AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
zij vertelde hem van de duizend lire en van den armband zij verklaarde hem dat zij hierover gezwegen had om hem niet over geldzorgen te spreken terwijl hij zijn aquarel voor de tentoonstelling in londen
het was heel warm in den trein buiten gloeiden de bergen wit aan de kimmen en glanstrilden als een vuur met weêrschijn van opaal vlak aan den spoorweg rees een rij van eucalyptusboomen de bladeren sikkelvormig een zwaren geur
zij noemde de kruispunten van haar lijn met andere kleine menschen lijnen het kleine leven waarom zoodra zij kruiste zulk een punt voelde zij als bij instinct dat eerlijkheid niet altijd was verstandig
maar het was het hunne en hun home zij sprak niet meer zij voelde zich tevreden zij rustte uit aan duco's borst en hare vingers streelden zijn gezicht
ingelegd met bronzen parelmoêren en elpen paneelen mozaiektafels van lapis lazuli malachiet en groene gele zwarte en roze marmers
zij zag klaarblijkelijk op tegen hun komst en zij was niet uitgepraat zij vertelde duizend détails over haar
eene enkele elegant gedecolleteerd en gefrizeerd in groepen waren ze niet te verdeelen wat was in haar leven de stoot geweest om meê te strijden voor het vrouwelijk recht
maar cornélie weerde steeds af bang nu duco er meê te kwetsen zij voor zich voelde grootere gemakkelijkheid vooral nu het tot haar kwam dat zij toch niet werken kon maar zij begreep het in duco en eerbiedigde het
en zij hielden elkaâr vast omhelsd als voelden zij iets dat hen zoû kunnen scheiden een onafwendbare noodzakelijkheid
er was niets aan te doen nu zij wanhopig gevlucht was zag zij het in als hij haar terug wilde hebben terug als zijn vrouw moest zij gaan
davvero het is zoo een idee van vreemdelingen kamers op het zuiden maar ik heb er nog twee hokjes hier en zij opende snel twee deuren
omdat zij niet meer streed maar zich overgaf aan al de sterkere machten het portier werd opengerukt en op het op dat uur niet volle station zag zij hem dadelijk
en urania blij mooi schitterend vertelde dat zij verloofd was waar hadden zij toch met elkander gezeten vroeg zij nieuwsgierig
in een fier glimlachenden trots gedurende die laatste dagen nog vr de aquarel verzonden zoû worden naar de internationale tentoonstelling te knightbridge londen
zijn leven zoû zonder haar geen leven zijn hij leefde vroeger in zijn droom hij leefde nu in de werkelijkheid van hun geluk
ik ben een paar dagen wat koortsig geweest en ik heb van nacht natuurlijk niet geslapen zeide zij zich als verontschuldigend de koffer was opgeladen en zij reden weg naar het hôtel continental
met haar neef maar geen van beiden hoewel geïntrigeerd namen de woorden der marchesa ernstig op en beschouwden ze alleen als een loszinnig balgesprek van een malle tante die gaarne koppelen wilde en een onwilligen neef
engel engel o demon mompelde hij in zijn kussen zij trok haar hand nu terug duwde hem zachtjes van zich en sprak
zij zeide vriendelijk van neen over hen zaten twee priesters in versleten soutane en tusschen hun voeten hadden zij een onaanzienlijk bruin houten kistje staan het was het heilige oliesel dat zij brachten aan een stervende
maar nu zij voltooide niet zij voelde zich veilig in dit atelier in deze zachte bonte samenwemeling van mooie dingen in hunne sympathie
ik heb altijd verlangd je florence te laten zien kijk daar voor ons vloeit de arno daar is de ponte vechio daar zijn de uffizie je bent hier al geweest maar toen kende je italië nog niet nu zal je meer genieten
toen snikte zij luid op en wierp zich met haar gezicht op zijn knieën er was niets meer aan te doen het leven was sterker het sprakelooze leven
over de plaats waar in den gloei van de zon de prachtige dom rees lombardisch romaansch van stijl begonnen in de elfde bijgebouwd in eeuw na eeuw met links de campanile
zij deed als hij wenschte zette zich op zijn knie en hij trok haar naar zich toe hij legde op haar hoofd zijn hand dat gebaar waaronder zij niet meer kon denken zij sloot de oogen en legde haar hoofd tegen hem aan
weet u er is een onrust over me gekomen mama hoort u er is een onrust over me gekomen vroeger droomde ik in het forum ik was gelukkig en dacht niet aan mijn lijn
ik ja u gelooft niet aan de eerlijkheid van mijn onafhankelijkheid neen is dat dan hoffelijk tegenover een vrouw ik ben maar hoffelijk tot zeker oogenblik wij zijn dat oogenblik voorbij
zoo ver ik gaan wil niet tot zoo ver ik wil o neen nooit maar misschien willen wij even ver
zij borg ze in portefeuilles zij nam ze weg van ezel en plank zij behoedde hem te veel af te dwalen van de banieren en dit was het alleen dat hij voltooide
hij was van een groote correctheid in zijn gekleeede jas hoogen hoed lichtgrijze handschoenen een parel in zijn das zij zetten zich bij het vuur
