AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en de zachtmoedige woorden des grijsaards gij hebt mij beloofd een eerlijk man te worden ik koop uw ziel ik verlos ze van den geest des verderfs
een paard dat twintig uren in een dag aflegt drommels hernam de vlaming twintig uren ja voor een cabriolet ja
eenmaal zullen zij in de hoogste zijn dit leven heeft een volgenden dag in de eerste dagen was fantine zoo beschaamd geweest dat zij niet had durven uitgaan
de man zou in wanhoop gestorven zijn de dood was voor hem een afgrond aan welks rand hij stond en met vreeze terugdeinsde
aartsbisschop van amasie het bisdom lyon bestuurde de kwestie van het dappendal ontstond tusschen zwitserland en frankrijk door een memorie van kapitein dufour die thans generaal is
genlis prins aartsbisschop van embrun antoine de mesgrigny kapucijn en bisschop van grasse philippe de vendôme groot prior van frankrijk abt van
tijdens haar geboorte bestond het directoire nog zij had evenmin een familienaam als familie ook geen doopnaam want de kerk was er niet meer
waartoe bevond zich dit wagenstel te dezer plaatse op de straat vooreerst om de straat te versperren ten tweede om verder te roesten
want zij werkten te zamen om slechts één kaars voor haar beiden noodig te hebben vond zij fantine bleek en koud op haar bed zitten zij had zich niet te slapen gelegd haar muts lag op haar schoot de kaars had den geheelen nacht gebrand
de heer myriel wordt monseigneur bienvenu het bisschoppelijk paleis te d grensde aan het gasthuis het bisschoppelijk paleis was een groot fraai
het hospitaal was een eng laag gebouw van slechts één verdieping en met een kleinen tuin drie dagen na zijn komst bezocht de bisschop het hospitaal na dit bezoek liet hij den directeur verzoeken bij hem te komen
hij zwelgt het zilte water in de laaghartige oceaan wil hem met geweld verdrinken de onmetelijkheid speelt met zijn
zonder ons in kwestiën te verdiepen die slechts zijdelings betrekking op dit boek hebben zeggen wij alleen het zou schoon geweest zijn zoo monseigneur bienvenu niet royalistisch geweest ware
in den hemel zal meer vreugd zijn over het beschreid gelaat van één zondaar die zich bekeert dan over het witte kleed van negenennegentig rechtvaardigen
dat hij het was sinds langer dan vier-en-twintig uren had hij niets genuttigd hij was gekneusd door het schokken van het rijtuig maar hij voelde het niet hij scheen niets te voelen
toen deze van de landing te cannes sprak de keizer en niet bonaparte had gezegd het bevel tot gevangenneming werd dus uitgevaardigd de advocaat-generaal zond het met een bijzonderen ijlbode naar
daarop zich tot javert wendende zeide hij ik weet wat ge wilt javert antwoordde kom spoedig in den toon waarop hij deze twee woorden sprak
met de oogen onafgewend op hen gevestigd uit vrees van eenig ongeluk tevens met die dierlijke en hemelsche uitdrukking welke slechts aan moeders eigen is
eens zag de bisschop hem die aalmoes geven en zeide glimlachend tot zijn zuster zie mijnheer géborand koopt voor een stuiver den hemel
de zuster was niet met hem binnengegaan hij stond bij het bed met den vinger op de lippen als ware er iemand in de kamer wien hij het zwijgen gebood
op meer aan toen zag de meester hem schuw aan en duwde hem toe wacht u voor de gevangenis ook hier achtte hij zich bestolen
de knaap stond met den rug naar de zon gekeerd die gouden draden in zijn haar vlocht en valjean's woest gezicht met een bloedrooden glans kleurde
hij antwoordde ja goede vrouw ik wenschte een rijtuig te huren en schielijk voegde hij er bij maar men zegt dat er hier geen zijn
royer collard als een nieuwigheid aangeklaagd men kon nog aan zijn helderheid den steen herkennen waarmede men vr twee jaren onder den derden
derde hoofdstuk heldenmoed der lijdelijke gehoorzaamheid de deur werd met drift wijd geopend als door iemand die evenzeer kracht als stoutmoedigheid bezit
een man is t die op den openbaren weg op heeter daad van diefstal betrapt weinige schreden van een tuinmuur en met het gestolen voorwerp nog in de hand
een bekentenis van dit laatste punt zou stellig beter zijn geweest en hem de toegevendheid der rechters verworven hebben de advocaat had t hem aangeraden
zoo zat hij en zou misschien tot het aanbreken van den dag zoo gezeten hebben indien de klok niet éénmaal geslagen had
hij dacht aan niets anders dan om spoedig tot een einde te komen en met één tred was hij in de kamer in de kamer heerschte de volmaaktste rust
behoorde tot de gezworene hij zocht javert maar hij zag hem niet de bank der getuigen was achter de tafel van den griffier voor hem verborgen bovendien was de zaal gelijk gezegd is zeer flauw verlicht
zijn bliksemende geesel was een ruw verkondiger der waarheid wanneer hij zeide laat de kinderen tot mij komen maakte hij geen onderscheid onder de kinderen
de zaak was eenvoudig deze hij had mishaagd onder andere zonderlingheden zouden hem op zekeren avond dat hij zich bij een zijner voornaamste ambtsbroeders bevond deze woorden zijn ontsnapt
het werd opgemerkt dat zij dikwerf schreef in de werkzaal der vrouwen fluisterde men elkander toe dat fantine brieven schreef en iets aan de hand had
weerspannig tegen alle vermaningen van het verstand en de lessen der rede is en dat in welken vorm de omstandigheden zich ook voordoen heimelijk den mensch hond voor de tegenwoordigheid van de mensch kat waarschuwt en den mensch vos voor den
zijt gij t nog zei valjean en eensklaps opstaande doch den voet steeds op het geldstuk houdende riep hij wilt ge maken dat
zie riep zij daar is hij over den muur geklommen en in de straat cochefilet gesprongen t is afschuwelijk hij heeft ons zilverwerk gestolen
dat hij niet meer dezelfde man dat alles in hem veranderd was dat t niet meer in zijn macht stond te maken dat de bisschop niet tot hem gesproken en zijn hart niet bewogen had
inmiddels was de heer madeleine weer te huis gekomen van scaufflaire terugkeerende had hij een langeren weg genomen alsof de deur der pastorie een verzoeking voor hem ware geweest en hij die had willen ontwijken
