AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
maar toen de gewone wijze zijner wandeling hem ten tweeden male bij de bank bracht en hij haar nauwkeuriger had beschouwd herkende hij haar in zes maanden was het meisje jongedochter geworden dat was alles niets is meer gewoon dan dit verschijnsel
geen eerzucht wordt ten minste niet hier op aarde volkomen vervuld er is geen aardsch paradijs meer in onzen tijd de jongere zuster was met den man harer droomen getrouwd maar stierf de oudste was niet getrouwd
geen iemand ontsloeg om haar te begrijpen men hielp elkander in verwondering men deelde elkander het licht mede dat men bezat methuzalem onderrichtte
om te zien of marius hen zou volgen marius begreep hier niets van en beging deze fout de vader was sinds niet meer zoo stipt en bracht zijne dochter niet dagelijks meer mede soms kwam hij alleen
dit herinnerde marius wat de ongelukkige bij hem kwam zoeken hij tastte in zijn vestzak maar vond niets het meisje sprak op een wijze voort alsof zij er niet meer aan dacht dat marius tegenwoordig was
nooit vernam hij naar hem maar toch dacht hij altijd aan hem meer en meer leefde hij afgezonderd in het marais hij was wel evenals vroeger vroolijk en driftig maar zijn vroolijkheid had een stuipachtige hardheid
wij wij zijn zelven thermometers wij behoeven niet naar den toren de l'horloge te gaan om te zien hoeveel graden koud het is wij voelen het bloed in onze aderen stollen en het ijs ons hart verstijven en wij zeggen er is geen god
en niets was bekoorlijker dan die frissche glimlach bij zulke nedergeslagen oogen aanvankelijk dacht marius dat het een andere dochter van denzelfden man was een zuster waarschijnlijk der eerste
toen beproefde hij het niet weder om de bank te naderen hij hield stil in het midden der laan en ging zitten t geen hij anders nooit deed terwijl hij steeds op zijde gluurde
smeltkroes waarin het lot den mensch werpt telkens als het een ellendige of een halfgod wil scheppen want ook in kleine gevechten worden vele grootsche daden verricht
wel vier antwoordde de grootvader ga en vermaak u en knipoogende fluisterde hij zijn dochter toe zeker een
t is door te veel eerbied beleedigen t is in den paus te weinig pausdom in den koning te weinig koningschap en in den nacht te veel licht zien
de lucht waren welke hij ademde langzamerhand in zich opnam slechts met schaamte en een beklemd hart aan zijn vader denken kon terwijl hij dus opgroeide kwam de kolonel elke twee of drie maanden eens zoo heimelijk te parijs
niets dan dat jondrette hen kende in de onduidelijke woorden welke gesproken waren zag hij niets helder dan dat een hinderlaag een onbekende maar vreeselijke hinderlaag werd voorbereid dat beide aan een groot gevaar waren blootgesteld
colbert liet door de intendanten der provinciën en door de parlementen zooveel mogelijk tuchtelingen maken de rechterlijke macht ging hierbij zeer voorkomend te werk
raakte de kleederen van marius aan en snuffelde in alle hoeken ha zeide zij hebt ge een spiegel en zij
een stem welke niet die van vrouw bougon was antwoordde vergeving mijnheer t was een doffe gebroken schorre stem als van een oud man die dronken is of zich overschreeuwd heeft
hij was niet meer de enthusiastische denker de beraden vurige standvastige man die stoutmoedig het lot het hoofd biedt
wie is die man vroeg de heer leblanc hij hernam jondrette een buurman laat hij u niet hinderen de buurman zag er zeer zonderling uit maar in de voorstad saint marceau zijn veel fabrieken van chemicaliën
na al zijn zakken doorzocht te hebben gelukte het marius eindelijk vijf francs zestien sous bijeen te krijgen dit was alles wat hij op dit oogenblik in de wereld bezat
onduidelijk op dit paneel voorgesteld ontroerde hem en t was hem alsof deze wanstaltige figuur hem strak
tot hiertoe had in de verrukking der zegepraal tegenover de nedergedrukte lijdelijke prooi de wreede mensch het overwicht gehad maar toen deze prooi weerstand bood en scheen te willen worstelen kwam de listige mensch weder te voorschijn en kreeg de overhand
toen de eerste verwondering voorbij was werd hij aan dien stralengloed gewoon en aanschouwde hij zonder te duizelen die daden onderzocht hij zonder te schrikken die personen
en hij verhaalde aan den inspecteur het gesprek tusschen den langharigen en den gebaarden man die in de sneeuw achter den muur der straat petit banquier zaten de inspecteur mompelde de langharige moet brujon zijn en de gebaarde
ge des nachts als ik op den boulevard ga schijnen mij de boomen als masten en de donkere huizen zwaar als de torens van
dat de straatjongen in godsdienstzaken tamelijk oneerbiedig is daarop laat hij zich niet weinig voorstaan t geeft aanzien als hij vrijgeest is hij acht het een plicht de doodsvoltrekkingen bij te wonen men wijst elkander de
later verdwijnt dat evenals de liefheid van het jonge katje en al die bevalligheid loopt bij den tweebeenige op den ploert en bij den vierpoot op den kater uit
en geeft ze allerlei namen de laatste lepel soep de laatste hap enz enz om niets van de zaak te missen klimt men op muren op balkons op boomen hangt zich aan de hekken klemt men zich aan
het heeft ongelijk dat het de revolutie het keizerrijk den roem de vrijheid de jongere denkbeelden de nieuwe geslachten de eeuw niet begrijpt
bevestigde niets zelfs geen mirakelen loochende niets zelfs geen spoken doorbladerde de collectie van den moniteur en dacht na
hij had theorieën eene er van was zoo een man de vrouwen hartstochtelijk bemint en hij zelf een vrouw heeft die hem onverschillig die leelijk
zoo de gelegenheid zich voordoet dat hij koorknaap kan worden is t mogelijk dat hij er toe overgaat en in dit geval dient hij zeer lief de mis hij is tantalus in twee zaken en deze wenscht hij
dat is gemakkelijk gezegd en gedaan heet zij niet musichetta ja och mijn goede bahorel t is een voortreffelijk meisje
door dien marius aan wien hij dezen man had aanbevolen en welk een tegenstelling zoo lang den laatsten wil zijns vaders eigenhandig door hem geschreven op zijn borst te hebben gedragen om op gruwzame wijze geheel het tegenovergestelde te doen
