AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
niettegenstaande de zwarte dromen van rampspoed en treurnis welke haar steeds omringden gloeide de vlam der liefde heimlijk in haar in het afwezen van adolf kwam soms een vluchtende glimlach haar bleek gelaat verlichten en dan zweefde de beeltenis van de jonge ridder voor haar ogen
maar de jonkvrouw die de ogen opende en zijn inzicht verstond rukte zich uit de handen der nonnen en zich aan robrechts lichaam vasthechtende riep zij laat mij met u gaan o vader dat hij mij nog eenmaal zie
een luide schreeuw galmde tot in de diepste zalen van het huis en de dienstbode wilde zich bij de vlucht redden zij werd door mijnheer de cressines hierin verhinderd en moest stilzwijgend blijven staan
nochtans kon dit hem geen ogenblik aan zijn aanloffelijk voornemen onttrekken hij knielde nogmaals voor de jonge gravin en zuchtte o edelvrouw geloof mij het pijnt mij evenzeer u te verlaten
op het ogenblik dat hij bijna aan de beenhouwersstraat gekomen was werd hij door een tiental gewapende mannen omringd terwijl hij zich dus verrast ziende staan bleef kwam de heer baljuw bij hem en gebood hem zonder weerstand de dienaren der wet te volgen
gewis had de goede sigis niet de vlamingen willen bestrijden ware hem de stand der zaken bekend geweest maar men had hem met veel anderen bedrogen voorgevende dat de vlamingen slechte christenen waren en dat men alzo een goed werk voor god doen zou indien men hen tot de laatsten
de voorraad de tenten en alles wat het franse leger met zich gebracht had verviel in de handen der vlamingen daarna hadden nog enige geringe gevechten plaats welkers gevolg was dat de fransen met schande overladen tot diep in frankrijk verjaagd werden zo zingt onze vaderlandse dichter van duyse met recht ter dier gelegenheid
wij moeten sterven mijne heren er is geen genade voor ons want zij hijgen naar ons bloed als dorstige honden zij zullen niet heengaan och god wat gaan wij doen
hij was de fransen met zeshonderd paarden en tweeduizend boogschutters komen bijstaan rodolf de nesle een braaf en edelmoedig ridder zat nevens mijnheer henri de ligny aan de linkerzijde der tafel ongenoegen en droefheid schetste zich op zijn gelaat en het was zichtbaar dat de wrede bedreigingen welke de ridders tegen vlaanderen uitspraken hem niet behaagden
dan liep alles te wapen mannen vrouwen kinderen het werd al in heldenvuur ontstoken en de vrijheid weder herwonnen het boek dat wij onze lezers voorstellen getuigt hunner nationaliteit en onversaagdheid
is dit de handelwijs van eerlijke krijgers dit vraag ik u deze woorden gesproken hebbende stond hij van de tafel op en hief een gedeelte van het deksel der tent omhoog
maar wanneer hij na enige weken nog niet door de fransen ontrust was begon hij te denken dat zij de jonkvrouw van bethune vergeten hadden en niets tegen haar wilden ondernemen zijn sterke lichaamsgesteltenis en de kundige zorgen van meester rogaert hadden zijn wonde geheel genezen en hij kreeg kleur en leven
daer rijst de leeuw die klaeuw en tand zoo fier den vyand biedt p van duyse achter het dorp sint kruis op enige boogscheuten van brugge lag een klein woud het eksterbos genaamd
maar zodra hij zijn gezicht van de leliaards getrokken en op de wachten gestuurd had kwam een doffe zucht als het geloei van een stier uit zijn borst hij blikte met vlammende ogen op degenen die hem vangen moesten en riep
ik denk het niet nodig mijnheer u mijn handschoen toe te werpen gij weet dat uw beloochening mij een vlek is die door bloed alleen kan herkocht worden ik zal u vr het dalen der zon rekenschap uwer lastering vragen
de vlaamse veldheren ziende dat men de vijand in het open veld niet meer te bestrijden had dankten het leger ten dele af en bewaarden slechts genoeg mannen om aan de bezettingen der franse grenssteden het roven en branden te beletten
geen uitkomst ziende schikt hij zijn mannen in een kring en verweert zich totdat de duisternis hem toelaat achteruit te wijken en dus een gewisse nederlaag te ontgaan enige dagen later kwam jan van namen van lessines terug bij willem hetgeen hun te saam gevoegde macht tot man sterk maakte
gewis waren er velen die deze plaats zouden verlaten hebben indien zij zich hadden durven roeren maar dit was hun verboden en bij de minste beweging welke onder hen omging kwamen er soldeniers met bloot zwaard om hen tot stilstaan te dwingen
en indien ik zelf u zo niet had veranderd zou ik u met de doorluchtige naam van de leeuw begroeten ja ik ben met eerbied voor uw nieuw gelaat ingenomen geloof mij de jonge machteld stond sprakeloos en als verdwaald voor adolf
wie ik heer vader ik zal hem nooit verlaten totdat gij wederkomt ik zal mijn valk in zijn kamer nemen en hem altijd gezelschap houden vrees niet dat ik hem aan de dienstboden zal overlaten mijn eigen hand zal hem de drinkschaal aan de lippen houden
hier vielen hun paarden omverre in de ronduitebeek of zonken op derzelver boorden in de aarde de ridders konden zich niet meer met hun paarden behelpen zij sprongen de ene na de andere op de grond en zich weer in een kring geschaard hebbende vochten zij te voet en sloegen menige vlaming dood terwijl er nog meer ridders in het slijk geraakten
deconinck stond in een hoek tegen de muur aan een zware keten geboeid met driftige vreugd liep jan breydel tot hem en vloog zijn vriend als een wedergevonden broeder om de hals o meester riep hij hoe gelukkig is dit uur voor mij ik wist niet dat ik u zozeer beminde
tot grote verwondering zijner stadgenoten liet deconinck zonder tegenstreving dit alles gebeuren en wandelde rustig en als onverschillig door de straten in de vergaderingen der wevers voorspelde hij de verlossing des vaderlands en hield alzo de harten zijner broederen warm en vol edele hoop
tussen de levensmiddelen en andere goederen welke dit gevaarte vergezelden waren ook enige grote vaten met koorden en stroppen gevuld deze bestemde de chatillon tot een wreed en schrikkelijk werk deconinck breydel en al hun gezellen moesten aan dezelve gehangen worden