zij zag alleen maar huizen en huizen kazernehuizen toen een groot wit paleis het nieuwe palazzo piombino waar zij wist dat de juno ludovisi was
haar artikel was aangenomen maar waren de redactrices van het recht der vrouw oordeelkundig haar blik weêr latende gaan over die portretten van vrouwen hare biografieën
ik wil wel thee en brood en boter men bracht haar koffer binnen en hij bestelde haar ontbijt doe je hoed af zeide hij
ze had dien onwillekeurigen afstoot gevoeld toen zij dat woord had uitgesproken had hij haar niet altijd willen trouwen maar onbewust had zij het steeds gevoeld dat het niet kon en dat het niet mocht
maar zij plukte den overvloed van bloemen weg en alleen de banieren wuifden meê over hun pad in het firmament hunner extaze zooals zij wuifden boven de strijdende vrouwen
hij had nooit gewild hij was zelfs boos geweest toen urania een blouse aan cornélie had gegeven en zij die met een zoen had aangenomen neen het ging niet langer zij moesten maar scheiden
eerder leefde zij meê zijn leven van observatie en emotie en gaf zij dikwijls in al het waas zijner vizie in het te wazige van zijn tintdroom een glinstering van licht een horizon van einde
en de jonge prinses in haar lichtgrijs tailorpak dat zeer nieuwerwetsch plakte om hare vormen ruischend van zwaar zijden voering met haar hoed van
en nauwlijks was zichtbaar uit den trein wat rots was en wat bouwsteen alsof het éene barheid was alsof het slot natuurlijk uit den rots gegroeid was en in zijn groei had aangenomen
vond dat zij prettig las maar zei alleen dat ze wat vroolijk moest worden dat haar treurige dagen nu waren voorbij van duco werd niet gesproken en mrs
zij weerde hem af prins zeg gilio waarom kunnen wij niet liever goede vrienden blijven
terwijl zij las in hollandsche couranten en tijdschriften de beschouwingen over hare brochure bestrijdingen dikwijls maar nooit kleinachtingen en steeds erkennende hare autoriteit het woord in deze zaak te voeren
maar zij begreep dat cornélie nu iets noodig had voor nieuwe toiletten of zij dan maar aan dit adres bestellen wilde wat zij noodig had voor rekening van mrs
hij schreef dat hij haar niet kwalijk zoû nemen haar onafhankelijk leven een jaar lang in rome omdat zij toen nog vrij was geweest maar dat hij beleedigd was dat zij zich nu nog vrij beschouwde en dat hij die beleediging van haar vlucht niet aannam
de trein zwenkte een bocht rammelde als een speelgoedtreintje blikken wagentjes die bijna buitelden over elkaâr
al was zij niet zoo schitterend als toen op het bal van mrs uxeley toen hij voor het eerst zijn gescheiden vrouw had weêrgezien ben je moê vroeg hij
zij kwam als eéne liefkoozing naar hem toe en omhelsde hem vraag het mij niet meer wat een wolk op je gezicht ik zie dat je er nog altijd over denken zult
doe het kom ons eens gezelschap houden ik smeek u er om wees barmhartig doe een goed werk maar zeg mij eerst hoe moet ik het aan urania zeggen zij lachte wat
hij was nu in zijn kunstijver maar als die na een rezultaat na een succes voor zich en de wereld verslapte momenteel zoû dit gewoon en logisch zijn en zoû zij moeten strijden
wij moeten zoo gauw mogelijk trouwen herhaalde zij met een weifelende vraag ja zoo gauw mogelijk mijn lieveling maar duco mijn beste duco het kan nu minder dan ooit zie je niet dat het niet kan
het was of zij hun uit elkaâr gesprongen lijnen met menschelijk geweld weêr samen hadden gebogen tot éen weg en langs dien weg de witte madelieven
maar meestal was haar leven geleidelijkheid geweest glijden langs de lijn die zij gaan moest met zachten vingerdruk van het noodlot een oogenblik zag zij het duidelijk in veel oprechtheid was in haar
het edelvrouwe sleepkleed de sluiers der sultanen het wollen kleed der werksters de kap der liefdezusters zich modernizeerende het gewaad naarmate de draagster modernere eeuw belichaamde
en steeds moê was van hare omzwervingen door rome wijdde zich voortaan alleen aan de honderden kerken bezag en bestudeerde àlle kerken ging vooral trouw alle muzikale diensten bijwonen en dweepte met het sixtijnsche kapelkoor
en haar toch zichtbaar verwant door een blik een beweging een gebaar en een enkel woord ook trof het cornélie dat zij elkaâr met liefde namen zooals zij waren
nog geen drie millioen lire's geen dollars ik was zoo dom ik dacht eerst dat het dollars zouden zijn en urania is van een zuinigheid ik krijg mijn zakgeld van haar
het trof cornélie hoe weinig de menschen aan ernst gelooven kunnen maar de baronin was zeer onverschillig zei dat
zal dat wel niet begrijpen want ik geloof niet dat u artistiek is marchesa en ook het huwelijk heeft bekoring voor me een huwelijk als dat van urania
hij denkt er niet over hij denkt alleen aan zijn kunst en aan u zij zag hem aan en boog het hoofd toestemmend als een koningin
