AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
magloire zei de bisschop leg schoone lakens op het bed in de alkoof wij hebben reeds gezegd van welken aard de gehoorzaamheid der beide vrouwen was magloire ging om het bevel te volvoeren
javert ging niet vergeef mij mijnheer de maire sprak hij wat is er nog vroeg madeleine ik moet u nog iets herinneren mijnheer de maire wat dat ik mijne
de heer madeleine wendde zich tot de omstanders en vroeg heeft iemand een windas men haalt er een antwoordde een boer
wij hebben er hier eene voor ons bij welker drempel wij evenzeer aarzelen treden wij echter binnen wij hebben slechts weinig te voegen bij t geen de lezer reeds weet
dikwijls zeide zij tot haar buurvrouw margaretha voel eens hoe heet mijn handen zijn des morgens echter wanneer zij met een ouden gebroken kam haar fraai haar
te doen verdwijnen die iedereen er echter nog zien kan antwoord is t waar t is waar zei
maar oud door iedereen ruw behandeld door den opzichter onderzocht door den bewaarder geslagen te worden barvoets in gespijkerde schoenen te gaan s ochtends en s avonds den smid zijn been te vertoonen
na eenigen tijd keerde ik mij om en ik zag een groote menigte achter mij ik herkende al de menschen welke ik in de stad had gezien zij hadden wonderlijke hoofden zij schenen zich niet te haasten en evenwel gingen zij sneller dan ik
morgen zal hij met cosette hier zijn hoe ver ligt montfermeil van hier de zuster die volstrekt niets van afstanden wist antwoordde o ik geloof wel dat hij morgen terug zal kunnen zijn
toen hij van cannes naar parijs ging deze man moest wel den geheelen dag geloopen hebben want hij scheen zeer vermoeid vrouwen uit het vlek nabij de stad hadden hem onder het geboomte van den boulevard
vrouw of kinderen had hij niet het paard had twee pooten gebroken en kon niet weer opstaan de oude man lag tusschen de wielen en was zoo ongelukkig gevallen dat de gansche kar op zijn borst drukte
in zijn violetkleurigen gewatteerden en warmen rok violetkleurige kousen zware schoenen en met een platten driekanten hoed met gouden kwasten aan de punten op het hoofd
in den beginne gelijk gezegd is betaalde zij prompt de thénardier's dewijl zij echter niets dan haar naam kon teekenen was zij verplicht haar brieven door een openbaar schrijver te laten schrijven
ik geef ezels en na met een ezelverhuurder accoord te hebben gemaakt keerden zij langs vanvres en issy terug het park te issy een nationaal eigendom destijds in t bezit van een zekeren
behouden wij onzen aard wij staan op de hoogste sport laat ons een hoogere wijsbegeerte hebben waartoe dient het hooger te staan zoo wij niet verder zien dan den neus van anderen
dit was de derde trap zijner verheffing vader madeleine was mijnheer madeleine geworden mijnheer madeleine werd mijnheer de maire
onderdrukte elke overweging omtrent t geen hem te doen stond en hernam zijn kalmte gelijk een kampvechter die zijn schild weder opneemt hij bleef het overige van den dag in dien toestand inwendig
hij nam de beide kandelaars er was vuur genoeg om ze spoedig tot een vormloozen klomp te versmelten en onherkenbaar te maken hij boog zich over den haard en warmde zich even t deed hem goed en hij zeide een aangename warmte
de avond daalde juist toen de kinderen die uit de school kwamen den reiziger tinques zagen binnenrijden men was t is waar nog in de korte dagen van het jaar hij hield zich te tinques niet op
hij zou zijn blik hebben afgewend van de donkere holen dezer ziel en gelijk dante van de poorten der hel zou hij van dit menschenleven het woord hebben gewischt
gewis er gebeuren zonderlinge dingen in de wereld hoe het zij mijnheer de maire t is een zaak van straat politie die mij aangaat en ik behoud vrouw fantine
jean valjean verliet als een vluchteling de stad hij liep haastig naar buiten de eerste de beste wegen en paden inslaande die zich aan hem vertoonde zonder op te merken dat deze hem telkens op zijn schreden terugvoerden
o schrikkelijk veel welke soort van ziekte is t een kinderziekte sterft men er aan zeer licht zei margaretha fantine verwijderde zich en ging nogmaals naar de trap om den brief te lezen
men zegt iets tot zich zelven men spreekt met zich zelven men roept in zich zelven zonder dat de uitwendige stilte verstoord wordt
en ging daarmede zeer stipt iedere maand voort het jaar was nog niet geëindigd toen thénardier zeide t is een aardig voordeel dat zij ons aanbrengt wat kan ons zeven francs helpen en hij schreef dat hij er twaalf moest hebben
zij raadpleegden over de noodzakelijkheid om zich van den persoon van den maire van m sur m te verzekeren deze zinsnede met al de van's was geschreven
een goede bisschop heeft een moeielijk ambt hoewel de bisschop zijn equipage in aalmoezen had omgezet deed hij toch zijn rondreizen
in streken waar men onmeedoogend voor de behoeftigen was zeide hij ziet de lieden van briançon zij hebben aan de noodlijdenden
niets had er zich in geroerd hij luisterde alles was stil in het huis het knarsen der deur had niemand gewekt
hij heette vader madeleine tweede hoofdstuk madeleine hij was iemand van ongeveer vijftig jaar met een peinzend voorkomen en een goedhartig karakter meer wist men niet van hem te zeggen
en haar den liefdezusters goed aanbevelen moest ingeval hij genoodzaakt werd zich te verwijderen hij gevoelde onbestemd dat hij wellicht naar arras zou moeten gaan
zonder dat hij het zelf wist te beklagen evenals ieder die onwetend zegeviert niets kon vreeselijker en ontzettender zijn dan dit gezicht waarop zich om zoo te zeggen al het slechte van het goede vertoonde
om een denkbeeld te geven van t geen nu aan tafel plaats had kunnen wij niets beter doen dan hier eenige zinsneden uit een brief van mejuffrouw baptistine aan mevrouw
gaan de zaken van thénardier goed er komen weinig voorname lieden bij hen hun herberg is een soort van kroeg madeleine hield nog altijd haar hand vast en aanschouwde haar met bekommering
en had hij duidelijk gezien hoe ze zich vormde had deze ruwe onbeschaafde man zich nauwkeurig rekenschap gegeven van de
de vrome dochter had voor fantine bijzondere genegenheid opgevat waarschijnlijk wijl zij in haar een verborgen deugd vermoedde en zij wijdde haar zorgen schier uitsluitend aan haar
