AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
onder de bogen van het odéon ontmoette hij courfeyrac en zeide tot hem ga met mij dineeren zij gingen naar rousseau en verteerden zes francs marius at als een wolf hij gaf zes sous aan den knecht bij het dessert zeide hij tot
uit ofwel die tooveressen zij veranderen ze in oesters en slikken ze aldus de karaïeben laten slechts de beenderen over zij niets dan de schaal
toen hij de oogen opsloeg was combeferre er niet meer waarschijnlijk tevreden over zijn antwoord op de vergoding was hij vertrokken
marius kwam tot den hoogsten graad van ijverzucht hij was er misschien dacht hij hij heeft misschien iets gezien hij had den invalide willen vernielen maar de tijd verdooft alles
merkuur en de prins van guémenié waren er te huis een dief werd er toegelaten mits hij tevens een god was de graaf de lamothe die in eenen zeventigjarige grijsaard was
de minnaresse die zich aan zijn zijde had gewaagd zoo een grisette van het plein cambray of de straat st
laarsjes en alles voor meer dan tweehonderd francs aan t lijf zoodat men haar voor een dame zou moeten houden neen ge bedriegt u
hebt ge het kind van fantine niet van mij medegevoerd de leeuwerik droegt ge geen bruine jas hadt ge niet een pakje kleedingstukken in de hand evenals toen ge vanmorgen bij mij kwaamt
dit mengelmoes dat hun jongeren vooraf was gegaan zag hen niet het zuiver bloed der beginselen vloeide in hun aderen zonder zich aan eenige kleur te hechten hielden zij zich aan het onomkoopbaar recht aan den absoluten plicht vast
gelijk vele jonge mannen bij den aanvang van deze en het einde der vorige eeuw die vroeg beroemd waren had hij een krachtige jeugd en toch frisch als van een meisje schoon nu en dan beneveld
ach zoo zijn vader nog geleefd zoo hij hem nog bij zich gehad had zoo god meedoogend en goed vergund had dat zijn vader nog in leven was hoe zou hij zich gehaast hebben
noch gillenormand noch marius dachten er echter aan hier onderzoek naar te doen den volgenden dag tegen den avond kwam marius te
het mengt diogenes job en paljas ondereen bekleedt een spook met oude nummers van den constitutionnel en brengt chodruc duclos voort
hij verklaarde dat de toekomst in des onderwijzers hand ligt en hield zich met opvoedingskwestiën bezig hij wilde dat de maatschappij onvermoeid
en wat het overige aangaat zeggen voor courfeyrac zie tholomyes courfeyrac had inderdaad dat jeugdig vuur t welk men de schoonheid der duivelsche geestigheid kan noemen
te amsterdam de meeste jenever te londen de meeste wijn te konstantinopel de meeste koffie te parijs de meeste absynthe gedronken
dit eindigt wel is waar met een ontwaking maar dan is het te laat ondertusschen houden zij zich in het spel om hun geluk of ongeluk eenigermate onzijdig zij zijn wel de inzet doch zien bij het spel onverschillig toe
en samen een gemeenschappelijk fortuintje hadden gehad waarom was dit fragment van mars zoo tevreden wat was tusschen het houtenbeen en den andere gebeurd
de agenten zagen naar hem om nu vroeg javert waar is hij de gevangene der bandieten de heer leblanc de heer urbain fabre de vader van ursula of de leeuwerik was verdwenen
hij behoorde tot dezulken die meenen dat de wetenschap den toestand zal omkeeren enjolras was opperhoofd combeferre gids met den een zou men hebben willen strijden met den ander willen gaan
dit kind marius geheeten wist dat hij een vader had maar niets meer niemand sprak er hem van evenwel waren het gefluister de toespelingen
tante dacht te weinig om veel lief te hebben voor haar was marius niets meer dan een donkere onduidelijke silhouet en eindelijk was zij zoover gekomen dat zij zich nog minder met hem bezig hield dan met de kat of de papegaai welke zij waarschijnlijk wel had
heb geduld currit rota het rad wentelt de geest van parijs deze demon die de kinderen des toevals
een oogenblik waggelde hij als een beschonkene als iemand die alles in zijn hoofd voelt duizelen toen sloeg hij de oogen op zag zijn grootvader strak aan en riep met donderende stem weg met de bourbons en het dikke zwijn lodewijk
de kolen gloeiden en het komfoor was rood een blauwe vlam danste er door en hielp den vorm van den beitel te onderscheiden welke jondrette in de straat pierre lombard gekocht had en die in de kolen rood gloeiend werd gemaakt
doet er zijn intrede op een ezel parijs is synoniem met cosmos parijs is athene rome sybaris jeruzalem pantin
uit de coupé springende word ik zelf nieuwsgierig wie zal hij deze bloemen gaan brengen zulk een fraai bouquet moet wel voor een zeer schoon meisje zijn ik wil haar zien
en zoo t niet gebeurt vroeg de vrouw jondrette maakte een heilloos gebaar zeggende dan zullen wij t hem wel leeren
door van bestuchef voor drie duizend roebels het geheim van het goud elixer te koopen als hij daarvan sprak geraakte hij in vuur
welnu toen had een reiziger reeds plaats op de imperiale besproken ik zag zijn naam op het register welken naam
een man was zoo zacht binnengekomen dat men de deur niet had hooren opengaan deze man droeg een vuil gelen gebreiden borstrok versleten en vol gaten
in den laatsten hoek eindelijk sprak men over de politiek men mishandelde de verleende charte combeferre verdedigde ze flauw
het meesterstuk de schilderij van david welke hij aan den heer leblanc te koop had aangeboden was gelijk de lezer zal vermoed hebben niets anders dan het uithangbord zijner
zoo hij van dat schandelijke jaar van dat edele dappere door verraad onderdrukte volk sprak van dat misdadige drietal van die monsterachtige aanranding dat toon en voorbeeld
de lansier had geredeneerd als volgt de oude heeft niet alles op lijfrente geplaatst het is dus der moeite waard zich nu en dan eens als burger te kleeden
dit soustuk was een staaltje van die wonderen der industrie die het geduld in de bagno's weet voort te brengen en welke kunststukken in de duisternis en ten dienste der duisternis vervaardigd niets anders zijn dan werktuigen ter ontvluchting
toch waren er in de gansche groote schepping twee vrouwen welke marius niet ontvluchtte en voor welke hij niet op zijn hoede was t is waar dat hij zeer verwonderd zou geweest zijn zoo men hem gezegd had dat het vrouwen waren