zij was blootsvoets door de groote scheuren in haar rok kon men haar lange beenen en magere knieën zien zij bibberde van koude zij hield een brief in de hand dien zij marius aanbood
heden verwelkt zijn die bloemen gelijkende welke op de straat zijn gevallen door allerlei slijk bezoedeld en door een rad verpletterd worden
ook de oudste had haar droombeelden zij zag in de wolken een zeer rijken leverancier een van domheid schitterend echtgenoot een mensch geworden millioen
onder de schijnbare overeenkomst van oppervlakkig verstand was het onderscheid tusschen tholomyes en hem zeer groot
een lieve knaap hoe jammer die arme jongen dit knaapje nu was het kind van t welk wij zoo even gesproken hebben men noemde hem arme jongen wijl hij een bandiet van de loire tot vader had
bibberend sprong het meisje van het bed sla een ruit in herhaalde hij het kind was als versuft hoort ge niet herhaalde de vader ik zeg u dat ge een ruit moet stuk slaan
bleef marius niet wederom een fout marius sloeg geen acht op deze verschijnselen uit het tijdperk van verlegenheid was hij bij natuurlijken en noodlottigen voortgang het tijdperk van verblinding ingetreden zijn liefde groeide aan
zij ontdeden zich van hun persoonlijkheid als van een valschen neus op een gemaskerd bal kwamen soms te voorschijn alsof zij slechts één persoon voorstelden en vermenigvuldigden zich een andermaal als waren zij een menigte
wie zijn al deze menschen vroeg marius de inspecteur antwoordde t is trouwens hun uur niet weder zweeg hij waarna hij
ik verbeeld mij dat de witte muren water zijn en zeg dan zie daar is water de sterren zijn als
ik kan lezen zij greep driftig het opengeslagen boek van de tafel en las tamelijk vlug generaal
de maatschappelijke bodem is overal ondermijnd hier voor het goede daar voor het kwade deze werken liggen boven elkander er zijn boven en ondermijnen
hen schier altijd de molensteen der maatschappelijke orde die hen vermorzelt als kind ontsnappen zij wijl zij klein zijn het kleinste gaatje
ook had de monarchie soms kinderen noodig en dan schuimde zij de straat onder lodewijk xiv om niet verder terug te gaan wilde de koning met recht een vloot scheppen een goed denkbeeld maar laat ons het middel zien
dan te verschijnen en te regeeren op te rukken en te triomfeeren in alle hoofdsteden rust te houden van zijn grenadiers koningen te maken
uw geest uw fortuin uw toekomst uw ziel en al naar gelang men in de macht van een slecht of een edel hart is komt men uit dit schrikkelijk werktuig
dat er slagen kunnen vallen en men zich met zijn kleederen uit de voeten moet maken deze mug zoo noemt hij zich kan lezen soms kan hij ook schrijven altijd kan hij kladden eensklaps verschaft hij zich
men dwong den verwijderde tot toenadering t was geen verdriet maar een last marius was zijn politieken afkeer
tweede hoofdstuk marius is arm t is met de armoede als met alles zij wordt eindelijk mogelijk ten laatste begint ze een vorm aan te nemen en gewent men er zich aan
zoo zelfs dat hij er nog slechts een tusschenruimte van drie boomen van verwijderd was doch toen gevoelde hij iets dat hem belette verder te gaan en hij aarzelde
marius die bijna den geheelen dag uit was wist nauwelijks dat hij buren had waarom vroeg hij wijl zij de huur niet betalen zij zijn reeds twee termijnen schuldig
zij stelde roem in een heldere muts zij vermaakte zich des zondags na de mis met haar lijnwaad in de kast te tellen en de lappen katoen op haar bed uit te spreiden welke zij voor haar kleederen kocht doch nooit liet maken zij kon lezen
het rad houdt u de blik heeft u gevangen het heeft u gevangen om t even waar of hoe t zij dat uw gedachte niet op haar hoede was of uw geest afdwaalde men is verloren en raakt geheel in t raderwerk beklemd
t was niet mogelijk zoo hard te loopen en bovendien zou men uit het rijtuig zekerlijk iemand hebben opgemerkt die het uit alle macht naliep en de vader zou hem herkennen
t was hem alsof hij zijn ziel wedervond welke hij verloren had zij was nog dezelfde slechts iets bleeker haar fijn gelaat was door een violetkleurigen fluweelen hoed omgeven haar gestalte verborgen onder een zwart satijnen mantel
die hij beminde verkeerde deze schrikkelijke toestand die reeds langer dan een uur duurde veranderde elk oogenblik van aanzien marius gaf zich aan de pijnlijkste gissingen over
bijna alle zonder eenige beteekenis hij glimlachte er om de twijfelzucht die beeneter van het verstand had in zijn geest geen enkel volledig denkbeeld overgelaten
wat zouden wij anders ook gehad hebben wij zijn zoo ongelukkig mijn eerbiedwaardige heer men heeft armen maar geen arbeid men heeft goeden wil maar geen werk ik weet niet hoe de regeering hieromtrent handelt maar op mijn woord van eer
de commode voorbijgaande zag zij er een uitgedroogde korst brood in het stof liggen zij greep ze beet er in en zeide t is lekker maar hard men bijt er zijn tanden op stuk toen verdween zij
vroeger t huis gorbeau toen sloeg hij zijn blik op marius en vroeg hebt ge niemand dan dien gebaarde en dien langharige gezien
hoor ik zal iets toegeven en van mijn kant een opoffering doen ik wil niet meer dan tweemaal honderd duizend francs de heer leblanc sprak geen woord
als in een open boek leest hij in de zielen der politie zonder te stotteren zegt hij deze is een verrader deze is zeer ondeugend deze is groot
ik zeg dat ik er zeker van ben en dat ik hem herkend heb van wien sprak jondrette wien had hij herkend mijnheer leblanc den vader van zijn ursula
dat bracht hem tot tien uren aan eten dacht hij niet de koorts voedt den zieke en de liefde den verliefde op deze wijze verliepen acht dagen
goed zou zijn geweest stond op den schoorsteen het komfoor dat in den haard was geplaatst tusschen de half uitgebrande spaanders zond zijn rook door den schoorsteen en veroorzaakte geen lucht in t vertrek
neen neen verlichten wij het volk nooit met een valsch licht beginselen kwijnen en verbleeken in onzen constitutioneelen kelder geene verbastering geen vergelijk geen octrooi van den koning aan het volk
slechts een muur scheidde hem van deze verlaten wezens die in de duisternis tastend verwijderd van andere menschen leefden hij was in hun nabijheid zij waren om zoo te spreken met hem als de uiterste schakel van het menschelijk geslacht
