AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
daar zweeg njai peraq op en een oogenblik reden ze stil voort in het op de slappe veeren slingerende karretje tot zij weer zei het is zonde van het geld waarvoor ik zooveel jaren heb gewerkt
wie belet me gévédé hun mijn stok over de gemeene tronies te halen ik zei adam bram in zijn opgewondenheid had werkelijk den knoestigen koffiestok hoog opgeheven en een schrede gedaan in de richting van den mantri en den
doch over dat ééne brak hij zich in den trein voortdurend en vruchteloos het hoofd wie kon hem dien brief geschreven hebben hoe kon hij het ook weten wat wist hij van aboe bakar's leven in den laatsten tijd
zij hadden dan gemeend zei hij dat er voorloopig genoeg was gesproken en adam nu ook wel wijs was geworden zij hadden gemeend dat hij nu niet langer kon blijven zooals hij was en in dàt huis
zij kan u dienen tot een goed mohammedaan haar als vrouw verlangt behandel haar goed en het zal ons voordeel aanbrengen het was minah een pak van het hart zij zag op naar haar man met groote verwonderde oogen
den geweerloop aaiend en rakend aan den trekker aarzelend en eenigszins bang eerst maar telkens familiaarder met het heerlijke ding het geweer
die las het alles steeds met de grootste bewondering en vertelde het minah die na haar eerste kind geen verderen reproductieven aanleg ontwikkeld had zoodat het dààrbij scheen te zullen blijven
met een arme zondaarsgezicht liet hij de standjes langs zijn koude kleeren gaan het kind was niet dood men geloofde ten naasten bij aan de kalongs het viel betrekkelijk alles nog mee
silver knikte van ja nadenkend voor zich heen kijkend de kin steunend op de handpalm in gedachten voortwerkend aan zijn plannen het gaat niet zei ze het zou te veel kosten
zoo'n jongen dien ze altijd hadden bejegend als hun eigen kind schreef hun geen enkelen regel ze waren er boos om maar toen ze dien brief hadden gelezen zaten ze elkaar verslagen aan te zien mevrouw met tranen in de nog altijd mooie blauwe oogen
hij kwam wel wat vooruit maar heel heel langzaam elk jaar minstens doubleerend alsof het bij wijze van compensatie was zoo ontwikkelde hij physiek het ging niet dien grooten
het deed aboe bakar leed dat pa djalil met den dag minder vriendschappelijk werd wel ging hij nog s avonds met den oude over zaken spreken maar het vlotte niet zoo goed en djalil had allerlei aanmerkingen
enfin we hadden breed opgezet en ineens bom daar lag de boel tot overmaat van ramp waren we borg voor achttien mille en werden aangesproken
de controleur was er ook zijn njai stond huilend bij het bed waar de geneesheer het werk deed er waren nog een paar heeren van de plaats verlande ook met diens vrouw die hielp het gewonde kind zoo te houden
op de blokken in de wachthuisjes sloeg het elf uur toen zachtkens en gedruischloos de penghoeloe met vier van zijn trawanten in het huis van aboe bakar
je gelooft het niet het is toch zooals ik zeg laat je niks wijs maken zei adam het is zoo erg niet hoor de menschen zijn niet stapelgek het kost wel wat moeite maar veranderd wordt het toch
dat hij hem nooit aan aum boe akar eel raakte als hij het kon vermijden maar daarentegen kon hij met de grootste attentie naar t kind zitten kijken vele minuten achtereen hij zag het opgroeien onder zijn oogen hij zag het een levenskracht ontwikkelen z sterk als geen der andere
benauwende nevelatmosfeer van vervluchtigenden tabaksrook aan kleine tafeltjes tegen de witte welvende muren door aankomende schilders met schetsachtige teekeningetjes beklad de gasten de dampende sigaren onder de knevels uit
toen hij zich omkeerde de oogen duizelig van het helle glanzen week een baboe eerbiedig voor hem uit buigend voor den mooien toean saïd hij knikte goedig en zijn groote hand uitstekend naar een blond kindje dat bij haar was vroeg hij vindt njotje het pleizierig aan boord
die achteruit geweken waren naar een hoek toen adam zijn breede figuur schoof tusschen hen en zijn broer en vastberaden zijn
en het was heerlijk het uitzicht van de brug op de groote schitterend geïllumineerde zee maar na een plichtmatige betuiging van het verrassend schoone effectvolle gingen haar oogen onderzoekend over het voordek
maar de menschen gaven er de voorkeur aan in huis te zitten bij leelijk lamplicht wat heb je toch kranige kerels onder die arabieren zei onder het napraten een jong officier ook n bestuurslid
hij was het eens daarmee geheel eens en hij zette zich aan het pennen van het antwoord ernstig met een business gezicht en hij snauwde een bediende af die hem iets kwam vragen met een zie je niet dat ik zit te werken
zij vonden dat hij zich moest laten gelden dat hij meer zelfstandigheid aan den dag moest leggen wâ bliksem hij was geen kind en zij vloekten erg flink als vertoon van eigen groote zelfstandigheid
een lage bierkelder waarin een lang man niet rechtop kon gaan een warme broeiige temperatuur hoog door veel gasvlammen aan den wand een
het was een formeel congé dat john silver erg hinderde men had op de plaats niet de gewoonte hem zoo cavalièrement en uit de hoogte te bejegenen hij werd nogal ontzien om zijn geld en na dit gevalletje was iedereen tegen hem in t harnas
als voor de behandeling noodig was en tusschen de stilte in de schreeuwen van het kind als de pijn hevig stak t zal alles wel losloopen zei de dokter opkomend uit zijn voorover buigen maar het ééne oog is ze kwijt
zij hadden gemeend dat het welvoeglijk was als aum boe akar eel hij in het huis kwam van zijn schoonouders levende als een gewoon orang islam en zich kleedend naar
thuis vond hij tot zijn verwondering djalil bezig den boel te beredderen alsof het voor hemzelf was hij had een soort inventaris gemaakt van de meubelen
de herinnering deed hem bij zichzelf glimlachen hij moest daar meer van hebben en wel wist hij niet hoe dat aan te leggen eerst maar bij het wederzien van t vroolijke clubje bracht men hem dat wel aan t niet vlugge verstand
seperti monjet zei hij eindelijk zacht de meid was er verontwaardigd over zij vond het een mooi kind vrij wat flinker dan de andere vier scharminkels die op hem leeken