dan bestel ik in de via della croce een fiasco voor u cornélie wilde niet weigeren zij dronk
eindelijk op een middag trof urania hen beiden thuis op de kamer van cornélie het vuur aan zij glimlachend starende in het vuur hij zittende aan hare voeten en zij met den arm om zijn hals
ja zij zwegen weêr en zij at en zullen we nu eens spreken vroeg hij staande rookende goed
hij zat op de balustrade van het terras rookte een cigarette en zag uit naar het meer nu kwam hij naar haar toe ik wist bijna zeker dat u hier langs zoû komen is u niet moê mag ik u eens
ik zoû niet weten tot wat hij in staat zoû kunnen zijn je bent geheel vrij geheel los van hem dat je zoo overhaast bent weggegaan is zeker niet verstandig
je bent gelukkig o ik behoef het niet te vragen en uitbundig als een kind omhelsde zij cornélie nooit kracht vindende af te keuren het al te vrije leven van hare vriendin en vooral niet nu na haar eigen zomer te ostende
dat haar verhinderde voort te strijden voor het doel der vrouwen en zij dacht weêr aan hare educatie aan haar man haar kort maar treurig huwelijksleven en zij dacht aan den prins
terwijl hij snikte met zijn hoofd op haar bonzend hart streelde zij hem rustig het voorhoofd de oogen ver ziende ver de wanden der kamer door
zij hielden zoo van elkaâr zij waren zoo aan elkaâr gewend finantieel zoû het alles heel goed zijn een gemakkelijk leven dat haar toelachte na dien knak harer moreele fierheid maar zij kon er niet aan denken duco te verlaten
zij vond de wandelingen van hare een te vermoeiende gids omdat ieder steentje van rome haar nu niet z belang inboezemde als het klaarblijkelijk hare had gedaan
zij lag te gemakkelijk tegen hem aan na de agitatie van gisteren avond na een slapeloozen nacht na een overhaast vertrek na drie uur sporens in de brandende warmte om er veel tegen in te praten
hij was het edele in hun beider leven zijn kunst kon niet hare broodwinning worden zijn fortuintje was bijna niets zij zoû willen werken en geld verdienen voor
en bleef in den schemer turen naar den engel van memmi die nog op den stoel vaag goud opstraalde in het midden der kamer zoet als een troost met zijn gebaar van
en hare waarschuwing maakte geen indruk op urania en toen rudyard miss hope het voorrecht bezorgd had van een particuliere audientie bij den paus wilde urania geen kwaad van rudyard meer hooren en vond zij hem den vriendelijksten man dien zij ooit ontmoet had
haar ampelen boezem omspande een zijden kuras of spencer dat glom op de naden en barstte onder de armen haar grijze
en had ze altijd bij de hand en mrs uxeley vond haar amuzant eens daar zij wel merkte duco's dagelijkschen brief maakte zij eene toespeling en cornélie vond eensklaps uit dat zij verging van nieuwsgierigheid
een ironische trots op zijn mooie kracht met een tint van minachting tegen de anderen die niet zoo mooi krachtig waren zoo gezond animaal en toch aristocratisch en vooral een spottend neêrbuigend sarcasme tegen àlle vrouwen
is een hollandsche wij hebben nog eene hollandsche familie een mama met twee dochters en een zoon wil u naast ze zitten aan tafel neen zet mij liever ergens anders ik hoû niet van landgenooten op reis de marchesa
het vertrek zag met drie spitsboogvensters uit op de stad en den antieken dom die in een oranje weêrkaatsing van laatste zonnelicht even opleefde uit zijn grauwe stof der eeuwen met de onduidelijke wemeling van zijn heiligen
als wij een doel konden vinden ons leven heeft een lijn een pad dat het gaan moet modern zijn was dat geen lijn
wij kunnen dat niet ik niet en papa ook niet alleen tante kon pingelen maar ze was niet tegen den kousenkoopman opgewassen
maar zij wilde ten eerste van geen huwelijk weten en ten tweede van geen onderstand van zijn moeder evenmin als hij geld van urania wilde hoe dikwijls had urania hun niet haar hulp geboden
of zij tot stof waren gezonken tusschen iedere voeg de prins reed over een lange brug wier bogen waren de overblijfselen van een antiek aquaduct en nu stonden in de rivier geheel verdroogd en waarin kinderen speelden
een eigen home met een paar eigen lappen een schut zoo een tafeltje zus kussens op de chaise-longue boeken bij de hand toen zij klaar was en zitten ging en om zich heen zag voelde zij zich plotseling zeer eenzaam
hun geluk mengende met de atmosfeer van rome hij zijne nieuwe liefde doorwevende met zijn liefde voor rome zij rome liefkrijgende om hem
maar dan getrouwd mijn lieveling en heelemaal jij van mij ook volgens de wet het moet nu je mag nu niet langer weigeren wij zullen morgen naar den consul gaan en vragen welke papieren wij noodig hebben uit holland en hoe wij het gauwst kunnen trouwen
als rudolf haar zoo terug zag met dat waas van mooie vrouw zij voelde dat zij voortaan vooral mooi moest zijn en dat verder er niets meer op aan kwam en toen de trein het station binnendreunde toen zij nice herkende was zij gelaten