maar ik voor mij behoud mijnheer naigeon de goede god is goed voor het gepeupel de bisschop klapte goedkeurend in de handen dat noem ik spreken riep hij dat
een blauwlinnen kiel een oude broek een oude ransel en een aan beide einden met ijzer beslagen dikke doornen stok zij die jean valjean gezien hadden op het tijdstip
overal waar een schoorsteen rookt heb ik het hout op den haard en het vleesch in den pot gedaan ik heb welvaart handel en krediet aangebracht vr mij was van dit alles niets
deze stem aanvankelijk zwak uit het duisterste van zijn geweten opgerezen was allengs geweldig en schrikbarend geworden en hij hoorde ze nu in zijn ooren
t was een tamelijk groote flauw verlichte ruimte nu druk en levendig dan weder doodstil met de geheele inrichting van een crimineel proces met zijn kleingeestige en sombere deftigheid voor t oog der menigte
een dezer rijtuigen t welk uithoofde der dicht bijeenstaande olmen moeilijk te onderscheiden was hield een oogenblik stil en reed toen in galop verder
nu monseigneur is met de zorg voor anderen begonnen maar hij heeft eindelijk toch ook aan zich zelven moeten denken hij heeft al zijn liefdegiften geregeld nu hebben wij eindelijk dus drie duizend francs voor ons
en zij vermoedde de noodzakelijkheid eener scheiding die nog smartelijker zou zijn dan de eerste haar hart brak maar zij nam een besluit
t ware moeielijk geweest in de duisternis te onderkennen tot welk einde dit ijzer moest dienen t kon een breekijzer t kon een groote beitel zijn
de cuartin der balearische eilanden zesentwintig de laars van peter den groote dertig leve deze czaar die groot was en leve zijn laars die nog grooter was
er is een goede herberg blijf er van nacht en ga morgen naar arras ik moet er hedenavond zijn dat is iets anders ga dan evenwel naar die herberg
als een waterketel op het vuur hij zou niet jean valjean willen wezen enz maar hij hij houdt zich alsof hij niets van de zaak begrijpt en zegt
voor de koningsgezinden t was de tijd toen een vertrouwelijk en bijzonder rapport van den prefect van politie angles aan den koning over de voorsteden van parijs met deze woorden eindigde
opgevoed en zoolang haar man leefde aan haar jongeren broeder woning en kost gegeven haar man stierf de oudste der zeven kinderen was acht jaar de jongste één jaar oud jean
zoo verbeeldde ik mij ook wat zal men zeggen monseigneur zei de directeur men moet zich schikken dit gesprek werd gevoerd in de groote
dat hij zelfs het uur van het rechtsgeding niet eens wist dat hij ten minste hiernaar had moeten vernemen dat het bespottelijk was op die wijze voort te reizen zonder te weten of het ergens toe zou dienen
des morgens zagen de drukkersgezellen in t voorbijgaan den armen kleine nog half slapend op den grond zittende of geheel ingeslapen in een hoek op zijn mandje
nam den sleutel van zijn kamer uit een lade en den blaker waarvan hij zich elken avond bediende om naar boven te gaan vervolgens hing zij den sleutel aan den spijker van welken hij hem gewoonlijk nam
vandaar ook de liefde der denkers voor de lente de patriciër en de handwerksman de hertog en pair en de arme de lieden van het hof en de lieden der stad zooals men eertijds zeide allen zijn onderdanen
hier doet zich als van zelve een feit voor dat wij niet over t hoofd mogen zien want t behoort tot dezulken die het best aantoonen welk een man de bisschop van d was na de onderwerping der rooverbende van gaspard
de cabriolet is er mijnheer de maire welke cabriolet de tilbury welke tilbury heeft mijnheer de maire geen tilbury besteld neen antwoordde hij
achter het huis was een tuin de beide vrouwen hadden de eerste verdieping in gebruik de bisschop huisde beneden het eerste vertrek dat op de straat uitzag diende hem tot eetzaal het tweede tot slaapkamer en het derde tot bidkamer
zooals men uit dezen brief ziet wisten de twee vrouwen zich naar de eigenaardigheden van den bisschop te schikken met dat vrouwelijk doorzicht dat den man beter begrijpt dan hij zich zelven
dewijl hij nu ironisch en kaal van haar was was hij het hoofd iron is een engelsch woord dat ijzer beteekent zou daarvan ironisch afkomstig zijn
t welk barbarossa verliefd maakte op een bij de opdelvingen van icona gevonden diana de liefde moge een zonde zijn maar fantine was de onschuld die op de zonde dreef
en dat bij dit ontzettend uiterste de orde de wet de zedelijkheid het gouvernement de geheele maatschappij zich in hem javert verpersoonlijkte hoe het zij toen mijnheer madeleine het woord
deze man bezat blijkbaar niets van den fijnen geestigen zin waardoor men voor de geheimzinnige opvatting der dingen vatbaar is in deze lucht in deze vlakte
daarom is t niet waarom dan ge hebt geld ja zei de man maar ik zei de hospes ik heb geen kamer de man hernam bedaard laat mij dan maar in den stal slapen dat kan niet
alles in t leven is ook in gestadige vlucht voor ons duisternis en licht wisselen elkander af op een helder licht volgt een eclips
zeker is het dat geloofsbezwaren zich nooit bij hem in geveinsdheid oplosten de diamant is aan geen verderf onderworpen
en zette ze zacht op de mat voor het bed toen nam hij weder zijn peinzende houding aan en zat weder bewegingloos in deze heillooze overdenkingen woelden de gedachten welke wij hebben aangegeven gestadig door zijn hersenen
evenals de overigen zat hij op den grond en scheen van zijn toestand geen ander begrip te hebben dan dat die vreeselijk was waarschijnlijk stelde zich de benevelde verbeelding van den armen geheel onwetenden man ook iets overdrevens voor
de heer madeleine stond op javert ge zijt een man van eer en ik acht u ge overdrijft uw fout t is overigens weder een beleediging die mij alleen aangaat
vr de gendarmen en deurwaarders iets hadden kunnen doen was de man dien allen nog mijnheer madeleine noemden naar de getuigen cochepaille brevet
een heete koorts greep haar aan een gedeelte van den nacht bracht zij ijlend en luid sprekend door eindelijk viel zij echter in slaap
vol zonneschijn en gedrang waren niets dan glans en stof twee zaken waaruit de roem bestaat de paarden van marly deze hinnikende marmerbeelden steigerden in een gouden
