paard den weg naar utrecht in
jonker jan hield met den ouden dodo de wacht op den toren droefheid vervulde beider hart bij de gedachte dat al hun strijden al hun waken tevergeefs was geweest voor niets hadden de vele dapperen hun leven gelaten
daar was ik eenige uren geleden ook nog wijbrand zeide fulco maar nu ben ik hier zooals je ziet en ik verlang erg naar bed want ik heb drukke dagen achter den rug waar zal ik mijn paard laten
en wanneer kunt ge de poort openen vroeg hij dadelijk heer verzamel uwe krijgers en binnen een half uur is de burcht in uwe handen de poort ligt vlak onder den zuidertoren t is goed over een half uur zullen wij er zijn maar pas op dat je me niet bedriegt want mijne wraak zal dan vreeselijk zijn
daar viel vianen godlof gijsbrecht overwint nu nadert hij haar met een glimlach van geluk op de lippen hij breidt de armen uit en vurig omhelzen
welk eene vorstelijke gestalte gaf die bruidegom welk eene fierheid gepaard met innemende lieftalligheid die bruid te bewonderen zoodra zij hadden plaats genomen begon het koorgezang de bisschop trad door eene zijdeur binnen en knielde voor het altaar neder waar hij bad totdat het koorgezang zweeg
zoo is het in orde mompelde peer hoe slecht hij ook is zijn ridderwoord zal hij niet breken ha daar houdt het rammeien op hij verzamelt zijne krijgers eindelijk zal dan toch een einde komen aan mijn lijden en zal ik kunnen genieten van mijn zuur verdiend goud
en moeten wij vrije poorters van dordrecht het aanzien dat straks dààr acht dappere mannen en wat nog grooter schande zou wezen misschien eene schoone jonge
die woorden werden met geestdrift begroet alle gasten stonden op en hieven de bekers omhoog daverend klonk het door de groote burchtzaal ter eere van de schoone bruid en van den dapperen overwinnaar
fulco pakte zijne geheele mars uit en liet alles van hand tot hand gaan zoodat bijna de geheele avond besteed werd aan het uit en inpakken en bezichtigen van de schoone koopwaren het was al laat eer alle handel afgeloopen en de mars in een hoek van de kamer geplaatst was
waarom vroeg fulco ik dacht dat je je zoo graag op den heer van vianen wilde wreken dat doe ik ook hernam peer maar dit is me te gevaarlijk je dat kind in handen te spelen is vrij gemakkelijk maar het leelijkste komt achteraan
wel bespotte men hem net waartoe men misschien weerhouden werd door zijn eerbiedwaardig uiterlijk maar zijn goeden raad sloeg men in den wind zelfs zijn eigen volgelingen luisterden niet naar hem maar gingen gestadig voort te klinken en tot drinken aan te sporen
wel zong en schreeuwde hij dapper mede maar zijne knieën begonnen te knikken zijne oogen werden doffer en wezenloozer zijn hoofd duizelde zijne tong sloeg dubbel er was er maar één die niet deelnam aan de braspartij ja die nu en dan zelfs met afkeer het schouwspel
het verzet van den heer van ijselstein tegen de bevelen van den heer van borselen als gevolmachtigde van den graaf zoowel als de langdurige verdediging van het slot eischt dat er eene voorbeeldige straf gesteld worde
men moet al een mensch wezen als de heer van vianen om nog lijfeigenen te willen hebben en hoe behandelt hij ze dan nog erger dan beesten dat weet ik bij ondervinding en peer streek zich met een pijnlijk gezicht langs de achterzijde van zijn lichaam
anders niet in ruil daarvoor geef ik u den burcht over vianen denkt een oogenblik na eindelijk zegt hij en mijn kind
hunne kroezen waren nog lang niet ledig als zij die weer vol schonken en dikwijls kwam er zelfs geen droppel wijn over hunne lippen als zij zich hielden of zij met volle teugen dronken en had de dikke drinkebroer nog scherper uit de oogen kunnen zien
waar is de bezetting die zich aan mij zou overgeven doch bertha wees kalm op de vijftien mannen die haar omringden en zeide ziehier de geheele bezetting bedriegen ligt niet in mijn karakter
dat is niet duur riep aloud vergenoegd uit mijn vorige riem is op verre na zoo mooi niet en kost mij de helft meer de koop is gesloten hoor en deze dolk kramer vroeg de schildknaap weer
