AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
ik twijfelde er niet aan dat ze ondanks de duisternis me zien kon geruime tijd bleef ze roerloos staan eindelijk boog zij het hoofd voorover ik voelde de frissche warmte van haar mond naderkomen en toen toen drukte ze me een lange kus op de lippen
ik had ternauwernood tijd genoeg mij tegen de muur aan te drukken zoo haastig marcellus emants een nagelaten bekentenis gierden ze voorbij er was geen sprake van dat een van beiden mij oplette zoo druk babbelden ze de treden afspringend door
overschaduwd door lange zijige wimpers iets aetherisch had dat ik op andere oogenblikken zoo graag geknield in t verborgen had aangebeden wat me beslist onaangenaam trof waren de breede ofschoon blanke handen zij bedierven mij het geheel en toch kon ik er mijn blik niet van afhouden
myself te vertalen door ik onderging het knagen van mijn zinnelijk begeeren of de druk van mijn zelfverloochenend aanbidden nu eens bekoorde mina mij als een verleidelijk vrouwelichaam dat ik wilde zoenen en bijten soms ook knijpen en slaan
maar dat ook anna zoo koud bedaard en onuitgesproken teleurgesteld bleef lag maar gedeeltelijk aan mijn onmacht haar de heerlijke zwijmel van dat geluk te doen kennen wat me zelf aangaat staat t nu bij me vast dat ik t wel kan vorgevoelen ahnen uit de verte aanschouwen gelijk een hartlijder de opwekkende ijlheid op een
want tegelijkertijd werd bloemendaels seniel gejammer me met de minuut onverdragelijker wat kon ik antwoorden op dit eindeloos herhalen van dezelfde vragen zou je nu heusch denken dat d'r hart heb je waarlijk nooit gemerkt dat ze over t een of ander aan het tobben was geraakt
maar gelijk in de zee plotseling een diepte gaapt waar zooeven nog een golf omhoog stond zoo verving een grondelooze angst eensklaps mijn waanzinnige razernij die meneer die kerel zou naar beneden komen
maar ze trotsen en voor geld althans mijn knagende lust voldoen ontzenuwd en gedrukt met een afschuw van al wat is en een schrik voor de dag van morgen keerde ik laat naar huis terug
ziende dat er op het marmeren buffetblad een paar karaffen klaar stonden nam ik aan een glas sterke drank zou me misschien de moed geven straks een paar woorden tot het meisje te richten dat reeds een der karaffen had opgenomen en vragend haar vader aankeek
doordenken kon ik niet ik voelde maar dat ik bang was doodsbang doodsbang voor de gevolgen van mijn daden die gevolgen zouden kwalen zijn ongeneeslijke kwalen van allerlei aard
mijn lusteloosheid nam toe mijn beetje wilskracht verlamde het gebeurde dikwijls genoeg vooral op warme namiddagen dat ik over mijn papieren in slaap viel en de tallooze goede voornemens die in mijn avonduren rijpten waren geregeld de volgende morgen ontkleurd verschrompeld verdord
lang lag ik op een sofa als verstompt voor me uit te staren en trokken de nevelen die mijn gedachten omfloersden soms een oogenblik op dan zag ik het leven bij het licht van mijn koude jaloezie van alles en allen dan was ik me alleen bewust van een alomvattend haten
wel bezaten een paar van hun vrienden volwassen kinderen maar dit jongere geslacht ziende dat er bij de bloemendaels geen gelegenheid was zich te amuseeren had de kennis niet aangehouden met jonge mannen van haar eigen leeftijd kwam anna dus nagenoeg nooit in aanraking
ik durfde mijn oor niet van de deur verwijderen en was toch bang door mijn op en neer hijgen mijn tegenwoordigheid te zullen verraden eindelijk kon ik de kantere weer verstaan dan is t zeker een hopelooze taak maar toch spijt het me
ik hoorde dit verhaal pas aan het déjeûner hoewel anna wist dat ik boven op mijn canapé met de kat lag te spelen had ze mij niet laten roepen toen ik daar iets van zei luidde het antwoord je wilt die man immers toch niet zien
maar je wilde wel naar me kijken hè vooral naar mijn handen zeg maar niet neen ik heb heel goed gezien dat je je oogen er niet af kunt houden dat zij mijn bewondering had opgelet trof me niet bijzonder maar ik vond iets stuitends in de openhartigheid waarmee zij dit bekende
het gevolg van mijn uitbarsting was dat de oude heer meende me diep gegriefd en miskend te hebben ootmoedig en erger stotterend dan ooit vroeg hij om vergiffenis begon te huilen lachte door zijn tranen heen en verzekerde me ten slotte met een hartelijke handdruk en met een vloed van afgebroken zinnetjes
er je geen verwijt van de jeugd moet uitrazen de aard van je vader t is ook mijn zaak niet maar t is jammer hè en als je een betere opvoeding hadt genoten marcellus emants een nagelaten bekentenis ik had het onderwerp liever onaangeroerd gezien maar dat de oude heer mij misselijke leefwijze in amsterdam bestempelde met de naam van uitrazen van de jeugd deed me toch plezier
kon ik me toch eens wreken op de gelukkige fatsoenlijke menschen zou ik niet in staat zijn tot een flinke daad tot één enkel geruchtmakend schandaal
ik zweeg zoover gekomen moest ik de kern van mijn ziel blootleggen of zwijgen gelijk iemand die koppig een bewering volhoudend zonder zijn bron te willen noemen liever ten slotte voor zijn slinksch afluisteren zal uitkomen dan zich laten zeggen
een voorgevoel waarschuwde me dat ik een mededinger voor me had ik keek hem nog eens aan en voelde me zwakker leelijker onbeduidender dan ooit op een sofa neergezonken begon hij over een vrouw te spreken welke de ander nog niet had ontmoet
dus is t nu uit voor altijd neen neen die gedachte kan ik niet dragen ik moet hopen ik wil niet zeggen waarop ik wil t niet uistpreken maar een mensch
zoodra we getrouwd waren heb ik een gemis gevoeld gevoeld als een benauwende onvoldaanheid en al de affective van mijn vrouw van mijn dochtertje heeft die leegte niet kunnen vullen
daarna achtte ik me te recht of ten onrechte op één lijn gesteld met de belachelijke zwakkelingen die slechts een schemerend hersenleven van de echte idioot onderscheidt en onmachtig me flink te verzetten boog ik onder dit verdict mijn hoofd voelde ik me worden tot t geen men scheen te beweren dat ik inderdaad al was
