AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
indien gij na verloop van tien stonden op deze eis niet geantwoord hebt zal het geweld der stormtuigen uw vesten omverwerpen en alles zal door het zwaard en het vuur vernield worden
met een heilig vuur vervuld vergaten zij al wat hun op aarde dierbaar was en zij werden door geestontheffing tot de helden hun vaderen gevoerd dan werd hun boezem wijder het bloed stormde onstuimiger door hun aderen en zij hijgden naar de strijd als naar de verlossing
lange lokken blond haar rolden over de kraag van zijn kolder en een zachte baard verlengde het zwierig ovaal zijns wezens bevallig was zijn uitdrukking omdat hij nu blijde en vergenoegd was maar ook wanneer de toorn hem kwam vervoeren was er geen leeuwenhoofd dat hem in ijslijkheid kon te boven gaan
hij zag in het gebod een voorteken der dwingelandij welke de edelen opnieuw onder het frans bestuur over het volk wilden gebruiken en besloot die eerste poging door list of geweld te verijdelen
het geratel der ijzeren platen die sommigen aan het lichaam hingen klonk krijsend in het oor en mengde zich als in een spotgezang met het akelig wee wee der benauwde vrouwen en kinderen
ik bid u mijne heren dat de graaf de valois niets van het voorval wete ho dit verstaan wij viel pierre flotte in maar mijne heren geeft uw dravers de spoor en haast u voort want ginds zie ik mijnheer de valois tussen de bomen verdwijnen
gezegend zijt gij o god die mij geroepen hebt sedert dit ogenblik had deconinck maar een gevoel maar een zucht in zijn hart behouden uit het grote woord vaderland ontstonden al zijn gedachten al zijn aandoeningen
zij wankelde bij de weinige stappen die zij deed en rustte zwaar op de arm der jonge adelheid van renesse die haar vergezelde haar kleding was rijk doch zonder zwier zij had alle sieraad verworpen en droeg geen ander kleinood dan de gulden borstplaat met de zwarte leeuw van vlaanderen
een gewichtige reden waaraan het leven van een edelmoedig mens gehecht is verbiedt hem zich door uedele op dit ogenblik te laten kennen gelieft het hem derhalve ten goede te duiden dat hij zijn helm gesloten houdt en ook niet spreke want zijn stem is u allen als de stem uwer moeder bekend
de vorst ryst op hy slaet zyn blik in t rond en roept terwyl de woed hem nog doet siddren te wapen voor het land voor god te wapen riddren ja delaet
poogde hij nog eens te herhalen maar zijn stem was vergaan zijn ziel was langs de wonde met het bloed ontvlucht hij stortte met de gewonnen standaard ter aarde
deconinck en breydel volbrachten de bevelen van de leeuw hun meester er werd een vrouw gehaald en machteld kreeg zuivere klederen tegen de avond waren zij allen te damme in het leger der bruggelingen
ongelukkig zegt gij mijn vriendin ho ja er is daar iets in mijn boezem dat mij het hart omvangt en nijpt weet gij wat schriklijke spoken mij steeds voor de ogen drijven en verstaat gij waarom mijn tranen gedurig over mijn wangen vlieten
de chatillon heeft heden onze stad aan de woede zijner soldeniers overgegeven hij heeft acht onzer onnozele broeders doen hangen beken met mij heer de mortenay dat het ons een plicht is hun dood te wreken want wat kon de landvoogd hun ten laste leggen dan dat zij voor zijn dwingende geboden niet wilden zwichten
maar hij was niet lang in deze schuilplaats wanneer andere klanken hem toekwamen tussen het geratel van de wapenen en het briesen van rennende paarden mengde zich het klagend gehuil ener maagd
zodra de ridder zijn gezicht tot haar gewend had liep er een plotselinge siddering over al de leden zijns lichaams hij verbleekte en voelde dat de koude der benauwdheid hem de spraak benam want in de plaats der woorden welke hij meende te vormen kwamen slechts onverstaanbare klanken uit zijn mond
laat varen die spreuken mijnheer jan geef mij de hand als vriend ik ben zo verheugd dat gij gekomen zijt gij die onder het harnas hebt geleefd en zo diepe wijsheid bezit ik werd reeds mistroostig daar ik u niet komen zag gij hebt lang getoefd
niets kon aan zulke mannen als de macecliers van brugge waren weerstand bieden zij wierpen zich met de blote borst tussen allerlei wapenen en ontvingen de doodsteek of de slag die hen kwam treffen zonder het hoofd enigszins terug te trekken
robrecht zag een traan onder het ooglid van diederik glinsteren en verstond door dezelve hoe diep zijn trouwe vriend geroerd was ik versta u diederik morde hij hem in het oor wat gij vreest voorzie ik ook maar er is geen uitkomst aan vaarwel dan tot betere dagen
zij stonden reeds enige tijd aldus in een lange rij geschaard wanneer de zon boven de kim gerezen zijnde hun het leger der fransen zien liet de ruiters waren zo menigvuldig dat een korenveld minder haren draagt dan er speren boven de vijandlijke benden uitstaken
iemand die bemint hetgeen wij beminnen en wiens klachten weergalmen onzer klachten zijn zo omhelzen twee zwakke wijngaardranken elkander en tarten de verdelgende stormorkaan die hun steunloze hoofden ter neder wilde knakken
hun handschoenen met ijzeren schelpen bedekt en hun met goud doorwrochte knieplaten blonken ook niet weinig bij het morgenlicht de schuimende en onrustige paarden wrongen het gebit met drift tussen de tanden en dan bewogen de zilveren knopen en de zijden trossen huns tuigs zich liefelijk
grote knotsen met stalen punten bezet stonden met het dikke einde bij hun voet terwijl het handvest met hun vuist tegen hun lenden rustte kleine ijzeren platen waren ook aan hun armen en billen geriemd de andere gelederen dezer schone schaar waren allen in het groen gekleed de stalen bogen staken afgespannen boven hun hoofden
wij kunnen tussen de bloedige lijken onzer broeders juichend neerzinken wij zijn mannen maar onze vrouwen onze kinderen zouden wij die weerloos en verlaten aan de wulpsheid en wraakzucht onzer vijanden overleveren
doch het voordeel bleef aan godfried van brabant want zijn mannen hadden reeds een hoop lijken rondom zich uitgestrekt een wijde gaping was in de vlaamse slagorde gemaakt door die opening kwamen al de fransen welke over de beek geraken konden dit deel des vlaamsen legers langs achter aanvallen