de lange galerijen en zalen strekten zich uit als eindeloos er was iets in dat perspectief van ancestrale ruimte dat hem weêrhield hij was meer woest dan beredeneerd geweldenaar
mevrouw van der staal wist vermoedde alles de moeder van duco kon niet anders handelen al ontkenden de prins en urania uit vriendschap allen band tusschen duco en haar
opgevoed alleen met saloneducatie om te schitteren als mooi en bevallig en dan wel te trouwen en zij was mooi geweest en bevallig
zoo één dat zij het op dat oogenblik niet konden overzien en bevroeden dat het bijna was als een extaze een flauwe oneigenlijkheid waarin zij droomden terwijl het was zuivere waarheid en voelbare werkelijkheid
ziet dus prins dat ik niet kan komen te san stefano maar waarom heeft u ons niet geschreven waarom ons geen geld gevraagd
hij zocht naar de plooien in peplosvouwen vochten zich de vrouwen los uit den violetten schemer der ruïne stad en verder op wisselden hare gewaden als eene maskerade der eeuwen
twee kleine gezellige zonnige pijpelaadjes uit de open ramen een hoog en wijd luchtgezicht over de lagere straten en daken heen en blauwe dom in de verte sint pieter het
zij leerde vooral voelen en zien als een vrouw die lief heeft met de oogen en het hart van den man dien zij minde hij dacht de kwestie uit in plastiek
zij kwam terug tot een kleine werkelijkheid zij voelde dat zij er wat verreisd uitzag en onbewust voelende dat het beter was als rudolf haar niet voor het eerst zoo onbehagelijk terug zag opende zij langzaam
schreef misschien een interessanten brief aan iemand die u na aan het hart ligt neen ik zag drukproeven na drukproeven ja schrijft u voor het eerst een novelle neen een artikel
en het was alleen de noodzakelijkheid zelve de geleidelijkheid van de dingen des levens die dreef en zacht haar met leidenden vinger duwde langs eene nu eenzaam uitslingerende levenslijn
wij moeten ons aansluiten bij andere menschen het is onmogelijk altijd op je eigen te bestaan zonder eenig gemeenschapsgevoel duco ik herken je niet meer het zijn zulke maatschappelijke ideeën
urania had haar geholpen ze te arrangeeren en zij leefde als in een oneigenlijken droom van vreemdheid van niet bestaan met haar ziel van ongeleefd handelen en gebaren volgens den wil van andere menschen
wat kon het haar schelen o engel demon riep hij uit hij knabbelde een bonbon en wat denkt de heer van der staal ervan vroeg hij ondeugend zij trok de wenkbrauwen op
dat is nu niet meer zoo aan den prins zijn wij geld schuldig en urania is de eenige vriendin die je hebt ik heb jou ik heb niemand noodig hij kuste haar
als in een moeden droom dacht zij aan de geleidelijkheid van alles en al het onbewuste in zichzelven aan den eersten opstand tegen haar mans overheersching aan de illuzie van hare onafhankelijkheid de hoogmoed van hare fierheid
het bleeke simpele magere engelsche dametje dat eerst dweepte met muzea ruïnes en zonsondergangen op aventijn of monte mario
ik heb meer nagedacht in den laatsten tijd ik verleer juist na te denken mijn lieveling wat ben je ernstig van morgen
hij las tweemaal zag haar aan verbijsterd en vroeg wat zij doen zoû zij zeide dat zij er reeds over na had gedacht maar dat zij nog alleen maar wist het allerdadelijkste dat zij doen zoû
het is onmogelijk onmogelijk het had nog gekund vroeger maanden geleden een jaar geleden misschien misschien ook toen niet misschien toch had het nooit gekund het is zoo moeilijk dit te zeggen
ij kunnen daar niet tegen op ik niet en papa niet en de marchesa niet eerst beloften contracten jawel maar dan pingelen hierop pingelen daarop
zij liet alles gewillig met zich doen mat onverschillig en zij at om urania lief te zijn na enkele dagen zeide urania dat mrs uxeley dien middag een visite kwam maken benieuwd hare nieuwe gezelschapsdame te zien
zij had hem nu bij zich als iets van huis als iets van chicago zij klampte zich bijna aan hem maar verder was rondom haar de neêrdrukkende melancholie van het immense kasteel
mag niet u is moê iederen dag ziet u er slechter uit en wordt u magerder rome is te vermoeiend voor u u moet rust nemen anders krijgt u niet de kaart voor de
haar brillante salon educatie loomte die haar ongeschikt maakte tot wat ook in haar bloed was zij zoowel een vrouw van liefde als een vrouw van luxe maar zij was meer liefde dan luxe
nu dan sprak zij wij zijn in groote geldelijke moeilijkheden wij hebben op het oogenblik niets in huis ik heb mijn kapitaaltje verloren en het weinigje wat ik verdiend heb met het schrijven van een artikel is op
en toen zij voelde dat zij het niet in haar bloed had te werken voor haar brood trots al hare ideeën al hare logiek
tot in het waas van de lucht zich raden liet het verre verschiet van een nieuwe stad wier ijzeren gebouwen als centraal stations en eiffeltorens