toen stond hij op en begon afwisselend te spelen en te zingen soms tokkelde hij zacht op de snaren terwijl hij zong ieder luisterde met aandacht en peer begon weer te herademen althans voor korten tijd want het bleek hem spoedig dat de inhoud van fulco's lied niet geschikt was om hem op zijn gemak te brengen
je kunt binnengaan zei de wachter doch als uwe mars niet bijzonder goed voorzien is raad ik je aan uw geluk liever elders te beproeven zoo waarom vroeg
ja dat moest ik doen kom blesje op een draf we hebben nog een mooi ritje voor ons het was nog nacht toen fulco te heukelom aankwam de brug was opgehaald en de aanwezigheid van de wachters op den toren bewees dat het oorlogstijd was
te laat schreeuwden zij toen zij zagen dat peer de brug overging maar deze roover zal in elk geval sterven woest drongen zij op fulco aan maar hij verdedigde zich met den moed der wanhoop toch was het een hopelooze strijd hoe angstwekkend zijn zwaard ook door de lucht flikkerde
veel meer dan je koopen zult riep fulco maar kijken kost geen geld niet waar doch laat ik eerst den armen zieke helpen ziedaar hier is het t is het heerlijke middel van hippocrates een beroemd kruidkundige uit de oudheid wrijf er de zieke plaats aan alle zijden mede in en binnen korten tijd is de pijn geheel verdwenen
wat bulderde vianen die zoo zijne prooi voor zijne oogen zag ontsnappen de vreeselijkste verwenschingen wierp hij de vluchtelingen na doch ijselstein lachte om zijne machtelooze woede hij wist dat hij voorloopig althans in veiligheid was
wanneer de laatste zonnestralen t kasteel vergulden met hun glans staat's ridders dochter adelheide daar peinzend op den torentrans zij luistert naar de stem der winden vertolkt door t groene looverdak naar t lied van bontgepluimde zangers blij huppelend van tak op tak
de jonker vertrok en bertha kwam binnen ook zij was gekleed om uit te gaan zij wilde haar echtgenoot een eindweegs vergezellen zij zag bleek en hoewel hare gestalte als altoos fier was scheen het toch alsof er thans een angstige trek op haar gelaat lag
hij zag doodsbleek zoowel van pijn en bloedverlies als van kommernis over het lot van zijn heer en ook was zijn hart vervuld met deernis over de ongelukkige edelvrouwe die misschien droomende van den spoedigen terugkeer van haar gemaal en onbewust van het leed dat haar getroffen had wellicht in een diepen slaap verzonken lag
de vijand legt een sterken dam begint met woede storm te loopen schoon menigeen om t leven kwam rammeit men deur en slotpoort open verlamd wordt elke weerstandskracht t kasteel is dra in s vijands macht
alleen omdat zij dapper en wij wij te laf waren om naar de wapenen te grijpen en den moord te beletten moet dat gebeuren neen weg met den moordenaar den dood aan aloud die onze rechten schendt en schande over onze stad brengt weg met
maar t wordt tijd laten we gaan de krijgers gingen eene nauwe gang door aan welker einde zich eene deur bevond dikke ijsbrand en nog een paar anderen zouden daar de wacht houden en haar achter de krijgslieden sluiten het steken van de trompet zou het teeken zijn dat zij weer binnengelaten wilden worden
onafgebroken luisterde hij naar de ademhaling van coenraad met het vaste plan om zich zoodra deze sliep van de sleutels meester te maken en zich naar de onderaardsche holen te spoeden in één waarvan heer gijsbrecht zijn ongelukkig lot voortsleepte
maar zie de dienaar die hier wacht om trouw de paarden te bewaken verheft zijn zwaard met alle kracht en treft dat kap en schedel kraken hier hebt ge roover loon naar werk een
t is vreemd zeide dodo terwijl beiden moeite deden om in de duisternis de bewegingen van den vijand te onderscheiden ik begrijp ook niet wat dat kan zijn hoor zeide jonker jan is het niet alsof de krijgslieden zich daar verzamelen luister dodo ik geloof het zeker
een priester verrichtte onder de plechtigste stilte den heiligen dienst en aandoenlijk klonk zijn gebed voor de dapperen die het leven in den strijd verloren hadden toen de gewone dienst geëindigd was kwamen twee koorknapen binnen die elk een volledig harnas droegen en het voor het altaar nederlegden