en ging dadelijk naar bed zoo vermoeid was ze haar man sloeg haar zij is dood wij zijn niet zeer gelukkig geweest zij was een brave meid die niet ging dansen zij was zeer stil ik herinner mij nog een vastenavond
hij had zelfs nu en dan de industrie in andere arrondissementen weten te ondersteunen en te bevorderen alzoo had hij door zijn krediet en zijn geld
dit scheen te waarschijnlijker wijl de man godsdienstig was iets dat in dien tijd zeer gaarne gezien werd hij ging geregeld alle zondagen een mis hooren
men ziet men haast zich men steekt de hand uit om vast te houden wat voorbijvliegt iedere gebeurtenis is een kromming van den weg en eensklaps is men oud
en t bleeke gezicht der moeder schitterde van blijdschap ach zeide zij hoe gelukkig zal ik zijn wij hebben gezegd dat zij niet beterde
maar als men er voor staat is de schok geweldig men moet beslissen en partij voor of tegen kiezen eenigen bewonderen gelijk de maistre anderen vervloeken gelijk
in dien leeftijd zijn de vleugels nog niet uitgevallen de heer madeleine bezocht haar tweemaal daags en telkens vroeg zij hem zal ik spoedig mijn cosette zien hij antwoordde dan misschien morgenochtend zij kan elk oogenblik komen ik verwacht haar
hij deed denken aan een bagno maar aan een bagno van cyclopen en reuzen en scheen vroeger een monster gekluisterd te hebben homerus zou er polypheem en shakspeare caliban in geklonken hebben
t is met zulk een goedheid dat de maatschappij in wanorde komt mijn hemel t is zeer gemakkelijk goed te zijn maar t is moeielijk rechtvaardig te wezen
en den beschuldigde als in een donderwolk hulde bewoog deze langzaam het hoofd rechts en links als een soort van somber en zwijgend protest waarbij hij zich sinds den aanvang der debatten bepaald had
zij was blozend als een roos en scheen zeer gezond men zou in de roode koontjes die er zoo frisch uitzagen als appelen hebben willen bijten
een ernstig en bekoorlijk schouwspel zijn geweest gelijk alle oude lieden en de meeste denkers sliep hij weinig zijn korte slaap was echter vast des morgens vroeg gaf hij zich een uur aan zijn overdenkingen over
maar die dingen zijn voor mij te hoog ge begrijpt voor onze soort hij deed midden in het bagno de mis en hij had een spits ding van goud op het hoofd het glinsterde in de middagzon
de moeder betaalde de vijftien francs van jaar tot jaar werd het meisje grooter maar ook haar ellende zoolang cosette klein was
naturelletje à l'enfant verborgen magloire had een schrander levendig en goed gezicht de beide hoeken van haar mond die niet op gelijke hoogte waren en de bovenlip die dikker dan de onderlip was
er waren rechten en beginselen ik heb ze verkondigd en beleden de vaderlandsche bodem werd overheerd ik heb hem verdedigd frankrijk was bedreigd ik bood mijn borst aan ik was niet rijk nu ben ik arm
men verhaalde dat hij met zeer weinig geld in de stad was gekomen hoogstens met eenige honderd francs uit dit kleine kapitaal in den dienst gesteld van een vernuftigen geest vruchtbaar gemaakt door orde en overleg
op den schoorsteenmantel stond een koperen vroeger verzilverd crucifix op kaal zwart fluweel in een vergulde houten lijst
dat het ten eerste zelden gebeurt dat men letterlijk van honger sterft dat ten tweede gelukkig of ongelukkig de mensch zoodanig is geschapen dat hij zedelijk en lichamelijk veel en lang lijden verduren kan zonder te sterven
eensklaps trad een man van hooge gestalte uit het gedrang greep de vrouw bij haar satijnen keurs dat met slijk bemorst was en zeide barsch volg mij
het een vr het ander mijnheer de maire zei de vlaming met een plompen lach nu ja wil mijnheer de maire ze van mij koopen neen maar men weet niet wat gebeuren kan
en binnensmonds mompelde hij verklikker ja van het oogenblik af dat men van de politie misbruik maakt is men niet meer dan een verklikker
deze eetkamer was een langwerpig vertrek met een schoorsteen met een deur aan de straat zooals gezegd is en een raam dat in den tuin uitzag
t is alsof sommige menschen een wezenlijk dierlijk instinct bezitten zuiver en onbedorven als ieder instinct dat sympathie en afkeer schept vaak op jammerlijke wijze het eene karakter van het andere scheidt
dit alles werkelijkheid vol spookbeelden droombeelden vol werkelijkheid hadden eindelijk zijn ziel in een schier onbeschrijfelijken toestand gebracht
tot zeshonderd dertig of veertig duizend francs vierde hoofdstuk de heer madeleine in
het feit den diefstal de overklimming alles ja zelfs zijn naam zijn identiteit loochent behalve honderd andere bewijzen waarop wij niet terug willen komen zijn er vier getuigen die hem herkennen
zij las nooit een ander boek dan haar met groote letters gedrukt latijnsch getijdeboek zij verstond geen latijn maar zij verstond het boek
een oogenblik daarna sloeg de bisschop bevroedende dat de tafel gedekt was en zijn zuster hem misschien wachtte het boek dicht stond op en trad de eetkamer binnen
toen hij grooter werd dacht hij uit de maatschappij te zijn gesloten en wanhoopte er ooit in terug te keeren hij maakte de opmerking dat de maatschappij onverbiddelijk twee klassen van menschen uitsloot hen die haar aanranden en hen die haar bewaken
in october werd hij ontslagen hij was er in gekomen wijl hij een vensterruit gebroken en een brood gestolen had
men zal er bij zijn ten tweede is de cabriolet voor mijnheer den maire ja kan mijnheer de maire rijden ja nu mijnheer de maire moet alleen en zonder bagage reizen opdat het paard geen te zware vracht hebbe
het doel waarnaar ik zoovele jaren streef de droom mijner nachten het voorwerp mijner gebeden tot den hemel mijn veiligheid ik heb ze verkregen god wil het zoo ik mag mij niet tegen gods wil verzetten en waarom wil god het
deze ruime slechts door een enkele lamp verlichte zaal in het voormalige bisschoppelijke paleis diende tot wachtkamer of voorzaal een op dit oogenblik gesloten vleugeldeur scheidde haar van de groote zaal waar het gerechtshof zitting hield
zijn zuster had een lijfrente van vijfhonderd francs die in de pastorie voor haar persoonlijke behoeften voldoende was myriel ontving als bisschop van den staat een inkomen van vijftien duizend francs denzelfden dag waarop hij het hospitaal betrok