zodra men hem boodschapte dat er geen hoop meer was en dat de meeste soldeniers onder de voet lagen deed hij het hulppoortje openen dan haalde men een schreiende vrouw met geweld uit het gebouw en nadat zij in de armen van een soldenier op een der paarden was gevestigd zwommen deze ruiters tegelijk door de gracht en verdwenen tussen de bomen des wouds
met medelijden en bewondering had diederik dit toneel van zuivere liefde aanschouwd denkende dat het tijd was om een einde aan die driftige uitstortingen te stellen sprak hij
een onstuimige beweging liep onder de talrijke wevers en velen stuurden een vlammend oog met bitsige toorn op meester brakels eensklaps ging er een stem onder hen op en de schreeuw hij zij gebannen de leliaard geen fransgezinden onder ons werd menigmaal herhaald
robrecht bezag zijn dochter met medelijden geen woorden vindende om haar te troosten bracht hij zijn twee armen om haar en drukte ze vast tegen zijn borst maar machteld ontwrong zich welhaast uit die tedere banden zij trok robrecht met de hand voort roepende
hiernevens stond een tamelijk hoog huis de enigste kroeg of taveerne waar men te male wijn en bier verkocht de naam dezer herberg was boven de deur gebeeld maar zo grof en zo onkundig gebeiteld dat het moeilijk ware geweest sint maarten in dit stenen tafereel te herkennen
van tijd tot tijd kwam een doffe snik uit haar borsten wanneer het gedruis des strijds zich meer verhief en dan zuchtte maria o god almachtig god der heirkrachten ontferm u onzer staat ons bij in de nood o heer
door een vioolspeler vergezeld begeven zij zich naar de pottelberg de oude legerplaats der fransen en vermaken zich daar tot het einde van de dag de tijding van het verlies des legers in frankrijk komende bedreef men grote rouw aan het hof
die verdrukking voortdurende gaven de belgen de moed op de volksgeest verging en van dit ogenblik werd het mogelijk hen door alle vreemde invloed van hun eigenaardig karakter te doen afwijken
hij luisterde met meer aandacht wanneer leroux de volgende woorden sprak het is een koningsbeetje zegt gij dit geloof ik niet zij wordt al te beleefdelijk behandeld ik zou eer geloven dat zij de vrouw van een machtig muiter is en dat zij bij de anderen in frankrijk zal gevoerd worden
aan de deur gekomen zijnde draaide hij zich om en schreeuwde hevig tegen de leliaards gij zult het bezuren gij snoodaards een maceclier van brugge binden o laster wee u vervloekte dwingelanden luistert de trom der beenhouwers slaat uw
de chatillon en jan van gistel de leliaard waren in het huis van de mortenay gevlucht de grootste benauwdheid had hen bevangen want een onvermijdelijke dood zweefde voor hun ogen
echter liet hij zijn mistroostigheid niet blijken en sprak het is niet redelijk willem dat men zich bedroeve met smartelijke vooruitzichten de hoop is de sterveling op aarde ten troost gegeven en waarom dan zoudt gij niet hopen sedert de gevangenis uwer zuster treurt en kwijnt gij zonder dat ooit een glimlach over uw gelaat rijze
dit alles weet gij want gij waart de trouwe gezellen van uw vorst ik heb gelijk het mijn waardigheid betaamde mijn recht door de wapens willen bevechten maar het lot was tegen ons de meinedige edward van engeland verbrak het verbond dat wij gemaakt hadden en verliet ons in de nood
alzo bevonden zich de fransen op een vierendeel uurs van de legerplaats der ambachten de voorwachten konden elkander in de duisternis zien wandelen de vlamingen wetende dat de vijand gekomen was hadden hun wachten verdubbeld en bevolen dat men niet dan gewapend mocht ter ruste gaan
de verbaasde machteld trapte van het ledikant en blikte met angst in de ogen van maria deze snikte bitter terwijl zij machteld aankleedde en antwoordde niet op s meisjes vragen dan op het ogenblik dat zij haar een lang rijkleed aanbood en met een nijpende zucht tot haar sprak gij gaat op reis o edelvrouw mijnheer sint joris bescherme u
bij de baard van onze deken riep hij indien mij zulks moest gebeuren liet ik mij nog liever in het vuur braden gelijk mijnheer st laureys weleer gebeurd is want ik zal zulk feest in mijn leven niet meer kunnen zien
men opene de geschiedboeken en men oordele erover er is wel een oude spreuk die wil dat het niet altijd goed zij de waarheid te zeggen maar die spreuk is een drogreden welke ten dekmantel der schijndeugd of der lafheid is uitgevonden ik ik zeg de waarheid wanneer dezelve mijn vaderland ten nutte kan zijn
enigen derzelve waren in het slot tijdelijk gehuisvest anderen hadden hun heerlijkheden in de nabijliggende vlakte zij wachtten allen nieuwsgieriglijk op de tijding of het bevel dat de graaf hun zou mededelen en stonden met ontdekt hoofd voor hun heer
alhoewel zij zacht genoeg spraken om niet van de burgers gehoord te worden konden de franse oversten er soms wel iets van verstaan meer dan een brave ridder bezag het bange volk met medelijden en de verrader van gistel met verachting want deze sprak tot de
hugo van arkel plaatste zijn hand aan de beker die voor hem stond doch hief hem niet van de tafel en sprak niet al de anderen herhaalden met nauwkeurigheid de roep van de veldheer en dronken op de vernieling der vlamingen
de eerste maal dat hij zijn hamer als een rotsgedeelte vallen liet sloeg hij het hoofd van de heer alin de bretagne te pletten met de tweede slag verbrijzelde hij het harnas van richard de falais en brak hem de ribben in het lijf
de gedachtenis dier feest is er tot heden toe in een kermis welke men vergaderdagen noemt overgebleven ieder jaar in de maand juli gaan de arme lieden van huis tot huis de oude klederen vragen om dezelve te verkopen gelijk men in met de rijke buit gedaan heeft
de oude graaf richtte zich op en antwoordde mijn heer en vorst met vertrouwen in uw koninklijke rechtvaardigheid heb ik mij voor de voeten uwer majesteit begeven opdat zij met mij na haar welgevallen handele
er kwam een non aankondigen dat er een grote menigte volks voor de poort stond dat zij onophoudend schreeuwden dat zij de gulden ridder zien wilden de deur der zaal open zijnde klonk het gejuich verstaanbaar in de oren der ridders
twee tranen blonken op de holle wangen van de oude graaf de zonderlinge uitdrukking zijns gelaats deed de bijzijnde ridders twijfelen of het de vreugde of de smart was die hem geraakt had want een troostvolle glimlach scheen over zijn aanzicht te zweven