bovendien maakten zij een nuttig schoon overdreven gebruik van witte dassen en dicht geknoopte rokken het ongelijk of liever het ongeluk der doctrinaires was dat zij de jeugd oud maakten
er was licht in jondrettes verblijf marius zag in de opening van den wand een roodachtig schijnsel dat hem bloedig voorkwam
ik wil hem voor dood houden aan zijn magerheid bleekheid kilheid stijfheid en geur zou niet veel veranderd behoeven te worden en dan zeg ik erudimini qui judicatis terram hier ligt blondeau blondeau nasica de os der discipline
de kaars wier pit niet gesnoten was verlichtte nauwelijks de holle ruimte het vuur in het fornuis was verdoofd en al deze gedrochtelijke hoofden vormden wanstaltige schaduwen op de muren en de zoldering
ging dus uit de handen van eene preutsche in die van een pedant over na zijn schooljaren werd marius student in de rechtsgeleerdheid hij was koningsgezind fanatiek en streng
en de gemaskerde man met de stem van een buikspreker stond tegenover hem gereed om hem bij de minste beweging met den sleutel de hersenpan te verbrijzelen
tweede hoofdstuk een vond marius woonde nog altijd in het huis gorbeau hij lette er op niemand
wat hernam zij zou deze afschuwelijke schoone jonge dame die mijn dochters met een blik van medelijden aanzag die bedeldeern zijn o ik zou haar met mijn klomp den buik willen intrappen
en alsof de zon de kracht had de fragmenten van gemeene en dieventaal in haar hersens te ontdooien braakte zij in verrukking eene menigte onsamenhangende woorden en zinnen in die taal uit
zij gaf er een van aan den heer gillenormand die las baron marius pontmercy de grijsaard schelde
van hen sprekende zeide hij t zijn boeren en geen burgers daarom hebben zij verstand bahorel een grillig mensch was in alle koffiehuizen te vinden de anderen hadden gewoonten hij niet hij flaneerde
op korten afstand van den gevangene stond thénardier in gedachten met het mes in de hand marius liet zijn blik rondweiden het laatste werktuiglijk middel der wanhoop eensklaps ontroerde hij
neen hij bezit de vrijheid t was zulk een koperen sou die bij een later onderzoek der politie open en in twee stukken onder het bed bij het venster werd gevonden men vond ook een klein zaagje van blauw staal dat in den sou kon verborgen worden
mgr de kardinaal de la luzerne was een schrijver die eenige jaren later de eer zou hebben in den conservateur naast chateaubriand zijn artikels te teekenen mgr de
kon uren lang aandachtig voor een kakelbont opgeschikt jezuïetisch altaar in een afzonderlijke voor t geloovig gemeen gesloten kapel blijven liggen en liet daar haar ziel omhoog stijgen naar marmeren wolkjes en groote vergulde houten stralen
thans zag hij duidelijk den vooruitziender goddelijken en menschelijken geest in die grootsche dingen welke men hem geleerd had te verfoeien
hij waagde niets want hij wilde niet achterwaarts treden op zijn gelaat lag een zweem van strenge zedigheid hij was bedeesd tot schuwheid toe
bezuinigt verspilt doet dwaasheden hetgeen een groot geluk is en vindt daarin haar troost terwijl de echtgenoot haar veronachtzaamt heeft zij dus het vermaak hem te ruïneeren deze theorie had mijnheer
hij bracht den kerkmeester mabeuf een bezoek en deze vertelde hem van het afgezonderde leven des kolonels van zijn bloemen en zijn eenzaamheid
ambubaïarum collegia pharmacopolæ mendici mimoe en zoo lang de maatschappij zijn zal wat zij is zullen zij wezen wat zij zijn
de aangeroepen cabriolet hield stil de jongeling die ook diep in gedachten scheen sloeg de oogen op nu zeide hij zijt ge mijnheer marius pontmercy ja gewis ik zocht u hernam
al deze geestelijken schoon evenzeer hovelingen als mannen der kerk vermeerderden de deftigheid van den salon van mevrouw t waaraan vijf pairs van frankrijk de markies de vib de markies de tal de markies
hem te ondervragen en zoo wat te vernemen van waar hij kwam maar de jongeling had minder tijd noodig gehad om naar beneden dan de negentiger om naar boven te gaan en toen vader gillenormand het zolderkamertje binnentrad was marius er niet meer
is boulatruelle dood neen antwoordde bigrenaille hij is dronken veeg hem in een hoek zei
ja antwoordde de moeder hoe laat is het omtrent zes uren op st medard heeft het halfuur geslagen
duivels zei jondrette de meisjes moeten op de wacht komt hier kinderen luistert er werd gefluisterd wederom verhief zich de stem van jondrette is vrouw burgon uitgegaan ja zei de moeder
terwijl hij onder de donkere boomen die in den nachtwind floten verdween
ik vraag u duizendmaal vergeving stel er u niet meer aan bloot dat uw evenmensch om uwentwil geschrapt worde
intusschen beefde marius hij meende dat zij hem stellig moest hooren ademen zij ging naar het venster en zag naar buiten terwijl zij luide met de half zinnelooze uitdrukking die haar eigen was zeide
doe ons het genoegen en houd marius een weinig in t oog t zal u gemakkelijk vallen wijl hij u niet kent daar er een liefje is moet ge het trachten te zien dan schrijft gij ons de geschiedenis dat zal zijn grootvader pleizier doen
marius trad de kerk niet binnen maar ging er omheên daar verdween hij achter den hoek van een der zijmuren het rendez-vous is buiten zei théodule laat ons nu zien wie t liefje is
des te erger waarom een mijner bekenden een boekhandelaar geeft een soort van encyclopedie uit voor welke ge duitsche of engelsche artikelen hadt kunnen vertalen t wordt slecht betaald maar men kan er toch van leven
om in zijn daagsche kleederen in den tuin van het luxemburg te wandelen en wel met een valen hoed grove laarzen een aan de knieën afgesleten zwarten pantalon en een rok die aan de ellebogen glimmend en grijs was geworden
geen feest is voor hem bij een terechtstelling op het grève plein te vergelijken samson en de abbé montès deze namen zijn populair men beschimpt den veroordeelde om hem te bemoedigen soms bewondert men hem
en was een der dertig grenadiers die met joubert den colde tende verdedigden joubert werd hiervoor tot generaal adjudant en pontmercy tot tweeden luitenant bevorderd
