AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en vader dan bij het in huis gaan ons op de duizende lichten aan den hemel wees en met bewogen stem françois haverschmidt familie en kennissen den naam noemde van god
eerst uit den bijbel van schmid en dan volgde de krant het was een erg pleizierige krant en er kwam niets in van de tweede kamer maar een gedeelte heette gemengde berichten
de wanden behangen met dikwijls door mij begeerde en eindelijk misschien nog als een verrassing bij mij aan huis bezorgde platen en met de portretten van boezemvrienden en lievelingsdenkers en dichters
een volmaakt wijs en liefderijk god dan zou ik immers tot het besluit moeten komen het is nog zoo'n groot ongeluk niet dat broertje gestorven is ja welbeschouwd moet ook het jammerlijk verdrinken van dit lieve kind de vaderlijke beschikking zijn geweest
en met de vermaning nu slaapt dan vannacht maar eens vijf kwartier in een uur buitelen wij in de veeren en wij liggen niet of wij gaan
daar was men volkomen één met françois haverschmidt familie en kennissen elkander en ik kon mijn ooren haast niet gelooven maar men zeide mij dat mozes en buddha en mohammed er dikwijls gezien werden te zamen in drukke en vertrouwelijke gesprekken
aan één ding behoeft men niet te twijfelen namelijk dat het iemand was die goud aan den kraag van zijn jas had en over het geheel was er veel goud aan de jas de jas is er nog boven in de kast op het kamertje dat naar zee uitziet
s morgens in de vroegte als hij mij wakker maakte want we sliepen den laatsten tijd bij elkander en dan moest ik hem vertellen of wij speelden dat hij roodkapje was en ik de wolf en ik at hem op of hij was ziek
zouden kunnen vereenigen zij werd in de boekzaal voor de geleerde wereld zeer gunstig gerecenseerd referent verklaarde dat er voorgoed een einde door zou worden gemaakt aan alle kerkelijke
de burgemeester heeft goed praten mompelde hij maar hij kent de kracht van de kogels zoo niet als wij militairen doch wat gebeurt er de beide afgedankte matrozen van s lands vloot aan wie de behandeling van het geladen kanon toevertrouwd was hadden een jongen
komen de engelen maar zij gaan weder straks wordt het weer donker en stil doch zalig wie de blijde boodschap opving om ze te bewaren en ze weg te leggen in zijn hart zalig wie het goede opfrançois haverschmidt familie en kennissen merkt in dit korte moeitevolle leven
gij zult wel gauw maken dat de verloren tijd ingehaald wordt mes en vork zijn al in uw handen en het gaat er door dat het een aard heeft françois haverschmidt familie en kennissen snijd je niet wat dik kees ik onderstel nu maar dat ge kees heet snijd je niet wat dik vraagt vrouwlief in alle bescheidenheid wat moet ge nu doen
en toen trok hij hem die vuile pet over den neus nu toen dat gebeurde was ik al thuis en het verwonderde mij alleen maar dat vader geen aanstalten maakte om den vos in te spannen
in het bijbelsche prentenboek van mijn grootvader en grootvader had het mij alles uitgelegd van de palmen en de ceders die er in het heilige land groeien en van het meer van galilea
ergens in de wijde wereld ligt een stad en in die stad woonden voor eenige jaren twee menschen natuurlijk woonden er nog veel meer menschen in die stad maar behalve al de anderen woonden er ook die twee
uw moeder en ik hebben het u voorspeld daar was het hem alleen om te doen om pret te hebben van uw geld maar
recht op zijn plaats hoe het komt dat mijn gebit ook nu nog na een half menschenleven dienst gedaan te hebben vast aaneengesloten in het gelid staat als een peloton pruisische soldaten
want wij hadden een net tentwagentje en met het geld in den wagenbak en de heele familie al moest die dan ook wat nauw zitten maar wie ziet daar op in tijd van nood de stad uit te rijden ik liep naar den tuin
maar toen hij daarover begon toen duurde het niet lang of bij jet kwamen de waterlanders en jan en ik knipoogden eens tegen elkander want dat vonden we wel wat al te gek
dat wist ik niet en ik wil het liever ook niet weten voordat we klaar zijn met de visch want anders wordt zij koud nu dat was wel wat een raar zeggen maar vader hield het voor een praatje
die zijn gebroken glasruit op mij wreekte met zijn spanriem want ik wond er geen doekjes om als ik van mijn hobbelpaard af moest
mijner jonkheid en nimmer nimmer keerden ze terug de vreugden van weleer nimmer nimmer de dooden wier liefde mij als kind eens gelukkig maakte zoo kwam ik in de tuinkamer
liefst heeft want nu kon hij zijn beroemden rit over de schoorsteenen doen zonder dat iemand er iets van zag behalve natuurlijk de kinderen die hebben oogjes daar kunnen ze mee ontdekken wat geen professor met behulp van den sterksten telescoop vermag waar te nemen
in een stille achterstraat doch ik kan niet zeggen dat de vreugde lang duurt hier is geen ruimte genoeg voor ons om op de oude manier te spelen en er komt een heele tijd dan mogen wij de deur niet uit om den kinkhoest meen ik
nog zoo'n prent op den koop toe mijnheer blik moest vast wel wat geld van zijn eigen hebben dat hij dat zoo doen kon want op het laatst was die onvoordeelige griffelhandel haast zijn eenige negotie
flikkert een lichtje dat men al uit een verbazende verte bespeurt en dat aanvankelijk door enkelen voor een glimworm wordt aangezien vleermuizen zwieren
zij meende het goed een best hart trouw en zorgvuldig en daarbij doortastend maar de poëzie die het leven hem een korten tijd volop geschonken had daar wilde het onder haar toezicht niet al te best mee vlotten wat zal ik er van zeggen was het haar schuld
en toen ze daarmee goed en wel klaar waren toen kende hun dienstijver geen palen françois haverschmidt familie en kennissen meer zij besloten nog eer het afgesproken sein kwam waarmee de magistraat om onnoodig bloedvergieten te voorkomen nog altoos draalde den vijand maar dadelijk de volle laag te geven
dan dat ik mij z aanstelde maar dat is nog niemendal bij het plan dat zij nu in haar hoofd heeft nu moeten al die kinderen een heelen dag met ons uit rijden naar het mastelinger bosch
dat werd geregeld gevolgd eerst las hij een hoofdstuk uit het oude testament en dan grootmoeder een uit het nieuwe s avonds lazen ze geloof ik ook maar dat weet ik zoo goed niet
