AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
nochtans scheurden deze dieren niet aan de lichamen integendeel schenen zij dit misbaar uit droefheid over de gesneuvelden te vormen alhoewel zij soms hier of daar het bloed der mensen met het bloed der paarden opslurpten vochten zij echter met nijdigheid tegen de raven
het is waar mevrouw maar de koning mijn meester heeft mij tegen mijn dank bij zich gehouden ik bid u geloof o doorluchtige nicht dat ik op gloeiende kolen gestaan heb zozeer verlangde ik uw koninklijke begeerte te voldoen
die macht in verscheidene benden verdeeld zijnde trokken de vlamingen tot op twee mijlen van de vijand en namen daar hun standplaats weinig tijds daar gelegen hebbende togen zij voort tot tegen de rivier de scarpe bij
reeds waren er bij de eenentwintigduizend strijdbare krijgers onder de standaard van de zwarte leeuw gelegerd en nog kwamen er onophoudelijk andere kleinere benden bij alhoewel de fransen een heir van tweeënzestigduizend man hadden waarvan de helft te paard was kon de minste vrees nu geen plaats meer in het hart der vlamingen vinden
op zijn hoofd droeg hij een platte muts waaronder zijn haren een halve voet lang over zijn oren hingen een gordel bracht de wijde vouwen van de kolder om zijn lenden en het gevest van een kruismes blonk aan zijn zijde
kort na hem volgden de vrouwen zo prachtig dat de ogen op het goud en zilver harer kleding schemerden en verdwaalden allen waren zij op lichte hakkenijen gezeten een lang rijkleed viel over haar voeten langs de zijde der hakkenij tot bij de aarde
spreek heer vader ik ben uw gehoorzame dienares versta mij wel machteld ik ga voor enige dagen op reis en uw grootvader en al de edellieden die gij kent vertrekken insgelijks wie zal de arme gewonde ridder dan te drinken geven als hij dorst heeft
mijnheer de chatillon stond met enige oversten te midden zijner ruiters de kanselier pierre flotte de stadsvoogd de mortenay en jan van gistel de leliaard schenen met hem over een zeer aanbelangend voorwerp te handelen want hun gebaren toonden de uiterste drift
men kon op haar gelaat bemerken dat die zegepralende intrede haar hart met een nijdig genoegen streelde zij smeet haar stijve blikken met hoogmoed en opgeblazenheid over het verwonnen volk dat in de vensters op de pompen ja op de daken geklommen was om de stoet te kunnen aanschouwen
hun paarden waren van de zwaarste uit het leger en echter konden dezelve met moeite onder de last van al het ijzer dat hen dekte vooruitstappen zo zwaar waren zij beladen
blijdschap en vertrouwen kwam onder de vlaamse heren zij streelden zich met een zoete hoop en verheugden zich op voorhand in de verlossing des vaderlands het scheen hun dat niets de goede uitval hunner poging kon verhinderen
en zo worde de roemrijke naam tot het einde der wereld voortgezet ondanks de aanslagen der volkbedervers indien het staatsbestuur een smelting wil pogen dat men dan de meerderheid der natie ten grondslag neme of dat men elk het zijne late en dat is billijk en rechtvaardig
de kennis welke het volk van zijn moedertaal algemeen bezat en de leeszucht die onder hetzelve heerste werd de leraren een gunstig middel om hun lering te verspreiden karel v onze keizer gaf bij deze gelegenheid edicten uit die de censuur of boekkeuring een dwingende een allesomvattende macht gaven
door de kundige zorg des priesters was hij een weinig versterkt geworden echter scheen hij nog altijd stervensgereed alhoewel zijn ogen zo asvervig of zo verglaasd niet meer waren
bij de haardstede was het merkbaar bij de manlijke en slaande klanken dat er vlaams gesproken werd terwijl in de kamer meer verwijfde en lispelende tonen de franse spraak te kennen gaven
diederik stond verslagen daar een vrouwenoog zijn kunst had doen feilen hij deed zijn baard spijtig af en vertoonde zich dan meer kenlijk voor de jonkvrouw adolf viel in dankzeggingen uit en drukte hem de hand met tedere vriendschap diederik zich tot machteld kerende sprak
waar zijn mijn gasten riep breydel met ongeduld wel meester antwoordde de jongen zij zijn naar het pand want de beenhouwers zijn in allerhaast bijeen geroepen wat is er dan weder gaande
maria zag wel dat niets deze slag kon afwenden ook verborg zij haar innige droefheid voor de vreemde krijgslieden en weende niet met een zichtbare gramschap stuurde zij haar ogen op de vlaming die in een hoek van de gang stond en scheen hem zijn verraad door haar blikken te verwijten
de tweede oorzaak zijner slechte daden was de verkwisting die hem alle middelen of recht of onrecht deed gebruiken om het verspilde geld door ander te vervangen nu vormde hij de innigste wensen voor de welvaart van vlaanderen maar wat kon het baten mits johanna van navarra er reeds anders over beschikt had
mannen men werpe hem in de kerker der misdadigen totdat de galg hem ontvange op dit bevel werd deconinck van de trappen der zaal en in een onderaards vertrek geleid een ijzeren gordel omvatte hem het middel en een keten boeide zijn linkervoet aan zijn rechterhand
en nu verging dit vooruitzicht als een droom er is geen drift die de mens meer tot boosheid bekwaam maakt dan de staatzucht zij verplet onbarmhartiglijk al wat haar loopbaan belemmert en ziet niet om naar de reeds begane gruwels
een dof geruis als het bruisen der stormende zee ontstond uit al die verschillende geruchten hetzelve was zo eentonig dat het de stilte der verlaten velden niet stoorde
alhoewel zijn wangen door diepe rimpels en bruine vlekken verslensd waren blonken zijn ogen nog met al het vuur der manlijke drift onder zijn zware wenkbrauwen zijn voorkomen was wreed en zijn woeste blikken gaven in hem de onverbiddelijke krijgsman te kennen
hun straf zal groot genoeg zijn de schaamte de verachting zij hun deel wij zullen ze honen en misprijzen en zeg mij mertyn beeft gij niet op de gedachte dat iedereen u in het aangezicht mag spuwen en zeggen gij zijt een bastaard een lafaard een landverrader dit zal hun gebeuren
arnold van oudenaarde die enige dagen vroeger met driehonderd man tot bijstand der kortrijkers was gekomen had zich onder de stadswallen op de groeningekouter omtrent de abdij met zijn volk neergeslagen de ligging was hoogst voordelig voor een algemene legerplaats en werd in de krijgsraad welke door gwyde was bijeengeroepen tot die bestemming verkozen
