AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
men democratizeere den eigendom niet door hem af te schaffen maar door hem algemeen te maken opdat ieder burger zonder uitzondering bezitter
daartoe dienen nu de zomernachten dacht gavroche de auvergner slaapt op zijn kar men neemt de kar voor de republiek en laat den auvergner aan de monarchie
marius verbleekte hij had niets begrepen van al t geen zijn grootvader gezegd had het geteut over de straat blomet pamela kazerne lansier
bracht zijn linkerhand ter hoogte van zijn neus en stak ze driemalen vooruit terwijl hij met de rechterhand tegen zijn achterhoofd sloeg een krachtig gebaar waarin de parijsche straatjongen de geheele fransche ironie vereenigt en dat stellig van goede uitwerking is
bossuet zal even naar het paleis van justitie wandelen en met de jonge advocaten spreken ik belast mij naar de cougourde te gaan dus is alles geregeld zei courfeyrac neen wat is er nog
en iets dat naar een bloedvlek geleek onderscheiden marius zag een bleek hoofd dat zich oprichtte en tot hem sprak herkent ge mij niet neen
zeer weinig geesten verstaan de goddelijke taal de schranderste de bedaardste de diepzinnigste ontcijferen langzaam en wanneer zij met hun tekst komen is het werk sinds lang verricht
maar ik ben ik weet niet juist aan courfeyrac een mijner vrienden dien gij niet kent reeds meer dan tien louis schuldig ik heb een ouden hoed die geen drie francs waard is
toen zij eindigden toen zij elkander alles hadden gezegd liet zij haar hoofd op zijn schouder rusten en vroeg hem hoe heet gij ik heet marius zeide hij en gij ik heet
zij was het die op het marsveld aan jean valjean deze uitdrukkelijke waarschuwing had gegeven verhuis jean valjean was inderdaad naar huis gekeerd en had aan cosette gezegd
sommigen die op hun wijze vroolijk waren hadden in den mond penneschachten waaruit zij op de menigte bij voorkeur op de vrouwen ongedierte bliezen
perzië assyrië egypte is achtereenvolgens verdwenen waarom wij weten t niet welke zijn de oorzaken dezer rampen
tegen den middag wordt het er een weinig licht het verkeerde dezer kamers die gelijk men ziet geen cachotten zijn is dat men er wezens laat denken die men moet laten werken
zoo ongerust dat hij cosettes treurigheid niet zag cosette zoo treurig dat zij jean valjeans ongerustheid niet zag
er komt een uur waarin protesteeren niet meer baat na de rede moeten daden volgen de levende kracht voltooit wat de idée ontworpen heeft de geketende prometheus begint
hij zeide bij zich zelven dat thans ook zijn dag was gekomen zijn uur eindelijk had geslagen dat ook hij na zijn vader dapper
in dezelfde week zag zij voorbij het tuinhek een zeer fraaien officier der lansiers gaan met een wespenlijf schitterende uniform meisjeswangen een sabel onder den arm
die misschien niet le cabuc heette de treurige schildering welke wij ondernomen hebben zou niet volledig zijn en den lezer niet in de juiste en ware omtrekken deze grootsche oogenblikken van maatschappelijk zieltogen en
men sprak van legitimistische woelingen van den hertog van reichstad op wien god het stempel des doods drukte op hetzelfde uur dat de menigte hem als keizer aanwees
is er een hond in den tuin vroeg een andere ik weet niet in alle gevalle heb ik een vleeschballetje bij mij dat wij hem zullen toewerpen
men onderscheidde slechts zijn rustig ernstig maar zonderling treurig gezicht vader gillenormand als door verbazing en blijdschap verstomd zag eenige oogenblikken niets dan een helderheid als die eener verschijning
lichten gingen heen en weer voorbij de tralievensters der slaapzalen een toorts zocht langs den gevel van het nieuwe gebouw de pompiers van de naaste kazerne waren geroepen hun helmen welke de toorts in den regen verlichtte gingen heen en weder langs de daken
het waterkasteel al de straten in den omtrek des halles overrompeld en bezet en op den linkeroever de kazerne der veteranen st
liet geen gebaar noch woord ontsnappen en verdween na de woorden van haar vader sneller dan een stroohalm voor den wind ondertusschen was vader gillenormand weder tegen den schoorsteen gaan leunen
vijfde juni eerste hoofdstuk het oppervlakkige der quaestie
en onrustbarenden doolhof in de wijken waar het parijsche verkeer niet opgehouden had en nog enkele schaarsche straatlantaarns brandden had de beschouwer uit de lucht den metaalglans der sabels en
was als herboren zijn geluk herleefde als met nieuwen glans het luxembourg de onbekende jonge sluiper cosette's verkoeling al deze wolken zijner ziel verdwenen
treft het in het wild het gaat verpletterend voort als de blinde olifant het heeft achter zich lijken van grijsaards vrouwen en kinderen heeft zonder reden het bloed van schuldeloozen en onnoozelen vergoten
dat was de bestemming waarvoor ik geboren ben ja ik heb turk gezegd en ik blijf er bij ik begrijp niet waarom men gewoonlijk aan het woord turk een slechten zin geeft
op zekeren dag brak men de knoppen van de fleuretten een arbeider zeide wij zijn vijf-en-twintig man maar men rekent mij niet mede wijl men mij als een machine beschouwt deze machine was later
gedurende de restauratie had de natie zich gewoon gemaakt aan de discussie in de rust t geen aan de republiek had ontbroken en aan de grootheid in den vrede
de kapper had hem baldadig gemaakt over een goot springende riep hij tot een gebaarde portierster die waardig was geweest faust op den bloksberg te ontmoeten en een bezem in de hand had zoo madam gaat gij op uw paard uit
terwijl in onze kleine stille huishouding alles zelfs de winter lente voor ons was schoone dagen
de vijfjarige kleine door zijn broertje voortgesleept dat door gavroche werd getrokken keerde herhaaldelijk het hoofd om ten einde polichinel na te zien
men kan de plooien van hun bruin tricot zien dat aan de ellebogen met wit garen gestopt is daarna gaan wij naar de opera en treden er met de claqueurs binnen
de afwezigheid zooals altijd bij natuurlijke en ware gevoelens het geval is had zijn liefde als grootvader voor het ondankbaar kind dat zich van hem verwijderd had slechts doen toenemen
