AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
soms gebeurt het dat de groote wanhopige het kanalje uit de diepte van zijn angsten zijn moedeloosheid zijn nood zijn koortsigheid zijn rampspoeden zijn peststof
de leelijke beer antwoordde cosette en met de uiterste lieftalligheid de tanden op elkander drukkende en de lippen openende blies zij tegen
deze beweging met meer goeden wil dan krijgskunst volbracht kwam de compagnie fannicot duur te staan vr zij twee derde van den weg had afgelegd werd zij door een algemeen salvo der barricade begroet
hij luisterde met somber zwijgen toen hij in de straat de lhomme armé terugkwam was hij zoo verdiept in zijn gedachten dat hij een andere deur voor de zijne nam en het naburige huis
ik ben eenigszins vermoeid veroorloof mij een stoel te nemen marius zette zich en wenkte hem plaats te nemen thénardier ging op een kussenstoel zitten
t is iets schrikkelijks een ongeneeslijk lot de vraag welke zich voordeed was deze op welke wijze zou jean valjean zich gedragen tegenover het geluk van cosette en marius hij had dit geluk gewild hij had het bewerkt hij
op een zeker oogenblik merkte hij dat hij het door den opstand verstijfde parijs verliet waar de barricaden het verkeer hadden opgeheven en hij onder het levende en normale parijs terugkeerde
noch den draad te breken die mij vast aan t hart zit noch iets tot zwijgen te brengen dat zacht tot mij spreekt wanneer ik alleen ben daarom ben ik van ochtend u dit alles komen bekennen alles of genoegzaam alles
ik wijl ik t u zeg marius staarde den man aan hij was somber en kalm geen logen kon uit zulk een kalmte komen het koele is oprecht men voelde de waarheid in deze kilheid des grafs
uw vrouw is een onecht kind geen andere uitkomst hebben gehad dan een schop van den echtgenoot voor den berichtgever volgens thénardiers
t was misschien van hem dat later een getuige voor den krijgsraad zeide er was een opstandeling dien ik apollo hoorde noemen een nationale garde die op enjolras aanlegde zeide het geweer latende zinken
hij had dus niets te betreuren zich niets te verwijten alles was zoo goed er is een god voor die dronkaards welke men verliefden noemt blind had marius den weg betreden dien hij ziende zou gekozen hebben
mevrouw gij weet wederom iets nieuws wat moet dat beteekenen jean valjean aanschouwde haar met dien treurigen glimlach welke dikwijls op zijn gelaat verscheen gij hebt mevrouw willen zijn gij zijt het
men vond toen bij den samenloop van een straat of plein groote vierkante roosters met dikke ijzeren spijlen die door de voetstappen der menigte gepolijst gevaarlijk en glibberig voor de rijtuigen waren en de paarden deden vallen
ontnam niets aan het feit dat hij den kolonel pontmercy had gered thénardier was voor iedereen een bandiet behalve voor marius
achtste hoofdstuk de artilleristen nemen het ernstig op men omringde gavroche maar hij had den tijd niet iets te verhalen marius nam hem huiverend ter zijde en vroeg wat komt ge hier doen
wanneer iemand door den staat gekleed een ander in lompen vervolgt is het om van dezen ook een door den staat gekleede te maken het onderscheid ligt alleen in de kleur in t blauw gekleed te zijn is eervol
eenige uren te voren die omkeering der ziel welke volstrekt geen ongeluk wil zij begon met alle kracht te hopen zonder te weten waarom
het boek dat de lezer voor zich heeft is van het begin tot het einde in zijn geheel en in zijn bijzonderheden welke uitzonderingen en leemten er in mogen voorkomen de gang van het kwade naar het goede van het onrechtvaardige naar het rechtvaardige
een overigens knappe buurvrouw was geheel verbaasd op een morgen een grooten bloemruiker te ontvangen mijnheer gillenormand had haar dien gezonden haar man maakte haar een standje uit jaloezie
men herinnere zich dezen hoek die een soort van voorgebergte in de straat vormde hij beveiligde eenige vierkante voeten gronds voor de kogels en het schroot en ook voor het gezicht
het klopte zelfs iets minder flauw alsof de beweging van het rijtuig het leven eenigszins had opgewekt javert vroeg den portier op een toon die aan het gouvernement tegenover den portier van een opstandeling past
eindelijk stamelde de grijsaard nu eindelijk is het er uit hij heeft mijn vader gezegd marius wond zijn hoofd uit de armen van den grootvader en zeide zacht
t is waar dat er geen liever kind was wat zegt ge nu van uw lafayette uw benjamin constant uw tirecuir de corcelles die hem doodden dat kan zoo niet gaan
op strengen toon hernam marius wie heeft u gezegd terug te komen hebt ge ten minste mijn brief bezorgd gavroche was niet geheel zonder bekommering ten aanzien van dien brief
in zake van beschaving moet men niet gekunsteld maar verheven wezen op die voorwaarde geeft men aan het menschelijk geslacht het voorschrift van het ideale
negende hoofdstuk marius schijnt dood voor iemand die er verstand van heeft hij leide marius aan den rivierzoom zij waren buiten
enjolras scheen niet te luisteren maar iemand die dicht bij hem ware geweest had hem kunnen hooren fluisteren patria bossuet lachte nog toen courfeyrac riep
toen combeferre hem zijn vijftien patronen aanbood schudde hij het hoofd een rare zonderling zei combeferre zacht tot enjolras t is hem mogelijk in deze barricade niet te vechten
eindelijk zoo gaat het met deze wolken keerde de rust in haar terug en de hoop en een soort van onbewusten glimlach die op god vertrouwde
zoo hij roept weet de vervolger dat men hem hoort maar niet komen zal daar zijn muren die hem konden beschermen menschen die hem konden redden en deze muren hebben ooren van vleesch en deze menschen hebben ingewanden van steen
waarheen in welke richting in welken schuilhoek t was onmogelijk te gissen en het grievendste was dat men achter den hoop steenen voor den boom met de zinken plaat de aarde versch opgegraven
reken daarbij het verrukkend klokkenspel dat telkens in de lucht golfde zonder dat men wist waarom is hierbij een eenvoudige wijzerplaat die niets dan de uren aanwijst te vergelijken ik ben voor het groote uurwerk van straatsburg