die dingen hebben niets buitengewoons en dan de bijbel ik verklaar echter dat deze kleine niet van mij is toch moet men hem verzorgen t is zijn schuld niet zijn handelwijze was waarlijk
wees gerust ik heb hem goed geborgen nauwelijks was een minuut verloopen of men hoorde het klappen eener zweep dat echter snel verflauwde en wegstierf goed
ook zij droeg niets dan een hemd en een gebreiden onderrok met stukken oud laken opgelapt een voorschoot van grof linnen bedekte de helft van den rok hoewel deze vrouw ineengedoken zat
marius was somber hij was pas tot een overtuiging gekomen en moest hij die nu reeds weder verwerpen hij nam zich voor het niet te doen en legde bij zich zelven de gelofte af niet te willen twijfelen schoon hij t onwillekeurig reeds deed
hij was oppervlakkig driftig spoedig vergramd bij elke gelegenheid bruiste hij op meestal ten onrechte zoo men hem tegensprak hief hij zijn stok op en sloeg de menschen als in de groote eeuw
op dit tijdstip was dit oude huis dat gewoonlijk ledig stond en met het bordje kamers te huur prijkte zeldzamerwijs bewoond door verscheidene personen
de wind joeg de sneeuw binnen de koude welke de zon van den vorigen dag van maria lichtmis had beloofd was inderdaad gekomen
toen hervatte hij zijn lectuur zonder verder aan zijn achterneef te denken en werd al spoedig gramstorig zooals hem meestal gebeurde wanneer hij las
of met andere woorden eenige uren aan het werkelijke leven de overige aan het oneindige te schenken meenende dat hem niets ontbrak bespeurde hij niet dat de bespiegeling een van de vormen der luiheid wordt
en allen uitgezonderd enjolras waren hem gevolgd de kamer was ontruimd enjolras nu met marius alleen gebleven zag hem ernstig aan
precies te vijf uren moet ge beiden weder hier zijn ik heb u noodig marius verdubbelde zijn opmerkzaamheid toen jondrette met zijn vrouw alleen was ging hij wederom een paar keeren zwijgend het vertrek op en neer
wat is tegenwoordig goedkoop alles is even duur alleen de zorgen des levens zijn goedkoop zorg en moeite heeft men in overvloed voor niets
als ware zij alleen geweest liedjes uit vaudevilles vroolijke refreins die door haar holle heesche stem afschuwelijk klonken onder deze stoutmoedigheid kwam echter een zekere gedwongenheid ongerustheid en deemoedigheid uit
humaniteit is gelijkheid alle menschen zijn van hetzelfde leem hier beneden ten minste is geen onderscheid in de lotsbestemming eerst dezelfde schaduw dan hetzelfde vleesch en daarna dezelfde asch
maar wat ik weet is dat onder die lieden niets anders dan ellendigen zijn geweest het is dat allen schooiers moordenaars roodmutsen dieven waren ik zeg allen ik zeg allen
om uit het oude garnizoen in het nieuwe te komen moet men parijs door en toen dacht ik ik ga tante eens bezoeken dit is voor uw moeite en zij drukte hem tien louisd'ors in de hand voor mijn pleiziertjes wilt ge zeggen lieve tante
aan mijnheer en mevrouw pabourgeot mijn eerbiedigste hulde genflot letterkundige p s al is t maar twee francs
wat wij hier zeggen vermindert de hartsbeklemming die men telkens gevoelt als men een dier kinderen ontmoet welke men als gebroken familiebanden ziet fladderen
bij een dier geheime antwoorden welke hij zich zelven deed trok hij driftig de tafellade open nam er een lang keukenmes uit dat hij er in had geborgen en beproefde op zijn nagel de scherpte ervan toen legde hij het mes weder in de lade die hij
op zijn beurt boog marius het hoofd dit eenvoudig koele woord had als een stalen lemmer zijn epische ontboezeming doorboord en hij voelde dat ze in hem verdoofde
waar hij geboren was menigmaal prijzen behaald en was er zelfs door de hand van den hertog van nivernais dien hij den hertog van nevers noemde bekroond noch de conventie
de grootvader hield zich nochtans bij zijn meening en zeide hij is verliefd ik ken die dingen marius was nu en dan afwezig waar zou hij toch heengaan vroeg tante
bouddha ging zijn hol binnen en t gelukte hem den draak te bekeeren t is een goed boek dat ge daar leest moeder plutarchus er is geen fraaier legende en mabeuf verdiepte zich weder in zijn aangename
van den anderen kant waren de twee letters u f verklaard zij beteekenden urbain fabre en ursula heette niet meer ursula
onregelmatig en zuiver dat hij de schilders wanhopig maakt en de dichters verrukt toen marius haar voorbijging kon hij haar oogen niet zien die steeds waren neergeslagen
den dag toen zijn grootvader hem wegjoeg was hij nog slechts een knaap nu echter was hij man geworden hij gevoelde dit de armoede wij drukken hierop was goed voor hem geweest
zijn leven had ingericht hij was bijna uit de engte gekomen en het werd eenigszins ruimer voor hem door inspanning moed volharding en wilskracht was hij er in geslaagd door zijn arbeid ongeveer zevenhonderd francs s jaars te verkrijgen
en niets der volken grooten ommekeer tot de deugd mocht storen het goede moet schuldeloos zijn herhaalde hij gestadig en inderdaad zoo de grootheid der revolutie is
door enjolras ruw behandeld en teruggestooten en toch terugkomende kon hij nog van hem zeggen wat fraai marmer
het onbeschrijfelijk licht de diepte de schaduw de verborgenheid aanschouwde kwam al het menschelijke hem klein en nietig voor
ultra te zijn het woord heeft hoezeer hetgeen het vertegenwoordigt misschien nog niet verdwenen is thans geen zin meer laat ons dit verklaren
dat wij de goden niet hoonen sprak hij de goden zijn misschien nog niet verdwenen jupiter komt mij volstrekt niet als een doode voor ge zegt dat de goden droomen zijn
als bevatte zij smart en toorn en zijn drift ging steeds tot een soort van zachte sombere neerslachtigheid over hij zeide soms o wat zou ik hem een flinken oorveeg geven zoo hij terugkwam
dit werd door meerdere gevolgd de kolonel aanvankelijk zeer zwijgend werd eindelijk zoo spraakzaam dat de pastoor en de kerkmeester met de geheele geschiedenis bekend werden en wisten dat pontmercy zijn gansche geluk aan de toekomst van zijn kind opgeofferd had
t is waar zei theodule de heer gillenormand wendde het hoofd half om zag theodule en ging voort als ik er aan denk dat die snaak fielterig genoeg was om