dan kwam de wanorde onder hun gelederen en de helft des vlaamsen legers moest voor de vijand vluchten een groot getal werd verslagen de anderen werden allen zodanig verstrooid dat zij de ruiters geen tegenweer meer bieden konden en tot tegen de leie door de fransen werden vervolgd alwaar er een groot deel in het water verdronk
bij elke trek verstomde het meisje meer en meer want het wezen van de ridder veranderde en kreeg iets dat haar de gelaatstrekken haars vaders herinnerde het hart van de jonkvrouw klopte onstuimig van dit wonderwerk
mijnheer jan borluut met zijn gentenaars liep nevens de wallen der stad en viel lebrum ter zijde aan de beenhouwers met hun deken breydel draaiden om het kasteel van nedermosser en besprongen de franse legerplaats langs achter
nochtans bleef zijn boezem kloppen en de warmte verliet zijn lichaam niet jan borluut bewaarde nog enige twijfelachtige hoop en deed de gewonde ridder met alle mogelijke voorzichtigheid naar de legerplaats voeren
de tweede zijde verbeeldde de slag van massura welke in voorviel en waar de christenen de zege behaalden de heilige lodewyk koning van frankrijk en de graaf gwyde waren uit de anderen aan hun banieren kenlijk
dit was echter niet waar wanneer machteld hem in de eerste dagen zijner ziekte vriendelijk toesprak met de woorden genees mijn arme adolf mijn lieve adolf ik zal voor u bidden want uw dood zou mij nog ongelukkiger op aarde maken
ho neen maar ik kan uw gelaat zodanig veranderen dat gij uzelf niet meer herkennen zoudt hiertoe gebruik ik kruiden welkers krachten mij bekend zijn denk niet dat ik mij van enig goddeloos geheim bedien maar mijnheer nu wij de stad brugge zo nabij zijn zoudt gij mij kunnen zeggen waar een zekere adolf van nieuwland woont
d'artois antwoordde rodolf omdat mijn dochter in vlaanderen woont belet mij dit niet zo goede fransman als iemand te zijn mijn degen heeft dit genoeg bewezen en ik heb daarom reden te geloven dat deze ridders uw schertsende woorden geen gehoor geven zullen
nu de strijd gewonnen was nu de banden des vaderlands gebroken waren juichten de opgetogen vlamingen met blijde kreten vlaanderen de leeuw wat wals is vals is zege zege
het is te ver gekomen mertyn de fransen behandelen ons als een hoop domme ossen en zij denken dat wij voor hun dwingelandij zullen zwichten maar god weet het zij kennen ons niet en bedriegen zich wanneer zij ons naar de vervloekte leliaards beoordelen
ik ken meneer robrecht overlang was het antwoord weet iedereen niet met welke onversaagdheid hij dit damaszwaard uit de handen van de dwingeland manfried rukte zijn wapenfeiten worden onder de ridders mijns lands hoog geroemd de leeuw van vlaanderen staat bij ons als onverwinbaar te boek en dit verdient hij
een kaakslag welke hem door de soldenier gegeven werd brak zijn rede hij zweeg plotseling en bukte het hoofd alsof hij de moed liet zinken maar dit was het niet een innige woede vervoerde zijn ziel en gelijk het vuur dat in de schoot der vulkanen gloeit
tegen de grote vleeshal bij het begin der vrouwestraat was een prachtige praalboog met gotische pijlers opgericht boven tegen de kroon van het gewelf hing het wapenschild van frankrijk op een purperen grond lager tegen de twee pijlers hingen de schilden van vlaanderen en van brugge
hier hier heb ik het riep een beenhouwer die zijn hand tussen het wambuis op de borst van de onbekende gestoken had hier is het verraad zijn hand uit het wambuis getogen hebbende hield hij in dezelve een vel perkament dat in drie of vierdubbel was gevouwen en waaraan een zegel hing welke voor het breken met vlas omwonden was
de jongeling sloeg met blijde opgetogenheid de handen te samen en riep o hemel zijn goede engel heeft uit zijn mond gesproken en wat moet gij daartoe doen mijn vader
een gedeelte van luxemburg vijfhonderd totaal twee millioen vierhonderd provinciën waar de volkstaal frans is
de omgestorte torens van male waren ook nog niet koud en het bloed der gesneuvelde fransen was nog niet van derzelver puinen verdwenen de bron uit dewelke deze voor frankrijk zo bittere beek over gans vlaanderen vloeide ontsprong in brugge
de tweede dag kwamen de ieperlingen toegelopen alhoewel zij hun eigen stad bewaken moesten wilden zij echter niet lijden dat men vlaanderen zonder hun toedoen zou verlossen hun benden waren de schoonste en de rijkste die men zien mocht er waren vijfhonderd knotsdragers gans in scharlaken gekleed met fraaie vedertjes op hun blinkende huiven
het schijnt dat men bij het franse hof over de voorwaarden het niet eens worden kon want de boden bleven weg en men kreeg slechts ongunstige antwoorden het vlaams leger begon te morren en wilde ondanks het verbod van de veldheer tegen de fransen strijd leveren
gedurende die tijd stierf de oude graaf gwyde te compiègne in zijn gevangenis johanna van navarra overleed insgelijks eindelijk werd de vrede tussen philippus van vlaanderen en philippe le bel gesloten en getekend
die afzonderlijke gevechten veranderden weinig aan de stand van zaken in zeeland en beletten niet dat men steeds in het beleg van zierikzee voortging onderwijl naderde het einde van het bestand met frankrijk en alles voorspelde een nieuwe oorlog mits men de vrede niet had kunnen treffen de voorwaarden derzelve niet aannemelijk voor de vlamingen zijnde
gedurende deze samenspraak was machteld allengskens bij de zieke genaderd door nieuwsgierigheid aangedreven poogde zij het aanzicht van de lijdende ridder te zien eensklaps herkende zij adolf van nieuwland en zij week met een schreeuw van verbaasdheid achteruit
de oorlogstichtende vorst die na de strijd over het slagveld wandelt die zijn konings voeten in het bloed dat hij deed storten plaatst moet in zijn eigen ogen een boosaardig schepsel zijn wanneer hij zichzelven toespreekt en zegt
brakels zat geknield te gronde en smeekte met gevouwen handen om lijfsgenade hij kroop tot bij de deken en zuchtte o meester heb toch medelijden met mij ik zal het vaderland met trouw dienen dood mij toch niet
