AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
maar lieve gele vogel gij hebt het hier ook goed gij voelt geen kou die buiten een dier verkleumen doet uw bakjen is vol eten uw water altijd frisch vraag eens aan and're vogels of t buiten k zoo is
daarom zeg ik kleine pop houd nu eens met schreien op als gij slaapt dan naai ik wat nu eens dit en dan eens dat want hoe klein gij nu ook zijt waar is t dat gij veel verslijt
de slapers wrijft vader uit de oogen en meestal zegt hij dan gezwind wel slaap'rig maar daarom toch hart'lijk ik wensch u hetzelfde mijn kind
mijn grootva heeft gevaren gevaren voor matroos hij kent de wilde baren de wilde baren boos maar zijn gelaat is vriend'lijk is vriend'lijk en vernoegd al is met rimpels t voorhoofd het voorhoofd ook
daar liggen mijn vader en moeder en lachend roep ik aan hun bed ik wensch u veel heil en veel zegen en k sta dan te dansen van pret
t muizenvolkje houdt daar kermis wacht een ommezientje nog pieter louwerse alles zingt en het leven zal bedaren aanstonds is de pret gedaan en vermoeid van al het dansen zullen zij ter ruste gaan
en dat gaat dan door de kamer door den gang heen op en neer even maar keen misgerekend een kwartier ja soms nog meer en ik roep dan als een ruiter toe maar bruintjen in galop houd u vast hoor zegt mijn vader want nu gaat het hop hop hop
en nu zocht ik hier en daar nieuwe zwarte bij mekaêr maar het klonk toen op een keer zwarte prenten jongeheer vindt ge hier alvast niet meer
eene halve stoof gegroeid verleden jaar op dezen tijd heeft vader mij gemeten en hoeveel ik nu ben gegroeid zou ik wel willen weten
neen kleine mien zoo zeg ik dan toon nu eens dat u loopen kan maar nauw'lijks heb ik dat gezeid of daad'lijk roept de kleine meid alsof t haar ingefluisterd was mien tan nie neen miens beentjes glas
en toen mijn huis gebouwd was keek ik op zolder rond of k daar geene oude meubels of and're dingen vond een tobbe zonder ooren was mij als tafel goed de wieg van pop is niets dan een oude strooien hoed
dan wipt hij in t kooitje en haalt dan terstond het zaad van mijn vinger ja zelfs uit mijn mond z knap is ons sijsje hij is hoor dat vrij de liev'ling van allen maar t meest toch van mij
en stil eens onder ons gezegd ik houd het ook voor waar al vind ik ook zijn goeden raad soms naar mijn zin wat raar en k meen zoo t is in mijn belang te luist'ren naar dien wijzen dwang die plicht is niet te zwaar
zoo brievenpost zijt ge ook weer hier hebt gij voor mij geen brief wel foei gij brengt me ook nooit eens wat k heb zelfs geen briefkaart nog gehad dat vind ik heel niet lief
zoo zoent nu een tortel op zijne manier zeg vindt ge t niet aardig van t vriend'lijke dier zoo leeft onze tortel al jaren nu heen te midden van vrienden en nimmer alleen
de drie verdwaalde gezellen eens waren drie gezellen verdwaald al op de hei het was niet in augustus of in de maand van mei t was midden in den winter het ijs lag vuisten dik en heer van vriezenburgen was wonder in zijn schik
ik heb een aardig varken t is heelemaal van steen zoek niet naar zijne pooten gij vindt er toch niet één het heeft geen kop of ooren geene oogen en geen mond zijn buik is hol en t beestje is mooi langwerpig rond
gelukkig deed ik mij geen zeer ik kwam bij moeder staan en zeî moe mag ik op uw schoot een poosje slapen gaan moe keek mij lachend aan en zeî kom groote meid loop heen daar straks waart gij zoo groot en nu zoo kleen
moeder ziet gij t koetje grazen in het malsche gras o ik wenschte al duizend keeren k wou dat ik een koetje was moe ziet gij dien kikkerd springen door het paar'lend nat o ware ik ook eens een kikker wat een mooie grap was dat
ge trekt van stad tot stad met jan uw knecht die heb ik zelf er in gelegd dat zegt toch wat dus sinterklaas goed heilig man
ik t kort ik kom nooit uitverteld wat men daar krijgen kan voor geld maar geld o goede sinterklaas dat heb ik niet te veel helaas zoo dat ik al dat kost'lijk goed maar door een ruit bekijken moet
maar als men zoo gevangenman bij winterkoude wezen kan is t ook wel uit te houên maar k zal toch komt het voorjaar aan het diertje in vrijheid laten gaan om buiten t nest te bouwen
men ziet er heerlijk suikergoed en boterletters versch en zoet naast heerlijk marsepijn en ja zelfs molentjes van chocola o als ge bij ons komt in t land k weet zeker dat gij watertandt en speelgoed mijn verstand staat stil men zegt maar wat men hebben wil
begrijpt ge niet wat dat beduidt zoo luister maar ik leg het uit een poos geleen zeî buurman piet wat loopt die dikkerd nog al niet ik denk het is al meer beleefd dat mientje glazen beentjes heeft
zwarte prenten hier en daar k heb er heel wat bij mekaêr en ik weet met goed fatsoen niet wat ik er meê kan doen k vind ze droog en naar en hard want dat zwart blijft toch maar zwart
ga s avonds al vroeg naar mijn bed toe en k geef dan mijzelven t bevel pas op dat ge t niet gaat verslapen onthoud het vroeg opstaan toch wel
ik heb een vogeltje in de kooi het is een aardig dier het wipt en springt het danst en zingt t heeft heel den dag pleizier pieter louwerse alles zingt en eten och dat is niet veel t is wit en wat zwart zaad en eet het beest van t wit het meest t weet met het zwart ook raad
ik weet het ik weet het ik weet het toch nu al t is kiezen nu of deelen mij heel den dag vervelen of anders prettig spelen ik weet al ik weet al ik weet het toch nu al
een deur kon ik niet maken daar hielp mij vader aan het dak met doek wegspijk'ren dat heeft mijn broer gedaan pieter louwerse alles zingt maar niet de glazen pannen die moesten open zijn ik houd niet van het donker k wil licht en zonneschijn
daar is dan overvloed van spijs en zooals ik zal onze sijs het prettig vinden buiten het voorjaar is wel lief en mooi maar niet bekeken uit een kooi of door de
wij hebben een tortel hij zit in zijn kooi zijn pootjes zijn helder zijn veertjes zijn mooi zijn staartje zit gladjes zijn kraagje zit net zijn stokjen is helder en dat is zijn bed
wel kind zei vader kom maar hier hier zijn alweer vijf stoven daar kwaamt gij nu een jaar geleên juist met uw neusje boven