reeds kraaiden de hanen in de dessas der vallei hooguit den opkomenden dag tegemoet toen aboe bakar ontwaakte uit een langen slaap van eenige uren die hem niet had verkwikt
niemand had daar zoo'n sentiment voor als aboe bakar dat deed hem zoo'n genoegen die soort van grootheid dààr behoefde n mensch geen vreemde talen en geen wis of andere kunde's voor te leeren op de schoolbanken dààr had je maar voor naar mekka te gaan
waarom stuur je hem er niet heen vroeg zij hij dacht een oogenblik na ik wou hem graag meer laten leeren verwonderd keek ze op waarom is het niet genoeg de jongens schrijven mooi
met een ruk keerde zij zich op haar andere zijde in een geeuwtje als n zucht zei ze zacht orang gila en sliep weer rustig in
een oogenblik dacht bram na het ging niet aan haar terug te zenden naar het land waar ze vandaan kwam zelf haar in huis te nemen daarvan kon niets komen dailah zou weer teruggaan in haars vaders huis
de waarheid was dat hij niet alleen een dos à dos verhuurderij hield maar soms ook als spion in dienst was der politie en nu was deze er juist achter gekomen dat er iets heel leelijks broeide in de streek waar de
die in stilte staanden de koetsier bij zijn emmers om de gabah te ontvangen kokki bij haar kommen en bakjes voor rijst olie en boemboe een luie baboe tegen een deurpost die dachten allen éénzelfde gedachte
en deftig opwandelen veel hoogere wezens schenen dan de weinige europeanen in hun witte jasjes hier en daar met elkaar pratend in nonchalante houding
en het duurde heel lang vr de heilige man gereed was naar buiten kwam en zich eerbiedig liet begroeten ja hij had dien brief ontvangen
maar nog gaf hij het niet op t denkbeeld dat adam door die kerels beheerscht werd hinderde hem al te zeer hij ging weer terug geloof me zei hij het is zooals ik zeg iemand die als jij geen ervaring van inlanders heeft
de arabier had zijn handel naar elders verplaatst silver liet haar voor wat zij was dus als vrouw verwaarloosd deed zij dat ook haar zelve zij zag er nu leelijk en vervallen uit
het was mevrouw slaters die erbij zat of haar hart werd dichtgeknepen zoo'n benauwend gevoel kwam over haar dat moest adam silver zijn dat wist zij ineens zeker
bram in het testament als executeur aangewezen deed zooals vroeger zijn vader had gedaan met het beheer van het geld en het huishouden de andere broer ging naar de onderneming waar hij werkte
s avonds had haar javaansche minnaar het haar gebracht in een heel klein hoornen doosje hij kwam achter aan de pagger toen het donker was en zij had het van hem aangenomen en beloofd den inhoud s morgens te roeren door de koffie van haar man
twaalf jaren had hij die vrouw in huis altijd was ze rustig geweest gewillig onderworpen hij had haar als hij boos was allerlei leelijks naar het hoofd gegooid zonder dat ze aum boe akar eel ooit veel weerwerk gaf
of had althans de overtuiging dat als ze hem zag weer dat vreemde gevoel van strakheid en van niet te kunnen denken over haar komen zou
en nogmaals volgde de geheele serie scheldwoorden tegen arabieren en de vreeselijke bedreigingen die hij casu quo ten uitvoer zou brengen zij zou meende hij nu wel bang genoeg wezen
ik vind het zeer natuurlijk natuurlijk zeker u zult niet ontkennen dat u de hoofdoorzaak bent van het gebeurde wat deden de kwajongens eraan
over de mat net als iemand die figuren teekent in t zand en met het hoofd den loop der denkbeeldige lijnen volgend als in een
las onbewogen met zachte stem soerah xxxvi minah had de mat uitgewasschen en liet den vloer dweilen in de voorgalerij t leek wel vond ze of er een karbouw was geslacht het was geen halve maatregel geweest
en schudde het hoofd och hij mocht hem wel precies als iedereen omdat het zoo'n goeie aardige vent was ook had hij het indische geld zoo lief als een nederlander het slechts hebben kan maar de reputatie van zijn instituut was hem ng liever en hij zag heel goed in
ps maurits haar geld leende en altijd door bij haar in het krijt stond wel koopen moest zoo sneed het mes van twee kanten de moeder dacht daar ook zoo over het liep haar koud langs den rug bij het zien van het portret van dat bleeke meisje
het kwam maar zoo in mij op ging de andere voort maar het is toch nog het eenige als je het aboe bakar neen ik wil niet riep minah boos
en ik vader het kan zijn maar dat is niet hetzelfde u hebt haar kind een ongeluk bezorgd daarvoor zou ze u kunnen vermoorden
daar helpt niets aan men vond het verschrikkelijk de dokter ook heel onvriendelijk keek hij silver aan hoe is het mogelijk zei hij dat iemand zoo onverantwoordelijk onvoorzichtig kan zijn
john silver in t eerste oogenblik van schrikontwaken als verlamd rechtop in z'n bed kwam toen ze al het erf afliep
hoe is het mogelijk ik heb het geleerd nu lachten ze allen luid wat had zij daar een gekke vraag gedaan en wat gaf hij daar een leuk antwoord op nu die was goed pour savoir une chose riep een harer onder het lachen
de oude mandoer was bij den veekooper weer bovengekomen hij kon het niet aanzien dat er zoo op de inlandsche manier met den boel werd omgesprongen dààrvoor had hij te lang in een europeesche toko gewerkt
john silver zag het niet hij zag niets geheel bezig met zijn gedachten op het ééne punt hoe moest hij handelen nu hij zoo bedrogen was
mevrouw verlande hield zooveel van hem en zij schreef erover dat ze met haar man naar holland ging wel ze moesten dien vervloekeling dan maar meenemen
het sloeg bij dofglinsterende stukken en strepen in het woelige water der wijde bewegende vlakte achter ver boven de weiden donkerde de avond aan en staken de palmboomen ruischend op in een al somberder wordend halflicht
de klepglazen met bier voor hen tusschen de rijen in haastig heen en weer twee zwarte jans figuren de leeren geldtaschjes om het midden door de witte sloven
dat gun ik ze van harte zei hij eigenlijk ben ik blij dat ik het al verteld heb natuurlijk zou ik t nagelaten hebben had ik geweten dat jij je woord had gepasseerd nu is er niets meer aan te doen
de waarheid was dat zij hem uitlachte in haar hart wetende welk een druktemaker hij was en hoe bitter weinig er stak achter zijn praatjes
