AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
le bel bleef rustig in het bezit van gwydes erfdeel zodra het droeve nieuws in vlaanderen aankwam begaf maria de zuster van adolf van nieuwland zich met talrijke dienaren naar wijnendale en deed haar gewonde broeder in een draagkoets naar het vaderlijk huis te brugge
waar dat voor een mens die niet ver in de toekomst ziet acht groten ineens betaald geen gewichtige som uitmaken ook zijn het de acht groten niet die mij tot weerstand doen
wanneer de hoop groot genoeg was klom jan breydel op een wagen die zich bij geval ter plaatse bevond en zwaaide zijn slachtbijl met schriklijke wendingen boven zijn hoofd
willende derhalve aangaande deze zaak aan gwyde niets stelligs beloven sprak hij welnu de goede woorden van onze beminde broeder hebben veel voor u gedaan heb goede hoop want uw lot treft mij gij waart schuldig maar uw straf is bitter ik zal dezelve trachten te verzoeten
voorwoord wanneer men met een zucht naar vaderlandse roem de kronieken doorbladert komt een aandoening van spijt en schaamte ons treffen bij de overtuiging dat wij onze vaderen zo weinig gelijken
ook stelden zij alles te werk om onze vaderen hun vrijheden en hun volksgeest te ontroven zij gebruikten daartoe de macht om te dwingen het geld en de gunsten om te verleiden de staatkunde om te bedriegen
de verschansing werd als door toverij verheven het ganse leger wedijverde aan de arbeid het was als een strijd de spaden en houwelen klommen en daalden zo snel dat men ze met het gezicht niet volgen kon
alhoewel hij onder zich de grootste krijgsmacht die frankrijk immer bezeten had voerde kwam er nog een ontzaglijke vloot onder reinier grimaldi van genua op de vlaamse zeekust om de jonge gwyde en jan van renesse die in zeeland waren te bestrijden
zijn kleding was wel met goud en zilver doorwrocht maar echter niet met versiersels overladen het was kenlijk dat de fijnste smaak en niet de verwaandheid zijn keus bestuurd had
maar dit was hen niet mogelijk de eerste scharen werden door de achtersten vooruit gestuwd en alzo viel die wolk verse troepen met de grootste vermetelheid op de vlaamse
achter de jonge beenhouwer zaten twee vrouwen op de vloer geknield een oude grijze moeder met de handen gevouwen en de ogen ten hemel en een tengere maagd met hangende haren het bange meisje had haar aangezicht in de klederen harer moeder verborgen de armen had zij als in stervensnood om haar geslagen
u mijnheer van arkel vraag ik of gij aan de dapperheid van mijnheer d'artois twijfelt geenszins antwoordde van arkel ik erken mijnheer robert voor een onversaagd en moedig ridder
adolf gij vervoert mij van vreugd uw woorden zijn zo zoet mijn vriend maar wie zal de plaats van mijn heer vader nemen willen die man is gevonden was des ridders antwoord
robrecht van bethune stond met gebogen hoofd op dit toneel te staren hij dreef de bittere tranen terug in zijn ogen en besloot de angst in zijn boezem adolf bemerkte hem en sprak o mijn heer en graaf uw milde hand schonk mij de rijkste gift welke op aarde de mens kan gegeven worden
want nu was vlaanderen ten voordele van philippe le bel verbeurd en deze kon diensvolgens de wetten en voorrechten der gemeenten geheel tenietdoen het volk vernam de meinedigheid van het franse hof met de grootste verslagenheid
zwijg gij oproerige laat riep van gistel de vrijheid behoort u niet toe gij waart voor haar niet geschapen die vrijheid antwoordde deconinck hebben wij met het zweet onzes aanschijns en het bloed onzer aderen gekocht en gij zoudt dezelve tenietdoen
maria had reeds twee stoelen bijgetrokken zij plaatste zich met meester rogaert bij het hoofdeinde neer de zieke ridder bezag hen met de grootste nieuwsgierigheid en merkbaar was het op zijn gelaat dat hij zich reeds bij vooruitzicht bedroefde
hij bespeurde een hoofd dat even boven de stadsmuur uitstak het was de wever welke hij de avond tevoren had bezocht hierop nam de deken een bussel vlas onder uit zijn kolder legde dezelve ter aarde en blies hevig op de lont
arme roosje pas ontloken eerst sinds dezen morgenstond ligt gy van den stam gebroken reeds vertrappeld op den grond pas geboren reeds aen t treuren pas in t bloeyen reeds vergaen arme roosje met uw kleuren wie heeft u zoo vreed verdaen f de visser
de oude graaf vol strelende hoop begaf zich met betrouwen naar het koninklijk paleis hier werd hij in een grote en prachtige zaal geleid in de diepte van dit vertrek stond de koninklijke troon
dankbaarheid en liefde heersten in zijn flauwe blikken en een onuitsprekelijke glimlach liep over zijn bleek gelaat wie machteld nu gezien had zou bemerkt hebben dat haar wangen met de levendigste verven gekleurd waren zij kon het gezicht van adolf niet verdragen zonder dat het rood der schaamte op haar voorhoofd klom
nu ging de deur van de winkel open en breydel verwonderde zich grotelijks zodra hij deconinck herkende ik wens u goedendag meester sprak hij wat smartlijk nieuws brengt gij mij zo vroeg
groot is de held die aen het hoofd van dappren ten steun en schuts der vryheid snelt de vaderlandsche vlag ontrolt en weêr doet wappren zoo lang door dwinglandy gehoond en neêrgeveld
nog geen enkel gezel was uit dezelve naar kortrijk gekomen men wist sedert lang dat gent van leliaards krioelde en dat het magistraat gans voor de fransen gezind was nochtans had men er zevenhonderd soldeniers verslagen en jan borluut had zijn bijstand beloofd
de valois ik zeg u dat philippe le bel de beste inborst der wereld heeft maar laffe vleiers omringen en raden hem enguerrand de marigny is een gevleesde duivel die hem tot kwaad drijft en een ander persoon doet hem alle ongehoorde euveldaden bedrijven
de valois is de waardigste ridder die ik ken antwoordde de jongeling heeft hij ons niet met edelmoedigheid behandeld hij heeft uw grijze haren geëerbiedigd en heeft zelf u getroost
soldeniers riep zij zal ik dan aan de onbeleefdheid van onedele huurlingen blootgesteld zijn lieve maria bescherm mij god mocht ik nu sterven o leeuw van vlaanderen wist gij wat laster uw bloed geschiedt
