AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en van den morgen tot den laten avond woei een scherpe wind ons in het gelaat hoe akelig waren die lange wandelingen
toen hij mij zag verdween plotseling die glimlach om plaats te maken voor een vreeselijken grijns mevrouw milligan liet hem den tijd niet om te spreken
terwijl zij het deeg besloeg hoe komt het toch dat zoo'n goede jongen als jij me nooit iets van zich heeft doen hooren
maar hoe ik ook geheel-en-al gehoor was voor dit aangename geluid meende ik toch gerucht te vernemen op het plein voor het huis wie zou zoo laat in den avond ons komen storen
mattia moest dus aan de andere zijde van den muur zijn in de straat en wij waren slechts door een korten afstand gescheiden
en ik had geen nadere toelichting meer noodig om te begrijpen aan welke gevaren wij waren blootgesteld wat wilt ge dan vroeg ik willen wij dan maar niet naar parijs gaan
die andere streken welke men beweert dat schooner zijn in mijn oog niet bezaten ik heb dat land gezien met lize en daaraan is mij eene herinnering gebleven
welk eene verantwoordelijkheid rustte op ons ik wist niet hoe men eene goede koe kon onderscheiden van eene slechte en mattia wist er niet veel meer van dan ik
geen rivier noch beekje noch vijver hier en daar een steenachtige bedding van een stroom die thans geheel verlaten was
ik wilde ook de plaats terugzien waar ik het eerst was opgetreden toen ik de rol vervulde van de knecht van den
in weinige woorden had ik hem in hoofdzaak mijn wedervaren verteld en wat ik vernomen had ook hij was bedroefd over mijne teleurstelling en dat deed mij goed
maar den anderen dag moest ik capi zijn les leeren ik nam hem in mijn armen en zachtjes terwijl ik hem liefkoosde
doe evenwel niets vr gij zeker weet dat ik dood ben wees voor de laatste maal gegroet van
toen ik tot mij zelven kwam meende ik nog in den spoortrein te zitten want ik voelde dat ik snel voortbewoog en ik hoorde het rollen van wielen
en onvoldaan het hoofd te hebben geschud en honderdmaal te hebben gezegd dat hij ze eigenlijk niet hebben wou dat ze een koe was van arme menschen en dat hij er niet af zou komen
dat met een lint om hun snoet gebonden was capi die wit was had een rooden doek zerbino zwart van haar een witten de grijze dolce was met een blauwen lap getooid
toen wij zijn zware stappen niet meer op de trap hoorden vroeg het kind dat met zijn oor tegen de deur aandachtig geluisterd had zijt gij uit het land
dat garofoli in de gevangenis zat ik ben toen daarheen gegaan daar ik niet wist wat te doen of waarheen mij te begeven
dat mevrouw milligan zeer verdrietig was dat haar zoon niet leerde of liever niet kon leeren al was hij ziek zij wilde dat hij werken zou
o welke reden gij daarvoor hebt kan mij niet schelen ik behoef die niet te kennen voor mij is het voldoende te weten dat gij het kind niet langer bij u wilt houden als dat zoo is geef hem mij dan en ik zal verder voor hem zorgen
men zou gezegd hebben dat hij in al dien tijd niets anders had gedaan is baas garofoli al terug
vader moeder en al de kinderen de groote zoowel als de kleine leven van de koe wij leefden er zoo geheel-en-al van vrouw barberin en ik
om den tijd te dooden met ons beiden knikkeren want men moet niet gelooven dat wij een paar brave ernstige oude mannetjes waren die alleen maar dachten aan geld verdienen
toen rook ik de lucht van jenever die haar adem mij in t gezicht blies ik deinsde terug en zij liet het hoofd weder zinken op hare armen die op tafel lagen uitgestrekt
ik trachtte mezelf wijs te maken dat dit het gevolg was van mijn vrees en dat hetgeen ik voor een schim hield niets anders dan een boom was die mijn aandacht in het eerst was ontgaan
zeer ontevreden over den slechten uitslag onzer nasporingen maar volstrekt niet ontmoedigd wat vandaag niet gelukte dat kon morgen gelukken
en dat gij geen blonde haren hebt als uw broers en zusters die allen allen zonder uitzondering dezelfde kleur van haar hebben
dat niemand er geloof aan sloeg wat een onzin heeft het water dan niet de meeste kracht ja wanneer het buiten geheel in vrijheid stroomt
dat naar wij meenden zeker moest gelukken daar de heer milligan eenmaal in de roode leeuw was geweest
nu geloof ik zeker dat ik over een dag of drie vier wel naar het gasthuis zal gezonden worden want ge begrijpt een jongen die s nachts lastig is hindert ook de anderen en garofoli wordt niet gaarne gehinderd
toch gingen wij verder tegen wind en sneeuw in wij spraken geen woord maar keerden ons van tijd tot tijd om teneinde weder eens adem te scheppen
ondanks zijn vuurrood gezicht en zijn blauwen neus vr hij den eed aflegde maakte hij eene kniebuiging voor den rechter en richtte zich toen met veel waardigheid op
was er ook een waarin voorkwam dat men aan gevangenen briefjes kon doen toekomen in het eten dat zij kregen
wat een duikerklok voor een duiker is de lucht die door het water is opgedrongen is in deze gang samengeperst biedt nu aan den stroom weerstand en dringt dien terug
deze raad was van het grootste belang maar zeer moeilijk om ten uitvoer gebracht te worden want niemand had zijn houweel medegenomen wij hadden alleen onze lamp maar geen van ons zijn gereedschap
hij was zwaar en laag alsof hij op de toppen der boomen rustte het duurde ook niet lang of eenige vlokken sneeuw die zoo groot waren als vlinders begonnen te vallen
dat is zeker zeide zij als ik niet altijd aan je gedacht had zou ik je nu ook niet herkend hebben wat ben je veranderd en zoo groot geworden
vandaag verzoek ik hem over ons te bevelen kom meester zeg maar wat ik doen moet ik heb sterke armen dat weet gij en wat zegt gij kom meester wij gehoorzamen u
mattia met zijn viool en ik met mijn harp de straat was donker want de maan ging pas te negen uren op en men had goedgevonden om de lantaarnen niet aan te steken terwijl de winkels al gesloten waren
het doet me plezier dat ik mattia van dienst heb kunnen zijn wij volgden den broer van bob en weldra waren wij in de eenzame straten van het stadje
dan maak ik proces-verbaal op meer zeg ik niet tot morgen signor tot morgen zeide vitalis en terwijl de agent zich met groote schreden verwijderde bleef vitalis als in tweeën gevouwen zoo eerbiedig mogelijk staan