en een uitgang zoekend hoe schrikkelijk is dan de muur die eensklaps achter ons verrijst een heilige duisternis te voelen die ons tegenhoudt het onzichtbare onverbiddelijke welk een angst met het geweten heeft men dus nooit gedaan
er was een koninklijke schepter met een lelie er op er was een keizerlijke schepter met een wereldkloot er op er was een schepter van karel den groote van ijzer er was een schepter van lodewijk den groote van goud
met zijn vingertjes maakte het kind een weinig van deze klei los en at ze het had een heesche stem een bleek gezicht zwakke beenen dikken buik het sprak niet wanneer men het toesprak antwoordde het niet het stierf
hoe dwaas was ik zoo dwaas kan men zijn maar men rekent niet op den goeden god de goede god zegt gij verbeeldt u dat men u zal verlaten
ik wacht in uw voorkamer de bevelen van mijnheer den baron met eerbied de brief was onderteekend thénard deze handteekening was niet valsch zij was slechts een weinig verkort overigens benamen de hoogdravende stijl
en prevelden schier onverstaanbaar de woorden o wreedaard o clubist o booswicht o septembriseur zachte verwijten van een zieltogende tot een lijk dewijl inwendige aandoeningen zich steeds lucht moeten maken
een familie neen ik behoor tot geen familie ik behoor niet tot de uwe ik behoor niet tot die der menschen in de huizen waar men in familie is ben ik te veel er zijn familiën maar niet voor mij
enjolras hield eensklaps op zijn lippen bewogen zich zwijgend als ging hij voort met zich zelven te spreken zoodat zij oplettend om hem nog te hooren
toen liet hij het voorraampje neder en riep koetsier rue de lhomme armé no tiende hoofdstuk
mijn vader riep marius ha gij bemint mij dus zei de grijsaard er ontstond een onbeschrijfelijk oogenblik zij konden van aandoening niet spreken
marius was zoodanig verstomd door den nieuwen toestand die voor hem verrees dat hij tot dien man sprak alsof hij schier boos over deze bekentenis was
wederom zweeg jean valjean zijn keel bevochtigende met een inspanning als hadden zijn woorden een bitteren nasmaak en hij
de heer gillenormand beproefde nicolette op zijn schoot te nemen hij noemde marius mijnheer den baron hij riep leve de republiek telkens vroeg hij aan den geneesheer er is immers geen gevaar meer
schier nog had kunnen dragen zoo klein was haar voet toen het dikke wollen borstrokje den gebreiden onderrok het boezelaartje met zakjes en eindelijk de wollen kousjes
de vensters der eetzaal zagen op de straat uit onder deze schitterende vensters bleef jean valjean eenige oogenblikken in de duisternis staan hij luisterde
wat men op die plaatsen gevoelt hebben wij ten aanzien van marius medegedeeld en wij zullen er de gevolgen van zien t is meer en t is minder dan het leven
men gehoorzaamde na verloop van vijf minuten waren vijf man met eenparige stemmen aangewezen en traden uit de gelederen
alles wat is vertoont zich hier zooals het ten laatste zijn zal hier verraadt een gebroken flesch de dronkenschap het hengsel van een mand verhaalt de dienstbaarheid de beeldenaar van het koperen soustuk bedekt zich eerlijk met
een oogenblik later verlieten zij het weder enjolras hield over beide handen de vier uniformen welke hij had doen ter zijde leggen combeferre volgde hem en droeg het lederwerk en de
waren zij het eens en weidden er schier met elkander over uit bij deze gelegenheid maakte marius de opmerking dat mijnheer fauchelevent zeer goed sprak ja zelfs met een zekere keurigheid van taal
hij zag het bed en op de matras dien bebloeden jongeling zoo wit als was met gesloten oogen open mond en bleeke lippen tot aan het middel bloot overal met roode wonden gevlekt bewegingloos helder verlicht
jean valjeans edelmoedigheid jegens hem javert verplette hem andere feiten welke hij zich herinnerde en die hij vroeger als logens en dwaasheden had beschouwd verschenen hem nu als werkelijkheden de
een oogenblik later was deze leelijke voorzienigheid weer onzichtbaar geworden jean valjean was buiten
deze doolhof heeft zooals wij hebben opgemerkt een draad namelijk zijn glooiing zoo men die glooiing volgt komt men aan de rivier jean valjean begreep dit dadelijk
deze steen is evenmin als andere steenen tegen den tand des tijds schimmel mos en vogeldrek beveiligd het vocht maakt hem groen de lucht zwart hij ligt niet in de nabijheid van eenig pad en men gaat niet gaarne in deze richting
een deugniet die in plaats van zich te vermaken en het leven te genieten is gaan vechten en zich als een wild dier laat doodschieten
de barricade st antoine was het gerucht des donders de barricade du temple was de stilte deze beide schansen boden het onderscheid aan van het geduchte en het akelige de eene scheen een muil de andere een masker
verscheidenen hoesten wanneer zij in de gevangenis terugkomen dit veroorzaakt kosten voor de ziekenzaal ten derde de opsporing is goed met agenten op bepaalde afstanden geplaatst
zie hoe onze arme straat van kogels doorboord is t is een hoop deugnieten open vooral de deur niet en het huis neemt de gedaante van een graf aan de opstandeling zieltoogt voor de deur hij ziet het schroot of de blanke sabels naderen
op hetzelfde uur terug cosette deed hem geen vragen verwonderde zich niet zeide niet meer dat het koud was sprak niet meer van het salon zij vermeed evenzeer vader als mijnheer jean te zeggen
ook een weinig hun laten slaap het rumoer der bezoeken en gelukwenschen begint eerst later weder het was op den ochtend van den februari een weinig over het middaguur toen basque die met een doek
is een der verwardste van het oude rioolnet jean valjean had het riool der hallen thans gelukkig achter zich maar vr zich had hij meer dan ééne lastige omstandigheid
hij was dood de nacht was zonder sterren en stikdonker ongetwijfeld stond in de schaduw een groote engel met uitgebreide vleugelen die de ziel wachtte
cosette slaapt nog het woord vader waarmede marius fauchelevent noemde beteekende hoogste zaligheid tusschen beiden gelijk men weet had steeds stijfheid koelheid en dwang bestaan het ijs moest gebroken worden of smelten
had meer uitwerking in de barricade dan de kogel de kogel had zich in het puin begraven en hoogstens een wiel van den omnibus verbrijzeld