heb ik het niet gezegd geen beter middel dan dat van den beroemden hippocrates gebruik nu deze spoeling van ganzerik nog en je zult slapen als een roos dat verzeker ik u
daar naderde vianen den burcht terwijl een dienaar aan zijne zijde door trompetgeschal aankondigde dat zijn heer een onderhoud verlangde jonker jan begaf zich ijlings naar bertha ten einde hare bevelen te ontvangen haar antwoord klonk fier
aan den arm van jonker jan beklom bertha de trappen zij zag doodsbleek en haar arm beefde in dien van haar trouwen schildknaap tranen vloeiden haar langs de wangen vianen kwam zoodra zij op den muur verscheen terug
omdat ik niet eerder in de gelegenheid kwam zeide peer voor de honderdste maal achterom kijkende uit vrees dat hij vervolgd zou worden en waarlijk ver achter zich zag hij eene stofwolk die ongetwijfeld door ruiters veroorzaakt werd
weg met aloud klonk het woest door de zaal en van alle kanten drongen de getergde poorters op den baljuw aan van putten en de monnik hielden bij bertha en de gevangenen stand
de strijd duurde voort tot de duisternis tot eindigen dwong de vermoeide verdedigers kregen nu tijd om zich te herstellen van hunne vermoeienis toen bertha hare manschappen na den strijd monsterde kwam zij tot de treurige ontdekking dat vijf van hare krachtigste dienaren het leven hadden gelaten
hij heeft een voorkomen dat onwillekeurig eerbied afdwingt zijn lange mantel die hem tot bijna op de hielen neerhangt is van een vreemden snit en doet vermoeden dat de grijsaard uit vreemde landen afkomstig is of althans dat hij die bereisd heeft de last der jaren heeft zijn rug gebogen
o god heb dank mijn gijsbrecht is gered en hij is hier hij is mij nabij in den nood heb dank heb dank goede hemelsche vader
naar de burchtzaal met den schurk naar de burchtzaal klonk het hij moet nog heden zijn vonnis hebben voort met den roover men sleurde hem naar de deur doch juist op dat oogenblik werd die met kracht opengeworpen en verscheen de heer van vianen aan den ingang peer riep hij met ruwe stem de paarden we gaan naar huis
en die overtrof nog verre hunne verwachting geen enkel werktuig was er overgebleven alles was verbrand of verwoest zelfs de tenten en hutten waren niet gespaard alles was door de vlammen verkeerd met een daverend gejuich werd die ontdekking door de belegerden begroet
t was in één woord een tooneel van ruwheid en dronkenschap zooals in die dagen maar al te veel in de adellijke burchten werd aangetroffen heer aloud beveelt riep de schildknaap dat het dezen minstreels aan niets ontbreke en men verleene hun een nachtverblijf
en zijn paard de sporen gevende reed hij onder het schallen der muziek in vliegenden galop de kampplaats rond doch hij bleef alleen geen enkele ridder hoe beleedigd ook door zijne tergende uitdaging durfde den strijd met hem wagen
na eene korte pauze deed de zanger opnieuw de snaren trillen doch nu met krachtige hand forsch en gespierd klonken de tonen door de holle zaal de gestalte van den grijsaard verhief zich en zijne oogen fonkelden van vuur met gloed en warmte zong hij het lied de
neen t waren slechts sombere en dreigende gelaatstrekken die gezien werden toorn en verontwaardiging stond te lezen in de fonkelende oogen der vernederde poorters
vianens oogen tintelden van vreugde toen hij die woorden hoorde hoe vroeg hij het zal mij niet moeilijk vallen edele heer de sluippoort voor u te openen waardoor gij binnen kunt trekken de poort wordt bij gebrek aan manschappen niet meer bewaakt
dat gejuich dreunde hem nog in de ooren en de gedachte dat zijne nederlaag het volk zooveel vreugde had verschaft deed hem dorsten naar wraak zijn gemoed was vervuld van den bittersten haat tegen den fieren overwinnaar zijne oogen gloeiden van
hartelijk en van vriendschap getuigende waren de woorden waarmede hij hun al het geluk toewenschte dat op de aarde gesmaakt kan worden innig geroerd knielden gijsbrecht en bertha voor hem neder en ontvingen zijn zegen daarmede was de plechtigheid afgeloopen
ja zij kan zich wreken heeft zij dan niet het kind het eenige kind van haar vijand in hare macht wee u vianen roept zij met fonkelende oogen uit