bossuet ging langzaam het advocaatschap te gemoet want hij studeerde op dezelfde wijze als bahorel bossuet had zelden een woning soms in t geheel niet nu logeerde hij bij dezen dan bij genen meestal bij
over het groote leger en de oude garde en dat was de aartsengel van den oorlog allen zwegen enjolras boog het hoofd de stilte is altijd het kenteeken van goedkeuring of ten minste van de moeielijkheid om te
men verklaarde zich vrienden van het a b c te zijn het abaissé a b c klinkt als abaissé en beteekent vernederd was het volk dat wilde men opheffen t was een woordspeling waarmede men niet schertsen moet
ik luisterde niet wijl deze letter mij niet aanging het appèl liep goed af geen uitschrapping allen waren tegenwoordig
dat deze rampzaligen bovendien nog andere treurige beroepen uitoefenden en dat zij door een en ander te midden der menschelijke maatschappij zooals die is samengesteld twee ellendige wezens waren geworden
men herinnere zich dat deze naam met dien van zijn vader het voorwerp zijner vereering was en dit was nu deze thénardier deze herbergier van
het onstuimig gedwarrel van al deze vrij werkende geesten deed zijn denkbeelden duizelen in de verwarring gingen zij soms zoo ver dat hij ze nauwelijks kon volgen
is een schitterend lot voor een volk zoo dit volk frankrijk is en het zijn genie bij het genie van dien man voegt of wat is verhevener wat
schinderhannes dit hol heeft de omverwerping van alles ten doel van alles daaronder begrepen de bovengalerijen welke het verfoeit
ge moet bekennen mededoogend man dat men in den vreeselijksten nood moet zijn en het zeer smartelijk valt dit door de overheid te moeten doen bevestigen ten einde eenigen bijstand te erlangen alsof men niet vrij ware te lijden en van gebrek te sterven
t is er meestal stampvol en er zijn lieden die leelijk rieken daarop zag zij marius aan en zeide op zonderlingen toon weet ge wel mijnheer marius dat ge een zeer lieve jongen
het toeval wilde dat het regiment waarbij de luitenant theodule behoorde te parijs in garnizoen kwam dit gaf tante gillenormand gelegenheid ten tweedenmale een plan te vormen
parijs kan als t wil dom zijn en veroorlooft zich soms deze weelde maar dan is de wereld met parijs dom doch straks ontwaakt het wrijft zich de oogen uit zegt wat ben ik dom en lacht in t aanzien van het
de koetsier hield stil knipoogde stak marius zijn linkerhand toe en maakte met duim en voorvinger het gebaar van geldtellen wat zei marius vooraf betalen zei de koetsier
vrouw jondrette had ze geopend en bleef in de gang staan haar gezicht t welk een der gaten van de dievenlantaarn van onderen bescheen in een afschuwelijk vriendelijken plooi trekkende
in die woorden was gekerm en hij luisterde er zelfs niet naar zijn gedachten waren elders aan droomen aan hersenschimmen aan een in de lucht zwevende liefde
die over een goot stapte en hij vond courfeyrac schier afschuwelijk toen deze zeide ik zou dit meisje wel in mijn collectie willen opnemen
dit was het teeken tot den aftocht de bandieten die den gevangene vast hielden lieten hem los in een oogwenk was de touwladder uit het venster en stevig met de twee ijzeren haken aan t kozijn gehecht
een kleine driekantige opening gezien door drie latten gevormd de kalk was er tusschen uitgevallen en zoo men op de commode klom kon men door deze opening in het vertrek van jondrette zien het mededoogen heeft zijn nieuwsgierigheid en mag die hebben
in afwachting dat men onze armoede lenige het lot is zeer wreed voor sommigen en al te overdadig en begunstigend voor anderen
hij monsterde ze toen met een blik als dien van frederik ii op de parade van potsdam en zeide tot de drie stokers goeden dag bigrenaille goeden dag brujon goeden
marius was verbijsterd door haar diepe schitterende oogen hij voelde zijn hoofd gloeien zij was tot hem gekomen welk een vreugd en met welk een blik had zij hem
intusschen had zij den bedelbrief aan den weldadigen heer der kerk van st jacques du haut pas geopend zie zeide zij deze is voor den ouden man die naar de mis gaat t is nu de tijd dat ik hem dien brengen moet
na hem met zijn mouw afgeveegd te hebben nu ga ik uit zeide hij ik moet nog lieden spreken goede ge zult zien hoe goed het gaat ik zal niet lang uitblijven t zal een mooie slag zijn
vertrouwde zijn vader hem aan een onderwijzer van de zuiverste klassieke onnoozelheid toe de jonge ziel die zich nauw opende
na den september behandelt men den adel der monarchie evenals men t na den juli den adel van het keizerrijk deed zij waren onrechtvaardig tegen den adelaar wij zijn onrechtvaardig tegen de
gold zij hebben het ver gebracht nu zij dood zijn riep hij dan het kruis noemde hij een galg die geluk heeft gehad als
al de overige galerijen de bovenste hebben geen ander doel dan zijn vernietiging daarheen streven tegelijkertijd de wijsbegeerte en de vooruitgang door al haar organen
de heer mabeuf was er in geslaagd even uitmuntende peren als die van st germain te telen hij ging veeleer ter mis uit gewoonte dan uit godsvrucht
hij zag over den muur langs welken hij ging daar zaten werkelijk in de sneeuw tegen den muur twee mannen die zacht spraken
twee of driemaal daags kwam men daarom bij hem in de straat mezières aanschellen dit bracht hem elk jaar een paar duizend francs op en was ongeveer zijn geheele fortuin
deze knaap leefde in ontbering van alle liefde gelijk bleeke grasscheuten in de kelders bij gemis van alle licht hij leed er niet onder en nam het niemand kwalijk hij wist eigenlijk niet hoe een vader en een moeder zijn moesten
geen dag echter had marius gewankeld hij had alle ontberingen ondergaan alles gedaan behalve schulden gemaakt hij kon zich zelven de getuigenis geven dat hij nooit iemand een stuiver schuldig was geweest
die gestalte aan de school ontsnapt die page figuur die lange blonde wimpers blauwe oogen in den wind wuivende lokken rozige wangen frissche lippen en prachtige tanden ziende
die twee vaandels veroverd twintig wonden ontvangen heeft die in vergetelheid en verlatenheid gestorven is en die nooit ander ongelijk heeft gehad dan toen hij twee ondankbaren beminde zijn vaderland en mij dit was meer dan de