terwijl de vlammen hemelhoog stegen en er reeds grote stukken muren met ijselijk gekraak te gronde stortten hakten de beenhouwers de bomen bruggen en al wat maar kon vernield worden omver totdat het slot de grootste verwoesting aanbood
de boze krijgsknechten hadden het inzicht van hun veldheer robert d'artois ten volle begrepen om hetzelve uit te voeren begingen zij de gruwzaamste euveldaden welke men in de oorlog plegen kon
meester rogaert begon ernstig voor zijn leven te vrezen want een lichte koorts openbaarde zich en gloeide reeds op de slapen van de lijdende de edele heren die niet in wijnendale gehuisvest waren verlieten het slot met genoegen als getrouwe ridders verblijdden zij zich dat zij hun oude vorst nog eens mochten believen en dienen
te brugge alleen werd meer geld en goed verhandeld dan in gans frankrijk en deze stad was waarlijk een goudmijn dit wist philippe le bel ook had hij sedert enige jaren alles in het werk gesteld om het land van vlaanderen onder zijn macht te krijgen
philippus ii de zoon van karel v zijn vader opvolgend bracht de willekeur tot de hoogste top duizenden belgen werden door beulshanden op eigen grond vermoord bespieders werden tot in de schoot der huisgezinnen gezonden men ontrukte de vader aan zijn zonen de moeder aan haar kinderen
maar twee oorzaken van kwaad deden deze goede gedachten in hem zonder vrucht zijn de eerste en ergste was de beheersing zijner trotse vrouw johanna deze wanneer philippe le bel een goed voornemen had kwam als een boze geest hem tot kwaad aandrijven en dwong hem alle haar verderfelijke inzichten goed te keuren
zij werden welhaast door de gentenaren over dit verraderlijk inzicht gestraft het volk liep te wapen wethouders en leliaards werden vermoord en de voornaamste burgers brachten de sleutels der stad aan de jonge gwyde wie zij een
een geleide mag haar niet vergezellen want dit ware nog erger en zou ik jonkvrouw machteld alleen met enige dienaren laten gaan ho neen ik moet ze zozeer als mijn zaligheid bewaken want robrecht van bethune zal mij eens zijn dochter
veroorloof mij u een woord te vragen opdat alle twijfel in mij verdwijne is uedele een leliaard zo straffe mij de heer met ongeneeslijkheid riep adolf neen meester deconinck in mij klopt een hart dat de fransen in het geheel niet gunstig is
wij zouden dus onze mannen moeten laten vermoorden onze koning laten honen en lasteren en dan nog het leven van die oproerige laten moeten bewaren op mijn ziel dit zal niet geschieden ik weet welke bevelen mij gegeven zijn en zal dezelve volbrengen en doen volbrengen
na weinig dagen stond er in het ganse zuidelijk gedeelte des lands geen enkel huis niet een kerk noch slot noch klooster ja zelfs geen boom meer recht alles was kaal gemaakt en vernield
ho riep breydel er woont een man in gent die een leeuwenhart heeft kent men jan borluut niet door de ganse wereld ik ben zeker dat indien hij de zaak wilde onderzoeken hij bevinden zou dat zijn vaders macecliers waren of zo iets dergelijks want mijnheer jan gelijkt aan een gentenaar als een stier aan een schaap
men zal philippe le bel doen aankondigen dat hun leven voor het mijne verpand is en het is hem niet veroorloofd die overblijvende dapperen aan zijn wraakzucht op te offeren ik heb niets meer te duchten vlaanderen is machtiger dan frankrijk dus bid ik u dat gij niet weent
dit doel is verachtelijk en onrechtvaardig wij vlamingen hebben een geschiedenis een voorleden tijd als land en als volk terwijl de walen luik alleen slechts een geschiedenis van afzonderlijke steden hebben
speelde machteld met haar geliefde valk en dacht niet eens dat het erfdeel haars vaders door de fransen gewonnen en verbeurd was nochtans was de kindse maagd niet ongevoelig maar haar droefheid duurde nooit langer dan het voorval dat haar het hart schokte
o mijn vorst en vader maar ik zweer u bij de almachtige god dat ik nooit voor een fransman kruipen of bukken zal en ik zal uw gebod niet gehoorzamen
zag de wachten voor de stormgaten der torens met hun kruisbogen wel gereed staan maar zij schoten echter niet de vlamingen wisten de oorzaak hiervan niet zij dachten dat enige list eronder verborgen lag en hielden van hun kant een nauwkeurige wacht
de tegenwoordige personen luisterden met nieuwsgierigheid op de losse rede van de deken der beenhouwers zijn stem was aangenaam en zoetluidend alhoewel zij de laffe vrouwentoon niet bezat
eindelijk kwamen enige mannen boven de poort en lieten de brug neer terzelfder tijd werden de slagdeuren opgedraaid om de jagerstrein uit te laten de treffelijke stoet die langzaam over de brug kwam bestond uit de volgende heren en vrouwen
niettegenstaande bleef er een lastige schaarsheid in de stad heersen de huizen der klauwaards waren gesloten niemand dreef enige koophandel en alles behalve de roerige soldeniers en laffe leliaards alles scheen in de stad voor eeuwig te slapen
bij de eerste schok werden de voorste benden overhoop geworpen en verpletterd er was onder het vlaamse leger nog meer razernij dan in de slag te kortrijk ook konden de fransen hun slechts een zwakke tegenstand bieden alhoewel zij met evenveel moed vochten
terwijl hij breydel zulk een schriklijke slag op het hoofd gaf dat bloed hem uit de mond sprong maar die slag zelf had de fransman breydel met een hand doen loslaten op het ogenblik dat hij de vuist ophief om de vlaming voort te moorden sprong deze omhoog en week drie stappen achteruit
die engel alleen heeft mij gered want mijn ziel woonde zo graag dicht bij hem zij zou het zwakke lichaam voorzeker verlaten hebben indien de engel het had verlaten
een uur later had elk zijn drinkvat in de hand en zo eindigde die heuglijke dag zonder wanorde en zonder twist er was maar één gevoel in alle harten het gevoel dat de ziel van een gevangene streelt wanneer hij weder de zon boven zijn hoofd ziet staan en dat de wijde wereld alleen zijn kerker wordt
de heerlijkheid van male ligt op een korte mijl van brugge in het jaar onzes verhaals bestond zij uit een dertigtal strooien hutten die hier en daar in het rechtsgebied van het leenslot gebouwd waren tussen de ondoordringbare bossen welke het dorp omsingelden waren door arbeid de vruchtbaarste akkers gemaakt