mijnheer van nieuwland sprak zij stamelend ik acht uw edelheid te hoog en mag zulke dienaar niet hebben en hiermee gaf zij de snep aan een
deze spreker heb ik achter het leger gevonden hij ging aan al de hutten luisteren en sloop als een vos met zachte treden door de duisternis lang heb ik hem gevolgd en bespied voorzeker schuilt enig verraad eronder want zie hoe de schelm beeft
dit kan ons echter geen beletsel zijn want mijn kunst zal u de ouderdom die u ontbreekt in weinig ogenblikken geven wat wil dit zeggen vader kunt gij mij ouder maken dan ik ben
sta op meester antwoordde machteld vriendelijk uw woorden hebben mij niet gehoond liefde tot het vaderland en haat tegen onze vijanden hebben u dezelve ingeboezemd ik dank u om uw trouw
dit was wel geen veinzerij doch het was ook de echte uitdrukking zijner gevoelens niet hij zweemde tussen wraaklust en bedaardheid zonder zich innerlijk te kunnen stillen
de paarden door hen bereden waren van het hoofd tot de voeten met ijzer bekleed en zwierige kwispeltrossen waggelden overal nevens hun zijde uit die schaar staken meer dan tweehonderd geborduurde standaarden het was waarlijk de prachtigste ridderbende welke men in die tijd had kunnen zien allen waren op het rijkste gewapend
door de handen van dit grauw om te komen is niet eerlijk antwoordde de chatillon ik wenste dat ik als een ridder met de degen in de vuist gesneuveld ware maar het is zo
heer hernam gwyde het is uwe majesteit bekend dat ik om mijn kind weder te krijgen alles wat mogelijk was in het werk gesteld heb geen mijner pogingen kon gelukken mijn smeken mijn bidden werd verworpen en alles ook de tussenkomst van de paus was vruchteloos
het was zichtbaar dat een diepe zielroering hem vervoerde want de spieren zijner tedere wangen trokken zich te samen en gaven hem een ijslijke uitdrukking hij geleek een marmeren griek in zulke smalle
ongetwijfeld hebt gij in de vurigste jaren uws levens een vrouw bemind uw ogen hebben op het wezen van een schoon beeld gerust en uw hart heeft aan het gevoel der min meer kracht ontleend om sneller te jagen en inniger te aanbidden
ik met mijn tweeduizend mannen zal mij naar de boeveriepoort begeven het ganse kwartier van daar tot aan de ezelpoort en grote markt zal door mijn gezellen omringd worden wanneer gij nu in dier wijze de wachten der poorten zult hebben overrompeld blijft dan zo stil mogelijk in de straten staan
hoe durft gij de overheid der wethouders miskennen gij trotse poorter ons is uw muiterij bekend en het zal niet lang toeven of gij zult uw ongehoorzaamheid aan een strop boeten
ik raad u beide de kampstrijd uit te stellen tot de dag welke op de slag volgen zal ik vraag u mijne heren zegt het allen is mijn raad niet op een wijze voorzichtigheid gevestigd
de driftige beweging harer handen en de spijtige uitdrukking harer wezenstrekken gaven het grootste ongeduld te kennen de staatjuffer werd met bitsigheid toegesproken en alle haar daden met gramschap berispt en beknibbeld
enige uren later waren al de tenten opgevouwen en op de troswagens gepakt alles was veerdig er ontbraken nog wel een groot getal soldeniers die zich met plunderen hier of daar ophielden maar dit kon aan zulk machtig leger niet gemerkt worden
overigens zal het u vrij staan mij deze macht te onttrekken zodra gij aan mijn rechtzinnige gevoelens twijfelt dewijl deconinck in vlaanderen voor een der verstandigste mannen gehouden werd
bij zijn inkomen bezag hij als een wantrouwende vos de personen die in de kamer waren en wel bijzonderlijk meester rogaert want hij bemerkte in hem meer listigheid dan in de anderen
o mijn vorst antwoordde gwyde het believe uwe majesteit de ongelukkige philippa aan haar vader weder te geven en ik zweer u bij de eer mijns huizes dat een onverbrekelijke trouw mij aan uw kroon hechten zal
nog enige zorgen houden hem bezig mijn kind er lopen nog verstrooide vijanden door de velden gewis vervolgt hij dezelve machteld ik mag u zeggen dat de liefde u de edelste ridder die ik ken heeft doen kiezen
de ridder vloog op de trappen en stiet de deur der zaal met onstuimigheid open o edelvrouw machteld riep hij droog uw tranen laat de zuiverste vreugd uw hart vervullen onze rampen zijn gedaan
paarlen en allerlei knopen en eikels van de kostelijkste stoffen gewrocht hingen in overvloed op haar en op de hakkenij die deze schatten voerde hoogmoedig en verwaand was de
de verwondering der heren die met aandacht luisterden vergrootte zichtbaar bij dit laatste gezegde dat charles de valois het land dat hij gewonnen had wilde wedergeven kwam hun ongelooflijk voor zij bezagen de graaf met verbaasdheid deze hernam na een korte rust
zo waren hendrik van loncin uit luxemburg goswyn van goetsenhoven en jan van cuyck twee edele brabanders reeds bij gwyde wanneer de mannen van veurne in de stad kwamen al deze krijgslieden werden onmiddellijk nadat zij in kortrijk wat ververst waren onder het bevel van mijnheer van renesse in het leger geplaatst
aan het oppereinde der tafel zat mijnheer robert graaf van artois hij was reeds in hoge ouderdom echter nog in de volle kracht des levens een litteken dat een deel zijner rechterwang misvormde getuigde zijner dapperheid in de krijg en gaf aan zijn wezenstrekken nog meer hardheid
waarlijk zij geleek aan een dier nog ongeschapene wezens welke alle volmaaktheden in zich verenigen en gelijk de vermetele dichters soms een vrouw durven dromen om in hun opgetogene ziel te liefkozen en te beminnen
na zij aldus enige tijd beweegloos had gezeten stond zij langzaam op en nam haar valk op de hand zij bezag al wenende de vogel en sprak met zeer zachte stem terwijl zij van tijd tot tijd de tranen van haar bleke wangen droogde o mijn trouwe vogel treur zo niet
en indien ik u het land van vlaanderen ten leen wilde geven de chatillon die op zulke gift voor dit ogenblik niet gerekend had berouwde zich zijn woorden hij wist in den eerste niet wat antwoorden zich echter welhaast herstellende sprak hij
neen bij de duivel wij smaken hier de vruchten van de zege en het zou mij niet lusten dezelve zo vroeg te verlaten ho ontstelt u dan niet zozeer wij komen binnen weinig dagen terug wij moeten onze heer de st pol slechts tot rijsel vergezellen