samen maar wat kon dit helpen er bleef hem niets over dan een smartvolle traan over zijn geliefde te storten en van betere dagen te dromen wanneer hij reeds ver van de stad was en dat hij door somber wee vervuld onder zijn droeve gedachten was vermoeid liet hij zich onachtzaam ten gronde gaan en zette zich bij de boord der baan neder
robrecht van bethune in vlaanderen gekomen werd met buitengewone plecht als graaf ingehuld hij leefde nog zeventien jaar hield de eer en de roem van vlaanderen staande en ontsliep in de heer de september
ja het venijnig ongedierte wandelt wel eens onder de stralen der zon maar zij nooit de graaf gwyde maakte reeds de nodige schikkingen om bij zijn terugkomst in vlaanderen de bevelen des konings uit te voeren en zijn onderdanen door een lange vrede de oorlog te doen vergeten
terwijl de franse krijgsknechten hun hanapsen tussen vrolijke uitroepingen ledigden kwam een ander soldenier in de kroeg en sprak tot hen ha sa gezellen ik breng u goed nieuws wij gaan dit vervloekt land van vlaanderen verlaten en misschien zien wij morgen reeds ons schone frankrijk weder
adolf verbaasde zozeer dat zijn adem gans ophield dat ik haar meer beminde was zijn zucht gij plaagt mij ging machteld voort en gij blijft onverbiddelijk voor mijn smeken hoe machtig zijt gij toch tegen het gebed ener zwakke vrouw
bij het rijzen der zon begon de aanval bij arcques met zoveel geweld dat de vlamingen zich dus verrast ziende meenden te vluchten doch de stem hunner veldheren gaf hun de moed weder zij dreven de fransen achteruit en de zege scheen naar hun zijde te hellen
nochtans mijnheer indien uw verzoek met de rechten des volks en der gemeente strijdig is zou ik u raden het geheim te bewaren en mij niets te vragen sedert wanneer
de vorst mocht zich in gener wijze met het bestuur der steden bemoeien elke gemeente benoemde haar eigen wethouders en ambtenaren in dier voege was de macht der beheersers in ons land zeer gering hetgeen hun voorzeker niet behaagde
deze heren waren in een opperzaal tegen de straat van tijd tot tijd gingen zij bij het venster en blikten met afgrijzen op de beenhouwers welke voor de deur lagen als een hoop wolven die hun prooi afwachten
meester breydel met de beenhouwers zal de speypoort innemen dezelve doen bewaren en dan met zijn mannen in al de straten rond de snaggaardsbrug gaan meester lindens neem gij de katelijnepoort en zend uw mannen in al de straten tot bij de vrouwekerk
is het mij geoorloofd mijnheer iets over het lot dat mij wacht te weten en mag ik u vragen van wie het bevel dat mij uit mijn woning rukt gekomen is het bevel is mij door mijnheer de chatillon gegeven antwoordde de cressines denkelijk is het hem ook van hogerhand toegezonden want uw reis eindigt te compiègne
wat is dit schelm dat gij zijt schreeuwde breydel het is een brief van mijnheer van loncin stamelde de geveinsde dichter met gebroken woorden
nu wees maar bedaard mijn vriend jan en laat het bloed u niet te veel koken daar zijn wij bij het pand van het weversambacht gelijk breydel het gezegd had stonden er ontellijke wevers voor de deur allen hadden zij kolders en mutsen van dezelfde vorm als hun deken
maar de waarheid is in onze kronieken te tastbaar om aan de hatelijke inborst van johanna te twijfelen de wethouders van gent allen leliaards zijnde en denkende dat philippe le bel in allerhaast een nieuw leger naar vlaanderen zou afzenden wilden hun poorten gesloten houden om de stad zolang aan de fransen te bewaren
de vierde zijde verbeeldde de blijde terugkomst van de graaf van vlaanderen zijn eerste vrouw fogaets van bethune lag wenend tegen zijn borst terwijl haar zonen robrecht en boudewyn zijn handen met liefde in de hunne drukten dit was het laatste tafereel
dronk meermalen zonder op de fransen te letten nu dan makkers riep leroux zijn beker opheffende laat ons nog eens terdege drinken opdat er niet gezegd worde dat wij met een droge keel vertrekken op de gezondheid der schone edelvrouw in afwachting dat het vuur haar moge branden
geen rimpeltje was op haar voorhoofd gekomen of verdwenen of deconinck had het gevat en in zijn geheugen bewaard op haar ontstelde gelaatstrekken had hij haar toorn haar begeerte en haar aanslagen reeds gelezen
die aterlingen hadden dan geen ziel om te ontwaren dat schande en verachting hun boven het hoofd hing om in hun eigen hart de knaging eens worms te voelen de namen dier bastaardvlamingen zijn voor het nageslacht bewaard
men vindt in de meeste franse geschiedboeken johanna van navarra geheel anders dan kwaadaardig afgeschetst de fransen met hun nationaal karakter dat ik zeer loffelijk acht verschonen licht de ondeugden hunner vorsten wanneer zij dood zijn
heeft hij mijn dochter philippa niet onmenselijk van mij gerukt en in een kerker gezet en wat wilt gij dan dat hij het gebouw hetwelk hij ten koste van zoveel bloeds omvergeworpen heeft weder opbouwe
machteld had hem verstoten machteld minde hem niet en hij wiens ziel geen ander gevoel dan liefde tot haar voeden kon hij mocht niet spreken ja morde hij in zichzelf
de oude graaf had dit alles overwogen en verborg zich de waarschijnlijke gevolgen zijner reis niet maar de droefheid die hij over de gevangenis zijner jongere dochter gevoelde liet hem niet toe dit middel dat haar kon verlossen te verzuimen de vrijgeleide welke hem door charles de valois gegeven was mocht hem ook wel enigszins verzekeren
hij nam zijn gewone bijl van de wand dezelve onder zijn kolder verborgen hebbende verliet hij zijn woning en begaf zich naar het pand van het ambacht zodra hij in de zaal trad liep er een morrende vreugdekreet onder de gezellen en zij riepen ha daar is breydel onze deken
gij diederik ontvang van mij de last dit geheim aan mijn vader bekend te maken zeg hem dat ik zijn genade voor dit verbreken met onderwerping tegemoet zie
keurslijven van gouden laken drukten haar de borst en hoge kappen met paarlen versierd lieten zwierige linten van haar hoofd dalen de meesten hadden een roofvogel op de hand