ademde hij met kracht en herhaaldelijk de mistige lucht in met het zalig gevoel van iemand die opgesloten is geweest
och hoeveel gelukkiger was het toen hij in mijn tuin bloemen kon kweeken die tijd zal wel weer komen antwoordde ik
dat uw vader den ganschen dag uit is dat uw moeder slaapt en dat wij kunnen gaan wandelen heeft hij niets meer gezegd vroeg ik
het was alleen maar erg geel en berookt geworden als ik mijne plaats had durven verlaten zou ik graag elk voorwerp eens van nabij hebben bekeken
want wij hadden dikwijls over de zee gesproken en ik had hem altijd gezegd dat dit het mooiste was dat men ooit kon zien ik hield dus ook nu mijn meening vol misschien hebt ge gelijk
terwijl ik mij in een boschje verschool wierp ik een blik achter mij het dier naderde nog altijd het kwam op mij af gelukkig was het kreupelhout aanmerkelijk verminderd en kon ik dus over het gras harder loopen
maar toen begon het harder te sneeuwen en inplaats van zich als stof te verspreiden viel zij nu in dichte zware vlokken neder
een wals spelende op zijn schelle fluit van ons zestal waren er maar twee meer overgebleven capi en ik
vitalis die mij gewoonlijk niet van zich weg liet gaan stond mij echter deze vrijheid gaarne toe daar het toeval u door frankrijk voert op een leeftijd dien andere kinderen gewoonlijk op de schoolbanken doorbrengen
zonder dat we uren lang een woord met elkander wisselden met een gelaat blauw van koude natte voeten en leege maag en de menschen die wij tegenkwamen stonden stil om ons voorbij te zien trekken
ik kon mij in het minst geen denkbeeld vormen wat samengeperste lucht was en dit misschien was de oorzaak dat de woorden van den schoolmeester mij zoo hevig
wij den anderen morgen om onzen intocht in parijs te houden er waren juist zes maanden en veertien dagen verloopen sinds wij parijs verlaten hadden
heeft hij u hun naam niet gezegd heeft hij niet verteld waar zij woonden toen ik hem die vragen deed antwoordde hij dat hij mij dit later wel zeggen zou
alles was door vitalis in orde gemaakt wij behoefden nog maar de kaarsen aan te steken maar dit was eene weelde waartoe wij eerst overgingen toen de zaal nagenoeg gevuld was
of in haar eigen huis als zij te parijs woonde in het logement cantal zouden wij niet duur zijn en thans kwam het erop aan om zoo zuinig mogelijk te leven
ik dacht dat ik een klap zou krijgen hij trok echter zijn opgeheven hand terug een goudstuk zeide hij alsof hij uit een droom ontwaakte o ja het is waar arme joli coeur ik vergat hem
gij weet dat al doet de zweep je op je huid pijn je kreten mij nog meer aan het hart gaan ik waarschuw je dus voor elk nieuwe gil krijgt gij een zweepslag meer
eindelijk gelijk er bevonden zich in de mijn nog levende wezens die gered konden worden velen hadden hem gevolgd hij baande zich een weg door de mijnwerkers en luisterde aandachtig maar hij was zoo zenuwachtig en beefde
hij legde de hoepels erin vouwde de huif in vieren en bedekte mij daarmede toen moest mattia de teugels loslaten en zich ook onder de huif verbergen
neen zijn vriend een man en een jongen zijn dezen nacht in de kerk sint george geklommen door een hoog raam met behulp van een ladder
wij moeten ons niet op weg begeven zonder dat wij weten op welken afstand we zijn van bewoonde huizen de nacht zou niet heel aangenaam wezen temidden van die sneeuw
zeker zou garofoli ook u wel bij zich willen nemen en u dezelfde opvoeding willen geven als aan zijn andere jongens de opleiding met de zweep
die vragen bewijzen genoeg dat de hond zeer goed in de kerk kon opgesloten zijn door den getuige die na zijn middagmaal geen kalveren ziet omdat hij in gedachten verdiept is
en onze geleider bedankte hem wij waren dus waar wij wezen moesten mattia die mijn hand niet losgelaten had drukte die en ik drukte wederkeerig de zijne
iedereen wist dat de dorpsveeartsen groote domooren waren terwijl iedereen ook wist dat alle geneesheeren ofschoon in verschillende mate
ik mocht niet te veel vergen voor mijn geluk en daar ik nooit eene moeder een broer of familie op de wereld zou bezitten moest ik al tevreden zijn als ik vrienden vond ik moest gelukkig zijn en dit was ik ook volkomen
zijne vrouw wat behoefde ik nog meer te vragen mattia evenwel was minder voldaan en toen wij des avonds in onzen wagen hadden
heb je t warm vroeg hij mij na eenige oogenblikken ik stik bijna dat is juist wat ik wenschte
als na eene steile helling bob zijn paard een oogenblik inhield om het te laten uitblazen klommen wij even uit den wagen en legden wij het oor op den grond om te luisteren maar zelfs mattia
aan zulk een plan had ik niet gedacht vitalis liet mij echter den tijd niet om hem in de rede te vallen
waarop allerlei stukken van vaartuigen dreven planken blokken hout dik gezwollen lijken van dieren kurken en planten van tijd tot tijd schoot een vogel met breede vleugelen
als ik gedurfd had zou ik onmiddellijk een voorstelling gegeven hebben maar uit vrees voor de politie stelde ik het voorloopig uit het was bovendien twaalf uur en juist een geschikte tijd om opweg te gaan
ga in den hoek staan met uw neus tegen den muur en gij zerbino moet op hem passen als hij zich beweegt geef hem dan maar een flinken klap
want de aap die zeer goed wist dat dit kostuum voorafging aan hetgeen hij te verrichten zou hebben verdedigde zich zoolang mogelijk en bedacht de zonderlingste streken om mij het aankleeden te beletten
daarom wensch ik dezen knaap aan mijn gezelschap te verbinden hij zal de rol van een dier spelen en mijn leerlingen zullen des te hooger gewaardeerd worden
en toch was het gebeurd zij sprak het wonder was geschied en het was toen zij mij had hooren zingen en mij bij haar zag komen
weldra waren wij in eene groote straat gekomen waar het wemelde van wagens en rijtuigen hij hield er een aan waarvan de koetsier
de meester sprak niet maar mompelde een oogenblik later in elk geval verminderde hij de hoeveelheid zuurstof die wij hadden
wanneer wij de vier of vijf stukken waaruit ons repertoire bestond gespeeld hadden dan moesten wij weder van voren afaan beginnen maar bordeaux was eene groote stad