op dit ogenblik zag men in de richting van oudenaarde achter de gaverbeek iets dat hevig tegen de zon blonk zich tussen de bomen bewegen dit wonderbaar verschijnsel naderde met snelheid en kwam eindelijk in open veld twee ruiters vertoonden zich en kwamen in volle draf naar het slagveld gelopen
maar ik zweer u dat de chatillon noch van gistel de stad levend zullen verlaten hun bloed zal het bloed onzer broederen betalen en wij zullen niet van hier gaan voordat onze bijlen de laatste slag in hun nek gegeven hebben
hier waren de voornaamste leliaards met de wethouders der stad verenigd johannes van gistel groot tolmeester bekleedde de voornaamste plaats onder hen en was ook de warmste fransgezinde in vlaanderen zodra hij deconinck voor zich zag sprak hij met toornige stem
de ridder verschrikte zichtbaar bij deze vraag zou machteld in een ander land een schuilplaats zoeken en hem verlaten dit gedacht beneep zijn hart met knellend wee terwijl spande hij al zijn zielsvermogen in om een ander middel te vinden dat haar zozeer van hem niet zou verwijderen
de benauwdheid van de dichter vermeerderde bij het dwingend bevel met moeite kon hij de harp in de hand blijven houden want hij beefde zodanig dat de snaren van het speeltuig zijn klederen rakende een geluid gaven en enige twijfelachtige tonen in het oor der beenhouwers zonden dit vergrootte hun lust nog meer
gwyde bezag hem in deze houding en verwonderde zich over de edele moed van de valois want hij bemerkte dat de rampen die het huis van vlaanderen getroffen hadden de goede fransman bedroefden opeens rees charles de valois met een blij gelaat recht in de zadel legde zijn hand op de hand van gwyde en sprak een ingeving des heren
want gij kunt niets zeggen dat ik niet beter wete wat dunkt u van mijn intrede heeft brugge de koningin van navarra niet overheerlijk onthaald ik bid u o doorluchtige nicht laat dit bitter schertsen mij is de hoon die u geschied is diep ter harte gegaan
k weet iets tot meer verraed bekwaem serpent en bloem ist altesaem vraegt ghij my wat in rechter trouw ick segh dat dinck dat is een vrouw coes
gelukkiglijk voor de jongeling dat een sterkere arm dan de zijne over zijn leven waakte en dat er iemand nevens hem was die uit vaderlijke liefde gezworen had hem te behoeden in het ganse leger der fransen stond maar een standaard meer recht
aan het hoofd der vierde bende reed mijnheer louis de clermont een ervaren krijgsman als aanleider zij bestond uit drieduizend zeshonderd ruiters met speren uit het koninkrijk navarra men kon aan hun regelmatige uitrusting genoeg bemerken dat zij welgeoefende en uitgelezen mannen waren
te elf uur des nachts zullen wij allen in het eksterbos achter st kruis bijeenkomen na de ouderlingen nog enige bijzondere inlichtingen gegeven te hebben verliet hij het pand en zijn gezellen gingen na hem uit
zyn boezem was verengd zyn hoofd gebogen de geestdrift blonk niet langer uit zyne oogen zoo diep gehold door kwyning en door tyd het kenmerk van een naren zielenstryd stond op het jong en zachtgeteekend wezen joh alf de laet
eindelijk werd men het eens dat men bezijden de brug de gracht met hout zou vullen en alzo over de muur pogen te geraken de deken wandelde in allerhaast tussen de gezellen die in grote menigte bezig waren met de heesters en kleine bomen omver te hakken en tot bossen te binden
de wezenstrekken der jonkvrouw veranderden eensklaps van uitdrukking en zij viel uit mijn dienaar en knecht gij o edele adolf neen
bij die afkondiging stierven de klachten op alle monden en de stilte des doods omving het bange volk de vrouw weende met de ogen hemelwaarts en smeekte degene die alleen de mensen nog verstaat en hoort alsdan dat een dwingeland hun de spraak ontneemt de mannen vervloekten hun onmacht en blaakten in een
terwijl de valois de ogen naar de aangewezen plaats wendde trok machteld de kap van het hoofd des haviks en wierp hem uit de vogel deed vier of vijf vleugelstreken en dreef kunstiglijk voor zijn meesteres op de lucht
o geloof mij in mijn stervensuur uw ongeluk was voor mij uw onwaardige dienaar pijnlijker dan voor uzelf ik heb in het geheim der nachten mijn bedstede zo menigmaal met tranen besproeid wanneer ik aan uw gevangenis en aan de verdrukking des vaderlands dacht
hadden om in hun losse verkwistingen te voorzien al het geld des rijks in hun schatkisten getrokken en nochtans waren de overgrote sommen die hun door het volk werden toegestaan nooit toereikend geweest om hun onverzadelijke begeerten te voldoen
wees blijde de schoonste toekomst wacht ons ik zal het slot wijnendale doen herstellen om ons allen weer te ontvangen dan zullen wij nog samen ter valkenjacht uitgaan verstaat gij hoe vrolijk onze eerste tocht zijn zal
gedurende de maaltijd werd er over de stand der zaken veel geredeneerd uit de woorden der gasten kon men begrijpen wat schriklijk lot het veroordeelde vlaanderen was beschoren
daar een hoog opgeworpen bolwerk de plaats omringde zou men van ver gedacht hebben dat men een sterke stad voor zich had indien het briesen der paarden het geschreeuw der soldeniers de rook der vuren en de duizend zwepende wimpels de tegenwoordigheid van een leger niet hadden verraden
gij klopt aan een dovemans deur mijn vriend riep breydel ik zeg u voorwaar dat niets mij kan bewegen ik wil en zal uitgaan vergeef mij dat ik u op staande voet verlate
hoe groot werd de woede der fransen niet wanneer zij hun twintig makkers een voor een te gronde zagen vallen de messen glinsterden opeens in de handen der omstaande klauwaards en de soldeniers werden onbarmhartiglijk gestoken en gekerfd terwijl er ook al menige vlaming het leven
ook waren zij tegelijk op de knielbank neergezonken haar hoofden rustten zwaar op de lessenaar en haar tranen lekten in stilte over haar wangen daar zaten zij vurig biddende zonder zich te bewegen alsof zij in een diepe slaap geweest waren
het ongeluk wilde dat gwyde op dit ogenblik een zo zware slag op de helm kreeg dat hij voorover op de nek van zijn paard stortte en zijn zwaard vallen liet in die gesteltenis verdwelmd en suizelend kon hij zich niet verweren