op den janiculus maar de uitdraagster loert er toch op de lorette evenals de koppelaarster staphyla op de maagd planesium
ruim een uur verstreek in de diepste stilte de oude man en de oude vrijster zaten met den rug naar elkander gekeerd en dachten ieder waarschijnlijk aan hetzelfde na verloop van dat uur zeide tante gillenormand t is mooi
hij groeit tot alles op hij speelt in de goot en verheft zich door den opstand zijn onbeschaamdheid blijft hem bij zelfs in het schrootvuur hij was een kwajongen en wordt een held gelijk de jonge thebaan schudt hij de
toen hij te huis kwam t maakt met mijn vijftien tachtig francs uit en de rekening van den huisheer merkte courfeyrac op ja daar dacht ik niet aan zei marius
de dolken die uit zijn oogen schoten tot in het binnenste des harten van zijn gevangene wilde boren overigens was zijn taal waarin een gematigde
zesde hoofdstuk res augusta deze avond had marius een hevigen schok gegeven en een treurige duisternis in zijn ziel achtergelaten
afgrijselijke beelden verrezen in marius geest men zou het meisje oplichten en niet hier brengen een dier monsters zou haar in de duisternis wegvoeren waarheen
dit meisje scheen marius een afgezant uit de duisternis zij ontsluierde voor hem een geheel afschuwelijke zijde van den nacht
op st medard sloeg het één uur dertiende hoofdstuk twee alleen bidden niet op een afgelegen plaats
homuncio zou plautus zeggen dit kleine wezen is vroolijk hij eet niet alle dagen maar gaat zoo t hem goeddunkt alle avonden naar den schouwburg
ge hebt gelijk antwoordde de vader op vriendelijken toon die bij de ruwheid van de dochter sterk uitkwam maar dan zal men u niet meer in de kerken toelaten armen moeten schoenen hebben men gaat niet barrevoets tot den goeden god voegde hij er bitter bij
in zijn gesprekken paarde hij het bliksemlicht van pascal aan den donder van tacitus hij maakte en schreef de geschiedenis zijn bulletins zijn iliaden hij vereende de cijfers van newton met de bloemspraak van mahomed
overigens was t hem nooit gelukt zoo verliefd op een vrouw te worden als op een tulpbol en was geen man hem zoo lief als een elzevier
maar t is zeldzaam dat de gevallenen niet zijn ontaard er is overigens één punt waar ongelukkigen en eerloozen als in één woord samensmelten en zich vermengen een heilloos woord verstootenen
evenals onder de voormalige regeering die schoon begraven nog leefde eenige dier gewoonten vooral in de taal schenen zonderling
deze twee mannen die onbewegelijk met elkander stonden te spreken in de sneeuw die geeselend neerviel vormden een groep waarop een stadssergeant zeker het oog zou hebben geslagen maar marius lette er nauwelijks op
door de beweging des tijds werd men schier herschapen zonder het te weten de wijzer die over de uurplaat loopt gaat ook in de gemoederen voorwaarts ieder deed den stap voorwaarts dien hij doen moest
enjolras wiens blauwe oogen op niemand gevestigd waren en in het ledige schenen te staren antwoordde zonder naar marius op te zien
derde hoofdstuk vier brieven toen hij zich s avonds ontkleedde om naar bed te gaan voelde hij in den zak van zijn jas het pakje dat hij op den boulevard had opgeraapt hij had er niet meer aan gedacht
en was naar het bed harer moeder gegaan waar zij stil weende t was nu de beurt der moeder om zich op te richten en te schreeuwen zie nu wat voor domheden gij begint zij heeft zich aan het glas gesneden toen zij het stuk sloeg
des avonds aanschouwde hij de sterren deze ontzaggelijke wezens hij was evenals enjolras rijk en een eenige zoon
op het naaste bed plaats genomen en wijl hij achter vrouw jondrette zat kon men hem slechts onduidelijk zien een soort van magnetisch instinct dat den blik waarschuwt veroorzaakte dat de heer leblanc schier tegelijkertijd met marius omzag
alleen parijs heeft dit in haar natuurlijke historie de geheele monarchie ligt in den gaper de geheele anarchie in den
het is trouw moedig ridderlijk beminnend en verknocht het huwt hoewel met leedwezen aan de nieuwe grootheid der natie de eeuwenoude grootheid
als hij aan de ontelbare geneugten denkt welke de natuur de geopende zielen biedt biedt tot overstelpens toe maar de geslotene zielen onthoudt beklaagt hij rijk door verstand den rijke in geld
den heiligsten plicht het eerwaardigst voorschrift verkrachten het testament zijns vaders niet nakomen of een misdaad laten volbrengen aan den eenen kant scheen hij zijn ursula hem voor haar vader te hooren bidden
de gebaarde demi liard genaamd deux milliards hij sloeg de oogen neder en dacht na den ouden chose vermoed ik er ook bij daar heb ik mijn jas gebrand men stookt deze vervloekte kachels altijd zoo hard
en nu niet op lastgeving maar uit persoonlijke nieuwsgierigheid begon hij marius als een hond die voor eigen rekening jaagt te volgen
er is geen despoot geen verrader sedert bijna een gansche eeuw die polens verdeeling niet beoogd goedgekeurd gecontrasigneerd en
de ijdelheid heeft een voor en een achterzijde de voorzijde is dom t is de neger met zijn koralen de achterzijde is dwaas t is de filozoof met zijn lompen
zijn maaltijden waren zeer sober en hij dronk meer melk dan wijn hij zwichtte voor een knaap en werd begromd door zijn dienstmeid
hierdoor ontstonden afzichtelijke hoeken waar t oog niet kon doordringen doch waarin zekerlijk monsterachtige spinnen en duizendbeenen moesten huizen misschien ook wel wie weet welke monsterachtige menschelijke wezens
meer tot alleenspraak en afzondering overhelde schrikte een weinig voor den zwerm jongelieden die hem omgaf al deze verschillende meeningen trachtten hem stormenderhand te winnen
in de straatjongens wereld wordt een gewichtig ongeluk in hooge waarde gehouden men heeft het toppunt bereikt zoo men zich tot op het been gesneden heeft
helaas er is niets overgebleven van onze dagen van voorspoed niets ter wereld dan een schilderij waaraan ik veel waarde hecht maar waarvan ik mij toch zou willen ontdoen want men moet leven ja men moet leven
met sproeten besprikkeld opgeschikt met roggearen en klaprozen in t haar vroolijk en gelaten met bloote voeten men ziet er die in het koren kersen eten