gevangen herhaalde de schildknaap ontsteld terwijl hij doodsbleek werd gevangen zegt ge gevangen jonker nog geen twee uur geleden bij de verlaten hut in het bosch
eerst een beker riep sjoerd de paardenboef eerst een beker met eene droge keel kan niemand zingen komt mannen schikt bij wij zijne vroolijke jongens onder elkander en al hebben we reeds een goeden voorraad binnen hier wees hij lachend op hen die het drinken al hadden moeten opgeven en door den slaap overmeesterd waren
elders weer werd de schare gelokt door het heldere geluid van eene vedel daar laat een rondreizende minstreel zijne zangen hooren en hij heeft eer van zijn werk zie slechts hoe iedereen met aandacht luistert hoe al die oogen schitteren waar de zanger met krachtige tonen de roemrijke daden van zijn held bezingt
en die arme vrouwen en kinderen wier echtgenooten en vaders reeds den dood op de muren vonden mag zij ook hen maar zonder deernis in de handen der vijanden laten vallen immers zij kan toch met vianen in onderhandeling treden en aldus eene laatste poging doen om hen te redden misschien gelukt het haar dan nog voordeelige voorwaarden te bedingen
afgesproken fulco ik ga terstond want ik heb nu de meeste kans van slagen omdat vianen nog niet thuis is hij is op culemborg dus jij wacht me hier natuurlijk maar wees voorzichtig hoor en neem je maatregelen goed denk om de belooning laat alles maar aan mij over zeide peer zich verwijderende
de sierlijke kleederen der voorste ruiters toch laten geen twijfel over of zij worden gedragen door heeren van edelen bloede terwijl de grovere stof die den derden ruiter omkleedt den dienstman verraadt
beloof me dat ge haar zult steunen in het bestuur en zoo noodig haar zult verdedigen en beschermen in den nood ik zweer het edele heer antwoordde jonker jan ernstig en vastberaden zoolang mijn arm een zwaard kan voeren zal haar geen leed genaken
en zoo voelde peer die eerst volstrekt geen eetlust had gehad langzamerhand zijn moed klimmen en met zijn moed kwam ook zijn eetlust terug hij begon eindelijk zelfs praats te krijgen dat duurde zoolang tot plotseling een der aanwezigen zeide
twee dagen later verliet hij utrecht als marskramer niemand zou thans in hem gemakkelijk fulco herkend hebben hij had zijne kleederen verwisseld tegen andere die een eenigszins uitheemschen snit hadden
neen laten wij ons overgeven dan wordt toch aan de helft onzer het leven gespaard en de vrijheid geschonken en ook gij hebt dan nog kans uw leven te behouden god weet hoe gaarne ik het mijne voor u zou geven ik ben voor de overgave
nu naar ijselstein zeide hij kortaf de ruiters gaven hun paard de sporen en reden snel weg beiden gevoelden zij zich gelukkig met hun buit peer liet het geld van de eene hand in de andere glijden en welbehaaglijk luisterde hij naar den helderen klank van het edele metaal
zoo ook nu hoeveel last hem het opgejaagde stof ook veroorzaken moge hij denkt er niet aan zich ongevraagd bij de andere ruiters te voegen gelukkig wendde heer gijsbrecht zich tot hem en riep wel hoe heb je het met de warmte fulco als een jong speenvarkentje aan het braadspit edele heer ik begin bijna te sissen
fulco rekte den hals zoover mogelijk uit om te kijken hij heeft het kind jubelde hij goddank voorloopig gered ijlings vloog hij naar zijn paard en bijna in hetzelfde oogenblik zat hij in den zadel met ongeduld wachtte hij peer af hij zag dat deze het kind voor zich op het paard had
gouden sporen aan de hielen toonen aan dat hij niet alleen edelman maar ook ridder is de schoone jonkman is koninklijk gekleed en zijne fiere vorstelijke houding doet die kleeding eer aan hij zit keurig te paard het schijnt bijna alsof hij met den vurigen schimmel dien hij berijdt één wezen vormt
wel dat is doodeenvoudig meende fulco kijk z moet je doen in alle stilte ga je naar den stal en je zadelt daar het beste paard dat je vinden kunt dan wacht je zoo lang tot het kleine kereltje op de plaats komt je grijpt het springt te paard en we brengen het samen op ijselstein
hij vond het eene schoone verdienste voor zulk eene kleine taak en hij zou er gaarne vrij wat erger voor gedaan hebben voor goud deed hij alles zijn geweten veroorzaakte hem niet den minsten last meer de ongelukkige had het al lang tot zwijgen gebracht