ik noemde dus een som maar tot eenig antwoord vroeg ze lachend of ik haar voor zoo'n luitenant aanzag die een geschilderde marcellus emants een nagelaten bekentenis osserib op tafel zet en spek op zijn bord neemt dit afschuwelijke taxeeren van haar liefkoozingen deed voor een oogenblik mijn illusie haast geheel verbleeken
voorshands gebeurde er niets t bleef zoo stil alsof ik niet alleen anna maar alle leven in de stad en daarbuiten met één beweging van mijn hand voor altijd had vernietigd nogmaals bekroop me de lust te gaan kijken ik zeide me dat het moest maar t was me niet mogelijk op te staan
zoo hindert zeker een diamant op de borst van een actrice haar medespeelster die zich tooien moet met strass marcellus emants een nagelaten bekentenis hun verhouding althans de verhouding die ik tusschen hen
en daarom haat ik dan ook de effen zomerof wintertijd niet minder dan de strakke middeluren van dag of nacht gelukkig d i tevreden blij hoopvol gezond voel ik mij nooit
weergekeerd op mijn kamer schreet ik het gehouden gesprek op en onder het eten was ik die dag ongewoon spraakzaam net als iemand die een kleine fout heeft begaan en het napleiten daarover wil voorkomen
zoo stelde hij bij gelegenheid van een gesprek over mijn gemis aan volharding zich zelf als het voorbeeld van een self-made man op zijn vader was een kleine winkelier geweest en hij had eerst als bediende later door lessen te geven het geld voor zijn studies cent voor cent moeten verdienen
wij waren zoo goed op weg hij had vertrouwen in me gekregen ik vleide me eenige invloed ten goede marcellus emants een nagelaten bekentenis op hem te kunnen uitoefenen en op eens ontglipt hij me weer
indien ik in staat ware geweest ook eens edel en diep te gevoelen of zelfs maar un bon mouvement te hebben zou ik hem dan op dit oogenblik niet om de hals zijn gevallen ik voelde echter niemendal en t werd me zelfs onbehaaglijk te moede dat ik zoo leuk het schouwspel kon gadeslaan ja ronduit gezegd de oude heer belachelijk kon vinden in zijn aandoening
met wat verstandige dwang hadden mijn ouders aan mijn ongelukkig bestaan dus wel een betere plooi kunnen geven evenwel wie vraagt zich vr het huwelijk af of hij tot de uitoefening van zulk een verstandige dwang in staat is niet om onzentwil maar omdat vader en moeder naar een aardig speelpopje verlangen wordt een kind de levenstaak opgelegd
aldus dacht ik over me zelf en nog altijd ben ik van deze opvatting niet teruggekomen intusschen leidde ik een ellendig bestaan nam ik moe en gecongestioneerd ontwakend door angst voor mijn gezondheid gedreven me al eens voor
och ja om met een kind te kunnen omgaan moet men van kinderen houden en om van kinderen te kunnen houden moet men er zelf hebben of gehad hebben
is t niet zoo mevrouw lijden is nu eenmaal de prijs waarvoor dit geluk te verkrijgen is aan wie hebben wij t te wijten als wij te gierig zijn die prijs te betalen
als om mijn toeleg te verbergen liep ik eerst naar de overzijde en keek daar door een opening heen het mooie kind had haar plaats verlaten nu keerde ik langzaam met slecht geveinsde onverschilligheid door de ombuigende gang naar de overzij terug
verbijsterd door de aankondiging van de dokter had ik me zeker reeds die gansche morgen meer als een half verdwaasde dan als een diepbedroefde aangesteld nu verloor ik heelendal het besef van mijn toestand t was of de angst mijn ziel cataleptisch maakte
de marteling was zoo uitgezocht wreed als alleen die gruwbare macht welke ons leven afbakent noem m het lot de omstandigheden de herediteit god er een kan verzinnen en uitwerken
tegelijkertijd stemde i me treurig omdat ik voelde dat mijn verandering van school tevens mijn verwijdering van mina zou zijn wel maakten we allerhande afspraken die ook een tijdlang werden nagekomen
t was op dit oogenblik dat ik voor t eerst die verschrikkelijke aandrang voelde om alles alles te vertellen het wilde er uit er uit de gewaarwording was zoo ongewoon en zoo duizelingwekkend ellendig dat i mijn geheele aandacht in beslag nam
vormlooze mahoniehouten meubels glimmen er aanmatigend de bezoeker tegen en op het grof gebloemde behang blinken glasplaten over staalgravures omlijst door vochtig gespikkeld karton
wat mij t eerst in deze daad trof was de zwijgende eigenmachtigheid van haar handelen zag ze dan in t geheel niet meer tegen me op natuurlijk durfde ik weer niets zeggen niets vragen
ik kon geen woord plaatsen weet u wat mijn ideaal is een man te hebben die veel van muziek houdt en dan voor hem alleen te spelen maar wil ik u eens iets zeggen voor de meeste mannen is een artieste al niet veel beter dan een
bij deze woorden kon ik een glimlach die iets zeer kwetsends moet gehad hebben niet onderdrukken ik zie nog hoe mijn vader plotseling in een paroxysme van drift opvloog mij eerst ettelijke vloeken naar het hoofd wierp
wel beschouwd was dit slechts een nieuwe openbaring van mijn leugenachtigheid maar het bracht me op de inval dat er misschien een kunstenaar in me stak en zoo kregen het zoeken naar avonturen het begeeren van wisselende aandoeningen tijdelijk een soort van rechtvaardiging die me behoedde voor het bezwijken na mijn eerste teleurstellingen
voor t eerst in mijn leven vond ik me met een wapen in de hand een wapen waarmee ik haar die me in de weg stond kon treffen en me zelf bevrijden althans voor een oogenblik geloofde ik t en daarom vroeg ik me af wat zal ik er mee doen
wierp ik het ding haar achterna zonder evenwel iets anders te doen dan de deur wat te beschadigen daarna zonk ik nog kokend maar toch verlamd marcellus emants een nagelaten bekentenis weer aan de tafel neer leegde de wijnflesch geheel haalde cognac uit de kast en verdiepte me op eens in de zonderlingste plannen om me te onttrekken aan die afschuwelijke
het denkbeeld deed me ijzen en toch kon ik t niet van me afzetten integendeel scheen t zich over marcellus emants een nagelaten bekentenis mijn hersenen uit te breiden en overal werd t koud nuchter helder een stem in mijn hoofd begon te herhalen wat meer en nooit weer ontwaakt
mij dunkt menschen die t over de hoofdquaestie in het huwelijk zoo geheel en al oneens blijken te zijn als wij moesten niet langer aan elkander verbonden blijven opstaande om voor het oogenblik een einde te maken aan het onverkwikkelijke gesprek voegde ik er nog bij