ho zalig woord riep adolf met al de kracht die hij herkregen had uw broeder o jonkvrouw gij geneest mij met dit enkel woord ware mijn lichaam gans doorstoken zou ik echter niet sterven kunnen nu gij mij uw broeder noemt
bij de eerste schok werd het leger van gwyde genoodzaakt achter de groeningebeek te wijken doch daar dienden de gevallen paarden hun tot borstweer alsof zij binnen een verschansing getrokken waren
een weinig verder boven een opgeworpen heuvel waaide de grote lelievaan van frankrijk binnen dit prachtig vertrek dat met rijke tapijten was behangen had men lange gesneden tafels en fluwelen zetels geplaatst waarlijk een paleis kon niet meer rijkdom of pracht voorstellen
de woorden van de deken der beenhouwers hadden de redevoering van deconinck onderbroken deze vrezende dat de tijd om hun de nodige onderrichtingen te geven mocht verlopen
o gij vergist u mijne heren mijn vaderland is groot geworden het volk heeft zijn waarde gekend en u is de ijzeren staf voor eeuwig ontwrongen
en mag ik vrijelijk de stad verlaten gij mijnheer de mortenay met uw dienaren moogt gaan waar gij wilt geen haar van uw hoofd zal geraakt worden maar bedrieg ons niet want wij kennen de mannen die wij zoeken te wel nu dan ik zeg u dat ik binnen een uur naar kortrijk wil vertrekken
nog een klauwaard stond bij mijnheer de chatillon zijn beurt om gehangen te worden was gekomen hij had gebiecht en zich bereid gemaakt echter haastte men zich niet met hem de landvoogd had het bevel nog niet gegeven
weet dat de dwingelandij der heren de vrijheid van het volk als een moeder uitbroeit nochtans indien zij aan de voorrechten onzer stad dorsten raken zou ik de eerste zijn die u tot weerstand zou vermanen maar echter nog niet door openbaar geweld er zijn andere wapenen die men met meer veiligheid kan gebruiken
weldra trad de chatillon in de kamer en boog zijn ene knie voor de koningin mijnheer de chatillon sprak zij hem met de hand oplichtende het schijnt dat gij mijn begeerten niet veel acht heb ik u niet voor tien uur
naar frankrijk antwoordde de cressines en zich tot de soldeniers kerende gebood hij neemt mijn woorden in acht wie een onbetamelijk woord voor deze edelvrouw durft wagen zal strengelijk gestraft worden ik wil dat men haar volgens de doorluchtigheid harer geboorte behandele men hale de paarden die in de halsestraat staan
de wallen die in hun verwaandheid van de vlamingen gesproken hadden alsof zij dezelve zomaar met een aanval zouden hebben verpletterd bevonden ter hunner schade dat men met ijdel gezwets op het slagveld met veel uitricht zij betreurden de gevolgen hunner onbezonnenheid en merkten aan de macechers wat slag van volk zij voor handen hadden
na een korte wijl zich bedacht te hebben hernam hij zo ik u de gelegenheid gaf om de eed die gij zo even deedt te volbrengen zoudt gij dan niet achteruit zien en zoudt gij als een man alle gevaren trotsen
onrustig en woedend als een getergde leeuw liep breydel op de trappen en smeet een frans dienaar die hij in de gang vond van boven neder onder het volk het ongelukkige slachtoffer werd op de punten der goedendags ontvangen en voort met knotsen
waarmede vroeg breydel wist men zulke schandvlek af met bloed was de algemene schreeuw gij verstaat mij broeders hernam de deken ja bloed alleen en de dood der lasteraars kan mij zuiveren
meer als mij lust antwoordde breydel in dezelfde spraak wel dan mits ik zie dat gij ongeduldig zijt en dorst hebt bied ik u mijn hanaps aan drink ik wens dat het u wel bekome
het doorluchtig bloed der graven van vlaanderen menge zich met uw edele stam gij hebt meer verdiend maar het is niet in mijn macht u een kostelijker geschenk te geven dan het kind dat de troost en de steun mijner oude dagen zijn moest hij voegde de hand van machteld in die van adolf en
deze woorden had zij zo luid geroepen dat al de omstaande ridders ja zelfs enige burgers dezelve verstaan hadden zij vroeg met een slecht verborgen ongenoegen aan de ridder die haar volgde maar mijnheer de chatillon wat is dit voor een trotse jonkvrouw die hier voor mij staat zij draagt de leeuw van vlaanderen op de borst wat beduidt dit
zelfs de burgemeesters en verdere bestuursheren door franse invloed benoemd waren allen leliaards de aanhouding van de graaf en der trouwgebleven edellieden werd door hen met blijdschap vernomen
achtduizend knieën raakten de nog bebloede grond en achtduizend hoofden verootmoedigden zich voor de god die de mensen voor de vrijheid heeft geschapen
robert d'artois werd rood van toorn hij bewoog zich ongeduldig in zijn zetel en riep bij al de heiligen des hemels ik zal niet lijden dat men aldus in mijn tegenwoordigheid spreke ik weet wat ik te doen heb vlaanderen moet gevaagd worden ik kan het niet helpen
tranen van blijdschap of van woede lekten onder de aanschouwers en de schreeuw heil deconinck werd met meer kracht aangeheven meteen liepen er ontelbare wevers tot bij hun deken en hieven hem in hun vervoerdheid op de bebloede beukelaar van een geslachte krijgsknecht
hij durft niet meer spelen riep de winner met zegepralende scherts wat drommel jehan uw tas is immers niet ledig en vlucht gij alzo voor de vijand waag het nog eens sprak een ander misschien verandert de kans ditmaal
o koning indien men uw zoon mijn toekomende heer louis die nu zo manlijk aan uw zijde staat indien men deze u ontrukte en in een vreemd land kerkerde zou de smart uw majesteit dan niet tot alles doen overgaan om dit bloed dat uit u gesproten is te wreken en te verlossen
hun gustaf zij kennen u niet gedenk met medelijden voor hen dat indien gij geboren waart om groot onder uw tijdgenoten en kunsttolk te zijn
hiermee ging hij uit de tent en riep zijn achthonderd man bijeen weinig tijds daarna hoorde men het geschater der bazuinen en het gerucht der wapenen van een wegtrekkende bende hugo van arkel verliet de legerplaats der fransen en kwam nog dezelfde avond bij de vlamingen die hij zijn dienst aanbood
indien hij dan het vloekbaar zwaard niet voor altijd vallen laat men verachte hem als een wanschepsel want hij heeft geen hart geen ziel en is de naam van mens niet waardig