wat wil u dat ik er over jammer maar u is een vrouw een vrouw om eerbied voor te hebben riep hij uit hoe is
hij droeg nog zijn fietspak het mocht wel zeide zijn zuster om even een kop thee te drinken zij streelde hem lachend over zijn kortharigen ronden kop en gaf hem met vergunning der dames het eerst zijn kopje dan zoû hij zich verkleeden
natuurlijk ik weet dat ik volgens de wet niet het minste recht op je heb maar dat hebben we al besproken en dat heb ik je al geschreven en je bent mijn vrouw geweest en nu ik je terug zie voel ik heel duidelijk
zij zeide dat zij urania zoû schrijven de forte braccios waren te nice hij mat stemde toe en zoodra zij antwoord had pakte zij werktuigelijk haar koffer
liet haar bed wegnemen bevestigde zijn eigen schetsen aan den wand poogde iets op te bouwen van wat rondom hen heen was in-een gebrokkeld schikte alles anders deed haar best
maar éen was ik wel gedwongen hem voor veertig lire te laten want ik had geen soldo meer en nu kom ik dus een beroep doen op uw vriendschap en u vragen sluit in een couvert de tweehonderd lire
neen italië zoû nooit haar levenstroost zijn maar wat dan veel had zij doorgemaakt maar zij leefde en was heel jong en op nieuw bij den aanblik dier brochures den aanblik van dien roman kwam het verlangen in haar ziel op
duco ging zij voort ik ben gisteren zoo geschrokken toen ik gilio dat mes zag trekken ik voelde mij flauw vallen maar ik heb het niet gedaan ik had hem nog nooit zoo gezien zoo hevig zoo tot alles in staat
ga zitten ik ben geen specifiek hollandsche vrouw anders zoû ik niet in rome komen ik piqueer me cosmopolitisch te zijn
schonk thee en zij spraken over miss taylor en urania ik ben voor u ook vreemd antwoordde cornélie u is niet vreemd voor mij voor ons maar miss taylor en urania kunnen mij niets schelen
is een bizondere vrouw zeide hij heel interessant en heel knap wat u wil dat gebeurt soms soms wat ik wil ook soms ben ik ook heel knap
hij had ze lief en hij zocht met haar tusschen de andere studiën en schetsen maar behalve de onbewuste vrouw was er niets onder dat hem duidelijk genoeg was om uit te werken
een druk als van een grauwe wolk hing tusschen haar en de diepblauwe lucht die als repen van ether banen van optrillende hoogte van lucht spande boven de nauwe straten boven de koepels en torens en tinnen
gaf haar iets van een leeuw de groote geel en blauw gebistreerde oogen sperden een blik open onnatuurlijk van bella donna in hare ooren regenboogden ontzaglijke kristallen
cornélie al nam de romeinsche wereld hen tijdens die huwelijksfeesten eenvoudig aan als vrienden als kennissen als landgenooten wat zij ook fluisterde en glimlachte achter een waaier
maar zij vervolgden hun droom tusschen de ruïnes van de via appia om en bij frascati verder dan de ponte molle op de helling van de monte mario en in de tuinen der villa's tusschen de statuen en schilderijen
te vervallen te eenzaam was maar dat zij het allergezelligst vinden zoû als cornélie eenigen tijd bij hen kwam doorbrengen en voegde zij er bij zij zoû mr van der staal ook eene invitatie zenden
en flonkerden in dat weêrkaatste licht als van handenvol juweelen op den ezel stond de aquarel der banieren fijn en edel en zooals zij zaten op den divan hij leunende het hoofd tegen haar aan
zij zag hem lachende bijna medelijdend aan het is te moeilijk voor u om te zeggen antwoordde zij zachtjes neêrbuigend ik zal het zelf aan urania schrijven en haar mijn gedrag verklaren
geschreven had zij met sympathie en uit intuïtie maar was haar geschrift goed een twijfel rees in haar op het wetboek lag op tafel haar nog bijgebleven uit hare scheidingsdagen maar had zij de wet goed begrepen
het is heel lief van u dat te zeggen maar het idee is zelfs niet bij ons opgekomen te fier te fier ja maar wat een toestand wat kan ik voor u doen
en cornélie behield alleen éen onaangename herinnering hare ontmoeting tijdens die feestdagen met mevrouw van der staal die haar genieerd had op die feesten haar den rug had toegedraaid
wij kunnen nergens komen op san stefano deed men nog of men niet wist dat wij samen woonden dat is nu uit wat kan je schelen de opinie van kleine onverschillige menschen die bij toeval je pad kruisen zooals je zegt
ik ben tegen alle huwelijk tusschen ontwikkelde menschen zij wilde eenige harer frazen zeggen maar dacht waarom hij zoû ze toch niet begrijpen hij zag haar diep aan met zijn
trots hare brochure en haar vrije vrouwschap voelde zij zich radeloos tot wanhoop toe en terwijl zij naar huis ging moê afgebeuld door trappenklimmen en nuttelooze gesprekken van sollicitatie kwam de oude klacht op hare lippen
zij schenen zich los te maken uit de schaduw der ruïne die aan de kim al verzwijmde in den nacht van het niets en zij drongen op