hij geeft alles wat hij heeft aan de armen en zieken wij zijn dus steeds schraal bij kas des winters lijden de armen hier veel en moet men voor de ellendigen wel iets doen
door de ziekelijke voorstellingen zijner onvolmaakte natuur en van zijn gedrukten geest gevoelde hij duidelijk dat iets ontzettends op hem lag zonder te weten wat
over de vlakte rond zijn blikken naar al de punten van den horizon wendende en bevende als een gejaagd hert dat een schuilplaats zoekt hij zag niets het werd donker de vlakte lag koud en onduidelijk voor hem
zoo doolde hij een ganschen ochtend zonder gegeten te hebben of honger te gevoelen in zijn geest verdrongen zich een menigte nieuwe gewaarwordingen
en deze merkte op dat mijnheer de maire de pastorie voorbij zijnde een oogenblik stilstond toen terugkeerde tot aan de deur der pastorie haastig de hand aan den ijzeren klopper legde
moet ik wel haar geheele hart bezitten haar gedachten te aanschouwen in de plaats van haar lichaam de trouw van zulk een wezen door haar verzaking van de wereld bevestigd te zien
t is ook goed dat zulk een oogenblik getuigen hebbe men heeft zijn kleine wenschen ik had zoo gaarne tot aan den dageraad willen leven maar ik weet dat mij nauwelijks nog drie uren overblijven
wat werd er van zijn zuster wat werd er van de zeven kinderen wie bekommert zich hierover wat wordt van de bladeren des jongen booms dien men van den stam afzaagt
en zoo de mensch een pijnlijke plek heeft is t niet het beste medelijden die in t geheel niet aan te raken het scheen mij dat dit de heimelijke bedoeling mijns broeders was hoe het zij
ge kunt u niet verbeelden hoe sterk men aan kinderen gehecht is en zij zal zoo lief zijn ge zult zien wist ge welke kleine lieve vingertjes zij heeft o zij zal gewis fraaie handen krijgen
liegen is een volstrekt kwaad min of meer te liegen is onmogelijk hij die liegt liegt de geheele leugen leugen is het aangezicht des duivels de duivel heeft twee namen hij heet satan en logen
en bewijst dat aan dezen bisschop de verschillende kleine werkjes moeten worden toegeschreven die in de vorige eeuw onder het pseudonym van barleycourt verschenen
fantine was schoon zonder dat zij t zelf recht wist diepzinnige navorschers geheimzinnige priesters van het schoone die stilzwijgend alles met de volmaaktheid vergelijken zouden in dit naaistertje
ik ben een der meesters van den staat geweest de kelders der bank waren zoo vol geld dat men gedwongen was de muren te schragen wijl zij gevaar liepen door de zwaarte van het goud en zilver te scheuren en ik nam mijn middagmaal in de straat
waarom hangt gene donderdags nooit zijn sleutel aan den spijker waarom gaat hij altijd door nauwe stegen waarom verlaat mevrouw immer het huurrijtuig vr zij aan haar huis is gekomen
anders zou het monarchisch beginsel gekrenkt zijn geweest men twistte in den ministerraad over de vraag of men op de aankondigingen van franconi de afbeeldingen zou toelaten die de straatjongens deden
dat hij ditmaal moest overwinnen of verwonnen worden en dat de strijd een reusachtige en beslissende strijd begonnen was tusschen zijn eigene slechtheid en de goedheid van dezen man
onze eeuw eigene wijsbegeerte welke soms in eenzaam levende geesten ontkiemt opgroeit en zoo groot wordt dat zij er den godsdienst uit verdringt zoo vermelden wij wel uitdrukkelijk
daarna beminde zij insgelijks om te leven want ook het hart heeft zijn honger zij beminde tholomyès voor hem was t eene minnarij voor haar een hartstocht de straten van het
hij ging de deur uit die zich sloot gelijk zij geopend was want zij die iets verhevens verrichten kunnen altijd zeker zijn dat iemand onder de menigte hen helpen zal
hij zag twee roode sterren wier stralen op zonderlinge wijze in de duisternis nu eens korter dan weer langer werden daar zijn gedachten nog ten halve door den droom beneveld waren dacht hij
daarom trachtte ook geen enkele toekomst zich op dien eenzamen grijsaard te enten geen ontluikende eerzucht was zoo dwaas in zijn schaduw te willen groeien
voor het doffe glas om zoo mogelijk iets te kunnen zien de nieuwsgierigheid is even hongerig als de gulzigheid toen fantine binnenkwam zonk zij in een hoek bewegingloos en stom ineengedoken als een angstige hond
bracht hij de ongelukkige tot de overtuiging dat zij een mededingster had en dat de man haar bedroog nu ontstak zij hevig in jaloezie zij beschuldigde haar minnaar en bekende en bewees alles
toen ik gelukkiger was behoefde men maar in mijn kleerkast te zien om te weten dat ik geen behaagzuchtige onordelijke vrouw was ik had linnen veel linnen heb medelijden met mij mijnheer javert
ieder drukte ernstig een kus op het voorhoofd zijner minnares vervolgens gingen alle vier de heeren de een achter den ander naar de deur met den vinger op den mond
deze aloude verachting der vestalinnen voor de gevallen vrouwen is een diep instinct der vrouwelijke waardigheid de liefdezusters hadden deze verachting gevoed met de versterking welke de godsdienst er aan geeft
toen hij dezen keer terugkwam kon ik niet nalaten een weinig op hem te knorren ik deed dit echter onder het ratelen van t rijtuig opdat niemand mij zou kunnen hooren
en die aan den benedensten rand der maatschappij een styx plaatsen hij was ongevoelig ernstig streng een treurig denker
maar pas op dat t niet weêr gebeure zegt ge o t zal niet weder gebeuren mijnheer javert men moge mij nu doen wat men wil ik zal mij niet meer verroeren maar heden weet ge heb ik geschreeuwd omdat men mij kwaad deed
dit zeggende reikte hij den vreemde het opengevouwen papier dat uit de herberg naar t stadhuis was gegaan en van t stadhuis naar de herberg terug
ik zeg u dat ik niet gestolen heb en dat ik de oude champmathieu ben ik ben bij mijnheer baloup geweest ik heb een woonplaats gehad maar al uw malle praat verveelt mij eindelijk waarom vervolgt men mij als een wild dier
hij zette zich op een houten bank tegen een vermolmd hek neder en zag op naar de sterren door de takken zijner dwergachtige schrale
een verschrikkelijk leven voor zich zelven schijnt te hebben geput daarom was ook de indruk afgrijselijk en diep de bisschop scheen den dag na de terechtstelling en nog vele dagen later daarna zeer ternedergeslagen