de overigen waren allen van hoge stam en als dappere krijgers befaamd nu bleef er geen enkele vijand meer op het slagveld te bevechten maar in al de richtingen zag men de vluchtelingen zich voortspoeden om het gevaar te ontkomen
de martelpijnen welke dezelve veroorzaakten hadden hem een gevaarlijke koorts die hem moest wegrukken gebaard maar de tegenwoordigheid van machteld de krachten zijner ziel verdubbeld hebbende joeg de doodkoorts van hem en zo ontsnapte hij aan het graf dat reeds op hem gaapte
ten teken der verwoesting waarmede zij het land van vlaanderen bedreigden hadden zij altemaal kleine bezems aan hun speren gehangen daardoor willende te kennen geven dat zij kwamen om vlaanderen te keren en te zuiveren en inderdaad zij verzuimden niets om die belofte te volbrengen
maar gij zegt het zeer wel hoe meer een vors zich opblaast hoe gauwer hij barst ik moet het tegen dank bekennen het verstand is bij de wevers wel meester breydel zo ook is de onversaagdheid en de heldenmoed onder de beenhouwers
de lucht was met zulk een zuiver blauw gekleurd dat het oog derzelver diepte niet meten kon de zon klom glansrijk op de kim en de verliefde tortelduif dronk de laatste dauwdruppels van de groene bladen der bomen uit het slot wijnendale ging het geblaf der honden onophoudelijk in de hoogte
na enige ogenblikken wierp de bange jonkvrouw zich om haar hals en sprak ween zo niet om mij mijn zoete vriendin het ongeluk en de rampspoed zijn mij lang bekend voor het huis van vlaanderen is er geen rust geen vreugde meer
geve de heer dat uw hoop niet worde teleurgesteld wanneer wilt gij die gevaarlijke tocht aannemen mijn vader overmorgen zal mijnheer de valois met zijn gevolg naar wijnendale komen om ons te geleiden ik heb de edelen die mij nog in mijn ongeluk getrouw blijven doen ontbieden om hun kennis hiervan te geven
de franse heren de tarcanville en d'aspremont werden door de hamer van de gulden ridder verpletterd gwyde kloof het hoofd van renold de longueval met een houw en adolf van nieuwland wierp raoul de nortfort uit de zadel in weinig ogenblikken sneuvelden er meer dan honderd
ja meester uw woorden jagen een koude rilling over mijn lichaam welke ijslijke straf waarlijk duizendmaal pijnlijker dan de dood welke hel zou dit voor hen zijn indien zij een vlaamse ziel hadden
de oude graaf werd door zijn onderdanen met pracht ingehaald en ging op het slot wijnendale wonen de voorwaarden der vrede met frankrijk voorgesteld hebbende werden dezelve in het algemeen door de steden afgekeurd doch de oude graaf nog tijd voor zich hebbende hoopte dat hij derzelver goedkeuring met meer moeite zou kunnen verkrijgen
hij met bitter spijt vervuld gehoorzaamde dit gebod en liep vol wraakzucht naar johannes van gistel de grote tolmeester aan welke hij de tegenstand van de deken der wevers te kennen gaf
wat kon adolf tegen zovele moedige kampers ook zodra hij zich vertoonde werd hij door schertsende woorden begroet al de zwaarden zwaaiden tegelijk boven zijn hoofd hij was aan alle kanten in een kring vijanden gesloten de slagen vielen zonder ophouden op zijn uitrusting en ondanks zijn wonderlijke behendigheid kon hij zich niet meer verdedigen
meester deconinck zit in de boeien ons bloed strome voor zijn verlossing dit is een plicht voor al de ambachten en een kermis voor de macecliers gauw de mouwen van de kolder opgestroopt
dit gezegde verdroot adolf zeer hij verstond uit de woorden van de deken dat hij zich niet uiterharte aan deze zaak wilde toewijden en hernam indien gij ons niet metterdaad helpen kunt verzoek ik u meester dat gij mij raadt wat er best voor de bescherming der dochter van onze landheer kan gedaan worden
hij was niet gezind de slag aan te nemen vooraleer hij weten zou wat zijn vloot in zeeland zou hebben verricht om niet handgemeen te worden brak hij bijna alle nachten het leger op en zweefde steeds door de vlamingen gevolgd van de ene kant naar de andere
afschuwelijk afschuwelijk was het gezicht van zoveel gesneuvelde dapperen die nu met de blauwe doodsverf op het aangezicht tussen hun verstrooide leden voor eeuwig sliepen
elke maal dat zij de stem of de naam van adolf hoorde ontstak haar hart in een onbekende gloed en joeg hevig het beeld van de jongeling zweefde tegen haar dank zonder ophouden voor haar gezicht en geen droom ontrustte haar slaap of hij was erin gemengd
en gelukkig achtten zij zich wanneer hun na het leveren der tol en leengoeden nog genoeg overbleef om hun leden gedurende het jaar tot de zware arbeid te voeden op weinige afstand van het kasteel was een vierkante plaats om dewelke enige stenen huizen dichter bij elkander gebouwd waren
de ontroerde vorstin liep voor een spiegel en herstelde haar ganse houding zij gaf aan haar gelaat een rustigere uitdrukking en scheen in het geheel niet meer ontsteld in de kunst der veinzerij de grootste ondeugd der vrouwen was johanna van navarra
denkt gij dat gij uw eigen meester zijt dat gij uw leven naar welgevallen moogt wagen ho niet meester god heeft u met een grotere ziel begaafd en het vaderland heeft machtiger leden in u gevoed om u als borstweer der algemene vrijheid te doen leven
het gedeelte waar de edele ridders woonden was kenlijk aan de kostelijke standaarden en geborduurde vaandels terwijl hier fluwelen tenten en paviljoenen van allerlei kleuren stonden trof men in het andere deel slechts mindere hutten van lijnwaad of stro aan
bezie mij toch zo stijf niet met uw grijs oog deken van de wolwevers riep jan breydel want gij weet wel dat ik van uw kattenblik niet bang ben maar dat is hetzelfde welnu koning philippe le bel en de vervloekte johanna van
de kleding verschilde ook in kleur en het wapen dat op de borst van adolf gewrocht stond was drie maagden met gulden haar op een rood veld boven het schild las men deze kenspreuk pulchrum pro patria mori
op de rechterzijde in de hoek van dit ruim gebouw was een kleinere zaal die van de overige in alles verschilde op het tapijt waarmede de wand behangen was kon men het ganse verhaal der zesde kruisvaart als door levende personen afgebeeld zien