even op en zeide ik vul mijn mand burger ziet ge dan het schroot niet gavroche antwoordde welnu het regent wat zou dat
zelfs de rapporten der politie waarvan het nu en dan het onderwerp is spreken er met achting van de woorden die er in de administratieve taal voor gebezigd worden zijn verheven en fatsoenlijk
los woedender dan die hem eertijds naar arras dreef het verledene keerde in hem terug tegenover het tegenwoordige hij vergeleek en weende toen eenmaal de sluis der tranen geopend was wrong hij in vertwijfeling de handen hij voelde zich tegengehouden
hij nam zijn hand maar voelde geen pols zijn ademhaling was kort en afgebroken hij erkende dat hij zwakker was geworden dan hij ooit geweest was toen ongetwijfeld door een of andere gewichtige gedachte aangespoord
hij zag zijn eigen lot in de toekomst verwoest spreek zeg alles riep hij gij zijt cosettes vader en met een onbeschrijfelijke beweging van afschuw trad hij twee schreden achteruit
maar marius moest de hand nemen die zich niet aanbood jean valjean liet het toe en t scheen marius alsof hij een steenen hand omvatte mijn grootvader heeft vrienden zei marius ik zal uw gratie verwerven
hij moest reeds van zinnen verbijsterd zijn toen hij mij in zijn macht had en mij vrijliet zesde hoofdstuk de beide oude lieden doen elk op zijn wijze alles om cosette gelukkig te maken
twee-en-twintigste hoofdstuk voet voor voet toen er geen levende aanvoerders meer waren dan enjolras en marius aan beide einden der barricade zwichtte het centrum dat
zijn wonden waren zijn ammunitie hij wilde cosette bezitten of sterven hij wachtte een gunstig oogenblik met het zwijgend geduld der zieken dat oogenblik kwam
het tegenwoordige heeft zijn verschoonbare hoeveelheid zelfzucht het tegenwoordig leven heeft zijn rechten en is niet gehouden zich geheel voor de toekomst op te offeren
ik wil hem een verrassing bezorgen zoo hernam basque zich zelven door zijn tweede zoo zijn eerste verklarende en hij verwijderde zich jean valjean bleef alleen
hij nam er langzaam de kleedingstukken uit waarin cosette tien jaren geleden montfermeil had verlaten in de eerste plaats het kleine zwarte kleedje daarop het zwarte halsdoekje de lompe kinderschoentjes welke
zesde hoofdstuk het gras verbergt en de regen wischt uit op het kerkhof van père lachaise nabij de algemeene begraafplaats
verscheidene lijken lagen rondom hem en op t eerste gezicht kon men hem van deze diepe slapers des doods niet onderscheiden het gerucht wekt een dronkaard niet de stilte wekt hem
geen goeden dag met een kus meer nooit meer dit zoo innig zacht woord mijn vader hij was op zijn verzoek en door zijn eigen toedoen achtereenvolgens uit al zijn geluk verdreven
enjolras was geheel vervuld van de revolutie hij was echter zoo onvolledig als het absolute wezen kan hij had te veel van saint just en te weinig van anacharsis clootz
kom alle avonden zei marius en cosette zal u wachten gij zijt zeer goed mijnheer zei jean valjean marius groette jean valjean het geluk deed de wanhoop uitgeleide tot aan de deur en beide mannen scheidden
en er nog niet aan gedacht rust te nemen alleen had hij tusschenbeide van hand verwisseld waarmede hij marius vasthield de duisternis was dikker dan ooit maar dit stelde hem gerust
en hem al den tijd laat den horizont de boomen de groene velden den rook der dorpen in het dal de zeilen der schepen in zee de vliegende en zingende vogels de zon den hemel te aanschouwen
zoodra de strijders van de kruin der barricade door de kogels en van de vensters der herberg door het schroot waren verjaagd konden de aanvalcolonnes zich in de straat wagen zonder dat men op haar schoot
t is altijd goed zulk een teeken voor zijn oogen te hebben een week verstreek zonder dat jean valjean een tred in zijn kamer deed hij bleef steeds te bed
en waarin de zon haar grootste vroolijkheid verspreidt ontwaakten de tuinen die de vensters van marius en van cosette omringden uit den
wie hem in deze duisternis had gezien zou gemeend hebben een masker op de duisternis te zien drijven onduidelijk zag hij boven zich het hangende hoofd en het bleeke gelaat van marius hij deed een wanhopige poging en zette zijn voet voorwaarts
voor het groote werk strijden met de onwrikbare logica van het ideaal zij geven hun leven als een zuiver offer voor den vooruitgang zij vervullen den wil der voorzienigheid zij verrichten een godsdienstig werk
de overwinning zoo zij volgens den vooruitgang is verdient de toejuiching der volken maar een heldhaftige nederlaag verdient hun
hij had met drift gehandeld volgens zijn manier en als een slaaf geworden despoot geen andere gedachte dan marius genoegen te doen hij had er zelfs niet aan gedacht dat er een tante was en deze een meening kon hebben
de zware schudding der rollende kanonnen het peloton en kanonvuur dat elkaar in den parijschen doolhof kruiste de rook van het gevecht die door de zon verguld boven de daken opsteeg onverklaarbare verschrikkelijke kreten in de verte
maar hoewel zijn lichaamskracht was uitgeput zijn geestkracht echter niet hij richtte zich op wanhopig trad hij voorwaarts schier haastig deed aldus een honderd schreden zonder het hoofd op te heffen bijna zonder te ademen en stiet toen eensklaps tegen den muur
is t niet eenvoudig het stilzwijgen te bewaren neen t is niet eenvoudig er is een stilzwijgen dat liegt en mijn leugen en mijn bedrog en mijn schandelijkheid en mijn laagheid
waaruit hij zich slechts als door een wonder gered had en was er niet bovendien de politie ronde welke men zekerlijk ten tweeden male niet zou ontgaan
soms verzinkt een ruiter met zijn paard soms een voerman met zijn kar alles zinkt onder het zand t is een vergaan
vijfde hoofdstuk nacht waarachter de dag is toen jean valjean aan zijn deur hoorde kloppen wendde hij zich om binnen riep hij zwak
zaten tegenover hen tante gillenormand was achteruitgezet en zat nu in het tweede rijtuig kinderen zei de grootvader nu zijt gij mijnheer de baron en mevrouw de barones met dertig duizend francs inkomen
een weldadig booswicht een medelijdend zachtzinnig weldadige tuchteling die het kwaad met goed beloonde haat met vergiffenis vergold medelijden boven wraak stelde die liever zich zelven dan zijn vijand in het verderf stortte