rondom den klaren beker hoog op een piek een slot zich hief rotskleurig breed massief en kloosterachtig met de helling af neêrloopende arcaden edel en somber droefgeestig rees het op
zij waren heel zuinig zij hadden eenig geld en de maanden droomden voorbij in den blakenden zomer van rome
ik meen niet in beschaving ik meen in moderne ontwikkeling dus ik ben niet modern neen sprak zij een beetje geërgerd
nog even cirkelden ze om elkaâr met eén wanhopige arabesk het was voorbij het was voorbij somber en streng zat hij naast haar bed en zij wist het hij voelde zich machteloos omdat zij zich niet voelde zijn vrouw zijn maîtresse
zij waren de post al voorbij geloopen en kwamen nu op hun passen terug hij zocht sympathie bij cornélie en hij vond die in de glimlachende oplettendheid
het is hier zoo mooi we zullen hier eerst een paar weken blijven ik heb een beetje geld je hoeft niet bang te zijn en het is hier goedkooper dan in rome hier op deze kamer verteeren wij bijna niets bij dit raam heb ik licht genoeg om nu en dan
en met zijn toegeknepen karbonkelen van oogen zij vond hem wel aardig zij hield een enkelen keer wel van dien toon van coquetterie en flirt en de prins had haar begrepen urania had zij gered daar was zij zeker van
een verlossing was het uur van elven tot half een dan sliep de oude vrouw geregeld haar eenige slaap en dan kwam urania cornélie halen zij toerden wat of wandelden op de promenade of zaten in den jardin public
zij was coquet op haar haar op haar huid op haar tanden op haar nagels met een nieuwe voile droeg zij een ouden hoed met een ouden wandeljapon een paar frissche handschoenen en zij droeg alles met
in zijn razende rateling verder voeren een witte morgenschemering was links over de blankende zee opgerezen en het beginnende daglicht blauwde het water de horizon teekende zich
hij zag haar aan hare opbloeiende schoonheid had hem eerst getroffen nu trof hem dat haar rok wat gesleten was hare blouse niet frisch meer was hoewel zij een paar rozen in den ceintuur droeg
uw zeer nederige dienaar cornélie opende het pakje zij zag in een fluweelen étui een armband in etruskischen stijl
zij zeide dat zij niet van zijn geld wilde leven dat zij voor zichzelve wilde zorgen en zij verzamelde de verwaaide resten van hare feministische ideeën
maar hoe de facchino's hunne spieren spanden de lift bleef roerloos wij kunnen er wel uit zei de marchesa wacht even
een paar baltoiletten een paar minder gekleede avondtoiletten enfin alles de prinses urania zoû haar dat wel zeggen en wel met haar willen meêgaan en zij stond op pogende jong te doen
zij kuste hem vluchtig toen bood zij hem de hand en nu is dit voorbij het incident gesloten engel duivelin siste hij haar achterna zij keek over de balustrade naar het meer
cornélie droeg dat met een chic en van topic veranderend zeide zij dat zij heel ernstig spreken wilde dat zij misschien iets voor cornélie wist nu deze nooit haar urania's hulp wilde aannemen
met aquarellen van duco schetsen en fotografieën witte anemonen in vazen viooltjes overal en een enkele groote palm
maar ook kon zij zich voorstellen haar eigen portret in dien prospectus met er onder haren naam en die korte toevoeging schrijfster van de maatschappelijke toestand der gescheiden vrouw verschenen in het recht der vrouw met datum etcetera
en voor u miss taylor heb ik een kaart voor een vroegmis in de eigen kapel van ijne eiligheid e ids aargang iss aylor straalde van genot
en bedacht dat zij in geen jaar nog iets noodig zoû hebben en dat hare oude kleeren voldoende waren voor hun leven van geluk en eenvoud
een andere lamp staande gaf een tweede schijnsel van uit een kamerhoek en het vertrek schemerde gezellig vertrouwelijk op in dien derden schijn van het houtvuur
ik geloof geheel in haar geest te handelen als ik u niet tweehonderd lire maar duizend lire zend met het allernederigste verzoek die van mij te willen aannemen en te behouden zoolang u verkiest
hare levendigheid wekte hem op hij stond op en zette zich eensklaps voor de banieren hij zag naar het licht en bedacht dat hij nog wel een uur kon werken
niet ziekelijk dacht zij toen maar morbide het vreemde woord hoewel zij er zelve om glimlachte gaf haar beter hare opinie weêr niet ziekelijk maar morbide
hij ging en kwam spoedig terug en bood cornélie pakje en brief zij verwijderde zich door een zijstraat van het corso zij opende de enveloppe en vond tusschen eenige banknoten een briefje
kleurig en vlakkerig van parasols fijn scheltjes tegen de diep blauwe zee een zee van luxe water van weelde golfjes die als veel geld schenen te kosten vr zij bevalligjes verkozen aan te schuiven
plotseling voor haar treedde een breede trap naar beneden tusschen twee reien van marmeren reuzekandelabers en cornélie kwam in een atrio die opende op het meer