moeder ziet gij de eendjes zwemmen in den breeden plas weet ge wel wat ik zou willen k wou dat ik een eendje was moeder hoort gij t vinkje fluiten ginder bij de bron k wou wel graag een vinkje wezen dat zoo helder zingen kon
nu moogt gij eens lachen en zeggen och kom hoor ge fopt me maar wat wie kan er nu slapen en denken maak dat toch maar wijs aan de kat
hoorde haar toen staam'len vertrouwelijk en teer ik dank u hemelvader ik dank u lieve heer o zegen toch die menschen die menschen lief en goed zooals alleen een vader een lieve vader doet
is dan ook geen kleinigheid sukk'len met zoo'n stoute meid pieter louwerse alles zingt gij begrijpt toch zeker goed dat ik ook wat werken moet en als t werken is gedaan dat ik ook moet slapen gaan
men kon geen letter lezen t was sneeuw maar wat men zag t scheen of die wollen deken er vuisten dik op lag pieter louwerse alles zingt hier moest men wat verzinnen toen kroop een wonder vlug en met een stok gewapend zijn makker op den rug
dan leeft ge hier als juffrouw als lid van t huisgezin spreek nooit meer van vertrekken want daar komt niets van in toen moeder dat zoo zeide werd grietjen aangedaan en ze is terstond naar boven in de eenzaamheid gegaan
lacht hem dan eens tegen en zij zegt ja lieve man daarvan weet ik meê te praten k ondervind er alles van kousen stoppen jurkjes naaien hier een scheur en daar een gat nieuwe knieën in de broekjes nu is t dit en dan is t dat
nu als dat lang nog duren moet dan krijg ik medelij en maak ik hem eens blij dan vraag ik moeder kort en goed of ik hem eens een dag gezelschap houden mag want ziek en steeds alleen te zijn me dunkt dat geeft wel dubb'le pijn
suja popje huil niet meer popje telkens doet gij t weer hebt gij pijn soms in uw mond aat gij t buikjen ook te rond zeker hebt gij ergens pijn anders zoudt gij zoeter zijn
menig kind zoo zegt ze dikwijls heeft daar ijdelheid geleerd ijd'le menschen doen ook and'ren maar zichzelven t meeste kwaad en ge leert juist t omgekeerde als gij voor een spiegel staat
daar hebben we pret in het leven zoo stilletjes onder mekaêr daar vieren wij vaders en moeders verjaardag wel tienmaal per jaar
moeder schudt haar hoofd en fluistert met een stem zoo lief en zoet god doe t zevental ons houden zijn ze ons duur ze zijn ons goed
in den boomgaard wil ik wezen in den boomgaard wil ik zijn daar is lekk're waar te vinden lekkerder dan marsepijn in den zomer vindt ge er kersen heerlijk rijp en gloeiend rood vol met geurig sap en dan nog als een stuiter haast zoo groot
pats met doeken pats met handen gaat nu weer maar keer op keer t is nu stil ze zijn gevloden t mocht wat het begint alweer
poesje zeg zit ge daar weer op den loer eenzaam en stil onder t hout k weet wel gij luistert bedaard naar t gekoer van gindsche duif in het woud
viel me tegen hoor want weet k had den slag van kleuren beet maar mijn vragen en mijn klagen hielpen mij in dit geval niemendal
een strooien vloer een strooien kant wat veertjes aan den binnenwand een dak van bloem en blad wat keurig huisje is dat een vogelman een vogelvrouw die zorgen voor dat huisje trouw ze maken t samen kant en klaar met strootjes hier en veertjes daar
zij waren moê geloopen en zagen turend rond tot één van die gezellen toch eindelijk wat vond het was een paal die vreemden den weg weer wij zen kan doch toen zij nader kwamen wist geen er nog wat van
al oud is ons beestje hij is vast laat zien zoo oud als mijn zusje die is nu al tien hij is hier in huis dus een lid van t gezin en kwam hij te sterven daar stond wat van in
op zoo zegt mijn moeder dan hoe gauw klein mientje loopen kan k ga dan een eindje verder staan en roep hier is wat mien pak aan en pas heb k dat geroepen of ze werpt zich op den grond plof plof en komt zoo kruipend naar mij heen maar dat is nu niet wat ik meen
in het gras bij den plas waar het vischjen in springt op het mos in het bosch waar de vogel zoo zingt in het riet waar de vliet langs het vlotgras heenspoelt op de kruin van het duin waar het windje ons verkoelt
die kist was meer dan prachtig maar och ik gaf wel wat als zij die niet gekregen en ik mijn moeder had doch zeg ik dat aan vader dan ziet hij mij eens aan en k zie in zijn blauwe oogen twee groote tranen staan
hij schoof met forsche streken t besneeuwde naambord glad de derde las naar ede toen wist men weer het pad en onze drie gezellen vermoeid zooals ik zeî zij dwaalden nu niet lang meer op de verlaten hei
toch is t zoo gij kunt mij gelooven k ben wakker het eerst van t gezin ik spring dan terstond uit mijn bedje en loop dan de slaapkamer in
zijn wagen met eten trekt hij naar zich toe en vlug als hij t doen kan ge weet het niet hoe en wil hij eens drinken dan put hij het maar een vingerhoed hangt aan zijn kooitje steeds klaar
maar enkel zwart daar dankt het voor zijn trek is dan niet groot en zeker ging het aardig ding met enkel zwart zaad dood en daarom maak ik t lieve dier het leven ook niet kwaad want ik zeg dit mijn vriend ik zit ook liefst niet op zwart zaad
is dat geen wonder varken wie kent den naam van t beest wel k denk zoo vriendjes dat het mijn spaarpot is geweest
soms doen wij zijn deurtje eens open en dan vliegt hij door de kamer zoo vlug als hij kan maar ziet hij het bakje met hennepzaad staan dan is het met vliegen ook aanstonds gedaan
als ik zoo spreek lacht vader eens en zegt dan kleine man dat kleuren mengen zegt niet veel als men niet teek'nen kan zoo heeft hij altijd t woord gereed als ik een zaak soms beter weet hij weet alleen er
onze oude griet toen moeder nog een kind was ze heeft het vaak gezeid diende onze goede grietje bij grootmoe reeds als meid en daar bleef zij ook dienen tot na mijn grootva's dood mijn grootmoe kwam bij ons in ons huis was toch te groot
dan buigt hij parmantig een keertjen of wat dat wil zeker zeggen wees welkom mijn schat en is dan dat buigen en roepen gedaan dan gaat hij aan t lachen n kijkt ons eens aan
hol hop hop klop klop in het dal is het bal zie maar aan poot aan poot klip klap flip flap gaat het dansend en springend met klein en met groot
buiten alle vogels het zingen zijn verleerd of uit het warme zuiden nog niet zijn weergekeerd dan zingt gij nog uw deuntjes in helder maatgeluid en komt uw vroolijk hartje in keur van liedjes uit