tweede hoofdstuk lijkrede van bossuet op blondeau op een namiddag die zooals men zien zal eenigermate samenhangt met de hiervoor verhaalde gebeurtenissen
eensklaps zag bossuet marius die met een zonderling voorkomen in de richting der barrière ging zie zei bossuet marius
gewoonlijk staande versch gepoederd met violetkleurige kousen en den rug naar de deur gekeerd waarschijnlijk om zijn staand boordje beter in t oog te doen vallen
daarover moesten de studenten raadplegen er was niet veel meer noodig om den heer gillenormand op te winden hij dacht aan marius die student was en waarschijnlijk gelijk de anderen des middags op het plein van het pantheon
in dit schijnbaar onverschillig tijdvak ging er een zekere revolutionaire huivering door t land een wind uit de duisternis van en geboren vloog door de lucht de jeugd men vergeve ons deze uitdrukking begon te ruien
zij voerden op de voorbijgangers coups d'états van den laagsten rang uit vindingrijke lieden in het vak mannen met roof en moordgedachten wendden zich tot hen voor de uitvoering ervan
aanstonds verhieven zich verscheidene stemmen het geheele gezin was in het vertrek maar het had zich in de afwezigheid van den meester stil gehouden gelijk de jonge wolven in de afwezigheid van den wolf
alle nachten droomde hij ervan bovendien had hij een onverwacht geluk gehad olie in het vuur grootere verduistering der oogen
marius leefde in verrukking t was zeker dat de jonge dame hem aanschouwde eindelijk werd hij stoutmoediger en naderde de bank verder ging hij echter niet
naar een bal te sceaux laten medevoeren in de hoop welk een droom haar misschien dààr te zullen wedervinden het spreekt vanzelf dat hij haar niet vond
de keizer was voor zijn vader niets anders dan de geliefde veldheer geweest dien men bewondert en voor wien men zich opoffert voor marius was hij iets meer voor hem was hij de voorbestemde grondvester van het fransche volk
onze wetten hebben er wijselijk in voorzien en aan haar is het te danken dat deze valbijl zijn droppels op dit carnaval laat vallen
marius had te montfermeil het bankroet van den ongelukkigen herbergier vernomen sinds had hij alle mogelijke pogingen aangewend om zijn spoor te ontdekken en hem in den donkeren afgrond der armoede te bereiken waarin thénardier was verdwenen
wat hem niet belette als een goed huisvader zich bij de wieg van zijn kind te verblijden en eensklaps luisterde het verschrikt europa legers rukten voorwaarts
de misdaad die aan de eene zijde de justitie die aan de andere zijde naderde hij had geen vrees doch kon niet zonder een zekere siddering denken aan t geen gebeuren zou
intusschen hoorde men in een hoek snikken wat is er vroeg de vader de jongste dochter toonde haar bloedende hand zonder uit den donkeren hoek te voorschijn te komen waarin zij was neergehurkt zij had zich met het stuk slaan der ruit gekwetst
en de oogwenken in de kringen waar zijn grootvader hem bracht allengs door den knaap opgemerkt die eindelijk iets begon te begrijpen en nu hij zooals natuurlijk was de denkbeelden en meeningen die om zoo te spreken
liet marius het pistool schier uit zijn bevende handen vallen toen jondrette te kennen gaf wie hij was had hij niet den heer leblanc doen ontstellen maar marius in de grootste ontroering gebracht dezen naam
waarschijnlijk op de donkere zoldertrap het zwart sagrijnlederen doosje laten vallen waarin het door den kolonel geschreven papier lag papier noch medaillon waren later terug te vinden
dat de dochters van jondrette op wacht zouden staan dat er geen middel bestond om den bedreigden persoon te waarschuwen aangezien men zijn naam niet kende
lucas geest vierde hoofdstuk een aspirant naar de honderd jaar in zijn kindsheid had hij in de school te moulins
dat ik mij ervan moet ontdoen hetzij toevallig hetzij dat de heer leblanc een opwelling van ongerustheid gevoelde hij wendde zijn blik weder terwijl hij de schilderij bezag naar den achtergrond der kamer
zich tot in het kantonnement der loire voort te sleepen de restauratie had hem op halve soldij gesteld en vervolgens natuurlijk onder opzicht vernon tot woonplaats aangewezen koning lodewijk
er zijn de godsdienstige de philosophische de politieke de staathuishoudelijke de revolutionaire mijn deze delft met de idee gene met het cijfer
ik weet niet of ik geen fransch meer versta of dat gij t niet meer spreekt maar dit weet ik dat ik u niet begrijp vervolgens ging hij acht dagen achtereen met zijn lint uit
nu waren marius en het echtpaar jondrette alleen in het huis waarschijnlijk ook de mannen die marius in de schemering achter de deur der onbewoonde kamer had gezien
brutus was op het eene nero op het andere verliefd de geheele geschiedenis is een eeuwigdurend herkauwen de eene eeuw bootst de andere na
want hij kon geen huurrijtuig betalen en wilde er niet verschijnen dan met laarzen die als spiegels blonken vaak zeide hij doch zonder wrevel zoo zijn de menschen men mag in gezelschap komen zoo beslijkt men wil mits de schoenen zuiver zijn
zoo hij vroolijk wilde schijnen mijnheer de baron pontmercy pleit hier of daar terwijl de grijsaard marius betreurde wenschte marius zich zelven geluk het ongeluk had hem zooals allen goeden harten de bitterheid ontnomen
tiende hoofdstuk ecce paris ecce homo om alles nog eens in een enkel woord te zeggen de straatjongen van parijs is heden gelijk eertijds de groeculus van rome
marius meende op te merken dat deze man er bijzonder tevreden uitzag t scheen hem zelfs dat deze oude synicus hem in t voorbijhinken een broederlijken vroolijken lonk had toegeworpen alsof een toeval veroorzaakt had dat zij in verstandhouding waren gekomen
t waren twee hem onbekende personen de een had een baard en droeg een kiel de andere was een man met lang haar en in lompen
de kroegen der voddenrapers heeten bibines en de vermaardste zijn la casserolle braadpan en de abbatoir slachtplaats dus kroegen enz ik betuig het u
napoleon werd voor marius de volkmensch gelijk christus de godmensch is men ziet dat gelijk bij alle bekeerden zijn bekeering hem bedwelmde dat hij alles toestemde en te ver ging het was zijn natuur