ik geloof anders dat het woord cerebraal niet veel zegt want het gevoel zetelt toch ook in je hersenen even goed als het verstand de kantere toonde zich niet geërgerd gelijk ik verwacht had
gelukkig ontglipten me juist de goede woorden anna keek alle rekeningen na ik betaalde zonder iets te controleeren een lange pauze volgde eindelijk voer de dokter weer voort
mooi ook illusie's verkwijnen en verschrompelen in een bedorven atmosfeer net als planten in een serre waar gas brandt maar ach dan zet een mensch als ik er imitatie's voor in de plaats nagemaakte planten in zijn serre nagemaakte illusie's in zijn ziel
zoo voelde ook ik de lust om sarcastisch te worden die in de regel aan mijn onverschilligheid en mijn traagheid van denken vreemd was zich wederom van me meester maken evenwel in de beginne zei ik nagenoeg niets
na een korte aarzeling gaf hij ten antwoord t is waar dat de huwelijksband een eerzuchtige man dikwijls in zijn bewegingen zal hinderen maar marcellus emants een nagelaten bekentenis daar staat tegenover dat een al te groote vrijheid voor niemand deugt
je medelijden mag je houden maar wat ik verlang is een zuivere toestand ik bedank er voor belachelijk te zijn al is t dan ook maar in mijn eigen oogen en belachelijk ben ik belachelijk ben ik elk oogenblik dat jij in de tuin of in huis marcellus emants een nagelaten bekentenis met de kantere loopt of zit te vrijen
maar ik voelde o ik voelde terstond dat bij elke aandoening bij de geringste sentimenteele verteedering even goed als bij de flauwste opflikkering van menschenhaat de ontzettende woorden telkens naar mijn lippen zouden opstijgen
toch geloof ik niet er een te zijn wel ben ik een idealist maar dat is niet hetzelfde u noemt genot en tevredenheid tegenstrijdige elementen maar waarom
ik deed t niet ik kon t niet doen of ik bevangen ben geweest door een voorgevoel van de dingen die komen zouden dan wel door de sombere kilheid van de najaarsdag durf ik niet uitmaken
daar was t of een stem in mijn binnenste uitriep recht of geen recht niet één vrouw ter wereld zal aan een man als jij anders dan voor de schijn uit noodzaak zulke liefkoozingen geven de gedachte was me waarlijk niet nieuw en toch verlamde i eensklaps mijn wil om nog die avond naar carolien te gaan
is de eerste niet die ik zoo hoor spreken aan ons dominee's wordt nog al eens wat geopenbaard van t geen er omgaat op de bodems der menschelijke zielen
ik kreeg afschuwelijke visioenen het eene oogenblik zag ik anna binnen komen dan weer een van de meiden eens zelfs de kantere bij elke verschijning brak het koude zweet me uit en kropen rillingen van mijn maag omhoog tot binnen in mijn oogen
dat ze die plicht even koud volbracht als een vrouw die zich betalen laat was een zaak waarover ik me natuurlijk niet mocht beklagen ziedaar dus wat voor mij de heerlijkheid was van de eenig reine geheiligde gewettigde fatsoenlijke liefde de liefde in het huwelijk die ziel van het maatschappelijke leven
anna anna naar hart en geest behoor je me al toe dat kan je niet onkennen dat mag je niet ontkennen daar kan je man niets aan veranderen wees nu ook
bekentenis meisje was twaalf jaar en even teer lief als teer mooi de moeder was aan tuberculose gestorven en daar de kantere in zijn jeugd zelf bloed had opgegeven bestond er voor hem maar al te veel reden om bang te zijn voor het behoud van zijn
t was of hij zich even gaarne verdiepte in mijn bestaan als ongaarne in het zijne slechts van tijd tot tijd wanneer hij behoefte gevoelde een van zijn vele wenken of raadgevingen te illustreeren gunde hij me een vluchtige blik in zijn verleden
dus waren wij opeens geëngageerd al dadelijk voelde ik me onvoldaan het nieuwe beantwoordde weer in t geheel niet aan de verwachting ik had me vroeger het verlief zijn voorgesteld als iets zooal niet verbodens dan toch zeker verborgens
een pijnlijk gerekt afscheid besloot de reeks der formaliteiten van papa's woorden herinner ik me niets van mama is me bijgebleven tot anna wees altijd de minste kind doe stil je plicht en tot mij
dit verzekerde me al vast haar buurschap voor ruim anderhalf uur en in de diepte van de barouchet kon ik gemakkelijk onder haar mantel het verrukkelijke handje omklemmen ook thans deed zij geen poging zich aan mijn greep te onttrekken en tegelijkertijd wist ze zoo ongedwongen met de andere jongens door te praten dat ik me ongestoord aan mijn genot kon overgeven
ongetwijfeld zijn de emotie's waarvoor ik hier boven woorden poogde te vinden objectief beschouwd onbeduidend opgeschroefd half ingebeeld marcellus emants een nagelaten bekentenis geweest misschien zullen ze krachtige door en door gezonde persoonlijkheden zelfs ergeren
toen gebeurde t dat carolien die nu het geëischte maandgeld ontving voor wie ik zelfs de vorige termijnen had aangevuld op een avond me vertelde ook met deze som op de duur niet toe te kunnen
in het leeren was ik noch bijzonder vlug noch bijzonder achterlijk meestal nam ik in elk nieuw vak een goede aanloop om dan langzamerhand te vertragen en ten slotte zelfs wat achteruit te gaan
over de terugreis deed ik drie dagen en deze drie dagen zijn voldoende geweest om al de gewaarwordingen die at klanken en kleur in mijn gemoed hadden verspreid weer ineen te doezelen tot een doodsche wolkachtige massa
waarom zei ik ongevraagd we hebben platen bekeken als ik met een kennis soldaatjes had opgezet tegenwoordig heeft die aandrang om in de eenvoudigste omstandigheden van het leven iets anders dan de waarheid te zeggen marcellus emants een nagelaten bekentenis veel van zijn kracht verloren maar nog altijd ben ik trager in het geven van een juist relaas dan in het opdisschen van een fabeltje
weer schoof ik mooie argumenten vooruit als het niet willen huichelen van de ongeloovige de ontwijding van ons geluk door de onoprechte felicitatie's van nieuwsgierigen en zoo kreeg ik mijn zin al vonden de oude lui vooral mama me vreemder dan ooit en al vond zelfs anna het afwijkende van mijn gedrag kennelijk onplezierig