mijn kleine zus van pas twee jaar die loopt nog niet ze kruipt nog maar doch als het haar wordt voorgedaan kan ze ook al aan een stoeltje staan en zeg ik nu zoo uit de grap klein mientje doe eens trippeltrap dan gaan haar voetjes op en neer en heel haar lijf gaat heen en weer
wij steken dan dikwijls een vinger hem toe die gaat hij dan pikken steeds roepend roekoe maar dat doet geen pijn hoor vraag dat maar aan zus zij zal u dan zeggen wel neen dat s een kus
weeshuis riep die arme kind'ren vriendelijk een welkom toe één man heet hun aller vader één vrouw heet hun aller moe allen heeten broêr en zuster t kruis van de een is aller kruis samen deelen ze in de vreugde samen deelen ze één groot huis
niet te koop zoo ik eens wat bezat dat ik verkoopen kon ik zou het doen als ik er maar veel geld meê won
komt gij later jutteperen liggen voor u op het gras even of zij zeggen willen zoo nu komt gij juist vanpas in het najaar vindt ge er noten ieder smijt zijn deel maar af zeg eens vondt gij ooit een koopman die u zulke noten gaf
jongens k heb wat nieuws vernomen binnenkort komt sinterklaas met een mande vol met speelgoed marsepijn en speculaas t zal een prettig daagje worden en k zal toonen aan den man dat ik niet alleen goed grabb'len maar ook bovenst smullen kan
kermisgangers gevangen s avonds als we aan tafel zitten hooren we achter het behang krabb'len rits'len knabb'len piepen t is een leven van belang
sinterklaas goed heilig man kom met uw zwarten knecht als t u belieft eens regelrecht uit spanje bij ons ân mijn schoenen staan al vol met hooi en in de winkels is t zoo mooi dat ik t niet zeggen kan
dan knik ik vriend'lijk ook weerom dat doet hem vast veel pret want zie dan kijkt hij net alsof hij roepen wil och kom eens even bij mij aan ik mag niet buiten gaan want buurman met zijn zwakke borst is ijs'lijk bang voor wind en vorst
ik heb gedaan al wat ik kan en daarom kom eens even ân en geef me dan ja wat geen suikerkat geen poppetjes met verf beklad geen bouwdoos met een heele stad geen trommel geen schommel geen rommel
vanmorgen pas gekregen hij was van blijdschap dol en nu t is nog geen middag zit elke zak prop vol t zijn steentjes stuiters knikkers een pijpekop een bal
wij hebben in huis ook een plekje waar moeder volstrekt ons niet ziet daar knuts'len wij voor haar verjaardag een kleinigheid weet ge meer niet pieter louwerse alles zingt maar vader weet zeer goed dat plaatsje en komt zij dan roept hij hoor vrouw
wie heeft wat hij moet hebben en dan nog kniezen kan of niet van harte zingen ik vraag wat wil hij dan neen hoor eens gele vogel ik hoor wel graag uw lied maar u daarvoor gaan prijzen dat doe ik nu eens niet
hij had het laten sneeuwen zooals men zelden zag er waren heele velden waar t voeten hoog wel lag nu vonden op de heide de drie volstrekt geen weg zij zagen nergens huizen zij wisten heg noch steg
wij vinden dat zoo prettig niet en brommen wel eens even hoewel wij in ons hartje toch gelijk aan moeder geven zij zorgt zoo trouw zij doet zoo veel zij moet zoo daag'lijks sjouwen en zwoegen om ons allemaal wat knap gekleed te houên
een stukje hout een lapje ik weet zoo niet wat al en als er weer wat bij komt dan roept hij telkens weer ik heb een broek met zakken nu ben ik ook een heer
ja spreekt vader weer en t eten kijk ik had het nooit geloofd zeven happers eten iemand bijna de ooren van het hoofd maar toch zeg ik dikwijls dat ik niet graag ééntje missen zou zoudt gij t ook niet droevig vinden zoo de zeven zes werd vrouw
zoo rijd ik zoo rijd ik zoo rijd ik heel den dag val neer nu maar o regen ik kan er hier goed tegen ja k heb zelfs droge wegen zoo rijd ik zoo rijd ik zoo rijd ik heel den dag
maar daad'lijk van het eene werk aan t andere te gaan t mag één keer zijn t mag twee keer zijn maar dan is t ook gedaan wie werken wil met kracht en lust moet niet te zuinig zijn met rust
en toen ze te ede zaten aan goed verwarmden haard zeî de een wat is een mensch toch alleen nog weinig waard jawel sprak toen de tweede dat mag nog eens gezegd als wij elkaêr niet hielpen dan kwam er niets terecht
op de hei waar de mei al zijn heibloempjes strooit in t plantsoen waar het groen zich met mosroosjes tooit o daar is het gewis wie betwijfelt nog dat niet zoo muf en zoo duf als bij ons in de stad
wel lieve gele vogel wat hebt ge een vollen toon wat zijn uw veertjes helder wat is uw liedje schoon pieter louwerse alles zingt en of het voor of najaar of koud of heet moog zijn gij zijt maar altijd vroolijk mijn aardig vogelijn
en als hij gaat vertellen vertellen van de zee dan reis ik met dien grijsaard dien grijsaard zelf ook mee hoor knaap gij moet gaan varen gaan varen net als ik zegt hij dan met een lachjen een lachjen in zijn blik
poesje ging heen maar ze keerde terug ras was ons duifje in haar maag vreeselijk danste de stok op haar rug maar och hier baatte geen slaag
en t vogelvrouwtjen lief en teer legt ras een viertal eitjes neer en ja dan zingt de vogelman van pure vreugd zoo hard hij kan en zie er kruipt zoo wat in mei een vogelkind uit ieder ei die roepen heel den dag piep piep wat is ons huisje warm en diep
dan gaan de mooie kleertjes uit en spelen wij terdegen wij rollebollen op den vloer het nachtgoed kan er tegen zoo gaat het soms een heel uur lang dat spel vol hartelusten dan komt klaas vaak en moê gespeeld zegt ieder wel
recht verstaan en recht begrijpen doe ik mijne moeder niet toch zou t wel verstandig wezen als ik maar dat pronken liet
ja hadt gij ook zoo eene gij deedt wat ik eens dee en teldet bij familie het oude grietje ook meê
maar is de buik van t varken bij zijn geboorte hol zoo na een aantal dagen tot aan het randje vol dan wordt hem t kostbaar voedsel niet langer aangebracht t is uit dan met zijn smullen de slok op wordt geslacht
de kamer koetsier het regent het regent het regent dat het giet en ik ik zit hier binnen wat moet ik nu beginnen wat zal ik toch verzinnen het regent het regent het regent dat
maar geeft ge t melk of boonen of goeden varkensdraf het dier laat alles rusten en neemt er niets van af t eet centen stuivers kwartjes en zijn hem die te min dan slikt de groote slok op zelfs wel rijksdaalders in