bedaar toch ik bid u hernam de st pol ho gij zijt gewond mijn broeder er komt bloed uit uw maliehemd de chatillon trok de mouw van zijn rechterarm wat omhoog en bemerkte dat een tak hem de huid opengekrabd had
enigen der ridders wilden hem over het lot der gevangenen ondervragen maar hij weerde dit af en ging voort om gods wil vraagt mij nu niets over dit punt ik heb u gewichtiger zaken te verhalen luistert en beeft niet want al schertsend breng ik u een droevig nieuws
de vrijheid alléén zou ik verwerpen het gezicht van stromend bloed kan mij alleen nog behagen nu zij het hart waaronder ik het leven ontving doorstoken hebben vertrek gauw en ga met god opdat alles wel uitvalle want ik ben dorstig naar de beloofde wraak
een wagen en enige losse paarden werden voor de tent gebracht en alles tot een ontwijking bereid gemaakt dan ging breydel in allerhaast met zijn overige mannen uit het bos en schaarde zich in slagorde om de vijand te ontvangen
zij bewogen zich onstuimiglijk en raasden van blijdschap of zij uitzinnig waren mijnheer jan borluut riep tot hen hebt moed mijn vrienden vlaanderen zal vrij zijn ik breng vijfduizend welgewapende en onverschrokken mannen
de mannen van frankrijk hier is willem van gulik weer terzelfder tijd hakte hij dapper onder de verbaasde vijanden en wierp er een groot getal op de grond de anderen deinsden achteruit en gaven alzo aan de gelederen de tijd om zich weer aan te sluiten
de leeuw heil heil onze graaf riep het vervoerde volk met blijde handgeklap adolf was met de vrouwen bij het venster genaderd zij zagen de ontellijke hoofden der drijvende scharen als een wolk naar de markt ijlen
gedurende de voorbijgelopen plechtigheid had zij met spijt gezien dat men deconinck altijd voor breydel stelde en zij poogde voor zoveel zij daartoe kon bijbrengen die voorrang te verijdelen
wiens gelaat altijd somber en met diepe bedenking is betrokken kan de vrouwen niet behagen zij gevoelen te zeer de zwakheid haars geests bij dergelijke mannen die alzo het gans gewicht hunner manlijke vermogens op haar doen wegen
dit was een feit dat haar krachtdadig in haar wraakzuchtige ontwerpen mocht dienen de koning kon zijn ontroering en droefheid niet bedekken en wilde tegen de begeerte zijner trotse gemalin de troon en de zaal verlaten hij stond recht en sprak
der wevers drukte de hand van breydel ten teken van vriendschap en toestemming meester deconinck vroeg gwyde hebt gij mijn verzoek aan de ambachten kenbaar gemaakt zullen mij de nodige gelden bezorgd worden
een dof gebrom als het bulderen des orkaans in de schoot der holle rotsspelonken ontstond onder het vervoerde leger al de kreten al de eden al de vloeken verenigden zich in een naar gerucht waaruit men slechts dit verstaan kon wij willen en zullen sterven
o meester geloof mij een vader lijdt meer dan zijn vrouw en kinderen lijden kunnen nochtans ik zweer het u ik ben bereid voor het vaderland alles te vergeten ja ook mijn bloed en zo gij mij tot iets kunt gebruiken moogt gij op mij staat maken spreek dus want ik gevoel dat gij mij iets gewichtigs te bevelen hebt
de mortenay overdacht de woorden van de deken met meer nauwkeurigheid en bevond ter zijner grote droefheid dat een schriklijk geheim onder dezelve schuilde hij besloot derhalve des anderdaags de chatillon tot waakzaamheid aan te sporen en zelf enige maatregelen voor de veiligheid der stad te bevelen
wij bewaren onze vaderstad en wie bang is ga naar huis bij de vrouwen en kinderen de hand die de poort opent zal nimmermeer weder opgeheven worden mijn bijl zal over die lafheid recht doen
deze wapentekenen zijn uedele door mijn vader geschonken sprak zij zich meer naar breydel kerende ik weet edele heren dat gij dezelve ongeschonden zult bewaren en ik verheug mij dat ik tot de beloning uwer vaderlandsliefde mag medewerken
het franse volk heeft altijd de andere natiën misacht en miskend de opgeblazenheid is het kenmerk hunner inborst die ijdele waan is hun zo dikwijls verderfelijk geweest zoveel fransen liggen er op vreemde bodem begraven die als slachtoffer hunner lichtzinnigheid in de bloei des levens gesneuveld zijn de veldheer robert
mijnheer jan van renesse belooft ons al zijn vazallen uit zeeland en nog meer machtige leenheren zullen ons bijstaan wat zegt gij nu van mijn lijdzaamheid ho ik bewonder u mijn vriend en dank god innerlijk dat hij u zoveel vernuft gegeven heeft
onderwijl liep hij tussen de beenhouwers en schikte ze in hun plaats wanneer dit gedaan was kwam hij weder bij deconinck en sprak wij zijn klaar meester gij kunt de tocht gebieden neen breydel antwoordde de deken der wevers ik laat u het opperbevel der benden over gebiedt gij het vertrek gij lijkt meer dan ik naar een
o mijn vrouwe goede machteld sprak hij gij hebt veel geleden maar geloof ook dat ik in uw afwezendheid geen rustig uur gehad heb die sluier het pand uwer genade zal het u beter dan mijn woorden zeggen
des morgens achttiende mei een weinig eer de chatillon in brugge trad rookten voor de regelmatige lijnen dezer legering ontellijke vuren nochtans bespeurde men weinig volk bij de hutten er stonden wel genoeg vrouwen en kinderen maar het was zelden dat een man zich vertoonde en dan nog was het een
robrecht van bethune trok zijn degen uit de schede en legde hem voor zich op de tafel de andere heren brachten insgelijks de hand aan het wapen terwijl zij met de ogen stijf op de deur blikten
de ridder kon aan zijn martelpijnen niet meer weerstaan hij viel met smekend gelaat op zijn twee knieën voor de jonkvrouw en zuchtte om de liefde des heren mijn rampzalige machteld verwerp de liefde uws vaders niet langer laat mijn droeve reis niet nutteloos zijn
enige tijd daarna stonden zij ten getale van dertig in een kring buiten de tent deconinck sprak tot hen in dezer voege makkers het plechtig uur is gekomen de vrijheid moeten wij hebben of de dood
gelijk hij zich bereid maakte om met die verbazende heirkrachten tegen het vlaamse leger in te lopen kwam de heer jean de barlas overste der vreemde benden bij hem en sprak hem aldus aan