het kwam precies uit zooals bram het had voorspeld van een boedelscheiding wilde niemand hooren vrdat de moeilijkheid met adam uit den weg was
zeg josep kom eens naar voren onze broer ad aboe bakar viel de dus voorgestelde snel in de rede en toen zachtjes tegen bram heet hij werkelijk zoo
slotte kwamen al de gewelddadigheden die bram zich voorgenomen had te bedrijven tegen de dieven en moordenaars hierop neer dat hij eindigde met wat hij had moeten beginnen hij ging naar het europeesch bestuur en diende een aanklacht in
een jaloersch heer t had silver heelemaal zenuwachtig gemaakt hij greep boven n volle gendie schonk zich n groot glas water en dronk het achtereen uit maar kwaad bleef hij
het was stikdonker en aboe bakar kon slechts z zeker en met zulke flinke sekure stappen voortloopen omdat hij dien weg zoo goed kende
en de ambtenaren op het kantoor hadden hem geprezen geen sterveling was meer op de plaats van hen die er twaalf jaren vroeger waren niemand wist iets van de oude bij slot van rekening toch onbeduidende perkara
en een inlander maakt als hij wat geld heeft het liefst zoo gauw mogelijk op want anders is er toch altijd een andere inlander die het hem ontsteelt het zijn dieven en schurken geloof me lui en smerig bovendien
wat hèm t best beviel was de vrijheid de groote vrijheid van te gaan hoe en waar je wil en te doen op je eigen kamer wat je wil
goed zei hij je moet natuurlijk doen wat je wilt ik zal je zoon meenemen wat het mijne is kan ook het zijne wezen voor haar was dat een ware uitkomst zij was van den lastigen jongen kerel af van een moederschap dat haar oud maakte
waarom kwaad op wie wel op een van ons beiden ma maar niet op mij hij zal het niet weten bram zou jij zoo'n mal bleek mensch hier in huis willen zien
van ongelooflijke hoeveelheden snippen en wilde duiven gevallen door zijn moordend lood en men geloofde het wel niet zooals hij het zat op te snijden maar hield hem toch voor een jager
ik had het toch niet mogen aannemen troostte haar aboe bakar met islamitische onverbiddelijkheid de koran zegt dat er geen zegen is bij het geld van den woeker ik had het uwe niet willen hebben in mijn zaken zij zouden er door vernietigd zijn gelijk die van bram en de uwe zelf
daarom schudde hij t hoofd met een bedenkelijk gezicht ik geloof niet dat je erop mag rekenen waarom niet vroeg adam zeer verwonderd ja zie je dat weet ik niet die lui zijn zoo raar
het gaf toen hij zich zoo gemoedelijk erover uitliet aan bram een gevoel van meerderheid dat hem streelde hij die nooit in europa was geweest was toch veel pinterder en het verhoogde nog zijn sympathie voor den jongeren broer
maar als u bedoelt of hij door studie in de gelegenheid zal komen carrière te maken dan neen stellig niet daar verlande's jongens het heel goed maakten vond hij het verschrikkelijk
terwijl deze zich van dankbaarheid doordrongen voelde over de verklaarde vriendschap van den priester zat minah in de vrouwenvertrekken van hetzelfde huis heel onaangenaam gestemd zij had vrij veel verloren en stak in schulden
ik die zooveel en zoo verscheiden jongens onderhanden krijg heb over dien adam nagedacht weet u wat ik zou zeggen en
en de aanbeveling om toch vooral secure opgaven mee te zenden over zijn adam's financieelen toestand hij herinnerde zich hoe hij te goeder trouw had gebluft met dat millioen waaraan hij geloofde maar dat er niet was
zij waren gelijk aan de afgodendienaars boven wier hoofden en onder wier voeten een hel van vuur zal zijn op den dag der opstanding
in de duisternis op den divan glimlachte dailah als tegen haar eigen gedachten zij was niet bang meer een uur later stond in de door het onweer gezuiverde
het is ook wat ik wil niet nog liever steel ik het van hem vroeg een der vrouwen lachend dan vroeg ik het hem toch nog liever leen het van je aanbidder schertste de andere
niet meer te hebben dat voor hem èlken dag wederkeerend pijn in den buikachtig gevoel van een les overhoord te zullen worden die men niet kent van vragen te zullen hooren die men niet kan beantwoorden
hij had wel eens gelezen van menschen die met een kleinigheid begonnen en door hun energie fortuin hadden gemaakt maar dat hield hij voor fabeltjes hij had altijd geleefd in een atmosfeer van knapheid waarin hij dom werd genoemd omdat hij zoo moeilijk leeren kon
een der dames en de anderen die zich mee verveelden allen getrouwde dames vonden dat ook maar de vrouw van den majoor slaters de gouden kraag was er al wilde niet
wier hart zoo aan aardsche dingen was gehecht dat zij daardoor god andere goden ter zijde stelden het vuur zou hun woning zijn zij waren als de ongeloovigen die het vuur ontsteken en de oogen sluiten voor het licht
zou hij met z'n geld naar europa teruggaan in gedachten zag hij het strak gezicht van den ouden heer tiele met de kleine sleufoogjes voor zich uitstarend langs den grooten beenneus hij hoorde weer het categorisch verhoor
de minste europeaan neemt tegenover hen de houding aan van een meester zij moeten onderdanig zijn en zijn ze dat niet genoeg dan heet het meer als schande zoo onbeschoft ze zijn
bedaard vriendelijk en om direct door den zuren appel heen te bijten ontsloot hij maar dadelijk zijn geldkist met de drie sleutels de bankbiljetten en het geld werden eruit gehaald alles moest zei de penghoeloe zorgvuldig nageteld en opgeteekend worden
toen hij aankwam aan het doktershuis en met een vertoon van drukte en veel praatjes binnentrad werd hem eenvoudig door een stt het zwijgen opgelegd
hij was door aum boe akar eel drongen van het geloof dat men zonder veel geleerd te hebben door zichzelf tot niets kon komen dat dus alle pogingen die hij deed eenvoudig tot niets zouden leiden
is zwak hij is geloovig maar onwetend daarom zal hem wellicht vergeven worden dat hij zondigt tegen den koran gij hebt hem vermaand en uw plicht gedaan tracht geen macht over hem uit te oefenen zoo hij volhardt wend u van hem af
zoo heb ik ook gedacht al maakt hij hier dus een beetje pret dan kan dat geen kwaad hij is physiek zoo sterk als hij intellectueel zwak is en toch heeft hij een goed verstand geen vlug aum boe akar eel geen geoefend