de zeden van die tijd hadden hun die gevoelens gegeven want er was alsdan zoveel afstand tussen een ridder en een burger als er nu tussen de meester en zijn dienstknecht is zolang de strijd binnen de muren der steden en onder het bevel der volksaanleiders geschiedde bleven zij in hun kastelen over de verdrukking des vaderlands zuchten
ja riep gwyde met twijfel ik geloof het niet mijnheer de valois tenzij uw koningin johanna van navarra overleden ware neen dit niet onze koning philippe le bel houdt open hof te compiègne mijn schoonzuster johanna is te parijs en enguerrand de marigny met haar
de ridder nam het schrift uit de handen van machteld en liet het hoofd bij de lezing op de borst nederzinken hij dacht in den eerste dat de priester hem had bedrogen en tot bode van een schrikkelijk nieuws gebruikt had maar wanneer hij de inhoud gans kende verging dit vermoeden hij bleef enige ogenblikken aan zijn onvoorzichtige uitroeping denken en sprak niet
hier is een brief van haar vader die gij haar geven moogt want ik hoor wel dat het u een vreugde zijn zal haar smart hierdoor te verlichten hierbij haalde hij een perkament hetwelk met een zijden draad en een zegel gesloten was uit zijn onderkleed en gaf het de ridder
het meisje weende met warme tranen alhoewel haar woorden troostend en vol hoop schenen was het echter in haar hart zo niet de diepste droefheid had het benepen zij
terwijl aanzag de jonkvrouw hem met stijve blikken en zij bewonderde de grootheid van degene die zij zo teder beminde zij bracht zijn hand met de hevigste aandoening aan haar ogen en twee tranen vielen warm en glinsterend op de vingers van de bevende jonker
had de st pol reeds aan het hoofd gekwetst wanneer het harnas van de rampzalige jonkheer gefeild heeft en het vijandelijk wapen heeft hem dodelijk gewond binnen enige ogenblikken zult gij hem zien want mijn knapen brengen hem naar het slot
op een morgen was hij zeer vroeg in zijn winkel en de mijmeringen des nachts voortzettende leunde hij met de linkerhand op een kapblok zijn twijfelachtige blikken dwaalden tussen de stukken vlees die tegen de wand hingen doch hij zag dezelve niet want zijn ziel was in andere gedachten verzonken
liet de toom van zijn draver los vatte de hand van de franse ridder en drukte dezelve met diepe dankbaarheid gij zijt een edele vijand zuchtte hij
nog langer had hij in zijn bedreigingen voortgegaan maar nu kon hij zich niet meer tegen de bijgelopen wachten verdedigen en liep morrende de trap af men hoorde op dit ogenblik een dof gerucht als een verre donder aan de andere zijde der stad brommen
en gij staat als ondankbare en verachtelijke dienaren tegen ons op een straal van toorn galmde in het enig oog van deconinck verachtlijk viel hij uit dit weet god wie van beide het volk of de verbasterde leliaards verachtlijk zijn
op het gezicht dier dolle mensen vloden de wachten van het prinsenhof langs alle zijden heen en lieten aldus het gebouw zonder tegenweer maar zij hadden zich niet allen door de vlucht kunnen redden want er lagen in een ogenblik meer dan tien lijken op het voorplein van het hof
de priester had gedurende dit toneel de zieke met scherpe blikken bezien en al de aandoeningen welke hem getroffen hadden nagespeurd hij nam en tastte de hand van adolf met een geheim inzicht terwijl al de aanschouwers hem met angst in zijn bewegingen volgden
het geroep dat weder allengskens aangroeide belette de deken in zijn aanspraak voort te gaan hij wenkte de omstaande dekens en ging met hen naar de kant der steenstraat de scharen openden zich eerbiediglijk voor hem en overal verwelkomde hem het blijde geschal der vervoerde burgers
geduld en rust zullen u beter helpen dan kruiden en gesteenten maar dit is niet alles wat wij u zeggen wilden weet dan dat de fransen overal meester zijn en dat zij hoe langer hoe stouter worden
luister edele graaf uw dochter zit troosteloos in de kerkers van het louvre uw erfdeel is verbeurd en uw kinderen hebben geen lenen meer ik weet een middel om uw dochter te verlossen en uw graafschap weder te krijgen
kon zich bij het horen dezer nieuwmare van toorn niet inhouden diederik mijn vriend riep hij ik bid u doe de gewonde adolf in mijn kamer op het linkerbed dragen en bezorg hem totdat ik weder kom doe meester rogaert roepen dat hij de wonde verbinde
in frankrijk was het zo niet gesteld philippe le bel had uit nood van geld de derde staat of de lieden der goede steden wel eens tot de algemene vergadering geroepen maar dit gaf aan het volk slechts een tijdelijke waarde die onmiddellijk door de leenheren werd tenietgedaan
zodra men de klank hunner stem maar hoorde viel een bijl in hun nek en zij stortten zuchtend ter aarde uit al de kwartieren der stad klommen de kreten vlaanderen de leeuw wat wals is vals is slaat al dood verward en donderend in de hoogte
wacht dan riep een van hen dat ik ga vragen of gij moogt binnengaan wat riep een andere stem met meer kracht wilt gij er de beenhouwers uitsluiten terwijl er de wevers in zijn ras maak u uit de weg of het zal u berouwen
jan van namen en willem van gulik ziende dat de vijand om hun verlaten legerplaats te gaan plunderen opgehouden had hen te vervolgen vergaderden de vluchtelingen zo zij best konden en hun de schande dier nederlaag onder het oog gelegd hebbende spraken zij hun de begeerte tot een spoedige weerwraak in het hart
neen antwoordde robrecht mijn zwaard is met zoveel kracht op zijn helm gevallen dat hij in geen drie dagen spreken zal nochtans is hij niet dood god zij geloofd maar een ander ongeluk is ons heden overkomen adolf van nieuwland mijn wapenmakker zijnde vocht tegen de
in brugge zijn er nog zulke de klauwaards beginnen weder te morren en te muiten dit is voor ons een goed teken want na het onweder vallen de vrouwen immers in onze buit breydel knarste de tanden van innige woede te samen maar zijn belofte en de woorden van deconinck was hij nog niet vergeten
mijnheer diederik vroeg de graaf gij zult met ons niet gaan ja ja bij mijn eer riep diederik de vos gaat mede al ware het in de mond der hel maar ik zeg u edele graaf en vergeef het mij ik zeg u dat men hier geen vos zijn moet om te merken waar de