adolf zal mij niet meer beminnen dacht zij wie de geurige roos lief heeft raapt derzelver gele bladen niet op wanneer zij door de wind in het dal verstrooid zijn en ik ik heb slechts in al mijn rampen een hoop bewaard en
maar nu nu is er geen lijden meer voor ons mijn hart en mijn hand zijn de uwe mijn genadige vrouw antwoordde de ridder hoe edelmoedig zijt gij voor uw dienaar zult gij machteld mijn bruid zijn o hemel dit geluk heb ik niet verdiend
de groeningebeek was met bloed en lijken opgevuld het akelig gehuil der stervenden werd door het geratel der wapenen verdoofd men hoorde een verschriklijk gerucht dat als een rollende donder boven de strijdenden bleef drijven
lange stukken van gescheurde tapijten hingen aan de wand en gedeelten van verbrijzelde kasten en bedden lagen in wanorde op de vloer de ridder raapte enige dezer overblijfsels bijeen en vormde van dezelve met planken die hij er op schikte een hoop die wel aan een legerbed geleek
wanneer gij op het slagveld en te midden der ambachten zijn zult is het mijn wil dat gij deconinck en breydel in de tegenwoordigheid van al hun gezellen tot ridders slaat aldus zij de liefde tot het vaderland in hen veredeld houd dit bevel als een geheim in uw hart totdat de tijd gekomen zij
de grote vergaderzaal der meesters lag vooraan de straat al de bewerkingen welke de wol moet ondergaan van de schaapherder tot de wever van de verver tot de vreemde koopman die uit verre landen het vlaams laken tegen goud kwam verruilen waren op de wanden in de gedaanten van zwierige engeltjes afgebeeld
hier begon een vervaarlijk gevecht de franse ruiters hadden hun speren neergeworpen en hakten met hun schriklijke slagzwaarden op de vlamingen deze weerden zich dapper met knotsen en helmbijlen en versloegen ook al menige ruiter
op het harnas van willem van gulik stond een breed rood kruis het wit priesterkleed viel onder zijn wapenhemd uit en daalde tot over de zadel zijn helm was zonder veder en zijn ganse uitrusting bloot en zonder
de uitrusting vaagde hij af met kruiden om de bloedige tekens van de strijd zoveel mogelijk teniet te doen en ging vervolgens op de voorhof het langste gras in een hoop plukken dit werk kostte hem een ruime tijd doch hij liet zich dit niet bedroeven en gebruikte zijn edele handen met onderwerping tot die nederige arbeid
dichter nog bij het verbaasde leger gekomen zijnde riep hij terwijl hij gedurig naderde vlaanderen de leeuw vlaanderen de leeuw hier zijn de gentenaren men erkende de oude krijgsman een vrolijk gejuich antwoordde op zijn roep en zijn naam klom uit al de monden
dat ieder ingezetene der stede brugge hiertoe acht groten vlaams zal betalen zonder onderscheid van ouderdom en voor ieder hoofd dat de dienaren van de tol op zaterdag aanstaande de penningen aan de deuren zullen ontvangen en
dit verplichtte mijnheer willem een regelmatige belegering aan te vangen het duurde vrij lang eer hij zich de nodige werktuigen had bezorgd de jonge gwyde was in de voornaamste steden van west vlaanderen met blijde toejuichingen ontvangen geweest zijn tegenwoordigheid had er velen moed gegeven en tot de verdediging des vaderlands aangepord
gwyde en al de andere ridders die geen bende aangebracht hadden waren in kortrijk gehuisvest het ganse leger stond reeds enige tijd op de beschreven wijze geschikt en er was nog niemand van hen gekomen
nu weet ik wie het is riep de chatillon hebt gij nooit horen spreken van een wever met name pieter deconinck die te brugge woont mijne heren gij bedriegt u voorwaar bemerkte
ik weet wat droevig woord op uw lippen ligt gij moet mij verlaten gij hebt het gezegd mijn edel kind ik moet naar mijn kerker terug ik heb op mijn trouw beloofd dat ik slechts een dag in vlaanderen blijven zou ween niet het noodlot zal ons niet lang meer vervolgen
onmogelijk was het voor de zwarte ridder haar wezenstrekken te herkennen het bloed van de fransman was op haar wangen met aarde gemengd en gestold en haar lange lokken waren door de paarden in de grond getreden
iets van hoger belang is u ontgaan gelief mij op deze vraag te antwoorden wie gaf ons de macht om te moorden en te branden wie heeft deze daden welke op aarde met de dood en bij god met doemnis gestraft worden in ons heilig gemaakt
elke ridder had zijn wapentekenen op de borst geborduurd in zulker wijze dat men de stam van ieder herkennen mocht de koude des morgens had hun de lust tot spreken benomen de klemmende nachtlucht bezwaarde hun oogleden zij weerstonden de lastige vaak met moeite en bleven in een sluimerige ongevoeligheid verzonken
zij zagen wel dat er enig geheim onder al deze plechtige vormen lag want het was voorzeker niet zonder inzicht dat hun landvrouwen zich zo rijkelijk hadden opgeschikt de wapenbode kwam vooruit blies driemaal op zijn bazuin en riep met krachtige stem
deconinck en breydel als zijnde de hoofden der twee voornaamste ambachten bevonden zich vooraan mijnheer gwyde zat in een rijke leunstoel tegen de wand van het oppergedeelte der zaal rondom hem stonden de heren jan van lichtervelde en de heer van heyne
gij hebt de krachten ener maagd overwonnen zuchtte zij o gij valse ridder wat aarzelt gij nu niemand ziet immers uw verbreken dan god maar die god heeft de dood tussen ons beiden geplaatst een graf gaapt tussen ons daarom weent gij
al de bijzijnde personen werden door toorn vervoerd het stoute onderzoek dat de onbekende op hen gericht had was een hoon die zij niet gewilliglijk verdroegen echter gaven zij die gramschap niet te kennen ziende dat het raadsel zich ging oplossen
de geslachte fransman viel uit de zadel alhoewel het leven in hem was opgehouden bleven er echter nog krachtige stuiptrekkingen in de spieren van het lijk en het meisje werd nog met nijdigheid tegen het harnas gedrukt na een vluchtig ogenblik lieten de armen van het lijk haar los vrouw en lijk rolden beiden op de grond
op het gezicht van dit roerend toneel liep een schreeuw van blijdschap door al de scharen en de nijd ontvlood de boezem der strijdbare vlamingen door bevel van deconinck hief de bazuinblazer der wevers driemaal in schaterende tonen aan en riep tot de franse