zag hen onverschrokken aan en maakte van den donderslag gebruik om in een schaterend gelach uit te barsten weest rustig kinderen schudt het huis niet t was een heerlijke donderslag zoo is t goed die bliksem was geen
zijn instinct aarzelde niet hij bracht sommige omstandigheden sommige daden het blozen en verbleeken van cosette in sommige gevallen met elkander in verband
schoof de steenen die de stokken aan de voorzijde vasthielden een weinig ter zijde en de beide einden van het toestel verwijderden zich nu op handen en voeten kleinen zei
cosette was voor hem een geur geen vrouw hij ademde haar zij weigerde niets hij vroeg niets cosette was gelukkig en marius was tevreden zij leefden in dien verrukten toestand welken men de begoocheling van een ziel door een andere ziel zou kunnen noemen
behoeft zich slechts een n te verbeelden welker top de straat st denis en basis des halles raakt en wier rechtstaande beenen de straten de grande truanderie en de la chanvrerie en dwarsstreep de straat der petite truanderie zijn
t was de muur van den weg die om de gevangenis van la force liep hoe hoog deze muur was werd hij door een nog zwarter dak overtroffen dat men er overheen zag dat was het dak van het nieuwe gebouw
deze mannen hadden blijkbaar deze omheinde ruimte gekozen om met elkander te kunnen spreken zonder door de voorbijgangers noch door den
en hij zal een damp hebben ontmoet marius behoort tot het dichterlijk geslacht wie dichter zegt zegt dwaas thymbraeus apollo t moet een raar paartje zijn
hij wierp den tak weg en riep moeder hoe heet ge ik neem dat ding van u ter leen en hij liep weg met het pistool
ga den leeuw den hond ontnemen dien hij in zijn hok heeft t was een zonderlinge en treurige omstandigheid marius had op dit oogenblik den brief van cosette nog niet het toeval had hem verraderlijk
mijn vader heeft mij van morgen gezegd dat ik mij gereed moest houden dat hij zaken had en wij misschien zouden vertrekken marius beefde van het hoofd tot de voeten
ziedaar honderd louisd'ors koop u een hoed grootvader hernam marius lieve grootvader zoo ge wist hoe ik haar bemin ge kunt het u niet verbeelden
de natuur is er steeds en vergeet zich niet zij is er met haar tevens laag en verheven doel en hoe groot de onschuld der zielen zijn moge men gevoelt in het meest kuische vertrouwelijk bijeenzijn het wonderbaar en geheimzinnig onderscheid
en kon evenmin vrouw toussaint er achterlaten als haar zijn geheim zeggen bovendien hield hij haar voor trouw en eerlijk het verraad van den dienstbode jegens den meester begint met de nieuwsgierigheid en vrouw
en snauwde den bakker met verontwaardiging toe wat moet dat beduiden de bakker antwoordde wel t is brood zeer goed brood van de tweede kwaliteit ge wilt zeggen zwart brood
spreekt gemeenzaam en meent dat het eeuwig duren zal twee gelieven verbergen zich in den avond in de schemering in het onzichtbare met de vogels met de rozen zij betooveren elkander in de schaduw met hun harten welke zij in hun oogen leggen
hielpen madame hucheloup op de tafeltjes de kruiken met blauwen wijn en de spijzen te plaatsen welke den hongerigen in grof aardewerk werden voorgezet
met al de onwaarschijnlijkheid welke in de natuur is noch in het toppunt noch in het voetpunt tusschen den mensch en den seraf boven het slijk onder den ether in de wolken nauwelijks vleesch en been ziel en verrukking van het hoofd tot de voeten
de groei speelt dergelijke streken het onderrokje wordt kort terwijl de naaktheid onzedelijk wordt arm meisje zei gavroche t heeft niet eens een broek hier neem dit
t verdient opmerking dat eponine geen dieventaal sprak sinds zij marius kende was haar deze leelijke taal onmogelijk geworden zij drukte in haar knokige zwakke hand als van een geraamte de grove ruwe vingers van gueulemer en hernam
vader gillenormand opende onthutst den mond stak de armen uit poogde zich op te richten maar eer hij een woord had kunnen spreken was de deur weder gesloten en marius verdwenen
maar toen zeide hij tot zich zelven zij vertrekt haar vader voert haar mede naar engeland en mijn grootvader weigert mij te laten trouwen
t is hier dat ulback de herderin van ivry doodde maar na het woord leeuwerik had marius niets meer gehoord in den droomenden toestand kan een enkel woord een plotselinge verstijving doen ontstaan
wanneer hij alleen uitging en dit was gewoonlijk s avonds t geval droeg hij steeds een buis en broek als een werkman en een pet welker klep zijn gezicht bedekte
ga intusschen zitten en uit de scheur verdwijnende zooals hij er was binnengekomen liet hij zich met de vlugheid van een slingeraap langs den poot van den olifant neer
wat het oogenblik voor een poging ter ontvluchting gunstig maakte was dat de leidekkers juist bezig waren met een gedeelte van het dak te herstellen en van nieuwe leien te voorzien
ten gevolge van dit besluit verlieten bossuet joly en grantaire de herberg niet tegen twee uren des namiddags was de tafel waaraan zij zaten vol ledige flesschen
inderdaad zij drukt en knelt het volk uw revolutie is mij schier onverschillig zei grantaire ik haat dit gouvernement niet t is de kroon door de slaapmuts getemperd t is een
heb medelijden met u zelven rampzalig kind nog zoo jong dat geen twintig jaren geleden nog een zuigeling waart en waarschijnlijk nog een moeder hebt ik zweer u hoor mij aan
de ware liefde is lichtend als het morgenrood en stil als het graf courfeyrac vond marius slechts hierin veranderd dat hij een schitterende stilzwijgendheid bezat gedurende deze liefelijke maand mei leerden marius en cosette de volgende onmetelijke zaligheden kennen
hij kocht tot zijn middagmaal een broodje van een sou bij een bakker stak het in den zak en vergat het het schijnt dat hij een bad in de seine nam zonder er zich bewust van te zijn
t was een vreeselijk oogenblik duivels werden zichtbaar wier maskers afgevallen waren woeste zielen geheel bloot hoewel verlicht was deze hoop duister
of hij achtte zulks althans als grootvader zijn kleinzoon één stap te gemoet te gaan ik zou liever sterven zeide hij hij had zich niets te beschuldigen meende hij hij dacht echter aan marius met innige teederheid
mijn god daar is er een riep hij wat een kanonskogel hier is hij zei de soldaat en hij raapte iets op dat over den grond rolde t was een