laat zien zijn er vrouwen ja of neen zijn er kinderen ja of neen zijn er moeders die met den voet een kind in slaap wiegen en door een aantal andere kleine kinderen omringd zijn
t is niet moeilijk mijnheer de baron ik heb de eer gehad hem u te schrijven en te zeggen thénard dier wat
jean valjean ging heen en weder hij stond stil voor een spiegel en bleef bewegingloos toen als antwoordde hij op een inwendige redeneering zeide hij dien spiegel beschouwende waarin hij zich niet zag terwijl ik nu verlicht ben
de barret van een rechter ligt bij den half verganen rok van een meisje al wat zich blankette vergaat hier de laatste sluier is afgerukt een riool is een onbeschaamde het zegt alles
ik woonde op een kleine achterplaats waar ik haar piano hoorde dat was mijn leven wij verlieten elkander nooit dit heeft negen jaar en eenige maanden geduurd ik was als haar vader en zij was mijn kind ik weet niet
de gendarmen te roepen en tot hen te zeggen deze man is voor u om dan heen te gaan den gedoemde achterlatende niets meer te zeggen en zich met niets meer te bemoeien
ach riep hij inwendig erbarmelijke kreten die god alleen hoort t is gedaan ik zal haar niet meer zien t is een glimlach die over mij is gegaan ik zal den nacht ingaan zonder haar zelfs weder te zien
de ooren zouden hebben doen dichtstoppen gelijk de menaden aristophanes de oogen deden neerslaan pruiken van vlas
droomers die in het wonderbare verzonken in de aanbidding der natuur de onverschilligheid voor het goede en het kwade putten geheel van den mensch afgetrokken beschouwers van den cosmos die niet begrijpen dat men zich met den honger van dezen
op valsche redeneeringen steunende in het stof gesleept nu eens zijn geweten ten onder brengende dan er door ten onder gebracht wordende hoe dikwerf had hij na een dubbelzinnigheid na een valsche oppervlakkige redeneering der
en zeide toen met verheffing van stem alles is genoegzaam volbracht slechts één ding blijft nog over wat
chanvreriestraat links de zwanenstraat en de kleine truanderie rechts de straat mondétour inderdaad onverwinbaar was zij had drie fronten maar geen uitgang
zich bezorgd had gemaakt en welke de lezer zich herinnert de kinderen der echtgenooten thénardier ten huize van magnon vermeende kinderen van den heer
toen bij den afloop van al de plechtigheden na voor den maire en voor den priester alle mogelijke ja's te hebben uitgesproken
een kind redt zich waar een man vergaat het eerste vereischte der redding is zich van allerlei zwaarte te ontdoen men moet den zak met werktuigen of de mand of den kalkbak wegwerpen
ge zult mij een weinig betreuren niet waar niet te veel ik wil niet dat ge werkelijk verdriet hebt ge moet uw geluk genieten mijn kinderen ik heb vergeten u te zeggen dat men op de gespen zonder tongen meer verdiende dan op al het overige
waarom hebt ge den man niet gedood vroeg bossuet aan jean valjean jean valjean antwoordde niet twaalfde hoofdstuk de wanorde als handlanger der orde
het gros de twaalf dozijn kwam op tien francs en werd voor zestig verkocht t was voorwaar een goede handel gij moet u dus over de zesmaal honderdduizend francs niet verwonderen mijnheer
een groote stad levert de krachtigste meststof zoo men het land uit de stad bemestte zou men zeker zijn van te slagen indien goud drek is is onze mest
bedenkt wat de vooruitgang reeds heeft uitgewerkt de eerste menschelijke geslachten zagen met schrik voor hun oogen de hydra voorbijgaan die op de wateren blies den draak die vuur spuwde
god discht den algemeenen maaltijd op ieder wezen had zijn voedsel of versnapering de houtduif vond hennepzaad de vink gerst de distelvink mierik het roodborstje wormpjes
dat dubbel geheim deinsde marius terug het eene stelde hem eenigerwijs aangaande het andere gerust god was in dit avontuur evenzeer zichtbaar als
elders dan in het water t is de aarde die den mensch verdrinkt de aarde van den oceaan doordrongen wordt een valstrik zij vertoont zich als een vlakte en opent zich als een zee t is de verraderlijkheid van den afgrond
sergeant die bij een straatpaal lag van zijne patronen bevrijdde trof een geweerkogel het lijk verduiveld zei gavroche nu gaat men mijn dooden dooden
cherubin is nog handiger dan rothschild vijfmaal honderd vier en tachtig duizend franken herhaalde halfluid mejuffrouw
de treurig blaffende honden des oorlogs beantwoordden elkander van de twee stukken die nu de barricade der chanvreriestraat beukten schoot het eene schroot het andere kogels
een galeiboef dat wil zeggen het wezen t welk op de maatschappelijke ladder zelfs geen plaats heeft wijl het beneden den laagsten sport staat
cesar zei combeferre viel met recht cicero was streng jegens cesar en hij had gelijk deze strengheid is geen hekeling wanneer zoïlus homerus veroordeelt maevius virgilius
een werkman bond zich een grooten stroohoed van moeder hucheloup op t hoofd uit vrees voor de zonnesteken zooals hij zeide de jongelieden der kalebas van
hij voerde hem in het salon waarin nog alles overhoop lag en die het slagveld der vreugden van den vorigen dag geleek drommels mijnheer merkte basque op wij zijn laat opgestaan is uw meester bij de hand vroeg
deze barricade was waardig op dezelfde plaats te verschijnen waar de bastille verdwenen was indien de oceaan dijken maakte zou hij ze z bouwen
bij tusschenpoozen hoorde zij op een afstand doffe schokken en zij zeide t is zonderling dat men de koetspoorten zoo vroeg open en dicht slaat t waren de kanonschoten tegen de barricade
in den omtrek waren de koetspoorten gevuld met gekwetsten men gevoelde zich daar het mikpunt van iemand dien men niet zag en dat over de geheele lengte der straat de geweren waren aangelegd
tegen de twee vooruitstekende lange rijen huizen der voorstad steunenden verhief zij zich als een cyclopen dam aan het einde van het schrikkelijke plein dat den juli heeft gezien
de tusschen de straatsteenen geplante ijzeren staven geleken staande lansen het van alle zijden aangebrachte en opgehoopte puin maakte den toegang van buiten nog moeielijker