misschien ook zal de schriklijke ondergang zijner soldeniers aan philippe le bel doen begrijpen dat de vlamingen zich nooit de fransen ten onder zullen geven zijn eigen belang zal hem dwingen onze landheren los te laten anders verliest hij het schoonste leen zijner kroon gij ziet mijn welbeminde dat alles ons toelacht
hij waste haar hoofd haar hals en haar handen en dekte haar voor de koude met een groot stuk tapijt dat hij hiertoe van de wand scheurde al de middelen die in zijn vermogen waren aldus gebruikt hebbende en overtuigd dat de maagd leefde gaf hij het de rust en de natuur over haar te versterken en keerde terug naar zijn paard
de vlamingen hadden zich nog niet verroerd even beweegloos en even stilzwijgend stonden zij in een lange rij en bezagen dit schouwspel met verwondering met meer kunde en met meer voorzichtigheid gingen de vlaamse oversten te werk
men kan denken hoe gulhartig en hoe mildelijk deze behulpzame ruiters onthaald werden wanneer gwyde de regering door deconinck ingericht bevestigd had ging hij zonder verbeiden naar de woning van van nieuwland
deconinck vatte de hand van de brave geeraert en drukte dezelve met ontroering nog een ziel als die van jan breydel dacht hij geeraert viel hij uit gij zijt een waardige gezel dank voor uw trouw en uw moed luister dan want ik heb weinig tijd
het heir der vlamingen had op de groeningekouter stand genomen achter hen ten noorden liep de leie een brede rivier die alle aanval langs die kant onmogelijk maakte vr de slagorde vloeide de groeningebeek welke door haar eigen breedte en haar lage modderige boorden der franse ruiterij een onverwinbare hinderpaal aanbood
door pogingen die bovennatuurlijk schenen rukte zij zich menigmaal uit zijn handen en verplichtte hem haar in de zaal te vervolgen zij huilde vervaarlijk en sloeg hem in haar wederstreving met bitsige kracht om haar de uitgang te beletten zag de vader zich genoodzaakt haar met meer geweld te wederhouden en haar pijnlijk in zijn armen te drukken
hij bevond zich dus aan het hoofd van een heir wel gering door het getal maar machtig door moed en onversaagdheid want de harten dezer mannen hijgden inniglijk naar vrijheid en wraak in het bos dat de deken tot legerplaats had verkozen was de grond op een uitgestrektheid van een vierendeel uurs met veldhutten overdekt
o ja antwoordde maria met wanhoop ja ik versta en gevoel uw lijden o mijn arme broeder de twee jonkvrouwen zetten zich afgemat en sprakeloos neer
noël riep raoul de nesle met blijdschap ginds is het einde onzer reis wij zien wijnendale in weerwil des duivels en der toverij ik wilde het wel in brand zien
breydel dood had de bijl of de smart zijn levensdraad gebroken eensklaps ging de deur open en breydel vertoonde zich voor hen zonder dat hij hun tegenwoordigheid scheen te bemerken niemand sprak want de wezenstrekken van de deken hadden iets in zich dat het hart met koude beneep en de spraak benam
o mijn vader mijn beminde vader daar ligt gij nu op het hart van uw gelukkig kind ik voel uw boezem tegen de mijne jagen wees geloofd o god die zoveel heils de mensen geschonken hebt blijf zo tegen mij mijn lieve vader want uw zoenen voeren mij ten hemel
indien zij dit weigerden zouden zij mij niet kennen ik wil ook niet spreken uw wil zal geschieden mijnheer wees verzekerd dat gij over mij zult voldaan zijn ik begrijp uw inzicht zeer wel de kranke machteld schijnt te slapen de rust zij haar
bij de naam van adolf verhelderden zich de stuiptrekkende wangen der maagd een zachte glimlach dreef de pijnlijke uitdrukking van haar gelaat en zonder de ridder van zich te stoten antwoordde zij met rustiger tonen
nooit was het harnas acht volle dagen van zijn lichaam geweest en zijn haren waren onder de helm vergrijsd de onverbiddelijke haat welke hij tegen de vlamingen droeg omdat zijn enige zoon door hen te veurne verslagen was dreef de koningin johanna aan om hem tot seneschalk bevelhebber des legers te doen benoemen
wat zegt gij deken zo nabij deze puinen mijn twee broeders ja mijnheer uw twee doorluchtige broeders en ook uw trouwe vriend jan van renesse o god en ik mag ze niet omhelzen mijnheer de vos heeft u gezegd op welke voorwaarde ik mijn gevangenis heb verlaten
gij zult spoedig naar uw gezellen gaan om hen te verwittigen deze nacht zult gij u geheimlijk met hen in het peperstraatje begeven gij alleen zult op de wal tussen de dam en kruispoorten klimmen
een weinig voor het witbos kwamen een tiental heren hen tegemoet deze deconinck herkennende keerden met hem terug in het woud de voornaamsten onder hen waren jan graaf van namen en de jonge gwyde beide broeders van robrecht van
korts hierop vertrokken de heren elk naar zijn heerlijkheid robrecht bleef alleen met zijn twee broeders zijn neef willem en de deken der wevers o gwyde sprak robrecht op een droeve toon o willem ik breng u een nieuws zo schriklijk dat mijn tong het niet durft verhalen
zij bleven vol eerbied en diepgebogen voor de ridder en zonder te spreken zitten staat op mijn trouwe onderdanen sprak robrecht van bethune hun toe ik weet wat gij voor uw vorsten gedaan hebt
zohaast de anderen bij hem gekomen waren stegen zij allen van hun paarden en lichtten hem met medelijden van de grond die hem eerst boertig had toegesproken scheen nu het meest voor hem bezorgd want een ware droefheid had zijn gelaat betrokken
de seneschalk d'artois gaf aan rodolf de nesle aanleider van het eerste lichaam het bevel tot de aanval de eerste schaar ruiters sprong met onstuimige drift vooruit en rende tot bij de mosserbeek maar hier zonken zij tot aan de zadels in het slijk
breydel deze woorden geëindigd had waren zij ter plaatse waar de zwarte ridder de schakers der maagd had bevochten zij zagen de bebloede lijken op de aarde liggen het zijn fransen morde deconinck nevens de baan voorbijrijdende kom voort meester jan wij mogen ons niet ophouden
terwijl de scharen in een plechtige stilte stonden kwam die luisterrijke stoet tot in het midden van het vierkant en bleef staan gwyde deed zijn wapenbode bij zich komen en gaf hem een vel perkament om de inhoud van hetzelve af te kondigen