en toen minah niets zei maar met booze oogen naar het slachtoffer zag dat bij haar neerhurkte en haar hand kuste ging aboe bakar voort met de zalving van een volleerd
een oogenblik hadden de andere dames geaarzeld maar de lust om haar zelfstandigheid te toonen hield de overhand lachend en fluisterend omdat ze een mooien arabier gingen zien die hollandsch sprak liepen ze de kajuittrap af en naar voren
kon ik anders wel zeker ik wist het immers daar kunnen ze nog plezier van hebben verlande lachte
voer hij woedend uit en het was of de krakende stem van john silver nog door de houten woning schetterde het is de schuld van dat vee waarmee je je ophoudt het
hoe was het in godsnaam mogelijk t leek wel een kind van drie maanden zoo groot en dik en dan die schrikkelijke haargroei op het hoofd vol pikzwart wollig dons doorgroeiend langs de oortjes tot op de blanke wangen
toen de tweede maan scheen op het graf van aboe bakar het stille plekje in het binnenland waar een groep kambodja's de doordringende geuren harer witte bloemen over de avia verspreidden toen reed zijn eenige zoon te batavia langs den molenvliet als koetsier op een
de assistent zegt dat het altijd wordt toegestaan in zoo'n geval welnu dan ben je gelijk gesteld met europeanen dat is net zoo goed
wel dat is mooi mooi niet mooi het kost veel geld soedahlah wat komt het erop aan hij zal wel knap worden denk ik hij heeft al n beetje lezen geleerd nu heelemaal uit zichzelven
er is over die perkara veel gesproken ja veel te veel mijn god kan ik het helpen ik ga hier zitten hier meneer riep silver op de leuning van z'n stoel slaande alsof dit nu juist zoo'n merkwaardige bijzonderheid was
en lang zat hij dichtbij haar neergehurkt op de mat zacht met haar sprekend haar oude hand in de zijne terwijl de inlandsche wederhelft van bram door allerlei joolgezichten tegen hem te trekken stil haar vreugde vertolkte over het nu in eigendom hebben van hun huisje
een goede menagère bleef zij het kon in een huis niet zuiniger en aum boe akar eel geregelder toegaan dan in dat van john silver en zij maakte ook geen onderscheid in de behandeling harer kinderen
hij betrok zijn kwartier een eenigszins ouderwetsch met second hand's goed gemeubelde kamer in een prettige buurt en bij vriendelijke menschen wier eenig doel al spoedig bleek hem lang te houden omdat er zoo goed voor hem werd betaald
hij ging t donker gangetje in naar achter en een kier makend in het gordijn vroeg hij zacht wat is er welk een weer ik ben zoo bang
en gevoeld toen ze dat van adam zag en ineens voor haar oogen een beeld oprees dat ze al lang was vergeten en zoo duidelijk dat zij ervan schrikte neen dat nooit
als ik wist hoe ik doen moest het is zoo moeilijk hij houdt onze boeken hoe krijgt men zulke zaken uit elkaar niet noodig
en nu ja zie je in het landelijke gaat het niet meer ik kan nu niet meer opzienertje gaan spelen als je zelf baas bent geweest ik zal zien dat ik hier een baantje vind
zij dacht daarbij niet aan haar man en zij schrikte toen ze er s middags met hem over sprekend hoorde dat hij het al in den loop van den dag als een extra pikant nieuwtje aan eenige oud gasten had verteld die dragen het den heelen haag door zuchtte zij
hij wou zijn zoon bij een europeesche familie in den kost doen want dàt was nu eenmaal zijn idée men moest hollandsch kunnen spreken en dat kon men niet leeren zooals het hoort dan in het huis van pur sang hollanders maar de families bij welke hij deed navragen hadden bezwaren
met een boozen blik keerde zij zich om en lei het kind in t bed terwijl silver de deur uitging verbluft door wat hij gezien had want met al zijn vroegere jaloerschheid had hij het nooit recht goed geloofd nu was het voor hem een uitgemaakte zaak
het spijt me dat het z loopt maar het is niet anders ge spreekt tegenwoordig altijd over den koran en ik weet er maar weinig van doch er staat toch ook in dat niemand twee meesters kan dienen
welk een man zei ze zacht in het maleisch bram glimlachend schudde het hoofd tegenover dit raadselachtig wezen dat daar zwaar sliep met een lange krachtige ademhaling hij had hem aldoor met verwondering aanschouwd
en daarvan moest hij nu afstand doen alleen ter wille van zoo'n smerigen hond van hadramaut hij kon niet schrijven
geen woord werd tusschen hen gewisseld dàt was al sedert lang niet het geval hij zou haar niet wegzenden zoolang hij zich niet over haar te beklagen had dat was alles wat hij nog voor haar gevoelde
hij zou hem ongetwijfeld over zijn eigen balustrade gezet hebben kom a zei hij ineens bedaard wees nu toch zoo gek niet om je door dat armzalige vee te laten meeslepen
daar schrok hij van voor een der verweerde spiegels in zijn voorgalerij bekeek hij door zijn bril aandachtig zijn gezicht en toen een van z'n jongens de oudste werkte al op de perken
het was avond en n mooi tropisch nachtgezicht op het onbegrensde zeevlak helder in het maanlicht vol schemerige effecten van licht en wisselend halfdonker
hoe echter zou het zijn als hij weer eens samen was met dat opgewonden gekkinnetje dat zoo verliefd op hem was en zijn huis had gehuurd hoe als hij bij pa djalil zat en die nam obat tegen de
achter den hoogen pagger gaan en hoorden hem baden aan den put minah luisterde aandachtig de wijze waarop hij blijkbaar zich baadde beviel haar niet zij hoorde hem er den naam van allah bij aanroepen en alles driemaal wat was er dan toch gebeurd
en dan het zou wel te laat zijn hij zou wel sterven daar was hij nu niet meer bang voor god doet immers sterven en herleven wie hem liefheeft moet zich verheugen in den dood in het uur dat god zijn ziel ontvangt om bij hem te worden verzameld
adam zei bram erg ontroerd haast snikkende maar njai peraq schudde het grijze hoofd ik weet van geen adam die is al lang dood er was een kind van mijn hart dat een groote saïd is geworden aboe bakar
en een groote pajoeng in de hand de eenoogige zuster met een slecht gemaakte japon aan waaronder de witte rok uitkwam en waarvan het split open stond en met een allergekst zwart stroohoedje op met n lange heen en weer waaiende enkele veer