en zij bekende zich zij kende niet zichzelve het gaf een schemering van weemoed in haar dagen van geluk den prins had zij hem niet maar schijnbaar fier verzocht urania niet te zeggen dat zij bij duco woonde
omdat hij de vrouwen kende en wist wat ze eigenlijk telden dit drukten zijn blik uit zijn houding zijn gebaar zij kende hem zoo het had haar vroeger dikwijls in opstand gebracht maar zij gevoelde zich nu gelaten en ook een beetje bang
in den afgrond bloeiden vreemde purperen orchideeën als monden van liefde toen cornélie op een morgen kwam in zijn atelier had hij plotseling deze idee geschetst het was haar een verrassing want hij had er haar niet over gesproken
zuinig zijn om san stefano op te knappen dat is nu urania's ideaal ze heeft zich in het hoofd gezet onze voorvaderlijke woning eere aan te doen
dat begrijp ik toen als ik niet was gekomen was u misschien heel ernstig geworden hij lachte met fatuïteit en zag haar welwetend aan
de keuze van een kamer is soms de keuze van een leven de marchesa vatte haar hand en glimlachte zij had niet meer haar koele toon maar haar stem was als balsem
dat zij hèm duco liefhad dat zij tegen hem opzag dat zij den prins zelfs niet vergeleek bij hem maar dat hij niet vroolijk was en geestig
de ouders lachten de priesters lachten allen glimlachten maar het jongentje was niet verlegen era una bellezza herhaalde hij nog eens met overtuiging en met een blik in het rond
dat zijn de kleine menschen sprak hij die ons leven nu en dan kruisen ik ga ze liefst uit den weg en zij zeiden het niet maar zij dachten het beiden
en in dien tusschentijd beschouw je je als mijn vrouw totnogtoe zijn wij wel heel gelukkig geweest maar je was niet mijn vrouw en voel je je mijn vrouw ook al wachten wij nog een paar weken op die papieren om onze handteekening te kunnen zetten
want hij schreef nooit hetgeen zij las verschrikte haar zeer maar ontmoedigde haar toch niet dadelijk geheel en al misschien omdat zij niet voorzag het gewicht van haar vaders mededeeling
hij begreep haar niet maar hij was tevreden dat zij gekomen was zij was nu wat moê van de emotie en den trein maar hij vond dat zij er allerliefst uitzag
ik kom tot u met een verzoek u was gisteren morgen zoo vriendelijk mij uw hulp aan te bieden ik meende toen uw zoo vriendschappelijk aanbod te kunnen weigeren
wees lief sprak hij en dineer samen van avond met mij ik verveel mij ik heb op het oogenblik geen kennis in rome iedereen is weg
in de stad en de omstreken cornélie hield in rome hare kamers aan en zij doorleefden een veertien dagen in een gedachteloos groot en louter geluk
z moet u het dragen hij stond op nam de kant drapeerde ze op haar witten peignoir van den eenen schouder naar den anderen zijne vingers frommelden de plooien zijn lippen beroerden even hare haren zij bedankte hem voor zijn geschenk
haar loome bevalligheid herschiep zich in een fiere rankheid in volheid zwollen hare vormen glans lichtte op in haar oogen blijdschap om haar mond
zij streelde over zijn voorhoofd als om zijn rimpels weg te vegen denk er niet meer over na ik hoû van je ik hoû van je ik wil niets dan jou
zij had hem eigenlijk gaarne willen terug zenden aan den prins maar zij vond dat onheusch na al zijn vriendelijkheid na zijne bereidwilligheid haar bij te staan en duco
zij lag op den divan haar beenen stijf haar armen stijf en zij schreeuwde met een verwrongen mond als van lichamelijke pijn
en dan is het een goed begin in parijs goed hij wierp zich in een fauteuil en de stoel kraakte zeg wat denk je nu wel in je eigen
en beschermd door een muur van rotsige heuvelen die hooger opklommen en hooger tot bij het rammelend zwenken van den trein
zoû het s avonds zijn of s morgens heel vroeg zij wist van niets hoe zoû zij weg kunnen gaan zij wist van niets maar zij meende dat het telegram hem kalmeeren zoû en zij zoû gaan
zij dacht laat te zijn maar er was niemand in de eetzaal e ids aargang en zij moest wachten voor zij bediend werd zij beloofde zich voortaan niet zoo dadelijk te komen
een ellendeling en zij had gedacht al heel flink te zijn te gaan reizen om kunst naar italië maar zij begreep geen kunst zij voelde niet italië
dus voor vrije liefde soms niet altijd tusschen ontwikkelde menschen hij was nu zeker van een liaison tusschen haar en van der staal had hij misschien nog getwijfeld en vindt u mij ontwikkeld
hoe hij daarna een jaar in parijs gevonden had dat niets ging boven forain droogkoele satyre in twee of drie lijnen
ik ben blij weêr in italië te zijn en nog een tijd te san stefano te blijven en hier is alles als het was in jullie gezellig atelier
dat vloeide alles uit den nacht naar boven naar de zon wat was dat mooi hoe jammer dat wij het nu niet meer hebben dat het verkocht wordt als ik schilder was zoû ik nooit wat e kunnen verkoopen