nieuwsgierig brak hij den brief open en las mijnheer de baron indien het opperwezen mij het talent er voor gegeven had zou ik de baron
de geneesheer die men geroepen had was gekomen tante gillenormand was opgestaan zij ging verschrikt heen en weder de handen wringend en tot niets in staat dan te zeggen
vermengd een onduidelijk dof instinct om dit vreeselijk avontuur in zijn geheugen te verstikken waarin hij niet gemengd wenschte te zijn dewijl hij noch als verhaler noch als getuige kon optreden zonder tevens beschuldiger te moeten worden
hij richt zich op hij zinkt hij voelt zich verzwelgen hij tiert smeekt schreeuwt tot de wolken wringt de handen wanhoopt nu is hij tot den buik in het zand het zand bereikt zijn borst hij is nog slechts een buste
bij elke verandering van weder en bij den minsten storm was de geneesheer ongerust de lijder mag vooral geen gemoedsaandoeningen hebben herhaalde hij de verbinding was lastig en moeielijk wijl de sparadrap ter bevestiging der windsels destijds nog niet was uitgevonden
men reed langs den boulevard het eerste rijtuig bevatte cosette en tante gillenormand den heer gillenormand en jean valjean marius die volgens het gebruik nog van zijn bruid was gescheiden volgde in het tweede
eindelijk liet hij jean valjean los richtte zich plotseling op nam den stok weder in de vuist en als in een droom prevelde hij meer dan hij sprak deze vraag wat doet ge hier en wie is deze man
in zijn hand hield hij een ouden hoed hij ging gebogen en de kromming van zijn rug maakte zijn buiging bij het binnentreden nog dieper
en men zou gezegd hebben dat nu reeds een muur tusschen hen en hem bestond nader nadert beiden ik bemin u zeer
nu begrijpt gij hoeveel geld men daarmeê verdienen kan cosettes vermogen behoort haar alzoo ik deel u deze bijzonderheden mede opdat uw geweten gerust zij
t was hem onmogelijk al die oude schuld in het vergeetboek te laten en eer hij de gelukkige toekomst inging wilde hij een kwijtbrief van het verledene hebben dat thénardier een schurk was
babel heeft geen ideaal karthago heeft geen ideaal athene en rome hebben en behouden zelfs door de dikke duisternis der eeuwen heen nog een straalkrans van beschaving
uit het venster der derde verdieping zag het doode hoofd op hen neder maar enjolras en marius en zeven of acht anderen die zich bij hen geschaard hadden verdedigden zich nog
de macht van al deze tegenstrijdige aandoeningen dwong er hem toe denken was voor hem iets ongewoons en bijzonder smartelijks
lagen muur een soort van borstwering niet veel hooger dan achttien duim aan den linkerhoek dier borstwering zag men het hoofd eener kolonne van een bataljon der voorstad dat in de straat st denis stond
hoe kwam het dat jean valjeans leven zoo lang met dat van cosette verbonden was geweest wat beteekende dit duister spel der voorzienigheid die dit kind met dien man in aanraking had gebracht
hoe men was van t hoofd tot de voeten ontwapend geheel en al van zijn stuk gebracht waarop nu nog te vertrouwen zou hetgeen dat men zeker acht instorten
wees bedaard zeide marius ik zal uw geheim voor mij alleen behouden en minder verteederd dan hij misschien had moeten zijn maar sedert een uur gedwongen zich met iets verschrikkelijks en onverwachts gemeenzaam te maken
welke domheid kan men elkander te veel bekoren te veel liefkoozen te veel behagen kan men te levend zijn
dat geen bevel hiertoe hebbende zijn vuur niet gestaakt had de onversaagde en onvoorzichtige fannicot was een der gesneuvelden hij werd door het kanon gedood dat wil zeggen door de orde
ik heb er niet aangeraakt t is voor de armen cosette ziet ge uw jurkje dààr op het bed herkent ge het t is echter niet langer dan tien jaren geleden hoe snel verloopt de tijd
wat had ik u toch gedaan ik vergeef het u maar ge moogt het niet weer doen toen men ons aanstonds kwam zeggen dat wij hier moesten komen meende ik wederom te sterven maar het was van vreugd
kunt ge whisten gij zult mijn grootvader geheel innemen zoo ge whisten kunt ge zult met cosette gaan wandelen op de dagen dat ik in het paleis van justitie moet zijn ge zult haar den arm geven evenals vroeger in het luxembourg
zij gevoelde ten aanzien van mijnheer jean den wil van marius en daarnaar richtte zij zich haar man had haar niets behoeven te zeggen zij erkende den flauwen maar duidelijken druk zijner zwijgende bedoelingen
de terugwerking van parijs zonder koning is de wereld zonder despoten z redeneerden zij hun doel lag zekerlijk ver t was misschien onduidelijk en week bij de poging achteruit maar het was grootsch
het was duidelijk dat dit hek en zijn hengsels die zorgvuldig geolied waren veel vaker werden geopend dan men zou gemeend hebben die zachte draaiing was onheilspellend t deed de heimelijke gangen van nachtelijke bezoekers en de stille schreden der misdaad vermoeden
eenige gekwetsten lagen te zieltogen allen die niet gesneuveld waren bevonden zich op de eerste verdieping en door de opening van de zoldering die tot ingang van de trap had gediend brandde een vreeselijk geweervuur los t waren de laatste patronen
het eene het oudste een nummer van le drapeau blanc van juli van t welk men in het derde deel van dit werk den tekst heeft gezien bevestigde de identiteit van den heer madeleine en jean valjean het andere
cesar werd door de senatoren doorstoken christus werd door knechten in t gezicht geslagen bij dezen grooteren hoon gevoelt men den god
een roodborstje had in een gat van den muur zijn nestje gebouwd en een leelijke kat heeft het opgegeten mijn arm klein roodborstje dat zijn kopje uit zijn venstertje stak en mij aankeek ik heb er om geweend
t was het schitterend tijdstip toen het groote leger marengo achter zich en austerlitz voor zich had sire zei de minister van binnenlandsche zaken tot napoleon ik heb gisteren den onversaagdsten man van uw rijk gezien
wien moet men beschuldigen niemand en iedereen de onvolkomen tijden welke wij beleven t is steeds op haar eigen kosten en gevaar dat een utopie in opstand verandert
t geen de opstandelingen vrijer deed ademen zij hadden middel gevonden om in een naburig huis de wijk te nemen meest al de gekwetsten konden en wilden nog vechten
