AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en ik zoû je eerder je eerder kunnen vermoorden dan dulden dat je afstand deed woest had oscar den prins bij de schouders genomen hem achteruit geduwd op een bank waarop hij zittende
de prinsen hadden bij graaf myxila de ministers ontmoet de crizis had onder de uiterlijke mondainiteit der soirée getrild als een dreigende huivering
de mare ging door het paleis de stad het land europa dat de hertog van xara zijne kamer hield om eene lichte ongesteldheid een eenvoudig zeer geruststellend bulletin werd door de geneesheeren uitgegeven
aan de villa's en fabrieken daar ginds zijn verlaten eene geheele stad ligt er leêg ontvlucht prins dutri verzekert draaiend met zijn paard dat hij buiten adem heeft gereden dat de dijk houden zal nadat hij met de prinsen gesproken heeft
smartelijk zijn de twijfelingen die mij rukken uit mijne overtuiging dan zegt satan dat ik mij die overtuiging wijs maak om mij te troosten in mijne verlatenheid en dat ik vroom ben geworden uit gemis aan bezigheid
toen hij later de orde van den kouseband had gekregen van de koningin van engeland en den zwarten adelaar van den duitschen keizer en het gulden vlies van de regentes van spanje
blijft het leven dan altijd het zelfde eeuwen door othomar was op den divan in-een gezakt zijne hand viel over den hond neèr die haar hartstochtelijk likte
een voor een smolten de roze wolkjes weg éen laatste wolk nog als met twee stralenvleugels van laatste zonneschichten flikkerde nog even op of ze wilde vliegen
ik ga er heen sprak othomar hij sponsde zich met den zakdoek het bloed van het oor en hield het dadelijk doorweekte batist er tegen aan
er waren drieduizend invitaties gedaan op het voorplein en in de aangrenzende hoofdstraten stonden de grenadiers
hij zette zich naast haar op een lagen stoel toen streek zij met de hand over zijn voorhoofd wat is er vroeg ze
als met scherpe nagels gekratst heeft vooral merkt ze dit niet omdat hij antwoordt verward goed
de deur aan het eind der kamer werd opengerukt de kamerdienaar kwam binnen ontsteld in zijne
maar waarvoor dan toch kerel voor iets in mezelven zie je herman ik ben zoo bang dat ik het niet vol zal kunnen houden dat ik op een oogenblik te zwak zal zijn dat ik het in éens niet meer zal kunnen doen en dan
een der abten secretaris van den kardinaal een jonge man met een rond roze gezicht en mollige witte handen lacht even nog al luid op
excellentie ze ziet hem aan met hare raadselachtige oogen ze heeft grooten lust in lachen uit te barsten om zijn kluchtig gezicht
en dat hem steeds in zoo hooge mate sympathiek gekenmerkt had hij was zeker oud voor zijne jonge jaren wie niet wist zoû hem meer dan zijne drie-en-twintig gegeven hebben nu hij om zijne wangen ook zijn kroesbaard nog staan liet
breed en sterk de handen op de dijen een beetje voorover gebogen de witte rezidentie nakijkend die voor zijne oogen achter weg werd getrokken door de schuine stralen van regen heen
groote blakende liefde van mijn leven voor hem die nu dood is zijne ziel ruste in vrede ik wil u niet verloochenen omdat gij geweest zijt mijn meest intense aardsche genot
waarom noemt u me krankzinnig papa kàn u het niet met me eens zijn dat berengar beter zoû zijn dan ik de wreede blikken van zijn vader doorpriemden othomar neen daarin ben je niet krankzinnig daarin heb je gelijk
zij wees hem op zijn eigen gevoel van menschelijke ziel maar toch hoe innig zoet deze uren waren hij voelde dat hij de zelfde bleef
meende hij het was een der historische vertrekken van castel vaza
ducardi en de anderen komen nog deze week hier aan het einde van de week eerst kopenhagen londen brussel berlijn en dan naar weenen
al is de burcht somber het is er helder van hunne sympathie maar laat mij u niet zoo poëtisch schrijven in deze dagen van nood waarin wij practisch moeten zijn
de therezia dijk de therezia dijk de dijk ligt als de zwarte rug van een groot lang dier even buiten de stad aan den linkeroever van den zanthos
herman haastte zich bij othomar de anderen volgden de prinsen maakten links en rechts eene hoofdbeweging als wilden zij groeten maar hunne oogen ontmoetten de strakke
het was nog niet geheel bewust dat uniek vorstelijke gevoel dat in hem wakker werd dat naïve hooge ingeboren vertrouwen op den enkelen druppel gouden bloed die in zijne aderen was en die hem zijne rechten gaf
geef me nu allebei een arm hier zij deden het zoo schijnbaar kalm langzaam langzaam aan alsof zij nieuwsgierigen waren die ook wilden kijken
de prinses de grootmeesteres de dames nijgen buiten vr is het plein nu gevuld met de menigte
vloek noch minachtend lachen werd meer gehoord maar ook geen gejuich geen leve dat zoet is aan het oor der vorsten en de gezichten van dat vage volk
de standjes en de staat van beleg maken haar ook zenuwachtig maar ik vind het wel aardig het is nu alles militair weet je
de hertogin staat langzaam op ze gaat door een deur die tot hare slaap en kleedkamers toegang geeft en blijft eenige oogenblikken weg daarna komt ze terug met beide handen tegen zich aangedrukt
toen werd er geklopt aan een kleine deur die deur zacht opengemaakt wie is daar vroeg hij verschrikt voelende den inbreuk op etiquette
ook op st ladislas wij hadden van den ronden toren een uitzicht over het omliggende land in het oosten niets dan water en water als een zee het hart werd mij dichtgeschroefd in de borst
in haren antieken schrijn van middeneeuwsch goud en kristal en kostbare steenen ruw geslepen of rond ze wordt gedragen onder een baldakijn
het was het mysterie hunner vorstelijkheid de reden dat zij vorsten waren de reden van hun recht zij had dat aanbiddelijk naïve geloof dat in hen gekroonde hoofden
als hij het helpen kon hij zoû immers nooit op ze laten schieten hij wond zich nu maar op was er in zijne ziel iets anders voor hen allen voor die millioenen
om den rechterpols droeg hij een smallen armband van dof goud deze brief kwam eerst sprak de keizerin lees eens voor thera de prinses nam het
na het korte diner trok de familie zich weêr terug in den salon der keizerin de uren sleepten zich voort de avond was geheel gevallen toen werd de aartsbisschop van lipara aangekondigd