al kunt ge niets meer werken ons huis verlaat gij niet gij blijft hier heel uw leven en kunt ge niets meer doen dan loonen wij uw diensten met liefde en pensioen
mijn stoeltjen mijn stoeltjen mijn stoeltjen is een kar ik ga uit alle hoeken mijne équipage zoeken t zijn stoven bankjes boeken mijn stoeltjen mijn stoeltjen mijn stoeltjen is een kar
een deftig heertje men een bril een duiventil een man te paard een keukenhaard een hobbelpaard met echten staart een houten zwaard een schip dat vaart een engelschman met rooden baard een oorlogschip een houten kip een turksche wip
hij kent ook ons allen en komen wij aan om even met koere aan t praten te gaan dan springt hij van t stokje en roept dan voor drie alsof hij wil zeggen k ben blij dat k je zie
moe ziet gij u zelv wel zitten daar in t spiegelglas nu ik wou voor k weet niet hoeveel dat ik ook een moeder was
mijn eigen huisje ik heb mijn eigen huisje het is wel bitter kleen het is wel op den zolder maar t is er dan toch een
maar komt mijn vader thuis van t werk dan doet hij meest nog wat nu is het boven dan beneên nu is het dit dan dat er is wat noodig voor t gezin veel moet er uit veel moet er
honderd jongens honderd meisjes wonen in één huis bijeen t zijn geen kind'ren van één vader of van ééne moeder neen vr zij hier te zamen kwamen kenden zij elkander niet ieder had zijn eigen huisje eigen blijdschap en verdriet
het kan ook heel niet knorren en t heeft nog nooit gewroet zooals dat in het mesthok het echte varken doet toch kan t verbazend eten t verslindt zijn voedsel vlug t gaat alles door een gaatje te midden van zijn rug
voor den spiegel sta ik s avonds als ik papillotten zet doch het duurt niet lang of t klinkt weer kindlief ga dan toch naar bed voor den spiegel sta ik gaarne moeder vindt dat glad verkeerd
hij keek ons zoo droevig en akelig aan maar niemand van ons kon het beestje verstaan t werd zieker en zieker en eens op een dag dat het zoo door ziekjes in t mandeken lag zeî vader op eenmaal hij moet naar t
k bid u breng ze dan bij mij k zal ze dan een kleurtje geven mooier dan gij in uw leven kreegt te zien en misschien maakt gij mij dan ook meteen tot een schilder als jan
ik leef met mijnen vader zoo eenzaam heel alleen want ach mijn beste moeder is heen voor altijd heen veel zwart gekleede mannen zijn met haar heengegaan maar hebben s daags te voren haar in een kist gedaan
zie daarom vraag ik u beleefd waar gij zoo ruim aan and'ren geeft och wil daar t een of ander doen in mijnen schoen ik heb wat hooi er in gedaan en dan u kan er vast op aan de groote dikke boterham die ik van morgen minder nam en die mijn moeder heeft bewaard voor t witte paard
en daarom is de lip gauw weg al kwam die laag te hangen en wordt zij bij ons altemaal door eenen lach vervangen wij halen onze schâ best in als t licht is aangestoken en t uurtje van naar bed te gaan nog niet is aangebroken
jan broer heeft wat gekregen wat denkt gij dat het is och k zou maar niet eens raden want stellig raadt gij mis ik zal het u wel zeggen mijn kleine broertje jan hij kreeg een broek met zakken die hij gebruiken kan
stellig zal hij u vergeten zeî een jongen mij daar net gekheid hoor ik weet het beter k heb mijn schoen al klaar gezet en k zal zingen uit den treuren als een eerste zangersbaas vul mijn schoen tot aan het randje beste goede sinterklaas
in een hansop of nacht japon is t nog eens heerlijk spelen want mooie kiel of mooie jurk kan ons al gauw vervelen nu is het kreuk uw jurk zoo niet ze zit al vol met vouwen en dan weer is t straks kijkt alweer uw elboog door de mouwen
mijn vader zegt het kleuren is al niet veel meer dan spel nu dat het geen studeeren is ziet iedereen te wel maar k leer het kleuren mengen toch en deze kunst is immers nog bij schilders wel in tel
ge staat daar niet goed kom toch binnen het tocht daar straks vat gij nog koû zoo hebben we in huis dan twee plekjes ze zijn wel wat nauw en wat kleen maar t hindert ons niet in het minste want prettiger zijn er niet neen
wel moe zeî ik zus corrie is al tien jaar oud en groot en die zat gistren toch ook wel een poosje op uwen schoot ik ben pas acht moe zeide niets zij kneep me eens in de kin en nam mij op haar schoot ik kreeg mijn zin
de zee is steeds oud neerlands oud neerlands rijkste mijn wie niet durft moet wel bloode wel bloode of slaap'rig zijn pieter louwerse alles zingt ware ik zoo oud en stram niet zoo stram niet wat ik deê k ging aanstonds zelfs als pluimgraaf als pluimgraaf weer naar zee
zoo sprak ik eens op een keer maar nu spreek ik zoo niet meer k heb een verfdoos nu en ziet zwarte prenten heb ik niet pieter louwerse alles zingt ik ging kleuren uit den treuren dag aan dag tot ik zag dat de laatste zwarte plaat was verdwenen kameraad
wel arme petit wij hadden een hondje het heette petit een aardiger beestje zaagt gij alvast niet het hield van ons allen maar och wat verdriet t werd ziek wat het scheelde wij wisten het niet
laatst klom ik op een ouden stoel die wiegelde op een poot kijk moe riep ik nu lachend uit wat ben ik nu al groot maar onderwijl ik daar zoo stond daar ging de poot krak krik de stoel stond scheef maar op den grond lag ik
en vader zeide dikwijls het dient toch maar gezeid die griet is wat een beste ze is één stuk hart'lijkheid en wij wij hielden allen dolveel van onze griet dat zij bij ons maar diende t is waar wij wisten t niet
wij hebben in huis wel een hoekje waar vader den weg niet goed weet daar maken wij voor zijn verjaardag het een of het ander gereed maar moeder weet zeer goed dat plekje en vreest zij dat hij ons ziet staan dan houdt zij met praatjes en lachjes hem ver uit dat hoekje vandaan
ik maakte t zelf van latten van bordpapier en doek en om het hoog te krijgen maakte ik het in een hoek dat was twee wanden minder die ik te maken had zoodat ik nu wat ruimer en ook veel frisscher zat
zoo kwam er nu het eene en dan het andere in en ik heb nu een huisje geheel naar mijnen zin k ontvang ook wel visite en presenteer dan thee maar als gij komt och breng dan uw eigen kopje mee