rondom het doodsbed stond een groot getal ridders stilzwijgend over hun vriend te treuren mijnheer jan van renesse arnold van oudenaarde en pieter deconinck hielpen de priester in zijn bezigheden
onder degenen welke zich in deze uitheemse taal uitdrukten en tot de bezetting van het slot behoorden was er een met name leroux die zijn woorden meer klem bijzette en als een overste tot zijn makkers sprak nochtans was hij enkel soldenier gelijk zij maar zijn buitengewoon sterke leden en de macht die hem eigen was hadden hem deze meerderheid verschaft
hij zich kon herstellen viel de vuist van de vlaming als een pletterende steen op zijn schedel en met een pijnlijke gil viel hij uitgestrekt ter aarde gij hebt de klauw van de leeuw gevoeld
door de toekomst dezer hulp werd de vreugde der vlamingen nog heviger want ruiterij ontbrak hun grotelijks niettegenstaande zij wel wisten dat de mannen van namen hen niet verstonden riepen zij hun allerlei welkomstgroeten toe en brachten hun wijn in overvloed
jehan en de breton bezagen elkander alsof zij zich tot een andere tijd beriepen en naderden met de anderen bij de overste die hun aansprak zijt gij klaar mannen wij zijn klaar mijnheer de cressines was het antwoord
nu werd er niet meer noël geschreeuwd de kreet vlaanderen de leeuw wat wals is vals is slaat al dood beheerste alle ander gerucht en de strijders werden zo doof dat zij de slagen hunner eigen wapens niet meer horen konden
hun bijlen ontvingen de schijn van het vuur en vlamden in hun handen alsof zij gloeiende wapens hadden gedragen schildwachten die zij uitgezet hadden kon men in de duisternis zien wandelen
door vele anderen werd zij hierin nagevolgd en weldra lagen er kostelijke halssnoeren haken en oorbellen met andere rijke sieraden in een hoop voor de poort de soldeniers grepen met drift naar die zinnenstrelende voorwerpenpen beloofden de poorten te openen indien men hun al de juwelen wilde schenken
hoeveel vijandige fransen hadden dan nevens mij hun graf gevonden maar die luisterrijke dagen zijn voorbij deconinck staarde met ontroering op de deken der beenhouwers hij verstond door zijn eigen lijden hoe dodend die smart voor een ziel als die van breydel zijn moest en antwoordde
ontving de wethouders met de grootste goedwilligheid en beloofde voor de welvaart van vlaanderen ten krachtigste bezorgd te zullen zijn deze belofte was in philippe niet geveinsd hij was een edelmoedig vorst en eerlijk ridder en zou wellicht het geluk zijner onderdanen zowel in frankrijk als in vlaanderen teweeggebracht hebben
want haar ogen blijven steeds met hardnekkigheid op het nagejaagde doel gevestigd de chatillon van die drift bezeten zijnde besloot een verraderlijke daad door eigenbelang hem ingegeven en verbloemde dezelve voor zijn geweten met de naam van plicht
gij zijt het op wiens hoofd zoveel edel bloed drijft gij zijt het die in één dag meer moorden hebt gedaan dan al de moordenaars uws rijks gedaan hebben
zodra hij zich overtuigd had dat er geen ladders ontbraken gaf hij het bevel om te vertrekken en de beenhouwers verlieten het bos om het slot male te gaan vernielen volgens de getuigenis der kronieken waren zij ten getal van zevenhonderd en nochtans waren zij het zo eens om de wraak te mogen bereiken dat geen enkele onvoorzichtige klank uit deze menigte op
ofschoon een groot gedeelte der vlaamse benden bij hopen de vijand in de velden achtervolgde bleven er echter nog enige regelmatige scharen op het slagveld jan borluut had zijn mannen doen blijven om volgens het gebruik des oorlogs het slagveld tot des anderendaags te bewaren
wanneer zij in de stad en bij de woning van adolf waren bezag de priester de bijliggende gebouwen alsof hij dezelve wilde herkennen en sprak mijnheer van nieuwland ik wens u vaarwel deze avond zal ik wederkomen misschien wat laat doet intussen uw uitrusting
begaf zich in aller ijl naar zijn woning deuren en vensters werden gesloten en enige stonden later zou men gedacht hebben dat de stad geen inwoners meer bezat verwoed en razend om de dood hunner makkers en uit de natuur tot gewelddadigheden genegen
ik ken het karakter der luikenaars daar ik lang genoeg in hun stad gewoond heb en weet dat zij zich uit al hun macht daartegen verzetten zouden want zij zijn met een vurige volksgeest bezield als broeders dan zullen zij de stem eens vlamings niet miskennen en in hun eigen hart de verrechtvaardiging zijner woorden vinden
maar meester dit duurt reeds zo lang laat ons liever de knoop met een goed mes doorsnijden dan zo lange tijd te werken om hem los te maken gij verstaat mij wel
armen benen dijen al de leden hunner lichamen schenen een afzonderlijke kracht en leven te hebben want al deze delen wrongen zich afgrijselijk tegeneen en meermalen zuchtten de strijders door de pijnlijke nijpingen welke hun die zwoegende wendingen veroorzaakten
philippe le bel wandelde heen en weer door de zaal met zijn zoon louis hutin achter hen volgden veel franse heren onder dewelke er een was die dikwijls in de samenspraak des konings deelde deze gunsteling was mijnheer de nogaret die de paus bonifacius op bevel van philippe dorst vangen en mishandelen
zij roemden op de naam van vlaming als op de grootste eretitel welke hun kon toegevoegd worden en dankten god dat het hem beliefd had hen op die heldenbodem te laten geboren worden
te elf uur gaven de engelen die op de wallen stonden het teken van de aankomst der vorsten en de koninklijke stoet kwam eindelijk langs de katelijnepoort in de stad vooruit renden vier wapenboden op schone witte paarden
standaard zoveel te vaster wordt het recht des volks bezegeld meester brakels liet aan deconinck de tijd niet om voort te gaan en sprak ik herhaal het wat gij ook zeggen moogt het is ons geen schande onder een vreemde vorst te staan integendeel zouden wij ons moeten verblijden daar wij nu een deel van het grote frankrijk uitmaken
op die wijze ging breydel voort met zijn makkers te redeneren er werd menig honend scheldwoord tegen de gentenaren uitgesproken totdat dit stuk ten einde zijnde zij weer op een ander voorwerp het gesprek lieten vallen