gij weet dat een monster waarde heeft en men veel voordeel daarvan trekken kan dat men het verhuurt of het zelf voor het een of ander gebruikt maar hij is geen dwerg en geen monster
op een morgen dat hij van het ontbijt terugkwam terwijl ik bij joli coeur was gebleven dien wij niet alleen lieten deelde hij me mede
want hij sidderde over zijn geheele lichaam terwijl hij klappertandde ik heb dorst zeide hij geef mij den schoen er was geen water meer in den schoen
terwijl hij de schouders ophaalde alsof op klaarlichten dag deze vraag besproken werd onder het lommer van een moerbezieboom bij het genot van de een of andere lekkernij
deze woorden waren nu juist niet zeer geruststellend voor mij is hij kwaad het kind gaf op deze vraag geen antwoord maar de blik waarmede hij mij aanzag was welsprekend genoeg
dat men mij naar mijn geboorte zou vragen of aan vrouw barberin schrijven zou alles zou tusschen mijn meester en mevrouw milligan kunnen afgehandeld worden
maar ik kende geen sneeuwstorm spoedig zou ik ondervinden wat die was en wel op een wijze om het nooit te vergeten
eindelijk sprak zij dit alles is van zeer veel gewicht voor u voor ons allen wij moeten daarom zeer voorzichtig te werk gaan en eerst menschen raadplegen die ons raad kunnen geven
ik ben even dom geweest als jij ik zou liever hebben dat je me een pak slaag gaaft dan zou ik minder verdriet hebben onze koe onze arme koe de koe van den prins hij begon bitter te schreien
maar er zijn andere menschen die er belang in stellen en als ik hun eens vertelde wat ik wist als ik hun maar een naam een enkelen naam noemde wie zou dan zijn schande moeten verbergen
en hielden capi vlak achter ons een woord dat ik hem van tijd tot tijd toevoegde was daartoe meer voldoende dan de stevigste ketting zoo kwamen wij in holborn
eindelijk echter begonnen de sterren te verbleeken en de lucht werd wit dat was de dageraad weldra zou het licht worden
deze stoornis deed onder de toeschouwers een gemompel van afkeuring ontstaan en zij riepen stoor hem niet laat eerst de voorstelling eindigen
eerst tegen het vallen van den avond keerden wij in de roode leeuw terug den geheelen dag bleven wij in het fraaie park wandelen en praten nadat wij ontbeten hadden met een stuk brood dat we hadden gekocht
waar liepen de menschen in fluweel en satijn hoe leelijk en akelig was de werkelijkheid dat was dan het parijs waarnaar ik zoo vurig verlangd had
wij hebben geen eieren meegebracht omdat wij bang waren dat zij onderweg zouden breken kunt gij ze ergens leenen
gij zijt ook een goede dappere hond maar helaas men leeft in deze wereld niet alleen van goedheid wij moeten iets overhebben voor het geluk van hen die ons omringen
mattia zeg eens oprecht zonder mij te ontzien en zonder vrees ge hebt vannacht niet geslapen
een aangeteekenden brief waar kwam die vandaan dat weet ik niet de brievenbesteller gaf den brief aan hem zelf en ik heb het poststempel niet gezien dien brief kan men toch wel terugvinden
clarens chernet montreux veyteaux chillons of wij al vroegen naar mevrouw
dat jongetje die jongenheer dien je daar ziet is de knaap van wien barberin altijd sprak en nu komt hij en barberin is er niet meer dat is me een geschiedenis
op het oogenblik dat mattia mij de vraag deed waren wij in eene straat gekomen breeder dan de stegen waar wij tot hiertoe hadden
en hij sprong vlug op den grond nam de beste plaats bij den haard in en stak zijne kleine sidderende pootjes naar de vlammen uit wij waren thans zeker dat wij niet van koude zouden omkomen maar hoe wij aan eten zouden komen wisten wij niet in
het betaamde mij niet er iets meer van te zeggen want ik wilde geen wapens in de hand geven tegen mijn vader ik zag mattia aan die mij wenkte dat ik verder zou gaan maar ik ging niet verder
en slechts met moeite baanden wij ons een weg door de hinderpalen die telkens zich vernieuwden ik had capi aan een touw gebonden en hij volgde mij op de hielen
want als ik weende was er eene vrouw die mij in hare armen nam en mij tegen haar boezem drukte totdat mijne tranen ophielden te vloeien
wat zeer vermoeiend is wanneer men van den vroegen morgen tot den laten avond daartoe verplicht is op een namiddag gaven wij een concert op straat
de overgang was wreed want niets went zoo spoedig als een gemakkelijk en gelukkig leven ik gevoelde mij dikwijls vermoeid en uitgeput ergerde of verveelde mij gedurig
daar ik tot op dien tijd op het terrein der wedrennen was en dat ik te halfdrie bij de herberg de eikenboom was geweest en waar waart gij te kwart over eenen vroeg de rechter
ook een makker en een vriend van mij maak je kompliment eens voor de moeder van je baas capi capi ging op zijne achterpooten staan en legde zijn eenen poot op zijn hart
maar hoeveel beter en aangenamer waren voor mij die gedachten en gevoelens die mijn hart troffen en vervulden tot twee malen toe had ik de banden zien verbreken welke mij hechtten aan hen die ik liefhad
waar schuilt dan het gevaar het grootste gevaar aan den honger kan men weerstand bieden ik heb wel eens gelezen dat mijnwerkers die evenals wij door het water overvallen waren
dat des avonds zoo kalm en rustig was heerschte den anderen morgen groote drukte en getier vr de zon nog aan den hemel was hoorden wij in onze kamer onophoudelijk het geratel van wagens
wij keken mattia zoowel als ik maar wij zeiden niets tegen elkander telkens langs denzelfden weg terugkeerende
maar dit ontnam mij den moed niet of ik veel of weinig ontving was voor mij niet de hoofdzaak maar hoe kleiner het dorp was zooveel te minder gevaar liepen wij om er agenten van politie te ontmoeten
hij glimlachte vriendelijk alsof hij mij wilde bedanken voor mijn waarschuwing en zijn oogen vestigden zich opnieuw op zijn boek maar weldra sloeg hij ze weder op en zij doolden van den eenen naar den anderen oever
maar het kon geen kwaad na een eind in de hoogte in den schoorsteen te zijn gevlogen viel de pannekoek weder omgekeerd in de pan en met zijn gebakken zijde boven
en ik bepaalde mij dus tot de verzekering dat hij wel spoedig weer zijne vrijheid zou herkrijgen en al zijne kinderen bij zich hebben zou