en omhulden met majestueuzen stillen luister zijn wit haar zijn gesloten oogen zijn gelaat waarop alles van hoop en vertrouwen sprak
niemand kende den man t was duidelijk dat hij de stad slechts doortrok van waar kwam hij uit het zuiden misschien van de zeekust want hij kwam door dezelfde straat in de stad waar zeven maanden geleden keizer napoleon gepasseerd was
beschuldigde hernam de advocaat-generaal op strengen toon geef wel acht gij antwoordt niet op t geen u gevraagd wordt uw verwarring veroordeelt u t is duidelijk dat gij niet champmathieu heet dat gij de tuchteling jean valjean zijt
toen de zon naar het westen neigde en het kleinste steentje een lange schaduw gaf zat jean valjean achter een kreupelboschje in een rotsachtige zeer eenzame vlakte
de groote gevaren zetelen in ons wat is er gelegen aan wat ons hoofd of onze beurs bedreigt laten wij alleen denken aan t geen onze ziel bedreigt
ik geloof dat ik mij niet vergis en dit de namen zijn welke mijn broeder noemde toen richtte hij zich tot mij met de vraag hebben wij in dat land niet nog verwanten lieve zuster
en toen zij ouder werd had zij verkregen wat men de schoonheid van de goedheid zou kunnen noemen wat in haar jeugd magerheid was geweest
zij sleepte zich de handen wringend en op de knieën kruipend over den steenen vloer die door het slijk bemorst was dat vele voeten er hadden achtergelaten
een druk verkeer drong overal door en verspreidde een algemeene welvaart lediggang en armoede waren onbekend geen zak was zoo leeg of er was nog een weinig geld in geen woning zoo schamel of er was nog eenige vreugde
de zuster durfde haar niet toespreken van den kerktoren sloeg het kwart over drieën fantine zonk weder in het hoofdkussen zij zeide niets en begon het bedlaken weder te frommelen
en het scheen hem alsof hij in zijn binnenste in dat oneindige waarvan wij gesproken hebben te midden der duisternis en van het licht
hoe mijn vijf-en-twintig duizend francs inkomen hoe mijn paleis en mijn lakeien bewijzen dat medelijden geen deugd dat weldadigheid geen plicht is en dat niet onbarmhartig is geweest
een ware bolderwagen mijnheer zou verkeerd doen hierin te gaan zitten enz enz dat alles was waar maar die rammelkast deze
het blad t welk madeleine in de hand hield ontglipte zijn vingers hij richtte het hoofd op staarde javert strak aan en zeide op een onbeschrijfelijken toon ha
prins talleyrand groot kamerheer en de abbé louis aangewezen minister van financiën keken elkander aan als twee wichelaars
twintig personen herkenden hem en riepen uit één mond de heer madeleine elfde hoofdstuk
heeft zij de reis goed doorgestaan ach zij zal mij niet meer kennen de lieve kleine heeft mij in al dien tijd vergeten kinderen hebben geen geheugen t gaat hun als de vogels vandaag zien zij dit morgen dat en vergeten alles
de burgerij lachte hevig om die t in bezoldigde dagbladen hoonden veile schrijvers de ballingen van david had geen talent meer
door onaangename tooneelen te doen plaats hebben de voorzichtige burgers moesten dus zelve voor de politie zorgen en zich beschermen zij moesten zorgvuldig alles sluiten en grendelen
zoo een huisvader in den oogsttijd zijn zonen bij het leger en zijn dochters in de stad heeft dienen indien hij ziek of op eene andere wijze verhinderd is beveelt de pastoor hem van den kansel bij de gemeente aan
jean valjean ontroerde het gekners der deur klonk in zijn ooren schetterend en vreeselijk als de bazuin van het laatste oordeel
haar de keus latende tusschen den dood van haar kind en den dood van haar geweten wat zegt ge van deze tantalus foltering toegepast op een moeder
ik zal postpaarden nemen waar gaat mijnheer heen naar arras en wil mijnheer daar vandaag zijn zekerlijk met postpaarden waarom niet
t was overal feest waar hij verscheen als bracht hij bij zijn komst iets verwarmends en verlichtends kinderen en oude lieden kwamen aan de deur om den bisschop evenals anders om de zon
nu sloeg mijnheer madeleine de armen over elkander en zeide op een strengen toon zooals nog niemand in de stad van hem gehoord had
terwijl t hem zacht toefluisterde god is met u wij moeten hierbij nog opmerken dat de bisschop buiten en om zoo te spreken boven zijn geloof vervuld was van liefde
had zich de kamer van fantine doen wijzen door de argelooze portierster die gewoon was dat gewapende lieden naar mijnheer den maire kwamen vragen
wie is die dienaar vroeg mijnheer madeleine ik zei javert gij ik en wie is de overheidspersoon die zich over u te beklagen heeft gij mijnheer de maire
magloire heeft het geheele behangsel afgescheurd daar bevond zich iets onder mijn salon waarin geen meubelen zijn en waarvan wij ons bedienen
fantine was alleen gebleven toen de vader van haar kind vertrokken was deze scheidingen zijn helaas onvermijdelijk bevond zij zich geheel verlaten met minder gewoonte tot den arbeid en meer lust tot vermaken
men fluisterde ook dat hij onnoemelijke schatten bij laffitte had belegd en voegde er de bijzonderheid bij dat zij steeds onmiddellijk te zijner beschikking waren
een en ander gaat soms te zamen hij was in de gevangenis waar nieuwe misdrijven hem hadden teruggebracht een soort van oppasser zijn chefs zeiden van hem hij tracht zich verdienstelijk te maken
wil mijnheer zoo goed zijn mij te volgen t was dezelfde deurwaarder die hem een oogenblik vroeger den rug had toegekeerd en nu voor hem tot den grond boog
en hiervoor een geheele bevolking moeders vrouwen kinderen zou opofferen die arme kleine cosette die niemand anders dan mij op de wereld heeft en op dit oogenblik waarschijnlijk blauw van koude in t ellendig verblijf der
steeds zingende bleef de knaap nu en dan staan en speelde met eenige geldstukken die hij in de hand had en waarschijnlijk zijn geheele fortuin uitmaakten
maar men had hem zekerlijk onderzocht en hem zijn looper ontnomen dit punt is nooit opgehelderd geworden hij ging de trap op die naar zijn kamer voerde boven gekomen zette hij den blaker op de laatste
men moest hem zijn wil laten hij vertrok slechts van een kind vergezeld dat zich aanbood hem den weg te wijzen zijn eigenzinnigheid werd veel besproken en baarde bekommering in de streek