een kille preutschheid uitstraalden die elk zinnelijk verlangen tot een liederlijkheid maakte en ik had anna zelf maar aan te zien met haar neergebogen mondlijn haar opgetrokken neus haar gemarmerd vel en haar flets koude mij altijd voorbijkijkende
dag tot dag bleef ik op beterschap hopen en overtuigd van mijn gebrek aan geestdrift en takt deed ik herhaaldelijk pogingen om haar en mij te noodzaken tot een warmere intimiteit
totdat eindelijk op het concert haar eigen piano spel al mijn martelende aandoeningen nog eenmaal opzweepte tot de hoogste kracht en toespitste tot de uiterste scherpte
nadat ik ongeveer zoo maar langer en uitvoeringer was losgebrand met allerlei hatelijkheden aan het adres van de maatschappij en de maatschappelijke mensch die met onze quaestie niemendal te maken hadden besefte ik heel goed dat ik wat waarheden vermengd met sophismen ten beste gegeven maar bloemendael's vraag in t geheel niet beantwoord had
tot halfweg de middag kwam er volstrekt geen beterschap mijn wangen gloeiden mijn oogen staken mijn lippen beefden en schijnbaar onophoudelijk bezig voerde ik in waarheid niemendal uit
vrouwen zweefden voor mijn oogen en allengs verloren ze hun poëtische bekoring ik zag ze duidelijker en duidelijker in kleuren en lijnen tot het me eindelijk weer te moede werd als in mijn jonge morgenuren wanneer ik me zelf gemeen vond en slecht
u de theoloog eens met zijn eigen wapenen in het nauw brengen pas op meneer termeer t is gevaarlijk een wapen te hanteeren waarvan men de scherpte onderschat
maar vele jaren van aanhoudende zelfbeschouwing en zelfontleding zijn noodig geweest om me te doen begrijpen hoe i was opgegroeid en waarom i onuitroeibaar moest blijken
de grap was van korte duur het mooie kind deed vriendelijk genoeg en gesterkt zoowel door het besef van mijn superioriteit in stand als door het bewustzijn van de gangbaarheid van mijn bedoelingen overwon ik vrij gauw mijn schroom maar het bleek even gauw dat ik voor één keer mijn krachten flink had overschat
toen begon ze hysterisch te gillen ik belde de andere meid liep eer zij er was de kamer uit riep er is iets met mevrouw kom mee holde de trap op de slaapkamer binnen en
wie ooit een oogenschijnlijk gezonde man behept met ruimte vrees heeft zien verbleeken duizelig worden en neerstorten alleen omdat hij een plein wilde oversteken en dus volvoeren wat de meeste menschen van de zwaksten en de stompzinnigsten tot de sterksten en de hoogstontwikkelden toe
is t een eigenaardigheid van mij alleen of kennen ook anderen de zonderlinge gewaarwording dat de tegenwoordigheid van een derde stel
waarom heb ik die zaligheid alleen in mijn droom gesmaakt waarom heeft nooit een werkelijke kus me de sensatie geschonken van deze gedroomde waarom heb ik alleen in droomen innig lief gehad alleen in droomen warme wederliefde gevonden
kijk emma was zeker lief en zacht en vol toewijding maar ze zag te veel tegen me op ze beschouwde me als een vader en voor mij was ze een kind
hij is bijzonder vriendelijk voor je geweest ik vind dat wij hem vr zijn vertrek wel eens ten eten mochten vragen mijn hoofd vol van mijn avontuur en weinig geneigd mijn tijd in beslag te laten nemen door die uitmuntende dominee
anderen waren minder dwaas en bleven marcellus emants een nagelaten bekentenis doorwerken die zijn er dan ook zeker doorgekomen en jij bent als een straal gezakt krek wat je verdient duidelijk herinner ik me op dit oogenblik een zeldzame behoefte gevoeld te hebben om eens de waarheid te spreken
geworden is tot de vrouw die t versmaadt zich uit te spreken en die alleen aanbiddend opziet tegen haar eigen voortreffelijkheid het duidelijkst toonde zij haar teleurstelling door het verzoek de voorgenomen reis te bekorten
en de kantere klonk het in mijn hoofd nu heugt me een mooie ochtend dat het na een lange rulle noordewindstijd weer lauw voorjaarsweer was de stille melkig blauwe atmosfeer trilde van melancholie
het gevolg was dat zij die avond wel een uur lang aan de piano bleef zitten allerlei stukken beginnend waarvan de technische moeilijkheden haar krachten te boven gingen en dat ik naast haar staande ten einde de bladen om te slaan een vertrouwelijkheid tusschen ons voelde ontstaan die me even gelukkig maakte als verbaasd
wat weet jij daarvan ik beweer niet te weten wat er bij jou omgaat je hebt altijd je best gedaan dit voor me verborgen te houden en ik erken graag dat het je gelukt is maar vertrouwen wekt vertrouwen en het omgekeerde is ook waar
de glanzige zij over de stoelen in het salon leek me te mooi om er op te gaan zitten de zware tapijten over de traptreden en in de eetkamer voelden te week aan voor gewone leeren schoenen het fijne porcelein kristal en damast blonk als werd het nooit door een vette saus of een wijndroesem verontreinigd
de wet de wet wat kan ik doen met die wet als jij niet wilt meewerken o je weet t wel dat ik in je macht ben en daarom juist treiter je me ze zei alleen zoo
was t te verwonderen dat zich in de onthouding en de dorheid waartoe anna me doemde een gloed in mijn zenuwen ophoopte die naar een uitweg zocht van mijn erotische droomen bleef een week weemoedige stemming me dikwijls dagen lang weer bij en op mijn wandelingen keek ik uit nar mooie oogen waarin ik zou willen staren
was t een ware verademing eindelijk eens genoten te hebben en te mogen denken zoodra ik wil geniet ik weer zeker was carolien reeds omdat ik ze betaalde niet de ideale vrouw die zoowel de nuchtere sensualist van s morgens als de overspannen dweper van s avonds in me bevredigen kon
ik ben eigenlijk gekomen om eens ja om eens met je te praten hè zie je ja dat is nu eigenlijk niet meer zoo noodig ofschoon naar anna vandaag ja dat is best t was mijn plan
drongen in me als een heerlijk ontzenuwend vergift een wellustige loomheid doorsijpelde mijn spieren doezelde mijn felle gedachten ineen tot parelgrijze visioenen van liefde en genot
teruggekeerd in mijn hôtelkamertje besefte ik duidelijk mijn onmacht om een enkele stap te zetten die me tot de verwezenlijking van mijn droombeelden kon doen naderen mijn hoop bleef dus gevestigd op het toeval