neen dit kan ik niet haar tranen vloeien in stilte op de koude grond harer gevangenis zij klaagt de hemel haar droefheid zij roept u mijn vader zij roept ons allen om lafenis en wie antwoordt haar
gedurende die tijd was gwyde achter de slagorde geraakt en van zijn bedwelming teruggekomen met angst bemerkte hij de toestand zijns redders en een ander zwaard vattende kwam hij hem terzijde en begon opnieuw te vechten met hem waren nog enige der stoutsten toegesneld en de fransen werden nog tegengehouden totdat er nieuwe vijanden door de neerlander gedrongen zijnde de anderen kwamen helpen
en dit was geen ijdele waan geen overdreven liefde tot het vaderland diezelfde mannen die aldus op hun naam roemden hadden dezelve groot en heerlijk voor al de volken der wereld gemaakt
mits de vrijheid in frankrijk nog niet gestraald had en dat de beheersing der leenheren er nog uitsluitend en dwingend was hoopten zij dat philippe le bel de staat van zaken in vlaanderen ook veranderen zou en dat zij in hun vorige rechten zouden hersteld worden
ziet mijne heren ik meende alleen koningin te zijn in frankrijk maar mij dunkt dat die van vlaanderen die in onze gevangenissen liggen al te gader prinsen zijn want ik hun vrouwen alhier gekleed zie als koninginnen en prinsessen
het franse leger aanvallende sloegen zij hetzelve op de vlucht en hakten de vijandige benden aan stukken men begon st omer te bestormen alle dagen werd de stad met een ongewone moed langs verschillende zijden aangevallen doch de bezetting zeer sterk zijnde werden de belegeraars dikwijls met verlies van veel volks afgedreven
deconinck uw diepe wijsheid is ons van groot nut geweest en zal het nog zijn wij roepen u in onze raad en begeren dat gij met ons aan het graaflijk hof verblijft
een menigte ridders die zij onderweg ontmoet hadden vergezelden hen onder dezen waren mijnheer jan van ayshoven willem van daknam en zijn broeder pieter mijnheer van landegem hugo van der moere simon van kaster de voornaamsten
jan van gistel die door zijn landgenoten als een bastaardvlaming verfoeid en gehaat was nam deze gelegenheid waar om de veldheer de chatillon tot strengheid aan te drijven hij schetste de wederspannigheid der bruggelingen in zwarte kleuren af en riep om wraak over hun
mijne heren viel robrecht in ik vraag het u wie onder u is er die uit vreze des doods zijn erewoord en zijn riddertrouw zou willen breken zij bukten tegelijk het hoofd en spraken geen woord met droefheid verstonden zij dat niets hun graaf kon wederhouden deze ging voort
ja gij zult leven mijn adolf mijn bruidegom ik zie het uw ogen blinken met het vuur des levens machteld zuchtte adolf aangebeden vrouw wat kracht heeft uw engelenstem bij god dat zij mij aldus van de dood
ik heb willen bewijzen dat het veel beter ware dit zaad van onenigheid en van haat onder het volk niet te storten opdat het tegenwoordig bestuur zich de verantwoordelijkheid van een kwaadvoorspellende toekomst niet op de hals hale
de klauwaards liepen vol wraaklust naar de slaapkamers der fransen en vermoordden al wat de woorden schild en vriend niet kon uitspreken dewijl er in sommige huizen meer fransen dan men er in zo korte tijd kon doodslaan geherbergd waren hadden velen de tijd gehad om zich te kleden en om de wapens in de hand te nemen
willem van gulik jan borluut en boudewyn van papenrode bevonden zich aan de linkerzijde terwijl de jonge gwyde met jan breydel en de andere voornaamste ridders aan het voeteinde met gebukt hoofd op de gewonde staarden
maar ik hoop dat er onder onze meesters meer wijze mannen zijn die uw raad niet volgen zullen deze rede had onder de wevers de grootste ontsteltenis gebaard enigen doch in klein getal hadden door hun gebaren doen kennen dat zij in dit gevoelen deelden de meesten waren over de uitval van brakels misnoegd
de liefderijke machteld wierp zich op de schoot haars vaders en omving zijn hals in beide haar armen dan bezag zij met bewonderende eerbied degene wiens gelaat voor haar zo heilgevend als het aanschijn der godheid was de man wiens edel bloed ook in haar aderen vloeide en die haar zo teder en zo innig
terzelfder tijd wete men dat ik de walen als volksgedeelte beschouwd niet wil te na spreken zij hebben hun waarde als wij en zijn onze staatkundige broeders maar mogen in geen geval onze beheersers worden dit recht hebben zij nooit gehad en zullen het nooit verkrijgen
weest gelukkig bemint elkander zozeer als ik u beiden bemin gij priester dienaar gods gelief uw zegen bij de mijne te voegen totdat een wettig huwelijk hen voor het altaar
mijn vriend jan antwoordde deconinck ik vraag u niet waarom gij zo droef zijt ik ken uw edelmoedige ziel het gedacht van slavernij doet u sterven dit zie ik wel
de woede welke de beenhouwers bij dit gezegde beving laat zich niet beschrijven ongehoorde moordkreten galmden tegen het welfsel der zaal en ieder deed in zich de eed die hoon te wreken
wanneer men haar aangekondigd had dat al de steden van vlaanderen door de vijand ingenomen waren barstte zij in overvloedige tranen uit en weende bitter maar reeds des avonds van dezelfde dag was de valk opnieuw geliefkoosd en s meisjes tranen opgedroogd en vergeten
nog niet riep wouter van lovendegem want dan breek ik voor altijd mijn degen ik ken geen andere heer dan de edele gwyde van dampierre mijnheer van lovendegem uw trouwe liefde is mij hoogst aangenaam maar hoor mij tot het einde met koelen bloede mijnheer
jan van namen rustte met haast een vloot uit en landde met een vlaams leger op het eiland cadzand na een gering gevecht vervolgde hij zijn tocht naar walcheren bij ter vere dat zich overgaf
tegen de boord dier rivier had gwyde zijn mannen weder enigszins in gelederen kunnen vormen maar het getal der vijanden was te groot de lieden van veurne alhoewel verstrooid vochten met een dolle wanhoop het schuim stond op hun mond en bloed liep overal langs hun lichamen af en nochtans kon die heldenmoed hun met te baat zijn
ik voel de jagingen mijns harten vergaan de dood heeft mij geraakt vaarwel mijn vriend mijn broeder wij zullen elkander daar
zult gij met mij niet tot de jonkvrouw gaan gij zijt zo vermoeid laat mij u de rust met alles wat mijn woning bevat aanbieden ik bid u ik dank u mijnheer mijn plichten als priester roepen mij elders te tien uur zal ik u wederzien god hebbe u onder zijn hoede