en zette er den blaker naast alsof zij hem verwachtte daarna ging ze weer zitten en begon weer te dommelen de arme goede vrouw had dit alles gedaan zonder dat zij t zelve wist
of voorts de gepleegde en bekende daad niet wreed en overmatig streng gestraft was of er niet meer verkeerds in de wet was ten opzichte der straf dan er verkeerds was geweest bij den schuldige in zijn misdrijf
dat ik als maire inbreuk op de politie heb gemaakt neen dat ge een gewezen tuchteling waart de maire werd doodsbleek javert die zijn oogen niet had opgeslagen vervolgde ik meende dit sinds lang had ik hiervoor redenen
mijn geld mijn zilverstuk mijn geld riep de knaap valjean scheen niet te hooren de knaap greep hem bij den kraag van zijn kiel en schudde hem heen en weder
de boeren in asturië zijn in de vaste overtuiging dat telkens wanneer een wolvin werpt er een hond onder haar welpen is die door de moeder wordt gedood wijl hij anders wanneer hij grooter werd de andere kleinen zou verscheuren
steeds at hij alleen met een geopend boek voor zich waarin hij las hij bezat een kleine uitgezochte bibliotheek hij hield veel van boeken
ja zeide zij hij heeft gelijk maar om welke reden behouden de thénardier's cosette zoo lang o zij zal komen eindelijk zal ik het geluk heel nabij mij hebben
hij was voor hem een vader een broeder een vriend bisschop alleen om hem te zegenen hij onderwees bemoedigde troostte hem
men riep hem toe vader madeleine kom er onder uit zelfs de oude fauchelevent zeide ga heen mijnheer madeleine gij ziet wel dat ik moet sterven verlaat mij gij zult u ook laten verpletten
alles is met haar gebeurd wat met haar gebeuren kon zij heeft alles gevoeld alles verdragen alles ondervonden alles geleden alles verloren
men kan ten aanzien der doodstraf eenigszins onverschillig zijn zich daarvoor niet uitspreken ja noch neen zeggen zoolang men geen guillotine heeft gezien
duidelijk ontdekte hij in de duisternis een onbekende een vreemdeling dien het noodlot voor hem aanzag en in zijn plaats in den afgrond stiet om dien afgrond te dempen moest er iemand in storten t zij dan hij of die andere
tiende hoofdstuk de ontwaking de klok der hoofdkerk sloeg twee uur in den morgen toen jean valjean ontwaakte
hij ging in dienst der politie en kwam er vooruit in zijn jeugd was hij in de bagno's van het zuiden geplaatst geweest voor wij verder gaan willen wij eene andere verklaring geven van het menschelijk gezicht dat wij zoo aanstonds aan javert toekenden
ik begrijp ge vreest voor opgewondenheid ik zal zoo lang wachten als ge wilt maar ik verzeker u dat het mij geen kwaad zou gedaan hebben mijn kind te zien ik zie haar toch en sedert gisterenavond verlies ik haar niet uit het oog
magloire heeft onder ten minste tien over elkander geplakte lagen behangselpapier schilderingen ontdekt die al mogen ze niet bijzonder fraai heeten toch zeer aardig zijn men ziet er telemachus die door minerva tot ridder wordt geslagen
en die aan anderen mede te deelen het bestaande was voor dezen goeden zeldzamen priester een gestadig onderwerp van droefheid die zoekt te vertroosten
een met haar begroeid en met bloemen bedekt hoofd geleek een ontelbare menigte verdrong zich steeds om de plant te bewonderen na de bezichtiging van dezen heester zei tholomyès
saint-simon destijds nog onbekend stelde zijn verheven droom te zamen in de academie der wetenschappen zat een beroemde fourier dien dit nageslacht geheel vergeten is
heeft een onvolledige stap misschien maar toch een verhevene zij heeft alle maatschappelijke vraagstukken opengelegd zij verzachtte kalmeerde bevredigde verlichtte de
ze kunnen haar terstond weder meenemen spreek gij zijt baas en zoo ge wildet hij nam haar hand en zeide
dat het hem door een ouden goeden priester was gegeven in wiens huis hij den nacht had doorgebracht nu begrijp ik het en ge hebt hem weer hier gebracht t is een vergissing
ik zei de knaap de kleine gervais ik ik geef mij mijn geldstuk weder als t u belieft neem uw voet weg als t u belieft
hij ging er evenwel heen zich met dergelijke gedachten bezig houdende legde hij de zweep over zijn paard dat in dien regelmatigen vasten draf bleef waarin
monseigneur mompelde de pastoor glimlachend het hoofd schuddend god of de duivel de bisschop zag den pastoor strak aan en zeide met nadruk god
de drommel waar kan mijnheer de maire toch heen willen gaan zij raadpleegden hij gaat naar parijs zei de vrouw ik geloof het niet hernam de man mijnheer madeleine had op den schoorsteen het papiertje laten liggen waarop hij cijfers had geschreven
hij richtte zich met den elleboog op vatte een deel van zijn wang tusschen duim en voorvinger zooals men wel onwillekeurig doet wanneer men vraagt en nadenkt en sloeg met al de kracht van den doodsstrijd zijn blik op den bisschop
mijn wil was goed en ik vond er werk men behoeft slechts te kiezen er zijn papiermolens leerlooierijen brandewijnstokerijen oliepersen groote fabrieken van uurwerken staal en
hij voldoet niet aan de voorgeschrevene belastingtermijnen en de staat verspilt veel geld aan vervolgingskosten en dwangmiddelen wanneer het werk overvloedig is wanneer het land rijk en gelukkig is wordt de belasting gereedelijk betaald en de staat heeft weinig kosten
en mijnheer de maire zich ontwijfelbaar versproken had of dacht hij dat tegenover de ongehoorde omstandigheden waarvan hij sedert twee uren getuige was hij tot een uiterst middel moest overgaan
en zonder iets van het gebeurde te begrijpen boek viii terugwerking eerste hoofdstuk
ik ben niet verstoord ik weet immers dat ik gelukkig zal worden den geheelen nacht heb ik witte dingen gezien en lieden die mij toelachten
sedert het borstbeeld des keizers van het legioen kruis verdwenen was kleedde hij zich nooit volgens het voorschrift om zooals hij zeide niet gedwongen te zijn dit kruis te dragen met eigen handen had hij eerbiedig
in den snoeitijd verdiende hij achttien stuivers daags daarna verhuurde hij zich als maaier als daglooner als stalknecht kortom voor al wat hij maar kon vinden zijn zuster werkte van haar kant insgelijks maar wat kon zij met zeven kleine kinderen doen