in t geheel niet dom zijn in mijn bibliotheek staan al mijn philosofen verguld op sneê zooals gij zelf mijnheer de graaf viel de bisschop hem in de rede
de deurwaarder bracht cochepaille binnen deze tweede tot levenslangen dwangarbeid veroordeelde evenals chenildieu uit het bagno gekomen en in t rood gekleed was een boer uit lourdes en een halve beer der pyreneën
allen hebben wij een moeder de aarde fantine werd aan deze moeder teruggegeven de pastoor meende goed te doen en deed misschien goed met zooveel mogelijk voor de armen te behouden van het geld dat jean valjean had achtergelaten
het bebouwen van een hoekje gronds dat broederliefde matigheid gastvrijheid ontbering vertrouwen studie arbeid elken dag van zijn leven vervulden
bleek het dat hij heimelijk met die nieuwsgierigheid welke dit menschenras eigen is en waarin evenveel instinct als wilskracht ligt getracht had al de sporen welke vader madeleine elders vroeger had kunnen achterlaten te ontdekken hij scheen te weten
ja mijnheer de logementhoudster voerde hem naar het bureau waar hij zijn pas vertoonde en vroeg of er dien nacht gelegenheid was met de postkar naar m sur m te vertrekken
madeleine vroeg zich dus af hoe ver hij nu gekomen was hij onderhield zich over zijn genomen besluit hij bekende zich zelven dat al wat hij in zijn geest had bepaald onhoudbaar was
t welk ieder mensch in zich omdraagt en waarnaar hij met wanhoop den wil en de daden van zijn leven richt alighieri kwam eens aan een sombere poort voor welke hij weifelend bleef staan
zij zouden veertien dagen later zeer verwonderd hebben opgezien zoo men haar gezegd had dat zij vriendinnen waren daartoe bestond geen reden meer
op madeleine's gezicht lag een onbeschrijfelijke uitdrukking van een hemelsch zalig lijden hij hield zijn kalm oog op javert gevestigd die hem steeds
t was zeker dat hij een misdaad had zien begaan ginds op de straat had hij de maatschappij vertegenwoordigd door een grondbezitter en kiezer zien hoonen en aanranden
t was de bisschop de la majore van marseille t is de pastoor die boven de pastoors is vergeving ge weet het beter ik druk mij misschien niet goed uit
al de aanzienlijken kwamen hem verzoeken de benoeming aan te nemen het volk bad hem dit openlijk op de straat kortom de aandrang was zoo sterk dat hij eindelijk toegaf
laat ons het ergste nemen laat ons aannemen dat ik in deze zaak slecht handel en mijn geweten t mij eenmaal zal verwijten maar zoo ik tot welzijn van anderen
ik geloof t niet t is er stampvol maar de zitting is geschorst verscheiden menschen zijn heengegaan bij de hervatting der zitting kunt ge t beproeven waar is de ingang
ik geloof dat het waar is en ik gevoel dat het zoo is ik wist zelfs niet eens dat ge mijn fabriek verlaten hadt waarom hebt ge u niet tot mij gewend maar luister ik zal uw schulden betalen ik zal uw kind hier doen komen
vervolgde eere zij bombarda hij zou munophis van elephanta evenaren zoo hij een almee voor me kon plukken en thygelion van cheronea
een goed oud klassiek dichter destijds vermaard een man die een eleonore had de ridder de labouisse doolde dien dag onder de kastanjeboomen van st cloud
maar hij las werktuiglijk en zonder er bij te denken hij dacht aan fantine en cosette in gedachten verdiept keerde hij zich om
en schudde het hoofd gewoonlijk bezocht de heer madeleine de zieken te drie uren wijl stiptheid goedheid is was hij stipt
gisteren kwam de maagd maria in geborduurden mantel bij mijn kachel en zeide mij ziehier onder mijn sluier de kleine waarom ge mij gevraagd hebt spoed u naar de stad haal linnen koop garen koop een
t was eerder een hemelsche glans dan een glimlach die zijn gelaat verhelderde en die de weerschijn geleek van een verborgen
zijn kanunniken en groot vicarissen waren goede oude lieden eenigszins burgerlijk evenals hij in het bisdom vastgegroeid zonder uitzicht op het kardinaalschap
zoudt gij soms die man zijn hij sloeg opnieuw een blik op den vreemde trad drie stappen achteruit zette de lamp op de tafel en nam het geweer van den wand
de mensch draagt zijn vleesch tevens als een last en als een verzoeking hij sleept het voort en geeft er aan toe hij moet het bewaken bedwingen onderdrukken en niet dan in den uitersten nood er aan gehoorzamen
madeleine bleef eenigen tijd bewegingloos voor het bed staan en aanschouwde beurtelings de zieke en het kruisbeeld evenals hij twee maanden geleden deed op den dag toen hij haar voor het eerst in deze wijkplaats bezocht
de strooper leeft in de bosschen de sluiker leeft in het gebergte of op zee de steden brengen wreede menschen voort wijl zij bedorven menschen
dit was niet geschikt om aan de improvisatie van tholomyès een einde te maken want hij dronk zijn glas uit schonk het weder vol en begon opnieuw
om handschoenen ik zou mij in uw plaats rosa noemen miss dahlia een bloem moet liefelijk rieken en een vrouw moet geestig zijn van fantine spreek ik niet zij is een droomster een
ik dank u mijnheer de advocaat-generaal maar ik ben niet krankzinnig ge zult er u van overtuigen gij waart op het punt een groote dwaling te begaan
kom mijn herinnering eens te hulp was t niet tertuliaan die zeide dat de zaligen van de eene ster naar de andere zullen gaan het zij zoo we zullen de sprinkhanen der sterren zijn
zijt ge ooit door struweelen gegaan zorgvuldig de takken ter zijde buigende om het bekoorlijk kopje dat achter u was te beveiligen zijt ge ooit van een grasheuvel die steil en door den regen glibberig was
tegen middernacht werd hij plotseling wakker in zijn slaap had hij boven zijn hoofd gerucht gehoord hij luisterde t was alsof hij in de kamer boven zich heen en weder hoorde gaan hij luisterde aandachtiger en herkende den tred van mijnheer madeleine
maar deze nam ze niet aan hij zeide slechts ik zie met genoegen dat men mij verkeerd ingelicht heeft gij schijnt in geenen deele ziek
men zoekt maar vindt niets als zulk volk geen slijk is is t stof en dewijl de aanvang dezer geschiedenis nu al dertig jaar geleden is is er te faverolles niemand meer die jean valjean gekend heeft men doet onderzoek te