de vreugde welke de harten der meisjes vervulde was een zalige aandoening alleen op haar gelaat merkbaar vol betrouwen in de plechtige woorden des priesters vreesden zij niets meer hun hart liep over van geluk
de gulden ridder antwoordde niet maar plaatste zijn vinger op de mond alsof hij zeggen wilde geheim geheim adolf had dit teken ook gezien en hij besloot zich te houden alsof hij de graaf van vlaanderen niet kende
door een ander opschrift in vergulden letteren en in het frans onlangs is vervangen dit is zeker om de fransen van parijs of de walen van luik het gasthuis aan te wijzen indien zij het nodig hebben ik laat het de redelijke mensen over te oordelen of men het verstand niet moet verloren hebben om zulke ongerijmdheden te begaan
de jonker leunde bij dit gezegde met de elleboog op de rug van een zetel hij was waarlijk zodanig ontroerd dat het leven in hem scheen op te houden machteld liet haar handen bevend over zijn wangen gaan en poogde hem door meer strelingen te versterken
dan voelde hij de zalige streling die zijn hart met een onbekend gevoel kwam vervullen nochtans boezemde machteld geen liefde in alhoewel zij als een kind mocht aanzien worden hadden haar wezenstrekken die statigheid in zich welke de eerbied der mannen dwingend afeist en nimmer toelaat dat een vermetele liefde zich in hun boezem wortele
dacht adolf dat zijn eis op de voorzichtigheid gegrond was en stond hem derhalve alles toe wat hij vroeg op voorwaarde dat hij persoonlijk voor de jonkvrouw zou instaan de deken verklaarde vervolgens dat hij de edele machteld niet kende hierop werd zij door maria in de kamer gebracht
als blijkt uit een oud schilderij welke in de st michielskerk te kortrijk nog bestaat zij draagt het volgende opschrift door de heer p van duyse ter plaatse letterlijk afgeschreven den slag van groeninghe gehouden op den xien julius en wiert gheslegen op den groninck
de moedige vogel dreef zegepralend boven de honden en verzelde hen tot bij de jachtknechten dan vloog hij hoog in de lucht en gaf door zeldzame wendingen zijn blijdschap te kennen
wat eist gij nu o heer en vader antwoordde hij dat een fransman op mij als op een slaaf nederzie het gedacht alleen zou mij van schaamte doen sterven neen neen nooit uw bevel uw gebed zelfs is nutteloos ik zal het niet doen
maar hun schepen des nachts op een zandplaat vastgeraakt zijnde werden zij des anderendaags door de fransen onder de befaamde zeeoverste reinier grimaldi geslagen hun schepen werden verbrand en de jonge gwyde verviel met vele anderen in de handen van de vijand
neen neen riep hugo ik zit niet neer op staande voet verlaat ik het leger vaartwel mijne heren wij zullen elkander op het slagveld weerzien god hebbe u onder zijn hoede
een grote kruik wijn en enige tinnen hanapsen stonden voor hen op de tafel en alhoewel hun de drank niet ontzegd was kon men echter wel bemerken dat zij met matigheid dronken want zij brachten de hanaps zelden aan de mond
de meesten onder hen waren mannen van rondom de dertig jaar een enige grijsaard naderde met langzamer schreden en met gebukt hoofd een stille verduldigheid blonk op zijn gelaat zonder dat de minste vrees op hetzelve merkbaar was hij bleef voor de chatillon staan en bezag hem met ondervragende blikken alsof hij zeggen wilde wat eist gij
zij wendde zich met een haastige beweging om knielde neer vouwde de handen te saam en zag met smekende ogen ten hemel alsof de almachtige dit stil en plechtig gebed verhoord had zag men de krachten in adolf terugkomen
in het diepe van de zolder stond een kind niet boven de veertien jaar oud met een slachtbijl in de hand bleek van angst en bevend hield hij dit wapen op de fransen gericht zonder dat het minste geluid uit zijn borst opkwam uit zijn blauwe ogen schoten stralen van wanhoop en heldenmoed
te midden der rechterzijde tussen louis de clermont en de graaf jean d'aumale zat godfried van brabant die de fransen vijfhonderd paarden had gebracht nevens deze bewonderde men de grote gestalte van de zeelander hugo van arkel
nu was het weder uit zijn bergplaats gerukt nu prijkte het boven de lijken der verdelgde vijanden nu werd de wederkomst van dit heilig zinnebeeld met duizend blijde galmen begroet
het geschreeuw het gehuil dergenen die gepletterd in het water vielen bracht de verslagenheid onder de vlaamse benden die nog vr de rivier stonden zonder op de stem der oversten te luisteren begaven zij zich op de vlucht en liepen verward van het slagveld die nederlaag kostte de vlamingen bij de vierduizend man
drink die hanaps is uwe gij zult ons enige liedjes zingen en wij zullen u voorschenken heb moed gij bevindt u tussen goede lieden vergeef het mij meester antwoordde de zanger ik kan hier niet blijven want mijnheer van loncin wacht mij ik denk dat gij de begeerte van die edele ridder niet zult tegengaan met mij langer te
is al het geld dat men op de derde staat gelicht heeft reeds verdwenen vroeg philippe mistroostiglijk sire antwoordde enguerrand ik heb aan etienne barbette de gelden die de tolpachters van parijs uwer majesteit geleend hadden wedergegeven er blijft niets of zeer weinig in
want nadat hij de moed zijner broederen weder in stilte had verstaald wierpen zij zich tegelijk tegen de beheersers op en de gemeente raakte telkenmaal haar banden kwijt al de staatkundige ontwerpen der edellieden vergingen in rook tegen het vernuft van
in deze houding zat zij roerloos en als zonder leven zij zuchtte noch klaagde wanneer de soldeniers van hun eerste verbaasdheid waren teruggekomen naderden zij onstuimiglijk bij deze ongelukkige en barstten in scheldwoorden tegen haar uit zij meenden de handen aan haar te slaan want dit kind boezemde hun geen de minste vrees in
zodra de stoet bij de markt kwam brachten de twee faamengelen die op de voetzuilen stonden hun bazuinen aan de mond en zonden de welkomstgroet weergalmend over de plaats
grond in zo groot getal dat de strijdenden niet meer op het gras maar wel op een bed van dode lichamen en gebroken wapens vochten de groeningebeek kon men niet meer zien de lijken met dewelke zij opgevuld was vormden slechts een hoop met degene die op de boorden lagen