rood of port mijn antwoord luidde rood en zwijgend met neergeslagen blik bood anna me het gevulde glas op een blaadje aan een oogenblik was t me of die neergeslagen oogen zeiden je bent een gemeen mensch iets waarnaar ik niet durf kijken maar die indruk hield niet lang stand
onderstusschen was de leeftijd voor me genaderd waarin de vrouw haar invloed begint uit te oefenen op ons denken en handelen liever zou ik neerschrijven ik werd man maar het komt me voor dat ik eigenlijk altijd een schuchtere onhandige jongen ben gebleven het levenslustige krachtsgevoel dat zoo dikwijls in overmoed ontaardt heb ik nooit gekend
al mijn redeneeringen over het ontbreken van bewijzen en de noodzakelijkheid om me te beheerschen vermochten niets alleen de tegenwoordigheid van een derde hield me genoegzaam in toom dwong me aan andere dingen te denken over andere dingen te praten
de gedachte van stand te houden kwan wel in me op maar ach zoo flauwtjes beneden gekomen keek ik een oogenblik verwilderd om me heen en toen zijn vierkant bruin gelaat boven eenige kleinere jongens in de deuromlijsting verscheen had ik ook in de verte een voortwandelende agent opgemerkt
was het personnage dat ik inderdaad vertoond had onder anderen aan mijn zweedsche maar een droevige caricatuur edoch naarmate ik vertelde en wijn dronk klom gelijk altijd mijn geloof in mijn pochende anecdoten en zeker zou ik diep verontwaardigd zijn geweest als vader moeder of dochter me ten slotte voor een leugenaar had uitgemaakt
was het visioen van een rustig huwelijksleven voor me opgedoemd gelukstralend en gezondheid wasemend gelijk de aanblik van een zonnig zuidelijk berglandschap opdoemt voor de oogen van een koortsige teringlijder in de kille grauwheid van een hollandsche novemberdag
keek ze me aan glimlachte naar ik meende minachtend werkte weer door en zei waarom zou ik spelen het antwoord verbitterde me erg ze wist immers dat ik van muziek hield wilde ze dan met alle geweld onze stille vijandigheid zooveel mogelijk accentueeren
wat een teleurstelling voor iemand die gerekend had op een warme angstig klemmende handdruk op een lange doordringende zich gevende blik op een exstatisch ineensmelten van twee emotie's op een samen omhoog zweven van twee zielen weggedragen uit het vijandige menschdom door de golvingen van een erotische muziek
onwillekeurig zeeg ik op de stoel neer maar de vrees voor een nadere ondervraging in dit vertrek naast anna's lijk benauwde me eensklaps zoo hevig dat ik weer oprees en hem verzocht naar mijn eigen kamer te gaan waar wij beter konden praten zonder een woord te spreken volgde hij me na
dan had zij haar plicht betracht en ten einde toe een mooie rol gespeeld ik nooit iets van haar begrepen haar nooit gegeven wat een vrouw toekomt en zou zij er bij zeggen ik heb me nooit beklaagd want alleen een dwaas spreekt als hij zeker is niet te worden begrepen
neen mannetje heusch niet als er geen scheveningen bestond en geen opera en als er geen rijtuigjes te krijgen waren en geen mooie kleertjes ja dan zou t nog wel gaan maar als carolientje van al die dingen profiteeren wil
natuurlijk had mijn schuwheid voor het fatsoenlijk en wellicht vormelijk gezelschap waarin ik terecht zou komen mij terstond de afzending van de brief doen berouwen maar toch gaf het besef van het kan niet langer zoo me de kracht om te volharden en nog eens te schrijven ik kom de zooveelste tegen half zes
als jongeling dat zij meer emotie's wisten te vinden als man dat zij tevreden konden zijn veel minder dan anderen had ik met mijn kenmarcellus emants een nagelaten bekentenis nissen of met ouderen omgang
ja maar juist daarom omdat je zoo dadelijk met dat antwoord klaar was heb ik je verzocht eens na te denken en nu vraag ik heb je nagedacht dat was niet meer noodig met bovenmenschelijke inspanning bedwong ik me genoegzaam om deze keer nog alleen te vragen dus
niemand heeft me later verteld wat er eigenlijk voor is gevallen ik heb ook de moed niet gehad er naar te vragen misschien is dus het ergste slechts een droom geweest maar in alle geval durf ik thans de weinige mij bekende menschen niet meer onder de oogen komen
al werd ik daardoor in mijn eigen schatting geen aardige losbol de mogelijkheid zoo iemand te schijnen in de oogen van anderen versterkte mijn zelfvertrouwen maar meneer bloemendael wat moet uw dochter wel van me denken
niets verried me wat ze daarop zeide een poos bleef t zoo stil als ware de kamer leeg toen sprak hij nog weer zalvend over een paar dagen zal meneer de kantere afscheid komen nemen van mevrouw termeer maar nu nu moeten onze zielen elkander vaarwel zeggen
voor t eerst hoorde ik deze naam uit anna's mond daar zij vroeger bijna nooit een boek las zelfs geen lichte roman moest ze de kennismaking met die oppervlakkige wijsgeer wel aan de kantere te danken hebben dus verdiepte ze zich nu om zijnentwil in min of meer
neen maar wie was die man ach die stomme meid het gaat je niet aan ik noem geen namen ik ben geen slet vraag maar niets t is toch vergeefsche moeite ga je nu heen
en dat juist terwijl anna bezig was haar afkeer van mij onder woorden te brengen het luisteren zonder te kunnen verstaan maakte me half gek van inspanning ik voelde mijn hart bonzen en t was of met elke slag het bloed alleen naar mijn hoofd opsteeg terwijl de rest van mijn lichaam gevoelloos werd en krampachtig verstijfde
getroffen door de tegenstelling tusschen haar zwager en mij begon zij allengs de ware termeer te onderscheiden die haar eenmaal met zulk een diepe weerzin vervullen zou de volgende morgen bleef ik in bed en liet me ziek melden
en toch behoefde ik voor mijn geluk zoowel de eene als de andere of zij t gemerkt heeft ik vermoed van ja het kan haar althans niet ontgaan zijn dat wij anders deden dan de meeste
ik zag die lang verdwenen gezichten en vertrekken en meubels terug ik hoorde weer die lang verstomde stemmen en geluiden ik voelde weer de streelingen van handen en blikken en de woeling van duizenderlei half vergane stil verkropte pijnlijke
ze heeft dit zeker vooraf gevoeld niet op mijn schoot zittend een arm om mijn hals niet met neergeslagen oogen en een van aandoening trillende stem niet blozend heeft zij de tijding me in het oor