luister dan met bedaardheid om ontvangen weldaden ben ik aan het huis van gwyde van vlaanderen de grootste dankbaarheid verschuldigd het gevoel van erkentenis en liefde dat ik altijd voor mijn genadige vorst gekoesterd heb deed mij besluiten hun in deze rampspoed behulpzaam te zijn
de brief van mijnheer van bethune was gloeiend in zijn handen en wanneer de dienstbode hem opende liep hij als een zinneloze in de gang waar is machteld waar is de jonkvrouw machteld vroeg hij op een toon die een spoedig antwoord gebood op de zaal tegen de straat riep de
een dode stilte was onder de burgers en het scheen dat zij zich als gevoelloos hielden opdat men te beter hun misnoegen merken mocht hierin bereikten zij ten volle hun doel
de deken bleef met de grootste onverschilligheid in zijn stoel zitten en antwoordde niet op de lasteringen zijns tegenstrevers hierop kwamen twee sterke gezellen als deurwaarders aangesteld bij de gebannene en bevolen hem het pand op staande voet te verlaten
het leertouwers en schoenmakersambacht zal de gentpoort tot aan het steen en de burg bezetten de andere ambachten onder de deken der metselaars zullen de dampoort innemen en rondom de st donaaskerk zich verspreiden
met razend gejuich brachten zij spoedig de ladder aan en liepen allen naar boven hier bleven zij plotseling staan het scheen dat een zeldzaam en plechtig toneel hun harten had vermurwd want de vloeken vergingen op hun mond en zij bezagen elkander met twijfel
broeder willem de monnik was van zijn paard gestegen en vocht te voet al wat in zijn bereik kwam werd door een dodelijke slag getroffen hij zwaaide zijn zwaard alsof het een veder geweest ware en lachte spottend tegen de vijanden die hem wilden aanvallen
wanneer haar glimlach zo zoet en zo zalig als de hoop der mensen haar engellijke mond bewegen deed kwamen sneeuwwitte tanden tussen haar lippen heen glinsteren en twee kleine putjes vormden op haar wangen de kelken der rozen die er op blonken
men zocht meer dan twee uur lang met fakkellicht in al de kamers en kelders van het slot doch men trof geen enkele vijand meer aan want die het ontlopen waren hadden zich door de hulppoort in het veld begeven
al de ridders werden door een zonderlinge aandoening getroffen en men zou geloofd hebben dat een doodvonnis uit de mond des priesters geklonken had maar die hevige ontroering van verwondering liet hun welhaast toe hun blijdschap door woorden en gebaren uit te drukken
de andere wanden waren met kalk wit gemaakt en met allerlei houten en tinnen keukengerief beladen een helmbijl en een deel grote messen in lederen scheden hingen op een plaats die hun bijzonder was toegeschikt
de grootste stilzwijgendheid heerste tussen deze mannen en iets geheims en schrikverwekkends hing als een toversluier boven het zwijgend leger breydel lag dieper in het bos een zijner makkers die hij om zijn onversaagdheid bijzonderlijk beminde had zich nevens hem op de grond uitgestrekt
deze waren bij hun inbezitneming verplicht de voorrechten der steden en gemeenten in de tegenwoordigheid des volks op een openbare markt met eed te bevestigen waarin uitdrukkelijk stond dat al wat de vlaamssprekende belgen aanging in de vlaamse taal moest behandeld worden
de meesters en gezellen drongen zich te samen om de zetel van breydel nooit hadden zij een zo diepe droefheid en ontsteltenis in hem bemerkt hij scheen in onuitsprekelijke folteringen te sterven alle ogen vestigden zich vragend op hem na een lange zucht hernam hij
nochtans belieft het ons heden niet u in genade te ontvangen verdere navorsing moet deze gewichtige zaak voorgaan wij begeren ook dat gij in de tegenwoordigheid van al de heren onze vazallen uw onderwerping doe opdat zij aan u een voorbeeld nemen zouden
het kistje viel open en een menigte gouden geldstukken met de kostelijkste juwelen rolden op de vloer terwijl de soldeniers elkander wegstieten om de buit te grijpen was er een die het aangezicht van het meisje had gezien
voor de welvaart mijns vaderlands voor de bloei des koophandels en der nijverheid is mij niets duurbarer dan de staatkundige rust daarom heb ik het op mij genomen voor zoveel het in mijn macht is de ogen van het staatsbestuur te openen over de onmogelijkheid van het willekeurig doel dat het zich voorstelt te bereiken
de leliaards hadden zich op de vrijdagmarkt bij de bezetting in een hoop geschaard hun was de komst van de landvoogd zeer aangenaam want hij moest ook hen over de verachting der klauwaards wreken zodra de chatillon hen genaakte riepen die laffe bastaarden met herhaalde galmen heil frankrijk
ten tijde dat gwyde nog graaf van vlaanderen was had ik het wel durven wagen haar mijn liefde te betonen alhoewel ik haar onwaardig ben maar nu nu haar vader geen kroon meer draagt zou die uitdrukking haar als een kleinachting voorkomen
verschoon mij mijn lieve willem sprak zij ik bemin u zeer maar dan moogt gij mij ook niet meer plagen met dat lelijke woord sterven dat gij altijd in mijn oren doet klinken vergeef het mij ik bid u
god alleen en gij vader hebt mijn hoofd gebogen gezien en ik bid de heer dat hij onder zijn bliksem mij verplette indien ik voor een ander mens op aarde buig maar robrecht hernam de vader
totdat een grote bende ruiterij hun langs achter op het lijf vallende bij de eerste schok verscheidene gelederen overhoop wierp en de vlamingen na een hardnekkige strijd uiteen en op de vlucht gedreven werden
thans verdwijnt onze vrees en zo zullen misschien onze andere droefheden ook verdwijnen want nu ziet gij wel dat god goed en rechtvaardig is ja mijn schone havik zo eindigt ook eenmaal de bittere gevangenis van
machteld werd voor hem met medelijden ingenomen de blijdschap om de ontvangen boodschap door hem getoond was een sprekend bewijs zijner liefde tot haar en zij had zich hierover geenszins bedrogen nu zij hem zo treurig op het schrift zag staren verweet zij zich innerlijk de spijtige woorden die zij hem had toegestuurd
er is een uitgang achter de hof langs dewelke het u kan gelukken aan uw bloeddorstige vijanden te ontsnappen verkleedt u en stijgt te paard dan zal ik met mijn dienaren ter deure uitgaan en terwijl ik aldus de aandacht der beenhouwers tot mij zal trekken zult gijlieden ijlings langs achter naar de vesten vluchten