de knecht ging deftig heen ik geloof zeide mattia dat wij hier beter zullen eten dan bij de familie
maar gij zijt volstrekt niet onmisbaar voor hen zij zullen ook zonder u wel leven laat ons dus spoedig
dat gij van hier gingt mijn toestand was van dien aard dat ik aan mattia niet durfde vragen waarom hij mij volstrekt hiervandaan wilde hebben
waar wilt gij dan heengaan met uw voet welnu wij zullen morgen erheen gaan als gij wilt maar niet vanavond ik ben bang waarvoor
arme vitalis ook hem had ik verloren en nooit zou ik hem meer zien zooals hij met opgeheven hoofd en met zijn breede borst vooruitstapte terwijl hij met zijn armen en beenen de maat aangaf
welke erg veel pijn deden aan de voeten van reizigers die reeds een twaalftal mijlen per dag hadden afgelegd vitalis zeide mij dat het toulouse was en dat wij daar lang zouden vertoeven
hij vindt dat die lucht lekker ruikt zeide mattia in het italiaansch het mannetje zag ons aan en zonder een woord te spreken
waar de machines het opzogen om het buiten de mijn te brengen waar deze gangen door harde rotsen loopen zijn het slechts onderaardsche gewelven
noodig om die dikke steenlaag te doorboren onze berekeningen waren zeer verschillend een maand een week minstens zes dagen hoe zouden wij het nog een maand een week zes dagen kunnen uithouden wie van ons
deelde ik aan mattia de twee gewichtige tijdingen mede die me bijna deden vergeten dat ik in de gevangenis was vrouw barberin leefde en barberin zelf was te parijs de koe van den prins zal dan een luisterrijken intocht houden
rechts strekte zich een groote zandbank uit waaraan het schuim een breede franje van kantwerk scheen te vlechten
aan den put dien men begonnen was te graven werd zonder ophouden gearbeid maar het was een moeilijk werk de steenkolen waardoorheen men een gang moest maken
en met mattia gedurende de laatste maanden hadden mij bekend gemaakt met een groot deel van het land
bij vrouw barberin sliep ik in ruwe lakens van hennep gesponnen met vitalis heb ik gewoonlijk stroo of hooi onder mij maar geen dek op me
evenals een tamboer-majoor de aandacht te trekken ik had het geluk niet om zoo lang te zijn als hij en ik miste ook zijn fraaien kop mijn gestalte was eer klein dan middelmatig
hij is zeker dat hij geen honger zal lijden zoolang hij een koe op stal heeft met een touw of maar een eenvoudig hennepzeel om de horens laat een kind eene koe weiden langs de met gras omzoomde wegen
dat als hij een hond had als deze zijn fortuin spoedig zou gemaakt zijn meer dan eens deed hij ons ook het voorstel om met ons drieën of liever met ons vieren bij elkander te blijven
maar mijn meester was een slim man die niet licht van zijn stuk was te brengen zeer beleefd en met de voornaamheid hem eigen wist hij den dokter te bewegen om te blijven
pruimen taart aardbeziën taart aalbessen taart nu geef ons dan maar van die taarten van alle drie zeker en wat dan eerst welk vleesch welke groente
dat was een van de nommers van mijn programma van de goede dingen die ik genieten zou eerst vader acquin dan moeder barberin vervolgens
maar het was nu het oogenblik niet om zich door aandoeningen te laten overstelpen waar is mevrouw milligan zeide ik waar is arthur
die het meest uitgehongerd van ons allen was had zijn laars in stukken gesneden en kauwde voortdurend op een stuk leder toen ik zag waartoe mijn makkers door den honger gedreven instaat waren moet ik bekennen dat zich een gevoel van angst van
in den hoek tegenover den ingang zat een grijsaard die een zeer zonderlinge kleeding droeg zooals ik nog nooit in mijn leven gezien had zijn haren die in lange lokken over zijn schouders vielen
die is hier niet dien kennen wij niet ik bedankte en ging verder naar barrabaud deze verhuurde gemeubelde kamers en hield een fruitwinkel opnieuw vroeg ik naar
twaalf uur beste rémi o twaalf uur dan moet ik dit of dat gaan doen zeker gij hadt gelijk dat ge mij er aan herinnerdet want zonder u zou ik het vergeten hebben
maar hij sprak nu niet zoo ruw als toen hij de eerste maal met den vrederechter binnenkwam ook daaruit leidden wij af
in t eerst begreep ik dat niet maar langzamerhand kwam ik tot de overtuiging dat hetgeen zoo moest zijn betrekking had op het voorstel dat mevrouw milligan had gedaan om mij bij haar te houden
vergeet niet dat ik engelsch onderdaan ben zeide hij met waardigheid de agent haalde de schouders op als gij mij beleedigt schrijf ik aan de times in afwachting daarvan neem ik dien knaap mede
en zij zong dan een liedje waarvan de wijs en ook eenige woorden nog niet uit mijn geheugen zijn
en hij was niet teruggekomen sedert ik groot genoeg was om te begrijpen wat ik hoorde en zag slechts nu en dan liet hij iets van zich hooren als een van zijn makkers in het dorp kwam
de l'archevêché te gaan en mattia op te zoeken doolde ik langs de kade en zag naar de stroomende rivier
op het oogenblik ligt hij in het ziekenhuis mijn bed stond naast het zijne en daar ik hierheen ging verzocht hij mij u dit in het voorbijgaan mede te deelen
wij moesten dus maar doorloopen den weg volgende tot wij eene goede schuilplaats hadden gevonden het was een lange weg de eene mijl volgde op de andere
als vrouw barberin eens dood was en die ellendeling van een barberin nog leefde en onze koe ons afnam en misschien u zelven ook nog hield
maar toen de schoolmeester zeide dat de mijn gevuld was begon hij aan zijn kind te denken marius marius riep hij op hartverscheurenden toon
wij bespeurden in de sneeuw slechts de afdrukken der pooten van de twee honden wij volgden die zij liepen om de hut
was dit recht ongelukkig ik kon voor hen niet doen wat ik mij altijd had voorgesteld want reizende kooplui vooral zij die in zulk een stulp woonden zijn geen rijke menschen
maar mijn vader deed terstond alle vrees bij mij verdwijnen capi heeft een fijn gehoor zeide hij en hij is zeer waakzaam
hoewel ik niet de muis uit de fabel ben die bij alles wat zij ziet verbaasd is of haar verwondering en schrik daarover te kennen geeft
dat zich vermengde met het rinkelen der schellen die de paarden om den hals droegen wij gleden voorwaarts en op den oever zag ik de populieren