de gevangenis van philippa haar moei spreekt er haar niet meer van want zij weent geduriglijk nu gij beter zijt zal ik straks indien meester rogaert het toelaat met u over gewichtige zaken handelen maar de jonge vrouw mag ons niet horen ook verwacht ik meester
dit schijnt u niet te bevallen mijnheer ik had nochtans vernomen dat de meeste edelen hun wettige graaf verloochend hebben en de vreemde met liefde hebben ontvangen eilaas dit is maar al te waar o vader de ongelukkige graaf gwyde is door velen zijner onderdanen verlaten en nog meer zijn er die hun oude roem
machteld mijn aangebeden vriendin ik wilde u door dapperheid en heldenmoed verdienen uw sluier heb ik dwars door het vijandlijk leger gedragen
deconinck was een man uit het volk geboren maar een dier zeldzame zielen die met verstand en vernuft begaafd als beheersers hunner tijdgenoten ter wereld komen
het bloed vloeide op zijn schouders en hij wilde zich nog verweren maar twee krachtiger slagen wierpen hem uit de zadel tussen de voeten der paarden de vlamingen trokken hem daaruit en hem achter de slagorde gesleurd hebbende hakten zij hem aan veel stukken terwijl zij hem zijn wrede vervolging vloekend verweten
de soldenier die men jehan noemde bleef lange tijd in twijfel of hij het lot nog eens zou beproefd hebben eindelijk stak hij de hand tussen zijn wapenhemd en trok een glinsterend juweel eruit
slavernij en dwingende beheersing waren de bronnen hunner armoede het zweet huns aanschijns vloeide voor hun noch voor hun huisgezin alles was voor de leenheer hun meester
in hun opgetogenheid verlieten zij dikwijls hun werk om elkander te omhelzen en dan spraken zij met zegepralende woorden alsof niets hun de overwinning kon ontroven tegen de avond op het ogenblik dat zij met hun spaden naar de hutten gingen rees de schreeuw vlaanderen de leeuw opnieuw boven de muren van kortrijk
niets hoorde men dan het ruisen der voortgeslepen takken en het blaffen der honden die van dit vreemd gerucht verschrikten op een boogscheut van het slot bleven zij staan en dan ging breydel met enige gezellen vooruit om de vesting te bespieden
mijn trouwe onderdanen mijn vrienden gij hebt mij heden bewezen hoe machtig een heldenvolk is mijn geringe kroon draag ik nu met meer hoogmoed dan philippe le bel die van het franse rijk draagt want over u mag ik mij met recht
hij kome was het antwoord mijnheer de cressines had de dienstbode op de trap gevolgd en trad onmiddellijk in het vertrek hij boog zich beleefdelijk voor de jonkvrouw en gaf door zijn medelijdende blikken te kennen dat hij deze zending tegen zijn dank vervulde
hun lippen kleefden aan elkander en met moeite konden zij een ratelende doodsklacht vormen de lucht was met zwarte raven als met een onweersbui behangen het krassend geschreeuw dier vraatzuchtige roofvogels
o mijn heer en vader sprak hij wat zegt men gaat gij u in de handen uwer vijanden leveren opdat zij uw grijze haren met smaad mogen beladen opdat de snode johanna u in de boeien werpe
hij zal u genadiglijk ontvangen en het land van vlaanderen en uw dochter doen verlossen wees zeker van mijn woorden want mijn broeder is in de afwezenheid der koningin de grootmoedigste vorst
nu volgde nog een hoop lijfwachten allen te paard en wel bij de driehonderd sterk hun gans lichaam was van het hoofd tot de voeten met ijzer overdekt lange speren staken twintig voet boven hun scharen uit
hoe pijnlijk moest toch de onmacht en de wanhoop voor deze vlaamse harten zijn hoe bitter en hoe nijdig vervloekten zij de naam der fransen omtrent de middag renden een groot getal ruiters door de stad om de soldeniers weder te roepen want mijnheer de chatillon had geoordeeld dat de kroon van frankrijk nu genoeg gewroken was
dan hernam zij o verwaande vlamingen gij kent johanna van navarra nog niet gij weet niet hoe schriklijk haar wraak u treffen kan rust en slaapt zonder vrees in uw vermetelheid ik weet middelen om u te
wat zal de leeuw van vlaanderen het hoofd bukken voor een fransman voor een valsemunter voor een meinedige dan opene zich de grond onder mijn voeten de graaf liet enige ogenblikken voorbijgaan wanneer hij dacht dat robrecht wat bedaard was hernam hij
het hoofd gebogen en vol bitter aandenken ging adolf in de baan voort zonder op zijn voetstappen te letten een droeve traan glimde onder zijn ooglid en van tijd tot tijd kwam een zucht uit zijn borst
de chatillon had op de wezenstrekken van de klauwaard genoeg kunnen bespeuren dat hij hardnekkig bleef wel wat zegt die muiter vroeg hij mijnheer antwoordde van gistel hij hoont mij en veracht uw genade dat men hem hange was het bevel van de
de toornige koningin verkropte haar spijt voor dit ogenblik en liet slechts op haar gelaat het diep misnoegen dat zij gevoelde blijken een weinig terzijde van de troon bevond zich een hoop edelvrouwen allen gezeten op de fraaiste hakkenij en die men beschouwen mocht
tussen al deze edelvrouwen was er één die door pracht en schoonheid de anderen verduisterde haar naam was machteld en robrecht noemde haar zijn jongere dochter
de scharen antwoordden door een galmend gejuich en zwaaiden hun wapens in de lucht ten teken van blijdschap hun moed vergrootte bij het zien van het gewonnen teken guy de st pol stond nog bij de pottelberg met omtrent tienduizend voetknechten en een goede bende ruiters
reeds scheen de speer tussen de helm en het harnas in zijn hals te dringen wanneer adolf van nieuwland zijn slagzwaard als een bliksem opheffende de speer aan twee stukken hakte en aldus het leven van zijn veldheer behield
breydel vatte de oude maceclier bij de schouders en rukte hem brakels weg roepende besmeur u niet met het bloed van de verrader hij is te verachtelijk anders zou hij reeds door mijn handen gestorven zijn
want indien zij hun daden bewimpelden en onder schijn van rechtvaardigheid heersten zou het volk onder het juk in slaap vallen en dan zou het gebouw onzer vrijheid voor altijd in de grond zinken