ik ben champmathieu daar blijf ik bij nog meer hij houdt zich dom en verwonderd o t is een slimme gast maar t zal hem niet baten
zult ge een kom warme melk van onze koeien te drinken hebben ik dank u mijnheer de pastoor zei de man nauwelijks had hij deze vreedzame woorden gezegd toen zich plotseling en zonder eenige aanleiding een zonderling gevoel van hem meester maakte
hoewel deze bijzonderheid eigenlijk niets te maken heeft met de hoofdzaak van ons verhaal heeft het misschien toch zijn nut al was het maar om niet te vergeten
toen hij de nederige woning weder binnentrad welke hij glimlachend zijn paleis noemde zeide hij tot zijn zuster ik heb een hoogplechtigen dienst gedaan
een dier in goud gedoste mannen met wapenschilden jaargelden en rijke prebenden de bisschop van digne vijftien duizend francs vast traktement
mevrouw victurnien geeft dertig francs uit voor de zedelijkheid toen fantine zag dat zij haar brood verdiende had zij een oogenblik van blijdschap
binnen een uur tijds onthief de uitspraak der gezworenen champmathieu van alle schuld en champmathieu die dadelijk op vrije voeten werd gesteld ging verbaasd heen in de vaste overtuiging dat al die menschen gek waren
behoorde tot dien keten een oud oppasser dier gevangenis die thans bijna negentig jaar oud is herinnert zich nog duidelijk den ongelukkige die in den noorderhoek der binnenplaats aan t uiterste punt der vierde keten geklonken werd
als wij op den boulevard wandelen zullen wij mooie dingen koopen de koornbloempjes zijn blauw de rozen zijn rood ik bemin mijn geliefde
hoe men een onderrok als deken en een deken als onderrok gebruikt hoe men een kaars bespaart door des avonds zijn maaltijd bij het licht van het venster der overzijde te nuttigen
de maatschappij had hem bovendien niets dan kwaad gedaan nooit had hij van haar iets gezien dan dat vertoornd gelaat t welk men de gerechtigheid noemt en dat zij hun toont welke zij treft de menschen hadden hem slechts aangeraakt om hem te kwetsen
g geleek in dit ernstig oogenblik dien koning uit de oostersche vertellingen die van boven vleesch van onder marmer was de bisschop ging op een steen zitten welke daar lag hij begon toen zonder inleiding op den toon der berisping
de deurwaarder had hem alleen gelaten het gewichtig oogenblik was gekomen hij trachtte zijn zelfbeheersching te herwinnen zonder dat hem dit gelukte
op t eerste gezicht en voor dengene die hem voor de eerste maal ontmoette was hij misschien niet veel meer dan een goedhartig man maar wanneer men eenige uren in zijn gezelschap doorbracht en hem zag denken veranderde het
liet hij zich op een steen eer vallen dan hij er zich op zette en zoo het schijnt moet een voorbijganger hem hebben hooren uitroepen ik ben zelfs geen hond
de knaap zou zekerlijk zoo hij hem gehoord had bevreesd zijn geweest en zich gewacht hebben voor den dag te komen maar hij was waarschijnlijk reeds ver
cosette ligt aan een hier heerschende ziekte men noemt ze de gierstkoorts zij vereischt dure drankjes en geneesmiddelen en wij hebben geen geld om ze te betalen
men kan zulke scheidingen zeer bedaard overleggen maar bij de uitvoering vertoont zich de wanhoop een buurvrouw van de
fr buitengewone inkomsten te zamen vijf-en-twintig duizend francs met koks en livreibedienden een dier mannen die in weelde leven des vrijdags waterhoenders eten
t kan dat monster van een maire niet zijn zijt gij t goede mijnheer javert die gezegd hebt mij in vrijheid te stellen
er waren eenige mannen die zaten te drinken de hospes warmde zich boven het vuur hing aan een ketting een pot te koken deze kroeg die tevens een soort van logement is heeft twee deuren de eene aan de straat de andere aan een kleine plaats vol mest
men werd allengs door achting en eerbied vervuld en gevoelde dat men een dier krachtige beproefde en toegevende zielen voor zich had wier gedachten zoo verheven zijn dat zij niet anders dan zachtmoedig kunnen zijn
hij ging naar toulon na een reis van zeven-en-twintig dagen kwam hij hier aan op een kar met de keten aan den hals
alles was stil in het huis toen ging hij rechtuit en met zachte schreden naar het raam dat hij zien kon de nacht was niet erg donker t was volle maan maar de wind dreef groote zware wolken om haar heen
bedenk u lief kind twee gouden napoleons men kan ze gebruiken zoo ge lust hebt kom van avond in de herberg het zilveren schip waar ge mij vinden kunt
en had met het fabriceeren van grof laken sergie en dergelijke stoffen twee millioen overgewonnen in zijn geheele leven
elfde hoofdstuk wat hij doet jean valjean luisterde alles was stil hij stiet met den vinger tegen de deur
een goed eerlijk man te worden een rechtvaardige te zijn was het dit niet bovenal dit niet alleen wat hij gewild wat de bisschop hem aanbevolen had
maar dat deze naam hem niet zou bedreigen dat dit licht slechts een grootere duisternis zou scheppen dat deze gescheurde sluier het geheim slechts te meer zou verbergen
aan gene zijde van den muur zag hij kruinen van boomen op geregelden afstand van elkander t geen scheen aan te duiden dat de muur den tuin van een laan of van een met boomen beplanten weg scheidde
plichten jegens zich zelven mattheus vijfentwintig dertig plichten jegens den naaste mattheus zeven verst plichten jegens de schepselen matth
men zag hier en daar onduidelijke voorwerpen die overdag gezien op een tafel verspreide papieren opengeslagen folianten
maar haar gelaat haar geheele persoon drukte gelijk vroeger gezegd is een oneindige goedheid uit zij was steeds tot zachtmoedigheid gestemd geweest
lag iets wilds iets razends deze toon is onmogelijk weder te geven of te beschrijven t was geen menschelijke spraak maar een gebrul
later toen het als treurwilgen neerhangend romantisch haar grijs begon te worden toen uit de pamela een megera ontstond was vrouw thénardier niets dan een dik ondeugend wijf met domme romans opgevuld
en daarbij een canapé maar een en ander zou minstens vijfhonderd francs hebben gekost en daar zij t in vijf jaren niet verder had kunnen brengen dan hiervoor twee-en-veertig en een halven franc te besparen had zij er eindelijk van afgezien