zijn buik was door bersten gescheurd een balk kwam uit zijn staart hoog gras schoot tusschen zijn pooten op en daar de vlakte rondom hem sinds dertig jaren
cosette aarzelde geen minuut een eenig mensch hij het was weder licht in haar geest geworden alles was weder te voorschijn gekomen
t was het binnenste der barricade de huizen ter rechterzijde der steeg verborgen hem het overige der herberg de groote barricade en de vlag marius had nog slechts één schrede te doen
een groote blonde heeft mij op den boulevard gezegd kent ge moeder hucheloup ik antwoordde ja in de straat chanvrerie de weduwe van den oude
in de twee hoofdsteden van het rijk openbaren in de stad der gedachte en in de stad van den arbeid te parijs de burgeroorlog te lyon de oorlog der
de behendigen hebben zich zelven in onze eeuw den naam van staatslieden toegekend zoodat de naam staatsman uiteindelijk eenigermate een woord uit de dieventaal is geworden
landloopers vagebonden lieden die den nacht zonder ander dak dan de koude wolken des hemels in een huizenwoestijn doorbrengen zij die dagelijks hun brood
men moet doodeenvoudig schrander zijn gezond verstand hebben doet wat ge wilt stervelingen maar trouwt niet men zoekt den grootvader op
langs een omweg bereikte hij de straat béthisy en ging naar den kant der halles aan den hoek der straat des bourdonnais waren geen lantaarns meer
dat men de poorten van het paleis opene dat iedereen lid der fransche academie zij en het recht hebbe madame hucheloup te kussen laat ons drinken
de heer mabeuf was op dat tijdstip bijna tachtig jaar oud op zekeren avond had hij een zonderlinge verschijning hij was te huis gekomen terwijl het nog helder licht was
de leden van het genootschap de vrienden des volks de rechtsgeleerde school de geneeskundige school de uitgewekenen van alle natiën spaansche italiaansche duitsche poolsche vlaggen
de gisting werd koking sedert waren hier en daar kleine afzonderlijke opstanden ontstaan die spoedig onderdrukt weder te voorschijn kwamen een teeken van een ver uitgebreiden onderaardschen brand
wie is die deern uw dochter t was inderdaad eponine die tot thénardier sprak bij de verschijning van eponine waren de vijf anderen namelijk
waarop een hoop ijzeren ketels en pannen fornuizen en ketens waartusschen eenige geknevelde menschen lagen uitgestrekt die ziek schenen deze geheel open wagen was voorzien van vervallen horden die tot de voormalige strafpleging schenen gediend te hebben
zijn eenige eerzucht bestond in op ieder te gelijken die zijn burgerplichten volbrengt het ideaal voor dezen man was voor het innerlijke de engel voor het uiterlijke de burger wij moeten hier evenwel op een bijzonderheid opmerkzaam maken
dit alles zou immers binnen een paar dagen over zijn maar hij dacht aan de toekomst en als gewoonlijk dacht hij er met genoegen aan alles wel overwogen zag hij geen verhindering dat zijn gelukkig leven opnieuw zou beginnen
waar de wachtpost reeds ontwapend was zich aangesloten bij een bende aangevoerd door enjolras courfeyrac
jean valjean zou voor dengene die hem aldus in die schaduw had gezien geen levend mensch hebben geleken hij zat op den straatpaal voor zijn deur bewegingloos als een klomp ijs
de eetbare dingen in mijn pot de glasscherven op den schoorsteen de sloffen achter de deur en de beenderen onder mijn bed gavroche stond achter haar en luisterde
allengs verzonk niet in den afgrond van een bankroet maar in het moeras van kleine schulden hadden de echtelieden thénardier nog twee kinderen beiden knaapjes gekregen zoodat zij nu twee dochters en drie jongens hadden dit was veel
een ruim veld voor de openbare en volksbedrijvigheid te openen als briareus honderd handen te hebben om ze aan alle zijden den bedrukten en zwakken toe te reiken
allengs werden de omtrekken duidelijker hoewel nog in schemering gehuld t was inderdaad een voertuig dat van den boulevard op den weg was gekomen en de barrière naderde waar jean valjean zat
bleek met blooten hals verward haar had enjolras op dit oogenblik met zijn vrouwelijk gelaat iets van de themis der ouden
in een oogwenk vr dat javert den tijd had zich om te keeren werd hij bij den kraag gevat op den grond geworpen gekneveld en onderzocht
zij waren kalme mijnwerkers die rustig hun loopgraven in de diepten van een vulkaan voortzetten nauwelijks gehinderd door doffe schokken en den reeds eenigszins zichtbaren vuurgloed
men wist niets anders te zeggen dan dat toen men aan de gevangenis kwam claquesous verdwenen was daar school iets van tooverij of politie onder
de mannen op de voertuigen lieten zich zwijgend hotsen zij waren blond van de morgenkoude allen droegen linnen broeken en klompen aan de bloote voeten het overige hunner kleeding was naar de luim der armoede hun plunje was van de afschuwelijkste tegenstrijdigheid
hij herinnerde zich de zonderlinge omstandigheden welke het huis reeds vroeger verontrust hadden zijn geest hield zich met dit alles bezig en bouwde er allerlei gissingen op
de patrouilles doorsnuffelden de deuren de gangen de schuttingen de donkere hoeken om nachtelijke zwervers te zoeken maar gingen stil voorbij den olifant het monster stond bewegingloos met open oogen in de duisternis
zoo'n pijn had ik op t oogenblik ben ik wèl herinnert ge u den dag toen ik uw kamer binnentrad toen ik mij in uw spiegel spiegelde
zij raakte slechts met droefheid en voorzichtig aan de koninklijke personen t was niet een man t waren niet eenige mannen t was frankrijk geheel frankrijk
toen hij een andermaal op den tegenstand zijner ministers zinspeelde schreef hij bij gelegenheid van een staatkundig veroordeelde een der edelste figuren van onzen tijd zijn genade is verleend er blijft mij slechts over ze te verwerven
want er zijn edelmoedige naturen die zich geheel overgeven en cosette was zulk een natuur het behoort tot de grootmoedigheid der vrouw dat zij zwicht
rood zeide hij binnenkomende en enjolras strak aanschouwende en met forsche hand drukte hij het roode vest tegen zijn borst toen enjolras naderde fluisterde hij hem in wees gerust