en acquin had hem meegedeeld dat ik rondzwierf in frankrijk zoodat het met geene mogelijkheid was te zeggen waar ik mij op dit oogenblik bevond
dat is een voortreffelijk idee houd dan de koe eens vast maar laat ze vooral niet los ik ga in dien kruidenierswinkel wat bloem en boter koopen
en ook de mooie luiers waarin gij gewikkeld waart toen men u vond is het bewijs dat uwe ouders vermogende menschen zijn toen ik u daar in den hoek van den haard zag zitten
slechts het gekras der raven die in de hoogste toppen der kale boomen zaten en van honger piepten daar zij geen enkele plaats op den grond zagen waar zij een wormpje zouden kunnen vinden
en kuste vooral op zijn snuit vertelde ik hem wat ik van hem verwachtte het arme dier keek mij aan en luisterde aandachtig toe
men moet zijn man weten te kiezen die dan met belangstelling u helpen zal waar hij kan en gij ziet wel dat ik geneigd ben u van dienst te zijn ik knikte toestemmend
het waren donkere straten slijkerig onophoudelijk versperd door wagens en kisten en balen en pakken van allerlei aard
wil ik u eens zeggen wat mij maar niet uit het hoofd wil dat gij niet het kind zijt van dien driscoll maar het kind dat door driscoll gestolen werd ik wilde antwoorden
dat men hiermede niet moest voortgaan wacht even hernam hij een tocht kan ons licht uitdooven het is niet waarschijnlijk maar wij moeten zooveel mogelijk op alles rekenen
maar hierbinnen zijn zij niet geweest het is waarschijnlijk dat joli coeur zich hier of daar heeft verborgen
zich van lange stokken bedienen die met een beugel voorzien zijn en waarop zij hun voeten bevestigen op deze wijze worden zij voor bange kinderen reuzen met
en luisterde aandachtig of hij het geraas ook kon onderscheiden hij meende wel dat hij zich vergiste maar riep toch een van zijn makkers om met hem te luisteren beiden bukten zich met ingehouden adem voorover en een poos later
maar voor mij zijn zij mijne ouders en ik moet bij hen blijven uwe ouders die oude lamme man uw grootvader die vrouw die over de tafel lag uwe moeder
het was meer dan waarschijnlijk dat in de gegeven omstandigheden er voor mij weinig kans bestond om hem zijn plan te doen opgeven
er niet had kunnen doordringen deze schuilplaats was zoo goed als een huis de honden schenen nog meer haast te hebben of vlugger te zijn dan wij want zij waren dadelijk in de hut en zij rolden zich over den drogen grond en in het
zeker zeker de oude man stond van zijn stoel op en ging tegenover barberin zitten toen hij zich oprichtte werd de schapevacht door een onwillekeurige beweging opgebeurd
zooveel te minder slaagde ik erin mij gerust te stellen het eene uur ging voorbij na het andere zonder dat ik mij rekenschap kon geven van den tijd
want sedert het oogenblik dat ik hier was opgesloten verkeerde ik in eene koortsachtige spanning over de vraag die ik maar niet kon oplossen
wat zou ik beginnen als ik joli coeur moest verzorgen wij sloegen nu terzijde van den weg af en volgden de openingen tusschen de steenen
want ik was ongerust hoe mijne acteurs den nacht doorgebracht hadden ik vond mijn gansche troepje waar ik het den vorigen avond had doen nederliggen
zonder te weten wat zij gedaan hebben ja zelfs zonder te weten of zij schuldig zijn of niet aan de gevangenis gekomen had ik nog een oogenblik hoop
ik daarin toe maar op die voorwaarde dat gij alles doet wat ik u zeg wij kunnen hier lang blijven verscheidene dagen ik weet niet wat er gebeuren zal
en als wij dat hadden zouden wij allen gelukkig kunnen worden haar vader hare zuster hare broers en zij zelve ja zij vooral lize die niet zoo vroeg ontwikkeld was als mattia
die vr ons lag voor alle ramen spelende van de huizen die er voornaam uitzagen of die ramen al open of gesloten waren
het moest stil zijn wilde onze muziek door de deuren en ramen doordringen en de kinderen doen ontwaken om hun de nadering van het kerstfeest aan te kondigen
de eene om deze de andere om gene eigenschap drie omdat zij rood waren twee andere omdat zij wit waren wat natuurlijk een punt van geschil was tusschen mattia en mij te zeven ure waren wij bij den veearts
hetzij uit medelijden of wel door zijn vriendelijk trouwhartig oog en den verstandigen trek die er op zijn gelaat lag
terwijl de drie honden die zich plotseling hadden opgericht begonnen te blaffen ik herhaalde werktuigelijk slechts het beest het beest onder het blaffen der honden hoorde ik plotseling een luid gelach
een ander kind dat evenals ik met witte muizen rondliep moest twee francs inbrengen hetgeen hij getrouw iederen avond deed
kreupelhout weder aanving scheen het mij dat de sloot langs den grooten weg eindigde daar begon zonder twijfel de weg die naar de hut leidde die onderstelling was juist de sneeuw bezweek niet onder onze voeten
wij zullen eens gaan zien zeide hij blijf achter me vooruit capi op het oogenblik dat wij de deur wilden uitgaan hoorden wij een luid gebrul
men moest dus maar niet aan eten denken dat was alles wat ons overschoot wat ik verwacht had gebeurde
zoo'n paar knapen naar londen zoo'n heele reis en dan over zee vr wij ons naar boulogne begaven moest ik nog afscheid nemen van vader
die hem bediend had het was niet moeilijk te begrijpen dat hij den weg vroeg en mattia behoefde mij dit niet eens te zeggen
en zij nam zelve de lijn en sprak het dier met zachte woorden toe waarop het goedwillig volgde buiten gekomen werd het achter den wagen gebonden en was het wel gedwongen het paard te volgen
ik had zoo dikwijls gedacht aan den rijkdom die mij wachtte dat ik niet alleen geloofde dat ik eenmaal rijk zou worden
zeer wel te verstaan te geven wat zij wilde of gevoelde kortom wij hadden haar lief en zij had ons lief dat is alles gezegd maar wij moesten van haar scheiden
tegenover hem maar aan de andere zijde van de tafel waren een man en een vrouw gezeten de man moest zoowat veertig jaar zijn
scheen mij niet zeer duidelijk toe misschien zou hij later het voorstel aannemen en dit gaf mij weer eenige hoop
mijn familie dus zijt gij het jongske gij gij zijt gij t wezenlijk en met haar trillend hoofd zag zij mij strak aan maar ik maakte spoedig een einde aan haar onderzoek