maar wat zoû het kind denken van hèm othomar die al deze heerlijkheid vrijwillig weggaf zoû het hem
één vorst zwakkeling geheel door hovelingen geregeerd een roi fainéant onder wien het rijk ten prooi was geworden aan binnenlandsche verdeeldheid en buitenlandsche
als een prooi bleef hij hem omknellen in zijn greep van sterke handen maar ik zeg je ging de keizer voort ik zeg je
e h e b b e n en dat gevoel als loutere waarheid in je hart te weten o zie je ik aanbid hem ik aanbid hem nog en één woord van hem één woord
andro belde twee driemaal lang luidde hij door eindelijk verschenen een lakei en een kamerheer tegelijkertijd aan verschillende deuren
eeuwenoud en onveranderd de fakkeldans de ommegang der ministers die op vergulden handvatten lange brandende kaarsen dragen terwijl
dat u niet bij onze kroning kon tegenwoordig zijn en door uwe rheumatische koortsen te sigismundingen moest achterblijven maar waarom moet u lieve moeder die koortsen als een straf van god beschouwen
othomar bleef alleen lang breed met duistere einden strekte zich de zaal uit de maan was hooger gestegen scheen blanker spookte op de wapenrustingen
om wat zanti hier doet op dit oogenblik maar te niëeren othomar voelde echter geen lust den generaal toe te geven een jonge strijdlust borrelde in hem op maar generaal iemands weldaden te niëeren in deze tijden
pak niet te veel in andro sprak hij terwijl de kamerdienaar eerbiedig van voor een koffer oprees dat is maar ballast zoodra hij dit gezegd had wist hij eigenlijk niet waarom
zoo ze hem maar liefhadden maar zij moesten hem niet haten niet aanzien met zulke bloeddoorschoten oogen van haat niet zulke grove harige vingers slaan aan zijn hals hem niet willen vermoorden
dat wij gaan zoû ik zoo gaarne een antwoord van u ontvangen hebben en weten hoe herman mijn verzoek opneemt ik weet dat hij veel van mij houdt
nauwlijks ook van den staat van beleg der rezidentie slechts een enkel woord nu en dan herinnert er aan maar voor het meerendeel schijnt men dat alles te vergeten
over de vele malen dat de publieke opinie hen had uitgehuwelijkt telkens weêr met anderen soms waren het zelfs voor henzelve verrassingen geweest die zij vonden in de nieuwsbladen en waarover zij jolig pleizier hadden gemaakt
dit zelfde leed betuigen door middel van brieven aan ons de keizer van oostenrijk en de aartshertog albrecht
en ik ben het toch laf ik ben bang altijd bang ze weten het niet de dokters omdat ik het hun nooit zeg maar ik ben het altijd
met kleine vleiende intonaties van goedkeuring en hoogschatting voor zijn doorzicht en praktischen blik hij mag niet l'étoffe hebben voor een groot
de kardinaal aan wiens zijden de prinsen gezeten zijn is lang mager met een fijn ascetisch gezicht en de staalblauwe oogen van een dweper zijne stem komt diep uit zijn keel als een orakel
het aanbieden van brood en zout door de domheeren van het kapittel van st ladislas zij had het geslikt hun brood en hun zout en de rit door de stad die vlagde
toen sloeg hij een kruis o god geef me kracht bad hij in ontzetting
en zal maar niet eens spreken van zijne keizerlijke hoogheid zanti zag othomar aan vergeef me sprak hij ik sprak zoo om uw bestwil uw oogen zijn als die van mijn dochter daarom sprak ik zoo
en waarom zoû ik dan keizer zijn en hij niets meer dan de opperbevelhebber van mijn leger of mijn vloot
de gebombeerde borst van een gymnast de besliste levendigheid van beweging eener vitale natuur meer dan genoeg verstand in zijn groote grijze oogen met de zwarte pupil
na vier uur sporen novi in het gouvernement van xara de trein staat stil de prinsen hun gevolg stappen uit
xardi haalde de schouders op zijne oogen werden vochtig om ingeboren liefde eeuwen oud voor zijne vorsten sterft sprak hij dof
hij knikte van ja prins herman kwam na een oogenblik binnen je bent altijd welkom herman sprak othomar en zijne stem klonk ondanks hemzelven koud
hem op te staan laat in den middag na zijne douche kleedde hij zich kalm aan in zijne lanciersuniform een krip om de mouw
de quaestie liep als altijd over de grondwetherziening die de constitutioneelen begeerden de autoritairen op de hand van den keizer niet
zwaar vielen de centenaren hem op zijne borst drukte zijn onmacht hem met een wereld van niet te lenigen ellende en ontroostbare smart op de schouders als naar den grond toe
de jonge aartshertogin verscheen niet aan het lunch zij sliep
en waarom ben ik dan krankzinnig omdat ik om die reden afstand wil doen ten behoeve van hem omdat dat niet gebeuren kan
de keizer de ellebogen op de tafel de handen onder de kin had hem aangehoord staarde hem aan met zijne kleine toegeknepen oogen
met ook zeer bizondere talenten heel europa had op dit oogenblik de oogen op hen gevestigd want hun huwelijk zoû niet alleen zijn eene vorstelijke verbintenis van staatsbelang maar ook een band leggen van innige harmonie
iets ernstigs overkomen zoû in het kasteel alleen bij haar ze voelde in eens dat liparië's toekomst aan den steun harer armen was toevertrouwd
de zaal is groot somber met zwakken schijn van kaarsen nauwlijks verlicht het zilver glimt dof op de oude zwart eikenhouten dressoiren de fresco's aan den muur heilige tafereelen zijn nauwlijks te onderscheiden
met een brekend hart nam hij afscheid van haar vaarwel vaarwel het was gedaan zijne hooge carrière zijn leven zijn alles hij vroeg haar om vergeving hij wist dat hij te zwak was
den degen dien onze vader mij gaf is dan ook wat kleiner dan die van de andere ridders maar het gevest is nog al mooi en schittert van kostbare steenen
een demi mondaine uit parijs of weenen die in het oosten was gestrand en er fortuin had gemaakt in den harem van een grooten syriër
hoe treurig het is dat men niet kan blijven treuren al wil men omdat het leven niet wil niets dan die asch in hare ziel en die brieven portretten zij sluit ze weêr weg en kijkt naar de juweelen nu
wat hielp het of de liberale bladen schreeuwden van geknoei en pressie buiten en binnen de stad lag het leger