vierde hoofdstuk de twee plichten waken en hopen is hiermede nu alle maatschappelijk gevaar verdreven zeker neen
ik heb aan de stoelenzetster naar u gevraagd maar deze zeide dat zij u niet meer zag ge woondet in de westerstraat op de derde verdieping aan de straat in een nieuw huis ge ziet dat ik het weet ik volgde u
de eenzaamheid de stilte de nacht een onbeschrijfelijke huivering overviel hem wanneer hij een straat inging was t hem alsof hij in een kelder kwam
en majestueuze monument is verdwenen om in vrede de soort van reusachtige kachel met haar pijp te laten heerschen die de sombere vesting met negen torens heeft vervangen
tusschen haar twee rijen hooge honderdjarige huizen die zwijgen als grijsaards in deze straat heerscht een terughoudende
die het gansche tooneel bijgewoond en met stillen hoofdknik alles goedgekeurd had naderde javert en zeide hem zoo heeft de muis de kat gegrepen
vader gillenormand dacht aan marius met liefde en bitterheid en als gewoonlijk had de bitterheid de overhand zijn gekwetste liefde eindigde steeds
hij klom over de steenen en kwam aan de andere zijde der versperring hij ging dicht langs de straatpalen en nam de huizen tot richting op eenigen afstand voorbij de barricade meende hij iets wits voor zich te zien
desniettemin schudt hij die den maatschappelijken ziektetoestand gadeslaat somwijlen het hoofd de sterksten de teedersten de beredeneerdsten hebben hun oogenblikken van zwakheid
voerde hem met kracht weder in de kamer wierp hem op een stoel en zeide verhaal mij t was het enkele woord grootvader aan marius ontsnapt dat deze omkeering voortbracht marius zag hem met verbazing aan
dan een jongen te zijn uit de loge en zeide tot courfeyrac met een stem die in geenen deele een vrouwenstem geleek
na den avond van den juni had zij een tweevoudige gedachte de plannen van haar vader en de bandieten op het huis in de straat plumet te verijdelen en marius van cosette te scheiden
de rozen hebben dit boven of beneden de vrouwen dat men op de rozen de sporen zien kan welke de rupsen op haar achterlaten
de grijsaard richtte zich schielijk op bleek en als een lijk dat zich door een galvanischen schok opheft al zijn bloed was naar zijn hart teruggestroomd hij stamelde welke mijnheer marius
men deed onderzoek en het tarief der boodschappen vergelijkende dat in de spreekkamer der gevangenen hing bleek het dat de vijftig sous voor drie boodschappen waren geweest een naar het pantheon tien sous
hij naderde haar viel op zijn knieën en zich langzaam buigende nam hij de punt van haar voet die van onder haar kleed kwam en kuste
hoe ge hebt mij beleedigd mij uw grootvader ge hebt mijn huis verlaten om ik weet niet waarheen te gaan ge hebt uw tante wanhopig gemaakt
dat zegt niets maar de honden deze zijn gevaarlijk ik herinner mij een jaar toen er zooveel honden waren dat men verplicht was t in de krant te zetten t was in den tijd toen in de tuilerieën groote schapen waren die het rijtuigje van den koning van rome trokken
in lodewijk filips iets er van wijl hij bourbon is beiden vertegenwoordigen in zekere mate de verbeurdverklaring van het recht en ten einde de algemeene overheersching tegen te gaan moeten zij bestreden worden
hij stond op nam zijn hoed die op den grond lag en ging met vasten beraden tred naar de deur daar keerde hij zich om boog diep voor zijn grootvader richtte het hoofd weder op en zeide
soms is het gezag zelf een factie in revolutiën zijn zwemmers tegen den stroom t zijn de oude partijen
hunnerzijds plaatsten de opstandelingen schildwachten aan de hoeken der straten en zonden stoutmoedig patrouilles uit de barricaden men hield elkander van wederzijden in het oog het gouvernement met een leger in de hand aarzelde
ja maar wij hadden in t geheel geen woning meer en wisten niet waarheen te gaan en daarbij vreesden wij des nachts zoo geheel alleen te zijn luister hernam
gij hebt wel gelijk zei de soldaat hij had dit nauwelijks gezegd toen een plotseling gerucht in den winkel ontstond een glasruit van het winkelvenster werd met geweld stukgeslagen de barbier werd zoo bleek als de dood
de geheele vooruitgang streeft naar de zijde der oplossing eenmaal zal men verstomd zijn zoodra het menschelijk geslacht zich verheft zullen de diepere lagen geheel natuurlijk uit den kring van den nood komen
wat aan de uitrusting ontbrak hij had een geladen geweer en een volle patroontasch hij begaf zich naar den kant des halles
ja maar om grooter te worden wijs mij waarheen ge gaat er is geen andere opstand dan een voorwaartsche iedere andere verheffing is slecht
en cosette aanschouwende zeide hij o welk een gelukkige wond welk een goed kwaad cosette had bij de ongesteldheid van haar vader het paviljoen verlaten en weder liefde voor de kleine woning en de achterplaats opgevat
aan de barrière du trône bij capel in den kleinen hoed vroegen de drinkers elkander op ernstigen toon waar hebt ge uw pistool
schraal koren groeide en die in den herfst na den oogst het aanzien hadden niet van gemaaid maar van geplukt te zijn hierheen wendde zich jean valjean het liefst cosette verveelde er zich niet
ging hij met cosette de behoeftigen en kranken bezoeken geen vreemde had toegang in het huis der straat plumet vrouw toussaint bracht de
in dit laatste oude boek stelde hij te meer belang wijl zijn tuin vroeger door kabouters bezocht was geweest de avondschemering begon wat boven is te verlichten en wat onder is te verdonkeren
t geen bewees dat daar alles zou beslist worden het was dat men er nog niet vocht in eenige regimenten waren de soldaten weifelend t geen de schrikkelijke onzekerheid der crisis vermeerderde zij herinnerden zich het
hij was alleen in zijn kamer met de herderstafereelen zijn voeten op de haardijzers latende rusten ten halve ingesloten door zijn groot
op ieder rijtuig stond vr en ook achter een man van welke beiden ieder een der einden van den keten onder zijn voeten had de halsboeien waren vierkant het zevende voertuig was een groote vrachtwagen zonder huif met vier wielen en zes paarden
om t even ik noem en verheerlijk het liefde ge zijt de toekomst dood ik bedien mij van u maar haat u