gij moogt uw beenen dus wel wat moed inspreken niet alleen mijn beenen maar ook mijn hoofd en hart hadden daaraan behoefte
en tot hoeveel boete tot vijftig gulden twee maanden vijftig gulden herhaalde hij drie of vier keer
mijn meester had een koning gezien die koning had tot hem gesproken wat was mijn meester dan toch in zijn jeugd geweest en door welke oorzaak was hij op zijn ouden dag geworden wat hij thans was
in twee sprongen stond hij voor mij en ik werd bijna omver geworpen door een geduchten oorveeg toen ik weder opstond en mijn oogen opende stond vitalis tusschen mij en den agent dien hij bij zijn kraag vasthield
toen zij niet warm genoeg meer waren voor paardendekken is het overal zooals hier vroeg ik angstig waar overal overal waar men knapen opvoedt
maar niet aan de schuldigen moest ik thans denken maar aan mij zelven wie zij ook waren ik kon mij verdedigen en zonder hen te beschuldigen mijne onschuld bewijzen
uw wensch is niet waar dat het kind niet langer uw brood eet of zoo hij dat blijft doen dat gij er dan ook voor betaald wordt juist omdat
hij wreef dan over zijn maag hetgeen niet minder duidelijk zijn bedoeling te kennen gaf dan de blik der honden ik had hun ook wel kunnen vertellen dat ik honger had want ik had evenmin als zij ontbeten
den anderen morgen zetten wij onze naporingen in den omtrek van vevey voort en gingen maar altijd verder den weg volgende
en weldra waren wij op de kruin van den heuvel waar de weg begon die met vele kronkelingen naar chavanon en langs het huis van vrouw barberin leidde
in ieder geval zou ik dan de tien francs hebben en zoo het bestuur hem in plaats van aan u aan een ander gaf dan zoudt gij in het geheel niets hebben
als men vlucht is dit dan geen bewijs dat men schuld heeft dat vooral hindert me wat zou ik tot mijne verdediging kunnen aanvoeren
waarvan vrouw barberin mij had verteld het stuk brood met schapekaas besmeerd dat wij voor ons avondeten kregen
dat is bordeaux sprak vitalis voor een kind dat eene opvoeding genoten had als ik en tot nogtoe slechts arme dorpen of kleine steden had gezien was het alsof het plotseling in een tooverwereld verplaatst werd
maar wij hebben ook nog zooveel overgehouden dat wij eene koe konden koopen zeide mattia vrijmoedig en op zijne beurt vertelde hij hoe wij aan onze koe gekomen waren
nu is het ook niet langer noodig om er meer bij te krijgen dat zou slechts verloren moeite zijn en bovendien schijnen die
de goede god heeft het zoo besloten en er valt niets aan den wil van god te veranderen ik ben dus met mijn oom garofoli op reis gegaan
tevredenheid ongelukkig waren de stukken niet heel groot en voor mij was de teleurstelling nog sterker want mijne verwachting dat wij al het brood zouden krijgen werd niet verwezenlijkt mijn meester gaf ons niet meer dan de helft ik ken
ook die was van alle kanten bevoeld en betast geworden de kooper zou haar onmogelijk weer hebben kunnen verkoopen en toch had hij haar gekocht en ze medegenomen
ik onderzocht den muur hij was meer dan een el dik de grond bestond uit een vloer van groote steenen de deur was met ijzeren platen beslagen
met die woorden gaf zij aan arthur zijn boek en verwijderde zich eenige schreden alsof zij naar beneden wilde gaan terwijl zij haar zoontje op zijne plank alleen liet liggen
op één dag hadden wij geheel vevey doorkruist en eene aanzienlijke som gebeurd vroeger toen wij geld wenschten voor onze koe of de pop van lize zou ons dit een gelukkigen avond hebben bezorgd
lichtte de schapevacht op stak zijn poot in diens vestzak en haalde een groot zilveren horloge te voorschijn keek op de wijzerplaat en kefte toen zeer duidelijk tot tweemaal toe daarna herhaalde hij nog drie keer dit keffen
meer levend uit de truyère komen zonder de uithoozing te doen staken welke onverpoosd voortgezet werd en waarmede men alleen ophield wanneer aan de toestellen eenige averij was gekomen werd op last van den ingenieur trots alle
dat mijne ouders hem wel spoedig uit de gevangenis zouden halen maar bijtijds bedacht ik dat het toch niet paste om te pochen op het genot dat men later iemand doen zou
want het was duidelijk dat zij nog geduchten honger moesten hebben niets ervan had evenwel plaats en ik zag alweder welke verstandige dieren zij waren
en wanneer we dit al eens in de logementen kregen gebruikten wij ze wel zoo lief niet wat waren die waarin ik mij nu wikkelde fijn en zacht
ik moet bekennen dat de tijd dien bob wegbleef mij lang ontzaglijk lang viel wij spraken niet wij hoorden op korten afstand de golven breken op de kust met eene eentonigheid die onze ontroering nog verhoogde
sidderend stak zij hare handen uit groote god prevelde zij goede god is het mogelijk
het slot van den brief deed mijn hart kloppen arme vrouw barberin wat was zij goed voor mij dat was omdat zij mij liefhad en zij zich verbeeldde dat iedereen mij moest liefhebben zooals zij
ik was dus niet schuldig daar dit het eenige bewijs was dat tegen mij was aangevoerd na den koster hoorde men de menschen die met hem waren medegegaan toen hij naar de kerk ging
als de vlokken ons troffen gleden zij over het gladde heen maar in elke plooi of opening drongen zij binnen als stof en smolten daar
zoo dikwijls ik de hand uitstak om vast te grijpen brak de tak dien ik vatte in mijn handen en viel ik weer neder zoo ging het altijd
als de laatste rijtuigen waarmede de menschen uit de schouwburgen terugkeerden voorbij waren werd het rustiger
tegelijkertijd verdwenen wij achter den muur en bereikten wij zoo hard mogelijk loopende de wijngaarden die ons geheel verborgen
wij volgden de saône van châlon tot lyon daar stuitten wij op eene groote moeilijkheid was de zwaan de rhône op of afgevaren
een feest van gemaakt dat ik vrouw barberin verrassen zou en daarvan kon ik nu niet zoo opeens afstand doen spoedig stonden wij aan het hek voor mijn voormalig huis en ik trad binnen zooals voorheen
en ook ik stond op het punt om evenals pagès en bergounhoux mij op de knieën te werpen en mijne feilen te biechten plotseling hoorde ik achter mij luid snikken