eens noemde ik mijn famielje op en weet ge wat ik dee ge kunt het spoedig raden ik telde grietje ook meê nu is ze al oud van jaren en kan met goed fatsoen het is wat druk hier weet ge alleen het werk niet doen
horre hor de kar rijdt heen wij zijn allebei tevreen wij zijn vroolijk jaapje is blij jaapje is blij net als wij hij denkt centen goed voor elk maar wij hebben liever melk
hoor man zoo sprak ik kort en goed zij krijgen elk hun deel als ik het meest van beiden houd is t immers evenveel
dat popje nu heet daatje en t is mijn kleine zus en als haar al dat spelen ten leste gaat vervelen geef ik haar gauw een kus
lles zingt enjamin ijn oudste broer was negen en ik al zeven jaar en tusschen hem en mij was een enkel zusje maar
en k dacht nu ja ik mag haar wel niet wakker maken maar zoo te liggen slapen zoo lui te liggen gapen dat zijn geen schoone zaken dus zus ik maak u wakker met een kus
als we er s winters zitten en t vuurtje er heerlijk brandt laat vader in verhalen ons allen vroolijk dwalen in t
het liefste plekje ik zit zoo graag op vaders stoel dat is zoo'n mooie weet-je dat moe voor stof en vuil hem dekt met een heel aardig kleedje
iet en ijn speelpopje daar ligt zij in haar bedje en met de beentjes bloot te springen en te draaien te gillen en te kraaien zij lacht haar wangen
liever melk dan centen tweemaal trekt men aan de schel wie daar is ik weet het wel jaapjen is t met versche melk
nu grijpt zij naar mijn ketting of grabbelt in mijn haar dan trekt ze mij aan de ooren of haalt mijn goed naar voren en lacht en springt dan maar
tip tap hoor de kan gaat dicht jaapjen trekt een blij gezicht hij kreeg centen voor zijn melk voor zijn melk best voor elk goed die ruil is mooi gedaan centen drinken zou niet gaan
en raadt eens wat dat heeft gedaan het zette zich t is heusch vlak op mijn zusjes neus en prikte de arme stakker in eenen helder wakker
ik was dus t jongste zoontje maar op een morgen zie was ik zoowaar niet langer de jongste van de drie kijkt kind'ren zeî een baker is dat nu geen pleizier is dat geen pret hier is nu de jongste van de vier
ik weet een aardig plaatsje t is een der mooiste op aard t is niet aan verre stranden t is niet in verre landen t is t hoekje van den haard
van één het meest t kan anders niet zoo sprak alweer de man en toen ik t antwoord schuldig bleef zeî hij nu zeg het dan
wakker maken miju zusje lag te slapen op t midden van den dag
en hoe zal die nu heeten vroeg ik met blijden zin wel jongen zeî de baker ik denk van benjamin pieter louwerse alles zingt t is benjamin geworden en wie hier komt zegt wis ik zie wel dat de jongste hier ieders liev'ling is
ik keek toen eens mijn vader aan en zeide toen weldra dat s gauw gezegd mijn goede man ik houd het meest van pa maar juist kwam moeder bij mij staan ik keek haar aan en ja k moest zeggen of ik wilde of niet ik houd het meest van ma
mijn broertje had een krullebol hij heeft hem nu niet meer doch als hij maar geduldig wacht dan groeit zijn haar wel weer want in een wip is knip knap knip zijn haar weerom en lijkt hij sprekend
geen kan z mooi vertellen z prettig en z lang maar met veel narigheden en tal van ak'ligheden maakt hij ons nimmer bang nu is het eens een sprookje een sprookje mooi en goed waarnaar wij allen hooren
ik zit zoo graag ook in t priëel te midden van het loover de zonnestraal dringt daar niet door maar glijdt er altijd over ik zit graag op de canapé zoo rustig in een hoekje om daar te lezen stil en zoet in t mooiste prentenboekje
toen dacht ik nu het is geschied maar ik ik wekte zusje niet het mugje heeft dat werk gedaan nu kunnen wij aan t spelen gaan
van wien houdt gij toch wel het meest zoo vroeg er mij eens een zal t vader of zal t moeder zijn of weet gij t soms niet neen
het hoekje van den haard ik weet een aardig plaatsje t is een der mooiste op aard t is niet aan verre stranden t is niet in verre landen t is t hoekje van den haard
ik bukte mij op staanden voet maar och ze sliep zoo zoet dat ik op t eigen oogenblik besloot weer zachtjes heen te gaan maar zie daar kwam een mugjen aan
versche melk goed voor elk o dat jaapjen weet zoo goed waar hij zoo al wezen moet hoor de meid komt daar al aan en de kan wordt volgedaan jaapjen geeft een goede maat goede maat kameraad want de kinderen meneer willen graag een schepje meer
maar op een zek'ren morgen kwam de kapper met zijn schaar en in een wip was knip knap knip mijn broertje bram zoo kaal als een geschoren lam
maar waar ik nog het liefste zit waar ik niet denk aan lezen maar aan wat anders wel dat moet mijn moeders schoot wel wezen als ik daar zit dan zegt zij wel wat zijt ge toch een gekje ik geef haar dan een kusje en zeg dit is mijn liefste plekje
t kon met twee paar ooren en moe naar luist'ren moet dan is het uit den bijbel van jozef of van ruth van simson of van adam van samuël of abram of mozes bij den put
dan op een and'ren avond van een samaritaan of van het drietal wijzen die om den heer te prijzen naar jezus kribbe gaan zoo gaat het heel den winter nu is het dit dan dat en is t niet alle dagen zooveel als wij wel vragen t is toch elke avond wat
het leeft niet en toch is t uw moeder zoo zegt weer terstond iedereen die menschen ze maken mij tuurluursch wat zal het nu zijn ja of neen
dat beeld kan niet lachen of weenen dat beeld heeft geen smart en geen pijn ik vraag nu aan allen kan dat nu mijn levende moeder wel zijn
pieter mijn hondje ik heb een snoep'rig hondje het is een
al te mooi het is weer witte wereld
t portret van mijn moeder lijkt sprekend en iedereen die het eens ziet zegt
nat en moe zou zeggen hoe vies is dat die muiltjes kreeg ik van va en moe nog met een zoentje en handje toe op muiltjes loop ik naar beiden heen en
dank-je daar komt hij ân de kleine man een kind is t om te stelen ziet hij mij maar dan is hij klaar om wat met mij
dooien bang laat naar u kijken voor dooien heb ik heel geen vrees daar staat de mijne al met een hoed op nu nog een pijpje en
mijn kind dat s uw moeder maar ik zeg dan lachend t is niet dan kijken ze vreemd op en zeggen wie dat is ziet toch iedereen
de sneeuw is blank de sneeuw is droog en ligt dat kan een pretje worden op straat en plein vier vuisten hoog en pakken dat ze doet probeer maar men