anna had weer een tegenspraak bij de hand wanneer je geen kind meer bent dan heb je juist alle andere neigingen op zij gezet zegt feuchtersleben dat ook niet
en toen het meisje daarbij in lachen uitbarstte ontzonk me de moed tegen zijn onuitgesproken verdenking te protesteeren dus sloop ik maar beschaamd heen minder getroffen door de behandeling van de winkeljuf dan wel door het ontvangen bewijs van mijn volkomen gebrek aan takt
en ik vatte niet meer dat ik nog gisteren avond carolien had versmaad en van anna gedacht als zij van me af wil om met de kantere te kunnen trouwen dan zal ze nog eens voelen wie ze geminacht heeft
al gauw volgde mijn eerste vechtpartij beter gezegd mijn eerste botsing die op een vechtpartij had moeten uitloopen maar inderdaad iendigde met mijn vlucht geruime tijd had ik met instinctieve schuwheid alle grootere en forschere jongens weten te vermijden
ze ging nu moest de ontdekking komen ik hoorde haar stappen de trap op en het portaal overgaan toen volgde het kloppen op de deur marcellus emants een nagelaten bekentenis eens nog eens nog eens ze deed de deur open ze trad binnen
deze keer zag ik die avond voor me als een ondoorkomelijke verstikkende zwartheid die zich dreigend in het midden van de week verhief suze had met anna over mijn verleden gesproken ik wist dus ongeveer hoe de van swamelens me beoordeelden en wie weet dacht ik wat ze aan hun vrienden en kennissen hebben verteld
de flauwe oogen de bleeke wangen de magere armen hadden niet gelogen na een nacht van schriel afgepast genieten was ik zoo zwak van blik zoo licht marcellus emants een nagelaten bekentenis in t hoofd zoo gebroken in de lendenen als had ik deel genomen aan de grofste
de man behoorde kennelijk tot die half artistieke naturen welke de onbeschaamdheid het talent en de lust hebben andere menschen binnenste buiten te keeren bij mij leed hij telkens schipbreuk op mijn hardnek marcellus emants een nagelaten bekentenis kige geslotenheid en mijn gemakkelijkheid in het liegen maar desondanks besefte ik dat hij me allengs begon te doorgronden
ik beloofde er over te zullen denken en liep al gauw het huis uit even boos als verdrietig dat ook dit beetje geluk me telkens vergald werd en toen ik de volgende dag onverwachts terugkeerde om maar weer toe te geven en haar te verblijden met die tijding deed een nieuwe meid open die zei dat de juffrouw me niet ontvangen kon waarom niet
verhit door de wijn en de likeur had ik weinig lust me zoo ijzig bedaard terecht te laten wijzen en ik verzoek je vriendelijk voortaan in het bijzijn van derden je minachtende toon wat te matigen
na de dood van mijn vader werden mijn gedachten aanvankelijk van di punt afgeleid want ook mijn moeder stierf al gauw aan een longontsteking en dus stond ik eensklaps alleen op de wereld met de vrije beschikking over een inkomen van circa negenduizend gulden
zij beviel voorspoedig van een dochter het wurm leefde ruim anderhalf jaar gedurende deze anderhalf jaar is anna z angstig gelukkig geweest dat de stompste man begrepen zou hebben ze heeft vergoeding gevonden voor een groote teleurstelling
ik zag t toen echter in t geheel niet in en verbeeldde me dat alle moeilijkheden waren te overwinnen met de hulp van mijn zwager en geleidelijk later veel later
nu doemde de twijfel weer in me op net als marcellus emants een nagelaten bekentenis het denkbeeld van een kwaal in hem die gedroomd heeft gezond te zijn dat zij zich geen hoog ideaal van het huwelijksleven had gevormd is me naderhand wel klaar geworden maar wat doet de qualiteit van ons ideaal ter zake t is immers maar de vraag of wij ongeveer worden voldaan
waar het op een negatieve flinkheid aankomt op iets na te laten iets niet te willen kan ik wel zveel hardnekkigheid aan de dag leggen dat ik zelf geloof begin te slaan aan een late ontwikkeling van mijn moed
aan de andere kant moeten we in ons engagement toch warm zijn toch vrijen toch zoenen toch pakken niewaar houd t me ten goede maar ik vind die opvatting gemeen ik walg van elke dwang waaronder een natuurlijk waar zuiver gevoel verstikt
neen ik geloof dat ik je nu beter ken en dan we zijn allebei veranderd menschen veranderen altijd door de een gaat vooruite de ander achteruit ouder worden we allemaal maar ik klaag immers niet dat is t juist de gewone minachtende schouderophaling bleef niet uit
de tirade was er nauwelijks uit of ik voelde al dat het beter zou geweest zijn met wat tranen voor den dag te komen en me te beperken tot het verwijt dat t onmenschelijk was mijn verdriet nog te verscherpen door dergelijke hardvochtige aanmerkingen nu stond hij op en antwoordde op een koud hooghartige toon
als je wijzer meent te zijn dan je vader die zooveel ouder is ga dan je gang ik zal t me niet meer aantrekken ik heb voor je gedaan wat ik kon nu moet je t maar zelf weten wie niet hooren wil moet voelen liefde hebben we van jou toch evenmin genoten als vertrouwelijkheid
je hoeft me daar nu niet dadelijk op te antwoorden maar ik raad je wel aan de zaak eens ernstig te overwegen bij gelegenheid spreken we dan nader ik was de kamer nog niet uit toen haar antwoord me naklonk doe wat je goedvindt ik ben me bewust in de vervulling van mijn plicht nooit te kort te zijn geschoten en dat zal ik ook in de toekomst niet
waarvoor het omhulsel te eng werd een vuurzee die los wilde barsten en weggolven gelijk een vernielende lavastroom die opkookt in de zwarte diepte van een berg ik voelde me stapel gek worden en voor een paar minuten ben ik ook zeker krankzinnig geweest
dat moet ik immers wel gelooven maar u moet niet denken dat ik van iets zekerheid heb anna was van een geslotenheid die op zijn zachtst uitgedrukt heel grievend voor me was
liefde had ik nooit voor mijn ouders gekoesterd daar hadden zij t niet naar gemaakt en daar hadden ze mij niet naar gemaakt maar nu was zelfs marcellus emants een nagelaten bekentenis de alledaagsche gewoonte vriendelijkheid in stille vijandigheid omgeslagen
omdat je t niet gewild of omdat je t niet gekund hebt misschien heeft de een of ander wel eens van je gezegd of geschreven dat je altoos je zoo bijzonder goedhartig menschlievend gul hulpvaardig weet ik wat al meer hebt betoond en dan heeft hij er zeker als een laatste pluimpje bijgevoegd de man zou niet anders kunnen handelen al zou hij ook willen