ach waarom was zijn vader zoo vroeg vr den tijd vr de rechtvaardigheid vr de liefde van zijn zoon gestorven
dat gebeurde telkens wanneer hij in opgewondenheid was zij luisterde dus en de grijsaard zeide zoo ge geen botterik waart zoudt ge weten dat men niet tegelijk baron en advocaat kan zijn
marius had twee stel kleedingstukken het eene oud voor alle dagen het andere nieuw voor bijzondere gelegenheden beide waren zwart hij had slechts drie hemden een aan t lijf
f door schande misvormd f door liefde veredeld zevende hoofdstuk gissingen nopens de letter u
en zag licht aan de vensters der derde verdieping hij wandelde onder die vensters tot het licht werd uitgedaan den volgenden dag was weder niemand in het luxemburg marius wachtte den geheelen dag en ging des avonds zijn post onder de vensters betrekken
haastig naderde marius het huis no hij ging op de teenen naar boven en sloop langs den gangmuur naar zijn kamer
door al de meisjes op den boulevard bewonderd met een kunstig geknoopte das een moordinstrument in den zak een bloem in het knoopsgat zoo was deze
op een ochtend toen marius van de academie te huis kwam vond hij een brief van zijn tante en zeshonderd francs aan goud in een verzegeld doosje
hij was zes voet lang had marmeren borsten stalen armspieren ijzeren ingewanden de romp van een kolos het hoofd van een vogel men meende den hercules van
het kaalhoofdig lid van het genootschap was een zoon van dezen lesgle of lègle en teekende lègle de
marius ging naar het luxemburg de jonge dame was er met mijnheer leblanc marius veinzende een boek te lezen naderde zoo dicht mogelijk
zonderling hij meende den heer leblanc te herkennen t was hetzelfde haar hetzelfde gezicht zooveel de pet dit vergunde te zien dezelfde houding maar treuriger
marius begon te luisteren l'aigle ging voort t was blondeau die de namen afriep ge kent blondeau met zijn spitsen sluwen neus die altijd met vreugd nasnuffelt wie er afwezig is listig begon hij met de letter
zijn zedelijke ruggemergziekte vond steun in deze vastheid bij enjolras werd grantaire iets van zich zelven was hij uit twee schijnbaar
wat weet ik ik geloof dat men mij met steenen werpt ik vlucht zonder te weten waarom alles draait draait t is aardig als men niet gegeten heeft zij zag hem verwilderd aan
vijfde hoofdstuk zijn grenzen de straatjongen bemint de stad maar ook de eenzaamheid hij heeft iets van den wijze in zich urbis amator gelijk fuscus ruris amator gelijk
want zij waren t ongetwijfeld geweest en zij die zijn kamer was binnengegaan had bij den afkeer en het medelijden welke zij hem inboezemde nauwelijks een flauwe herinnering in hem opgewekt dat hij haar elders ontmoet had
als hij per rijtuig komt hoe komt het dan dat ge hier vr hem zijt hebt ge hem ten minste het adres wel gegeven hebt ge hem wel gezegd dat het de laatste deur rechts aan het einde van de gang is
alleen de behoefte verwekt zulk een geest en zielskracht de nood voedt de fierheid en het ongeluk is een gezonde melk voor de hooghartigen
aartsbisschop van nisibi later kardinaal merkwaardig door zijn langen diepdenkenden neus en een anderen monsignor getiteld abbate
t zal ons ontbijt zijn van eergisteren ons middagmaal van eergisteren ons ontbijt van gisteren ons middagmaal van gisteren dit alles zullen wij van morgen in ééns hebben nu zoo ge er niet mede tevreden zijt berst dan honden
hij was niet zoo lang maar breeder hij wilde dat men s menschen geest met de uitgebreide beginselen der algemeene denkbeelden gemeenzaam maakte
ik gevoel er haar geheele ziel in riep hij maar de doek was van den ouden heer die hem eenvoudig uit zijn zak had laten vallen hij vertoonde zich sinds dien avond niet in den tuin van het luxemburg dan met den zakdoek dien hij kuste en aan zijn hart drukte
eensklaps zonder te weten wat in hem omging en waaraan hij gehoorzaamde richtte hij zich op stak beide armen uit het venster keek strak vooruit in de schaduw in de stilte
want deze vader waagde zijn dochters hij dobbelde met het lot en zette haar op t spel marius begreep uit haar hijgende vlucht van den vorigen avond haar schrik en de zonderlinge woorden welke hij had gehoord
de meeste werklieden in die fabrieken hebben een zwart gezicht overigens gaf het geheele voorkomen van den heer leblanc het eerlijkst en onverschrokkenst vertrouwen te kennen hij hernam
der coquetten de toovermacht heeft plotseling in een ziel die donkere giftige en geurige bloem te doen ontluiken welke de liefde wordt genoemd
wat het geheime leed van vader gillenormand nog vermeerderde was dat hij het geheel in zich opsloot en er niets van liet blijken zijn verdriet geleek die nieuw uitgevonden haarden welke hun eigen rook verbranden
was een kleine vroolijke grijsaard die onder zijn opgeschort priesterkleed zijn roode kousen vertoonde en zich onderscheidde door zijn haat tegen de encyclopedie en zijn bijzondere liefde voor het billard
toe overhaalde de bank te verlaten en in de laan te wandelen er woei een scherpe voorjaars wind die de twijgen der boomen deed ruischen
deze wees had de volken als kinderen aangenomen bij gemis eener moeder had hij aan het vaderland gedacht hij wilde niet dat iemand op de wereld zonder vaderland zou zijn
verduiveld riep courfeyrac zoo ge nu vijf francs moet uitgeven terwijl ge engelsch en vijf francs terwijl ge duitsch leert zult ge heel schielijk een taal geleerd of heel langzaam een vijf francstuk verteerd hebben
hij zweeg sloeg met de vuist op de tafel en knarsetandend voegde hij er bij ik zou de wereld willen verslinden een dikke vrouw die even goed veertig als honderd jaar oud kon zijn zat op haar bloote voeten voor den schoorsteen gehurkt
tegelijkertijd had vrouw thénardier hem bij het haar gegrepen op het gerucht dat zij hoorden kwamen de overige bandieten uit de gang
gedragen hij droeg hem in het diepste zijner gedachten zijner herinnering door deze heilige aanbeveling een zekere thénardier heeft mij het leven gered zoo mijn zoon hem ontmoet moet hij hem zooveel goeds doen als in zijn vermogen is
het meisje had ijlings met een hemelsch ontstelde beweging haar kleed neergetrokken maar desniettemin was hij verstoord hij was wel is waar de eenige in de laan maar er had iemand kunnen zijn en zoo er iemand geweest ware