de blauwe leeuw heil onze deken vlaanderen is vrij heil heil een ontelbare menigte van al de inwoners van brugge dreef als een onweerswolk door de straat
reeds des anderdaags terwijl het ambacht der timmerlieden aan de stormtuigen werkte werden de andere vlamingen buiten de stad geleid om de begrachting der legerplaats te graven de wevers en beenhouwers kregen elk een houweel of een spade en begaven zich met drift aan het werk
o neen vader antwoordde adolf die zich van geen bedrog mistrouwde het zal mij een geluk zijn u te verplichten in onze stad brugge gaat het slecht de fransen zijn er meester
machteld stond sprakeloos bij de soldeniers haar tranen vloeiden in stilte onder de sluier die haar aangezicht dekte eén harer handen hing in de hand van maria en beiden stonden zij zonder beweging als twee beelden op
dan bracht luther de hervormde godsdienst in zwang zijn talrijke aanhangers en de leraars welke in ons land kwamen stelden hun boeken en schriften in de vlaamse taal op
maar een gedeelte des vlaamsen legers hem aanvallende werd hij in een bloedig gevecht verslagen en meest al zijn mannen vonden daar de dood die hen op het slagveld te kortrijk had gespaard de excellente cronike zegt ons hoeveel fransen in hun vaderland terugkeerden
jan breydel lachte spottend op deze bedreiging en antwoordde zweer toch zo niet want gij rekent zonder de waard denkt gij dat ik voor u zal zwijgen voor al de wallen der wereld hield ik geen enkel woord in mijn boezem en zie om het u te bewijzen drink ik ter ere van de leeuw en ik trots de fransen hoort gij het
het geluk wilde dat de twee ridders hen ontkwamen zij vloden langs achter st claren naar de stadswal en kwamen tot bij de smedenpoort hier sprongen zij met hun dravers in de vest en zwommen er met groot gevaar door want de lijfknecht van de chatillon verdronk met het paard dat hij bereed
is de wonde niet dodelijk jawel dodelijk en niet dodelijk de natuur is de beste heelmeester zij wrocht dikwijls hetgeen kruiden noch gesteenten doen kunnen ik heb op zijn borst een doorn van de waarachtige kroon gelegd dit heilig overblijfsel zal ons helpen
ho dit gelukt niet want wie de vruchten der vrijheid eens gesmaakt heeft walgt van uw gunsten gij zijt immers de slaven der uitheemsen en denkt gij dat de bruggelingen de slaven van andere slaven zullen worden
de gulden ridder vocht als een echte leeuw aan de linkervleugel tegen een ganse bende ruiters aan zijn zijde streden met evenveel moed de jonge gwyde en adolf van nieuwland deze laatste wierp zich gedurig tussen de vijanden en stelde zich menigmaal in levensgevaar het was alsof hij besloten had onder de ogen van de gulden ridder te sterven
gevoelde bij hun spottende woorden een onuitsprekelijke spijt en wenste innerlijk om de dood echter bevocht hij zijn drift totdat men hem aldus toesprak ha sa schone vlaming indien gij morgen aan de koord eens liefelijk voor ons danst zullen wij de raven van uw lijf jagen
ho antwoordde jan van raneel ik weet een goed middel om hierin te voorzien wanneer vlaanderen van dit koppig rot zal gezuiverd zijn zal ik franse vrijlaten uit normandië roepen en hun mijn landen geven
die zich voor de dichter met medelijden voelde ingenomen zond de schildwacht terug en de vreemdeling een stoel wijzende sprak hij gij moet van zulke lange reis vermoeid zijn daar mijn schone spreker zet u neer
zodra het leger zich binnen de muren geschaard had brachten de kortrijkers alle slag van eetwaren ganse vaten wijn schonken zij hun vermoeide broeders voor en bleven de gehele nacht bij hen op de vest het zou onmogelijk geweest zijn de omhelzingen die zij in hun vervoerdheid elkander gaven te tellen
het was op dit tijdstip van het vurigst geloof genoeg iemand van ketterij te beschuldigen om hem iedereen tot bloedvijand te maken aan de linkerzijde des veldheers zat balthazar koning van majorca een onstuimige en dappere krijger
de ganse stoet ging in het slot men haalde de brug achter hen niet omhoog en de egge viel ook niet neer enige ogenblikken later kwamen de franse heren met hun wapens aangetogen uit het kasteel over de brug rijdende sprak de chatillon tot zijn broeder
meester sprak machteld wilt gij mij iets beloven ik u iets beloven edelvrouw hoe vriendelijk spreekt gij toch tot uw onwaardige dienaar een gedachte van u zij mij een heilig gebod o doorluchtige jonkvrouw
dit gedurig strijden was zijn leven en zijn vermaak de rust kon hij niet verdragen hij had zich bij het franse leger vervoegd omdat hij onder hetzelve veel zijner wapenbroeders had gevonden de enige neiging tot de oorlog hem aandrijvende bekreunde hij zich weinig voor wie of waarom hij strijden zou
want johanna overdacht reeds in haar gehoond gemoed hoe zij best deze oneerbiedige onderdanen zou kunnen straffen en vernederen de koning philippe le bel van een zachtere inborst zijnde
wat komt gij in het leger doen riep breydel waarom luistert gij aan de tenten antwoord spoedig de zanger antwoordde in een spraak welke naar het hoog duits zweemde en deed gissen dat hij ergens in een ander deel des lands thuis behoorde
ik ga mijn kranke machteld troosten de tegenwoordigheid haars vaders geve haar tenminste een heuglijk ogenblik hij groette de bijzijnde ridders met de hand en rende snellijk in de richting der abdij van groeninge
de hemel heeft u beloond het land uwer vaderen is vrijgemaakt gij zult de leeuwentroon in vredevolle dagen bezitten ik sterf met vreugde nu de toekomst u en uw edele dochter blijdere dagen voorspelt
vlaanderen de leeuw wat wals is vals is slaat al dood die roep het vonnis der vreemden liep door vijfduizend monden
het frans verplichtend te maken in het leger in het landsbestuur in s rijks scholen in de rechten in alle examens ja zelfs tot de geringste ambten portier van een gevangenhuis bijvoorbeeld
de ogen van adolf blonken met meer levendigheid een zachte glimlach zweefde op zijn lippen en men zou gezegd hebben dat hij eensklaps van de dood ging opstaan o gij zult niet sterven riep machteld hier in mijn hart is een stem die mij zegt dat de heer u nog niet geroepen heeft
na de edele ridders volgden vijfduizend andere ruiters met helmbijlen en wapenhamers bij die afdeling behoorden nog zestienduizend voetgangers welke in drie scharen verdeeld waren