voor ijselstein en bertha donderde het van de muren terwijl de pijlen door de lucht vlogen voor ijselstein en bertha valt aan valt aan schreeuwde vianen brengt de kat in beweging ijselstein moet vallen
vianen hier het zwaard op vlug wierp de monnik de kap naar achteren en verschrikt deinsde vianen achteruit ijselstein mompelde hij onthutst
velen hunner droegen maliënkolders die zoo prachtig waren dat zij zelfs den rijksten ridder niet tot schande zouden zijn en die geen maliënkolder hadden kunnen bemachtigen trachtten zich tegen de pijlen der belegeraars te beschutten door zich in beestenvellen of lederen kolders te steken
maar laat ik mij nu naar de sluippoort begeven mij dunkt vianen zet zijne mannen al in beweging als hij het maar voorzichtig doet zoodat de wachters op den toren het niet opmerken want dan zou het mij nog mijn leven kosten er komt nog een benauwd oogenblik voor mij aan
peer zeide fulco hem bij den arm nemende dan heb ik een beter plannetje laten wij ons hier in dat boschje verbergen dan kunnen wij er rustig en ongezien over praten mij goed zeide peer t is mij om het even wat ik ga beginnen als ik maar gelegenheid heb om mij op vianen te wreken
de vijanden daarentegen waren zoo luidruchtig niet groot was het aantal dooden dat het slagveld bedekte talrijk de vrienden die zij nimmermeer zouden terugzien vianen was woedend over de geleden nederlaag al zijn werk was vergeefsch geweest en hij verkeerde in de noodzakelijkheid alles weer opnieuw te beginnen
geen ziekte geen kwaal is er waarvoor hij geen raad weet en zelfs die voor ongeneeslijk zijn verklaard herstellen nog door zijne beroemde wonderzalf die wonder boven wonder een been of arm weer doet aangroeien waar zulk een lichaamsdeel verloren is gegaan en dat in hoogstens drie maanden tijds
en fulco gevoelde zich ook gelukkig met angstvallige zorg hield hij het schreiende knaapje in zijne armen gekneld ja hij was gelukkig met zijn buit en al het goud ter wereld zou niet in staat geweest zijn om hem te bewegen er afstand van te doen hij wist immers dat dit kind het leven van zijn meester kon redden
luider en luider wordt die kreet herhaald en dreigender rinkelen de zwaarden in de trillende vuisten heer aloud die zich in het stadhuis bevond hoorde dien kreet maar hij vreesde hem niet een minachtende glimlach plooide zijne lippen hij wendde zich tot een dienaar en zeide
maar al de ridders zwegen gevoelloos voor haar lot en schreiend keert zij weder van t vaderlijke slot zij reinigt hem de leden met lokken lang en blond met lelieblanke handen verbindt zij wond bij wond
nu kon haar dappere deodaar niet meer ter hulp snellen als gevaren haar bedreigden de dood maakte het hem onmogelijk om aan zijn ridderwoord getrouw te blijven toch niet edele jonkvrouw hernam fulco luister slechts het lied is nog niet ten einde
maar wacht daar krijg ik een plannetje ik zal mij uitgeven voor een verrader die voor eene groote som gelds het kasteel te ijselstein in handen der vijanden wil spelen zoo wordt de bedrieger bedrogen en dan hoop ik van harte dat diezelfde spreuk later weer niet op mij toepasselijk wordt in elk geval ben ik dan in het kasteel en daar zal ik wel weer verder zien
dat is onwaar vianen riepen zij trek die beleedigende woorden in ge zijt eerlijk overwonnen en er is volgens de tournooiwetten gestreden uwe beschuldiging is valsch
de priester nam het zwaard en zegende het en nu trad heer gijsbrecht naar voren en plaatste zich voor de knielenden met eene stem die beefde van ontroering sprak hij
in den nacht verliet hij heimelijk de stad en vertrok over delft naar vlaardingen den jongen graaf dwong hij hem te vergezellen hij durfde hem niet achterlaten uit vrees dat misschien een ander invloed op hem mocht verkrijgen waardoor aan zijne van borselens macht een einde zou komen
fulco maakte de paarden los en een oogenblik later reden zij in galop verder t was aan de beesten te merken dat de korte rust hun goed gedaan had doch al spoedig dwong de duisternis den ruiters den gang der dieren wat te matigen en toen zij dieper in het woud kwamen werd het zelfs zoo donker dat zij niet dan stapvoets voort konden gaan