waar moest ik nu heen om de avonturen te vinden die me emotie's konden verschaffen naar de deftige table dhôtes waar t zoo stil was dat ik niet eens fluisterend mijn buurman om het zout durfde vragen
hun bijzijn werd me onuitstaanbaar maar toch was er iets bijzonders noodig om me tot het besluit te brengen houd op en ga heen eindelijk kwam dat bjzondere het kwam in de nacht
met een weeïg gevoel van minheid dat zich tot mijn eigen ergernis uitte in een stroom van overdreven dankbetuigingen en vleiende frasen verliet ik van swamelens huis en terwijl anna en ik ieder in een wagonhoek gedoken wakend en toch als bij afspraak zwijgend terugspoorden
de volgende morgen kwam de kantere terug nu met zijn dochtertje dus kennelijk door anna daartoe aangezocht en wederom aan het déjeûner vertelde ze me kennis te hebben gemaakt met dit kind
toch erkende ik niet dat vrees voor een gek figuur op het mij onbekende terrein de kerk en angst voor de vormelijkheid in een groot gezelschap van vrienden en kennissen mij zoo halstarrig deden weigeren
zeker had ik beter gedaan te spreken mij te verdedigen maar was t niet aan hen geweest te begrijpen hoe moeilijk me dit viel ik voelde me diep verongelijkt en kon het verbitterende tooneel niet van me afzetten
daar was t het tooneel van s nachts nu een blind stond half open overstraald door de witte dag de gasvlam brandde nog maar wierp geen schijnsel meer hier stonden de flesschen het groene gordijn was nog om de bedspijl geslagen
het eentonige stampen der treinen had de muziek in mijn gemoed overgalmd en door de afwisselende verlangens naar bevrijding uit de stoffige gevangenis naar stilling van honger en dorst naar uitrusting van het vermoeiende sporen werd de suizende holleid weer aangevuld
ik voelde mijn boosheid weer opborrelen als gasbellen in water dat begint te koken en ik besefte dat die boosheid ondanks mijn wapen nog altijd machteloos was indien anna niet tot een scheiding wilde meewerken
een poos redeneerde hij nu over de ouderliefde die volgens hem de mooiste en onbaatzuchtigste genegenheid was van het menschelijk hart ik stemde maar toe omdat ik nog geen woordenstrijd begeerde doch het lag mij al op de lippen te zeggen
het schermen met de wijsheid van anderen heeft me altijd geërgerd in anna vond ik t onuitstaanbaar terwijl de kantere haar vraag beantwoordde schonk ik bedaard wijn in zoodra hij uitgesproken had vroeg ik met een plagend lachje
het ware uw plicht geweest u zelf te verbeteren smaak in edelere genietingen te leeren krijgen heb ik t dan niet gewild niet vruchteloos beproefd temmen door dwang d i mishandelen door overmacht laat zich menig dier
toch kon ik niet lang wachten eensklaps drukte mijn hand het knopje neer in de keuken rinkelde t en de meid verscheen ik waagde t niet haar aan te zien is mevrouw nog niet beneden
op een avond kwam er een brief uit davos aan anna's adres ze keek m vluchtig door zei even dat de kantere en sofietje goed overgekomen waren en borg het epistel in haar zak
op de trap schoten zola's woorden me even door het hoofd quels gredins que les honnêtes gens boven aarzelde ik een oogenblik ging toen zonder te weten waarom naar links in plaats van naar rechts greep als een gesuggereerde de kruk van haar kamerdeur aan draaide en
ik kon me vast voornemen onder nieuwe makkers niet langer schuw tegenover nieuwe meesters niet langer wantrouwend te zullen zijn de invloed van de nieuwe omgeving was integendeel dat ik nog angstvalliger nog achterdochtiger nog weifelender nog bescheidener werd
alsof t zoo afgesproken ware namen anna en ik eigenlijk alleen afscheid van sofietje die zeer blij was op reis te gaan en er dus niet veel weet van had dat zij haar nieuwe en liefste vriendin moest verlaten
en nu voelde ik me op z'n best als in een kerk onder geloovigen de plechtigheid deed me aan maar me meeslepen zooals i anderen meesleepte me voor een poos aan het aardsche ontrukken neen dat vermocht i niet
het oordeel van een paar meesters namen ze grif over zonder zelfs op de inval te komen dat een vader en een moeder beter dan vreemden in staat moesten wezen hun kind te beoordeelen
dat zij er in een elegant toilet dubbel bekoorlijk uitzag was me intusschen niet ontgaan en toen alle geluiden het gonzen der stemmen het schetteren der lachjes het galmen der stappen het ruischen der japonnen
een lange stilte nu zag ze t ze keerde terug haastige dreunende schreden ze rende de trap weer af stormde de kamer in meneer mevrouw o god wat ben ik geschrokken wat ben ik geschrokken
anna kleurde en wierp me een verontwaardigde marcellus emants een nagelaten bekentenis blik toe zij schaamde zich zeker over zulk een taal tegenover een gewezen predikant die bovendien op dit oogenblik mijn gast was
galmde ik in de eenzame stilte van het bosch uit al die mooie dingen zijn toch lak is er één mensch om een andere reden kuisch dan omdat t hem voor de onkuischheid aan moed of aanvechting ontbreekt
ik verbood wie ook bij me toe te laten en zoo dikwijls de meid de deur achter zich dicht trok draaide ik de sleutel tweemaal in het slot om dan hoorde ik haar de trap afdalen luisterde tot alles weer stil was en riep uit ik heb haar vermoord vermoord vermoord
en t ergste was dat ik niet eens meer als vroeger een glas sherry of jenever naar binnen durfde slaan om me zelf moed te geven ik weet immers bij ondervinding dat juist drank me mededeelzaam en openhartig en gemoedelijk maakt
bovendien ik was t niet gewend toegelachen te worden en toen ze plotseling kleurend de oogen weer nedersloeg maakte een en ander de indruk op me of ze een soort zwijgende liefdesverklaring aflei
eindelijk vond ik bij toeval op een van mijn omzwervingen een publiek huis en met het genot dat me daar werd geboden stelde ik me eenige uren tevreden het walgde me al minder dan vroeger
leerden ze elkander beter kennen dan zou nog nooit had ik hem zoo hooren hakkelen nu viel anna hem in de rede ach ik ken willem maar al te goed toen wij trouwden ja toen als iemand me toen eens had gezegd dat hij eigenlijk heel anders was dan hij zich voordeed