maar de teedere omhelzing van othomars moeder verzachtte valérie en zij vond hare tranen terug nauwlijks wisselden zij eenige woorden en toch voelden zij hare wederzijdsche sympathiën tot elkaâr gaan
ja sprak othomar zijns ondanks hoe zal uwe hoogheid dat doen vroeg de professor de prins antwoordde niet
zwaarder dan een paard en niet zoo groot peinsde berengar met gloeiende wangen het hoofd gebogen op de borst slepend keerde othomar naar zijne kamer terug
sloeg alleen vale schaduwen neêr over de blankheid harer paleizen over de breedte harer pleinen en straten
langzaam gingen zij door de zaal heen ik heb u iets belangrijks te zeggen fluisterde hij in een stem van
toen de hertogin eindelijk lang turende uit een venster der westelijke galerij de prinsen en hun gevolg op den verren weg klein zag aandraven kon zij zich niet inhouden ging zij hun
de hertogin ging de meisjes volgden haar hoogrood met kloppende harten zij gingen door eene galerij lieten de slepen vallen aan de deur der audientiezaal
en emblemata bestikt stijfzwaar satijnbrokaat groote witte fluweelen pofmouwen doffen aan hare schouders op
ik sloeg mijn handen uit zonder te weten wat en als ik niet volbracht was ik er wanhopig om hij hield in eens op zag schichtig naar zijn vader
het souper begon men soupeerde in eene groote zaal uit iedere tafel rees een palmboom en de zaal was er een woud van palmen door
oud geworden vroeg de hertogin ik vond haar nog zeer jong den laatsten keer dat ik haar zag ze haatte lady danbury die lang mager en spits van trekken was en iets had van een gracieuzen adder
en onder wiens militaire vuist de blanke rezidentie als een geranselde slavin krom heeft gekropen tijdens den staat van beleg
en tot zich te trekken maar hij heeft toch eigenschappen waarom men hem zeer zoû kunnen beminnen zoo men ze wist zoo hij ze uit liet komen niet waar u houdt toch ook van hem
hun gevolg was verwonderd om die glinsterende blijmoedigheid van den kroonprins wien zij toch altijd eenige melancholie waren blijven aanzien
mijn aangebeden kroonprins vervangen hebben maar het is niet waar het is niet waar en ik ben er zoo blij om dat ze mij niet kennen en het niet weten
zij had ze samen genoodigd maar meer deed ze niet misschien lette zij stil op hoe zij waren met elkaâr en schreef ze hiervan een enkel woord aan hare zuster maar zij hield zich geheel buiten de mazen
het domste wat je doen kan je geld opmaken in parijs ik vind parijs een afgesleten boel trouwens hoe kan dat anders een republiek
een jong snorretje tintte zijn bovenlip als met een streep oost-indische inkt hij droeg het hoofd wat voorover op de borst
in othomar rees eene hooge bewondering voor zijn vader hij had hem niet lief met de teederheid de vertrouwelijkheid bijna nog kinderlijke aanhankelijkheid waarmeê hij de keizerin liefhad
drie lange zwarte mantels te koopen met drie zwarte hoeden sloeg zich een mantel om sloeg ze de snikkende markiezinnetjes om ik durf niet mama snikte eleonore uit de hertogin was beslist
en ik kan niets ik kan niets ik kan niets ik zal moeten regeeren ik zal het niet kunnen mama wat ben ik
schreef hij zoo kon zij zich voorstellen dat hij ooit z tot haar spreken zoû hij zoû haar niet ongelukkig willen maken door haar lief te hebben tegen den wil harer ouders harer keizerlijke familie
hoorde je vroeg christofel bleek die aan spooklegenden van de zee dacht een zeemeeuw zeker zei othomar maar luisterde toch de kreet klonk weêr daar zie je niets wees
hij ook weende niet maar alleen zijne eigene kalmte verwonderde hem niet de hare zij bleef maar een oogenblik toen ging zij terug als met werktuigelijke passen
dit of dat wat was het goede het ware het goed ware voor hun rijk dit of dat
god stamelde zei eindelijk zij rukte den brief open uit de enveloppe verscheurde hem half in hare drift en las met krankzinnige oogen sofie en wanda zagen haar ontzet aan
ik wil dat niet om de wereld geen getuige te maken van de ontaarding van ons geslacht ik wil niet dat ze ziet hoe ellendig het verzwakt is in jou
als alles maar met zachtheid kon gebeuren die aanslag op othomar en de ontploffing tijdens het laatste bal hebben mij ook zoo ziek gemaakt
de toasten dankte hij alleen met eene heffing van het glas met een glimlach het trof hen allen dat hij er zeer slecht uitzag vermagerd met holle oogen krijtwit in zijn wit en gouden uniform
zij liet het rijke huwelijk schitteren voor zijne oogen hij knipte ze bleef haar glimlachend aanzien maar help me dan ook ging ze voort met een lichte dreiging
zien hare oogen nu weêr naar de herten de zonneschijn drijft als vloeiend goud over het park tusschen haar en het stille landschap rijzen doorzichtig
maar de charme van hare schoonheid zagen maar weinigen in het publiek kreeg die schoonheid iets straks als van een
de koning was reeds meermalen in europa geweest de syrische adjudanten waren ook deftig kalm een beetje stijf zich vormend naar westelijke zeden
ik wensch ze daarom zelve niet te hooren sire excellentie ik verzoek u nog eens volg mij ga dan brulde de keizer dol uit ga dan allebei laat me dan ook alleen laàt me ook alleen
nu bij deze gelegenheid dan bij gene neen neen hij had ze niet redevoeringen want wat moesten ze dan toch uitdrukken
maar dan is hij het ik sprak van middag met een troep boeren ze vertelden me van de nieuwe barakken die een nieuw landeigenaar uit de buurt had laten opslaan maar ze spraken dialect
hoogheid niet eerder in elkaâr is gevallen is zeker te danken aan een buitengewone zelfbeheersching die mij aan den prins zelven onbewust schijnt te zijn en een buitengewoon plichtbesef
de oude prinses zag hem zoetsappig glimlachend aan ze wist nooit of haar broêr zoo iets meende of niet ze schudde haar deftig hoofd langzaam heen en weêr neen lieber siegfried dat kunnen wij niet meer doen
wat bezit ik er voor talenten voor hij haalde radeloos zijne schouders op met eene zenuwachtige siddering die ze schokte
de kolonel richtte zijne breede figuur op zag om zich heen den revolver nog schuin geheven dreigend in de vuist het volk staarde bewoog zich niet verwezen door de plotselinge werkelijkheid vr hen
ze iets benijdenswaardigs was een kracht die taaier was dan spierkracht hij zag om zich heen zijn oog viel op het portret van de keizerin op zijne schrijftafel