voor den vetten haan zijt drink ge spreekt mij van den boulevard van den lijkstoet en zoo voorts welzoo er zal dus weder een revolutie zijn
misschien cosette wist het niet er had iets zonderlings plaats tweede hoofdstuk vrees van cosette
maar vrees niet mejuffrouw ik sluit de vensters als een vesting vrouwen alleen ik geloof wel dat men dan een weinig angstig mag zijn
daarna bij de glacière en even voor het riviertje der gobelins ziet men een soort van veld dat binnen den langen eentonigen ring der boulevards van parijs de eenige plek is waar ruijsdael lust zou hebben gehad zich neer te zetten
te waterloo kreeg ik een kartetskogel in t been anders niet t is schoon riep de barbier op pindarischen toon uit op het slagveld te sneven
een onzer moet naar boven klimmen zei montparnasse drie verdiepingen riep brujon een oude schoorsteenpijp die voor een kachel had gediend welke vroeger in de loods werd gestookt liep langs den muur schier tot de plaats waar men thénardier zag
jean valjean vermoedde zijnerzijds niets cosette iets minder mijmerend dan marius was vroolijk en dit was voor jean valjeans geluk voldoende
wij moeten toch eens zien ja ja zei brujon wij moeten eens zien geen der mannen lette ondertusschen meer op gavroche die gedurende dit gesprek zich op een der straatpalen tegen de schutting had gezet
niettegenstaande deze hemelsche maagdelijkheid spraken zij op zeer gemeenzamen toon met elkander zonder dat een van beiden had kunnen zeggen hoe ze er toe gekomen waren weet ge ik heet
onnauwkeurig het wezenlijke zij hecht zich slechts aan één punt en al het overige verdwijnt in het briefje van marius aan cosette zag jean valjean slechts deze woorden
om andere redenen dan de geschiedenis niet alles geopenbaard noch misschien alles nagevorscht wij zullen dus bij de bekende en geopenbaarde bijzonderheden
in een donkere loge der conventie het proces bijgewoond van lodewijk xvi zoo terecht die arme tyran genoemd
alles zei gavroche mijn lieve hemel zonder u was ik om zeep geweest ge ziet dezen brief ja neem hem verlaat dadelijk de barricade
terstond bij zijn eerste gissing trof hij marius hij kende den naam niet maar vond dadelijk den man hij zag duidelijk op den bodem zijner onverbiddelijke herinnering den onbekenden zwerver van het luxembourg
de straling der sterren is ten voordeele der roos geen denker zou durven zeggen dat de geur van den witten hagedoorn geheel zonder invloed op de sterren is wie kan dus den loop
ontvang eeuwige vader de verzekering mijner bijzondere hoogachting o bij alle heiligen van den olymp en bij alle goden van het paradijs ik was niet geschapen om parijzenaar te zijn
zij had minder het voorkomen van een menschelijk wezen dan van een gestalte die uit de avondschemering was ontstaan alvorens vader mabeuf die licht schrikte en zooals wij gezegd hebben spoedig bevreesd was iets had kunnen antwoorden had dit wezen
en overtuigd dat marius die geen bericht had ontvangen en wiens brief zij had onderschept tegen den avond zich naar de gewone vereenigingsplaats van elken avond zou begeven
in naam van het volstrekt democratisch beginsel voor het oog van het volstrekte buiten deze twee rechten vooreerst de rechten van den mensch en ten tweede het recht des volks is alles overweldiging
bij het eerste probleem betreft het de aanwending der krachten bij het tweede de verdeeling der genietingen door de goede aanwending der krachten ontstaat de openbare macht door de goede verdeeling der genietingen ontstaat het individueel geluk
men dwaalt wanneer men meent dat de liefde zoo zij gelukkig en zuiver is den mensch tot een staat van volmaaktheid brengt zij brengt hem eenvoudig zooals wij hebben aangetoond tot een staat van
een gewapende menigte ging voorbij een verschrikte menigte zag toe zijnerzijds hield het gouvernement een wakend oog
die tot hiertoe aan honderd aangename dingen had gedacht had den man niet eens gadegeslagen toen hij binnenkwam volgde gavroche hem werktuiglijk met de oogen en bewonderde zijn geweer
deze kuische schier schuwe liefde was echter niet geheel zonder galanterie haar die men bemint complimenten te maken is de eerste wijze van liefkoozen
eenige oogenblikken later ontstond in de gevangenis dat verwarde ontstelde rumoer t welk op een ontdekte vlucht volgt het gerucht
om en vroeg wel kabouters hebt ge gegeten mijnheer antwoordde de oudste wij hebben niet gegeten sinds van morgen gij hebt dus geen vader of moeder
de straatsteenen welke de opstand slingert doen een vonk van recht ontspringen deze steenen laten aan het oproer slechts slijk over danton tegen lodewijk xvi is de opstand hébert tegen danton is t oproer
machiavelli is geen booze geest geen demon geen lage ellendige schrijver hij is niets dan het feit niet alleen het italiaansche feit maar het europeesche
ik heb het adres marius verbleekte al zijn bloed stroomde naar zijn hart terug welk adres het adres dat ge mij gevraagd hebt en als zich geweld doende voegde zij er bij ge weet immers het adres
thénardier antwoordde zij is wel ik weet niet laat mij met rust ik zeg u dat ge moet heengaan nu wil ik niet gaan zei
het leger was tegelijk met de bevolking ondermijnd zooals later de bewegingen te belfort te luneville en te
naar den kant van het arsenaal mabeuf ging in huis nam zijn hoed zocht werktuiglijk een boek om het onder den arm te nemen vond er geen en zeide o t is waar en ging verstrooid uit
twee vrouwen een oude kerel die op een achterplaats woont er zijn fraaie gordijnen voor de vensters de oude is gewis een jood ik geloof dat t een goede zaak was
gavroche hief zich op de teenen ha de kleinen zijn dan toch tot iets goed t is zeer gelukkig ik ga vertrouw intusschen de kleinen en wantrouw de grooten
hij vroeg hun overigens niets t was voor hem iets zeer eenvoudigs geen onderkomen te hebben de oudste der twee knapen die schier de onbezorgdheid der kindsheid had teruggekregen riep
ik meen ieder oogenblik dat een diender mij bij den kraag pakt montparnasse verzette zich nog slechts flauw de vier mannen hadden werkelijk met die trouw der bandieten
en t geen hem eenigen tijd beangstigd en verontrust had was verdwenen maar sedert een paar weken waren bekommeringen van een anderen aard bij hem ontstaan