montfermeil ligt van hier een weinig links herinnert ge u dat hij mij gisteren toen ik van cosette sprak zeide spoedig spoedig hij wil mij verrassen ge weet dat hij mij een brief aan
maar deze industrie had steeds gekwijnd uithoofde der duurte van de grondstoffen die op het fabrikaat nadeelig werkte toen fantine te m sur m terugkwam was een algeheele omkeering in de fabrikage der zwarte artikelen ontstaan
ik zal gods zegen voelen zoodra cosette hier is ik zal haar zien en t zal mij goed doen het gezicht van het onschuldige kind zij weet van niets t is een engel weet ge zusters
roode plekken stelden bloed voor het overige der schilderij was vol rook en moest waarschijnlijk een veldslag verbeelden daaronder las men in den sergeant van waterloo
het gevolg dezer duisternis was een schitterende buitenpartij die den volgenden zondag zou plaats hebben en waartoe de vier jongelingen de vier meisjes
menschelijke bespiegelingen hebben geen grenzen op eigen gevaar af ontleedt en peilt de mensch wat zijn gedachte verblindt
of hij beschouwde de zoldering hij kon nauwelijks spreken en antwoordde met moeite maar van t hoofd tot de voeten loochende zijn geheele persoon
legde de man beide handen over elkander op zijn stok zag beurtelings den grijsaard en de vrouwen aan en zeide luid zonder te wachten tot de bisschop sprak
hij zag nauwkeuriger toe en bespeurde dat deze twee sterren de lantaarns van een rijtuig waren bij het schijnsel van het licht dat zij wierpen
ik heet madame thénardier zei de moeder der twee kleinen wij houden deze herberg daarna steeds met haar romance vervuld zong zij weder binnensmonds het moet zoo zijn als riddersman ik ga naar palestina
was op haar rijperen leeftijd doorschijnendheid geworden en deze laatste eigenschap deed haar op een engel gelijken ze was meer een ziel dan een maagd ze scheen van schaduw gemaakt ze had nauwelijks lichaam genoeg om een vrouw te zijn
madeleine ontroerde javert voer op onverschilligen toon voort doch zonder de oogen van madeleine af te wenden t was een galeislaaf zoo zei madeleine in het bagno van toulon
de knaap kwam terug hij bracht het papier weer mede de kastelein opende het haastig als iemand die een antwoord verwacht hij scheen opmerkzaam te lezen toen schudde hij het hoofd en scheen een oogenblik na te denken
geef mij uw hand zei de geneesheer zij stak haar hand uit en zei lachend o ziedaar t is waar gij weet het nog niet dat ik weer geheel beter ben cosette komt morgen
eenige ontdekkingen heeft gedaan zoodat thans onze twee kamers die met oud overgewit papier behangen waren een kasteel als het uwe niet zouden ontsieren
uren arbeid daags voor negen sous haar schuldeischers waren onmeedoogender dan ooit de uitdrager die schier al het huisraad had teruggenomen vroeg haar onophoudelijk wanneer zult ge mij betalen afzetster
de maire kwam bij hem en ried hem terug te keeren wijl cravatte het gebergte tot arche en verder doorkruiste zelfs met een escorte was het reizen gevaarlijk het leven van drie of vier ongelukkige gendarmes zou nutteloos zijn blootgesteld
vrij men wil mij vrij laten ik zal geen zes maanden in de gevangenis zitten wie heeft dat gezegd t is niet mogelijk dat men dit gezegd heeft ik heb verkeerd verstaan
favourite rukte het papier den jongen uit de handen het was inderdaad een brief er is geen adres op maar zie er staat op geschreven dit is de verrassing zij scheurde den brief haastig los en las
waren zij rijker men zou hen voorname lieden noemen waren zij armer men zou ze nietsdoeners heeten zij zijn eenvoudig leegloopers en onder deze leegloopers zijn vervelenden verveelden
juist toen hij binnentrad was de advocaat aan het slot zijner pleitrede aller aandacht was in de hoogste mate gespannen de zaak had reeds drie uren geduurd
de streng eerlijke inspecteur van politie en drie zijner voormalige lotgenooten de galeiboeven brevet chenildieu en cochepaille
zien stilstaan en drinken bij de pomp aan t einde der wandelplaats hij had zeker grooten dorst want de kinderen die hem volgden zagen hem een paar honderd schreden verder weder stilhouden en drinken bij de pomp van het marktplein
zij had niets overgehouden dan haar schoone oogen die treurigheid inboezemden want daar zij groot waren scheen men er zooveel te meer treurigheid in te zien
in de kamer van den bisschop stond aan het hoofdeneinde van zijn bed een kastje waarin magloire s avonds de zes zilveren vorken en lepels en den grooten soeplepel wegsloot de sleutel bleef evenwel steeds in t slot steken
zij ging uit met een vuile muts op het hoofd het zij uit tijdgebrek of uit onverschilligheid herstelde zij haar linnen niet meer
de man stak zijn beurs weder in den zak ontdeed zich van zijn ransel legde dien bij de deur op den grond en zette zich met zijn stok in de hand op een bankje bij het vuur d ligt in het gebergte de octobermaand is er koud
op dit oogenblik gevoelde hij slag op slag en schier met elkaar vermengd de geweldigste schokken van aandoening die hem in al zijn leven getroffen hadden
en wierp haar eenige woorden toe welke hij voor geestig en aardig hield bij voorbeeld foei wat zijt gij leelijk ga je verbergen gij hebt immers geen tanden meer enz enz deze mijnheer
een man in de houding des gebeds geknield op de straat in de schaduw voor de deur van monseigneur bienvenu zag
scheen zwaar maar was schier geheel met een leelijk nauwsluitend en om de kin vastgebonden mutsje bedekt de lach doet de fraaie tanden uitkomen wanneer men ze heeft maar zij lachte niet
waarin men zijn niet zeer verlicht maar streng en zuiver geweten meende te kunnen zien en met een kalme stem zeide hij mijnheer de maire hierin kan ik niet
fameuil en dahlia neurieden tholomyès dronk zephine lachte fantine glimlachte listolier blies op een houten kindertrompetje dat hij te saint cloud had gekocht
zie aan den hemel zijn geen sterren zij zijn thans op de aarde zijn geestverwarring verdween echter en een tweede gerucht gelijk aan het eerste maakte hem volkomen wakker
de oude man hield zich overtuigd dat hij achtereenvolgens een voor een al de geheime verschansingen van den bisschop had ingenomen