weet dan dat ik onder den naam van fauchelevent in de straat de lhomme armé no woon javert fronste het gezicht als een tijger die zijn mond half opent en tusschen de tanden mompelde hij pas op ga zei
wijl het schrootvuur een einde had genomen thans schoten de twee kanonnen kogels tegen de versperring om er een opening en zoo mogelijk een bres voor de bestorming in te maken
inmiddels was het volgende gebeurd marius meer lettende op hetgeen buiten dan op hetgeen binnen was had tot hiertoe den achter in de donkere benedenkamer geknevelden spion niet nauwkeurig opgemerkt
t ware beter geweest zoo hij de andere opstandelingen tegen jean valjean te hulp geroepen zich met geweld had laten doodschieten zijn grootste foltering was de verdwijning der zekerheid hij gevoelde zich als
had nooit het onbekende dan in de laagte gezien het onregelmatige het onverwachte de verwonderlijke opening van den chaos de mogelijke afglijding in een afgrond
den koetsier een wenk gaf de koetsier begreep herkende blijkbaar met wien hij te doen had keerde om en volgde stapvoets op de kade beide mannen dit werd niet opgemerkt door den gluipenden havelooze die
ik zou aan uw disch hebben plaats genomen met de gedachte dat zoo ge wist wie ik was gij mij wegjagen zoudt ik zou mij door dienstboden hebben laten bedienen die zoo zij t geweten hadden gezegd zouden hebben welk een schandaal
in oogenblikken van crisis en op de dagen van gevecht ging men minder te rade met zijn chefs dan met zijn eigen neigingen in het leger der orde waren echte guerillero's eenigen van den degen als fannicot
het water kwam hem tot aan de oksels en hij voelde zich meer en meer zinken nauwelijks kon hij zich in de diepe modder waarin hij zich bevond bewegen
waaruit de apostelen en martelaars zijn ontstaan toen hij deze geheimzinnige woorden sprak fex urbis lex orbis
hoe het zij hij kwam steeds tot die eene zaak terug die alles bij hem overheerschte namelijk dat hij een ontzettende ambtszonde had begaan
inderdaad een nieuw personage was op t tooneel verschenen t was een tweede stuk geschut de artilleristen stelden vlug en handig dit tweede stuk in batterij bij het eerste
marius zag op en herkende den heer fauchelevent jean valjean was juist de barricade binnengegaan hij kwam hetzij dat hij inlichtingen had verkregen hetzij uit instinct of bij toeval door de steeg
overal elders is het graf somber hier is het afschuwelijk de diepte der drasgronden is verschillend en hun lengte en dichtheid in verhouding van den goeden of slechten bodem
tot toezienden voogd werd benoemd de vijfmaal honderd vier en tachtig duizend francs waren een legaat door iemand die onbekend wilde blijven aan cosette vermaakt
t was wel hetzelfde papier dezelfde wijze van toevouwing dezelfde bleeke inkt t was wel het bekende schrift bovenal was het de tabak het verblijf van jondrette verscheen voor hem
tyrus de stad der macht sparta de stad der deugd ninivé de stad der wonderen in zich bevat bevat het ook lutetia de stad van het slijk
het bosch heeft zijn holen parijs had zijn riolen de truanderie had het riool tot bijverblijf van het hof der mirakelen
in alles is zij kaal geschoren uw derde stand is flauw kleur en geurloos en houterig de droom uwer burgermeisjes die gaan trouwen is een net gemeubeld vertrek en katoen ruimte ruimte mijnheer
den vastenavond en het bacchusfeest eertijds met wijnranken bekroond en door de zon verguld in een goddelijke halve naaktheid marmeren borsten toonende thans verwelkt onder de natte lompen van het noorden wordt ten laatste karnaval genoemd
hij begreep zich zelven niet meer hij was van zijn eigen bestaan niet meer zeker zelfs de beweegredenen zijner daad ontgingen hem hij had er slechts de verbijstering van
iets t kon nuttig zijn dien man te doorgronden daarmede begon hij thénardier had het echte bankbriefje in zijn zak doen verdwijnen en aanschouwde marius met schier teedere zachtheid marius verbrak de stilte
deze reusachtige hoop de aanspoeling van het oproer bracht een ossa op pelion voor den geest van alle revolutiën
hijgend van angst volgden de opstandelingen hem met hun oogen de barricade beefde hij zong t was geen kind t was geen man t was een zonderling bovennatuurlijk wezen in de gestalte van een
dit alles werd als in een verrukking met de kracht van een reus en de snelheid van een arend uitgevoerd en duurde nauwelijks eenige minuten jean valjean bevond zich met marius die steeds in zwijm lag in een soort van lange onderaardsche gang
de teruggave van zijn verdwenen paradijs te eischen hij verheelde zich de moeielijkheden hiervan niet wijzen wij hier op een bijzonderheid hij was niet gewonnen en weinig vermurwd door al de blijken van liefde en teederheid van zijn grootvader
t is ijselijk ik heb mij de oogen schier uitgeweend t is wonder dat men zooveel kan lijden uw grootvader heeft een goedhartig voorkomen maar vermoei u niet steun niet op uw elleboog ge zult u pijn doen
waaruit de dood kwam eenigen kropen op den buik tot de hoogte der kromming van de brug zorgende dat hun schako's er niet boven uitkwamen de dappere kolonel monteynard bewonderde deze barricade huiverend
t was haar toestand van dien oogenblik zij gevoelde onduidelijk iets verschrikkelijks gewis zweven de zaken in de lucht zij zeide bij zich zelve dat zij van niets zeker was
en wijl de idée welke ons verhaal bevat op het punt waar wij thans gekomen zijn nog aan meer dan een proeve moet worden onderworpen is het ons misschien geoorloofd zoo niet den sluier ervan op te lichten ten minste het licht ervan te doen
t komt mij onmogelijk voor dat ik niet reeds de eer zou gehad hebben mijnheer den baron in de groote wereld te zien ik meen zeker hem voor eenige jaren dikwijls bij mevrouw de prinses
nu en dan aan mij gij zijt gezegende wezens ik weet niet wat het is maar ik zie licht nadert nog dichter ik sterf gelukkig geef mij uw veelgeliefde hoofden dat ik er mijn handen oplegge
chanvreriestraat niet eigenlijk lodewijk filips de meesten lieten wanneer zij openhartig spraken de voortreffelijke hoedanigheden van dezen half monarchalen half revolutionnairen koning recht wedervaren