de klachten der ridders wier broeders voor kortrijk gesneuveld waren en bovenal de aanhitsing der wraakzuchtige koningin johanna deden hem eindelijk tot de krijg overhellen hij vergaderde dan een leger van man in hetwelk zich bij de ruiters bevonden
ga tot haar hernam de overste en zeg haar dat zij zich klede want op staande voet moet zij dit huis verlaten en met ons gaan wees gehoorzaam het zou mij pijnen het geweld te moeten gebruiken
zou de loop dier beek wel aan de bloedstroom herkend hebben doch bloed lag er overal in grote plassen het gehuil der stervenden de klachten dergenen die verstikten met het gejuich der zegepralende vlamingen mengden zich in een afgrijselijk
ziet mijne heren hernam hij in het veld wijzende laat uw ogen in alle richtingen gaan gij treft overal de vlammen der verwoesting aan de hemel is met rook bezwart ginds staat een ganse gemeente in brand wat betekent zulk een oorlog het is erger dan of de wrede noormannen weder gekomen waren om de wereld tot een moordkuil te maken
in zijn afwezen mocht het de leliaards wel gelukken met de franse krijgsbenden de stad in te nemen en het gebouw waaraan hij zijn gans leven gewijd had te vernietigen dit was de volksvriend een schriklijk vooruitzicht
de jonge gravin liet zich hierdoor niet vergenoegen twee gevoelens dreven haar tot het ontdekken van het raadsel de vrouwelijke nieuwsgierigheid en de twijfel die haar nog overbleef een zichtbare spijt trok haar roosvervige lippen te samen en zij sprak mijnheer adolf och zeg mij de zaak die gij verbergen wilt
o ja maar dit is niet goed gedacht de voorzichtigheid breydel is het krachtigste mes het snijdt wel langzaam maar het wordt nooit bot en breekt ook niet wat wilt gij nu de poorten sluiten hiermede is er niets gewonnen
wij hebben het erfdeel onzer vaderen herwonnen en de voetstappen der vreemden met bloed uitgevaagd maar al onze vijanden zijn niet dood frankrijk zal ons nog meer gewapende huurlingen zenden want bloed eist bloed
mijnheer godfried van brabant met zijn eigen vazallen ten getale van zevenhonderd wel uitgeruste ruiters vormde de negenste bende het tiende en laatste gedeelte van het leger was mijnheer guy de st pol toevertrouwd hij was met de achterwacht belast en moest de legertros bewaken
gijzelf liegt en heil zij de zwarte leeuw van vlaanderen riep breydel hem tegen komaan hernam de fransman gij zijt sterk ik wil u bewijzen dat de lelie voor geen leeuw moet zwichten wij vechten tot de dood
eerst knielden en zwegen die welke om hem stonden dezen deelden die beweging aan de anderen mede en zo zonken al de hoofden beurtelings de stemmen vergingen eerst in het midden van de wijde kring en verminderden steeds totdat de grootste stilte onder de scharen gekomen was
mits de koning boven de goede onthaling die hij de graaf gedaan had aan mijnheer de valois de verzekering had gegeven dat hij gwyde met grootmoedigheid wilde behandelen gij die tegen het lot geworsteld en bij die strijd geleden en geweend hebt hoe gemakkelijk komt de vreugde in uw langbenepen hart
deconinck antwoordde met bedaardheid mij is de vrijheid des volks dierbaarder dan het leven ik zal die schandelijke doodstraf zonder vrees onderstaan want met mij sterft het volk toch niet er zijn nog mannen die het juk niet meer gewoon zijn
dewijl de aarde in die streek haar bewoners dankbaar scheen en met rijke oogst beloonde zou men licht gedacht hebben dat de boeren van male in een weeldrige staat zich bevonden en nochtans droeg de kleding en het gans voorkomen der inwoners het kenteken der behoefte
deconinck in zichzelve oordelende dat het voornemen van breydel schadelijk was antwoordde meester jan ik ga met u uit wij zullen onder ons de nodige maatregelen beramen maar eerst moet gij deze edele vrouw voor de dochter van mijnheer robrecht van bethune erkennen
mijnheer antwoordde hugo met een geveinsde koelheid ik drink niet op de verwoesting van een christenland lang heb ik in alle gewesten gestreden maar nooit heb ik ridders aangetroffen die hun geweten met zulke schriklijke euveldaden wilden bezwaren
heeft dan hebt gij gelijk de treurige adolf de slang des naijvers in uw boezem voelen wroeten dan zijn misschien ook voor de eerste maal twee twijfelachtige rimpels op uw voorhoofd gekomen
robrecht van bethune bedaard en koel geworden zijnde verliet de zaal en ging in het kleinere vertrek waar machteld zich bevond hij nam de jonge maagd bij de hand en plaatste ze in een leuningstoel dan zonder haar hand los te laten trok hij een andere zetel bij en zette zich nevens haar
vier soldeniers zaten bij een zware houten tafel en speelden driftig met de teerlingen enige anderen stonden recht bij hun makkers en volgden de kansen met nieuwsgierigheid na
indien gij sneuveldet zou het leger van uw vorst zonder veldheer blijven en diensvolgens aan de wanorde en de verdeeldheid blootgesteld worden dit moogt gij niet wagen
terwijl hij ditmaal ongelukkiglijk slechts zes kreeg nam de breton het juweel met blijde uitroepingen van de tafel en verborg het onder zijn harnas jehan wenste hem met geveinsde woorden geluk over zijn winst en scheen om dit verlies niet aangedaan een bedekte gramschap gloeide in zijn borst en hij kon zich zonder veel moeite niet inhouden
heden bestaat die haat tussen de inwoners van gent en brugge nog zo moeilijk is het het gemene volk zijn erfelijke inborst te ontroven dat dit gevoel van naijver ondanks al de omwentelingen tot ons overgekomen is
ook bestonden de dromen van deze beroemde man alleenlijk in de grootmaking eens volks dat zo lang in de duistere slavernij der leenheren had gelegen wanneer adolf van nieuwland de jonge machteld onder zijn bescherming stelde glimlachte hij van genoegen want dit was een zegepraal voor het volk dat hij vertegenwoordigde
en wat beduidt dit dan zo verwonderlijk dat gij u te barsten loopt hoe deken wat beduidt dit meer dan gij denkt want er is geen enkele beenhouwer die ergens handen wil aansteken en er staan driehonderd wevers voor het pand naar u te wachten