of het vriest of niet onverschillig er moet gewasschen worden er zijn menschen die weinig linnengoed hebben en niet lang kunnen wachten zoo men niet waschte zou men zijn klanten verliezen
dit is niet alles hernam g ge hebt lodewijk xvii genoemd laten wij elkander verstaan laten wij treuren over alle onschuldigen alle martelaars alle kinderen zoowel die der lagere als der hoogere standen
de heer madeleine was ten hoogste verbaasd en opende den mond om te spreken maar javert kwam hem voor zeggende ge zult zeggen dat ik mijn ontslag had kunnen indienen
dat zij er slechts ééne vormden beide vervulden en beheerschten hem evenzeer en bestuurden zijn geringste handelingen gewoonlijk waren zij t eens bij de regeling van zijn levensgedrag zij trokken hem in de schaduw
in t begin van t jaar berichten de dagbladen den dood van den heer myriel bisschop van d bijgenaamd monseigneur bienvenu in den ouderdom van twee en tachtig jaren en in den reuk van heiligheid overleden
onsterfelijk in de andere die het goede kunnen ontwikkelen aanblazen en schitterend doen lichten en die het kwaad nooit geheel kunnen uitdooven
maakte de flauwe flikkering van het maatschappelijke zwaard in zijn gebalde vuist zichtbaar gelukkig en vol verontwaardiging hield hij onder zijn hiel de misdaad de ondeugd den wederstand het verderf
de majesteit kwam uit de goedheid te voorschijn zonder dat deze laatste ophield te blinken men gevoelde zich eenigszins aangedaan als door de verschijning van een engel die langzaam en glimlachend zijn vleugelen uitbreidt
scheen hem dat god thans vr hem was en zich verklaarde hij zeide bij zich zelven dat hij alles had gedaan wat hem mogelijk was en hij nu gerust kon terugkeeren
de geestelijke zuster sloeg de oogen niet op zij bad de kaars stond op den schoorsteen en gaf slechts een flauw licht javert zag de zuster en bleef verrast staan
en zich in de herberg edellieden wanen die zeggen mijn weiden mijn bosschen mijn boeren die de actrices uitfluiten om te toonen dat zij smaak hebben
t is de wetenschap der spieren een geheele cursus van statica wordt dagelijks heimelijk door de gevangenen beoefend deze eeuwige benijders van vliegen en vogels
is uw paard vast op de voorpooten vroeg de heer madeleine ja mijnheer de maire als de weg afloopt moet ge t alleen een weinig inhouden zijn er veel hoogten en laagten in den weg dien ge gaat
t was een ongelukkige die wel niet geleerd maar ook niet geheel onwetend was hij had op de kermissen als goochelaar en als openbaar schrijver
zij kwamen op den binnenweg die afschuwelijk was van den eenen modderplas zonk het karretje in den anderen
t was zuster simplicia die nimmer in haar leven gelogen had javert wist dit en vereerde haar uit dien hoofde bijzonder zuster zeide hij zijt ge alleen in deze kamer
er heerscht soms in ons een groot rumoer alles spreekt in ons behalve de mond de wezenlijkheden der ziel hoewel niet zicht en tastbaar zijn daarom niet minder werkelijkheden
wie is jean valjean zegt champmathieu die zich heel verwonderd houdt kom houd u maar zoo dom niet zegt brevet gij zijt
de geheele persoon van javert had de uitdrukking van een mensch die bespiedt en zich verbergt de mystieke school van joseph de maistre welke in dien tijd de zoogenaamde ultra bladen met verheven cosmogonie
zij beefden dan doch lieten hem zijn gang gaan soms waagde magloire vooraf een aanmerking doch nooit later nimmer stoorde men hem zelfs niet door een enkel woord of gebaar
die zich tot keizers en aan klompenmakers die zich tot dauphins maken had twee zorgen napoleon en mathurin bruneau de fransche academie stelde tot prijsvraag voor het geluk dat de studie verschaft
de vergissingen aan de dagbladen verweten de logen die haar vergift in de kolommen dier organen uitstort
jean valjean ontslagen galeiboef geboren te dat doet er niet toe is negentien jaar in het bagno geweest vijf jaren wegens diefstal met inbraak veertien jaren wegens viermaal herhaalde poging tot
dat hij dien later opschreef dit geschrift bevond zich onder zijn nagelaten papieren wij meenen de woorden letterlijk te moeten mededeelen
logement en ging door de straten der stad hij kende arras niet de straten waren donker en hij ging op het toeval af hij scheen den voorbijgangers den weg niet te willen vragen na het riviertje
hij is de zoon van een zanger der kerk van st jacques du haut pas o hij is heel knap hij aanbidt mij zoozeer dat hij op een dag toen hij mij beslag zag maken
weder in gedachten de bisschop sliep onder dien vreeselijken blik rustig en diep in den maneschijn vertoonde zich onduidelijk boven den schoorsteen het
hij liet zich door javert niet storen onwillekeurig dacht hij aan de arme fantine en hij wilde daarom koel zijn javert groette eerbiedig mijnheer den maire die hem den rug keerde de maire zag hem niet aan maar ging met zijn aanteekeningen voort
hij weende heete tranen hij weende snikkend moedeloozer dan een vrouw angstiger dan een kind terwijl hij zoo weende werden zijn hersenen meer en meer verlicht door een buitengewoon licht
dit ging zelfs zoo ver dat toen mijn broeder sprak van de bergbewoners van pontarlier die een licht werk nabij den hemel hebben en die voegde hij er bij gelukkig zijn door hun onschuld
toen ik vr de republiek stemde stemde ik vr dit alles ik stemde vr de broederschap voor de eendracht voor den dageraad
hoe het zij deze laatste slechte daad had een beslissende uitwerking op hem zij verbrak op een ruwe wijze den bajert van zijn verstand en loste dien op scheidde de duisternis van het licht
goddank riep zij ik wist niet waar het gebleven was de bisschop had het mandje van een bloembed opgeraapt en gaf het magloire daar is het
hij wilde noch zijn zuster noch magloire medenemen hij trok op een muildier door het gebergte ontmoette niemand en kwam veilig en wel bij zijn vrienden de herders
het gezicht van den president drukte genegenheid en droefheid uit hij had een snellen blik met den advocaat-generaal en eenige fluisterende woorden
magloire noemde hem gaarne uwe hoogheid op zekeren dag stond hij op van zijn stoel en ging naar zijn bibliotheek een boek halen dat boek stond op eene der hoogste planken daar de bisschop klein van gestalte was kon hij er niet bij