hij bleef zonder spreken staan en bezag beurtelings de oude graaf en zijn twee zonen er was op zijn gelaat een diepe smart en innig medelijden geprent mits hij steeds vrolijk en gulhartig was verschrikten de ridders niet weinig bij het gezicht dier
een enig man stond blij en vrolijk op de wal het scheen bij zijn onrustige bewegingen en bij de glimlach van genoegen die over zijn gelaat liep dat hij een gelukkig uur zag naken bijwijlen bracht hij zijn vlammend oog van de vijand op de slachtbijl die in zijn sterke mannenvuist flikkerde
voordat de afkondiger geëindigd had kwam het schaterend gejuich der wevers en beenhouwers zijn stem verdoven de grote gunst welke hun dekens bewezen werd was ook de beloning hunner dapperheid een deel der eer eruit voortspruitende moest over de ambachten komen
kwamen zij overeen dat de wethouders in hun ambten zouden blijven de andere punten werden de bruggelingen toegestaan de landvoogd had van zijn kant doen aannemen dat hij zoveel soldeniers als hem beliefde in de stad mocht leggen zodra de zegelbrief door hen beide vervaardigd en getekend was keerde de deken der wevers met de
de nesle met de grootste macht zijner ruiters was op de vijfduizend gentenaars van mijnheer borluut gevallen vruchteloos had de moedige fransman gepoogd die schaar te doorboren reeds driemaal hadden de gentenaren hem met verlies van veel volks afgedreven zonder hun gelederen te breken
de chatillon de poorters der stad brugge laten u door mij hun gezant weten dat zij om het dierbaar mensenbloed niet nutteloos te vergieten besloten hebben u de stad over te leveren
de tegenwoordigheid van een onbekende ridder boezemde hun het grootste mistrouwen in ook bezagen zij deconinck alsof zij een spoedige verklaring eisten de deken der wevers kwam te midden onder hen en sprak mijne heren ik breng u de grootste vijand der fransen de edelste ridder van
de vlaamse oversten berekenden de kansen van de aanstaande slag met kouden bloede hoe groot de dapperheid en de strijdenslust ook in hen was konden zij zich echter het gevaar niet verbergen de heldenmoed belet de mensen niet al het
willende daarenboven hun edelmoedige liefde tot het vaderland belonen als betaamt en behoort opdat hun trouwe diensten zouden blijven ter eeuwiger gedachtenis en memorie alzo onze graaf en vader gwyde van vlaanderen ons de nodige macht daartoe gegeven heeft doen te weten
maar gedenkt dat een edelmoedig en vrij volk geen vreemde meesters kan lijden ook hebben wij sedert de verraderlijke aanslag des konings philippe le bel ons lijf en goed menigmaal gewaagd menig fransman heeft de euveldaad van zijn vorst met de
men zag het verlamde lid nevens het harnas hangen het bloed sprong in dikke stralen nevens zijn zijde en een bleke doodverf verspreidde zich op zijn wangen toch liet hij de standaard niet los
toegestaan hebben met het staatkundig nagedacht zich op een linkse wijze aan de uitvoering derzelve te onttrekken maar hij mistrouwde de deken der wevers en twijfelde aan de echtheid zijner woorden willende dan beproeven of de bruggelingen waarlijk het voornemen hadden zich tot de dood te verdedigen gaf hij met luider stemme het bevel om de werktuigen tot de stormloping aan te voeren
vrouwen en kinderen bevonden zich ook in de stroom welke voorbij de nieuwsgierige edelvrouwen als met wentelende golven rolde in een andere straat hoorden zij de kletterende galmen der stappen van een grote menigte paarden alles deed hun gissen dat er op dit ogenblik een leger ruiterij in brugge was gekomen
niettegenstaande dit gebouw in menige grote en kleine plaatsen verdeeld was bleef er echter niets ledig of ongebruikt op het tweede verdiep in een ruime kamer kon men de proefstukken der vrijgezellen en meesters met de stalen van het kostelijkste laken dat ooit in brugge gemaakt was zien hangen
o heer riep de ene de fransen willen ons levend verbranden wij ontvluchten een bittere dood och meester breydel riep een andere met meer pijn ga toch om uw levens wil niet naar brugge want er staat een galg voor u boven de
en dat wij vrij en zonder laster bij onze vaderen zullen slapen maar neen wij zullen overwinnen dit weet ik de zwarte leeuw van vlaanderen kan niet vergaan
nochtans was er een zuiver genoegen en een edele trotsheid in zijn hart maar zijn gewone voorzichtigheid had zijn gelaatstrekken zozeer aan zijn wil onderworpen dat men zijn aandoening zelden erop lezen kon nu wilde hij zich de macht bewaren om eens in de nood wanneer men van hem iets tegen het voordeel des volks eisen zou tot de vorst te kunnen zeggen
een weeldrig gras schoot zijn groene stijltjes overal in de hoogte en als de geliefkoosde kinderen der woeste natuur bewogen de veldbloemen hun zilveren kelken boven de toppen der puinhopen
wij mogen dus onze wapens met dit edel bloed niet verven het is om dit te beletten dat ik heden naar brugge gaan wil wat gevaar er ook zij maar viel een der dekens in hoe toch zullen wij morgen in de stad geraken mits de poorten voor het rijzen der zon gesloten zijn
adolf staarde zonder spreken en met stijve blik in de ogen van het meisje zijn wezenstrekken gaven zijn ongeloof voor zulk een onverwacht geluk te kennen dit roerend toneel had maria in stilte aanschouwd
nu nu een geheim ontvouwde zich voor de ridder de dochter der graven van vlaanderen die de bruid van een vorst zijn moest had zich voor een man met liefde laten innemen
zal die schande over mijn wapenen komen neen o hemel dit zal niet geschieden ik beroep u philippe mijn vorst en mijn broeder zult gij lijden dat het bloed van de heilige lodewijk in mij besmet worde zal dit de beloning mijner trouwe diensten zijn
maar de jonge gwyde sprong vooruit en riep o zalig uur mijn broeder mijn lieve broeder uw stem dringt tot in de grond mijns harten met onstuimig geweld rukte hij de helm van het hoofd des zwarten ridders en sloeg hem de armen met liefde om de hals de leeuw onze graaf was de algemene galm
in zijn sombre woede bracht hij de bijl die hij droeg aan zijn mond en beet als een razende met zulke kracht in de hecht dat een stuk houts van de zelve tussen zijn tanden bleef maar dit gevaarlijk wapen werd hem spoedig ontnomen