doorzocht het huis de bijgebouwen en den tuin waar hij aan de vernieling van eenige mooie opkomende planten zag dat ze waren weggeloopen de handen boven de oogen keek hij over de weidevelden nergens zag hij het wit van hun baadjes
ja dat wist ze niet nou hij zou ze dan wel vinden die smeerlappen en zich opwindend in die richting haalde hij een rotan uit zijn kamer
en dus ook zichzelven op de proef moest stellen voor aboe bakar klonk het als een strafpredikatie schoon de toon gemoedelijk was zonder stemverheffing of intonatie langzaam gelijkmatig indringend
ik hoop dat het je hier bevalt ging aboe bakar voort hier in deze tampat wis en waarachtig bevalt het me goeie boel hier lekker wonen frisch en droog
gauw zoo gauw op hun lei haast net zoo gauw als een chinees met de balletjes maar hij glimlachte over haar domheid en schudde het hoofd
onder hen als broers en zusters dat aboe bakar hem nu hielp vond hij heel natuurlijk hij zou het immers ook gedaan hebben als de toestand andersom was geweest
het was of hij dien dag geen rust zou hebben van de vrouwen toen hij uitgestapt was en betaald had voor het weggetje door zijn kampong en nog altijd over zijn eigen zonden dacht kwamen een man en een meisje
de zachte warmte de lieve klank der stem de herinnering aan uren van genot alles en nog meer deden de begeerte in hem opvlammen
zoo niet bij mijn weten ben je er een kwijt ja en ik heb er overal vruchteloos naar gezocht ik had het herinner ik me s middags bekeken
van een bijzonderen aanleg bleek niets en lust tot studie ontbrak haast geheel alleen was hij goed van aard niet lastig of slecht van karakter vooral was hij gezond koorts en
achter den gouden bril afgepast in zijn bewegingen een dikke gouden horlogeketting bungelend op een wit piqué vest vreeselijk royaal maar altijd even deftig in het volle gevoel van zijn
laat hem denken dan wil hij haar trouwen bram lachte weer je wordt oud je bent zelf niet zoo pinter meer als vroeger allah toch ma hij is een indische jongen laat hem maar eerst n week of wat hier zijn dan is hij gewend en dan
het viel haar bitter tegen had die zooveel geld aan haar vader betaald om het genoegen haar cadeau te doen aan zijn vrouw die veel goedkooper een beter meisje als baboe krijgen kon
dien avond toen zich de aanval nog heviger dan den eersten keer had herhaald was aboe bakar zoo goed als stervende stil onbeweeglijk lag hij op het bed t hoofd terug schuin tegen het kussen
zeker was het en dat moest hem voldoende zijn en als goedkeurend knikkend tegen z'n eigen idée nam hij uit zijn soepelen rieten sigarenkoker een strootje en de lucifer hoog opvlammend bij de paar trekken weerkaatste hel in zijn glinsterende oogen
zij weigerde hardnekkig zij had nu al een gevoel alsof de idée zijner aanwezigheid op hetzelfde schip haar hypnotiseerde zij wist
verbeelding dat die broer niet knap en ook niet pinter was verheugde hem maar als hij dan het stille air van superioriteit zag dat adam zich niet kunstmatig gaf maar van nature had stond hij verbaasd
ik hoop het zei aboe bakar hij is altijd eerlijk en trouw geweest in onze zaken dan zal zijn belooning ook niet verloren raken ik vertrek met den eersten trein morgenochtend zal ik ginder een woning voor u zoeken
de priester zei een lang gebed met koranspreuken in het arabisch ertusschen die hij zelf niet verstond in het gesloten vertrek klonk de prevelende stem zacht en eentonig door het zitten op den grond kwam alles anders uit in het gele licht
is het dat daar heb ik iets over gelezen in het wetboekje van den ouden heer precies nou zie je je moet hollandsch spreken en schrijven dat doe je
het zijn fatsoenlijke lieden viel adam hem geërgerd in de rede fatsoenlijk gladakkers zijn het ja fatsoenlijk als de oude vrouw dien vader van minah niet geholpen had door hem geld te leenen was hij al meer dan eens in de gevangenis gedwaald waar hij beambte is
het liep dien avond alweêr af naar wensch over het ingekomen voorstel werd veel gepraat tot men het na ampele discussie eens werd over het pretje
de schaduwen der meubels teekenden dus gezien vreemde figuren op het grauwe matwerk het zag er alles droevig eentonig uit in kleur en licht maar rustig oneindig rustig om bij in te slapen
loop dan naar de hel schreeuwde bram woest keerde zich om en vloog naar achter om zijn vertoornd gemoed verder te koelen tegen njai peraq die hem liet uitrazen met een onverstoorbaar gezicht
hij had haar gestompt en geslagen zonder dat ze in al die jaren aan verzet had gedacht en nu er een ongeluk was gebeurd nu was ze
f de natuur speelde er niet meer mee f hij ilver begreep het niet hij beproefde een gesprek over zulke dingen met njai peraq maar die keek hem erg dom aan metterdaad volstrekt niet begrijpend wat hij bedoelde
toen gaande met haar langs de bijgebouwen terwijl ze scheldwoorden als t ware vallen liet uit haar mond hij kwaad een bezemstok greep dreigende haar te slaan vloog ze als razend de keuken in nam er een mes en kwam op hem af
adam zei hij dringend geloof me blijf hier ga niet naar boven ga niet naar dat vervloekte land ik heb een voorgevoel maar aboe bakar schudde het donker baardig hoofd gekroond met den grooten witten tulband
enfin zei hij met een zucht ik hoop er voor jou het beste van ik dank-je voor je goedheid en ik wensch je veel geluk eerbiedig groetend boog aboe bakar voor zijn blinde moeder
met dankbetuiging voor haar vriendelijkheid ten opzichte van den kleinen jongen of van adam dàt wisselde hij zoowat om en om in gewone omstandigheden
de rustigheid werd plotseling gestoord door heftig rumoer boven aan de trap gestommel en stokgetik op de steenen treden en tegen den muur een luidruchtig troepje opgewonden
en dan viel de postcommies in zijn ze gevaarlijk bij inlandsche vrouwen met hun praatjes en hun mooie kleêren en hun gescharrel in preciosa hebben ze al menigeen n koopje gegep
ik uitte liet bram verbluft den stok zakken en keek in het donker dreigend gezicht dat iets had van een boozen bulhond vond hij het leed geen twijfel of hij zou hem beletten die inlanders af te
uit den mond zijner vrienden klonk het hem als bezonken geleerdheid hij zou toch niet tot een universiteit toegelaten worden en promoveeren