de ambachtslieden zonder werk zijnde konden de schattingen niet opbrengen en waren genoodzaakt zich te verbergen om de vervolgingen van de tolheer jan van gistel te ontgaan wanneer de bedienden van de tol des zaterdags rondgingen om de witte penning te ontvangen vonden zij nooit een man thuis het was dan alsof al de bruggelingen de stad verlaten hadden
op kleine vierkante standaards brandde allerlei reukwerk in prachtig gedreven vaten en jonge maagdekens strooiden de bladen der veldbloemen op de straat de katelijnepoort langs dewelke de vorsten in de stad treden moesten was van buiten met prachtige behangsels van kostelijk scharlaken bekleed
hij gaf de gekwetste valk aan steven die schier om het voorval weende want daar zijn ambt het onderwijzen en africhten der valken was lagen deze dieren hem als kinderen aan het hart
ziet mijne heren sprak hij zo was ik ook in mijn jongere jaren zo waren altijd de dampierres oordeelt bij hetgeen gij gehoord en gezien hebt of robrecht de graaflijke kroon niet verdient o vlaanderen zo zijn uw mannen
kent gij uw nicht mijnheer de chatillon is u de ijverzucht der koningin van navarra bekend waarlijk o vorstin de edelste en loffelijkste ijverzucht want wie een kroon draagt en dezelve niet doet achten verdient ze niet langer iedereen bewondert met recht uw koninklijke inborst
de wenende maagden die men in kelders of andere bergplaatsen kon aantreffen werden wredelijk onteerd de mannen die hun echtgenoten of hun zusters wilden verdedigen waren weldra door dit razend rot overrompeld en vermoord
zonder hem los te laten en op bevel van de st pol deden de soldeniers breydel opstaan en men bracht hem met alle voorzorg aan de deur de gevangen vlaming stapte langzaam tussen de krijgsknechten voort twee der sterksten hielden hem bij de armen vier anderen gingen voor en achter hem in zulker wijze dat het hem onmogelijk was te ontsnappen
maar die woorden als een loftuiting in het oor van adolf klinkende hadden een verkeerd uitwerksel dewijl bij elke roep des gulden ridders het paard van de dappere minnaar vooruit sprong en dieper in de fransen sprong
gij hebt hem niet wel verstaan antwoordde de graaf de toestand van philippa is niet veranderd terwijl de jonge machteld haar tranen met een doek afdroogde smeet zij een verwijtende blik op willem en sprak
in een kamer welke diep genoeg gelegen was om voor het onophoudend gerucht der straat bevrijd te zijn lag de zieke adolf op een kostelijk bed bleek was hij uitermate en de pijn welke hem zijn wonde aandeed had hem zodanig vermagerd dat hij niet meer kennelijk was
dat men hem vange herhaalde breydel lachende wie zal mij vangen het zij u gewaarschuwd dat de gemeente zich met geweld van het prinsenhof gaat meester maken en dat het leven van u allen voor het leven van de deken der wevers verpand is gij zult straks een andere kermis zien de wijs van het liedeken zal sterk veranderen dit verzeker ik u
onder welkers schaduwrijke bomen de inwoners der volkrijke stad zich gewoonlijk des zondags gingen verlustigen de stammen der bomen waren tamelijk van elkander verwijderd en een zachte zode bekleedde de grond als met een bloeiend tapijt
merke hier aan dat ik door staatsbestuur geenszins de doorluchtige persoon zijner majesteit de koning versta reeds menigmaal heeft onze vorst betoond dat het hem meer behaagt over een volk dat zich eerbiedigt dan over een weifelende natie te heersen
een wever met name brakels die reeds tweemaal deken was geweest stond van zijn zetel op en onderbrak de redevoering van deconinck met de volgende woorden gij spreekt altijd van slavernij en rechten maar wie zegt ons dat de heren wethouders ons willen te kort doen is het niet beter dat men de acht groten betale en de rust behoude
riep het meisje met hoogmoed maar gij bedriegt u grotelijks mijn valk is juist goed ik ben in de valkerij niet onkundig zelf heb ik deze fraaie havik opgevoed tot de jacht afgericht en des nachts bij kaarslicht bewaakt uit de weg heer de valois uit de weg want boven gindse beek vliegt een snep
met opgetogenheid en als uitzinnig wierp zij zich vooruit en liet zich tegen de borst van de jonker vallen haar twee armen dan om zijn hals slaande riep zij ga mijn lieve adolf verdien de achting mijns vaders gelijk gij mijn liefde hebt verdiend
deconinck stond na een korte tijd van de aarde op en terwijl de stilte nog bleef voortduren sprak hij met luider stem opdat velen hem mochten horen broederen heden heeft de zon een schoner licht voor ons de lucht is zuiver in onze stad de adem der vreemden komt ze niet meer besmetten
deze vraag had de jonge machteld ten doel de chatillon wist wel dat de jonkvrouw de gramschap der koningin op zich gehaald had en kon derhalve wel gissen dat zij niet ongestraft mocht blijven johanna antwoordde
men heeft uw hoogheid al eenmaal gevangen en zij loopt wederom in hetzelfde spoor god geve dat het wel uitvalle maar ik verzeker u dat philippe le bel de vos niet vangen zal
want het verzoek dat ik u wilde doen was juist tegen hen o spreek dan vrijelijk mijnheer ik ben dienstvaardig welnu gij weet dat onze graaf gwyde met al zijn edelen gevangen
de nederlaag der zijnen vernemende ontstak robert in een blinde woede en wilde met het talrijk lichaam dat hij onder zich had op het vlaams leger inlopen andere ridders poogden hem van zijn onvoorzichtig voornemen te doen afzien voorgevende dat geen paard zich op de strijdplaats bewegen kon
ik zeg u mijnheer de mortenay dat uw redenering mij mishaagt en dat de tolmeester volgens mijn wil heeft gehandeld de kroon van frankrijk moet gewroken worden en indien de belhamels de stad niet verlaten hadden zouden er meer galgen dan kruisstraten in brugge zijn
en gij te zeer door de vrees benauwd maar het zij zo mits gij het wilt om u te doen zien dat ik meer voorzichtigheid dan gij gebruik zal ik met een bende vooruitgaan om de aftocht te bedekken en gemakkelijk te maken vertrek nu ik zal de vijand terughouden