de pijn die adolf beving is niet uit te drukken zodra zijn blik op de uitgeteerde wangen van machteld viel en dat hij in plaats zijner aanminnelijke verloofde niets meer dan een levend geraamte voor zich zag staan liep een ijskoude siddering over zijn leden
weldra zag men een ridder dit onbekend gevaarte verlaten en met volle draf naar de legerplaats komen rijden hij hing voorover op de nek van zijn draver in dier voege dat men hem niet herkennen kon alhoewel hij reeds zeer nabij was
weldra waren er meer dan vijftig personen om hem geschaard enige brachten de eerbied en de bewondering zo ver dat zij in stilte hun handen over zijn palsrok lieten gaan denkende dat hun dit een zegen zou toebrengen
maar de veldheer was al te zeer door spijt en woede ingenomen om op die wijze raad acht te geven hij schreeuwde met grammoedigheid bij de duivel konstabel dit is een lombardenraad zijt gij bang van die hoop wolven of zoudt gij van hun haar hebben
deconinck kwam eensklaps bij breydel en riep vriend maak uw bijl scherp jaag de droefheid uit uw hart wij gaan de banden des vaderlands breken
onmiddellijk na het vertek van deconinck ging breydel naar het bos en beval het werk te staken hij zond al de ambachtslieden naar de tenten om te rusten en kondigde hun aan dat zij des anderendaags voor het aanbreken van het daglicht moesten vertrekken
duizenden gewapende burgers kwamen uit alle straten toegelopen om hun broederen te helpen doch de zege was reeds bevochten de leliaards op de burcht gevlucht zijnde werd deze plaats ten allen kanten door de ambachtsgezellen omsingeld en bewaard
een onvermijdelijke dood bedreigde hen van de ene kant kon de kastelein van lens met zijn wrede soldeniers alle ogenblikken uit het slot vallen van de andere kant was het vooruitzicht nog aakliger want zij hadden geen betrouwen genoeg in het geringe getal hunner gewapende broeders om te hopen dat de zege door hen behaald werde
onder deze woorden was er een merkbare verandering in machteld omgegaan haar ogen waren door zachte vreugde verlevendigd en een zoete glimlach bleef op haar lippen dwalen o maria zuchtte zij terwijl zij haar rechterarm over de hals der troostende vriendin wierp
het was diep in de avond als johanna van navarra te compiègne aankwam terwijl zij met list en bedreigingen het vonnis der vlamingen aan de wankelbare koning onttrok zat de graaf gwyde met zijn edele leenmannen in een zaal zijner woning
de overblijfsels van nieuwenhove lagen op twee mijl van brugge in de richting van kortrijk te midden in een dicht woud en ver van de woningen der landlieden gelegen zijnde was het zeer zelden dat de voeten van een mens de wilde gewassen dezer puinhopen vertraden
zij staken en hakten links en rechts op de wevers en bezaaiden de plaats waar zij stonden met de lijken der burgers deconinck die vooraan was weerde zich dapper met een lange goedendag en belette voor enige tijd de verstrooiing der eerste gelederen
zijn broeder guy de st pol moest hem een talrijk voetvolk en de nodige werktuigen tot de bestorming aanbrengen in afwachting dezer hulp vormde hij reeds het ontwerp der stormloping en bespiedde de zwakste zijde der stad
de ridder stond als verstomd over die plotselinge verschijning en had de bedreigingen van de deken met verbaasdheid aanhoord doch na hij zijn ogen van de beenhouwer op het venster had gestuurd herstelde hij zich enigszins en antwoordde gij bedriegt u meester breydel ik ben een zoon van vlaanderen bedaar de dochter van de leeuw is gewroken
meester mijn gezellen van de legerwacht hebben mij tot u gezonden om u te boodschappen dat men voor de poort onzer stad brugge een dikke wolk van het stof der baan in de hoogte ziet klimmen en dat een bruisend gerucht als het geraas eens legers zich doet horen het gevaarte verlaat de stad en komt naar onze
en de voeten der paarden die onder uit hun ijzeren deksel kwamen lange en brede zwaarden lagen over de schouderplaat van hun harnassen en wapperende vederbossen dreven op de wind achter hun rug
breydel was nog enige stappen van de gelederen zijner beenhouwers wanneer reeds de gehele uitrusting op de grond lag hij behield slechts het wapenschild dat machteld hem aan de hals had gehangen
dan barstte hij uit de hemel zij ons genadig o mannen mijn bloed kookt dat de aderen mij gespannen staan ho laster onverdraaglijke laster ja de wevers willen de stad aan de snakkers overgeven maar ik beroep u broederen blijft met mij en wij zullen allen als echte vlamingen sterven
onmiddellijk na deze doorluchtige heren volgde adolf van nieuwland zijn wapen was zwierig overal lagen vergulde knopen op de bindsels der platen zijner uitrusting de veder van zijn helm was groen en de ijzeren handschoenen welke hij droeg waren verzilverd
kom wij vertrekken terstond want het wordt klaar dag met allerhaast werden er twee zadelpaarden bereid en nadat breydel de nodige bevelen aan zijn beenhouwers gegeven had verlieten de twee dekens het dorp
wij bezitten nu een leger dat niet te misprijzen is en kunnen onmiddellijk tegen de fransen ten strijde trekken indien ons door u de nodige hulp uit andere steden wordt toegezonden
want zij dachten wel dat een kwade tijding zijn wezenstrekken dus had verduisterd robrecht van bethune was de eerste die zijn aandoening door woorden te kennen gaf hij riep is u de tong uitgevallen diederik spreek en zo gij ons moet bedroeven laat dan uw boertige taal achter ik bid u
in de naam der burgers alle hulp en onderdanigheid belovende de jonge graaf werd bij dit verhaal diep getroffen en besloot zich zonder beiden naar de ongelukkige stad te begeven
de ambachten van brugge was het antwoord stellen al hun middelen ter uwer beschikking edele heer het gelieve u enige dienaren met een geschreven bevel naar het pand te zenden er zullen hem zo veel marken zilvers als het uedele zal believen worden afgeleverd
denk toch adolf welke martelpijnen die bloeddorstige vrouw kan uitvinden om ons over de dapperheid der vlamingen te straffen plaag u zelf niet mijn lieve uw vrees is niet gegrond
kanselier luistert onze genadige koning philippe le bel heeft geen geld meer enguerrand de marigny heeft hem doen geloven dat vlaanderen een goudmijn is en dit is niet slecht gezegd want in het land waar wij nu zijn is meer goud en zilver dan in geheel frankrijk de ridders glimlachten en bogen meermalen hun hoofden ten teken van toestemming