alleman zal dat vertellen hoe kunt gij nu zeggen van neen t is moeder toch niet hoor zoo klinkt dan mijn antwoord tot al wie zoo spreekt gij ziet toch dat aan dit portretje het beste het leven
en hip hip hip daar sloop zij zachtjes heen maar heerschap uil hield zich maar schuil en lachte weltevreên t
ik kon maar niet begrijpen waarom dat werd gezegd maar toen k op straat ging kijken moest niets meer uitgelegd wel keek ik daar de ruiten eens even even aan maar de al te felle koude drong mij in huis te gaan
haasje mijn haasje zie eens op de sneeuw hoe daar al uw voetstappen staan o beestjen als dat maar de jager niet ziet want dan is het met u gedaan
klonk heel d'omtrek rond de slimme guit loerde op een buit en toen hij dien niet vond kneep hij zijn glanzende oogen toe en zuchtte droevig hoe hoe hoe
ik raad neen ik bid u neem u toch in acht voor jager voor hond en geweer want zie met het lekkerste spruitje in den mond ligt gij maar ineens dood terneer
daar ginder zie ik lekker graan in vele groote hoopen staan en t muisje liep met zacht gepiep maar immer verder voort totdat heer uil met woest gehuil haar plotseling had vermoord
als met bevroren ruiten zal t ook in t and're gaan sneeuw ijs en winterpretjes er zijn twee kanten aan en wie de mooie kanten met vroolijk oog beziet en wie er huiv'rend zeggen dat moois ik zie het niet
dus haasje mijn haasje waar gij voor de sneeuw den ledigen akker ontvloodt daar wacht u waar gij wat te smullen nog vondt arm diertjen een treurige dood
bevroren ruiten de ruiten zijn bevroren en bloemen van kristal staan onder en staan boven ja staan schier overal
is t soms ook omdat ge op het eenzame veld geen struikjes of blaadjes meer vondt werdt ge ook in uw leger verrast door de sneeuw en heeft zjj u daaruit verjaagd of hebt ge u uit honger trots jager en hond brutaal in den tuin maar
dood wel haasje mijn haasje hoe zit ge daar zoo wat kijkt ge bedroefd in het rond
wat zijn die bloemen prachtig op die bebloemde ruit daar kijkt men vol bewond'ring zijne oogen haast op uit zoo sprak ik op een morgen en wat zeî vader toen gij prijst dat moois hier binnen och ga dat buiten doen
dat hoorde een muis ook in haar huis en dacht wie klaagt zoo bang ik kijk eens pas wie dat wel was de nacht duurt toch zoo lang en t muisje ging voor niets beducht eens even in de buitenlucht en
in den kelder goed voor zuurkool best voor al het inmaakgoed maar ik meen zoo dat een mensch daar zijn verblijf niet zoeken moet
ze had een rok met strooken een hoedje met een veer een zonnescherm en ketting en k weet niet wat al meer maar k heb haar laten vallen mijn keurig mooie pop en wel in duizend stukjes was nu de poppekop
t is altijd maar tik tak t is altijd maar klik klak den heelen dag door verveelt dat toch hoor dat ak'lig geluid vervelende tikker och zwijg toch eens wat t is telkens maar ting tang t is telkens maar
wat zal ik nu beginnen ik schrei mijne oogjes blind ik heb mijn pop gebroken en nu heb ik geen kind
maar daar te moeten wonen is toch mijn laatste wensch nu ja maar k ben geen vogel en t vogeltje is geen mensch
die engel was moeder zij week niet van mij tot dokter vertelde t is als ik voorspelde t gevaar is voorbij de dokter ging henen moe knielde toen neer de handen gevouwen en zeî vol vertrouwen ik dank u o heer
maar stil eens gij zijt een machine dat s al dus plagertje ga maar dus jagertje sla maar bij vreugd en verdriet ik hoop dat ik niet meer dom wezen zal
zinkt onder de dakpannen wanneer ik in het voorjaar op zolder kom dan hoor ik allerlei geritsel weerklinken in mijn oor
gebroken ik had een keurig mooie een keurig mooie pop met fijne stoffen laarsjes en porseleinen kop
wil t popje graag haar zin dan wordt zus kwaad en ja dan slaat zij er hààr zinnetje in en gaat de muts niet vlot dan scheurt de hond vol nijd terstond haar in een wip kapot
in den kelder is het s zomers heerlijk koel en altijd frisch t is er bovenst voor den bangerd die wat bang voor smelten is pieter louwerse alles zingt maar ik wil geen bangerd wezen en ik wil geen koudkleum zijn ik trotseer de winterkoude en den zomer zonneschijn
dat slaan op die bel verstaat ge mij wel verveelt mij al lang gij ak'lige plager want dat zijt gij mee verlang ik dan gaat ge
laatst lag ik op t ziekbed met koortsen terneer ik rilde en ik beefde k wist niet dat ik leefde ach alles deed zeer maar vlak bij de sponde hield dag en hield nacht pieter louwerse alles zingt vol goedheid en innig vol liefde en aanminnig een engel de wacht
aan het ziekbed neen hoor t is niet altijd hier vroolijk en blij er komen ook dagen met ziekten en plagen geloof dat maar vrij
zingt aeen het is dom mijn zus speelt met haar pop en op den grond zet onze hond een mutsjen op den kop
in den kelder in den kelder is het s winters lekker warm en nimmer koud t is er heerlijk voor een koudkleum die niet van de koude houdt
zeg nu maar ei ei wie zoo regeert die doet verkeerd t is dom van
en plast de voorjaarsregen met sneeuw en hagel neer de kleinen zijn daar veilig en lijden niet door t weer t is wel een heerlijk plaatsje daar onder t pannendak en alle vogels zijn er ook goed op hun gemak
dan hoor ik telkens piepen en luister ik eens goed dan hoor ik duid'lijk dat het een jonge vogel doet pieter louwerse alles zingt het zit daar vol met nesten de vogels zijn daar vrij geen katuil kan daar komen geen kat kan daar ooit bij
zingt n klok vervelende tikker och maak het eens uit
of wacht ik dan slaat ge zoo langzaam en traag dat ik je een pak slaag kan geven voor twee pieter louwerse alles zingt gij ak'lige jager die gij ook al zijt geniet ik dan snelt ge en speel ik dan kwelt ge mij steeds met uw spoed tot gij roepen moet houd op het is tijd
gansche dagen plis plas och dat alles schoon was boven en beneden dan was ik tevreden want een huis zoo zwart als roet zie dat vind ik ook niet goed
hoor eens wie dat kan begrijpen ik begrijp dat leven niet nog te zingen nog te fluiten als men nooit eens heeft gedaan werd het mij belast dan zou er wel een zware wijs op gaan
en in t midden van dat meer gaat de bezem op en neer pieter louwerse alles zingt heele dagen kris kras of het een fabriek was leien schriften boeken alles moet men zoeken en bij dat fabriekgeluid lacht de schoonmaakvrouw ons uit