wijl het komfoor thans verborgen was werd de kamer alleen door de kaars verlicht het kleinste voorwerp op de tafel of den schoorsteen wierp een lange schaduw die van een waterkruik besloeg de helft van een muur
vervolgens ging hij over tot het e van linie het voormalige regiment van vlaanderen te eylau was hij op het kerkhof waar de heldhaftige kapitein louis hugo
gewoonlijk vereenigden zij zich bij het vallen van den nacht den tijd van hun ontwaken op de steppen die de salpetrière omgeven daar raadpleegden zij zij hadden de twaalf donkere uren voor zich en regelden het gebruik daarvan
zij waren de onderaardsche gewelven der wereld onder het maatschappelijk gebouw dit wonder uit een bouwval gevormd zijn allerlei holen
en die uit den eerbied voor een graf en voor een kolonel bestond hij ging terug en liet marius alleen op het kerkhof achter t was of zijn aftocht op een ontvangen bevel
ik weiger bepaald het charte een charte is een masker waarachter de logen zich verbergt het volk dat een charte aanneemt doet afstand recht is het volle recht neen geen charte
geen trek van het gelaat der wereld ontbreekt aan het gezicht van parijs het bal mabille is wel niet de polymnische dans
de heer leblanc viel hem niet in de rede maar zeide toen hij zweeg ik weet niet wat ge bedoelt gij vergist u ik ben een zeer arm man en niets minder dan een millionair ik ken u niet ge ziet mij voor een ander aan
neem deze ga weder naar huis verberg u in uw kamer zoodat men gelooft dat ge uit zijt zij zijn geladen ieder met twee kogels let wel op
dat niet dat niet ik wil ze hooren zingen en ze laten dansen na deze alleenspraak wendde hij zich tot marius en vroeg hem strak in de oogen ziende zijt ge bang waarvoor zei marius voor die lieden
den volgenden dag namelijk den derden werd juffrouw bougon weder als door den bliksem getroffen marius ging weder in zijn nieuwen rok uit drie dagen achtereen riep zij de handen
de eerste grisette die hem gezegd had ge zijt schoon had in zijn hart de vlek der duisternis geworpen en van dezen abel een kaïn gemaakt zich mooi vindende had hij elegant willen zijn
zag men op den boulevard du temple en in den omtrek van het waterkasteel een elf of twaalfjarigen knaap die tamelijk nauwkeurig de type van den hiervoren geschetsten straatjongen zou hebben verwezenlijkt
en paarlen worden niet opgelost in slijk zoolang de mensch kind is wil god dat hij onschuldig zij zoo men aan de groote stad vroeg wie is dat zou zij antwoorden t is mijn kind
in een hoek bij de deur zag men twee hoopen den eenen van oud ijzer den anderen van touw die er voor een bepaald gebruik schenen nedergelegd te zijn
de doorschijnende magerheid van babet stak zeer af bij de vleezigheid van gueulemer babet was tenger en geleerd mager maar ondoordringbaar
hij was de kaars en niet de persoon geweest de heer mabeuf was volkomen onbekwaam om de inwendige politieke verandering van marius te begrijpen te willen of te besturen
nog toen hij man was geleek hij een kind in plaats van twee-en-twintig scheen hij eer zeventien jaar oud hij was ernstig en scheen niet te weten dat er op aarde een wezen leefde dat vrouw heette
op het oogenblik dat jondrette zeide ik heet thénardier had marius door al zijn leden gebeefd en zich aan den muur vastgehouden als voelde hij de kilheid van een degenkling in zijn hart
toch aanbad hij het kind het was zijn kleinzoon wij zullen dat kind wedervinden
en dat het geschreven moest zijn door zonderlinge brekebeenen wijl men er als meesterstukken van den menschelijken geest drie treurspelen van racine en slechts één comedie van molière in ontleedde
hij keek het plein st michel rond tegen iets leunen is een manier van staande te liggen die den denkers niet onaangenaam is
het aldus verlichte hol geleek meer een smederij dan een mond der hel maar jondrette had bij dien schijn meer het voorkomen van een duivel dan van een smid
een ouden hoed van een anderen vader die hem over de ooren zit een draagband van gele zelfkant hij loopt ziet vraagt verslijt den tijd rookt vloekt als een heiden bezoekt de kroegen
parijs toont altijd de tanden als het niet bromt lacht het zoo is parijs de rook zijner schoorsteenen vormt de denkbeelden der wereld t is zoo men wil een hoop steenen en slijk maar bovenal een zedelijk wezen
de deur ging open hij bleef van schrik en ontzetting als vastgeworteld op zijn plaats vrouw jondrette trad binnen door het dakvenster wierp de maan haar schijnsel tusschen twee groote vakken duisternis
scheen van wederstand te hebben afgezien men doorzocht hem hij had niets bij zich dan een lederen geldbeurs waarin zes francs en zijn zakdoek
men weet niet door welk wederkeerig onderwijs al de talenten die de openbare zaak nuttig kunnen zijn van tot bootste hij het geschreeuw van den kalkoen na van tot krabbelde hij een peer op de muren
en hield zich schier evenveel met de wolken als met de gebeurtenissen bezig zijn geest helde naar twee zijden over aan de eene zijde naar god aan de andere naar den mensch hij studeerde of
welke hij zocht t is toch hier mompelde grantaire bij zich zelven dat men alle lichte vrouwen vindt marius liet zijn vrienden op het bal
gaat t is zonderling dat t u niet in t oog is gevallen zij stonden op om te gaan de moeder stamelde met haar gewonde hand de lucht zal haar goed doen zei jondrette gaat
ge er alle dagen ter mis gaat maar ik weet niet in welke straat ik zie dat ge uw toestand begrijpt wijl ge omtrent uw naam niet gelogen hebt zult ge dit ook niet ten opzichte uwer woonplaats doen schrijf dus
en eindelijk begreep marius den zeldzamen verheven zachtaardigen man half leeuw half lam begreep hij zijn vader volkomen
panchaud genoemd printanier of ook bigrenaille brujon er was een dynastie van brujon van welke wij nog een woord zullen zeggen boulatruelle een wegwerker dien wij reeds gezien hebben
marius zond de dertig louisd'ors aan zijn tante terug met een eerbiedigen brief waarin hij schreef dat hij middelen van bestaan had en voortaan in al zijn behoeften voorzien kon op dat oogenblik had hij nog drie francs over