als iemand die bedaard wil zijn en moeite heeft zijn tranen te bedwingen ik heb alles gehoord ik wist niets van t geen gij gezegd hebt
het koffiehuis lemblin was vr den keizer en het koffiehuis valois daarentegen voor de bourbons men had den hertog van berry
in fantine's hart woelde echter een somber gevoel toen zij zag dat zij zich niet meer kon kappen begon zij alles wat haar omgaf te haten
magloire zeide hij breng mij een stoel mijn grootheid reikt niet tot aan deze plank een zijner verre verwanten mevrouw de gravin de
het is het pandemonium der sophismen het slagveld der hartstochten men doordringe op zekere oogenblikken het bleeke gezicht van een menschelijk wezen
dat de diefstal op den kleinen gervais gepleegd er hem terugbracht dat deze plaats hem zou wachten en trekken tot hij er was dat het noodlot dit onvermijdelijk wilde vervolgens overlegde hij bij zich zelven
t is dus een vrouw vroeg hij maar gewis de ongehuwde limosin wie meent gij anders o niets maar waarom is de zaal nog verlicht zoo de zaak geëindigd is
kon wel van jean mathieu zijn oorsprong hebben dat alles was waar vier getuigen hadden ook zonder aarzelen en bepaaldelijk dezen
en belastte er den inspecteur javert mede men weet dat javert terstond na de aflegging zijner verklaring naar m sur m was teruggekeerd
het bevel tot aanhouding door den advocaat-generaal onderteekend luidde aldus de inspecteur javert zal zich van den persoon van den heer madeleine maire van
in mijn geboorteplaats zijn de menschen zoo wonderlijk de goede god heeft mij tot uw huis gevoerd toen ik uw kleintjes zoo lief en zoo net en zoo tevreden zag heeft mij dit getroffen ik dacht
men meende dat cosette door haar moeder vergeten werd inmiddels eischte thénardier die op eene of andere bedekte wijze vernomen had dat het kind waarschijnlijk een onwettig kind was en de moeder het niet kon wettigen
zijn zuster hoorde hem zeggen arm dier t is zijn schuld niet waarom zouden wij deze beuzelingen van schier hemelsche
deze eenvoudige vraag van een oude vrouw door een kind vergezeld deed het zweet bij hem uitbreken hij meende de hand die hem had losgelaten weder achter zich in de schaduw te zien verschijnen gereed om hem te vatten
hij hoorde in de verte een klok slaan en vroeg den knecht hoe laat het was zeven uren mijnheer zei deze wij zullen te acht uren te arras zijn wij zijn er nog slechts drie mijlen af
dat mijnheer de maire vertrokken is t is waar dat het vinnig koud is had hij ten minste zijn mantel bij zich hij zal morgen hier zijn niet waar t zal morgen feest zijn
nu kregen haar dochters alleen de liefkoozingen cosette kon zich niet verroeren of een hagelbui van onverdiende hevige bestraffingen viel op haar hoofd neder
vr het venster hing een ouderwetsch gordijn van grove wollen stof welke zoo versleten was dat magloire ten einde de kosten van een nieuw gordijn te vermijden verplicht was een grooten naad in het midden te maken welke naad een kruis vormde
juist diegenen harer leden zoo behandelde welke bij de verdeeling der goederen door het lot het slechtst waren bedacht en bijgevolg het meeste recht op toegevendheid hadden
lag reeds verre achter hem hij zag t aan den gezichteinder licht worden hij zag zonder er op te letten al de koude gestalten van een wintermorgen voorbij zich
t geen de komediant molière niet had kunnen worden liet les deux philibert in den schouwburg van t odeon opvoeren op welks voorgevel nog de uitgewischte woorden
eensklaps zweeg zij dit deed hem werktuiglijk het hoofd opheffen fantine zag er verschrikt uit zij sprak niet meer zij ademde niet meer
de geest is ook een tuin zeide hij tegen den middag wanneer het weder fraai was ging bij uit en wandelde op het veld of in de stad
maar slechts een gereutel kwam uit haar keel haar tanden klapperden zij stak angstig de armen uit opende stuiptrekkend haar handen en tastte om zich als iemand die verdrinkt
het laatste dat de parijzenaars in ontsteltenis had gebracht was de misdaad van dautun die het hoofd zijns broeders in den vijver der bloemmarkt had geworpen aan het ministerie van marine begon men zich ongerust te maken
de bisschop geleidde zijn gast naar de alkoof waar een helder frisch bed was gespreid de man zette den kandelaar op een tafeltje nu zei de bisschop ik wensch u een goeden nacht morgen vroeg vr gij heengaat
hij had tot opzichtster dezer werkplaats een bejaarde dochter aangesteld welke hem door den pastoor was aanbevolen en wie hij zijn gansche vertrouwen schonk zij was inderdaad een achtenswaardige kloeke rechtvaardige eerlijke vrouw
een handvol sneeuw van de straat en stak haar die met een onderdrukt gelach snel tusschen de bloote schouders in haar kleed het arme meisje slaakte een gil draaide zich om sprong als een panter op den man toe drukte hem haar nagels in t gezicht
wie men helaas wat hij buiten de deur wilde houden was reeds binnengekomen wat hij wilde verblinden schouwde hem aan zijn geweten zijn geweten dat wil zeggen god
en sinds langen tijd dezen wilde in dienst der beschaving dit zonderling mengsel van den romein den spartaan den monnik en den korporaal
maar telkens had hij het geld aangenomen en aan de armen gegeven het fraaiste altaar zeide hij dan is de ziel van een getroosten ongelukkige die god dankt
voor t overige had hij een forsch schrander en treurig voorkomen zijn gelaatsuitdrukking was zonderling ze scheen op het eerste gezicht deemoedig maar ging ten laatste tot strengheid over zijn oogen vlamden onder de wenkbrauwen als een vuur in een
hij is in allen gevalle een soort van fortuinzoeker zooals men ziet had het oord hem veel hadden de armen hem alles te danken hij was zoo nuttig dat men hem eindelijk wel moest vereeren
en t is dus niet vreemd dat zij mijnwerkersgereedschappen in gebruik hadden zulk een werktuig was het nu dat hij in de rechterhand nam
ook ik heb mijn zieken vooreerst degenen welke zij hun zieken noemen en dan de mijne welke ik de ongelukkigen noem
waar zijn naam weldra zou klinken en waar zijn lot nu zweefde hij aanschouwde de wanden toen zich zelven verwonderd dat het deze kamer