het andere voor hem neêrkroop als eene slavin en aan zijne voeten brak in nederigheid voor haar aanstaanden heerscher verbaasde hem eerst sleepte hem in sommige wanhoopsbuien meê
daarbij had hij niet veel tijd tot peinzen iedere dag bracht zijne eigenaardige plichten meê nauwlijks éen enkel uur eenzame rust kon hij zich maken
het flikkerde maar door hem heen en dan weg weg was het verflikkerd ver en vreemd was het hem dat hij daar zat in den salon zijner moeder
zeide zij en ze hield den adjudant in eens staande klemde zijn arm zag hem vol met hare natte oogen aan
ik herhaal op dit oogenblik apprecieeren hetgeen hij doet en ons moet tegenhouden zijn barakken te bezoeken terwijl we in vaza komen om alles omtrent de overstroomingen op te nemen
de vorsten stappen op het balkon de hoeden zwaaien naar hen op het geschreeuw bulkt met eén luidruchtig vulgairen keelgalm naar boven en echoot door de open deuren tegen het verguld plafond en de zuilen der witte zaal aan
en japan hoe curieus ik hoû anders niet van jagen maar met jou begreep ik het en voelde ik de emotie er van ik zal onze tijgerjacht nooit vergeten die oogen van dat beest
met de duiven die nestelen in de renaissance arabesken van het kantwerk zijner spitsen reeds vaal wit op wat blauw wordende lucht
trots dat de hertog van xara daar half flauw op haren schouder lag en plotselinge passie waarin veel moederlijkheid en medelijden mengden zich samen tot een vreemd gevoel in hare ziel zij streek hem zacht het haar weg
hij vermoedde dit om hunne nederige wijze van zijn tegenover hem den kroonprins toen hij ze allen had aangesproken
het donderend schot van het fort driemaal herhaald en het krachtig aanruischen van eene naderende zwarte die als een zee was suiste het maar in zijne ooren
othomar nog vroolijk vanaf dien middag schertsende met thera en de hofdames de geheele zaal turende nu de gordijn gevallen was ten laatste male naar hen allen in ééne schittering van luxe en licht
wel den eersten keer toen wij voorbijkwamen maar niet den tweeden keer we speelden krijgertje en toen we voor de tweede maal voorbij hem liepen prezenteerde hij niet
ziet u eens hier kolonel von fest hier heb ik van middag getoerd met mevrouw de hertogin en hier hier geloof ik woont zanti wist u dat de heeren keken op zagen naar het punt dat de kroonprins aanwees verwonderden zich
in het warme zomerweder heerschte er eene gemoedelijkheid eene zachte vroolijkheid langs den weg ademde de weg met zijne villa's waar de menschen in groepen zaten eene vriendelijkheid uit
de glorie van den beroemden tenor met zijn te modernen kop zijn voor oorlog onware prachtkleedij zijne buigingen en geglimlach voor de ware wereld daar
en juicht het nu maar ook zelve weêr gelukkig om zijn gejuich met romaansche buigzaamheid en zuidelijke
zijn geen barakken schuren werkplaatsen ook tijdelijke woningen het wordt hier een nederzetting zoo god het wil om eenvoudig te leven in den arbeid
dat hij zijne moeder niet genoeg lief had met niet genoeg overtuiging dan zag hij haar aan zag haar glimlachen ried onder haren glimlach dien nerveuzen angst die haar nooit meer los zoû laten
dan trok hij het ventje met een stil medelijden naar zich toe maar voelde met pleizier het harde vleesch van zijne flinke ledemaatjes hoorde met genot naar zijne korte doorhakkende
de kijkende menigte achter de grenadiers zag nieuwsgierig naar het even schitterende der mooie dames door de glazen der equipages heen die van de hertogin van yemena was het allerlaatst
maar hij had zich zoo weten te beheerschen dat niemand zijn vader niet zijne moeder niet de kroonprinses zelfs niet iets merkte van deze zielezwijming die hem ijskoud in zijne korte eenzaamheden achterliet
het was vooral professor barzia geweest die verbonden aan othomar en hem iederen dag zelve behandelend dit zelfvertrouwen gewekt had door zijne woorden komende uit menschenkennis en monarchale liefde beiden
die liepen zacht en gelijk gerold naar de verte weg als strak gespannen eindeen eindeloos uitgemeten fluweel weg naar eene violette verschietverte
en naast haar stond hoog een groote oude man vreemd in een ruime grauwe kiel een grijze reus met zwaren baard en sombere oogen
of naar de berengar kazerne die der huzaren hier vroeg hij onderzocht hij inspecteerde hij
het is misschien niet goed lang zoo te droomen maar het rust zoo uit het rust zoo uit ik zal het nooit vergeten nooit
langzaam gaan de oogen der hertogin van het eene naar het andere vergelijkt ze de beeltenissen een treurigen glimlach om haren mond weemoed in hare oogen
een gloed kwam over zijne wangen wist zij van alexa ik heb wel gedacht dat ik iemand lief heb gehad bekende hij
nu weet ik het niet meer waarom heusch niet psychologie dus dat komt van al dat gevoel jullie zijn beiden heel dwaas aan psychologie te doen als je verliefd bent is heel
mama vraagt me bij haar te komen zei prinses sofie in het engelsch terwijl ze opstond wanda schenk jij thee kinderen zullen jullie naar boven gaan om je te kleeden
van altara tot lycilië toe is ééne watervlakte waar dorpen waren drijven nu de ruines van bruggen en huizen boomen opeenstapelingen van daken dood
toch zoû kunnen de tweehonderd anderen zoû pogen te verdeelen over eene tijdlengte van vier of vijf jaar
othomars eene hand steunde op zijne dij de andere op den kraaghals van den colley die den kop op zijn knie had gelegd voorover gebogen bleef hij zitten
zij beschouwden die groote bals als noodzakelijke corvées de kleinere bals echter der keizerin werden altijd als allerliefste feesten gewaardeerd
zij waren gezeten de keizer de keizerin en hunne vier kinderen langzaam kwam de aartsbisschop binnen met zijne priesters en koorknapen toen knielden de vorsten op kussens voor hunne zetels neêr
maar ik geloof toch niet dat het bepaald liefde was ik geloof nu dat ik het element niet in me heb met heel mijn ziel op te gaan in een gevoel voor een enkele andere ziel
geen genoeg liefde om te zeggen ik ben als jullie allen en niets meer ik wil niets meer bezitten dan jullie allen want ik wil geen overvloed als jij honger lijdt