duizend hoofden moet hij hebben om te weten wat men moet duizend voeten heeft hij noodig om te loopen als hij doet en toch tusschen al die drukte zingt hij nog een vroolijk lied
kijk eens goed ik ken een kleine kleine meid van zes of zeven jaar met helderblauwe kijkertjes en krullen in het haar
mijn vader is een timmerman hij klopt en schaaft en boort en leven maken dat hij kan zoo hebt ge t nooit gehoord
dat is draven uit den treuren dat is loopen geen gebrek nu is hij op t achterplaatsje dan alweer in t woonvertrek nu weer boven op den zolder dan weer buiten op de straat zoo gaat dat maar voort van s morgens dikwijls zelfs tot s avonds laat
zingt met zoo'n zwarten man op t dak en zoo'n zwarten daar beneden beef ik over al mijn leden en k ben niet op mijn gemak ik denk ieder oogenblik is dat ook een kinderschrik
des morgens vroeg als ik op bed gerust te slapen lig dan hoor ik als ik er op let zijn zaag al gaan zag zig en sta ik van mijn bedjen op met de oogjes half nog dicht ik hoor alweer maar klop klop klop het is al vier uur licht
ze heeft van treuren weet ze niet den ganschen dag vermaak ja s avonds giert zij uit van pret let op straks komt klaas vaak hoe heet dat klein en aardig ding wel kijk eens goed in t rond wie weet of gij in uwe buurt zelf zulk een kind niet vondt
ze heeft een kuiltje in ied're wang een putjen in haar kin en in haar lieve kleine keel daar woont een lijster in hare armpjes zijn zoo mollig rond haar neusjen wipt omhoog en altijd heeft dat vroolijk kind een lachjen in haar oog
mijn bedje schudt moeder als ik er een nacht op door heb gebracht
er om en ge zegt hoe kan het wezen dat ge voor zoo'n man kunt vreezen foei ge zijt nog vrees'lijk dom ja ik weet dat alles maar k word met mei ook pas vijf jaar
ieder komt hem iets belasten moe zegt dit en va zegt dat soms komt zelfs het linnenmeisje en die zegt hem ook nog wat duizend ooren moet hij hebben om te hooren wat men zegt duizend handen heeft hij noodig anders komt geen stuk terecht
lles zingt eger eder voorjaar komt hij weer met zijn bezems haken touwen in den schoorsteen schoonmaak houën en het gaat dan op en neer
eerst moet hij de laarzen poetsen dan geeft hij den kippen voer later brengt hij mij naar school heen eind'lijk moet hij naar den boer pieter louwerse alles zingt bakken vol met steenkool dragen turven halen uit het hok kachels stoken water halen kleeden uitslaan met een stok
dood op zijn gemak boven op den nok van t dak een zit onder voor het gat heelemaal met roet bestoven en roept aan den man daar boven nu en dan een woord of wat t klinkt dan ak'lig boe boe boe dat zegt vast ik ben zoo moê
als ik dat moest volbrengen kwam er niemendal terecht daarom wil ik luidkeels roepen jongens leve jan
de bed klok slaat naar bed naar bed hoe jammer toch want alle pret is nu ten einde weet-je och als ik nu mijn zin eens had wat ik dan doen zou raadt eens wat wel k speelde nog een beetje
s een pretje dat s een vreugde als wij in de badkuip gaan zonde was t van t schoone goedje trokken wij dat zoo maar aan wasschen plassen stoeien sproeien in de badkuip wat een pret en zoo lekker frisch naar bed
en half ontkleed liep zij maar de kamer op en neer of vader ook al zeide och moeder leg den knaap maar in zijn wiegje neder hij schreeuwt zich best in slaap het hielp niet moe bleef tobben tot dat het morgenlicht door onze vensters gluurde toen sloot broêr de oogen dicht
maar nauw'lijks zaten wij nog daar of zie we werden eensklaps raar en uit was heel het pretje moe zag ons knikkebollen aan en weet ge wat zij heeft gedaan ze bracht ons gauw naar t bedje
stil moeder doet een dutje de ziel is ook zoo moê den heelen nacht deed broertje geen uur zijne oogjes toe hij bleef maar droevig schreien men zag zoo hij had pijn maar tegen t kiesjes krijgen helpt ook geen medicijn den heelen nacht was moeder met broertjen in de weer
moe had dat eens gehoord en zeî welnu blijft op dan allebeî gij moogt wat groot nu wezen wat vreugd we grepen naar een boek en gingen samen in een hoek wat mooie versjes lezen
moe kon nu niet gaan slapen t was tijd om op te staan en ze is maar op gebleven en stil aan t werk gegaan nu rust en dut zij even nietwaar dat mag wel zijn voor afgematte menschen is slapen medicijn
wat een drukte is t elken morgen nauw'lijks blinkt de zonneschijn of ons moedertje komt kijken of we nog niet wakker zijn uit de veeren uit de veeren roept ze ons allen hart'lijk toe wip wij springen dan het bed uit ieder luistert graag naar moe
moe zat te naaien uit alle macht en vader schreef nog met alle kracht ik keerde me om toen heel stil en k dacht is t werk der ouders dan nooit volbracht
nooit volbracht ik lag te slapen gerust en zacht en k werd klaar wakker te middernacht
heusch ik meende al bang te worden toen ze alweer opnieuw riep o ik keek op en was dat schrikken de oude juffrouw was kato zij had ja t was maar een weet zich als oude vrouw verkleed
binnen riep ik kom maar binnen k zag de deur nu opengaan en eene oude eerwaarde dame kwam toen langzaam op mij aan goeden avond kind sprak zij wacht gij soms al lang op mij
tafellaken en servet alles was er wat een pret maar toen ik zoo zat te wachten werd er aan de deur geklopt ha dacht ik daar zal zij wezen zeker heeft ze mij gefopt en komt zij in plaats van voor voor een keer eens achter door
ik wacht op u niet juffrouw ik wacht op mijn nicht kato die komt hier van avond spelen pieter louwerse alles zingt zeide ik en toen riep zij o maar ik blijf toch ook maar hier ik houd dol veel van pleizier
maar de schrik was spoedig over en wij hadden dubbel pret tot de klok van negen bromde hoort eens kind'ren nu naar bed nichtje werd naar huis gebracht en ik droomde heel den nacht
en het warme hart van vader suringar maar de gedachte was groot en goed en de ondervinding moest leeren
er zijn ook geschikte gezinnen waar alle zorg en liefde onmagtig is om het welig groeijend onkruid in een kinderhart uit te roeijen
in het stof van den zandweg naast de kerk verdwijnen zij en de rustige rust keert weder in de groene beukenlaan