dàt was ook al de schuld van die nieuwigheden opkoopers van nog te veld staand gewas scharrelden overal rond en nauwelijks was de padi van het veld of rrrt weg was het grootste deel vroeger was er voor een man als hij nog altijd wat te halen bij de bevolking tegenwoordig zat er geen wol meer aan
crediet wel als t ware ongelimiteerd juist dat korte briefje van john silver had zoo'n effect gemaakt samen met het geld
ter loops als het in de rede te pas kwam nu bleek het ermee ernst te zijn als met den dood die ook iedereen weet dat onvermijdelijk komen moet maar op wien niemand als hij komt ook maar in het minst is voorbereid
en dan je weet nora hoeveel ik van je hou nu hij zoo eenvoudig en oprecht van wal stak moest zij lachen ik geloof er niets van plaag me niet je weet het al lang ik wou vragen of je je met me wilt engageeren
de eenige malen dat de verlande's iets hoorden van hun vroegeren pleegzoon was uit de brieven van nora die nu en dan schreef eerst was het een brief vol
wij zijn slecht voor den heer god en wij leven niet gelijk de koran wil maar in de kleinste kampong is een plaats waar de mannen kunnen bidden en dikir en de kinderen hebben wat de ouders hebben en de ouders leven met de kinderen tot zij slapen gaan onder de kambodja
integendeel daar had hij een scherp oog voor als aum boe akar eel iets hem zelf betrof want nog meer dan van nora tiele die hij t hof wou maken en ten huwelijk vragen hield hij van zijn eigen persoonlijkheid
dan kon je misschien weer terugkomen naar hier maar daar had hij voor zichzelf geen de minste hoop op en hij wilde haar niet bedriegen
met wezenlijk medelijden tegenover dien volkomen zuiver hollandsch sprekenden en modern europeesch gekleeden jongen man het is een hoogst onaangenaam geval maar het is heusch niet anders
ik zie hem tegenwoordig maar zelden zei dailah landerig sta op ga baden kleed je aan en ga met me mee naar de passar drong minah aan
maar wij hebben toch nooit kaart gespeeld met minah van aboe bakar doe het dan als zij wil hij grinnikte trekkend aan zijn sik eeft een mensch een wil en wat zal een vrouw hebben
en de deelemankar wachtte nog kang zei hij zachtkens tegen den ouden metselaar dien hij had meegebracht we moeten nog wat wachten op den toean saïd ga maar mee naar den warong dan kunnen we een strootje rooken
bram lachte erom zoo gek vond hij haar uitval en stak terwijl hij zijn knokkelvingers luid en knappend liet kraken zijn magere beenen weer in de lucht ouwe sok zei hij in t hollandsch
wij weten dat de blanda's sterker zijn dan wij en prentah geven om te doen gelijk zij het willen de een z en wat later een ander weer heelemaal anders
hoezeer ze naar hem verlangde en zijn metterdaad verminderend gevoel voor haar werd telkens weer door die brieven opgewekt en gevoed dan had hij schrikkelijk het land om het zoek raken van haar portret dat alle navraag niet terecht had gebracht dan herinnerde hij zich
welke hij deelde met een ander passagier die daar nu zelf niet was tot zijn vreugde die nu waarschijnlijk boven stond afscheid nemend van ontroerde bloedverwanten zelf ontroerd bij het verlaten van z'n
in zijn ijver om de priesters te verontschuldigen speelde zijn geringe intelligentie hem een poets loh riep dailah zich oprichtend en zij beweerden dat zij nooit iets van hem ontvangen hadden
voor mij heel gewichtig ik ben geëngageerd met kapitein slaters zie je wel dat u ervan weet maar beste nora ik ben niet blind als wij bij elkaar zijn en twee wisselen met elkaar zulke lieve blikken als jullie
als er jongelui in gezelschap waren die hun beetje geleerdheid te luchten hingen zweeg hij maar en keek enkel met zijn goedige zwarte oogen naar de meisjes die dan toch nog meer naar hem keken
op het portaal klonk waar zij stond aum boe akar eel uit te cijferen wat adam haar moest betalen voor het bederven van karpetten tafelkleeden en gordijnen door wijn en andere vlekken
nu en als zij dan wil vraag het haar het is een verstrooiing laat zij de tweede vrouw ook meebrengen hier in huis vroegen beiden verbaasd
eerste hoofdstuk kennismaking met een onaangenaam mensch het parelgrijs van den jongen dag bij zwaar bedekte lucht gaf het indisch landschap een westersche tint er ontbrak iets aan
hij hield nu ook zijn eigen verzoek voor een ondoordachte handeling zich geruststellend met de redeneeringen van bram vertrouwend op wat hij wenschte en tegelijk zoo heel natuurlijk vond
toch vroeg zij opkijkend van haar naaiwerk over de dik in zilver gevatte brilleglazen wel de verlandes hebben adam meegenomen naar holland
dat ben ik niet protesteerde hij met ongewone levendigheid ik ben geen gemeene kerel dat ben je wel mijn huis uit het uwe zal ik ook verlaten
het is niet dat u moet verhuizen volstrekt niet u kunt blijven wonen zoolang u wilt het is enkel als er iets is over reparatie of zoo
aboe bakar had het dadelijk geroken het was cognac en begeerig stak hij zonder een woord te spreken de hand uit het glas ad fundum ledigend
aan het station was hij weer in een vergevensgezinde stemming geraakt maar toen hij een drietal rumoerige en dronken jongelui zag staan op het perron die een hoeraatje aanhieven bij adam's komst werd hij bleek ik wil je groeten en goede reis verder
om den hoek zijner nieuwe woning over het smalle omloopende pad kwam hem de penghoeloe verwelkomen hij stond ook even stil omkijkend naar den trein
daarmee ging verlande weer terug naar de vigilante die hem gebracht had en reed weg en in de wachtkamer hield de oude heer tiele zich schuil
dat was zijn liefhebberij zijn eenige dit vroegere stuk weide had hij herschapen in zoo'n mooien grooten hof de oppervlakkig waarneembare geschiedenis van elke plant kende hij
dan schoot ik me dood adam dacht erover na of althans hij scheen dat te doen in werkelijkheid zou hij nooit de hand durven slaan aan zichzelven omdat je dààr ook geen zin in hebt is er voor jou geen andere uitweg
dat zich al begon te teekenen op haar lief gezichtje in fijne scherpe trekjes die er nu door het huwelijk voor vele jaren van weggevaagd waren vergeten was de deftige en daarom dubbel pijnlijke beperktheid van middelen
hij haalde de breede schouders op reikte den inlander de vingertoppen en zei lachend ah gila behasa trada