kunt ge dadelijk dat wiel herstellen ja mijnheer wanneer kan ik verder reizen morgen morgen er is voor een dag werk aan heeft mijnheer haast
den wanhopige poogde hij tot kalmte te brengen en trachtte hem neer te zetten door op den onderworpen mensch te wijzen en de smart die een graf aanschouwt te veranderen in een smart die naar een ster opziet
tweede hoofdstuk scherpzinnigheid van scaufflaire uit de mairie ging hij naar het einde der stad bij een vlaming
waarschijnlijk een bijnaam samengetrokken uit voilà jean ziedaar jan jean valjean was een in zich zelven gekeerd karakter zonder juist treurig te zijn
hoe waarom riep madeleine wat beteekenen deze woorden wat bedoelt ge welke schuldige daad hebt ge jegens mij bedreven wat hebt ge mij misdaan welke grieven hebt ge tegen mij gij beschuldigt u zelven gij wilt ontslagen worden
tegen de cotyledonen als voor jussieu tegen linnaeus hij bestudeerde de planten niet maar beminde de bloemen
de stalknecht en de wagenmaker antwoordden te gelijk het hoofd schuddende neen madeleine gevoelde een onbeschrijfelijke blijdschap
de slecht bewaakte harten luisteren daardoor komen zij tot den val en men werpt steenen op haar men overstelpt haar met den luister van al wat onbevlekt en onbereikbaar is helaas wanneer de jonge maagd honger heeft
waken en bewaken hij had de rechte lijn gebracht in het kromste wat ter wereld is hij hield zich zelven overtuigd van zijn noodzakelijkheid van de nuttigheid van zijn ambt en was spion gelijk een ander priester is
en voor de reizen in het bisdom de vorige bisschoppen ontvingen die altijd t is waar gij hebt gelijk magloire zei de bisschop
dit woord mijnheer de maire maakte op fantine een zonderlingen indruk zij richtte zich eensklaps overeind als een spook dat uit den grond rijst stiet met beide armen de soldaten van zich ging recht op mijnheer madeleine toe
ik ik kan hem niet uitstaan antwoordde favourite op denzelfden toon haar vork weder opnemende hij is gierig ik bemin het heertje dat tegenover mij woont
al wat verheven groot en bekoorlijk in de menschheid is geweest en misschien ook buiten de menschheid heeft woordspelingen gemaakt jezus christus heeft op den naam petrus een woordspeling gemaakt mozes op dien van isaäk
verontwaardigd is men slechts wanneer men in den grond aan een of andere zijde recht heeft jean valjean gevoelde zich verontwaardigd
toen hij binnenkwam had hij zich voor mijnheer madeleine gebogen met een blik waarin noch wraak noch toorn noch wantrouwen lag en was eenige schreden achter den stoel van den maire blijven staan
het toeval wilde dat hij dien zelfden morgen den vreemdeling met het ongunstige uiterlijk tusschen bras d'asse en de naam is mij ontgaan ik meen dat t
wanneer ik boosdoeners en deugnieten bedwong en strafte zeide ik vaak bij mijzelven zoo gij zelf struikelt zoo ik u ooit op een misstap betrap houdt u dan stil
is onrustig dat van parijs is t niet t zijn allen kleine menschen men zou er twee op elkander moeten zetten sire om er één uwer grenadiers van te maken van het gepeupel der hoofdstad is niets te vreezen
in dat wintersalon was gelijk in de eetzaal geen ander huisraad dan een vierkante wit houten tafel en vier matten stoelen
in sommige oogenblikken vertoonde zij eensklaps een zweem van ernstige strenge waardigheid en niets was zonderlinger en treffender dan haar vroolijkheid zoo ijlings te zien verdwijnen
is t dan waar laat men mij los zeide hij op een gesmoorden toon als sprak hij in den droom ja gij zijt vrij verstaat ge t niet zei
een mageren hals uitstekende sleutelbeenen uitgeteerde leden een tanige huid en grijze plekken in haar blond haar
dikwerf verhaald heeft dat toen jean valjean fantine toefluisterde zij duidelijk op haar bleeke lippen en in haar strakke oogen een onbeschrijfelijken glimlach zag verschijnen
als de gelegenheid er zich toe had aangeboden zonder een oogenblik aan de gevolgen of aan de opgedane ondervinding te denken hij vluchtte onnadenkend gelijk de wolf die zijn hok open vindt het instinct zeide hem vlucht
wetten vooroordeelen menschen en feiten welker omtrekken hem niet duidelijk waren welker menigte hem verschrikte en dat niets anders was dan de wonderbare piramide die wij beschaving noemen
ha spreekt gij van ik verwachtte het gedurende vijftienhonderd jaar heeft zich een wolk saamgetrokken na vijftien eeuwen barstte zij los gij beschuldigt het
hij verklaarde voor zich zelven dat er geen evenwicht bestond tusschen het nadeel dat hij berokkend had en t nadeel dat men hem berokkende
zamen jaarlijks francs bedroeg van deze vijftienhonderd francs leefden de beide oude vrouwen en de grijsaard en wanneer een dorpspastoor te d kwam had de bisschop door de strenge zuinigheid van
magloire zei de bisschop dek voor nog een persoon de man deed drie schreden en naderde de lamp die op de tafel stond spreek zeide hij als hadde hij t niet begrepen hebt ge mij verstaan ik ben een galeiboef een tuchteling ik kom van de galeien
zoo juist ter snede als wilde zij ons door een ernstigen behendigen wenk tot nadenken brengen sinds bijna een half uur was de hemel
de oude vrouw welke haar om zoo te zeggen onderwijs in de armoede had gegeven was een brave ongehuwde vrouw marguerite genaamd wezenlijk deugdzaam en godsdienstig
één millioen achthonderd zeventien duizend met slechts twee de deur en het venster en eindelijk driehonderd zes-en-veertig duizend hutten met slechts één opening de deur
er heerschte daar zulk een onbestemdheid dat hij den vorm van geen enkel denkbeeld duidelijk zag hij zou zelf niet anders hebben kunnen zeggen dan dat t hem was of hij een geweldigen schok had ontvangen
nu doet hij gelijk de anderen en begeert equipage en extra rijtuig hij wil weelde ten toon spreiden gelijk de vorige bisschoppen
vijftien francs s maands zeggende dat het ding grooter werd en hoe langer hoe meer at en dreigende het terug te zenden
het gelijkt een soort van wezen dat sombere gedachten opwekt het is alsof deze stellage ziet deze machine hoort dit werktuig begrijpt dit hout dit ijzer dit touw een wil hebben