ze schitterden vol uniformen vorstelijke genoodigden die naar st ladislas of het oude paleis gebracht werden men zag er russische duitsche engelsche oostenrijksche gothlandsche uniformen
wanneer ze niet komt als uw vader regeert zal ze komen als u regeert of uw zoon maar komen zal ze en daarom heb ik medelijden met u want u zal geen genoeg liefde hebben voor uw volk
graaf myxila knikte zijn hoofd langzaam goedkeurend de keizer en graaf marcella konden othomars denkbeeld niet dadelijk aanhangen halsstarrig als ze doordrijven wilden de legerwet
hier hoogheid de colley kwam luidruchtig binnen zette de groote pooten op het veldbed schudde om te kwispelstaarten het achterlijf woest heen en weêr toen in eens ging hij kalm liggen voor het bed
instinctmatig tegenover den prins om hem sympathiek te zijn nam ze dien zelfden eenvoud aan die hare natuur was ze werd er jaren jonger om de brutale chic van de mode flatteerde haar veel minder
nog half in hare armen de kleur welde onder zijne wangen terug hunne oogen dronken elkaâr in hij voelde het onbekende voor hem openwijken zich ingewijd worden in de wereld van kennis
angstige oogen van vrouwen keken er strak schuin door zonder bewegen in de couloirs op de groote monumentale trap van het opera gebouw verdrong men zich vocht men om er door te komen
ik voelde dat zij allen zoo op mij neêrkeken en dat is geen prettig gevoel als je de held van den dag bent maar ik ben natuurlijk ook de jongste ridder dus mag ik wel wat kleiner zijn
bij een der open ramen die op het park zagen zij droeg een zeer eenvoudigen gladden donkeren japon het trof hem hoe jong zij er uitzag en hij dacht er aan dat zij jonger was dan de hertogin
de kleine prins had koorts er waren nooit zoovele zieken als in dezen tijd beweerden de doktoren en eene melancholie bleef hangen in de ruimten van het imperiaal over de geheele stad
een aanstaande vorst moest toch met éen enkelen blik kunnen zien en in eens misschien alleen m zijne wensch naar menschekennis kwam het in hem op dat ze zich verborg
uit de bootjes die al heel ver waren wuifden de jonge e ids aargang prinsen nog eens prinsesje elizabeth poogde zelfs iets te roepen
ik meende dat het goed zoû zijn uwe hoogheid te vrijwaren tegen mogelijke mogelijke onaangenaamheden vooral omdat uwe hoogheid wenschte wenschte dat het perron voor het publiek toegankelijk zoû zijn
hevige charges der huzaren op de dringende menigte waren othomar tegen geweest hij had ze met wanhoop en smart vernomen en toch geweten dat met zachtheid niets ware verkregen
zoû zij ook nooit éen oogenblik kunnen twijfelen aan hun goddelijk recht van heerschers wat men ook dacht of schreef of anders wilde zij hàdden recht hiervan was zij zeker
alle smart was heilig en harmonisch bracht nader tot het hooge einde dat weêr begin zoû zijn en nooit iets anders dan harmonie
uitstekend excellentie zij lacht nog even en knikt daarna dat hij kan gaan de kok zichtbaar verlicht buigt en verdwijnt
er van schijnt juist voor een vacantie maand zeker bewoond door eene groote familie drukte van stemmen gonst naar buiten kinderen rennen elkaâr aan het strand na een klein meisje bonst in haar vaart tegen den jongen man aan
de hond zag hem aan heftig kwispelstaartend in eens sprong hij op likte hem in het gezicht en waarom djalo moet de eene mensch den andere altijd verdriet doen waarom moeten vorsten hun volk verdriet doen
er waren belangrijke werkstakingen uitgebroken in de oostelijke kwikzilvermijnen aan de andere zijde der giganten hij herinnerde zich eens een tocht aldaar
alleen zijne aanwezigheid reeds gaf haar dit gevoel gevoel van troost en van kracht in maanden had zij het gemist
hij de keizerin op zoû zoeken die hem reeds wachtte sloot hij den sleutel weg in zijne schrijftafel langzaam een schaduw over zijn voorhoofd ging hij daarna pas voor pas de lange galerijen door naar de appartementen der keizerin
opende droomerig de oogen en soesde weêr in zijn kop op de knie onder othomars hand een onweêrstaanbare moêheid kroop othomars ledematen op als verdronken zij in eene weeke modder
omdat gezelve gelouterd waart door de aanraking van het heilige dat in vorstelijkheid is o ge waart de laatste zonde maar ge waart reeds reiner dan de vorige
in deze dagen legde hij den eersten steen van een groot huis der armen tot welker stichting de erfenis van een schatrijken kinderloozen hertog een der oudste geslachten van liparië dat uitstierf millioenen had bijgedragen
want hij kende haar niet toen zij vroeger aan het hof geweest was was hij een jongen geweest van vijftien jaar streng militair opgevoed weinig bij de keizerin en nooit op de feesten van het hof hij had toen de hertogin nooit gezien
zoodra de keizerin en de kroonprins de ridderzaal verlaten hadden traden vier ridders van st ladislas den blauwen mantel om binnen zij namen hunne plaats in
de deur werd geopend de lakei wachtte stijf recht met een strakken blik die voor zich uit zag in de schemering der portière
maar leed in stille stilte zooals een vorstenkind lijden moet met kalme oogen en een glimlach toen het diner gedaan was nam koningin olga othomars arm kom even meê sprak ze
ronder opende hij zijne brandende oogen op hunne stijve gesleepmantelde of geharnaste figuren die van de acht vakken der wanden naar hem toe schenen aan te stappen om hem in hun midden te stikken
om mij heen zie ik mijn land zie ik mijn volk ik wil dat het het volk van mijn hart van mijne ziel worde geheel en al
ik dacht niet aan mijzelven die toch zoû dood gaan ik dacht alleen aan berengar ik zag dat hij meer vorst was dan ik
nu maar kerel we zullen het nog wel eens over doen neen je doet iets nooit over wat gedaan is is gedaan niets komt terug geen oogenblik het is later altijd wat anders
de stadspolitie zoû voldoende zijn geweest om wat te dicht bij dringen tegen te houden ik was bang voor voor onaangenaamheden hoogheid
ik heb ons vergeleken papa wij zijn broêrs wij zijn beiden uw zonen wie van ons gelooft u dat het meeste heeft van u en van onze voorvaderen
en hoe ongaarne ik oscar verliet het moest het was juist in dien moeilijken tijd lipara in staat van beleg maar oscar wilde het en ik ben gegaan o wat ik toen geleden heb