hoe genoegelijk rolt het leven heen in een gezin waarvan françois haverschmidt familie en kennissen een der leden bijvoorbeeld de heer des huizes een beste kerel is maar een verschrikkelijke driftkop welk een aangename spanning bij de dienstboden zoowel als bij de kinderen
en neuriet zooveel als zijn pruim hem toelaat iets van een vaderland dat wel rustig kan wezen want dat er een wacht aan den rijn staat
heeft ingefluisterd wat gij niet meer voor mij doen kunt doet dat aan de arme broertjes en zusjes die ik beneden heb achtergelaten françois haverschmidt familie en kennissen en hij kuste haar dubbel teeder en zij spraken af dat het niet weer sinterklaasavond zou worden of zij zouden denken om die arme kleinen
en zoo komt het dat wj er nu in slapen en zoo ging het met alles met slapen niet alleen maar ook met leeren en werken
toen begon de redenaar er zelf van te griezelen en als het niet te mal was geweest voor het volk dat er vlak omheen stond en al maar bravo
ik had zelfs nog hartelijker dan anders gevraagd dat de hemelsche vader hem beschermen mocht want even te voren had ik weer een verschen indruk ontvangen hoe engelachtig lief hij toch was tegen dat hij naar bed françois haverschmidt familie en kennissen zou hadden wij hem hooren zingen
die ik vrees dat als ze mij geheel overmeesterfrançois haverschmidt familie en kennissen den mij slecht zouden maken en toch hoe ik mijn best doe om mij van het spooksel te ontslaan
bleek als een tafellaken op den vijand los bulderde de patroon we gaan met de cavalerie een uitval doen bij die woorden kreeg annemie
baktanden hebben zij eens ouden leeuws en der jonkvrouwen tanden zullen zijn gelijk een kudde schapen die opkomt uit de waschstede hoe glimlacht davidson terwijl hij zich terneerlegt om te slapen
waardoor hij zich met zijn hardvochtige werkzaamheden verzoend voelde mijnheer van putten had namelijk een eenige dochter een beelderig meisje van twintig jaar met een kuiltje in haar rechterwang en een kuiltje in haar linkerwang
juffrouw kwebbel meende te hebben opgemerkt dat het met die inkorting al een mooi gangetje ging haar ouders en grootouders waren allen over de zeventig geworden maar de vorige vader van het huis had amper de zestig gehaald
en met haar verdwijnt uit het oog van frits en suze het oude gezellige huis met den houten groengeverfden gevel
terwijl de glazen rinkinkten van den slag waarmee de toegang tot haar vaders huis achter de arme banneling werd dichtgeworpen daarna was alles stil juffrouw pippeling klom naar beneden en zocht haar paraplu
en daarbij knikte hij zeer vervaarlijk bij passages in de preek waarbij eigenlijk in het geheel geen knikken te pas kwam vooral voor een ouderling die nog wat om de leer gaf
en of de vrouw en de kinderen gebrek leden en sommigen brachten het zver dat zij om iets te noemen hardop konden lachen en zingen in dezelfde kamer waarin een van hun liefste betrekkingen
er eerst nog verliep kan ik niet nagaan ik weet wel dat het op een dinsdag was dan hadden wij op school altoos vaderlandsche geschiedenis
hoe zij er over dacht had de wijkdominee nu maar eens zijn ommegang gedaan daar in de buurt dan had zij er dien wel op afgezonden
zij had hem een dochtertje achtergelaten voorwerp eerst van veelvuldige en lang niet altoos aangename bemoeiing doch naarmate het kind tegen verwachting opgroeide en zich ontwikkelde
frits heeft den derden stuurman gesproken het kan wel waar zijn dat zijn moeder vroeger met een haak getrouwd was geweest en hij meent haar ook wel eens van een paar kinderen te hebben hooren vertellen dat is alles wat zij teruggevonden hebben
en van dien dag af was ik de poëet van ons gezin geen gebeurtenis van eenige beteekenis in dien kleinen kring of ik greep in de snaren eindelijk waagde ik mij zelfs aan onderwerpen die daar buiten vielen
ik maak er beslist een gemoedsbezwaar van placht hij te zeggen en men kon hem dat ook wel aanzien want op dien dag was hij haast nog stroever en ongemakkelijker dan in de week
dat hij nog niet voorgoed overwonnen en alles behalve uitgebannen was
toch had hij het vrij druk zoodat er onder de weinigen die op hem letten waren die vermoedden dat hij er warmpjes inzat dezen vergisten zich evenwel jillessen had juist genoeg om in zijn geringe behoeften hij woonde alleen te voorzien
om het niet lang te maken zal ik maar dadelijk zeggen dat er nog wat anders was dan het ruime salaris de overvloedige tafel en het zachte bed
en morgen sloeg men elkaar om de ooren kortom het was een erg ruzieachtig tijdperk en voor iemand als oom was het haast niet om uit te houden
dat als een knaapje in den mast klom om den wimpel te klaren dan kwam hij eerst als grijsaard weer beneden vrouw haak heeft een man gehad die zit nu aan de kaap
van hem verwacht hadt want hij begreep dat er haast bij was de boer mocht eens merken dat het allemaal gekheid was geweest daarom springt oom ijlings op
in die kamer waar zij ontsliep stond ik thans na zoovele jaren en ik peinsde er over hoe meer dan een van ons gezin haar nu reeds gevolgd was op de groote reis nog een zuster maar deze plotseling in weinige uren
en ik heb het ook gehad in het voorjaar als het weken achtereen guur en mistig was geweest en ik dacht soms zal de lieve lente dan nooit weerom komen maar dan had ik een vrijen dag
maar wat wist oom daarvan zij hoopte nog voor hem zij vertrouwde nog op zijn toekomst dat had zij frits willen zeggen daarmee hem troosten toen zij bij hem werd toegelaten
en dan de glorie van het uitgetrokken voorwerp te kunnen laten zien aan de heele familie en op de school niet onmogelijk en daar dan bij te snoeven
waarvan hij met een zekeren nadruk en een meer dan gewoonlijk uitgestreken gezicht gezegd had dat het handel was en neef had oom volkomen begrepen met andere woorden
dan vertoonen zich de eerste huizen van de stad en het zingen wordt op vaders verzoek gestaakt we moeten als knappe lui thuis komen hoor
wou de juffrouw haar nog helpen was het al niet te laat zij moest het in ieder geval probeeren maar hoe dan straks als zij thuis kwam mijnheer blik er toch nog over aanspreken