trouwen op een en twintigjarigen leeftijd hebt ge dit in orde gebracht ge behoeft nog slechts mijn toestemming een formaliteit
ik ga den dokter halen voor mijn vrouw die bevallen moet in t geweer schreeuwde de sergeant zich door datgene te redden wat ons in de val heeft gebracht is het meesterstuk van schrandere mannen
t zijn haar gedachten die tot mij komen dan voegde hij er bij mijn gedachten komen misschien ook tot haar deze hersenschim die hem een oogenblik later het hoofd deed schudden wierp toch eenige stralen welke soms eenigermate naar hoop zweemden in zijn hart
hoeveel zelfmoord ligt in den vreeselijken dood van een natie en van een geslacht vragen zonder antwoorden duisternis bedekt de vergane beschaafde maatschappijen zij zijn verdwenen meer is er niets van te zeggen
t was geschreven met den voet in het graf met den vinger in den hemel deze een voor een op het papier gevallen regels waren wat men droppels der ziel zou kunnen noemen van wien konden nu deze bladzijden komen wie kon ze geschreven hebben
de kinderen gingen terwijl het oudste het jongste leidde met het papier in de hand dat hun gids moest zijn t was koud en zijn verdoofde vingers konden het papier nauwelijks houden
het droomen in de plaats der gedachte stellen is vergif met voedsel verwarren marius men zal t zich herinneren was hiermede begonnen vervolgens was de liefde gekomen en had hem eindelijk in hersenschimmen zonder doel of grond gestort
een onbeschrijfelijk gefluister van het eene hart tot het andere o lispelde marius hoe schoon zijt gij ik durf u niet aanzien
meer waarde hechtende aan heerschappij dan aan het gezag en aan het gezag meer dan de waardigheid een neiging die noodlottig is
iedere revolutie een normale vervulling zijnde bevat in zich haar wettigheid die soms door valsche revolutionnairen onteerd wordt doch die hoewel bezoedeld bestaan blijft en hoewel zelfs bloedend blijft leven
welk een goed koninkje was dat men heeft sinds het aanbreken van den dag gegaan en is aan den avond van een langen vermoeienden dag den eersten tocht heeft men met mirabeau den tweeden met
vijfde hoofdstuk feiten waaruit de geschiedenis voortkomt maar welke de geschiedenis niet kent tegen het einde van april was
is een der vreeselijkste herinneringen van de oude burgers van het marais en draagt in hun geheugen den titel van nachtelijke aanval tegen den post der koninklijke drukkerij
zoodra hij zijn staatkundigen last vervuld heeft zich door een bijzonder toezicht overtuigen of het waar is dat kwaadwilligen op den rechteroever der seine bij de jenabrug iets uitvoeren
deze tuin was geen tuin meer maar één colossaal struikgewas dat wil zeggen iets dat ondoordringbaar is als een woud bevolkt als een stad trillend als een vogelnestje somber als een kerk geurig als een
intusschen werkte hij den ganschen dag aan zijn indigobed en des avonds kwam hij te huis om zijn tuin te begieten en zijn boeken te lezen
stammen takken vezelen struiken ranken doornen hadden zich gemengd verward dooreen gekronkeld de groeikracht had hier in een klein en nauw
alles was in hem werkzaam het instinct dat opspoort en het verstand dat verbindt het was duidelijk dat gavroche iets op zijn hart had t was te midden dezer bezigheid dat enjolras hem naderde
die asch moet aangeblazen worden ik had hiervoor op dien verstrooiden marius gerekend die overigens zeer goed is maar hij komt niet meer
in een onderschepten brief stond de dag is niet ver dat in vier uren tachtig duizend patriotten onder de wapens zullen zijn
volle koffers hadden kruiers vereischt en kruiers zijn getuigen men had een huurrijtuig voor de deur in de babelstraat doen komen en daarmede was men vertrokken
eindelijk had een onverklaarbaar feit dat hem had getroffen en hem nog geheel vervulde zijn waakzaamheid vermeerderd toen hij des morgens van dien dag alleen in het huis op was
de natiën bezitten steeds onze achting en sympathie als volk zal venetië herboren worden als aristocratie zal engeland vallen maar als natie is het onsterfelijk nu gaan wij verder
hebt ge ooit dit vreeselijk werktuig gezien dat men een pletmolen noemt men moet er zich wel voor in acht nemen t is een geniepig wreed ding zoo het slechts een punt van uw rok vat gaat ge er geheel in
en hij toonde haar op het grasperk een schaduw door de maan geteekend en die tamelijk goed de gestalte geleek van een man met een ronden hoed
een kreet ontsnappen dien hij echter dadelijk onderdrukte en montparnasse de hand schuddende zeide hij nu ik ga met mijn kleinen naar den olifant zoo ge mij des nachts noodig mocht hebben kunt ge mij er vinden ik logeer op de eerste verdieping
zekerlijk maar ge moogt er niets van zeggen t is tusschen de voorpooten de politie verklikkers hebben t nog niet gezien en ge klautert omhoog ha nu begrijp ik in een oogwenk is t gedaan en niemand is er meer
gibelotte die joly en laigle kende zette een flesch wijn op de tafel terwijl zij met de eerste oesters bezig waren verscheen een hoofd boven het trapluik en een stem zeide
en den tijd zwart geworden was in dien eenzamen open hoek van het plein vormden het breede hoofd van den kolos zijn groote rug zijn snuit zijn slagtanden zijn toren zijn vier kolomachtige pooten des nachts een wonderbaar en vreeselijk beeld
wij schetsen marius gelijk hij was zelfs zijn vader verdween een weinig uit zijn ziel voor den glans zijner liefde hij antwoordde eenigszins verlegen ha zijt gij t
doch steeds met inachtneming van het verschil tusschen den vorm oproer en den grond opstand deze beweging in heeft in haar snelle uitbarsting en treurige versmoring zooveel grootheid dat zelfs zij
toen zooals wij gezegd hebben huiverde hij van weerzin van het hoofd tot de voeten hij gevoelde tot in de wortels van zijn haar zijn zelfzucht ontwaken en het ik brulde in den afgrond van dezen man
antwoordde misschien beter dan gij welnu hernam jean valjean behoud dit geld dan voor uw moeder gavroche voelde zich bewogen hij had bovendien opgemerkt dat de man die tot hem sprak geen hoed op had en dit boezemde hem vertrouwen in
zoo men nu de behendigen gelooft zijn de revolutiën gelijk de juli-revolutie doorgesneden slagaderen die spoedig verbonden moeten worden