fantine was een der wezens die om zoo te spreken uit de diepte des volks ontluiken uit de onpeilbaarste diepten der maatschappelijke duisternis opgekomen droeg zij op het hoofd het teeken van het naamlooze en onbekende
binnenreed de man dien wij tot hiertoe gevolgd zijn stapte er uit beantwoordde verstrooid de voorkomendheid der bedienden
eén echter bleef er nog en uit deze verschansing het laatste bolwerk des tegenstands van monseigneur bienvenu kwamen deze woorden die schier even norsch waren als de aanvang van t gesprek
de vrouw die dit deed was een oude helleveeg madame victurnien genaamd een bewaarster en beschermster der deugd van iedereen zij was zesenvijftig jaar oud terwijl haar leelijkheid met de jaren nog verdubbeld was
maar het kind des konings vergun mij dan deze opmerking voor mij is de broeder van cartouche een onschuldig kind dat op het greveplein onder de schouders werd opgehangen
mijnheer madeleine heeft het mij beloofd mijn dochtertje zal in den tuin spelen zij zal de letters wel kennen en ik zal haar leeren spellen over het gras zal zij de kapellen naloopen ik zal haar dan zien vervolgens zal zij haar eerste communie doen
en deed blijkbaar alle moeite om bedaard en zeer verstandig te zijn zooals zij in haar ziekelijke zwakheid zeide welke de kindsheid gelijkt opdat men als men haar zoo rustig zag geen bezwaar zou maken haar cosette te brengen
de waardige franciscus van sales noemt dezen ergens melkmuilpriesters elke loopbaan heeft haar aspiranten
maar ik heb het ratelen van uw rijtuig niet gehoord ge hebt het zeker ginds achter het kreupelhout gelaten waar de weg zich scheidt ik zeg u dat ik u niet ken gij hebt mij gezegd dat ge de bisschop zijt maar dit zegt mij niets nopens uw zedelijken persoon
t is een voormalige galeislaaf die zeer ondeugend en gevreesd was jean valjean geheeten men heeft hem na t einde van zijn straftijd slechts met het grootste leedwezen zijn vrijheid hergeven
waarvan twee met dubbelen ketting dertien jaren in het tiende jaar kwam hij weder in de gelegenheid hij maakte er nogmaals gebruik van het gelukte hem niet beter en hij kreeg drie jaren voor deze nieuwe poging zestien jaar
deze man is zeer gevaarlijk dat staat er iedereen heeft mij uitgeworpen wilt gij mij ontvangen is dit een herberg wilt ge mij te eten en een nachtverblijf geven hebt ge een stal
hij schreef den volgenden brief welken fantine hem in de pen gaf en dien hij haar deed onderteekenen mijnheer thénardier geef cosette aan brengster dezes mede
door zwijgen toe mede te werken kortom niets te doen was evenveel als alles te doen t was de laagste trap der
fantine had haar geboorteoord omstreeks tien jaar geleden verlaten m sur m had sinds een groote verandering ondergaan terwijl fantine langzamerhand dieper zonk was haar geboorteplaats in bloei toegenomen
die aanstekende deugd vandaar de verlatenheid van monseigneur bienvenu wij leven in een treurige maatschappij vooruitkomen ziedaar de leer die uit het boven haar zwevende verderf
welnu krijg ik geen fooitje hij die aan iedereen en zoo lichtvaardig gaf vond deze vraag onbescheiden en brutaal
bienvenu myriel ik heb dezen naam meer gehoord zijt gij degeen wien het volk monseigneur bienvenu noemt
destijds in haar opkomst onder den naam van school van den satan waarmede de schrijvers der quotidienne in oriflamme haar vereerd hadden
fantine was als door den bliksem getroffen zij kon de stad niet verlaten wijl zij de huur en het bedrag van haar huisraad schuldig was vijftig francs waren tot de voldoening daarvan niet toereikend
het was het eenige waarin hij ontoegevelijk was hij had te meer reden voor deze strengheid wijl m sur m een garnizoensplaats en alzoo de gelegenheid tot verleiding te overvloediger was
een prediker worde bisschop wegens zijn eigenaardig neusorgaan en het draaien zijner oogen een rentmeester eener voorname familie zij wanneer hij zijn dienst verlaat zoo rijk dat men hem minister van financiën maakt dat alles noemen de menschen genie
niet moeten miskennen dat de hartelijke omhelzing van een groote natie en een groot man aan den rand des afgronds had deze eigenaardigheid uitgezonderd was hij altijd en in alles rechtvaardig
gewis mijnheer hebt ge niet een wiel te koop ik zou dan dadelijk kunnen vertrekken een ander wiel ja ik heb geen wiel voor uw cabriolet gereed twee wielen maken een paar twee verschillende wielen passen niet bij elkaar
let slechts op zich zelf de matrozen en passagiers zien zelfs den zinkenden man niet meer zijn arm hoofd is slechts een stip in t midden der onmetelijke golven
javert was juist opgestaan toen de bode hem het bevel tot aanhouding en overbrenging ter hand stelde de bode zelf was een ervaren politieagent die javert in een paar woorden met het gebeurde te arras in kennis stelde
een loodrechte steilte te beklimmen en steunpunten te vinden waar nauwelijks een oneffenheid te zien was was voor jean valjean kinderspel
zoo hij mij een hetaire kon bezorgen want in griekenland en egypte waren bombardas dames apuleus verhaalt het ons helaas altijd hetzelfde en nooit iets nieuws
men kan zich gemakkelijk deze twee vrouwen voorstellen die beide de zestig gepasseerd waren magloire klein dik levendig
en zoo trouw bonapartistisch als de adelaar bij gelegenheid ontglipten dien armen drommel eenige onbedachte woorden welke de wet destijds met den naam van oproerige taal
fantine's oogen glinsterden en spreidden een helderen glans over haar gelaat met een uitdrukking die alles in zich sloot wat het gebed vurigst en zachtst kan hebben vouwde zij de handen ach riep zij breng haar mij
op zekeren morgen verscheen een oude vrouw met een vroom voorkomen bij haar zeggende kent gij mij niet juffertje neen ik ben uw moeder
dat het hem moeielijk zou vallen niet met zilver te eten bij dat zilverwerk moeten nog twee massief zilveren kandelaars worden gerekend welke hij van een oud-tante had
dit had hem met afgunst vervuld en hij deed bij iedere gelegenheid al het mogelijke om madeleine te benadeelen toen hij eindelijk bankroet ging en niets meer bezat dan een kar en een paard werd hij op zijn ouden dag om te kunnen leven voerman