wij moesten daartoe geheel londen van het oosten naar het westen doorsteken door old street holborn en oxford street ongelukkig voor ons en zeer nadeelig voor onze onderneming trok de mist die al twee dagen duurde
dat is het beste middel om bij uwe ouders te komen als ik eens aan die advocaten schreef waarom zoudt ge dat doen men kan veel verder komen met praten dan met schrijven
en drongen zich nu alle aan mijn hoofd en mijn hart op naarmate wij het dorp meer naderden het was of die lucht van mijn geboortegrond mij bedwelmde
ik ben ervoor gestraft zerbino dolce en thans joli coeur en daarmede is het nog niet gedaan
in engeland zijn de wedrennen niet wat zij in andere landen zijn een vermaak alleen voor de rijken die drie of vier paarden tegen elkander laten loopen
die beide namen heb ik onthouden onthoud ze ook ik ken die namen al wees gerust en heeft barberin na zijn vertrek niets meer van zich doen hooren neen zeker zoekt hij u nog altijd
geen kloppen of bonzen haalt gij gemakkelijk adem ik niet ik heb hoofdpijn ik voel mij of ik in zwijm zal vallen mijn slapen bonzen geducht
daar groeien groote peren aan en lekkere ook dat zult gij zien en bij al wat ik hem vertelde eindigde ik met te zeggen dat zult gij zien voor mijzelven geloofde ik inderdaad
hij kon niets meer zeggen de agent trok hem mede zoo eindigde op een zeer treurige wijze de voorstelling welke mijn meester aardig had willen maken
ik zal je naar londen brengen ik heb bij vitalis ook engelsch geleerd dat wil ik wel gelooven
of liever ik was zijn kind geweest want hij had mij liefgehad ik durfde met capi op mijne hielen mij niet in alle straten van parijs wagen
ik was zoo geheel met mijn eigen vooruitzichten vervuld dat ik niet aan garofoli had gedacht maar al wat mattia mij vertelde was mogelijk
laat hij ons thans leiden en het werk verdeelen de schoolmeester viel een der anderen in waarom ik niet ik ben even goed opperman als hij hij is geen opperman hij is een man en nog wel de dapperste van ons allen
en wij gingen in huis waar ik toen ik den emmer haalde onze boter en bloem midden op tafel had gezet toen vrouw barberin die nieuwe verrassing zag slaakte zij opnieuw allerlei kreten van verbazing
wie van u beiden is rémi vroeg in het fransch de man in de grijs fluweelen jas ik deed een stap vooruit ik zeide ik
maar ik begreep nog bijtijds dat het beter was mij de welwillendheid te verwerven zooals hij het noemde van den politieagent en ik antwoordde dus niet
als zij in die herberg geen halt hadden gehouden was het omdat de diefstal was ontdekt en men zoo snel mogelijk zich uit de voeten moest maken
op mijne beurt boog ik mij voorover vrouw barberin gaf een tik op den steel van de pan en deed toen den pannekoek omdraaien tot grooten schrik van mattia
wij zullen hieruit komen bevende van schrik wierp ik mij achterover ik was ijskoud bijna halfdood van angst hij was geen braaf man zeide oom gaspard
ik hoop dat het maar voor de aardigheid was ik beefde terwijl ik dit zeide maar nooit had ik me zoo vastberaden gevoeld
de werklieden en als wij morgen niets ontdekt hebben dan zullen wij ervan afzien ik vraag voor uwe kameraden wat ik vragen zou voor u indien gij in hunne plaats waart zijn vast geloof deelde zich ook mede aan de harten
dat hij nooit in dit dieven kwartier was geweest ongetwijfeld moest mattia zich bedriegen en begreep hij niet wat deze hem had geantwoord
die door de vlakte voerde geen wingerden of weilanden waren het thans die ons oog bekoorden maar bosschen van pijnboomen en heidevelden de huizen werden zelfs al spoedig zeldzamer en armer
meester maakte en dit gevoegd bij de vrees die ik reeds koesterde mij weinig gerust stelde ik had vitalis dikwijls van een schipbreuk hooren vertellen want hij had menige zeereis gemaakt en onder die verhalen was er een
als ik haar ontmoet zou ik haar zeggen dat gij dom en slecht zijt om te gelooven dat ik u ooit zou verlaten terwijl gij ongelukkig zijt
die allerverleidelijkst pruttelden en kleine witte wolkjes naar boven zonden reeds op straat rook men den lekkeren geur van een soep die onze hongerige magen alleraangenaamst aandeed mijn meester
en dat was een heel werk voor me hoe kon ik haar zoo maar botweg vertellen dat haar man dood was zij hield van haar
dat mattia hem vriendschappelijk toeknikte kent gij dien man vroeg ik t is bob wie is bob mijn vriend bob uit het paardenspel van
teneinde den herbergier te betalen die als hij maar ééns geld van ons gezien had ons wel langer krediet zou geven twintig gulden in dit dorp
ik beantwoordde de liefkoozingen van capi en drukte hem in mijne armen waarom hebt gij hem laten verven vroeg ik dat is eene heele geschiedenis ik zal ze u vertellen
o ik verwijt het je niet mijn goede mattia dat verzeker ik u zonder u zou ik aan lize haar pop niet hebben kunnen geven
o als men hard loopt hernam de agent bovendien wie bewijst me dat hij te een uur is vertrokken
welk feest bij de engelschen in hooge eer wordt gehouden naarmate het later in den nacht werd begaven wij ons in de grootere straten
de boer tot twee honderd tachtig maar toen de onderhandeling z ver was gevorderd en onze hoop weder begon te herleven nam zij opeens eene andere wending
en inplaats van bij het vuur te blijven was hij tijdens onze afwezigheid op het dak geklauterd en vandaar in den boom waar hij wist dat hij veilig was daarom was hij er gebleven ondanks ons roepen
ik liet mij dit niet tweemaal zeggen en sliep in toen mijn meester mij wakker maakte moest het al in t holle van den nacht wezen
ingeval mijne familie zich tot haar wendde teneinde iets omtrent barberin te vernemen verzocht ik haar mij onmiddellijk te waarschuwen en vooral om mij het adres te zenden
als ik zeg wij dan druk ik mij niet heel juist uit eigenlijk was ik het slechts die zich zoo opgeruimd voelde
dat was vrouw barberin zij opende het hek en ging den weg op naar den kant van het dorp ik vertelde aan mattia dat dit vrouw barberin was en wij bleven een oogenblik stilstaan
overal rondziende nu en dan vragen richtende aan menschen die er welwillend uitzagen zoodat wij hopen mochten dat zij ons zouden te woord staan
worden weet-je dan dat barberin te parijs is vroeg zij ja en weet je ook wat hij te parijs is gaan doen neen het heeft betrekking op jou op mij vroeg ik verschrikt