vooruit jongens vooruit riep fulco de paarden toe zie eens om heer we kunnen onze vervolgers bijna niet meer zien o het zijn ook zulke lieve paardjes waarop we zitten zij vinden hun weêrga nergens t zijn goede paarden dat is waar maar het paard van vianen had al een vermoeienden rit achter zich
terwijl deze en dergelijke gesprekken gehouden werden door de omstanders reden de ridders in optocht het tournooiveld eenige malen rond telkens als zij voorbij het bruidspaar reden maakten zij eene sierlijke buiging en lieten zij de speren zakken
die uitval heeft doel getroffen dacht hij terwijl hij zijn zwaard in de scheede stak goddank de dappere edelvrouw behoeft den eersten tijd niet ongerust te wezen dat vianen den burcht overmeesteren zal want hij is voorloopig tot werkeloosheid gedwongen
daar staat de hut riep fulco ik zag haar bij het licht van den bliksem hier linksaf terzelfder tijd trof een noodkreet hunne ooren ik hoor roepen riep jonker jan ik ook schreeuwde fulco spoedig hierheen volgt mij maar
spoedig was de lamp aangestoken haar flikkerend rosachtig licht verspreidde zijn flauw schijnsel door de gewelven ha daar zie ik de deuren mompelde de minstreel met den vinger naar een donkeren hoek wijzende welke zal nu de goede zijn maar hoor wat is dat voor een gedruisch doof het licht
arme arme heer zuchtte hij nu is alles verloren nu kan niemand u meer redden welk een vreeselijk lot staat u te wachten o ik mag er niet aan denken
er maar niet mede vermaande de jonker ernstig ik verzeker u dat ze bestaan jonker herman van s heerenberg heeft me onlangs er wel zooveel van verteld dat ik volstrekt geen lust heb persoonlijk met hen kennis te maken en hij zegt dat het vooral de spotters zijn op wie de witte wijven het gemunt hebben
vianen vianen klonk het woest doch zij werden niet malsch ontvangen jonker jan met zijne ruiters vocht met heldenmoed en daar kwamen ook nog de voetknechten die hun vernielend werk hadden verricht met opgeheven knuppels en goedendags aangesneld
die daad zou ik ongetwijfeld afkeuren heer van borselen antwoordde gijsbrecht en betreuren de bisschop zou zeer zeker op mijne hulp ook niet kunnen rekenen
nauwelijks had het gerucht van den vreeselijken moord hem bereikt of hij verzamelde zijne strijdmacht en rukte op het slot kroonenburg aan waar gerard van velzen eene schuilplaats had gezocht
beslist zelven wat er gedaan moet worden uw besluit keur ik vooraf reeds goed wat wilt gij den strijd volhouden tot het uiterste en strijdend sterven met het zwaard in de hand of zullen wij den burcht overgeven en door het lot doen beslissen wie van ons sterven zal
hij heeft een eerwaardig voorkomen zijne zilverwitte haren hangen hem in golvende lokken over de schouders zijn lange baard reikt hem tot op de borst diepe rimpels bedekken zijn gelaat en zijne handen trillen eenigszins van ouderdom
dat is een dwaas plan fulco omdat het eenvoudig onmogelijk is nu had ik je wijzer gedacht het zou vrij wat verstandiger van je geweest zijn als je op den burcht gebleven waart
met eene nieuwe buiging nam de grijsaard afscheid en vertrok door zijn gezelschap gevolgd een schildknaap bracht hen naar het vertrek waar de bedienden bijeen waren ook daar vierde men feest en zooals het gewoonlijk gaat de dienaars volgden het voorbeeld hunner meesters maar al te getrouw
de glavie van van heusden is aan splinters geslagen haastig grijpt hij eene andere en opnieuw valt hij vianen aan doch nogmaals breekt zijne glavie en bijna kantelt hij uit den zadel daar grijpt hij zijn zwaard welk voorbeeld vianen volgt en met bliksemsnelheid volgen de slagen elkander op
volgens de voorwaarden bij de overgave van den burcht gesteld zijn de edelvrouwe en hare zeven dienaren vrij en kunnen zij gaan waarheen zij willen en niemand zelfs gij niet heer aloud mag hen wederrechtelijk gevangen houden met mijn leven sta ik borg dat die bepalingen worden uitgevoerd