of trok hij het jongetje van den schoolopziener niet altijd voor maar dien morgen had ik wel voor hem op de knieën willen vallen om hem tot barmhartigheid te stemmen gelukkig vergat hij zijn bedreiging en kwam ik met den schrik vrij
hoe heerlijk zooveel geleerdheid onder zich te hebben van zulk een wetenschappelijke hoogte kostte het ons natuurlijk volstrekt geen moeite met aandacht te luisteren naar de voorlezing uit den grooten bijbel
en de buren hadden het kunnen hooren z had zij gegild van ik sterf en kijkt er dan niemand naar mij om want dat spreekt kee had de handen vol werk met tante bet en de andere meid was naar den dokter geloopen
een ruk aan de schel die juffrouw lenemie zelve naar voren deed stuiven want ze meende dat het weer een beldeurtje was van die miserabele jongens uit de teekenschool maar heeremijntijd daar stond haar eigen broer van het hoofd tot de voeten druipnat
maar toch de erve eenmaal mijner ouders en als mij daar het gemoed volschoot op plekjes die hij niet anders dan met koude onverschilligheid zou kunnen aanzien neen vriend dankje voor je geleide
het was mij daarbij zoo vreemd te moede en indien ik niet in den hemel geweest was ik had wel kunnen schreien maar in den hemel daar kent men geen tranen
dat juffrouw pippeling zelfs nog nooit open gezien had daar miste zij toch den moed toe een oogenblik aarzelde zij toen herinnerde zij zich dat als zij nog naar de kerk zou het zeker meer dan hoog tijd werd en
maar dat was er nu niet meer en in dien tijd had ik ng wat gehad dat was er nu ook niet meer wat was dat ook weer geweest het was zoo iets heerlijks geweest zoo iets om niet bang voor te zijn
dat hij ook nimmer bloeien zou want een neef van ons had daags voordat hij naar zee ging een wilde kastanje genomen ze dachten toen dat het een kastanje was en die had hij op de binnenplaats geplant de steenen waren juist opgebroken
kwam dat juist daar vandaan dat hij eens zooveel van zijn eigen kind gehouden had en och wie weet het als hij die vreemde kinderen aanhaalde en trakteerde misschien dacht hij dan wel meest om zijn dochtertje
het was juffrouw pippeling of zij droomde daar stond mijnheer blik zijn heele gezicht was rood van de opgewondenheid en hij deed met zijn lippen alsof hij weer fluiten won maar dan zeker geen melankoliek deuntje
maar al te dikwijls waren zoo ontdekte frits bijvoorbeeld dat men soms net doen kon of men in de kerk geweest was wanneer men maar zorgde dat men wist wat voor tekst de dominee had behandeld en wat voor psalmen er waren gezongen
alles lag onder de sneeuw en de zee was vol schotsen zoodat er nergens een schip te ontdekken viel maar men had het toch niet kunnen zien van het kamertje boven want er zaten dikke ijsbloemen op de glazen toen oom gijs
nauwelijks vermogen weer te geven want het spreekt van zelf een knappe driftkop barst niet maar op geregelde tijden los soms gunt hij zijn beminden een week misschien zelfs een paar weken pauze
men kuiert dus naar de uitspanning terug daar wordt nog een kalm kopje thee gedronken de kleinen profiteeren intusschen toch nog eens van den schommel en het loopt zoo al spoedig naar zevenen als wanneer het rijtuig weer voorkomt en de terugreis een aanvang neemt
en het leek wel of zij bang was dat als hij met de laars klaar was hij in ons ook een paar van die spijkertjes slaan zou achter haar hing een mooie lijst met glas en daar zat een gedicht in
maar jan zag er zoo verslagen uit dat het ons eensklaps koud om het hart werd wij begrepen alles er werd geen woord onderweg gesproken
en het is de vraag of hij dit wel genoeg begreep het had k kunnen gebeuren dat er van de kleine sophie niet veel te recht was gekomen
want nu begrijp ik wel dat er niets meer aan te doen is ik druk mijn voorhoofd tegen het harde tapijt en ik schrei niet maar ik brul geloof ik als een wild dier
maar hoe het françois haverschmidt familie en kennissen toen verder met hen gegaan was dat had geen mensch geweten ach de juffrouw wist het nu en wat zij nu k wist was dat die akelige ongevoelige blik niet altijd zoo akelig en ongevoelig was geweest
maar de kleinen beefden toch of ze half bevroren waren terwijl zij oom gijs beloofden dat zij goed zouden oppassen om niet naar het weeshuis te moeten
en meteen zag ik ook een diender die liep in het portaal heen en weer toen kreeg ik zoo'n gevoel dat ik eigenlijk niet goed genoeg was om in de kerk te komen maar dacht ik
aan huis enkel luitherschen op mij na dan en als je niet beter te weten goed griffermeerd bent dan vind ik het naar voor je gevoel maar anders verschil maakt het niet mevrouw behalve dat spreekt met de gezangen
maar om meestal onbestelbaar terug te keeren en wat al betrekkingen knoopte zij aan ten einde op de meest kiesche manier frits de boodschap te doen toekomen dat zijn zuster hem nog altoos liefhad en dat zij alles zou doen wat in haar macht was
en als ze daarna weer te voorschijn komt kunnen wij kinderen het zelfs opmerken hoe ze nog bleeker en zwakker is geworden maar de liefderijke glans in haar oogen is onverminderd gebleven
en voor alle natuurlijk françois haverschmidt familie en kennissen gevoel gesloten menschenhart dominee vogel ging zver van te beweren dat uit dit oogpunt beschouwd zelfs preek beurtjes op een donderdagavond in een bijna leege kerk nog recht hadden van bestaan
hoe het mogelijk was dat hij dan nu zoo hard en zoo wreed kon doen tegen zijn ongelukkig berouwhebbend kind weer kwam de gedachte bij de juffrouw op mijnheer blik's liefde voor zijn eenige dochter
en een oogenblik later staat voor ons aller verbaasde blikken niemand anders dan de neef uit brussel natuurlijk kon niet een van ons zien dat hij het was maar hij begon met het zelf te zeggen
dat was eigenlijk het merkwaardige van het geval en dat ze mee opstond toen de koning binnenkwam en dat ze meezong met al de menschen heeren en dames grooten en burgers
dat hij alles meegenomen heeft in het graf want zoo voor als na françois haverschmidt familie en kennissen verdwijnen allerlei prettige dingen de beide paarden en ik voel ng hoe verontwaardigd en bedroefd ik werd toen ik een heele poos later langs een molen kwam