t is slecht ge hebt het recht niet ondeugend te zijn gij die zoo goed zijt hij antwoordde niet levendig nam zij zijn handen en met een onweerstaanbare beweging hief zij ze tot haar gezicht op
bij deze woorden welke jean valjean herhaald had kon marius zijn gevoel niet langer bedwingen en zijn opgekropt hart lucht gevende barstte hij uit
ik haat een boersche bruiloft men moet ten minste dien dag op den olympus zijn weest goden ach men zou sylphiden gratiën liefdegoodjes kunnen zijn en men is een kinkel
het meesterstuk der jezuïetische bouworde is te namen t heet saint loup ge moet daarheen gaan zoodra ge getrouwd zijt t is een
de illuminaten van morin in de zeventiende eeuw de voetschroeiers in de achttiende eeuw honderd jaren geleden kwam de nachtelijke dolksteek er uit de bedreigde dief sloop er in
t was waarschijnlijk dat de man in den kiel naar dezen afloop zou gaan om te beproeven in de champs-elysées te ontsnappen een plaats die met boomen is versierd maar daarentegen van politieagenten wemelt en waar de andere gemakkelijk bijstand zou kunnen verkrijgen
thans nu ge mij veracht ben ik het deze noodlottigheid rust op mij dat ik geene andere dan gestolen achting kan genieten en deze achting mij inwendig vernedert en drukt en men mij moet verachten
alleen aardbevingen en zondvloeden misschien uitgezonderd deze vroomheid zei vader gillenormand tot zijn dochter staat gelijk met een verkoudheid in t hoofd gij zijt dof en ongevoelig gij hebt geen slechten maar ook geen goeden reuk
kunnen in dien hollen weg welke het menschelijk lot wordt genoemd twee hoofden naast elkander gaan het eene onschuldig het andere vreeselijk het eene blinkend van hemelsch morgenlicht het andere voor immer bleek door het schijnsel van een eeuwigen bliksem
voorbij den uitgang van het groote riool gestationneerd had dat tegen negen uren des avonds het hek van het riool dat aan den waterkant uitkomt zich geopend had dat een man er was uitgekomen die een ander schijnbaar dooden man op de schouders droeg
t kon half negen s avonds zijn geweest het werd allengs donker jean valjean legde marius tegen den muur op het droge gedeelte van den vloer
hij opende met geweld de ronde laden vol kleedingstukken van al zijn vrouwen van al zijn minnaressen en van al zijn grootmoeders nanking damast lampas gekleurd moiré rokken van gevlamd
want en dit is schoon immer is het voor het ideaal en voor het ideaal alleen dat zij die zich opofferen zich opofferen
op zekeren dag ontglipte cosette het woord vader een straal van blijdschap schoot over t oude somber gezicht van jean valjean hij berispte haar zeg jean ha t is waar antwoordde zij luid lachend mijnheer
ge zult mijn aardbeziën proeven ik begiet ze zelf en geen mevrouw geen mijnheer jean meer wij leven in een republiek niet waar marius het programma is veranderd zoo ge wist vader welk een verdriet ik heb gehad
is een brave vrouw haar cantine is zeer zindelijk maar het is niet goed dat een vrouw de deur van het geheim bewaart dit is de conciergerie eener groote beschaving onwaardig
waarom houdt ge geen eigen rijtuig een fraaie coupé zou u niet meer dan vijfhonderd francs s maands kosten gij zijt rijk ik weet het niet antwoordde cosette zoo ook met vrouw toussaint hernam
maar hij voor zich vond de barricade rijp en wijl t geen rijp is vallen moet beproefde hij haar aan te vallen hij had het bevel over mannen die even onverschrokken waren als hij razenden zooals een getuige zeide
had hij een onbekende met dien sleutel helpende en hem uit deze deur latende gaan het zuiver onbaatzuchtige oogmerk een moordenaar te redden wij twijfelen hieraan
de opschudding was onbeschrijfelijk wie is deze man vroeg bossuet t is antwoordde combeferre een man die anderen redt marius voegde er met ernstige stem bij ik ken hem deze waarborg was voor allen voldoende
t hing aan een draad t is waarschijnlijk dat de voorschriften der prefectuur van politie met het oog op een gevecht en de ontmoeting van talrijke opstandelingen de ronde verboden had zich te verdeelen de ronde trok verder en liet jean valjean achter zich
in de hoeken ziet men roode lichtweerkaatsingen daar stroomt een vreeselijk water waarin zich bloedige handen hebben gewasschen de maatschappelijke opmerker moet deze duisternis binnengaan
hem met een pistoolschot gedood ik zelf was er bij tegenwoordig thénardier sloeg op marius een zegevierenden blik van een geslagen man die de hand weder op de overwinning legt en in één minuut het terrein herwint dat hij verloren had
en gehoorzaamde blindelings haar gehoorzaamheid bestond in zich niet te herinneren wat marius vergat daartoe behoefde zij geen moeite te doen
in de gouden hemelen der oude gothische schilderijen ziet men zulke bekoorlijke zakken om een engel in te steken zij beschouwde zich van het hoofd tot de voeten in een grooten spiegel en riep toen met een uitbarsting van een onuitsprekelijke verrukking
der chanvreriestraat beschoten havenden twee andere vuurmonden de eene in de straat st denis de andere in de straat aubry le boucher de barricade saint merry de vier kanonnen vormden een akelige echo
zij gaat niet in die richting nu dan naar la rapée of elders zij heeft er de vrijheid toe de bruiloften zijn vrij dat is t allemaal niet ik zeg u dat ge moet vernemen welke bruiloft dit is waarbij de oude behoort
men denkt niet aan don quichotte maar aan leonidas men gaat voorwaarts en is men in den strijd dan wijkt men niet meer maar stort er zich blindelings in met de hoop op een ongehoorde overwinning
o gratiën van de aeantide o wie zal mij de verzen van homerus leeren uitspreken als een griek van laurium of van edapteon
hij zeide tot zich zelven dat er dus waarlijk uitzonderingen bestonden dat het gezag tot weifelen kon worden gebracht dat de regel te kort kon schieten tegenover een feit dat alles niet met den tekst van het wetboek uitkwam
evenzoo streed men in den kelder kreten geweerschoten woest getrappel waarop stilte volgde de barricade was ingenomen de soldaten begonnen toen de naburige huizen te onderzoeken en de vluchtelingen te vervolgen
men vergete bovendien niet dat de stoffelijke belangen geen groote vrienden van het ideale en het sentimenteele zijn soms verlamt de maag het hart