een oogenblik bleef hij op dit bed uitgestrekt zonder zich te kunnen bewegen zoo vermoeid was hij maar wijl de ransel op zijn rug hem hinderde en deze hem zeer geschikt voor een oorkussen kon dienen begon hij een der riemen los
zijn blik wendde zich niet van den grijsaard af het eenige wat duidelijk uit zijn houding en gelaat sprak was een zonderlinge besluiteloosheid t scheen alsof hij tusschen twee afgronden kiezen moest tusschen dien waarin men verloren gaat
de sergeant der wacht zette een brandende kaars op de tafel javert ging zitten haalde een gezegeld blad papier uit zijn zak en schreef
trad met fantine binnen en sloot de deur weder achter zich tot groote teleurstelling der nieuwsgierigen die op de teenen gingen staan en den hals uitstrekten
hoeveel geld hij ook ontving altijd kwam hij te kort hij bekromp zich derhalve nog meer volgens gebruik plaatsten de bisschoppen hun doopnamen aan t hoofd hunner mandementen en herderlijke brieven
kleine fraai besneden voetjes wonderbaar fijne leden en gewrichten blank vel dat hier en daar de blauwe zwelling der aderen vertoonde
vervolgens repliceerde hij zoo goed hij kon doch zwak wijl toch de grond blijkbaar onder zijn voeten was weggenomen
met zorg verzamelde hij alles wat de kerkvaders en leeraars over dit gewichtige onderwerp gezegd hadden zijn boek bevatte twee afdeelingen ten eerste de plichten van allen ten tweede de plichten van ieder naar de klasse waartoe hij behoort
de heer madeleine nam zuster simplicia ter zijde en beval haar fantine op een zonderlingen toon aan dien zij zich later herinnerde
het schavot is de medeplichtige van den beul het verslindt het eet vleesch en drinkt bloed het schavot is een soort van gedrocht door den rechter en den timmerman vervaardigd een spook dat uit den dood die het gegeven heeft
met een ernstig gelaat was javert een dog glimlachend was hij een tijger overigens was zijn schedel laag zijn kaken waren breed zijn haar bedekte het voorhoofd
de plichten van allen zijn de groote plichten zij zijn vier in getal mattheus wijst ze aan plichten jegens god
hij is nergens bang voor zelfs niet des nachts dit noemt hij zijn dapperheid hij wil niet dat ik mij om hem beangstige evenmin als
champmathieu hoe langer hoe meer verwonderd hij was t inderdaad de lamp van den griffier bescheen zijn gelaat hij had den hoed in de hand zijn kleeding was in volkomen orde
het bisdom digne is zeer moeielijk te bereizen er zijn weinig vlakten en veel bergen schier geen gebaande wegen gelijk reeds gezegd is twee-en-dertig pastorieën één en veertig vicariaten en tweehonderd
een kille wind verhief zich en gaf aan t geen hem omringde een akelige beweging het struikgewas sloeg zijn kleine dunne takken met onbeschrijfelijke woede als dreigden en vervolgden zij iemand
men weet niet recht meer wat hem aanleiding om naar parijs te gaan onder de invloedrijke personen die hij in het belang zijner gemeenteleden moest spreken behoorde ook de kardinaal fesch
maar somtijds gebeurde het dat er twaalf bezoekers waren alsdan verheelde de bisschop de verlegenheid waarin hij zich bevond des winters door voor den schoorsteen te blijven staan en des zomers door in den tuin te wandelen
een protest voorkomen en zijn schuldbekentenis kunnen voldoen de volgende maand was er weder geldgebrek de vrouw ging naar parijs
fantine dacht mijn kind lijdt geen koude meer ik heb het van mijn haar gekleed zij zette een mutsje op dat haar geschoren kruin bedekte en waarmede zij nog schoon was
zal t lang duren eer men t heeft men is naar den naasten smid gegaan maar er zal wel een kwartier uurs meê heengaan een kwartier uurs riep madeleine het had den vorigen dag geregend de grond was doorweekt de kar
bij de naam is mij ontschoten in hechtenis genomen er was gestolen over een muur geklommen er waren takken afgebroken
zoodanig was de toestand in het oord toen fantine er wederkeerde niemand herinnerde zich haar meer gelukkig was de poort der fabriek van den heer madeleine voor haar als het gezicht van een vriend
ik weet wel dat ik mijn tanden niet meer heb ik stoorde er mij niet aan maar dacht dit is een mijnheer die zich vermaakt ik was fatsoenlijk jegens hem en zei niets
dat hij in allen geval een keus moest doen tusschen uitwendige deugd en inwendige schande of tusschen inwendige deugd en uitwendige schande
de vrouw een treurige opgeschikte schim die heen en weer in de sneeuw ging antwoordde hem niet sloeg zelfs geen blik op hem
na de afschuwelijke donkere plaats te hebben verlaten die men het bagno noemt had de bisschop zijn ziel pijnlijk aangedaan gelijk een te helder licht bij het verlaten der duisternis zijn oogen zeer gedaan zou hebben
de maire der stad ontving hem aan de deur der bisschoppelijke woning en zag hem met oogen vol ergernis van den ezel stijgen eenige burgers die er bij stonden lachten
doch die tegenwoordig klassiek geworden schier enkel nog maar door de officieele redenaars van het parket wordt gebezigd waarvoor zij
s uw neefje is allerliefst weet ge dat hij weldra vijf jaar wordt gisteren zag hij een paard voorbijkomen t welk men kniestukken had aangedaan
o mijn hemel zoo ge hen ontmoette dan zal ik hun een aalmoes voor mijn armen vragen ga niet monseigneur in s hemels naam gij waagt uw leven
dat wijd omgeslagen was liet een gladden naakten hals als van een stier zien hij had zware wenkbrauwen groote zwarte bakkebaarden vooruitstekende oogen
te zijn overgegaan bevond hij zich in een doolhof van nauwe stegen waarin hij verdwaalde een man naderde met een lantaarn na eenige aarzeling sprak hij dien man aan
zoolang de bisschop myriel den zetel te d bekleedde veranderde hij niets in deze regeling hij noemde het gelijk men ziet de regeling der uitgaven van zijn huis
onbezorgd voor het gerucht dat hij maakte naar de deur trad de bidkamer weder binnen opende het venster nam zijn stok stak het zilverwerk in zijn ransel wierp het mandje weg
den volgenden dag wandelde monseigneur bij zonsopgang in zijn tuin magloire kwam geheel ontsteld op hem toeloopen monseigneur monseigneur riep zij weet uw hoogwaarde waar het zilver mandje is ja zei de bisschop
favourite klapte bij hun vertrek in de handen en zeide t begint prettig blijft niet te lang weg lispte fantine wij wachten u