en dat zeggende gaf ze mij een hartelijken kus niemand moet het voor een zeldzame bijzonderheid houden dat ik tante bet dus tot vertrouwde maakte van hetgeen er binnen in mij omging om de waarheid te zeggen
tante bet heb ik zien sterven ik vergeet het nooit toen oom jan mij schreef dat zij van de trappen was gevallen en heel bedenkelijk lag vloog ik naar x ik was toen aan de academie wat een reis midden in den winter
leek wel honderd jaar jonger geworden en iedereen die het zag had er schik in want anders waren de blinden dicht en men kon zien dat er verguldsel
met haar rug naar de straat en een spons in den mond terwijl zij met een zeem de ruiten doet als zij ondanks die ongunstige houding de kinderen ziet in den zwaren rouw opent zij den mond om hun wat toe te roepen
die was nog om mosterd uit geweest want er was niet genoeg en zegt mijnheer weet u wel dat ze bij den burgemeester al de glazen inslaan neen dientje zegt vader bedaard
of op een andere manier zeer deed zette hij het niet op een schreeuwen maar hij liep naar u toe françois haverschmidt familie en kennissen en verzocht u de pijn gauw eens even weg te zoenen
want wat ik dichterbij en onmiddellijk om mij henen zag dat was ook z schoon ik moest er mijn aandacht wel aan leenen en hoe meer ik het bewonderde des te wonderlijker werd het in mijn oogen
en het dichtvallen van de emmers van den melkboer als hij een van zijn klanten geholpen heeft en hij zich gereed maakt om zijn vrachtje een paar deuren verder te dragen
die nam mij op en zette mij op zijn schouder en toen kon ik den koning goed zien en de koning knikte tegen ons of tegen oom daar wil ik af wezen
zij kropen er heelemaal onder opdat niemand hooren zou hoe ze schreiden want zij dachten nog eens om vrouw haak en om mijntje en om moes totdat zij eindelijk in een dommel raakten vol verwarde droomen
en zoo staan wij eindelijk weer buiten in de nachtlucht boven aan den hemel tintelen de sterren het vriest hoor ik achter ons zeggen maar ik voel geen kou ik gloei van top tot teen
omdat frits toch nooit op de catechisatie kwam dit was ooms grootste grief de jongen kwam in kerk noch kluis maar zoo waren de tijden tegenwoordig het opkomend geslacht wilde van god noch zijn gebod hooren
en uw vrouw weet dat gij er zwak op hebt om dat zelf te doen vrouwen kunnen dat niet hebt ge meer dan eens met echt mannelijke waardigheid verzekerd
te zien maar dan moet men in de voorkamer zijn of beter nog op de stoep voor het huis want wanneer de stoet voorbijgaat worden al de vensterluiken in de buurt eerbiedig gesloten
en de waarschuwing kwam toch nog te laat want simon heeft er een erg onrustigen nacht op gehad ik had ook een onrustigen nacht maar dat was om een andere oorzaak een van de lieve logées de liefste
onze afkomst is anders gij hebt wat beters geleerd op behoorlijke manier kunt gij uw brood winnen en gij weet ook wel frits
om er niemand over het hoofd te zien en er waren er uit allerlei landen en volken en het ging den meesten geloof ik als mij ze mochten eens gaan kijken hoe het op die andere plaatsen was
en haar handen waren zoo vermagerd alles dacht mij kondigde een snel naderend einde aan ik vroeg naar tante mientje die was nog niet bij de hand vermoedde
en het eenige venster met zijn uitzicht op een dak en een paar schoorsteenen liet gaan toen was het alles bevalligheid geriefelijkheid en gezelligheid waarop de blik hier rustte vooral wanneer
en hij knijpt jet in de wangen en jan klopt hij op den schouder en ik word in de hoogte getild en die beweging bevalt zoo dat nu moeten al de kleintjes in de hoogte en een oogenblik later lieve deugd
maar die zoo om en bij de week na opnieuw de noodige grauwen en snauwen vinnige zetten en soms zelfs nepen en stompen
was het toch eigenlijk te doen en mensch dan was het een gescharrel en een gekittel en een gelach totdat moeder kwam en zei pa pa denk toch om je goeie kleeren maar moeder mocht zich wel stilhouden want als zij op de
en miskenning ja wat een mishandeling hij er zich gaarne voor getroostte hij vergeleek den heer bij een herder die zijn afgedwaald schaap gaat opzoeken langs de heide door noodweer en nacht en die als hij het arme beest eindelijk gevonden heeft
maar er moest toch iets gebeurd zijn dat niet in orde was hielden de deskundigen vol anders had die groote fransche boot ondanks al het leven dat er van weerskanten gemaakt werd niet zoo maar regelrecht tegen het schip
ik houd het er voor dat het hem aan zijn hart ging als hij de heele galnoten in den vijzel fijnstampen moest en als hij het zoethout onder het hakmes had
hij moest k maar eens zoo'n hinder gehad hebben van zijn maag als tante mientje dan meende tante françois haverschmidt familie en kennissen bet zou hij wel anders praten en misschien nog meer dan tante mientje gesteld zijn op een door van een ei met veel suiker in zijn koffie
de onbruikbare tanden en lastige kiezen en terwijl hij ons als een andere bamberg op een vermakelijken toer scheen te onthalen zette hij zonder dat wij er iets van merkten al wat er scheef in onzen mond wou groeien in minder dan een
die naar jillessen's verklaring zoover hij wist nog nooit één oneerlijk kruimeltje gegeten en één onwaar lettertje gesproken had want gelijk bij anderen wel eens het zwaard
hoera dan zou van putten wel lust hebben gehad om te commandeeren rechtsomkeert afgedankt marsch ieder naar zijn eigen huis maar het geval lag er nu eenmaal toe en juist omdat hij er zelf zoo tegenop begon te zien
dat het wel verstandig is zoo nu en dan eens te laten zien dat gij om den dood enz dat is aan uw echtgenoot volkomen bekend en daarom acht zij het min raadzaam
over maar al te korten tijd zal worden dan kent onze plaats ons zelfs niet meer vreemden zetten zich op uwe lievelingsplekjes en lachen en lijden en weten niets af van u en uwe kinderen
was er dan visite te wachten en wat voor een visite moest dat dan wel zijn dat zuster lenemie er de onschendbare betere kamer voor in gebruik had gesteld
over jaren op een huwelijk uitloopt niet minder gelukkig dan dat van pa en ma vanàvond ontbreekt er althans niets aan het geluk van de oudelui nu het blijkt dat zij elkaar wederzijds ook allerliefst weten te verrassen