toen daarin weer alles verdwenen was ging ze rillend of ze koorts had terug naar haar kamer en wachtte angstig met een voorgevoel van
alsof ze bang was dat hij van besluit veranderen zou bergde ze het portret haastig weg in de groote groen geverfde ijzeren trommel met roode banden waarin achter een chubb slot meer waardvolle dingen verborgen werden
d'un pendu het zou een hatelijkheid lijken laat het zij nora heeft geloof ik in t geheel niet van hem gehouden verleden week toen ze hier gewhist hebben zat ze met kapitein slaters aan een tafeltje en
het was mevrouw verlande zij zag er nog heel goed uit al was ze de veertig voorbij zoo goed geconserveerd zoo vlug en veerkrachtig
kan ik het helpen ik sliep niet ik hoorde die lieden spreek over hen met eerbied zei aboe bakar boos
hernam bram ook erg uit zijn humeur ik herhaal wat ik je jaren geleden al heb gezegd vroeg of laat zal je hun dupe worden
in de kamer zaten de penghoeloe en de mantri op den grond neergehurkt en de broeder van den mantri en een zoon van dien broeder en een zwager van dien zoon en de vader van dien zwager allen goedgeloovige mohammedanen
neen waarachtig niet maar da's niks ik zal het wel weer gauw in orde krijgen hou jij van bloemen bram zat op z'n hurken met vette aardkluitjes aan en een groote kromme schaar in z'n handen
hoe kan iets tegelijk niet en wel wezen het is genoeg om vrij te zijn als je wilt doe ik er wat bij dan behoeven wij nooit geld vooruit te vragen maar waarvoor eigenlijk wees niet ongeduldig saïd aboe bakar
nu lag alles in een heiïgen toon als in zondagsrust ver over de alluviale vlakte gingen de weidegronden door leidingen gedeeld in breede strooken
die hem vooruit kan helpen of zij moet trouwen met een inlandsch ambtenaar maar een ambtenaar moet het zijn dààr heeft zoo'n vent nu eenmaal zijn zinnen op gezet en hij gaat er niet af
dat aboe bakar niet weer begon over het geld hij wilde niets vragen dàt was de verkeerde weg dàt zou den patiënt wellicht wantrouwend maken en afschrikken
aboe bakar zag het zoo niet hij onderging alleen de stemming van het geheel en dat vond hij deed hem goed maakte hem zoo rustig en kalm
maar het had hem vond hij veel goed gedaan onder haar praten was het beeld der machtige tegenstelling afgeflauwd het had geen aum boe akar eel steun gevonden in een krachtigen eigen geest en was door de activiteit der werkelijkheid
het verhaal der reisgenooten maakte haar stil zij dacht er haast den heelen dag aan onwillekeurig naast haar vrees voor een ontmoeting kwam een geweldige nieuwsgierigheid om hem toch eens te zien zooals de anderen hem hadden beschreven
hij spreekt al in langen tijd niet meer fluisterde bram de dokter zegt dat hij nog dagen zoo kan liggen maar dat het ook ineens gedaan kan zijn
maar die ééne ja dat kon haast niemand wezen dan dat aardige levendige vrouwtje dat ze nu nog wel eens ontmoette op n partij in de societeit of in private gezelschap
zij zweeg en toen hij uitgeraasd had wees ze naar een doos op de tafel ik kan geen zaken doen en geen geld verdienen als ik met de menschen niet praten mag
aboe bakar had het een diepen indruk gemaakt ik begrijp niet hoe men doen moet zei hij toen ze het met vruchtboomen beschaduwde koele pad afliepen naar den zonnigen weg vol
niet eens sterk genoeg om er de overstaande rozen te ontblaren behoedzaam liep john silver tusschen de struiken door op het gelaat den grooten ernst van heel gewone menschen bij geringe bezigheden
hij de gezichten zag van zijn broer en zuster die hem verslagen aankeken njai peraq zette haar bril recht en stond op het is alles een vergissing zei ze
en om den lastigen ouden heer in het doen van boe akar verdere vragen zooveel mogelijk tegen te houden putte hij al de wijsheid uit die hij over dit onderwerp bij de verlande's had opgedaan
maar stond voor het huis verwonderd stil toen een deelemankar het erf opreed kom eens hier riep een heldere vrouwenstem tegen den bewaker
een hooge gil hevig uit boven alles de lucht vullend met schel geluid in echo's teruggeworpen door het gebergte deed aboe bakar opschrikken
in geschreven schrift weledelgeboren heer en vervolgens de mededeeling dat zekere weledelgeboren heer silver te s gravenhage debet was aan wegens aan zwedg geleverd als volgt
het ging goed een paar dagen zooals de penghoeloe had gecommandeerd maar het partijtje kwam waarop minah veel minder goed spelend dan haar partners die nog valsche kaarten gebruikten bovendien begon te verliezen alles wat zij ruilde kwam averechts uit
aan den wand floretten sabels en schermmaskers op de tafel en den schoorsteenmantel portretten van min of meer gekleede tingeltangelinnen
en als altijd bij zijn persoonlijke aangelegenheden praatte hij er s avonds over met zijn compagnon op het bankje voor diens huis ik ben bang dat ik te veel van haar zal houden zei aboe bakar men kan nooit te veel van een vrouw houden meende
silver er naar toe den wandelstok omkneld de groote arabier zag hem aan met rustigen glimlach en groette deftig buigend de doos toonend die hij in de hand hield de njonja kan ze niet voor mij verkoopen zei
van mij ik weet het niet met uw soort menschen houd ik geen omgang al vele jaren niet maar één heb ik ontmoet
dat ze toch altijd schrikte als ze een rijzigen arabier zag of een hadji en het was haar op een goeden dag of ze verstijfde van het hoofd tot de voeten toen aboe bakar haar erf opkwam in zijn kleurig gewaad groot en breed tusschen het bontgroen der rijen crotons door
zijn uiterlijk en zijn kalme fatsoenlijke manieren waren hun meegevallen een hunner vroeg gaat u in gouvernementsdienst naar indië
bram was op de varkensjacht njai peraq en haar dochter naar de pasar adam had het rijk in huis alleen met minah die ziek was zei ze en er lang zoo netjes en fleurig niet uitzag
nu lachte haar man luid en spottend hij een njo was nergens liever dan in europa hij kon zich maar niet begrijpen dat zoo'n pur sang hollandsche als zijne vrouw altijd zooveel goeds zei van indië
het verstand heb ik zei de mandoer met zekere plechtigheid dat komt er niet op aan ik heb het meer gedaan een fragment van wat hij in holland wel eens had gehoord in gesprek schoot aboe bakar door het hoofd verlande zei als hij van zaken