laat mij tot het einde spreken ving maria aan breekt mijn rede niet af en hou u kloek mijn broeder in de avond die u zo noodlottig was riep onze graaf zijn getrouwe leenheren bijeen en verklaarde hun dat hij naar frankrijk reizen wilde om de koning philippe le bel te voet te vallen
zo uw hoogheid nog een dag langer wacht om mijnheer van lens te gaan ontzetten zullen al de fransen in kortrijk reeds doodgeslagen zijn want er is geen uitvlucht om het te ontkomen de heren van lens de mortenay en de rayecourt bidden u ootmoedelijk dat het u believe hen uit dit gevaar te redden mijne heren
terwijl weende de oude vrouw in de grootste benauwdheid en smeekte in de franse taal om genade o mijne heren riep zij met de armen uitgereikt hebt toch medelijden met ons arme schepsels als wij zijn moordt ons niet om de liefde des heren aanziet toch mijn tranen en ontfermt u over ons lijden
onstuimig antwoordde de koningin neen er is licht genoeg gij verveelt mij door uw lastige vragen laat mij alleen vertrek zeg ik u ga in de voorzaal en wacht mijn oom de chatillon hij kome spoedig ga
en dit wel bijzonderlijk in het kwartier waar de chatillon met zijn talrijke wachten gehuisd was niettegenstaande de woede van breydel en zijn mannen waren er omtrent de zeshonderd fransen in dier voege
tot wat getal beloopt die lijst vroeg de chatillon tot omtrent de veertig was het koele antwoord hoe viel de mortenay met verontwaardiging uit gij zoudt veertig dezer burgers doen
alle hoop is niet verloren mijn koninklijke broeder zal op mijn bede het verleden vergeven en vergeten mijnheer de valois antwoordde gwyde gij bedriegt u uw vorst heeft getoond dat vlaanderens ondergang zijn hoogste wens is heeft hij mijn onderdanen niet tegen mij opgestookt
van gistel grimlachte spottend op deze rede en hernam uw woorden en bedreigingen zijn enkel rook deken wij zullen van de franse benden gebruik maken om de vlerken van het wangedrocht te korten
het schijnt mij bemerkte de valois dat uw edelheid hem te veel in vlees laat groeien het ware beter zijn eten wat te laten wijken neen neen
diensvolgens begunstigden zij frankrijk tegen vlaanderen en kregen de naam leliaards als een schandmerk dezen waren te brugge alsdan met venetië de rijkste handelsstad der wereld zeer menigvuldig
de vader van machteld ziet mij dacht hij en dan voelde hij in zijn longen meer lucht in zijn spieren meer kracht en in zijn ziel meer misprijzen des doods de gulden ridder riep menigmaal tot hem dat hij zich zozeer niet zou
wat tranen zult gij door mij storten wat bitterheid zal mijn hand u voorbereiden dan zult gij mijn macht kennen gij zult kruipen en bidden vermetele laten maar ik zal u niet horen uw trotse hoofden zal ik met blijdschap onder mijn voeten vertrappen
zij meenden zich daardoor te redden maar er kwam dadelijk een wever uit de menigte tot bij jan van gistel gelopen en gaf hem zulke zware slag op het hoofd dat hij hem de schedel aan stukken brak de wever morde met doffe stem mijn vader heeft het u gezegd dat gij op uw bed niet sterven zoudt verrader
bij alle veldtochten had hij de vlaamse benden aangevoerd en een ontzaglijke naam onder de vreemden verkregen in de oorlog van sicilië waar hij met zijn volk in het leger der fransen was bedreef hij zulke verwonderlijke wapendaden dat men hem van dan af de leeuw van vlaanderen begon te noemen
vlaanderen integendeel bloeide door de nijverheid zijner inwoners al de natiën der bekende wereld aanzagen het als hun tweede vaderland en vormden op onze bodem de algemene stapel hunner goederen
de twee dekens gingen gezamenlijk ter deure uit en verlieten elkander nadat zij nog enige tijd in de straat gesproken hadden breydel kwam na een halfuur gaans in het dorp male
meer dan tweeduizend beenhouwers lagen op rijen en in dezelfde houding ter aarde hun harten klopten lastig en hun bloed liep snel want het lang gewenste uur het uur der wraak en der verlossing was aanstaande
de stilte werd door hun komst maar weinig verstoord en weldra hoorde men niets meer alleenlijk kon men enige mannen van de ene schaar tot de andere zien gaan deze droegen aan de aanleiders het bevel dat zij zich bij het oostereinde van het bos moesten begeven
gij hebt gezien hoe uw makkers om hun wederspannigheid gestraft zijn gij zijt evenals zij veroordeeld nochtans heeft de landvoogd uit eerbied tot uw grijze haren u genadig willen behandelen hij schenkt u het leven op voorwaarde dat gij u voortaan als een nederige dienaar van frankrijk onderwerpt
nooit zag men zo een hardnekkig gevecht al de strijders waren met bloed overdekt en vele hadden het wapen nog in de vuist terwijl een dodelijke wond hen overlang had getroffen
en meer andere gezegden die zij zonder achterdocht bij zijn bedstede suisde dan had adolf dit allemaal wel gehoord en verstaan alhoewel hem de macht om te spreken ontbrak gedurende de voorbijzijnde nacht was er een merkelijke verbetering in de toestand van adolf omgegaan
maar indien dit afgodinnenbeeld uwer ziel waarvan het aandenken al de ogenblikken uws levens zelfs in de slaap vervulde indien die vrouw die gij zo teder en zo minnend droomde uw blakende liefde met verachting of honende onverschilligheid betaald heeft dan
een talrijke bende was in alle slag van vaten vers water uit de gaverse beek gaan putten om de nog levenden te laven het was treffend en zielroerend te zien hoe gulzig de gewonden het koele water als het leven inzogen
meester deconinck sprak adolf gelief mij te naderen ik heb u iets te verzoeken dat gij mij niet weigeren zult indien mijn hoop op u gegrond is maar gij moet mij eerst beloven dat gij het geheim hetwelk ik u ga vertrouwen aan niemand zult ontdekken
een blinkende helm met blauwe en gele vederen een zware wapenrok en een gebogen zwaard waren de stukken zijner uitrusting de kolder die achter zijn rug op het paard neerhing droeg ook de vlaamse leeuw op een gulden veld
het gejuich dezer vrijgevochten vlamingen bonsde tegen de muren der huizen en rolde als een morrende donder boven de stad vrouwen en kinderen liepen tussen de gewapende ambachtslieden en het blijde handgeklap paarde zich met het onophoudelijk geroep heil heil de blauwe leeuw