als hij elken dag de frissche zeelucht inademt en dat het blonde haar bij de kleine meid al even prettig krult als het zwart bruine bij hem spreekt ook wel van zelf er is geen kapper
tante mientje had nog geroepen wat voeren die dekselsche meiden nu weer uit of is bet weer aan den gang maar toen zij vernam dat haar zuster onder aan de trap lag
de zieke maakte een beweging of zij iets zocht geef haar de hand mientje zei oom jan tante mientje deed het toen zagen wij allen hoe tante bet's gezicht opklaarde het werd weer het oude lieve gezicht
dien avond ging ik slapen zonder te bidden of eigenlijk lag ik nog uren lang wakker en ik hoorde de klokken slaan de groote klok buiten en de gangklok en het klokje op de slaapkamer dat een heel eind achteraan kwam net of het nog te klein was om de grooten al bij te houden
laat moe toch hier komen wou ik roepen daar hoor ik plotseling achter mij een grove mannenstem en die zegt ja ja voor het vleesch is het een heel ding meneer
onder de les werd over die dingen gebabbeld en nog voel ik den doodsangst die mij overviel toen de kweekeling zijn geduld verloor en zei dat ik zou moeten nazitten niet dat ik zooveel om dat nazitten gaf
want wij konden er met geen mogelijkheid iets door zien grootmoeder was erg rimpelig ook was haar uitzicht strenger dan dat van grootvader
en kijk hier dan eens hier ligt een kleintje gerust te slapen maar als gij het uit zijn ledikantje tilt dan opent françois haverschmidt familie en kennissen het de gesloten oogjes
maar eindelijk ja was er toch nog een oude ziel die op het vermoeden kwam het moest dan die weduwe geweest zijn die hertrouwd was met een gepensioneerd bottelier van het oorlogschip
want er was gebeld en nog amper naar gewoonte boven van het portaaltje geroepen had wie daar was of er komt een heer omhoog stommelen
het er voor dat ik gestorven ben ik zal wel zorgen dat ik niet meer over de grenzen kom adieu hij wilde heengaan
en zij gaf er meteen de redenen bij en die waren voldoende ook vooreerst waren kinderen vies altoos hadden ze kleverige handen
die man had een tijd gehad dat hij heel veel van zijn dochter hield had hij misschien ook te veel van haar gehouden toen zij een klein aardig meisje was had hij toen ook te veel werk van haar gemaakt hij kon immers nog zoo dol zijn op kinderen maar mogelijk
en de voorkamer waar men op het schoorsteenstuk jezus ziet die de kinderkens tot zich laat komen ook de gang en dat trapje waar zij schooltje op speelden met suzes poppen
naar jillessen's kelder en bood hem een aanzienlijke belooning wanneer hij de meiden als waker ter zijde wilde staan ons schoenmakertje keek wel wat raar op maar
ik wou bij de hand zijn als er soms iets met broertje gebeurde en daarom ook zat ik liefst in de mangelkamer want die was vlak bij de voorkamer en vrouw koelewijn hinderde mij niet met veel te praten
het was de aanhef van een liedje dat vrouw koelewijn wel voor ons zong met een beverige stem maar hij zong het zoo verwonderlijk zuiver en zoo zacht
dan waren kee en klaartje al lang op stel en sprong vertrokken doch tante bet kon daar haar toestemming maar niet voor geven was het weer hommeles tusschen de keuken en tante mientje
ik heb het jaar achtenveertig bezongen zoogoed als da costa ik heb het ten minste bezongen en bilderdijk dien heb ik overtroffen zijn epos kwam niet af maar het mijne wel en dat alles als gevolg van den moord op enkele jonge katten gepleegd
want kijk de tand of de kies is er al uit gij wilt schreien maar gij lacht onwillekeurig t is ook zoo gek de gruwelijke bloedige langgevreesde operatie is reeds voorbij en het eenige wat u
maar ik keek hem goed aan terwijl ik tot hem sprak want ik wilde precies weten wat hij zeggen zou en als ik kon wou ik zijn diepste gedachten raden er hing zooveel van af dominee
doch daar klonk de horen op den bok en ik werd klaar wakker en zag naar buiten en herkende de straat waarin françois haverschmidt familie en kennissen ik als jongen gespeeld had en aanstonds daarop
familie en kennissen mijn ouders huis met een beklemd hart draaide ik den sleutel om stiet de voordeur open en trad den gang in
kwade straatjongen van vroeger nu knap en ordentelijk keesje schrik van de buurt plaag van alle meiden als de straat geschrobd werd of de glazen waren pas gewasschen
hebben mogelijk nog minder werkelijkheid dan onze neef in brussel had want dat die niet enkel in onze voorstelling bestond bewees hij op dien achtermiddag toen hij zich daar opeens springlevend aan ons vertoonde
maar om dan ook door een salvo uit het rijtuig met achterlating van de noodige dooden en gekwetsten op de vlucht te worden geslagen
dat was verleden jaar geweest in de week voor kermis en die man had het eerst op een papiertje geschreven en dat had hij in den trekpot gedaan daar vond zijn zwager het toen in
ja halleluja toen had hij onder al zijn verdriet k zoo kunnen zingen doch het zou dan toch maar van korten duur zijn geweest dat gezang de pijp ging uit den mond het hoofd van mijnheer swart boog zich hij doorleefde nog eens het verschrikkelijkste uur van zijn leven
of juister den volgenden morgen zou hij aanbreken doch het schip dat hen wegvoeren moest lag al op de ree en passagiers zoowel als bemanning waren aan boord
daar valt mij iets in riep suze ga naar amerika daar zijt gij immers nooit geweest en daar is wel brood voor iemand die wat heeft om te beginnen
en als hij dan nog altoos opgesloten zat in die binnenkamer o die verschrikkelijke binnenkamer en de oogenblikken waren toch zoo kostbaar hier kreeg juffrouw pippeling een schok die haar haast van den stoel deed tuimelen
in ontvangst nam hij geleek bij die gelegenheid sprekend op de beschrijving die vrouw haak van hem gegeven had en het joodje aan den kant dat kwam toeschieten met de vraag of meneer ook wat te bezorgen had kreeg zoo'n
ondanks tante mientje's schimpscheuten op haar zusters goedgeloovigheid om tante bet ook nog te berooven van haar vast vertrouwen in de macht der liefde nu en met dat lachje vol françois haverschmidt familie en kennissen goedheid zag tante ook naar mij op als ik