toen keken zij weêr strak vergeleken de toiletten van andere dames bij de hare dutri fluisterde de hertogin hoe gaat het met den prins altijd hetzelfde fluisterde de adjudant terug vreeslijke melancholie
othomar met zijne drie nornen zooals zij schertsten een drukke taalwarrel ging om de tantes spraken duitsch en schreeuwden om zich te doen verstaan iets over de kalmte van de zee aan de arme ooren der koffieschenkende gravin
maar waarom valérie antwoordde othomar eenvoudig ik heb niets gedaan dan je een eind teruggeroeid er was geen gevaar
ik dacht dat hij in het zuiden woonde in thracyna meende de jonge graaf van thesbia othomar vertelde wat de hertogin hem gezegd had zanti riep herman balthazar zanti
ik was niet wel ik voelde me moê toen echter ontmoetten hare oogen die van de keizerin en zag zij hoe deze niet eischte
olga want als een vrouw van onze wereld zich zo slecht kan beheerschen op een ceremonieel oogenblik voor hare vorstin moet hare ziel wel zeer geschokt geweest zijn gelooft u dit ook niet met mij
die hem dwingt zich te bemoeien met nietsjes en woorden ieder oogenblik een teêr gevoel van vreugde kwam over hem
hoe het ook zij ik voelde in den trein groote treurigheid dat terwijl ze daar toch waren om mij te zien weggaan ze mij niet schenen lief te hebben
het vermeldde nieuwe rampen weêr nieuwe dorpen weggespoeld steden geteisterd door de gezwollene en overvloeiende rivieren na een maand e ids aargang van regen die als een zondvloed was geweest
ooit zullen weten of zoo ze wisten gelooven dat ik ze zoo lief had lief had als of er bloed van mij in hen was
hij nam er een op om hun treurig stilzwijgen te vullen en opende het het eerste wat hij zag was hunne eigene portretten
op dit oogenblik klonk er een jong gegons van stemmen als van losgelaten vogels uit het park door de open ramen heen
ik kan maar niet genezen van mijn filozofie maar ik hoop nu dat ze mij zal leeren sterken in plaats van mij te ontzenuwen omdat ze nu uit een geheel ander principe voortvloeit
verpletterd de wanhoop in de oogen verliet de markies het imperiaal op het voorplein kruiste zijn rijtuig dat van den hertog van mena doni luitenant-generaal der huzaren
aan beide zijden van de katafalk en zij bleven er roerloos staan in den kaarsenglans starende voor zich uit wakende in den rouwnacht over het keizerlijke lijkje waarover nu de blauwte van de maan viel
de kroonprins is niet met den keizer meêgekomen professor barzia heeft het hem verboden omdat hij meende dat de groote jachten waarmeê de hertog zijne majesteit verstrooien wil
de oude kroningsstad de tweede van het rijk stad van geleerdheid en traditie somber monument der middeneeuwen grauw steekt ze af tegen het blanke lipara
de prins trad met zijne beide handen toegestoken naar de keizerin zij was opgestaan evenals hélène
iederen dag vertoonde zich de keizer en aan zijne zijde de hertog van ena oni e keizer verzocht het oude ministerie te blijven maar ontsloeg de niet volstrekt autoritaire ministers
de man zag hem angstig aan wat scheelt uwe hoogheid ik weet het niet andro een beetje moê waar is
dweep niet en hoû je standpunt hoog cijfer jezelven niet te veel weg want zulke abnegatie duurt niet en herneemt toeh weêr later oude rechten
othomar greep die en vervolgde hij met de groote loyaliteit die ondanks zijne tirannieke hoogheid het fond van zijne ziel was laat geen rancune bij je blijven over
hij was er vooral gelukkig om om den algemeenen regel waartoe hij er om besloot dat een mensch meestal beter is dieper denkt edeler voelt dan hij schijnen laat in de iederen daagsche banaliteit van het leven
ik begrijp niet dat er van die malle vrouwen zijn die altijd zoo iets moeten hebben en dan het maakt zoo gauw oud
zoo gauw al zoo gauw al z kort zoû haar keizerlijke roman duren zij had wel geweten dat zoo het einde zoû kunnen zijn want zij wist hem te rein om haar te laten naast eene jonge gemalin
en naast zijne dankbaarheid voelt hij zijne désilluzie liefde is dit liefde hij voelt niets in zijne ziel is niets nieuws gekomen hij ziet hoe heerlijk mooi de hertogin is in haar ivoorkleurig
de locomotief floot krijschte verscheurde de nauwe vochtatmosfeer onder den koepel de trein verliet het station reed den vroegen morgen in
een aureool van delicate reinheid scheen om hare tenger lange gestalte te trillen als een atmosfeer van licht en gaf haar eene hoogheid die niet om andere vrouwen scheen
ik zoû het ook uit mezelven niet gevraagd hebben als tante er niet over gesproken had wat vindt je othomar zag herman aan zijne koele stem mishaagde othomar
apprecieer dat apprecieer de omstandigheden reis naar de hoven van europa die in aanmerking komen zie uit je oogen doe je keuze er zijn lieve prinsessen van engeland
de menigte school onder een brokkelend dak van parapluies als onder natte zwarte sterren te zamen vulde de nauwe straten der oude stad
zij had zich ook al zoo een einde voorgesteld over een jaar twee jaar misschien zij zich terugtrekkende en ze had zich voorgesteld dat ze het doen zoû zonder
nog eens dat gij u hierin niet naar ons verlangen gedragen hebt doet ons veel verdriet wij zien er in zekere neiging tot een burgerlijke overgevoeligheid
een diepe weemoed om het leven vlijmde door hare ziel nog meerdere harer herinneringen schenen weg te stuiven als asch
een lach vol wanhoop de kracht missende hem te kussen en zij ging steeds snikkende hij bleef alleen en stond op midden in de kamer bleef othomar staan strak zagen zijne oogen op den colley
als zijne hoogheid de volgende maand trouwt is het hare dood de keizerin bleef stijfrecht zitten maar zij was zeer bleek geworden rilde sloot de oogen of het haar duizelde zijn dood herhaalde de keizer
weet dit natuurlijk uit de couranten tweemaal per dag schrijft hij mij ik heb hem dit gevraagd opdat ik geheel op de hoogte blijve van zijn gemoedstoestand die rampzaligheid van den moord op zijn vader
ook de priesters langzaam vertrokken den vier ridders die door anderen verangen zouden worden zeide de kroonprins zijn verlangen een oogenblik alleen te willen blijven ook zij gingen