nu was hij weder meester van zich zelven hij zette zijn ellebogen op de tafel liet zijn hoofd op de hand rusten en gaf zich aan de duisternis zijner gedachten over
en het verleenen van hulp en onderstand aan de werksters en van welke som zij geen rekenschap behoefde te doen fantine ging op het land van huis tot huis om zich als dienstbode aan te bieden
zonder dat er nog eenige verklaring noodig was begreep het gansche publiek als door een soort van electrische verlichting in een enkel oogenblik de eenvoudige en grootsche geschiedenis van een man die zich zelven overleverde
alles beweend zij is onderworpen met die berusting welke onverschilligheid gelijkt evenals de slaap den dood gelijkt zij ontziet niets meer zij vreest niets meer
zij zullen u vermoorden een ouden priester die langs den weg zijn gebeden leest wat zou t hun baten
die uit de diligences stappen in t koffiehuis leven in t logement eten die een hond hebben welke zij de beenderen onder de tafel toewerpen een maîtresse hebben die hen opschept
nu wat is er wat is er worden wij door eenig groot gevaar bedreigd toen verhaalde magloire haar geheele geschiedenis onwillekeurig met eenige overdrijving een heiden een schooier een soort van gevaarlijke bedelaar zou in de stad zijn
des avonds ging zij uit en men zag dat zij haar schreden naar de parijsche straat richtte waar de meeste herbergen zijn den volgenden morgen toen margaretha vr het licht was fantine's kamer
ijzer te bewerken wanneer er ijs op de straten ligt is een zuur werk t gaat iemand niet in de kleeren zitten in dit beroep wordt iemand reeds vroeg oud met de veertig jaren is men op
zijn haar rees te berge het was hem als iemand die iets vreeselijks hoort ja zoo is het goed ga voort zei de stem
de waarschijnlijkheid vermeerderde met elke minuut en de aanwezenden huiverden met meer angst dan hij zelf voor het vreeselijk vonnis dat naar het meer en meer scheen hem zou treffen
ter weerszijden van het bed hingen twee portretten in ovale lijsten gouden opschriften op het doek bezijden de afbeeldingen duidden aan dat het eene portret den abt de chaliot bisschop van st claude het andere den abt
in zooals wij meenen gezegd te hebben had hij den ouderdom van vijf-en-zeventig jaar bereikt doch scheen niet ouder dan zestig hij was niet groot eenigszins
zijt geboren waar ge boomsnoeier waart t is duidelijk dat ge bij overklimming in den boomgaard van pierron rijpe appelen hebt gestolen mijne heeren
hij wierp ze met afkeer en ontzetting van zich af hij ging in zijn eigen onderzoek voort hij vroeg zich ernstig af wat hij verstaan had onder de woorden mijn doel is bereikt hij betuigde zich zelven dat zijn leven inderdaad een doel had
een oogenblik later was hij in zijn tuin daar wandelend peinzend aanschouwend terwijl ziel en geest geheel vervuld waren met die grootsche en geheimzinnige dingen welke god des nachts hun openbaart wier oogen open blijven
maar in had iemand slechts zijn handen en geen familie ik heb gewerkt in de omstreken van pontarlier waarheen ge gaat vriend
in t geen waarmee hij begonnen was zonder dat hij t behoefde te zeggen en misschien zonder dat hij zelf er zich van bewust was zoo groot was zijn eenvoudigheid hadden zij op sommige oogenblikken een onbestemd gevoel
een breed uitloopend gezicht en bij dit alles de niet te beschrijven uitdrukking dat men zich te huis gevoelt vergeving mijnheer zei de reiziger zoudt gij mij tegen betaling een bord soep en een hoekje om te slapen in gindsche schuur in den tuin willen
was t een laatste uitwerking en als een laatste krachtsinspanning der slechte gedachten welke hij uit het bagno had medegebracht een onwillekeurige opwelling het gevolg van t geen in de statica
en ik zou liever een ronde mahoniehouten tafel hebben ik ben voortdurend zeer gelukkig mijn broeder is zoo goed
maar ik geef u daar veel werk hebt ge mij niet gezegd dat ge uit de stad moest dat ge binnen acht of tien dagen voor de bewuste zaak naar arras gingt eerder mijnheer de maire
die zich zooals vanzelf spreekt in den eersten tijd voor den werkman hadden gesloten openden zich nu wagenwijd voor den millionnair men zocht hem op duizenderlei wijzen
voorts vroeg hij zich af of hij de eenige was die in zijn rampzalige geschiedenis ongelijk had gehad of t in de eerste plaats niet een zeer erg geval was geweest dat hij een ijverig arbeider geen werk en brood had kunnen vinden
bleef toen slechts een oudere zuster over die weduwe was met zeven kinderen jongens en meisjes deze zuster
wat komt ge mij vragen uw zegen zei de bisschop en hij knielde toen de bisschop het hoofd weder ophief had het gezicht van den grijsaard een waarlijk verheven uitdrukking hij was gestorven
zijn oogen konden er zich niet van afwenden nu en dan deed hij een schrede en naderde de deur zoo hij geluisterd had zou hij een dof verward gemurmel hebben gehoord het gerucht in de belendende zaal maar hij luisterde niet en hoorde niets
voort notaris klerken worden goden deze vroolijke kreten die vervolgingen in het gras die omvattingen in den snellen loop dat gefluister
op het hoofd van dien champmathieu den steen der schande te blijven plaatsen die evenals de steen van het graf slechts éénmaal nedervalt en nooit weder opgeheven wordt
als hadden zij vooraf geweten waar deze gestalte zich bevond hij meende zich zelven te zien verouderd wel niet juist zijn gezicht maar volkomen gelijkend in houding en voorkomen met dat borstelig haar dien schuwen onrustigen blik
wat brengt hij tegen deze verpletterende getuigenis in hij ontkent welk een verstoktheid mijne heeren de gezworenen gij zult recht doen enz enz terwijl de advocaat-generaal sprak
op t oogenblik dat hij hem herinnerde dat zijn eerloosheid hem het recht ontzegde een eed te doen hief chenildieu het hoofd op en zag het publiek stijf aan
in persoon over de zaken te oordeelen dat het zelfs voorzichtig was te weten wat er gebeuren zou dat er geen besluit was te nemen dan na wel onderzocht en overwogen te hebben dat men zich op een afstand alles vergroot voorstelt
en grooter duisternis vinden dan in den mensch het kan zich op niets ontzettenders niets ingewikkelders niets raadselachtigers niets ondoorgrondelijkers vestigen