maar ik zou kleine jans haast vergeten het nichtje van de keukenmeid die was er ook de stumperd zij had iets overgehouden uit de stuipen
en hij had verscheiden medailles van de boeken die hij geschreven had om het volk te verbeteren maar dat kon ik toen niet weten ik wist alleen maar dat hij het nooit verder brengen zou dan majoor zoetjes en hij bracht het ook niet verder
al voor dat hij met haar trouwde en net in die dagen gebeurde er iets met hem en toen hadden zijn vrienden hem beduid dat het maar beter voor hem was als hij het land uitging en toen waren ze naar engeland vertrokken en later naar amerika
midden voor het haardvuur doch op dit oogenblik zie ik daar niets van ik zie enkel hemelhooge ijsbergen in het verschiet en op den voorgrond de groote groene golven en den walvisch
nadat ik eerst als een dronken mensch heen en weer gezwaaid had en dat de dominee in zijn kamerjapon en zijn gebloemde pantoffels op mij toegeschoten is en mij in zijn armen heeft genomen en in huis gedragen
des hemels weergalmde een geklank als van citers en harpen en duizenden van stemmen zongen eere zij god in de hoogste hemelen vrede op aarde in de menschen een welbehagen
in de kamer kwam om wat heet water voor een drankje geloof ik zij was alleen in de kamer toen liet hij het haar merken en o verrukking zij bloosde waarop hij stoutmoedig ondanks zijn zachtmoedigheid
waarvan zij den sleutel hield en waaruit maanden later nog en op het laatst zelfs schimmelige overblijfselen te voorschijn werden gebracht van al het lekkers waaronder papa zijn lieveling begraven had ook sophie's hersenen liepen voortdurend gevaar
waren geheel en al in gebruik bij den eigenaar maar deze was ook een heel ander mensch dan de man in den kelder die was maar een klein schoenmakertje
alsof hij glimlachte en ik bleef nog een poosje liggen te denken aan françois haverschmidt familie en kennissen dien schoonen vriendelijken engel of over den goeden god dien moeder altoos onze vader noemde
den heelen dag buitenshuis nu dat werd dus met mei al vijfjaar maar in al dien tijd had hij dat juffrouw pippeling wist geen voet over den drempel van de kerk gezet hem daar eens rechtstreeks over aan te spreken
de dominee knikte en ik merkte op dat zijn donkerbruine oogen vochtig werden dat deed mij goed nu dominee ging ik voort zeg mij eens wie heeft dat gedaan wie heeft mijn broertje verdronken er was zeker iets in mijn toon waardoor de dominee bijzonder getroffen werd
maar als mijn vader het eens te weten kwam en ik werd veroordeeld om bij gelegenheid van de rijpartij alleen thuis te blijven ik had een onverzoenlijken hekel aan den kweekeling want hij was valsch vonden wij
hij ondersteunde haar terwijl zij aan zijn borst stond te snikken zelfs drukte hij een kus op haar voorhoofd o wat voelde zij nog lang daarna de aanraking van die droge brandende lippen
en als het op grabbelen aankwam nu kijk dat kon kees de grootste zoo goed als geen ander hij zou het ze wel eens gauw laten zien en nu kon moeder ook van de partij zijn
nu zeker is het françois haverschmidt familie en kennissen dat er geen paar vriendelijke kinderkijkers boven zijn toonbank konden gluren of de oogen van mijnheer blik verloren meteen ieder zweempje van barschheid
een keel op die het orgel in de verte bij het logement onhoorbaar maakte doch op hetzelfde oogenblik was de man van de bank tusschenbeide gekomen en had met eenige woorden die suze niet verstond
zij past nu wel op dat zij niet weer te laat komt en dat de tekst haar niet ontgaat de winkel beneden staat nog te huur maar nu zult gij misschien vragen wat de bedoeling van mijn verhaal is en of er ook wat uit valt te leeren
de vervaardiger werd dan ook gedecoreerd op denzelfden dag waarop jillessen die vrijwillig dienst was gaan nemen op de citadel van antwerpen geblesseerd werd deze hooge onderscheiding vuurde van daveren
en die berg met dat prieeltje waar wij reeds vroeg alle vrees voor spinnen en oorwormen leerden afleggen was hij wel zoo duizelingwekkend hoog als zijn naam zou doen denken
want de bewoners van den appel zagen maar een klein stukje van den boom en van den appel afkomen dat was voor hen onmogelijk en wààr de boom op stond en hoe of hij groeide en al zulke dingen meer
van van der palm die bij het ontbijt plaats greep grootvader had een lijstje waarop stond aangewezen hoe men den bijbel precies in een jaar uit kon krijgen
en hoorde toen hoe de trom ging en dat beurde mij wel een beetje op maar om een uur of zeven toen ik weer binnen was vernemen wij een dof
zoo gruwzaam is deze aanblik dat ik terstond al mijn krachten inspan om er mij van te ontdoen ik kan ik wil dat gezicht niet langer voor mij hebben
dan zullen zij ook heengaan en komen waar hun lieveling is maar stil het is weer sinterklaasavond een jaar na dien waarop wij getuigen waren van de eerste schier onduldbare smart der ouders wij zijn weer met hen in dezelfde kamer
nu minder woest ik ween en ik snik totdat ik letterlijk niet meer kan en uitgeput van droefheid in slaap val als ik weer wakker word is het avond en donker het eerste wat ik doe is onwillekeurig naar mijn broertje tasten
wat ik aan onzen lieven heer vraag want ik had geen vast gebedje wel s middags aan tafel dat was mij geleerd door vader geloof ik heere zegen deze spijzen amen en achterna heer ik dank u voor uwe goedheid amen beide keeren hardop
die wist ik dat openstond maar daar schoot mij dat geval te binnen met dien bijbel dien ik verkocht had en de heer in t zwart die mij het boek gaf zei er nog wel bij bewaar het goed jongen want dat is gods woord
stijf van het lange zitten en bedwelmd van het plotseling verstomde geraas vallen wij in de armen der meiden die ons al opwachtten vader en moeder worden vriendelijk maar soezerig bedankt voor al het pleizier
ja als ik in misdaad en liefde louise niet te voet had moeten vallen en zij mij niet had moeten toelaten haar kleine handjes te kussen dan zou ik hier nu niet staan in deze verlaten woning met de vertroostende gedachte
de vent wordt er dik en vet onder lachte hij en t zou mij niet verwonderen of hij gaat nog eens voor de derde maal in t schuitje bijv met een weeuwtje maar in elk geval met een rijk wijf