men zou gedacht hebben dat hij zich aan enig spel verlustigde want hij was zo blijde en sprak zo losse schertsende woorden alsof hij met kinderen te kampen had niettegenstaande zijn behendigheid vielen er evenwel menige zwaarden op zijn verroest harnas
die bende ging de derde nog in pracht te boven de helmen der ridders waren verzilverd of verguld en hun harnassen met gouden knopen op de gewrichten versierd de zon die op al het blinkend staal hunner uitrusting haar brandende stralen schoot veranderde dit heerlijk gevaarte in een vlammende gloed
mijne heren de ridder die ons allen en het land van vlaanderen zo wonderlijk gered heeft is een kruisvaarder die begeert dat men hem niet kenne de edelste zoon van vlaanderen draagt zijn naam
maria had de aankondiging des priesters met een luide kreet beantwoord en had haar broeder in opgetogenheid omhelsd machteld bezweek haar krachten vergingen eensklaps opspringende viel zij hijgend in de armen haars vaders en daar haar hart te zeer door zalige verrukking geschokt was kon zij in den eerste niet spreken
het paard dat hij berende bracht veel tot die wonderbare gestalte toe want het was ook bovenmate hoog en sterk de schoonste duitse hengst die men zien mocht lange vlokken schuim vlogen om zijn mond en twee dikke ademwolken gingen blazend uit zijn longen
de gulden ridder naderde eindelijk bij de franse benden eer men hem vragen kon wie hij bestrijden of bijstaan wilde viel hij op het dikste der ruiters en sloeg met zijn marteel zo woest en zo verschriklijk onder hen dat zij met vrees bevangen elkander omverdrongen om zijn slagen te ontwijken
de ridders spraken niet maar ieder poogde bij zich zelven te raden wie dit ook zijn kon die zo edel zo dapper en zo sterk van lichaam was zij die bij de samenkomst in het bos bij den dale tegenwoordig geweest waren wisten reeds lang wie het was maar zij dorsten hun mening niet ontdekken aangezien zij het geheim plechtiglijk beloofd hadden
de blijdschap welke zij over de gunstiger toestand van adolf gevoelde was tegen haar dank op haar wezenstrekken en in haar ganse houding zichtbaar sneller en onrustiger waren haar bewegingen haar tranen vloeiden niet meer en de trouwe vogel kreeg weder vrolijker woorden
onder vele anderen waren hendrik van boutersem geldof van wingene arnold van eikhove en zijn oudste zoon hendrik van wilre willem van redinge arnold van hofstad willem van cranendonk en jan van raneel de voornaamsten
gij zult mij bescheid doen ik wil het zeg ik u en ik wil het niet antwoordde hugo hoor mijnheer d'artois gij hebt mij reeds gezegd dat mijn mannen te hoge betaling eisten en dat zij u te duur stonden
zij gingen dagelijks de fransen tot de strijd beroepen doch mits de veldheren zowel de vlaamse als de franse de strijd schenen te ontwijken werd er niets uitgericht de oorzaak van de stilstand was dat jan van namen de verlossing zijns vaders en zijns broeders willende bemerken boden naar frankrijk gestuurd had om te zien of men de vrede met philippe le bel niet zou kunnen treffen
hij gebood dadelijk dat men stormrammen en valtorens moest bouwen en dat men de in de stad zijnde oorlogstuigen zou aanbrengen deze laatste bestonden in enige springalen en een klein getal
in dezelfde slag sneuvelden willem van horn diederik van haarlem diederik van zulen en suederus van beverenweerdt de vlamingen zegepralend door geheel het noord-holland trekkende veroverden meest al de steden behalve haarlem dat zich hardnekkig bleef verweren
gij ziet wel breydel dat het beter ware op nadere inlichtingen te wachten dan zo onbezonnen te werk te gaan trouwens het is bijkans zeker dat de edelvrouw reeds tot in frankrijk gevoerd is
deze alreeds om de ongewone pracht der edelvrouwen verstoord kon zich niet langer bedwingen met een zichtbare spijt draaide zij haar hakkenij om en riep terwijl zij nog eenmaal het hoofd tot de vrouwen keerde
enige zware muren waren echter in het onderste gedeelte van het gebouw ongeschonden blijven staan en met deze nog enige vertrekken die men soms tot wachthuizen gebruikte de franse krijgsknechten hadden die verlaten kamers der oude hal tot vergaderplaatsen verkozen en daar was het dat zij met slempen en tuisen de ledige uren
zodra gwyde aangekondigd werd week de koning tot bij de troon maar klom er niet op zijn zoon louis bleef aan zijn zijde de andere heren schaarden zich in twee rijen langs de wand dan naderde de oude graaf van vlaanderen met langzame tred en boog zijn ene knie voor de koning
gesneuveld zal hij niet zijn robrecht mij dunkt dat ik zijn groene veder daar even tussen de bomen van het neerlanderbos nog gezien heb gewis jaagt hij nu de overige vijanden na gij hebt gezien met wat onweerhoudelijke drift hij steeds te midden der fransen zich begaf vrees niet god zal niet gedoogd hebben dat hij stierve
eindelijk kwam ongeduld haar vervoeren en zij sprak met die strelende grammoed die zo toverend op het hart der mannen werkt ik dacht dat gij mij meer beminde mijnheer van nieuwland
maar die deken van de wolwevers houdt mij altijd tegen misschien heeft hij gelijk want wat uitgesteld wordt is niet verloren nochtans kan ik mij moeilijk wederhouden morgen komt die valse koningin van navarra in brugge maar god geve mij andere gedachten of zij zal nooit haar hatelijk frankrijk
dit bevel was zijn mond nog niet ontgaan of er kwam een man uit de schaar die een strop om de hals van brakels wierp dan het eind daarvan bij honderden in de hand nemende trokken zij de verrader achterover en sleepten hem uit de tent zijn bange gillen versmolten in het bruisend gejuich der menigte
daar gwyde om zijn hoge ouderdom het slot wijnendale zelden verliet en niet zeer door de vlamingen bemind was kreeg robrecht mede de naam van graaf en was hij door het ganse land als heer en meester aanzien en gehoorzaamd
de vader en de zoon lagen op elkander eenzelfde dolk had hen doorstoken en hun zielen hadden zich op de laatste reis niet verlaten het volk vlood als een rollende stroom met bang gehuil door al de straten heen
en dan mijn dappere broeder dan zal onze dierbare vaderstad de zwarte leeuw van vlaanderen weder boven de volken uitsteken breydel bezag de deken der wevers gedurende deze woorden met een zeldzame uitdrukking