met een pet met breeden klep op waaruit lokken zeer wit haar te voorschijn kwamen marius werd door de fraaiheid van dit witte haar getroffen en beschouwde dien man die langzaam en als in smartelijke gedachten verdiept voortging
terwijl jondrette aldus schijnbaar verward sprak doch zonder dat dit iets aan de sluwe bezadigde uitdrukking van zijn gelaat ontnam sloeg marius de oogen op en zag op den achtergrond van het vertrek iemand dien hij nog niet gezien had
twaalfde hoofdstuk de in het volk besloten toekomst zelfs als man is het parijsche volk altijd straatjongen zoo men den jongen schildert schildert men de stad en daarom hebben wij den adelaar in de musch bestudeerd
een kring studenten had zich om hun tafel geschaard en men sprak over de zotternijen door den staat betaald welke in de sorbonne van den katheder worden voorgedragen vervolgens viel het gesprek op de gebreken en leemten der woordenboeken en taalkundige werken
hij had een flora over de omstreken van cauteretz geschreven met gekleurde platen een tamelijk goed werk waarvan hij de koperplaten bezat en dat hij zelf verkocht
marius spoedde zich in die richting aan den hoek van den boulevard gekomen zag hij de huurkoets weder die in snellen draf de straat mouffetard doorreed t rijtuig was reeds ver en geen middel het in te halen
daar zooals wij gezegd hebben is alles edel zuiver waardig eerlijk men kan er zich bedriegen t is waar en men bedriegt er zich maar de dwaling is er eerbiedwaardig wijl zij heldenmoed in zich sluit
en had sinds bijna zes maanden geen voet meer in de laan gezet eindelijk ging hij er op een fraaien zomermorgen weêr heen marius verheugde zich in het fraaie weder
maar zoo de onwetendheid onder het menschelijk deeg wordt gemengd maakt zij het zwart dit ongeneeslijk zwart vreet diep in den mensch en wordt in hem het kwaad derde hoofdstuk babet
terzelfder tijd hoorde marius beneden zich maar te dicht bij den wand om de sprekers te kunnen zien deze zacht gefluisterde samenspraak
kent de dieven spreekt gemeenzaam met publieke vrouwen kent de dieventaal zingt onzedelijke liedjes maar heeft niets kwaads in t hart want zijn ziel bezit een parel de onschuld
daar hij echter niemand kende en zijn kaartjes toch niet bij één portier kon afgeven stak hij ze in zijn zak een ander niet minder natuurlijk gevolg was dat naarmate hij zich meer tot zijn vader
was een kind der voorstad championnet die de mirakelen brutaliseerde kwam van de parijsche straat jong had hij in de portalen der kerken van st jan van beauvais en van saint etienne du mont kattenkwaad bedreven
zij stelden soms met zeldzame schranderheid een afbrekend liberalisme tegenover een behoudend zij zeiden genade voor het
er is niets meer ik was dwaas t is mijn schuld enz enz courfeyrac wien hij niets toevertrouwde dit was zoo zijn aard maar die bijna alles begreep
en in t diepst zijner ziel dacht dat het toch zeer onwaarschijnlijk was dat iemand wier witten hoed en zwart kleedje hij bewonderde geheel onverschillig zou zijn voor zijn glimmende broek en zijn nieuwen rok
een windtoren de openbare meening en voor de gemoniën heeft het t belachelijke zijn majo heet faraud handwerkgezel zijn transteverijn heet voorstedeling zijn
waarvoor zij zijn kamertje schoon hield en hem s ochtends een weinig warm water een versch ei en een halfstuiversbroodje bracht met dat ei en dat broodje ontbeet hij
den val der dynastieën af te kondigen met den stormmarsch europa te herscheppen bij de bedreiging te gevoelen dat men de hand op den knop van gods zwaard legt in één man hannibal
marius zette zijn weg voort het kwam hem niet onwaarschijnlijk voor dat de duistere woorden dezer achter den muur in de sneeuw zittende mannen wel eenigszins in verband konden staan met de afschuwelijke plannen van jondrette t kon de bewuste zaak zijn
het voorkomen van dien man was weinig minder wreed en geducht dan dat van jondrette de dog is soms niet minder gevaarlijk dan de wolf
de geslachten welke de scholen doorloopen die elkander opvolgen de lichtingen der jongelingschap dragen aan elkander deze soort van geestigheid over zij gaat quasi cuisores van de eene in de andere hand en blijft bijna immer dezelfde
zoo voor een misdaad armen noodig waren verstrekten zij die zij hadden voor alle helsche treurspelen een troep duivelachtige acteurs beschikbaar
hij legde een zijner forsche vuisten op den schouder der vrouw en de andere op het hoofd van den man de duimschroeven riep hij de politieagenten kwamen toeschieten en in weinige seconden was javerts bevel volbracht vrouw
grantaire die dronken was maakte een oorverdoovend geraas in den hoek dien hij had ingenomen hij zwetste en schreeuwde ik heb dorst stervelingen ik droom dat het heidelbergsche vat een beroerte heeft gekregen
de man kon zestig jaar oud zijn en scheen treurig en ernstig zijn geheele persoon toonde het forsche maar vermoeide voorkomen van een gepensioneerd krijgsman
dezen keer was hij zeer bleek ook had hij slechts een zeer onpleizierig gevoel hij verwijderde zich van de bank en het jonge meisje en terwijl hij met den rug naar haar gekeerd was verbeeldde hij zich dat zij naar hem keek t geen hem deed struikelen
t is een valstrik welke de onschuld argeloos spreidt en waarin zij onwillekeurig en zonder het te weten de harten vangt t is een maagd met den blik eener vrouw zeldzaam is t dat waar deze blik treft
op den dag zijner komst in de nieuwe woning was hij zeer vroolijk hij sloeg zelf de spijkers in den muur om er zijn prenten en herbariums aan te hangen en toen hij moeder plutarchus des avonds treurig zag klopte hij haar op den schouder terwijl hij glimlachend zeide
en zij slechts zelden eenige tevens schuwe en majestueuse woorden spraken aanschouwde de kleine marius ze met verschrikte oogen meenende dat hij geen vrouwen maar patriarchen en wijzen geen menschen maar spoken zag
en dan weer wanneer hij na een dag van bespiegeling des avonds langs den boulevard huiswaarts keerde en door de takken van het geboomte het
maar wie drommel volgt hij zeker een of ander jong dametje hij is verliefd maar ik zie niets op de straat dat op een dametje gelijkt zelfs geen vrouw