dan hem zijn ruiten in te slaan dat was een vreemd gezicht maar het vreemdste kwam nog en ik kan u zeggen dat ik mij nog verbaas als ik er aan denk want wij hadden bij ons in de stad een diender of eigenlijk was het een
dit had daarbij het dubbele voordeel dat men de kerkcenten opstak om er zich s maandags zoethout en pepermuntballen of andere levensbenoodigdheden voor aan te schaffen
en kennissen mensch moet zwijgen de vrijmachtige god maakt levend en hij maakt dood hij heelt en hij verslaat en er is niemand die it
kleebach heeft haar door die andere vrouw die de werkster françois haverschmidt familie en kennissen niet kon aan een paar waschhuizen geholpen en nu hoor ik heeft vrouw mangel al geen enkelen dag in de week meer over
dat iemand bidden kon zonder er iets van te meenen scheen haar ondenkbaar zij herinnerde zich haar eigen gebedjes als zij haar broertje hielp om oom te bedriegen
waar wel een glimlach om scheen te spelen alles gaf mij den indruk van een kind dat niet op afschuwelijke wijze den dood gevonden had maar dat rustig lag te slapen
en gaf mij een kus en zei dat hij het wel dacht en even voordat françois haverschmidt familie en kennissen grootvader stierf wees hij met zijn hand naar boven
zoo zachtmoedig als oom was zoo oorlogzuchtig was het in die dagen men schreef het jaar zeventienhonderd en in de negentig en dat weet ge zeker wel dat het toen een onophoudelijk gevecht was in de
kwam het mij voor den geest met wat een vast geloof mijn moeder altoos van gods liefde had gesproken ik hoorde weer haar diep eerbiedig onze vader die in de hemelen zijt een paar maal deed ik een poging om het haar na te zeggen ach het ging niet
want hoestte hij niet dan snorkte hij en dat was nog vervelender en de naaibaas was nog geen veertig maar zij hield het er voor dat hij vroeger wel wat veel in de avondlucht had geloopen
ik hoorde het wel zoo lief in het voorjaar dan gaf het zoo'n gevoel van nu krijgen wij de lieve lente weer in den tuin was k een bijzondere boom dat was een beuk
langs zijn voet gaat een straatweg die vrij wat stiller is geworden sedert de spoortrein het landschap doorijlt maar er bengelt toch nog menige vrachtwagen onder den eik door
dat het toch nog met een sisser afgeloopen is en dat er waarschijnlijk nooit iets van in de vaderlandsche geschiedenis komen zal of het moest dan wezen in die van arend maar dat beleven wij dan toch niet meer
dat ze tijdig klaar en thuis waren en dat ze goed waren gemaakt ook en toch niet te duur op dit punt was hij ongelooflijk streng voor zich zelven
om een geruimen tijd met zijn gebroken of zelfs zonder speeltuig voort te zingen er was toen de laatste bundel van van daveren in het licht verscheen
ten beste geven nu wordt er nog eens de proef genomen van dat welbekende op een schoonen zomeravond een ander sleept ons mee in dien deugdzamen lofzang
die had de kleine lien op haar schoot en lien kraaide tegen het mooie licht en klapte in de handjes en grootmoeder met haar blinde oogen deed of zij het ook wel zag en zij lachte mee met kleine lien
maar met dat al radeloos hardnekkige kies de natuur deed zeker haar best om de weerspanneling uit den weg te ruimen maar dat langzame
minder met woorden dan door de bewijzen van uw eigen goedheid uw françois haverschmidt familie en kennissen voor den tweeden druk aan mijn ouders luidde het voor de eerste uitgaaf van familie en kennissen
waar ik mij ook plaatste in de slaapkamer overal verbeeldde ik mij dat zij mij aanzag evenals haar waardige echtgenoot wiens vervaarlijke pruik in sierlijke lokken langs zijn schouders
hij was al niet wel geweest van mevrouws sterfdag af maar hij had zich groot gehouden eerst voor drie dagen had hij om den dokter gestuurd die was dan ook van morgen gekomen en had dadelijk gezegd dat er niets meer aan te doen was
word tureluursch van dat ongelukkige muziekinstrument nu in vredesnaam troost jij me dan nog maar eens oude vriend en meteen greep zijn hand naar een donkerbruine meerschuimen pijp
gelukkig dus maar dat annemie hem nu en dan nog eens troostte met een lonkje of een kusje tot belooning ook voor de aandoenlijke gedichten
meer dan eens heb ik daarover gepeinsd terwijl ik met groote oogen opkeek naar de sterren die ik uit mijn bed door het venster hoog aan den donkeren hemel kon zien glinsteren
maar de kroon was van doornen wij stonden nu voor een groote poort geef mij de hand zei hij en houd mij goed vast en ik deed het toen ging de poort wijd open en ik zag dat het de hemel was want scharen van engelen stonden hem af te wachten
paraplustander en weerglas en vooral van de oude geliefde huisklok voor den paraplustander weet ik niet dat ik ooit iets gevoeld heb evenmin
want zij noemde moeder altoos jeanne dat was fatsoenlijker vond zij dan jansje en het is ook wel zoo fatsoenlijk maar jansje was toch eigenlijk mijn moeders naam die juffrouw bekker
kom nonnetje gij moogt kiezen gaan vader uitkiest en deze de aanmoediging dat moogt ge nog wel zesmaal doen nauwelijks afwacht om moeder te kussen
nog ééns zoo ruim voorzien geweest van al de gemakken en voordeelen der moderne bouwkunst als het keurig verblijf dat hun opvolger zich heeft uitgezocht uit een heele fonkelnieuwe straat die juist te koop of te huur werd geboden
dat het weêr zou kunnen omslaan en wij worden meer dan eens wakker uit een akeligen droom waarin het regende dat het goot om drie uur
want anders had het nog een heele opschudding kunnen geven het dankgebed was geëindigd de slotzang klonk zwak door het nagenoeg ledige
om u nog na te blaffen zoolang ge niet geheel uit het gezicht zijt buitenplaatsen met adellijke wapens aan weerszijden van het hek bij den ingang van de oprijlaan en met vijvers waar statige zwanen in zwemmen
evenzeer in alle welwillendheid voldoende verklaring van uw handelwijze te geven en inmiddels in allerijl zij het dan ook wat minder keurig uw huisvaderlijke taak te volbrengen zeker indien ge dat doet dan lijdt het geen twijfel
ik weer een beetje tot bewustzijn kwam en zelfs toen gaven de dokters nog maar heel weinig hoop eerst een week of vier nadat ik ziek was geworden hielden zij het er voor dat het gevaar geweken was