men moest zich aan den honger onderwerpen t was in de eerste uren van dezen spartaanschen dag van den zesden juni dat jeanne door opstandelingen omgeven die brood eischten
en een traan vloeide langzaam over de marmeren wang van enjolras terzelfder tijd drukte hij zijn geweer af het lichtte
luister dit geld behoort u met alle recht ziehier de zaak het witte git komt uit noorwegen het zwarte git komt uit engeland de zwarte glaskralen komen uit duitschland
men hoorde de stormklok van st merry die sedert den vorigen avond geen oogenblik gezwegen had een bewijs dat de andere barricade de groote die van jeanne zich nog altijd staande hield
bij deze woorden werd jean valjean woest hij kruiste zijn armen op de borst zag naar den vloer aan zijn voeten als had hij er een afgrond in willen boren en zijn stem werd eensklaps heftig
t was een heerlijke dag geweest t was wel niet het tooverfeest geweest waarvan de grootvader gedroomd had een tooverfeest met een gewoel van engeltjes en liefdegoodjes om het getrouwde paar een huwelijk waardig om er een schilderstuk van te maken
geen stormklok hooren voor wie alles goed is wijl het mei is die zoolang er purperen en gouden wolkjes boven hun hoofden zijn zich tevreden verklaren en besloten hebben gelukkig te zijn zoolang de sterren fonkelen en de vogels zingen
bovenal waarheid en rechtvaardigheid ik zie niet gaarne dat de lieden onrechtvaardig beschuldigd worden mijnheer de baron jean valjean heeft den heer madeleine niet bestolen en jean valjean heeft javert niet gedood
men leunt op men steunt tegen men verschanst zich achter iets sommigen maken zich een stoel van straatsteenen men verwijdert zich van een muur die hindert men verschuilt zich achter een uitspringenden hoek die beschermen kan
al deze gedachten woelden verward in den geest van marius die van de eene na de andere door alle bewogen werd vandaar een groote verwarring welke hem niet gemakkelijk viel voor cosette te verbergen maar de liefde is een talent en t gelukte
boek ix zwaarste schaduw helderst morgenrood eerste hoofdstuk medelijden met de ongelukkigen maar toegevendheid voor de gelukkigen
men legde de lijken op een hoop in de straat mondétour van welken men nog altijd meester was op die plek is de straat lang rood geweest
hij opende het koffertje en nam er cosettes kleederen uit hij spreidde ze uit op zijn bed de kandelaars van den bisschop stonden op hun plaats op den schoorsteen
tweede hoofdstuk laatste flikkering der lamp zonder olie op zekeren dag ging jean valjean zijn trap af deed drie schreden op de straat zette zich op een straatpaal op denzelfden
t geen zonderling was bij zulk een verroest hek stellig was het echter weder gesloten dit duidde aan dat degene voor wien deze deur zich op zijn hengsels gedraaid had niet een haak maar een sleutel moest gebruikt hebben
en dat als het middag of middernacht of ieder ander uur geslagen had de maan en de starren de aarde en de zee de vogels en de visschen
wijl het gras er hoog is en men dadelijk natte voeten heeft wanneer de zon even schijnt komen er hagedissen in de geheele omgeving heerscht een geritsel van wilde
ik weet genoeg van u om u naar het bagno te zenden en zelfs verder zoo ik wilde ziedaar hebt ge duizend francs spitsboef die ge zijt en hij wierp thénardier een bankbiljet van duizend francs toe ha
dan zal niets meer naar de oude geschiedenis gelijken men zal niet meer gelijk thans een vijandelijken inval te vreezen hebben een overweldiging
als hadden de bouwmeesters van deze ruwheid aan de verschrikking guitenstreken willen paren bood zijn dissel aan onbekende
welke straat de chanvreriestraat ik heb volstrekt geen idée van den naam dier straat antwoordde de heer fauchelevent op den natuurlijksten toon ter wereld
de oorlog de worsteling het krijgsgewoel waren zijn lust en leven en maakten hem vroolijk hij was zeeofficier geweest en aan zijn gebaren en stem erkende men dat hij uit den oceaan uit den orkaan kwam
en zich bukkende het touw om de voeten waarna hij zich oprichtende zeide ge zijt vrij javert was niet licht verwonderd welk een macht hij ook op zich zelven had
voor deze nog barscher stem boog de man dieper mijnheer de baron verwaardig u mij aan te hooren in amerika in een land aan de kust van panama is een dorp la joya genoemd
wat was deze gestalte uit de duisternis die geen andere zorg had dan eene opgaande star voor schaduw en wolken te behoeden dit was jean valjeans geheim dit was ook gods geheim
de liefde is de verheven smeltkroes waarin de man en de vrouw samensmelten daaruit ontstaat het een drievoudig volkomen wezen de menschelijke drieëenheid
al de foltering welke zij hadden doorgestaan keerde tot hen terug in bedwelming het kwam hun voor dat het verdriet de slapeloosheid de tranen de angsten de schrik de wanhoop
die gehavend en smerig achter javert ging en dien de portier met eenigen afschuw aanschouwde schudde ontkennend het hoofd tegen hem de portier scheen noch de woorden van javert noch het teeken van jean valjean te begrijpen
terwijl men de onberekenbare grondstof van rijkdom welke men in zijn bereik heeft naar de zee zendt al de menschelijke en dierlijke mest welke verloren gaat zou indien hij aan de aarde werd teruggegeven
t werd hem een bekommering de zuinigheid van marius was streng en dit woord had voor jean valjean een volstrekten zin hij waagde een vraag
en vroeg kent ge dien man neen zei gavroche zooals men zich herinnert had gavroche inderdaad jean valjean slechts in de duisternis gezien
haar bruidskorf scheen haar door engelen gebracht te zijn haar ziel vloog ten hemel op vleugels van mechelsche kant de dronkenschap der gelieven werd zooals wij gezegd hebben slechts geëvenaard door de verrukking van den grootvader
er zijn wezens die niets meer verlangen levenden die het azuur des hemels aanschouwende zeggen t is genoeg
er ligt zelfmoord in dit tweegevecht en deze woorden janhagel kanalje ochlocratie gepeupel die beleedigingen willen zijn
onderwerp er u aan brutus onderwerp er u aan cato het is grondeloos wijl het god is men werpt in dien put den arbeid zijns geheelen levens men werpt er zijn fortuin zijn rijkdom zijn voorspoed zijn vrijheid of