de ene was een ridder dit kon men aan zijn prachtige uitrusting zien zijn harnas en al het ijzer dat hem en zijn paard bedekte was verguld en schitterde verwonderlijk een grote blauwe vederbos rolde op de wind achter zijn rug
robrecht van bethune omhelsde zijn teder kind met opgetogen blijdschap hij hield haar tegen zijn boezem totdat de geestdrift hunner beider harten wat gezonken was en legde dan zijn helm en zijn ijzeren handschoenen op de knielbank door moeite afgemat trok hij een zetel bij en liet zich in dezelve
de wapenknechten meenden de valbrug op te halen maar zij bemerkten dat er nog iemand uit wilde daar kwam adolf van nieuwland alleen en geheel mistroostig aangestapt het scheen dat zijn draver in zijn smart deelde want het dier liet onachtzaam het hoofd hangen
een ogenblik werden zij in hun misdadige aanslagen verhinderd totdat eindelijk een van hen op het kind aanviel en hem meende te doorsteken maar de beenhouwer weerde de degen af en hakte met wanhopige kracht in de schouder van zijn vijand
alsof hij door deze eerste plichtschennis stouter ware geworden verlengde hij zijn zoen en liet de hand der jonkvrouw niet los dan op het ogenblik dat hij de huisdeur hoorde opendoen
in de boekzaal van antwerpen berustende tot richtsnoer heb genomen de kennis der plaatsen waar de voorvallen gebeuren ben ik aan de inlichtingen mijner letterkundige vrienden de heer snellaert van kortrijk dokter te gent en de heer octave delepierre bibliothecaris te brugge verschuldigd
deze was op een vale hakkenij gezeten en gans met goud en gesteenten overdekt een lang rijkleed van gulden laken dat op de borst met een zilveren snoer toegeregen was viel in zware vouwen tot bij de aarde en glansde hevig met zijn duizend schitterende versiersels
de zegen des heren dale over hem riep de jonkvrouw hoe edelmoedig is hij die mijn vader aldus wil verlossen en mij het leven wedergeeft o die mens zal ik altijd beminnen en danken want hij verdient nog meer
en de fijne stem van machteld antwoordde o zoete jezus zaligmaker behoed hem en roep hem niet tot u o goedertieren god heilige moeder gods bid voor ons o moeder van christus troosteres der bedrukten bid voor hem
hij dacht dat het bleke aanzicht van de gewonde de oorzaak dezer aandoening was en antwoordde o kind zijt gij bang van een ziek mens die uw hulp nodig heeft wat zult gij dan doen als gij alleen met hem zult zijn
reeds liep het bloed onder zijn helm uit zijn gezicht verduisterde zijn spieren waren onder zovele kneuzingen verlamd met een razende wanhoop gans vervuld en voelende dat zijn laatste uur gekomen was riep hij met luider stemme dat de fransen het hoorden
nadat iedereen de plaats die hem bestemd was genomen had kwamen de heren wethouders met de maagdekens die de stad brugge verbeelden moesten vooruit en boden de sleutels der poorten op een kostelijk fluwelen kussen aan de vreemde vorsten
wat geeft u de dood van twee weerloze vrouwen het is de moeder van die beenhouwer die zoveel fransen te male vermoord heeft riep een der soldeniers bij de duivel zij zal sterven
het is een bespieder riep breydel ontkleedt hem en onderzoekt of hij geen verraad op zich draagt in een ogenblik waren de bovenklederen hem van het lijf gerukt en niettegenstaande hij smekend om genade bad werd hij in dit onstuimig onderzoek van de ene kant naar de andere gestoten
pieter deconinck sprak nog lang met zijn makkers om hen ter verdediging hunner rechten aan te moedigen nochtans begeerde hij niet dat zij oproer maken zouden maar beval hun dat zij zich met het weigeren der acht groten zouden vergenoegen totdat hij hen te wapen roepen zou
na een korte poos gedurende dewelke de monnik de jonge ridder met doordringende ogen bezag vroeg hij mijnheer het is al een ruime tijd geleden dat ik vlaanderen verlaten heb het zou mij aangenaam zijn uit uw mond te weten hoe het in onze stad brugge al gaat dat mijn stoutheid u niet hone
de zeelander stiet zijn zetel achteruit en riep terwijl hij een zijner handschoenen op de tafel wierp mijne heren ik zeg dat gij allen liegt ik hoon u in het aangezicht daar is mijn handschoen wie begeert kan dezelve opnemen ik beroep hem in het strijdperk
halssnoeren en oorbellen werden als nietswaardige voorwerpen hier of daar neergesmeten terwijl morrende spreuken zonder ophouden uit de mond der vorstin vielen
zij lachten en klapten vrolijk om de tijd door te brengen en vertelden op voorhand welke schone slagen zij de fransen in de strijd zouden toebrengen welnu
gaat nu ras tot uw mannen deelt hun mijn bevelen mede en doet zo als ik u gezegd heb maakt spoed niet veel gerucht ik bid u de aanleiders begaven zich ieder bij zijn bende en brachten dezelve de een achter de andere tegen de boord der baan deconinck schikte een groot getal wevers langs de weg tot op een boogscheut der stad
want terwijl hun vazallen als echte vlamingen de vijand afwachtten waren deze hun leenheren in het franse leger wat verblindheid dreef die bastaarden aan om de schoot hunner moeder evenals de slangen doen te verscheuren
hij sluimert nu der wallen koning beknel hem vrij in ijzren band hij sture vrij zijn roversbenden tot op der leeuwen vaderland want zo de leeuw ontwaakt gij rovers wordt ge allen door zijn klauw verscheurd dan wordt uw trotse witte lelie door hem met bloed en slijk besmeurd
de kinderen van de gevangen graaf niets meer verlangende dan de verlossing huns vaders gwyde en huns broeders robrecht van bethune te kunnen verkrijgen wensten innig om de vrede met frankrijk en stapten gaarne over enige moeilijkheden er werd dan een stilstand van wapenen getroffen totdat de voorwaarden van wederzijde zouden aangenomen zijn
jacques de chatillon de landvoogd voerde het bevel over de zesde bende de talrijke gelederen bestonden uit drieduizend tweehonderd soldeniers te paard op de wimpels hunner speren hadden zij vlammende bezems geschilderd ten teken dat zij vlaanderen zuiver maken wilden
want het was merkbaar dat het rood op haar wangen niet kwam dan op het ogenblik dat adolf van nieuwland met zijn liefdevolle blikken haar zijn aanbidding smekend toedroeg onmiddellijk na deze heerlijke landvrouwen kwamen menigvuldige schild en hofknapen allen halflijfs in zijde van verschillende kleuren gekleed