eensklaps zag men de banier van mijnheer gwyde onder de stadspoort uit komen mijnheer van renesse die in de afwezendheid des veldheers als opperbevelhebber bij het leger was riep de wapens op sluit aan en richt de gelederen stil
boven de schaar der wevers staken tweeduizend goedendags met hun ijzeren punten in de hoogte onder hen was ook een bende met kruisbogen gwyde stond op het midden der plaats met een twintigtal edele ridders rondom zich hij wachtte totdat de overige gezellen die men om de in de stad zijnde karren en paarden gezonden had terugkwamen
een enkele valbrug verenigde dit sterke eiland met de omliggende dalen zodra de ridders aankwamen gaf de waker van de poort het teken aan de binnenwacht en weldra krijsten de zware deuren op hun hangsels
het vergoten bloed getuigt tegen de meester die gebiedt en niet tegen de dienaar die gehoorzaamt maar wij die zonder bevel en door eigen wil te werk gaan zijn ook voor god en de wereld verantwoordelijk voor onze daden op onze hoofden valt het door ons vergoten bloed
mijn ongelukkige vriend sprak deconinck hem toe bedaar om gods wil bedaar bedaar herhaalde breydel ben ik niet bedaard hebt gij mij ooit zo rustig gezien
hierdoor viel de ridder met de borst op de nek van zijn draver en geraakte bijkans uit de zadel bij de maagd riep hij in de franse spraak zo helpe mij god mijn paard slaapt onder mij
na zij aldus enige tijd als gevoelloos en in bittere smart verzonken tegen elkanders boezem gerust hadden vroeg machteld verstaat gij nu mijn lijden maria verstaat gij nu waarom ik uitteer en langzaam sterf
gij weet dat ik de zaken met koelen bloede beoordeel en daarom veeltijds gelijk heb voldoe mijn begeerte en schaar uw beenhouwers in orde vooruit wilt gij
een nijdige grimlach liep over de wangen der maagd en zij antwoordde nu beeft gij eerloze schaker nu benijpt uw hart zich met de vrees der booswichten maar er is geen genade voor u de leeuw mijn vader zal mij wreken
valois die deze rede met diepe hartpijn had aanhoord kwam voor de troon en sprak mijn heer en koning het is u bekend met welke trouw ik uwe majesteit als de geringste uwer onderdanen gediend heb nooit heeft iemand kunnen zeggen dat ik mijn wapenen door een schijn van lafheid of valsheid heb besmet
jan breydel had gedurende deze woorden met bitsig ongenoegen geraasd en getierd wanneer hij bemerkte dat er reeds velen der dekens wankelden en tot de onderwerping overhelden kwam hij driftig vooruit en riep
afdelingen van het leger te st kruis te verenigen klom hij weder te paard en begaf zich rechtstreeks naar brugge hij liet zijn draver in een herberg staan en ging te voet in de stad niets weerhield hem want het was reeds diep in de avond de poorten waren open en men zag geen andere soldeniers dan de schildwacht op de wal
de rechtervleugel steunde tegen dit deel der wallen van kortrijk in wier nabijheid sint maartens kerk staat de linkervleugel was door een bocht der groeningebeek omvangen in zulker voege dat de vlamingen als op een eiland stonden en moeilijk konden aangetast worden
zij wisten dat geweld hen niet redden kon want zij waren ongewapend en door te veel vijanden omringd een der oversten kwam bij de oude gwyde en legde de hand op zijn schouder zeggende heer graaf ik vang u bij de koning mijn meester
heb een ogenblik geduld gij zult het gaan horen dit ontwerp moet ik voor al de dekens ontvouwen ik zal hen doen roepen hij ging haastiglijk uit de tent riep een schildwacht en zond hem naar het bos om al de oversten bij hem te ontbieden
wellicht zou de chatillon voor altijd in ongunst vervallen zijn maar de koningin johanna die de vlamingen niet lijden kon en zich in derzelver verdrukking had verheugd wist haar oom de chatillon zo wel te verschonen dat philippe zich eindelijk meer tot dankzegging dan tot verwijt verplicht achtte
de degen in de vuist nemende liepen zij de vlaamse slingeraars met onstuimigheid op het lijf en vervolgden dezelve tot bij de tweede beek welke voor het vlaams leger vloeide mijnheer valepaiële die bij robert
en gij zult niet ongestraft het graaflijk bloed van vlaanderen gehoond hebben stil ik hoor het gehuil van de leeuw mijn vader nadert voel de aarde dreunt onder zijn stappen voor mij een zoen voor u de dood o vreugde
een innige spijt ontroerde de deken der beenhouwers de verklaring van deconinck woog zwaar op zijn hart en alhoewel hij niet veel er tegen wist te zeggen pijnde het hem zeer dezelve aan te nemen
luister hoort gij o heil daar is hij ik voel het aan de jagingen mijns boezems zij reikte de arm vooruit en bleef beweegloos met de vinger naar de straat wijzen zij stond als een stenen beeld en scheen in die houding een ver gerucht te willen vatten
deconinck die in andere gevallen zo koud scheen was nu de droefste van allen zijn tranen lekten overvloediglijk onder de hand met dewelke hij zijn aangezicht had bedekt geen mens was er in vlaanderen die zijn landheer robrecht meer beminde dan de deken der wevers
onze vijanden zijn te machtig zegt gij morgen zult gij dit niet meer zeggen zij hebben verraad en boosheid te hunnen voordele gebruikt en hebben niet gevreesd het onnozel bloed te vergieten alsof er geen wraakengel meer bij de troon des heren ware
nu mijn kind hernam robrecht troost u ik zal welhaast voor altoos wederkomen binnen weinig dagen zal adolf het goed nieuws weten en het is te denken dat hij dan niet lang onderweg zal blijven
dit duurde niet langer dan het vluchtend gedacht der mensen eensklaps bemerkte hij het gevaar van zijn vriend hij wierp de beenhouwer die zijn bijl reeds boven het hoofd van deconinck had geheven voor zijn voeten op de grond en schreeuwde houdt op mannen houdt op
meer pijn en meer droefheid was erin besloten dan in de smartelijkste klacht zij bezag de zuster van adolf met een blik die zegde o geef mij troost en lafenis
indien onze gevangen broeders uit hun kerker tot ons roepen konden en vroegen wat hebt gij met uw degens gedaan en hoe hebt gij de plichten eens ridders gehandhaafd wat zouden wij dan antwoorden