anders niet vroeg vianen terwijl opnieuw een wreede trek op zijn gelaat verscheen neen heer schenk mij het leven anders vraag ik niet en nog dezen nacht behoort ijselstein u toegestaan sprak vianen kortaf maak u gereed
bracht coenraad met moeite uit vlug brachten zij den keldermeester naar beneden en het was verwonderlijk te zien hoe behendig en krachtig de grijze minstreel daarbij de behulpzame bood nu kwamen zij in eene vrij groote kamer waar zij coenraad op een gereedstaand rustbed nederlegden
reeds was het bijna middag en nog was er geen pijl afgeschoten nieuwsgierig vroegen de verdedigers zich af wat daarvan de reden kon zijn doch niemand wist antwoord te geven op die vraag spoedig evenwel werd hunne nieuwsgierigheid bevredigd
dien gij moet trachten minder zwaar te maken ijselstein ik vroeg gijsbrecht verwonderd ja gij want u draag ik op persoonlijk naar het hof te veere te gaan om daar de vredesonderhandelingen ten einde te brengen
dodo hoor daar verwijderen zij zich viel de jonker hem in de rede zij trekken den burcht om zie zie die donkere massa daar dat zijn ze ze bewegen zich in de richting van de zuiderpoort bij st joris dodo dat is verraad volg me
als de hooge bruid zelve dat vraagt mag ik niet weigeren zeide fulco lachend en met een ondeugenden trek op het gelaat vervolgde hij ik ken een lied van een ridder en zijne bruid doch ik vrees dat de jonker het misschien liever niet hooren wil waarom niet omdat het al bijna middernacht is en er komt iets van een spook in
jongen fulco zoo'n plannetje is vrij wat gemakkelijker gemaakt dan uitgevoerd ik zie waarlijk geen kans om in het kasteel te komen en nog minder om dat kind in handen te krijgen
t was het eenige wezen dat hij met teederheid behandelde ja zelfs soms met liefkoozingen overstelpte dat kind was zijn trots zijn oogappel het was immers zijn stamhouder op hem zouden eenmaal de groote bezittingen en de geduchte naam van hem hendrik van vianen overgaan
dan zal ik het wel zeggen roept fulco lachend en de vuile kap bij de punt vastgrijpende trekt hij die plotseling achterover wat met een kreet van pijn door den dienaar wordt beantwoord en nu is het iedereen duidelijk wat den man scheelt aan zijn hoofd heeft hij eene slecht verbonden wond die ongereinigd veel erger schijnt dan zij werkelijk is
mocht er evenwel iemand onder u zijn ging zij voort die den burcht liever verlaten wil nog is het tijd hij kan gaan de brug zal voor hem worden neergelaten alleen door getrouwen wil ik omringd zijn allen zwegen
behoedzaam openden zij de deur en bestegen de trap naar boven nu kwamen zij langs het vertrek waar de bedienden nog op den grond lagen te ronken zij gingen zonder leven te maken verder en kwamen aan de deur die naar buiten voerde fulco opende die nu waren zij buiten zij waren gered neen toch niet daar stond een wachter aan de brug
en deze liet zich niet lang bidden hij gaf dadelijk aan die uitnoodiging gehoor en nam het gezag in handen een zijner eerste daden was alle schenkingen die van borselen zichzelven of zijne gemalin gedaan had te vernietigen en ijselstein terug te geven aan heer gijsbrecht den rechtmatigen eigenaar
moeder lieve moeder hoort bertha het fluisteren ach laat mij weer bij u komen ik verlang zoo naar u opnieuw springen bertha de tranen in de oogen en zich over het knaapje buigende kust zij het zacht op de fluisterende lipjes
op uw ridderwoord edele heer vroeg peer angstig daar hij vianen al te goed kende om hem zoo dadelijk te durven gelooven op mijn ridderwoord zeide vianen norsch terwijl hij zich verwijderde om alles voor den overval gereed te maken
ach gij weet hoe onuitsprekelijk ik naar hem verlang laten wij niet voor altoos gescheiden zijn bertha weent bittere tranen maar plotseling springt zij op met een akeligen blik heft zij dreigend den arm op
hier is peer hier is de aanrander klonk het verwarde geroep van de dienaren genade genade kreunde peer in doodsangst wie waagt het mijn dienaar overlast aan te doen schreeuwde vianen woedend laat los hondsvotten of
een oogenblik later kwam ook wijbrand terug die niet ophield allerlei vragen tot fulco te richten doch deze maakte er een kort einde aan door hem te vragen waar hij slapen moest wijbrand wees hem zijne rustplaats aan en na korten tijd lag fulco in een diepen slaap