hij had het heel gauw weer uitsluitend tegen minah die allerlei kleine airtjes aannam en zich zooveel mogelijk aanstelde als een preutsch jong meisje dat t hof wordt gemaakt de vrouwen van den penghoeloe vonden het bespottelijk zij knepen elkaar in de dijen van pleizier over zoo'n
mocht allah hen vernietigen hij gaf zijn plan niet op een jaartje uitstel was geen afstel daarbij moest hij geld hebben en dat had hij niet
het is toch mooi zei aboe bakar hier ineens aum boe akar eel getroffen door iets wat hij altijd had gehouden voor de meest eenvoudige en alledaagsche zaak ter wereld de
een sombere muur van grillig dessin met opkomende en verdwijnende strepen invallend licht de breede kroonlijst van toppen in massale slingerlijnen als gesneden uit de blauwe lucht
maar er is toch veel van waar in elk geval ben jij haar lieveling en zij zou er voor sterven om jou hadji te zien worden mij hadji herhaalde adam wien dit gezichtspunt geheel vreemd was
een koele wind streek door de kampong en ruischte in de groote rafelige en gescheurde pisangblaren huiverend trok de mandoer zijn baadje over zijn naakte lichaam dichter aan in een klapperboom
maar zoo'n pak was haar te erg zij zou het ook niet hebben verdragen zij trachtte nu minah te troosten die vastbesloten scheen te blijven doorjammeren bij den put slaat hij wel meer vroeg ze
en altijd aan klimaat ziektetjes sukkelen wat n leven verbeel je dat hij john silver moest erom lachen
de eenparige hartelijkheid zijner broers en zuster trof adam hem stond voor het oogenblik de maatschappelijke kant niet zoo helder voor oogen als de financieele
ik ben een fatsoenlijke getrouwde vrouw en ik kan me niet z laten behandelen ik hield van hem en hij behandelt me als een hondenkind gelukkig schoof aboe bakar de gordijn op zij en kwam binnen hij had geluisterd en vreezend dat njai peraq handtastelijk zou worden
wind de penghoeloe in zwart met donkerrood de andere in blauw met wit gevoerd en afgezet vroeg aboe bakar wat hebt gij gedaan
het had herhaald sloeg hij met een harde klets de vlakke handen op de knieën en schoot in een luiden lach zooals t hem in jaren niet was overkomen met daar tusschen een herhaald
in het kamertje op het achtererf ging hij bij njai peraq zitten en stak een strootje op z'n magere beenen in de lucht wippend en kruiselings weer inhalend met groote lenigheid over elkaar tot ver achter het kniegewricht
hij maakt schulden dat draagt jassen ja van tachtig gulden dat drinkt fijnen wijn en rookt havanah sigaren dat speelt in holland den toean besar en mij sturen ze hier in indië de rekeningen om te betalen
hij die zooveel ophad met den koran hij dronk dagelijks den drank welke een gruwel was door satan uitgevonden en hij had de honderd zweepslagen op het overspel verdiend
stil weet je pa is zwaar ziek laat ons naar aum boe akar eel gaan naar het oudje ik wil het haar eerst zeggen ze zou anders schrikken
hij is een echte patser en bij het bestuur vertrouwen ze hem ook niet hij is een braaf godvreezend imam en als men kwaad van hem spreekt geloof ik dat men last ees nu niet gek hernam bram kwaadaardig ik zeg je dat hij een gemeene vent is
aboe bakar trok zijn hand terug er is niemand die mij bestolen heeft het is alles goed zooals het is vrouwen hebben daar geen verstand van maar zij hield vol zij hebben je bestolen ook past het een vrouw niet haar man te bespieden
maak ruzie scheld hem uit en de andere ook dan slaat hij o zoo slaat hij dan neen dat is iets anders wil ik
want er moest dikir worden het ijlen dat adam deed was het werk van den duivel het was de setan der christenen die hem betwistte aan den god van den islam maar hun stem zou krachtiger zijn dan die van den booze ze zouden hem overschreeuwen en z verjagen
njai peraq kwam nooit in zijn huis de zuster was getrouwd en de in het geheel niet adellijk uitziende boudrin de chatonville wilde nu hij een betrekking had van geen ondersteuning door den islamitischen zwager
het was schandelijk z luidde de algemeene opinie dat iemand er een huishoudster op nahield kon er nog door maar dat hij jaloersch op haar was kon er niet meê door
de zuster verbeterde de andere lachend en minah denkend aan wat ze zelf had gezegd lachte mee tegen wil en dank an je niet weg van aboe bakar hoe zou ik kunnen
beren bij de bank o zoo bij de bank maar pa was toch rijk ben je wel heelemaal dwaas jongen
over den rand zijner couchette en in het flauwe lichtschijnsel zag hij boven den rand der tegenoverliggende slaapplaats een bleek stuk gezicht met zweetdroppels erop akelig om te zien en zich eenigszins opheffend
ik heb het pas gekocht mag ik het zien ik zoek een huis toen de inlander terugkwam met den toekang batoe vond hij de voordeur gesloten zacht sloop hij naar achter maar daar was t zelfde
en netjes afgewerkt njai peraq en minah hadden eraan gewerkt met al de liefde die zij voor adam koesterden en de mantri spreidde het uit met welbehagen zoo senang vond hij het
en van verlangen om dien jongen eens te zien hem te hooren spreken en hem te bedienen dat laatste vooral terwijl john silver een nieuw strootje opstak zag hij dat ze ontroerd was dat er tranen stonden in haar oogen
in het eerst snapte john het niet hij zat eenigszins sufferig te kijken op die groote enkel vellen papier en las de reusachtige hoofden
twee dagen later lag de nu aboe bakar geworden adam silver doodziek achter de groezelige klamboe van het ledikant dat de mantri voor hem had gekocht op een vendutie en zooals het was in gebruik had gesteld
s avonds deed adam het rustig en kalm stelde hij een langen brief op waarin hij eenvoudig en juist de toedracht meedeelde van alles wat gebeurd was sedert hij in indië aankwam
vonden zij bewaarheid bij de orang selam vooral tegenover uit mekka terugkeerenden daar waren er die present waren geweest bij hun vertrek die hem herkenden en uitnoodigden
heel precies kan ik het niet zeggen om en bij de zestig wat n raar slag van volk toch dacht tiele die indische lui zoo'n jonge man wist niet eens hoe oud z'n eigen vader was