door samentrekking lesgle en door verbastering l'aigle de koning lachte en gaf opzettelijk of bij vergissing den man later het postkantoor te
een bewijs van vooruitgang ook in dit opzicht de heer gillenormand die in nog springlevend was was een dier menschen
een grisette die hem eens voorbij ging zei dat is een zeer net weduwnaar hij had zeer witte haren de eerste maal dat het meisje t welk hem vergezelde
in dit mengsel van pralerij en verworpenheid van hoogmoed en nietigheid van woede en dwaasheid in dien baaierd van wezenlijke grieven en valsche gevoelens in deze onbeschaamdheid van een slecht mensch die zich aan den wellust van het geweld overgeeft
was een dier menschen hij was de keerzijde van enjolras men zou schier kunnen zeggen dat reeds in de letters van het alphabet verwantschap is o
eindelijk zeide hij langzaam en met onderdrukte woede tot den gevangene een valsch adres wat hooptet ge dan toch
mob voegt burke verontwaardigd er bij gemeen volk gepeupel deze woorden zijn gemakkelijk gezegd goed wat doet het er toe wat scheelt het mij dat zij barrevoets gaan zoo zij niet lezen kunnen des te erger
ja maar bij u is het dienstplicht bij hem losbandigheid duivels zei théodule nu gebeurde er iets buitengewoons met de oudste juffrouw
in de zachte helderheid van de maand mei of juni geknield om een kuiltje in de aarde knikkerende dobbelende bandeloos weggevlogen vrij en gelukkig maar zoodra zij iemand zien herinneren zij zich dat zij een bedrijf hebben
zoo bij den glimlach van zijn leeftijd op de lippen zijn hart niet geheel somber en ledig ware geweest deze knaap droeg wel een broek maar hij had ze niet van zijn vader
cesar en karel den groote te volgen het volk te zijn van iemand die elk morgenrood door het schitterend bericht van een gewonnen veldslag verzelt
in molière was iets van den straatjongen ook in beaumarchais in het leven des straatjongens is iets van den gallischen geest
immer zonder ze te kunnen verkrijgen het gouvernement omver te werpen en zijn broek gelapt te krijgen allernauwkeurigst kent de straatjongen al de
enjolras dezen bewonderde beminde en vereerde grantaire bij wien sloot zich deze bandelooze twijfelaar in dezen phalanx van absolutisten aan
ik ben wanhopig daar begon l'aigle luidkeels te lachen en ik verheugd ik was op t punt advocaat te worden die schrapping nu redt mij
meende te hooren en wie het woord liefje dat oudoom en achterneef schier op denzelfden toon uitspraken geheel en al overtuigde zij
wie van beiden zou bij den ander gelijk hebben gehad marius was een metalen vader gillenormand een ijzeren pot wij moeten echter zeggen dat marius het hart zijns grootvaders miskende hij verbeeldde zich dat
zoo hij alles op lijfrente zette hetgeen een rente van vijftienduizend francs uitmaakte waarvan drie vierden met hem te niet moesten gaan
hij ergert den winkelier door zijn dol gelach zijn toonladder daalt gemakkelijk van het treurspel tot de klucht af een lijkstoet gaat voorbij onder de volgers van het lijk bevindt zich een
en zij die dan onder het opzicht der fransche idée regeeren zullen kiezen moeten tusschen de kinderen van frankrijk of de straatjongens van parijs licht tusschen vlammen of dwaallichten in de duisternis
zekeren avond na hen tot hun woning gevolgd en hen in het huis te hebben zien verdwijnen trad hij stout achter hen binnen en vroeg den portier
was in den grond ook maar een jakobijn o hemel wel kunt ge u beroemen uw grootvader tot wanhoop te hebben gebracht dat is duidelijk zei theodule
op het plein tegenover de kamer der gedeputeerden no marius geloofde nu de inlichtingen te zullen vinden welke hij zocht en vermits de brief niet gesloten was mocht hij waarschijnlijk zonder bezwaar gelezen worden
en was een duchtig batonnist maar bovenal muntte hij uit in het drinken hij was ontzettend leelijk de liefste laarzenstikster van dien tijd irma boissy had over zijn leelijkheid gebelgd dit vonnis gewezen
alleen jean prouvaire zeide soms napoleon de anderen zeiden bonaparte enjolras zeide buonaparte marius was wel eenigszins verbaasd initium sapientiæ het begin der wijsheid
nu niemand ziet dezen vierde zelfs niet zijn adjudanten bedienden en ondergeschikten t is dus niet te verwonderen dat gij hem niet gezien hebt
een oogenblik later kwam zij terug en fluisterde hem in t oor t is geschied de gedurende den geheelen dag gevallen sneeuw was zoo dik dat men de huurkoets niet had hooren naderen en haar nu evenmin hoorde wegrijden
tine verder kolonel sainval sainval is afgezaagd ik zou zeggen valsin naast deze blijspelmakers zat een andere groep die van het geraas gebruik maakte om zachtkens een duël te bespreken
is het misschien niet onnoodig eenig licht te laten vallen op deze jonge hoofden voor dat de lezer hen in de schaduw van een treurig voorval wegzinken ziet
behoorde pontmercy tot degenen die wraak namen en deze garde overhoop wierpen toen gaf de keizer hem het kruis pontmercy zag achtereenvolgens wurmser te
dat zoo zelfs zonder eenige reden in het menschelijke hart de wrange zonderlinge jaloezie des vleesches wordt opgewekt overigens zelfs afgescheiden van deze jaloezie
nog droeg hij rouw over zijn vader toen de vermelde verandering in hem ontstond sinds dien tijd had hij de zwarte kleederen niet afgelegd toch lieten zij van hem af
toen mijn vader stervend op het slagveld lag dacht hij wist thénardier hem wel door den rook heen en te midden van het schrootvuur te vinden en op zijn schouders weg te dragen schoon hij hem niets schuldig was en ik die
en mazet te barcelona gaan sterven het is de tribune onder de voeten van mirabeau en de krater onder die van robespierre
en wij wilden gaarne weten wat er achter schuilt théodule antwoordde met de kalmte van een man van ondervinding een vrouw in t spel
moeten wij zeggen dat zijn ursula hem eens in weerwil van zijn vervoering ernstig leed veroorzaakte t was op een dag dat zij den heer
waar zou t anders vandaan gekomen zijn dan door het venster zei de vrouw ik heb t zien vallen zei bigrenaille haastig opende thénardier het papier en hield het bij het licht