voor ijselstein en bertha klonk het met geestdrift onder de dappere schare voor ijselstein en bertha onder het slaken van dien oorlogskreet beklommen zij de trappen en ijlden naar boven gereed om elken aanval af te slaan
waggelende begaf hij zich onder het uiten van de leelijkste beleedigingen naar de andere zijde van het kasteel waar de bedienden verzameld waren ook daar was iets bijzonders aan de hand t was er den geheelen middag een vroolijk gezelschap geweest
de grond dreunt onder de hoefslagen der strijdrossen de lucht davert van het gekletter der wapenrustingen en van het geroep der strijdenden en opgetogen en meêgesleept door het schoone schouwspel barst het volk in een donderend gejuich los
de beide ruiters hingen bijna over den nek hunner paarden geen woord werd er tusschen hen gewisseld al spoedig hoorden zij hoefslagen achter zich t zou een vreeselijke rit worden een rit om het leven
rit t was op een schoonen augustusavond van het jaar onzes eeren ruiters in gestrekten draf langs den heirweg reden die naar het slot van den heer van heukelom voerde
o wee dan zal ik er van lusten als ze me zien lachte fulco en noemde hij ze witte wijven wat vertelde hij er zoo al van dat zeg ik aan geen sporters mompelde de jonker verstoord maar zie eens heer wat daar eene donkere lucht komt opzetten ik denk dat we eene donderbui zullen krijgen
en ten derde eisch ik dat mij de halve bezetting worde overgeleverd de andere helft zal vrij zijn begrijp evenwel goed dat onder die bezetting ook gij zelve behoort en dat het lot zal aanwijzen wie vrij is en wie sterven zal
in een oogwenk waren de ruiters van hun paard gegleden en de hut binnengeijld fulco alleen bleef buiten waar hij de schuwe paarden bij den teugd hield weer doorkliefde een bliksemstraal de lucht en gaf fulco de gelegenheid te zien hoe eene in elkander gedoken gedaante ongemerkt door de deur naar buiten wilde sluipen
met een minachtenden glimlach op het gelaat naderde vianen den wapenkoning ten tweeden male en herhaalde zijne uitdaging in zoo mogelijk nog tergender bewoordingen en opnieuw werd zijne uitdaging beantwoord door bazuin en trompetgeschal doch geen enkele ridder reed het perk binnen
dus die zaak is eindelijk aan kant zeide van borselen toen gijsbrecht hem het document overhandigde nu heb ik nog iets met u te bespreken heer van ijselstein met mij vroeg gijsbrecht verwonderd
voor eene kleinigheid kon men bij hem terecht want het was hem volstrekt niet te doen om rijk te worden o neen hij kwam alleen met het doel om zieke menschen weer gezond te maken hij trok zonder pijn kiezen alsof het grassprietjes waren maakte recht wat krom en hoorende wat doof was kortom hij was een ware
dat doet er niet toe antwoordde peer ik wensch den heer van vianen te spreken misschien kan ik hem van dienst zijn ga hem roepen de man verwijderde zich en peer haalde den doek die hem verraden kon snel naar binnen hij wachtte in de hevigste spanning daar hoorde hij weer iemand zou het vianen zijn
ga naar de bedienden oude riep aloud en het zal u en uwe genooten aan niets ontbreken mijn schildknaap zal u vergezellen en den dienaren mijn wensch bekend maken gij kunt gaan
waar komt ge zanger vraagt aloud die evenals zijne gasten nieuwsgierig is iets naders van den vreemden grijsaard te hooren vanwaar ik kom edele heer herhaalt de grijsaard zacht terwijl een fijn lachje zijne lippen plooit
blaas het licht uit wolf het mocht ons verraden en gaat gijlieden vooruit wij volgen wat er nu ook moge komen of gebeuren heer gij loopt door ieder zal u voor den minstreel aanzien die dezen avond voor de gasten gezongen heeft wacht laat ik u bij den arm houden t is pikdonker goed zoo langzaam verder jongens en geen geritsel
komt edele ridders en edelvrouwen wijden wij een dronk aan het welzijn en het geluk van het bruidspaar ledigen wij den beker als eene hulde aan de schoone bruid en ter eere van den bruidegom den fieren overwinnaar
zwijg ellendige dorper bulderde jan het zwaard thans uit de scheede trekkende waag jij het den spot te drijven met een edelman bij