hier vocht hij zo dapper en met zoveel behendigheid dat de menigvuldige vijanden die hem aanvielen zijn bende hoe klein ook niet doorboren konden rondom hem lag een goed aantal vijanden op de grond en al wie hem naken dorst bekocht het met zijn leven
uw tranen vloeien in stilte mijn dierbare vrouw uw hart smelt weg van droefheid en wanhoop en niets niets verlicht uw bitter lot ho gij zijt zo ongelukkig
hij wenkte zijn broeder en bracht hem uit de zaal tot op de voorhof mijn broeder sprak hij het betaamt dat men een liefde als die der twee dekens onzer goede stad brugge niet onbeloond late ik geef u derhalve de nodige macht tot het volbrengen van deze mijn wens
nochtans was die wonderlijke pelgrim geen wandelaar de landen die hij zo goed scheen te kennen had hij slechts in zijn jongheid bezocht en wist niet veel meer van hetgeen hij er gezien had maar wanneer het geheugen hem ongehoorzaam was kwam zijn inbeelding hem helpen dan vertelde hij bovennatuurlijke zaken en lachte in zichzelf over degenen die hem geloofden
de mertelet een normandisch ridder sprong op dit ogenblik met een goed getal ruiters over de beek en kwam met volle draf op willem van gulik aanrennen de komst van die bende moest de toestand der vlamingen op die plaats nog verergeren nu toch werd het getal der vijanden te groot en de aanval onweerstaanbaar
van deze goedkeuring heb ik gebruik gemaakt om al de vrienden van het vaderland heimelijk tot een algemene opstand te roepen en dit is mij gelukt op de eerste uitnodiging zullen in alle steden van vlaanderen moedige klauwaards als uit de grond oprijzen
ook beloonde de deugd zichzelf in haar want al de aandoeningen van vreugd en gelukzaligheid die haar broeder en zijn verloofde gesmaakt hadden waren ook voor haar geweest zij ook mocht zeggen nooit heeft mijn ziel in zulke wellust gezwommen zij kwam met een leunstoel bij de bedaarde minnares en plaatste zich aan de andere zijde haars broeders
hij bleef slechts een ogenblik in deze zonderlinge houding eensklaps liet hij zijn ogen ter aarde gaan en een vloed der bitterste tranen rolde met glinsterende paarlen over zijn wangen hij sprak echter geen enkel woord zelfs kwam geen klacht geen zucht over zijn lippen
het oprichten van zegebogen en praalschavotten met derzelver nodige stoffen hadden de uitgaaf van veel geld veroorzaakt daarenboven was aan ieder der lijfwachten des konings een goede maat beste wijn uitgedeeld
de voortgang der schutters ziende riep seneschalk die slechte voetknechten zullen zoveel doen dat zij alleen de eer des gevechts zullen halen indien zij de vijand uiteendrijven wat komen wij ridders hier dan doen dit is schande wij staan hier alsof wij niet dorsten strijden
gelijk iemand die met medelijden op zinnelozen nederziet vouwde hij de armen op de borst en staarde koud en als onverschillig op de aankomende beenhouwers te midden uit de golvende scharen steeg de schrikverwekkende roep slaat hem dood de verrader
terwijl dreunden de stappen der paarden weergalmend op de brug en de franse ridders gingen tussen twee rijen vlaamse voetknechten in het kasteel de deuren werden achter hen gesloten de egge met haar ijzeren punten viel neder en de brug ging langzaam in de hoogte
de nachtegaal had zijn zoete liederen reeds meermalen gedurende de schemering herhaald maar nu verdoofde het verwarde geschater van mindere zangers zijn verleidende tonen een hoop ridders rende stilzwijgend door de velden van roeselare
zij voelden hoezeer hun macht daardoor moest aangroeien en gaven zich derhalve aan de gulhartigste vreugd over zij bleven zo lang hun juichingskreten herhalen dat hun borsten zich vermoeiden dan verging het gerucht en de blijdschap bleef alleen op hun wezenstrekken en aan hun bewegingen zichtbaar
alhoewel de uitrusting dezer reizigers niet ten oorloge geschikt was mits zij geen harnassen droegen kon men echter genoeg bemerken dat zij zich tegen vijanden voorzien hadden want de mouwen van hun pantsers kwamen met hun armen door de kolders grote slagzwaarden hingen ook aan hun zadels en de schildknapen voerden grote beukelaars achter hun meesters
niets hoe pijnlijk ook kan mij aan het edel doel onttrekken en ik zal u eens vrijmaken al ware het tegen uw dank ik herhaal het nu voor de laatste maal het is onze plicht wij moeten de stad overgeven
op dit bevel bewogen zich de scharen en het kleine leger ging langzaam voort in de baan na weinig tijds kwamen zij te sint kruis bij de vrouwen en kinderen die zich aldaar met hun goederen hadden
de eerste slag zijner bijl ging door de neusplaat en het hoofd van een paard en zijn tweede slag velde de ruiter voor zijn voeten in een ogenblik trapte hij op vier lijken en ging verwoed in het strijden voort wanneer hij zelf een geringe wonde aan de linkerarm kreeg
k zie in den bloei der jeugd my lust en hoop ontvlugten en angstig worstel ik met kommer en verdriet is t myn bestemming god altoos altoos te zuchten hoort gy myn weeklacht niet maria
hoort mijne heren riep charles de valois met toorn mij is uw losse taal ten hoogste onaangenaam het leven van een onderdaan is mij van groot gewicht en ik begeer dat men de jongeling ongehinderd late te paard mijne heren te veel tijds is dit verspild
het was zichtbaar dat zij al de ruiters in een kring zochten te vangen en in dit inzicht hun rechtervleugel tot tegen de eiermarkt deden strekken weldra draaiden de overwonnen ridders hun paarden om en vluchtten snellijk om het doodsgevaar te ontkomen
ik hoor wel dat gij het weet antwoordde de valois met nadruk ik verzoek u het dan ook zo te doen de eer bestaat niet in ijdele woorden mijnheer de chatillon wat geeft het dat de wetten van het ridderschap op de tong liggen wanneer zij niet in het hart geschreven staan wie met zijn minderen niet edelmoedig is kan het niet met zijn gelijken zijn
het heeft geen nood mijnheer robrecht antwoordde diederik maar ik weet niet hoe u die tijding aan te kondigen want het pijnt mij dat ik een ongeluksbode zijn moet de vrees drukte zich op de aanzichten der toehoorders uit zij bezagen diederik met angstige nieuwsgierigheid