het verblijf van jondrette was zoo men zich nog herinnert wat wij van het huis gorbeau gezegd hebben uitmuntend gekozen als plaats ter uitvoering van een gewelddadigen aanslag en om een misdaad te verbergen
toch was hij gedwongen verder te gaan te onderzoeken te denken voorwaarts te schrijden waarheen zou hem dit voeren hij vreesde na zoo vele stappen te hebben gedaan die hem nader tot zijn vader hadden gebracht weder schreden te moeten zetten
de nederdalende ladder is zonderling elk harer sporten is met een verdieping in aanraking waarop de philosophie den voet kan zetten waar men een dezer soms goddelijke soms wanstaltige arbeiders kan ontmoeten
op al dat ochtendrood belust ware geworden en haar schoonheid op enjolras had willen beproeven zou een vreeselijke verrassende blik haar onverhoeds den afgrond in hem getoond en geleerd hebben den schrikkelijken cherub cherub van ezechiël
de bonapartisten de veilheid waarmede het blauwe ordelint aan de burgers werd gegeven en het jakobinisme van lodewijk xviii en sprak er fluisterend over de hoop welke monsieur later karel x gaf
nu en dan ook zag men een jongeling met boeken onder den arm verlegen en toch woedend door een hoop spottende keukenmeiden die hem aanstieten heendringen om den slagerswinkel op den hoek binnen te sluipen
parbleu riep de luitenant dat is meesterlijk en waar de heer gillenormand die juist een gebaar wilde maken keerde zich om zag den lansier theodule strak in de oogen en zeide gij zijt een ezel
en zijn kleeding bood nog altijd het contrast aan van jas en pantalon t welk naar courfeyrac's meening het ideaal van den dichter
den eersten dag at hij het vleesch den tweeden dag het vet den derden dag knaagde hij aan het been verscheiden keeren zond tante gillenormand hem de zestig pistolen weder maar marius zond ze telkens terug zeggende dat hij niets behoefde
toch zeide hij dat hij hem jong verloren had deze broeder die weinige herinneringen heeft achtergelaten was een vreedzame vrek die als priester zich verplicht achtte den armen welke hij ontmoette aalmoezen te geven
de straatjongen is evenzeer tot leidekker als tot zeeman geboren voor een dak is hij evenmin bevreesd als voor een mast
marius hart was zoo vol zuchten dat het telkens helaas schreide toen werd hij tevens meer degelijk en ernstig meer zeker van geloof en meeningen
de corsicaansche menscheneter de overweldiger de dwingeland het monster dat de minnaar zijner eigen zuster was de komediant wien talma les gaf de vergiftiger van jaffa de tijger buonaparte
nu was t niet alleen het testament van den kolonel dat hem weerhield maar tevens zijn liefde het gevaar waarin zij
wat hij gezien had was niet de onnoozele onbevangen blik van een kind het was een geheimzinnige diepte die zich geopend en plotseling weder gesloten had
ik zou liever alfred willen heeten zei de officier luister théodule ik luister al tante let dan op ik let op nu luistert ge
het heet eenvoudig diefstal prostitutie moord en doodslag het is een duisternis en wil den baaierd zijn gewelf is uit onwetendheid samengesteld
daar had hij zijn bloemen ontbladerd aan het boveneinde van den grafheuvel stond op een zwart houten kruis met witte letters kolonel baron pontmercy marius weende hoorbaar het liefje was een graf
hoewel hij arm was had hij toch talent genoeg gehad om door geduld ontbering en tijd een kostbare verzameling van zeldzame veelsoortige exemplaren bijeen te brengen
die hij ieder onder een knie hield de ellendigen kermden onder deze drukking als onder een molensteen maar de vier anderen hadden den vreeselijken grijsaard bij de armen en den nek gegrepen terwijl hij de twee nedergeworpen stokers steeds onder zijne knieën hield
partijen verleenen zonderlinge amnestieën in den burgerstand wordt een vereerende stelling al licht door het aanknoopen van mindere betrekkingen verlaagd en moet men behoedzaam zijn
want hij had wat men in den ouden tijd een dubbele hand noemde d i het was hem hetzelfde of hij als soldaat sabel en geweer hanteerde dan wel als officier een escadron of bataljon kommandeeren moest
het wandelen vermoeide de eenzaamheid verveelde hem de vrije natuur vroeger zoo vol beelden licht stemmen raadgevingen
hij was in de grootste ontroering hij wenschte zeer schoon te zijn een ridderorde te hebben hij hoorde het zacht afgemeten gerucht van hun naderenden tred hij verbeeldde zich dat mijnheer
een grooten geruiten shawl over haar gebreiden wollen onderrok en de mansschoenen welke haar dochter des morgens zoo versmaad had dit toilet had jondrette met welgevallen doen zeggen
er is een tijd waarin de meisjes eensklaps ontluiken plotseling kunnen zij rozen worden gisteren heeft men ze nog als kinderen verlaten heden vindt men ze om uw rust te benemen
zij verhief zich op de teenen en beschouwde zich in den spiegel men hoorde in het belendend vertrek het gerammel van ijzer met de palm van haar hand streek zij zich het haar glad en voor den spiegel glimlachend zong zij met haar schorre
toen ik nog leerling bij gros was bracht ik mijn tijd in plaats van met schilderijtjes te kladden reeds door met appelen te kapen dit wat mij betreft en wat u aangaat gij zijt niet beter dan ik
en had zich gelijk alle godsdienst tot diep in zijn ziel teruggetrokken er moest iets op den voorgrond zijn de liefde kwam
zijn kleintenue jasje dichtknoopende wellicht is hij er te poissy of te triel of te meulan of te mantes uitgestapt zoo hij niet reeds te
stond dan soms uren lang onbewegelijk naar het gezang van een vogel in een boom en het neuriën van een kind in huis te luisteren of staarde naar een grasspriet waarop het zonnelicht een dauwdroppel deed schitteren als een diamant
zelfs in een scherts van het toeval of om zich op te houden met een spel dat de openbare straat met hem scheen te willen spelen het scheen hem alsof hij blindemannetje was tusschen deze vier brieven en deze hem voor den mal hielden
vrouw balizard marius nam den derden brief die evenals de vorigen een bedelbrief was en las
thénardier naderde langzaam de tafel opende de lade en nam er het mes uit marius omklemde den knop van het pistool hij was in de ontzettendste vertwijfeling gedurende twee uren spraken twee stemmen in zijn binnenste