legenden ook onwaarheid waarvan de traditie niet meer beschermen zoû ze schenen hem spoken vijanden
beginnen zich te vullen spoedig volgt de tweedecortège de dignitarissen voorop met de insignieën
of zijn vader langzamerhand was die dreiging van verplichtingen zoo zwaar geworden en nu nu waren het de centenaren
de kroonprins maakt zich bepaald populair een aardige jongen valt ze hem in de rede ik had hem in langen tijd niet gezien
er om steeds duidelijker en duidelijker ommelijnen in zijne verbeelding en gevoelde hij op éen oogenblik zoo geheel zijne vroegere nerveuze zwakte over hem heen komen dat hij onder een voorwendsel professor barzia uit
op de kleine schrijftafel der hertogin japansch verlakt met parelmoêren landschappen ingelegd en ivoren ooievaren vond hij een stuk papier een potlood en hij schreef
toen in het paleis was het othomar opgevallen hoe zij er uitzag als een voortgejaagd dier met schichtige oogen
zonder dien verder te erkennen om zijne keizerlijke naïviteit zijne jongensstem zijne jongensoogen zijn handdruk het eenige dat hij haar gegeven had en het was in haar een zeer vreemd trotsche wellust
na de zeer vermoeiende reis in het noorden is de prins dadelijk gekomen in emoties van staatsgewicht lipara was destijds in staat van beleg en daarna in de drukte van een feesttijd toen de syrische vorsten hier waren
othomar kwam nader hij ging voorbij den keizer hij knielde neêr aan het bed een glimlach lichtte over berengars gezichtje
de aanslag op othomar was op castel vaza reeds bekend vor de prinsen terug waren
was een zuidelijke humor zonder kwaadmeenen en alleen maar goedlachs of schaterend van pleizier omdat de lipariërs nog nooit zoo een grappige koningin gezien hadden
spreekt van rust en nog eens rust mijn god ik zeg u de prins héeft gerust maanden lang maanden lang rust ik ooit zoo lang
uren bleef hij er stil zwaarmoedig zitten in de zelfde houding als gewoonlijk verscheen hij niet aan het diner en at nauwlijks van wat andro hem diende
dat de grootste ramp zoowel zijne zwarte schaduw als zijn helderen lichtkant heeft want nooit o nooit voelde ik zo sterk en innig door mijne wanhoop heen liefde voor ons volk
de russische grootvorst troonopvolger de hertog van sparta en de prins van napels de ridders van st ladislas de officieren van de garde van den troon
beval hij met een blik rondom zich de kamerheer andro de lakei volgden zijn bevel de professor was een groote oude man zwaar gebouwd en sterk
van den zanthos drenken meer het oosten het is moeilijk hier onafgebroken door te blijven denken aan die ontzettende ramp van water en aan den toestand van lipara
maar het was een drukke tijd ieder oogenblik was met plichten en bezigheid gevuld en zij hadden geen tijd om met elkaâr te spreken en elkaâr te leeren kennen
in het graniet uitgehouwen waar in een bootenhuis de roei en zeilbooten gemeerd lagen zij koos zich een lange smalle giek en haakte die van de ijzeren ketting los met handigheid zette zij zich
ik voel het toch om al de ellende die er is onder ons volk het lagere het laagste vooral als ze allemaal gelukkig waren en overvloed hadden had ik het niet te voelen waarom is er dan iets moois aan
en valérie heeft een groot verdriet gehad het kan niet anders of zij moet er nu nog zeer onder lijden
een flinke moeder hoe verstandig kwijtte zij zich niet van hare moeilijke taak vorstenkinderen op te voeden zij was in haar land meer bemind dan zijne moeder
maar schooner misschien nog is zij in dit effen toilet van zwart fluweel en venetiaansche kant haren prachtigen boezem wit met het grein van carrarisch laag ontbloot
die moeder was zeker een favorite van twijfelachtig adellijke herkomst maar wat zij precies geweest was wist niemand
het is misschien beter maar niet het vermoeit ook dat pozeeren niet waar ja soms een beetje
toen hij zich in een spiegel zag verwonderde het hem hoe hij leek op zijne moeder hoe hij nu ging met hare zelfde machinale pas barzia vergunde hem naar den salon der keizerin te gaan hij vond er haar
bij berengars dood kwam nù geheel haar gemis haar verdriet hare rampzaligheid hare wanhoop over elizabeth heen en voelde zij dat zij dien keizer
en de beraadslaging eindigde dat het voorstel van den hertog van xara in overweging zoû genomen worden toen myxila en marcella gegaan waren vroeg de keizer den prins nog een oogenblik te blijven
angstig roerloos met hunne uitgeknipte bladeren waartusschen eene dofgroene schemering zeefde op de gazons
met moeite draagt ze een zichtbaar zwaar kistje en zet het op de tafel voor den divan het kistje is van oud gedreven zilver
bezwaren had de keizer trots zijn voorkeur tegen de oostenrijksche verbintenis intusschen niet e ids aargang isschien rieden othomar en valérie iets van deze bedoeling
ja dan dan ziet u jonge man zooveel liefde zal u nooit voor uw volk hebben om te doen dat alles
gaat de eindelooze en eindelooze stoet terug de stad door den burchtweg op en de villa's aldaar zien nu ook valérie en juichen haar toe zonder
hij wees een lange vlak die deinde over het water aan othomar schudde van neen neen dat kan niet zei hij dat is een
het jonge meisje hoorde niet de hertogin kwam nader valérie herhaalde ze zoû ik je even kunnen spreken alleen de aartshertogin hief haar bleek gezichtje op ze scheen niet te hooren niet te begrijpen
die eensklaps bewust te moeten troosten was kalm geworden en kalm op hem neêrzag nemende hun majesteitsleven op hare schouders
als op zijn morgenrit aan de kaden ze vielen als fijne nevels op elkaâr in zijn verbeelden en vormden zijn weemoed
het vale lijkhoofd achterover het is een vrouw herman ziet othomars lippen trillen nu varen zij door een straat verlaten hooge huizen eener arme voorstad dit gedeelte is reeds dagen overstroomd
sloot de oogen en wierp het hoofd achterover zijne hand viel slap op den kop van den colley hij antwoordde niet meer en zijne lippen waren vast op elkaâr
een onbekende moreele drijveer die hijzelve in zijn weinig complexen eenvoud zeker miste maar vol verwondering voelde in zijn zoon