wel wie is er geen vijftiger misschien een paar melkmuilen voorts de abt letourneur hofprediker de abt
grantaire is onmogelijk maar grantaire's zelfbehagen werd toch niet geschokt teeder en strak aanschouwde hij alle vrouwen met een blik die scheen te zeggen zoo ik wilde en hij poogde zijn vrienden te doen gelooven dat hij algemeen gezocht werd
boek vii patron minette eerste hoofdstuk de mijnen en de mijnwerkers de menschelijke maatschappijen hebben wat men in de schouwburgen een onder het tooneel noemt
dien de heer leblanc niet scheen te kennen kende marius men herinnere zich wat deze naam voor hem was hij had dezen naam in het testament zijns vaders geschreven aan zijn hart gedragen
maar de stadssergeanten waken en het komt tot een zeer dramatischen toestand die eens tot een gedenkwaardigen broederlijken kreet aanleiding gaf
marius had inderdaad jondrette de straat mouffetard zien doorgaan en sloeg hem gade jondrette ging voor hem zonder te vermoeden dat reeds een blik op hem gevestigd was
schrijf het adres mejuffrouw fabre te uwen huize ik weet dat ge niet ver van hier woont dicht bij de kerk st jacques du
en dit deed hij hij had een broeder gehad die priester en dertig jaren rector der academie van poitiers geweest en op negen en zeventigjarigen ouderdom overleden was
zoo lavater dat gezicht had gezien zou hij er den gier gepaard aan den procureur in hebben gevonden den roofvogel en den chicaneur die wederzijds elkander leelijker maakten en aanvulden
men iemand ontvangt want even als er bij de nadering van koude verlies van warmtestof ontstaat is er vermindering van hoogachting bij de nadering van verachtelijke personen
zijn bang voor de vrouwen en de deerns lachen hen uit om hun bedelaarsmanieren op mijn woord van eer t is alsof zij als t op liefde aankomt
t was overigens nutteloos haar naar de woning der lieden die straks hier geweest waren te ondervragen t was blijkbaar dat zij die niet wist wijl de brief als fabantou onderteekend geadresseerd was aan den weldadigen heer der kerk van saint jacques du
op dit oogenblik geleek dit wezen een kind overigens vertoonde zich in dit verblijf geen het minste spoor van arbeid geen weefgetouw geen spinnewiel geenerlei werktuig in een hoek lag eenig verdacht ijzerwerk
droomende blik op marius t was het oude eeuwenheugende spel dat eva reeds op den eersten dag der schepping kende en iedere vrouw den eersten dag des levens kent haar mond antwoordde den een haar blik den ander
hij verstond haar met zijn oogen hij kon zich niet verbeelden dat het werkelijk dit goddelijke wezen was t welk hij te midden dezer afzichtelijke schepsels in dit afschuwlijk hol zag
wie heeft niet opgemerkt dat de grootste booswichten een gevoelige plek hebben dat monsters nog prikkelbaar zijn op dit woord bandiet sprong vrouw thénardier uit het bed greep
geheel het groote keizerrijk daagde voor hem op hij gevoelde als t ware dat er een zwellende vloed in hem steeg het kwam hem voor dat zijn vader hem als een schim voorbij zweefde en hem iets toefluisterde hij werd hoe langer hoe zonderlinger te moede
te bereiken maar toen de brug instortte kwam er een afgrond te voorschijn en bovenal gevoelde marius toen opwellingen van onbeschrijfelijke
jeugd en zachtheid doen op grijsaards de uitwerking van een zonneschijn zonder wind toen marius verzadigd was van militairen roem
hij nam dien met verrukking tot zich deze zakdoek was gemerkt u f marius kende niets van het schoone meisje noch haar familie noch haar naam noch haar woning deze twee letters waren het eerste wat hij van haar bezat
enjolras die tot hiertoe gezwegen had richtte nu het woord tot courfeyrac ge bedoelt de misdaad door de boete het woord misdaad overschreed alles wat marius die reeds door de plotselinge oproeping van waterloo bewogen was dulden kon
overigens hielden zij zich onverschillig en stil men gevoelde dat zij een misdaad pleegden evenals zij iedere andere bezigheid zouden verrichten bedaard zonder toorn en zonder medelijden zelfs met een zweem van verveling
vergeef me mijnheer dat ik u zoo even gestoord heb en u nogmaals storen moet ge zult mij wel zeer lastig vinden maar ik zal u verklaring geven
uit deze door oefening verkregen bekwaamheid zijn verscheidene wapenhelden voortgekomen zooals o a dragonders die tegelijk ruiters en infanteristen zijn
en daarvoor ook gehouden werd hij noemde dit een koninklijke vermaardheid en zij bezorgde hem ook zonderlinge voordeelen op zekeren dag bracht men hem in een oestermand een dik pasgeboren knaapje
ging voort kom terstond ik moet u noodzakelijk spreken de persoon die u dit briefje zal ter hand stellen heeft in last u tot mij te brengen ik wacht u kom onbevreesd de heer leblanc had geschreven
de hemel was zoo helder of de engelen hem des ochtends gereinigd hadden de musschen tjilpten in de kastanjeboomen marius had zijn gansche ziel voor de natuur geopend hij dacht aan niets hij leefde slechts en ademde
die waar zij geen orakel kunnen zijn hansworst worden mijnheer gillenormand had dien aard niet zijn heerschappij in de koningsgezinde kringen welke hij bezocht ontnam niets aan zijn eigenwaarde
intusschen was de oude vrouw welke hij aan den hoek der straat petit banquier had ontmoet hem nageloopen en schreeuwde en dreigde hem wat is dat wat is dat riep zij heer mijn god men trapt de deur in men vernielt het huis
het onderwerp is historisch en het stuk speelt in auvergne tijdens het keizerrijk ik geloof dat de stijl natuurlijk kernachtig en niet zonder verdienste is
marius verweet zich schier dat zijn inspanningen van mijmering en hartstocht hem tot hiertoe verhinderd hadden een blik op zijn buren te slaan
wat hebt ge te zeggen vr dat men tot andere middelen overgaat de heer leblanc zweeg te midden der stilte riep een ruwe stem in de gang deze gruwzame spotternij
en vertoont de daden in al hare leelijkheid vandaar dat onbeschrijfelijk verlangen naar het ideale leven de jonge rijkaard vindt honderden schitterende en zinnelijke vermaken wedrennen jachtpartijen honden
in verschillende opzichten bedroog hij zich nu weder op een andere wijze hij keurde alles goed soms kan men op weg naar de waarheid ook de dwaling ontmoeten