en nog eens god alleen wist hoe het daarbinnen kon stormen en wat zij leed terwijl die naalden zoo vlug gingen ja ja zij had haar pakje wel maar ik heb al gezegd zij droeg het zoo goed
ik dacht dat mijn vader een beweging maakte als van iemand die ongeduldig wordt maar terstond daarop keerde hij zich naar het kistje en kuste mijn broertjes doode lippen toen nam hij mij mee de kamer uit ik vroeg niets meer
dicht bij het pad dat de optocht volgde tusschen het hooge bloemrijke gras lag de zerk waaronder twee ooms van mij rustten ik heb ze nooit gekend maar menigmaal heb ik mij lafrançois haverschmidt familie en kennissen ten vertellen hoe jong ze nog waren toen ze stierven
meer dan één kennis van mij is al toen wij nog op de fransche school gingen voorgoed bedorven och misschien hadden zij niemand die er zoo'n slag van had als tante bet
was juffrouw pippeling's oude knieën knikten en zij moest zich even omkeeren en naar boven zien het was volle maan maar zwarte wolken dreven in wilde vaart langs de glinsterende schijf de juffrouw gaf er geen acht op zij dacht aan hem
haar lieve frits want zij gevoelde dat zij hem nog liefhad en zij wilde niet ophouden te gelooven dat hij toch niet gansch en al verachtelijk dat hij niet reddeloos verloren was neen dat wist zij beter
maar geen geluid kwam er ook uit zijn mond alleen toen men haar weg wilde brengen en zij hem nog eens en ng eens om den hals viel verbeeldde zij zich hem met een heesche stem te hooren herhalen bedorven suze bedorven hij had het wel mogen zeggen
lieve deugd al mijn andere tanden klapperden om het lot dat hun armen kameraad wachtte en ik moest in mijn binnenste erkennen neen dan deed davidson
met mijn moeder geloovig en troostvol zou kunnen bidden tot onze vader in de hemelen wat ik den dominee geantwoord heb weet ik niet waarschijnlijk bleef ik hem onthutst en zwijgend aanzien
moet ik er dadelijk bijvoegen dat het net trof op een tijd toen het nietigste voorval dat maar een beetje afweek van het alledaagsche een diepen indruk op mij moest maken
nit al mijn droefheid keerde terug ik schreide en mijn schreien werd steeds heviger ik beefde over al mijn leden
hij had kunnen verdrinken de goede ziel en voelt u nu heusch geen kou meer als het hem maar niet slecht bekomt die beste allerbeste papa en haar lief gezichtje leunt tegen zijn borst
als een bliksemstraal schoot mij de gedachte in hij ligt in het water en op hetzelfde oogenblik was ik aan den kant en lag op mijn buik en stak mijn arm zoover ik kon in het vuile met kroos bedekte nat het kwam niet in mij op
zijn eigenliefde te verloochenen en zich in de armen te werpen van zijn ondankbaar kind maar dat wezenlijk al zwaar genoeg gestraft was hoe jammer dat de juffrouw daar toen net tusschen in was gekomen zij had het wel niet kunnen helpen
misschien wel ten gevolge der onverwachte stoornis mijnheer blik zijn beter gevoel aangenomen dat dit zich een oogenblik in hem had laten gelden
en dat lag in zijn gestel omdat er nooit een dag voorbijging of hij had het zuur en gelukkig daarom dat moeder olie heel anders was die was nu om zoo te zeggen zachtheid zelve
luide de klok als dan die klok begon of beginnen zou kwam juffrouw pippeling de trap af van haar bovenkamer en even daarna kon mijnheer blik het boekverkoopertje die onder haar woonde
als hij thuiskwam van het gymnasium als zijn privaatlessen waren afgeloopen vond hij hààr die hem zat op te wachten altoos even blij altoos even vriendelijk terwijl hij zijn boeken schreef hield zij hem gezelschap
maar wat het kerkgaan bij grootvader tot zoo'n uitstekend genot maakte was dat grootvader zelf dan de dominee was neen nooit heeft iemand zoo mooi gepreekt en als hij bad dan bad ik zoo vurig mee als ik maar kon
het zevenhoofdig monster van de tirannij voor het oude paleis verbrand werd dat was geloof ik in zeventien vijf en negentig toen dronk de burger feestredenaar op de gouden eeuw die nu aangebroken was
gij herinnert u heel goed zegt ge dat pa en ma eveneens deden in hun jongen tijd nu dan mag ik lijden dat die onschuldige vrijerij
dat hij niet laten kon hem even terug te troeven met na waar zie je me voor aan denk je dat ik een christen ben oom gijs verbeeldt zich zeker
en te voorkomen dat zij een oogenblik berouw zou krijgen over haar goed vertrouwen in hem dit laatste ontging dan ook niet aan de enkelen dien het vergund werd hen meer van nabij gade te slaan
voor het een of ander weiland vergaan zijn zou ik er nu niet gemakkelijk met één hand overheen springen ik heb zoo'n vermoeden dat wat mij eenmaal een prachtig park voor een sierlijk heerenbuiten toeleek
in plaats van zich te beheerschen ter wille van zijn echtgenoot den teugel te vieren aan zijn hartstochten onverschillig of de vrede des harten bij onze wederhelft er door vernietigd wordt en nog eens die vrede gaat reddeloos verloren
van wien was die kop geweest waarvan de holle oogen mij zoo akelig aankeken al de tanden zaten er nog in en zouden mijn tanden er ook nog allen in zitten als mijn hoofd er zoo zou uitzien
dreinerige knagen begon mij te vervelen ik nam dus een griffel behoorlijk geslepen en stak die zoo diep ik kon in den gapenden muil van het kleine onwillige monster knap zei de punt van mijn wapen
en kennissen kweekeling die mij de knikkers afnam waarmee ik speelde onder schooltijd standvastiger en openlijker dan dien schoenlapper
links en rechts doodshoofden en stukken van menschen op sterk water allerlei geheimzinnige instrumenten zeker om armen en beenen af te zetten aan den wand afbeeldsels van gevilde lieden
en toen een jongen die droeg den naam van den mosterdpot omdat als hij iemand bij den neus kon vatten dan liet hij het niet en eindelijk kwam er nog een kleintje
op het twaalftal waren gebracht toen had het schoenmakertje toch nog stof om te zuchten ik wou dat onze ouderlingen wat eendrachtiger waren met de diakens
maar hij had altoos de vriendschap met de familie aangehouden en omdat er in het geheel geen bloedverwanten waren die in aanmerking konden komen had hij zich de benoeming tot voogd laten welgevallen frits en suze mochten evenwel niet uit het oog verliezen