zij had mijn onbescheiden kijken niet kwalijk genomen dit gaf me de moed wat verder te gaan dat komt omdat ik nog nooit zulke mooie handen gezien heb je bent heelemaal zoo mooi mina
met welk een blijdschap zou ik dan ook eens minachtend neerkijken en me gerechtigd achten tot de daden waarvan ik reeds voelde dat ik ze in alle gevalle zou begaan toch had ik tegelijkertijd lust anna eenvoudig te bevelen die man niet meer te ontvangen
een lustig heer hoor ja ja altijd even uitgelaten hè ten minste in zijn goede tijd naderhand nu ja boontje komt om zijn loontje hè maar aardig ja ja en succes bij de vrouwen althans bij sommige
ik haar beeld mij weer voor oogen te stellen dan meen ik nu haar gelaatskleur eer voos te moeten noemen en haar ronde vormen niet te kunnen toeschrijven aan een gezonde ontwikkeling wat hiervan zij in een nauw aansluitende jersey trokken haar gevulde armen haar zware boezem en vooral haar mollige handjes mij onweerstaanbaar aan
elke poging om te volharden greep mij zoomarcellus emants een nagelaten bekentenis danig aan dat ik slechts uitputting geen bevrediging kon vinden in de overwinning van hinderpalen weinig dingen hebben mij in mijn jongelingsjaren meer verbaasd dan de ambitie van mijn medescholieren om elkander de loef af te steken
om te doen begrijpen hoe verschillend ik me zelf voorkom van de overgroote meerderheid der menschen is t niet genoeg dat mijn bekentenis aanvangt met de dag waarop ik mijn overleden vrouw leerde kennen ik moet opklimmen tot de eerste ervaringen die mij mijn duister binnenste ontsluierden
te amsterdam aangekomen namen wij kamers in marcellus emants een nagelaten bekentenis hetzelfde huis en nu woei de lust me aan om in de morgenuren die ik eenzaam moest doorbrengen ook een studievak ter hand te nemen misschien was dit het uitvloeisel van een onberedeneerde vrees dat het overwicht op van dregten me ontglippen zou indien ik me op intellectueel gebied niet wist te doen gelden
ik begrijp t maar wat moet er dan toch gedaan worden marcellus emants een nagelaten bekentenis weer volgde een pauze toen keek hij me nogmaals scherp in de oogen en vervolgde
ik aan wie alles sidderde bij de vreedzaamste aanraking met een andere menschelijke natuur ik die alleen in staat ben iets na te laten op te geven niet te willen kon ik me zelf geschikt verklaren voor de een of andere taak om werk marcellus emants een nagelaten bekentenis bij iemand aankloppen een verantwoordelijkheid op mijn schouders nemen
ik had wat geld en was aan niemand rekenschap verschuldigd dat ik dus voor van dregten betaalde die veel meer behoefde dan hij kreeg leek me natuurlijk me nu echter ook nog te laten plukken door een paar heertjes die wat routine voor levenswijsheid houdend bluffend op me neerzagen dat ging te ver
ik zei nog altijd niets ik wist ook niets te zeggen maar eindelijk keek hij me weer aan en vervolgde u blijft nog de hoop op een kleine plaatsvervanger ik zou alles verliezen en voor altijd
weer begon mijn hart heftig te bonzen terwijl mijn lippen zoo droog werden als gloeide de koorts in mijn bloed daar stond ze tegen de muur geleund een lichtende vlek van blauwe zij blanke huid en blond haar op een dofroode achtergrond
erger je niet aan dat woord het is volmaakt juist jou plichtbesef mag vinden dat de ontrouw van een vrouw pas begint op het oogenblik dat zij met een andere man wegloopt of enfin je begrijpt
wij menschen hebben elkaar noodig en moeten elkaar dus ontzien al stamde je ook af van alexander de groote en kon ik je het fortuin van een rothschild nalaten dan zou je nog verstandig doen met vriendelijk en voorkomend te wezen
dan dacht ik er over wat ik doen zou als anna eens stierf en me weer vrij liet vrij als vroeger ze hinderde me nu zooals een leelijkheid zooals geldgebrek zooals een begane dwaasheid iemand hindert de zaak op zich zelf is te dragen doch als die hinderpaal eens niet bestond hoe goed zou alles dan nog kunnen worden
ik zag ze in de restaurant's elkander opwinden door vurige wijn en dartel gepraat totdat ze in een zalige bedwelming het gonzen van de menigte niet meer gewaar werden
u weet ook welk een groot geluk het is een vrouw te bezitten die niets voor zich zelf begeert maar opgaat in de marcellus emants een nagelaten bekentenis man die zij lief heeft of het zijn niet altijd de slechtste huwelijken waar man en vrouw zich weinig met elkander schijnen te bemoeien
indien ik eens naar zwitserland trok het land waar elk jaar duizenden vreemdelingen samenkomen die niets verlangen dan plezier zou t niet te verwonderen zijn als ik daar hetzij in de hôtels
geërgerd droop ik af en vroeg de volgende morgen wat of die manier van doen beduidde koud verbaasd keek ze me aan welke manier wel dat afsluiten van je
ik wilde een zuivere toestand en die mocht anna me niet weigeren als ze ten minste naar waarheid een fatsoenlijke vrouw verlangde te heeten was ik eenmaal weer vrij dan zouden mijn daden zooal niet te rechtvaardigen ten minste te verontschuldigen zijn en niemand het recht meer hebben er me rekenschap van te vragen
als een schat waarvan alleen anna zou afweten maar waarvan zelfs zij de naam niet uit zou spreken had ik t in het diepste duister van mijn ziel willen bewaren en koesteren nu leek t me ontwijd door de ruwe openbaring verflauwd door het medeweten van derden
een poos stoeiden en schreeuwden de jongens nog om ons heen toen kwam één van de bende op de inval naar een lagere barg te gaan om eieren te zoeken en terwijl zij langs de steile rand afgleden werd het stil en eenzaam onder het lage donkere dak
zoo'n kring was niet althans voor mij niet te vinden misschien had ik haar ten naastenbij in nice en andere dergelijke plekken kunnen verschaffen wat ze wenschte indien ik maar wat minder menschenschuw en onhandig ware geweest
zij echter greep mijn arm om rond te kijken op de smalle bergrug en toen doorleefde ik eenige heerlijke oogenblikken vol zegevierende vreugde zij vroeg me naar de namen der sneeuwtoppen deed vruchtelooze pogingen ergens interlaken in t gezicht te krijgen en klemde zich aan me vast zoodra zich een steile helling