niemand nummer zeventien is een groote koetspoort geen mijnheer fabre in galop naar de straat st dominique rijden drinkgeld voor den koetsier
de moeder die nog niet gesproken had richtte zich op en vroeg met zulk een langzame en doffe stem alsof de woorden die zij sprak bevrozen waren
de geheele lengte van een huis en een menigte onbewoonde kamers scheidden dit kot van den boulevard en het eenige venster dat het had zag op woeste en onbebouwde gronden uit omgeven van muren en
waar hij tot de tweehonderd behoorde die de achterhoede van houchard vormden met twaalf man hield hij achter den ouden wal van andernach het corps van den prins van hessen tegen en trok niet eerder naar het leger terug dan toen het vijandelijk geschut een groote bres had geschoten
de avond was gekomen t was bijna geheel donker aan den horizon en het uitspansel was nog slechts één door de zon verlicht punt de maan zij ging rood achter den lagen dom der salpétrière op
houd u evenzeer van het despotisme als van de anarchie verwijderd mijn zoon marius luisterde naar den man toen ging hij nogmaals om den vijver heên en eindelijk naar zijn laan
zijn reisjes waren altijd van korten duur eens was hij naar montfermeil gereisd om den last te vervullen dien zijn vader hem had achtergelaten en had er den ouden sergeant van waterloo den herbergier
hun bede zal niet vruchteloos zijn en hun dank zal u een aangename herinnering blijven met gevoelens van hoogachting waarmede ik de eer heb te zijn
een der boekhandelaars voor wien hij werkte ik geloof de heer magimel had hem voorgesteld bij hem in huis te komen waar hij hem bij behoorlijke huisvesting geregelden arbeid en vijftienhonderd francs s jaars zou geven
nu zag hij alles duidelijk hij begreep dat zijn buurman jondrette in zijn nood er een bedrijf van maakte op de weldadigheid van menschlievende personen te werken
hij dineerde te vijf uren en zette dan zijn deur open t was de mode zijner eeuw en hij wilde er niet van afzien de dag is schelmachtig zeide hij
t is zei jondrette maar hij voleindde den zin niet marius hoorde hem iets zwaars op de tafel leggen waarschijnlijk den beitel dien hij gekocht had
hij kende al de kleine bijzonderheden der groote zaak hij had een priesterlijken krijgsmansaard iets zeldzaams bij een jongeling hij verkondigde en streed bij den eersten aanblik was hij soldaat der democratie
door halfluid dit enkele woord uit te spreken dat marius niet begreep een leerling marius was in een wespennest van vernuften gevallen
de straatjongen is niet zonder eenig letterkundig gevoel wij zeggen het met leedwezen zijn smaak is niet voor het klassieke van natuur is hij weinig
ik heb een goed hart mijnheer ik dacht haastig bij mij zelven zou men zoo'n goeden jongen laten schrappen opgelet een fiksche jongen kan niet altijd op zijn tijd passen
en ze lood had weten te ontnemen een derde wijl hij een diligence had zien omstorten nog een wijl hij een soldaat kende dien een burger bijna het oog had uitgeslagen
konden heeten al deze tuintjes grensden aan het eene einde aan de rivier aan t andere einde aan een huis de man met het buis en de klompen van wien wij spreken bewoonde in het kleinste dier tuintjes en het nederigste dier huizen
men was niet zeker of hij een stem had want zijn buik sprak meer dan zijn mond men was niet zeker of hij een gezicht had want niemand had ooit iets dan zijn masker gezien hij verdween als een schim zijn verschijningen waren als verrijzenissen uit de aarde
want de bitterheden waarmede men de nieuwelingen overlaadt zijn mij niet onbekend mijnheer
achtste hoofdstuk marmer tegen graniet daar was marius ook bij zijn eerste reis geweest daar was t dat hij telkens wederkeerde wanneer gillenormand zeide hij blijft van nacht weêr uit
zij is doodziek zei jondrette maar wat zal men zeggen mijnheer zij bezit een wonderbaar sterke geestkracht t is geen vrouw t is een os vrouw jondrette door dit compliment gestreeld hernam met de liefelijkheid van een gevleid monster
de erfenis van vader gillenormand was gering maar die van de oude juffrouw gillenormand aanzienlijk deze jongedochter gebleven tante was rijk van moederszijde en de zoon van haar zuster was haar natuurlijke
ik voeg hier nog ten overvloede bij dat ik een engelsche dame heb zien dansen met een rozenkrans en een blauwen bril engeland is dus geen knip voor den neus waard
niets was in het aanzien van het gezin veranderd dan dat de vrouw en dochters het pak kleeren verdeeld en de wollen kousen en jakken aangetrokken hadden twee nieuwe dekens waren op de beide kribben gelegd
en wel was t een vaste gemoedelijke slaap de argus ronkte den geheelen nacht toen de dag aanbrak riep de conducteur der diligence vernon de reizigers voor
in al die octrooien schuilt een artikel naast de hand die geeft bestaat een klauw die terug neemt
t is ondragelijk tusschen twee overtuigingen te staan die men nog niet losgelaten of aangenomen heeft de schemering behaagt immers slechts aan vleêrmuiszielen
op zich zelven toegepast en zij was zijn geschiedenis geworden zijn tweede vrouw toch had zijn vermogen z beheerd dat den heer gillenormand toen hij op zekeren dag weduwnaar werd juist genoeg overbleef om ervan te kunnen leven
intusschen was tante gillenormand die wanneer het treurige omstandigheden gold in den grond zoo kwaad niet was er eindelijk in geslaagd marius verblijf te vinden
en lastigste bekoorlijkheden der omstreken van parijs soms zijn er in deze troepen jongens kleine meisjes zijn t hun zusjes schier jongedochters mager koortsig door de zon bruin gebrand
hier hebt ge alle noodzakelijke inlichtingen parijs heeft bij slot van rekening het overwicht zelfs de voddenrapers zijn te parijs
bukte de steen vloog over hem tegen den muur waarvan brokken kalk vielen en rolde achter de voeten van javert ter zelfder tijd naderde javert het
wezenlijk grootmoedig man uw zeer onderdanige en zeer gehoorzame dienaar p fabantou dramatisch artist
het fleschje van een half ons het groote hulpmiddel tegen de rampen der liefde het panacee tegen venus lodewijk xv zond er tweehonderd flesschen van aan den paus
haar spoor niet te verliezen haar niet eerder te verlaten dan wanneer hij wist waar zij woonde haar in geen geval weder te verliezen na haar zoo wonderbaar te hebben