wordt er in huiskamer des directeurs vrij wat behandeld over t verledene en het heden van mettray over hetgeen geleerd was door de ervaring en gehoopt mogt worden van de toekomst
maar nog forscher zijn er de boomen die er van alle kanten in lange rijen oprijzen zware beuken vooral prijken er in rijken overvloed en krachtig blinken hun grijze stammen tusschen het groen der struiken
of op dien grintweg uitkomen liever zoeken wij dan ook in de bosschen ons fortuin dan dat wij altijd de gebaande wegen houden missen wij daardoor het dorpje gorssel wij kunnen ons dit gemakkelijk getroosten
langs de dorthsche beek moet men uitgestrekte en zeer schoone bosschen aantreffen een kleine ontdekkingstogt in die rigting bevestigt ons in de overtuiging dat de gansche streek wel een nader bezoek waard is
zijn er op voorgesteld terwijl de mannelijke figuur slechts ten deele gespaard die aan de voeten der eerste ligt vermoedelijk keizer m a x e n t i u s is op wiens bevel zij den marteldood onderging ter harer
wij steken de ons reeds bekende vlakte over en volgen het breede spoor door het hooge hout waardoor zij begrensd wordt langs beuken en sparren voorbij diepe dwarslanen en over een donker water dat zich aan beide zijden der brug
om een opvoedingsgesticht te openen voor onvermogende knapen van den protestantschen godsdienst die verwaarloosd zijn of zich zelven verwaarloozen aan medewerking ontbrak het niet
potlood eel buitenverblijven zijn er aangelegd en t verwondert ons niet dat zutfens ingezetenen gaarne herwaarts komen
achter het huis opent zich een ruime vlakte waar boekweit en rogge rijpt in de koesterende stralen der zomerzon en waaromheen
terwijl hij bij de buurschap o o l d e op den grooten weg van deventer op lochem uitkomt een eindweegs wandelen wij de laan in en overtuigen ons dat de heerlijkheid ook aan die zijde nog vrij wat opgaand hout heeft
toch is het waarlijk niet te veel de woningen zijn eenvoudig beneden is een groote zaal waar het ontbijt wordt gebruikt en de uitspanningsuren bij ongunstig weder kunnen worden doorgebragt
eenige slachtoffers worden buiten de poorten der stad geleid anderen worden over de muren in scherpe dorens geworpen op den voorgrond sterven reeds velen den
dan treden wij de schoone beukenlaan binnen waar de sierlijke voor eenige jaren gebouwde r c kerk met haar ranke torenspits prijkt
onzer werklieden een nederige taak zijn en veel vertooning zullen zij er niet maken maar de maatschappij kan hen niet missen
toch behoort op verre na niet al het lage vaak door het ijselwater overstroomde land langs den weg aan de colonie
potlood eel het model waarnaar hij zijn stichting vormde en het overnemen van dien naam was het bewijs
eel het dorp op zichzelf zooveel merkwaardigs dat wij daarvoor de vrij lange wandeling zouden ondernemen al is de weg er heen niet onbevallig en het dorp vriendelijk en welvarend
waarschijnlijk dankt ook bathmen aan de schipbeek zijn opkomst al wordt de naam reeds in genoemd en al dagteekent zijn bestaan wel van nog vroeger
tenzij dan de wetenschap dat velen dier slanke masten tot telegraafpalen opgroeijen en dat anderen hun aandeel zullen leveren
aan hem is het berigt van de ontdekking van de muurschilderingen in de kerk te danken aan zijn zorg en waakzaamheid voor een goed deel de bewaring en de voorzigtige behandeling er
allen schoon van vorm voorbij een kleinen stillen vijver in het groen langs de groote weide met haar bonte runderen totdat het uitkomt op de groote laan tegenover het huis en wij onze heerlijke boschwandeling hebben volbragt
de weinige overgeblevenen werden omgehouwen thans is t aanvankelijk een breede open weg met een lijnbaan nevens zich en een ruim uitzigt over de weiden en akkers
op mettray gevangen de moes en bloemtuin strekt zich nevens de woningen uit aan de overzijde der gracht er wordt veel zorg aan besteed want zoowel met het oog op den toestand en den aanleg der kweekelingen bij hun aankomst
op het zomerlandschap met zijn vrede en zijn weelde totdat het koele lommer van het bosch aan de andere zijde van het huis ons weêr ontvangt en ons nieuwe schoonheden te aanschouwen geeft
bij het wegnemen van den predikstoel die tegen den westelijken wand stond kwam eenig oud en zeer beschadigd schilderwerk voor den dag waaruit bleek dat hier een voorstelling van h e
hij is te idealiseren door den gevoeligen dichter daar zit in dien jongen ook wel iets goeds maar t zit er diep t is vaak met een dikke laag onreinheid overgroeid het eischt voortdurende zorg
over den opgehoogden weg die het ijselwater keeren moet langs de woningen van tuinbaas en smid
eerlang werd de wal geslecht op het einde der de eeuw was het voor den drost niet meer bewoonbaar tegen gelder was trouwens destijds geen bescherming meer noodig
met kerkelijke kunst en muurschilderingen bekend geworden was hij uitstekend berekend voor de moeijelijke taak om van het allengs ontdekte naauwkeurige doortrekken te leveren en het vervaardigen van getrouwe afbeeldingen mogelijk te maken
benevens proeven van schrijf en teekenkunst medailles en eervolle vermeldingen door de colonie verworven banieren waaronder de jongens optrekken maar ook herinneringen uit de geschiedenis van mettray
zorgvuldige verpleging reinheid en orde dat zijn er de voornaamste geneesmiddelen t getal dooden op het kerkhof dat wij straks zullen bezoeken van ruim knapen in jaar tijds is niet groot
als de gever daarvan genoemd kunnen worden d e r i c k v a n d o r t beleend in gestorven in een wakker ridder die den bisschop in zijn strijd tegen de magtige heeren van
de beide geknielde figuren buiten verband met het tafereel zijn zonder twijfel de schenker van de schilderij en zijne gemalin jammer dat wapens of andere onderscheidingsteekenen zijn verdwenen
en ook van te weinig kunstwaarde was dan dat behoud mogelijk of wenschelijk zou zijn ook bij het afbreken van het overige muurwerk van het schip werd niets van belang meer gevonden
voorts vinden wij op het achterste gedeelte van het plein en achter het directeurshuis verschillende werkplaatsen
r t h genaamd was van groote uitgestrektheid en behoorde deels tot gelderland deels tot overijssel