want ik had er niet over nagedacht toch trachtte ik het hem uit te leggen en daardoor tevens mijzelven rekenschap ervan te geven
zeker herkende hij ons en hij begreep onze bedoeling want hij wenkte met de hand dat wij niet voort zouden gaan ik zal de deur openen
maar hij glimlachte toch wat mij het meest geholpen heeft om u terug te vinden zeide hij was de beschrijving van de kleeren die gij aanhadt den dag dat men u gestolen heeft een kanten mutsje
haar laatsten maaltijd herkauwend zonder eraan te denken dat zij nooit meer het gras zouden eten van de weiden
wist gij dan alles vroeg ik mijne moeder gaf daarop ten antwoord toen mattia mij alles verteld had verzocht ik hem te zwijgen want ik was overtuigd dat de arme kleine rémi mijn zoon was
waarom is die niet meegekomen ik vertelde hem dat barberin dood was en welk eene teleurstelling dit voor mij was toen wij te parijs waren gekomen
die meende dat ik haar ten huwelijk zou vragen en die woedend was nu ik eene andere nam en een doodelijken haat opvatte jegens haar die ze als hare mededingster beschouwde
daar tante katherina mij niet met de kinderen had medegenomen om hem vaarwel te zeggen moest ik thans wel alleen afscheid van hem gaan nemen zonder ooit zelf voor schuld in hechtenis te zijn genomen
mij te verdedigen zonder de schuld te werpen op hen die ik niet wilde en niet kon beschuldigen daarin was alles voor mij gelegen en daarin alleen konden mattia en zijn vriend bob mij van dienst wezen
maar of ik al speelde en zerbino en dolce al dansten de menschen bleven waar zij waren en keken zelfs niet naar de plek waar wij stonden het was om wanhopend te worden
misschien hielden die menschen niet van dansen dat was ook mogelijk ik beval zerbino en dolce te gaan liggen en begon mijn cansonetta te zingen
en het was aandoenlijk te zien zooveel moeite zij zich gaf om z te vertellen dat hij haar volkomen begreep
ik zag dat zijne moeder hem eene les overhoorde en aandachtig in een boek volgde wat hij zeide op zijne plank uitgestrekt zeide arthur zijne les op zonder eene enkele beweging te maken
zouden het alleen de gevolgen van zeeziekte zijn die mattia beletten te slapen waren de gedachten die hem vervulden
men heeft gezworen hem aan zijn lot over te laten eenige oogenblikken lang riep hij nog om water maar toen hij zag dat wij hem dit niet wilden geven
geen ander licht schijnt hier dan het lampje dat men in de hand draagt en de grond is bedekt met vette aarde die aanhoudend door het druppelsgewijs doorsijpelend water vochtig wordt gehouden
dat als mijne ouders rijk waren gelijk ik hoopte ik van hen de som zou vragen die haar vader schuldig was zoodat ik slechts naar de gevangenis zou gaan om hem in vrijheid te doen stellen
verscheidene schepen maakten zich gereed om te vertrekken en in het tuig zag men de matrozen op en afklimmen
toen onze ontroering een weinig bedaard was kwam mattia naar ons toe zeg nu eens aan uw mama dat ik goed een geheim kan bewaren
thans over de fooi en wij kwamen overeen dat we een franc zouden geven wij hadden dan nog drie francs over wederom stak ik mijn hand uit de boer drukte mij die zoo stevig of wij oude vrienden waren
nu eens volgden wij wegen aan weerszijden door muren begrensd dan weder paden dwars door wijn en boomgaarden of door lommerrijke bosschen van reusachtige kastanjeboomen waarvan het dichte loof lucht en licht onderschepte
thans was het dag en het viel ons niet moeilijk te gissen wat er had plaats gegrepen die uithollingen in de sneeuw verhaalden de geschiedenis van den dood der honden
bij het heengaan had mijn vader de kaars achtergelaten maar hij had de deur van den wagen gesloten er bleef ons dus niets anders over dan te gaan slapen en dat deden wij ook
ik deed wat zij verlangde en ging met mijn troepje naar den voorsteven maar voor welken arbeid was die arme zieke knaap geschikt
men gaat te boulogne in de boot naar londen en dat kost niet veel geld ben je wel eens te londen geweest dat weet ge wel beter maar wij hadden in het paardenspel van gassot twee clowns die engelschen waren
zij nam toen met de punt van een mes een stukje boter zoo groot als een noot en legde dit in de pan waarin het dadelijk sissend smolt dat was een lekkere geur die ons zooveel te aangenamer streelde
dus twintig kinderen had garofoli onder zijn leiding daar ik slechts twaalf bedden zag staan sliepen zij dus zeker twee aan twee
wij vonden u dus niet en meenden dat gij dood en voor altijd voor ons verloren waart toen drie maanden geleden die vrouw door eene doodelijke ziekte aangetast
met een hartelijk woord terwijl hij mij verzocht capi joli coeur dolce en zerbino eens voor hem te liefkoozen terwijl ik dezen brief las was capi naderbij gekomen en hield zijn blik op het papier gevestigd
die niet ver verwijderd was dit was voor de eerste maal in de laatste zes maanden dat ik nu alleen kwam zonder mattia en capi bij mij
toen ik mijn kalfsvleesch at en mijn melk erbij dronk kreeg ik een veel betere meening omtrent gevangenissen zij waren blijkbaar veel aangenamer dan ik mij ooit had voorgesteld
die hunne vrouwen in de armen namen om ze op den grond te zetten als ze daar stonden schudden en rekten allen zich uit en streken de vrouwen hare gekreukte rokken glad
in minder dan een kwartier kende hij ze letterlijk en hij was juist bezig om ze op te zeggen toen zijn moeder bij ons kwam eerst keek zij een weinig knorrig dat zij ons bij elkander zag want zij dacht dat wij samen speelden
waar zij werden grootgebracht na een halfuur te hebben rondgedoold hadden wij er zeventien gevonden die volkomen aan ons doel beantwoordden
als hij op jaren zou zijn geworden zou hij bij zijn oude vrouw terugkeeren en met het geld dat zij dan zouden hebben overgelegd zouden zij gevrijwaard zijn tegen armoede
die mijn nieuwsgierigheid gaande had gemaakt de een nam zijn hoed en legde dezen zorgvuldig op een bed de ander schoof een stoel naderbij
dan deed hij dit zeer kalm en bescheiden zoo ik geen drinker word zeide hij zijn glas met water vullende dan is het omdat ik er te braaf voor ben tracht ons morgen dus soep te geven