toen dacht hij maar dit beteekent niets daar staat niets geschreven en onuitsprekelijk verlicht ademde hij ruimer wie heeft niet in vreeselijke oogenblikken zulk een domme vreugd gehad de ziel geeft zich niet aan wanhoop over zonder alle illusiën uitgeput te hebben
dat komt heel goed mijn spijsvertering is slecht en het vleesch voor mij te zwaar wat zullen wij dan eten brood de bakker wil iets op rekening betaald hebben
er was niemand zij opende het venster in den tuin was het volkomen stil en wat men van de straat kon zien was even eenzaam als altijd
iets verder toen hij een groep welgedane personen zag voorbijgaan die hem als huiseigenaars voorkwamen haalde hij de schouders op en spuwde hun dezen mondvol philosophische gal toe
de grootste smarten bevatten afmatting en moedeloosheid de mensch bij wien zij binnentrekken voelt dat hem iets verlaat
de voorbijgangers hebben altijd meer kans door hoornen te worden gestooten als er ossen op den weg zijn dan wanneer er geen zijn tellen wij dus eens de kudde hoe talrijk zijn wij
hij dacht aan haar tot zijn denken een verwijt voor hem werd hij dacht dan met smart aan zijn luiheid aan de geestverlamming welke hem
was als beelden uit een tooverlantaarn voorbij marius heengegaan dat alles kon geen betrekking hebben op cosette die een lelie was de oude man
hucheloup had iets keurigs uitgevonden t geen men slechts bij hem at t waren gelardeerde karpers welke hij karpers in het vet noemde
haar boosaardigheid tegen haar zoons had den hoogsten top bereikt en voor hen had haar hart een ongenaakbare steilte men heeft gezien dat zij den oudsten haatte zij verfoeide de beide anderen
na zich volkomen overtuigd te hebben dat de jongeling hier in t spel was en alles van hem was gekomen sloeg jean valjean de herboren man de man
onmogelijk de innige kracht der onuitsprekelijke zaligheid welke de liefde reeds in deze wereld aan de ziel geeft te verhoogen
verheugd over de duisternis als de uil die zijn prooi wegvoert opende en sloot weder zacht de deur luisterde of hij eenig gerucht hoorde overtuigde zich dat naar allen schijn cosette en vrouw toussaint sliepen
medegesleept door die electrieke stroomingen welke twee gelieven in gestadige gemeenschap houden beiden zelfs in hun smart door zaligheid bedwelmd zonken zij in elkanders
gevallen van hongersnood heeft het oproer een waar pathetisch en juist uitgangspunt het blijft evenwel oproer
vijfde hoofdstuk de grijsaard verhalen wij wat gebeurd was enjolras en zijn vrienden waren op den boulevard bourdon bij de magazijnen op het oogenblik dat de dragonders een aanval hadden gedaan
cosette kende het lieve spreukje niet ik bemin u een weinig hartstochtelijk enz wie zou t haar geleerd hebben zij speelde met het bloempje werktuiglijk onschuldig zonder te beseffen dat zij door een madeliefje te ontbladeren een hart verscheurde
het te luid verkondigd recht schokt zoodra derhalve het recht is erkend moet de staat opnieuw gevestigd worden is de vrijheid verzekerd dan moet men aan het gezag denken
marius treedt in de schaduw eerste hoofdstuk van de straat plumet naar de wijk st
in juni was deze vonk de dood van generaal lamarque lamarque was een man van roem en daad hij had achtereenvolgens onder het keizerrijk en onder de restauratie de beide soorten van moed gehad die voor deze twee tijdvakken noodig waren
en combeferre allen met den hoed op het hoofd en zeer druk gereed staande om uit te gaan courfeyrac vroeg hem gaat ge mede naar de begrafenis van generaal
en wijl zijn smart dadelijk tot toorn overging vermeerderde ook zijn norschheid hij wilde dat marius hem begreep en marius begreep hem niet t geen den ouden man woedend maakte
zij merkten niets op van de cholera die juist in deze maand parijs teisterde zij hadden elkander alles toevertrouwd wat zij konden doch dit was niet veel meer geweest dan hun namen
in kon men nog in de straat du contrat social aan den hoek des halles dat doorgeschoten scheerbekken zien dat geweerschot was nog leven van dien oogenblik ontmoette hij niets meer
en vond alles goed wat hij deed op zekeren dag zeide de slager die even jean valjean gezien had t is een rare snaak zij antwoordde t is een heilige
het overige was een nevelachtig duister zwaarmoedig akelig meer waarboven de sombere beweginglooze gestalten van den toren st jacques en de kerk st
die ten oorlog toog op den boulevard zag hij dat het pistool zonder haan was van wien was het couplet waarnaar hij marcheerde en van wie waren de liedjes welke hij bij gelegenheid zoo gaarne zong
t was een heerlijke gelegenheid om vr in het onbekende te gaan nog een appeltaartje te eten gavroche bleef staan betastte zijn zijden zocht in zijn zakken keerde ze om vond er niets geen enkelen sou en riep help help
wij moeten zuinig zijn met het kruit maak er dan met een mes een einde aan spion zei de schoone enjolras wij zijn rechters en geen moordenaars toen riep hij
dan roept de burgerman leve het volk na deze verklaring vragen wij wat voor de geschiedenis de beweging van juli is is zij een oproer
maar zoo de politie ons kwam lastig vallen spreek thénardier is t geen wij gedaan hebben geoorloofd thénardier antwoordde
deze herschepping is van nacht volbracht ik heb dit slachtoffer dezen morgen ontmoet ze was heel vroolijk t is jammer dat het meisje heden even mooi was als gisteren men kan t haar niet aanzien dat zij een bankier behoort
uit het licht der winkels de twee knaapjes volgden werktuiglijk elkander bij de hand houdende toen zij onder den donkeren boog eener koetspoort uit het gezicht en den regen stonden vroeg montparnasse weet ge waar ik heen
zij wilde glimlachen maar kon niet zij hernam nu toen zweeg zij weder en hield haar oogen nedergeslagen goeden avond mijnheer marius zeide zij plotseling en ging heen
brujon antwoordde schier driftig doch altijd zacht wat zegt ge de herbergier zal niet hebben kunnen vluchten hij kent het beroep niet
brujon van was de vader van den brujon van deze laatste dien men bij de hinderlaag in het huis gorbeau slechts onduidelijk gezien heeft was een zeer sluwe behendige knaap met een bescheiden en weemoedig voorkomen