orfêvres en bestelde er honderd kaartjes met het opschrift baron marius pontmercy dit was een zeer logisch gevolg der in hem ontstane verandering een verandering waarbij zich alles om zijn vader wentelde
in deze duisternis vindt de man de zwakheid der vrouw en van het kind en dwingt ze tot eerloosheden dan zijn alle gruwelen mogelijk de wanhoop is door zwakke schuttingen omgeven die alle bij de ondeugd of de misdaad uitkomen
denzelfden avond van marius komst te vernon had de kolonel een aanval van waanzin gehad hij was in weerwil van de pogingen der dienstbode uit het bed gekomen en had geroepen
wanneer de man in den uitersten nood is gekomen is hij ook aan het einde zijner hulpmiddelen wee de weerlooze wezens die hem nabijkomen
verpletteren met zijn vader in diens graf het schouwspel te geven van de terechtstelling op het plein st jacques van den man die hem met levensgevaar aan den dood ontrukt had en welks terechtstelling bewerkt was door zijn zoon
een behendige voorzorg om tegenover zijn medeplichtigen het geheim te bewaren door den naam te noemen zou hij hun de geheele zaak overgeleverd en meer gezegd hebben dan zij behoefden te weten hij hernam teeken hoe heet ge
de grootste onbetamelijkheden en vuilste taal sprak hij op zulk een ongedwongen en kalmen toon uit alsof t zoo behoorde wel was dit de ongedwongenheid zijner eeuw
gebruiken ieder jaar op st michel een equivalent moet uitbetaald worden ten voordeele van den landheer daargelaten het recht van anderen door elk en een iegelijk zoo wel eigenaars als bij erfenis bedeelden
overigens duidde in die brieven niets aan dat zij aan de meisjes behoorden welke marius op den boulevard ontmoet had t waren in allen geval papieren die blijkbaar geen de minste waarde hadden
onvereenigbare elementen samengesteld hij was ironisch en hartelijk hij had een beminnelijke onverschilligheid zijn geest wist geloof te ontberen en zijn hart kon de vriendschap niet missen
niets liever dan oproer of t moest revolutie zijn die immer gereed was de glazen in te slaan de straatsteenen op te breken of een gouvernement om te werpen om er de gevolgen van te zien
en verdient niets dan gesloten vensters fatsoenlijke menschen laten hun geest lichten als het luchtruim zijn sterren ontsteekt en dus bleef hij voor ieder zelfs voor den koning ongenaakbaar dat was de oude bevalligheid van zijn tijd
hij was zoo verbaasd dat hij mijnheer de gillenormand niets vroeg deze hernam t schijnt dat hij ziek is hij verlangt u te zien en hij voegde er na eenig zwijgen bij
ik dacht ha schoft ik heb u in mijn macht van morgen kruip ik voor u maar van avond vreet ik u het hart uit het lijf
inderdaad er waaiden geuren uit de opiniën dezer eerbiedwaardige kringen hun denkbeelden schenen te wemelen t was een wereld van
de zes bandieten stonden gekneveld zij hadden overigens nog hun spookachtig voorkomen drie met zwartgemaakte gezichten drie gemaskerd houdt uw maskers zei javert
hem mij zei de inspecteur marius nam den sleutel uit zijn zak en gaf hem den inspecteur zeggende zoo ik u raden mag breng dan versterking mede
marius dacht aan niets dan hoe hij haar lief en bekoorlijk gezicht zou kunnen wederzien hij zocht immer hij zocht overal maar vond niets
dan of deze nooit geleefd had in twee dagen tijds was de kolonel begraven en in drie dagen was hij vergeten marius droeg een rouwband om den hoed dat was alles
gene trekt de menschen aan de ooren enz enz negende hoofdstuk de oude geest van
en eindelijk dat de eenige manier om zijn vader meer nabij te komen en te gelijken was moedig tegen de behoefte te zijn evenals zijn vader moedig tegen den vijand was geweest
melas in alexandrië mack te ulm krijgsgevangen maken hij behoorde tot het achtste corps van het groote leger dat mortier kommandeerde en hamburg bemachtigde
achtste hoofdstuk een vriendelijk woord van den laatsten koning des zomers wordt de straatjongen kikvorsch des avonds als het donker wordt werpt hij zich bij de bruggen van austerlitz en jena
hij begeleidde napoleon naar het eiland elba te waterloo was hij escadronschef bij de brigade curassiers van dubois hij was t die het vaandel van het bataljon lunenburg veroverde en het aan de voeten des keizers wierp
alzoo meester van de eenen en door de anderen overweldigd de onder hem liggenden verpletterend en stikkende onder de bovensten
op dat sus hier te veel was woorden als deze geven iemand vermaardheid bij gelegenheid dat op den verjaardag der terugkomst van de bourbons het te deum werd gezongen zeide gillenormand toen hij
die t zijne minnares wilde geven op de galeien van lodewijk xiv door de galeislaven vervaardigd was dit had de heer
deze afschuwelijke en fijne voortbrengselen eener verwonderlijke kunst zijn in de bijouterie wat de beelden der dieventaal in de poëzie zijn
marius had een oogenblik stilgestaan hij wilde nu zijn weg vervolgen toen hij aan zijn voeten een klein grijs pakje bespeurde hij bukte en raapte het op
voor drie sous had men er brood zooveel men wilde in plaats van wijn dronk hij water aan het buffet waar de destijds nog mollige en frissche madame rousseau zetelde gaf hij een sou voor den knecht en schonk madame rousseau hem een vriendelijk lonkje
de andere de graaf de lamothe valois van wien men elkander met een zweem van toegevendheid toefluisterde ge weet wel het is lamothe van dat
de wereld tweemaal te veroveren eens door geweld van wapenen en eens door den glans der overwinningen wat kan er grootscher zijn vrij te wezen antwoordde
hij moest er in t voorbijgaan een blik op slaan en eenige zonderlinge lijnen dier nu onbekende maatschappij schetsen maar hij deed het vluchtig en zonder bittere of spottende aanmerkingen
t is het kort begrip van alle beschaving evenals van alle barbaarschheden t zou parijs leed doen zoo t geen guillotine had een weinig grève plein is goed wat zou dit eeuwige feest zijn zonder deze toespijs
de vader sloeg zijn blik in t rond als wilde hij zich overtuigen dat hij niets vergeten had hij nam een oude schop en strooide asch op de bevochtigde spaanders aan den haard om ze geheel te verbergen