de stad wemelde reeds den vroegen morgen van het uit de omstreken toegestroomde volk dat zich gonzend drong in de nauwere straten
ook uitstekend om te zomerschitteren zoo vlak in de nabijheid van het koninklijk kasteel maar de gothlandsche familie bewaakte ook zorgvuldig de vrijheid van haar
ik zal het zelf doen zij schrikte zenuwachtig uit hare radeloosheid op o god neen othomar neen
eene half europeesche half egyptische danseuze uit een danshuis van caïro of alexandrië wat ook hare gelukkige dochter de koningin van syrië vertoonde onloochenbaar eene mengeling van bloed
wil ik je zeggen dat onze geëerbiedigde vader en keizer mij van morgen om mijn elfden verjaardag tot ridder van st ladislas geslagen heeft
telkens voorbij de open deuren telkens dan ook slaat zij een blik naar de groep onder de lamp gebogen hoofden en vingers die met een potlood wijzen
dat hij geheel op de hoogte was hij meende dat voor zoover hij kon nagaan uit de verslagen der commissie uit de stemming in het huis der standen het on e ids aargang vast zoû staan dat de tweehonderd millioen geweigerd zouden worden
maar de schade schijnt een put die niet te dempen is zooals u mij meldt is de gift van onze syrische vrienden waarlijk
de forten versterkt het eskader in de haven toen het keizerlijk besluit dat het huis der standen eenvoudig zoû worden ontbonden hoe ze geschreeuwd hadden na de afkondiging van dat besluit in couranten en op straat
de geheele stad trots haar marmer dreunt van den hoefslag der paarden op het vierkant plaveisel tusschen de voorhoede en de eindelooze achterhoede schemeren de galakoetsen met hare schitterende
en moet een vorst gaan uitrusten als hij verloofd is waarlijk professor dat is de hygiene te ver gedreven
kruisvaarders keizerin xaveria goudgeharnast te paard voor altara's muren stervende vallend achterover getroffen door een turksche pijl
dat ook geheel spontaan in zijne hoogheid is het zijn hooge kwaliteiten sire in een aanstaand heerscher der keizerin was een lichte blos over de wangen gegaan
zich te herinneren dat zij reeds vr de groote overstroomingen in het noorden zulke afmattingen en duizelingen soms gevoelde
en daarom ook heb ik ze hier lief misschien heel eenvoudig en kinderachtig wel omdat ze mij toonen lief te hebben
de markies voelde dat er met de ongenade van den keizer op zekere oogenblikken niet te spotten viel de keizer deelde hem zelve op staanden voet zijn ontslag mede en zeide dat hij gaan kon
othomar lag op een divan van tijgervellen voor zijne schrijftafel hij was vermagerd hol stonden zijne oogen zijn teint was mat
eindelijk wordt de express van altara geseind zij glijdt binnen staat stil uit den keizerlijken coupé
en het maakte een onoverkomelijk treurigen indruk de keizerin niet te zien naast den keizer in hare delicate fijn vorstelijke majesteit
de heerscherskracht die hij had uitgeoefend rees zijne majesteit voor othomars oogen hooger als met de gestalte van een halfgod zichzelven voelde hij daar klein mensch bij als hij dacht wat zoû ik gedaan hebben
en sprak de oogen onafgewend in hare groote stille zwarte passieblikken zijn gezicht nog van verrassing strak
gekke wezens zijn jullie toch allemaal nu goed ik beloof het je maar laten we nu naar binnen gaan want de geographische studiën schijnen afgeloopen
mijn zoet afscheid dat nog iets geheims van mij binden zoû aan u en zoo kan ik niet nalaten eindelijk na veel slingering van gedachte u deze bladen die ik slechts voor mijzelvehad vol geschreven te zenden
maar wel den zoon van een dwingeland die op zijne beurt eens dwingen zoû hij voelde dat al noemde zanti zich den apostel van den vrede
en laat zich hoog op weêr blazen door den wind die frisch aanwappert over het water een jonge man en een jong meisje loopen aan het strand ze praten glimlachen zien elkander aan
neen neen je moet doen wat de doktoren zeggen en niet tegenstribbelen en wat krijg ik dan de
het was of de bliksem was ingeslagen want door de open ramen dadelijk na hoorde men van een der achterzijvleugels van het paleis een ratelenden warrelval van steenen
von fest haalde zijn schouders op laat hem generaal de prins is jong hij wil weten en zien dat bewijst voor hem maar de keizer zal het nooit goed vinden kolonel donderde de generaal met een vloek
ik dacht dat ik het zelf zoû zijn die sterven zoû daarom papa zag ik misschien niet in dat het monsterachtig van mij was waartoe ik besloten had
zijne hand had werktuigelijk gefrommeld aan papieren die vlak bij hem lagen op een vergulde spiegelconsole tusschen twee der raambogen het waren eenige geïllustreerde tijdschriften zeker door een kamerheer vergeten
en de trots der hertogelijke familie was dat ieder liparisch keizer minstens één nacht hun gast geweest was aan ieder meubel ieder ornament aan het vergulde bekken
een der doktoren stond er kompressen te weeken in een kom met ijs nieuw ijs werd juist door een kamerdienaar in een emmer aangebracht
snikte hij mijn volk mijn volk aargang p het voorplein van het imperiaal reden op dit oogenblik de laatste rijtuigen weg
de keizerin bleek lijdende zich ophoudende ondanks alles zat met de prinses thera naast hem de keizer wisselde korte woorden met de twee andere doktoren over wier trekken eene strakke hopeloosheid lag
daar dan striemde zijne stem en zijne drift scheen ziedend rond te wolken in zijn verward brein rood te bliksemen uit zijn bloeddoorschoten oogen
en bewegend tot in diepte toe zij aanbad hem om zijne jonge hoogheid die zoo genadig aannam haar zoen
grijze tours en een zwart kanten kapsel ze droegen krakende moiré japonnen van ouderwetschen snit nu en dan wisselden ze een snel vinnig woord met eene plotseling kakelende beweging van hare fijne
hijzelve was kalm geworden maar had iets mats over geheel zijn wezen met eene vreemde stem van matheid zelfs had hij von fest toegeklonken hij volgde nu hun raad op trok zich terug
eene onmetelijke wanhoop van machteloosheid en medelijden verdrinkt zijne ziel de burgemeester schudt van neen het plein ligt lager dan de buitenwijken hoogheid
en zich begevend naar zijne schrijftafel getroffen werd door een stuk bordpapier met groote zwarte opgeplakte letters dat op den grond lag bij het raam