verspreidden zich alzoo onder de werkzame lijdende en eerlijke klassen zonder dat de onvoorzichtige scheikundigen die het drankje bereid hadden er iets van begrepen zelfs zonder dat de menigte er iets van begreep die het innam
dit roode vaandel deed een storm ontstaan en verdween er in van den boulevard bourdon tot aan de brug van austerlitz verhief zich een geschreeuw dat als een deining de menigte deed golven
oude gebrekkige man met een handkar waarop een driekleurige lap wapperde en waarin flesschen met een of anderen drank waren in de straat st martin van de barricade naar de troepen en van de troepen naar de barricade
de menigte vereenigt zich lichtelijk tot een gehoorzaam geheel men moet de menschen aansporen aandrijven ruw voortstuwen door de weldaad zelve hunner bevrijding
ten spijt van alle onderzoekingen vond babet middel het briefje uit la force naar salpetrière de vrouwengevangenis tot een goede vriendin die hier zat te doen overgaan
was binnengekomen en had zich aan het minst verlichte tafeltje geplaatst er was hem een munitie geweer van groot model uitgereikt dat hij tusschen de knieën hield
de volbrachte feiten waarborgen voor de feiten zijn waarborgen hetzelfde als rust voor de menschen die vroeg engeland na den protector aan de stuarts die vroeg frankrijk den bourbons na het keizerrijk
terwijl hij dit sober maal deed had hij twee of driemalen vrouw toussaint stamelend hooren zeggen mijnheer er is wat te doen men vecht in parijs maar in zijn overleggingen verdiept had hij er geen acht op geslagen
ik ben niet bang ik ben geen bloodaard t is bekend maar er is niets meer te doen of anders zou men ons wel eens kunnen pakken kom maak u niet kwaad ga met ons laat ons een flesch ouden wijn gaan drinken
en t zelfs op dit oogenblik nog vrij sterk regende courfeyrac had den ouden mabeuf herkend hij kende hem doordien hij marius dikwijls tot aan zijn woning had vergezeld
en las er dit met potlood en met groote letters geschreven woord op verhuis jean valjean richtte zich haastig op maar er was niemand meer achter hem
den ganschen winter was het huisje van cosette van boven tot beneden verwarmd jean valjean zelf bewoonde de soort van portierswoning achter op de plaats
revolutiën ontstaan niet uit een toeval maar uit de noodzakelijkheid een revolutie is een terugkeer uit het schijnbare tot het wezenlijke
t was een wrijving welke een metaalklank veroorzaakte alsof nagels en tanden tegen het koperdraad krasten dit ging gepaard met een scherp gepiep
t was waarschijnlijk onder den indruk van zulk een beweging waarvan hij zich nauwelijks bewust was dat jean valjean vijf minuten later zich op de straat bevond
op mijn woord van eer ik zou liever een kanonskogel in het lijf krijgen dan langzaam op een bed te sterven door pillen en drankjes pleisters klisteeren en ik weet niet wat
maar mijnheer men kan toch zonder geld niet leven ik heb het niet de oude vrouw verwijderde zich de grijsaard bleef alleen hij gaf zich aan zijn gedachten over ook gavroche dacht t was bijna donker
men hoorde er slechts één geluid hartverscheurend als een doodsgalm dreigend als een vervloeking de alarmklok van saint merry niets was ijzingwekkender dan de klank van dit woest wanhopig gelui dat in de duisternis jammerde
de flora van cauteretz werd volstrekt niet meer verkocht de proefnemingen met de indigo waren niet geslaagd in den kleinen tuin van
den volgenden ochtend ontwaakte hij schier vroolijk hij vond de eetzaal fraai die leelijk was en gemeubeld met een oude ronde tafel een laag buffet waar boven een spiegel een vermolmden armstoel en eenige stoelen
dagelijks te vier uren s namiddags trad een oppasser vergezeld van twee doggen zooals destijds nog geschiedde zijn hok binnen legde bij zijn bed een zwart brood van twee pond een kruik water en een bak met een tamelijk magere soep waarin eenige boonen dreven
de onbillijke wederstand van het volk tegen den vooruitgang ramus door de studenten vermoord rousseau met steenen uit zwitserland verdreven dat is oproer israël tegen mozes athene tegen phocion rome
marius had zich naar dien rooden gloed gericht die hem naar de perenmarkt had gevoerd waar hij den donkeren ingang der predikerstraat bespeurde
cosette stond naast hem en zag de wolken zich rozig kleuren eensklaps riep cosette vader ginds schijnt iemand te naderen
hetgeen zij gezien hadden misschien was hij te diep in zijn verslagenheid verzonken om haar woorden te hooren en haar te antwoorden maar des avonds toen cosette hem verliet om naar bed te gaan hoorde hij haar halfluid en
de elementen en beginselen mengen vereenigen verbinden vermenigvuldigen zich de eene door de andere zoodat zij tegelijk de stoffelijke en de zedelijke wereld in het licht brengen
t was grantaire die met een ander aan een marmeren tafeltje zat domino te spelen
valjean ademde er gerust hoe zou men hem daar vinden zijn eerste zorg was zijn onafscheidelijke nabij zich te nemen hij sliep gerust de nacht brengt raad men kan er bijvoegen de nacht brengt kalmte
zevende hoofdstuk de man dien men in de billettes straat had ontmoet de nacht was nu gedaald maar niets kwam men hoorde slechts verwarde geluiden en nu en dan eenig
marius rilde welke dwaasheid arm meisje maar des te beter wanneer t zoo is zal t geen gevaar hebben laat mij u op een bed dragen men zal u verbinden
noodzakelijk moest den volgenden dag alles geëindigd zijn moest de triumf aan deze of aan gene zijde moest de opstand een revolutie of een oproer zijn
drommels dit heeft molière nog vergeten indien ge zoo in het paleis van justitie schertst mijnheeren advocaten dan maak ik u mijn hartelijk compliment ge zijt waarlijk koddig
wij gelooven dus aan niets dit ééne slechts is waar het drinken welke uwe meening zijn moge om t even of gij met het kanton uri voor den mageren haan of met het kanton
nieuwsgierigheid lust naar verandering zucht naar het onverwachte het gevoel waarmede men het aankondigingsbiljet van een nieuw tooneelstuk leest
de claqueurs in de opera zijn zeer goed ingericht met de claqueurs van de kleine schouwburgen zou ik niet willen gaan verbeeld u dat men in de opera voor het klappen twintig sous betaalt maar dat is dom