mijne heren ik ga u verlaten met de hoop dat ik welhaast vrij en zonder hinder het geluk mijner trouwe onderdanen zal mogen bewerken ik verzoek u allen dat gij het grootste geheim over de echte naam van de gulden ridder bewaart mijn broeder gwyde zal de lieden der abdij dit insgelijks bevelen
aan u mijn bloed aan uw vrijheid al mijn zielsvermogen aanziet mij niet meer als een deken als een wever die onder u woont maar als een man die voor god gezworen heeft uw vrijheden tegen de vijand te beschermen
nadat zij ruim een half uur over dit onderwerp gesproken hadden kwam meester deconinck hoofddeken der wolwevers in de kamer van adolf een kolder van bruin wollen laken hing hem van de hals tot aan de voeten dit kleedsel zonder sieraad of boordsels verschilde oneindig van de fraaie kleding der edelen
na enige ogenblikken werd de brug neergelaten en robrecht van bethune trad in het slot diederik naderde hem na hij van zijn paard gestegen was en sprak het is niet nodig mijnheer robrecht te vragen hoe gij uw vijand bejegend hebt het zwaard van de leeuw heeft nooit gelogen gewis is mijnheer de chatillon op reis naar de andere wereld
in afwachting dat ik de ambachten te damme ga straffen wil ik deze oproerige stad een streng voorbeeld geven mijnheer van gistel noem mij de acht koppigste klauwaards opdat er een spoedig recht gedaan worde
de grootste stilte hernam de overste herinnert u dat het huis waar deze burger ons naar toe leidt onder de bescherming van onze veldheer de chatillon staat de eerste die zijn handen ergens aansteekt zal het zich bitterlijk berouwen men volge mij
dat zij thuis blijven wij zullen onze zaken zonder hen wel africhten en daarenboven het zijn toch maar wankelaars als een echte bruggeling beminde breydel de gentenaren niet
met de grootste dienstwilligheid antwoordde hij op haar minste vragen en troostte haar bij gelukkige voorspellingen intussentijd was adolf uit de zaal gegaan om zijn zuster maria over zijn vertrek te onderhouden en had geboden dat men zijn paard en zijn wapens tot de reis zou
de leliaren verbleekten want de vrees beving hen bij dit dreigend onweder zij wilden echter hun gevangene niet loslaten en schaarden meer wachten voor het hof om het tegen de aanval des volks te verdedigen ook deden zij zich tot bij hun woningen door krijgslieden vergezellen
dan liet hij het vaandel los en kwam in de uiterste opgetogenheid tegen de borst van deconinck vallen terwijl de twee dekens elkander vuriglijk in de armen drukten hield het volk niet af met roepen er bleef een juichend gerucht een vervoerend geschreeuw boven die duizend hoofden drijven en een vlottende beweging gaf hun onrustige blijdschap te kennen
och neen neen mijnheer hernam de oude vrouw doop uw handen niet in mijn bloed ik smeek u bij de bittere passie onzes zaligmakers laat ons leven neem alles wat wij bezitten tot u
maar dit kan niet zijn mijn wapen is mij sedert lang een trouw gezel luister meester het gerucht vermeerdert op de weg van damme wacht wat hij plaatste zijn oor tegen de grond hief het weder op en sprak meester de wevers zijn niet ver van hier nog vier boogscheuten
opeens barstte een vloed van wellusttranen uit de ogen van de gelukkige adolf en dan eerst kon hij de tedere jonkvrouw weder tegen zijn hijgende borst drukken
jan breydel bedwong zich bij dit woord want er was een schielijke beweging in hem omgegaan en zijn ogen hadden zich met verachting op de soldeniers gevestigd alhoewel zij dit niet hadden bemerkt
zeker niet mijnheer vindt gij mijn voorstel niet goed ja ja dit zullen wij bewerken laat ons maar beginnen met de plaats zuiver te maken de wezenstrekken van rodolf de nesle betrokken zich met een innige spijt de woorden welke hij hoorde mishaagden hem zeer daar zijn edelmoedigheid zich tegen zoveel wreedheid verzette
de soldeniers wie het bevolen was de poorten gesloten te houden luisterden naar geen smeken en antwoordden met bittere scherts op de tranen der benauwde burgers wanneer zij aldus een ruime tijd nutteloos gebeden hadden kreeg een der vrouwen het gelukkig gedacht haar juwelen aan de wachten te geven
wanneer de jonge ridder haar bekendmaakte dat hij naar bourges zou gaan om mijnheer robrecht in de kerker te vervangen had zij slechts de schoonste zijde nu zij zag dat de man welke haar zo lief was haar op staande voet ging verlaten beneep haar hart zich met een grievende wanhoop zij riep
welke drift was nu de sterkste in het hart des ridders de vervoerende blijdschap welke deze liefdewoorden hem gaven of de droefheid die hij bij s meisjes druk gevoelde smart en wellust verwisselden zich in hem en hij werd door diepe aandoening geschokt
luistert hernam breydel en bezwijkt niet van schaamte o mijn dappere broeders luistert wel de fransen hebben uw deken in het aanzicht geslagen en deze wang deze is met een schandelijke kaakslag besmet
bij het eerste gezicht zou men deze adolf voor een zoon van robrecht van bethune kunnen aanzien hebben want uitgenomen de ouderdom die zeer verschillend was geleek hij verwonderlijk aan robrecht dezelfde gestalte dezelfde houding dezelfde trekken in het gelaat
de waardin liep heen en weer om de talrijke personen die zich in dit ogenblik met drinken verlustigden te dienen en voor te schenken de tinnen hanapsen of bekers stonden niet stil en de blijde roepen der gasten mengden zich in een suizend gebrom waaruit men niets verstaan kon
een glimlach van geluk en hoop verhelderde zijn gelaat en alsof zijn beklemde boezem zich wilde ontlasten kwam een lange zucht uit zijn borst hij nam de hand van deconinck bracht dezelve tegen zijn hart en sprak gij alleen o vriend kent mij gij alleen kunt mijn ziel raken en troosten
ho dan zou hij zich zo roekloos de dood niet overgegeven hebben hij ware wellicht als een lafaard teruggekeerd de kroonvaan was door een groot getal ridders omringd zij hadden op hun eer en trouw gezworen onder dit laatste teken eerder te sterven dan het te laten ontroven
een witte nachtkolder aangetogen hebbende liep zij in een diepe bedenking heen en weer in de kamer en liet niet de minste lust tot slapen blijken haar vlammende ogen dwaalden halsstarrig rond