in de teleurstelling van hare illuzie in het grauwe licht eener toeneinende onverschilligheid niet edel was en niet goed en wist zij dat de schoonheid van italië haar ontsnapte terwijl ze hem was als een tastbaar en omhelsbaar vizioen
het jongentje mama mama kijk is zij niet mooi is zij niet heerlijk divinamente oh mama hij sloot zijn zwarte oogen verliefd verblind door het witte meisje van vijf jaar
en bij het kleine raam las zij zijn korten maar gebiedenden brief hij schreef haar dat hij haar vlucht ten hoogste kwalijk nam vooral na hun laatste onderhoud hij schreef haar dat zij in dat laatste onderhoud hem alle recht op haar had gegeven
en urania wond zich op een kleur kwam op haar wangen toen cornélie haar vroeg of zooveel restauratie wel mooi zoû zijn zij verdedigde haar architect gilio rookte onverschillig cigaretten en was uit zijn humeur
zij begreep nu die kleur en vorm zij leerde rome zij leerde dat alles in den droom van haar geluk zij dacht weinig over de vrouwenkwestie en de kritieken over haar brochure keek zij nauwlijks in en interesseerden haar weinig
de horizonnen werden wijder als een wereld zweem van een bries woei iets weg van den oranjebloesemadem de weg werd breed gemakkelijk vlak
al haar fiere levenstrots was weg zij was bang voor wat men van haar denken zoû in den kring van mrs uxeley's kennissen of men zoû weten van haar vrije ideeën van haar samende
zij hielden zich van allen apart van alle menschen van alle touristen zij aten aan een klein tafeltje en men dacht algemeen dat zij pas waren getrouwd
dat zij niet woû dat zij niet zonder hem kon leven dat zij hem lief had voor eeuwig voor eeuwig dat zij sterven zoû zoo ver van hem
alles kwam er maar op aan hoe zij zichzelve voortaan beschouwde zij sprak niet zij snikte maar gebroken van vermoeienis van schrik van hoofdpijn
een lamp op de schrijftafel bescheen haar zacht door een geel zijden kap en zij was in een peignoir van witte zijden krip viooltjes op hare borst
kom kleed je nu maar uit en ga wat liggen dan laat ik je alleen en ga ergens beneden zitten zij waren opgestaan zijn oogen goud schitterden haar tegen zijn mond lachte met zijn ironischen snorlach en woest pakte hij haar in zijn armen
er werd geklopt hare koffers werden binnengebracht zij zag dat het elf uur was en begon uit te pakken haar eene kamer was een klein zitkamertje als een vogelkooi in de lucht ziende over rome heen
op dat zelfde uur glimlachten als zij hen groetten
de oude dame al geverfd haar pruik op een witte kant over die pruik voor den tocht lag in de zwarte en witte kanten van haar witten zijden peignoir op de hoop kussens harer
de vloed der toeristen was dadelijk na de groote kerkfeesten weggestroomd en rome was al heel warm en werd heel stil op een morgen dat cornélie liep over de piazza
zooals ik zeg ik wil daar niet meer over spreken je hebt een oogenblik niet geweten wat je deed en je was ontoerekenbaar maar nu moet dat uit zijn want ik wil dat zoo
en zij herinnerde zich het zwijgen destijds van duco zijn stille afkeuring zijn intuïtief gevoelen dat de bron van hare opwelling niet zuiver was maar het bittere en troebele van haar eigen ondervinding
wees niet boos laat mij niet alleen help mij wil je ik heb je lief ik hoû van je ik hoû van je zij omhelsde hem eensklaps geheel in haar arm als in radeloosheid en wanhoop hij zoende haar woest terug
het is goed zeide hij als u in rome waar het leven vermoeiend is een versterkenden wijn drinkt cornélie beaamde het dit is genzano
hier was zij nu wat ingeburgerd zij begon van rome te houden van hare kamers van het colosseum ginds als donkere boog als sombere coulisse aan het einde der stad er achter de vaagblauwe bergen
en nu heb ik met je e ids aargang p mijn horloge nog geen vijf minuten ze zullen je nauwlijks gemist hebben in den salon en nu ga ik weg maar geef eerst een zoen aan je man want je man dat blijf ik altijd
en dat hij niets voelde voor moderne kwesties vernederde hem niet in haar oog van jonge moderne strijdster die haar eerste vaan zoû zwaaien het kon haar ergeren voor een oogenblik
your pardon maar ik wou u iets zeggen kijk ik kom al sedert tien jaren geregeld iederen winter bij belloni van november tot na paschen en dan zit ik iederen avond
alsof de gasten zich weêr verspreidden door de zalen daar zie ik mrs uxeley zei gilio hij ging naar haar toe hij sprak met haar zij minaudeerde eerst steunend op den gouden knop van haar stok
duco nu spreek ik ik vind den prins geen ploert ik vind hem misschien wel een kwast maar ik vind hem vroolijk en geestig je weet dat ik ook veel van je hoû maar vroolijk en geestig ben je niet
als twee kameraden als twee studenten hij zeide dat hij had nagedacht over hare brochure hij sprak om haar lief te zijn over den toestand der moderne vrouw
toen hij haar losliet wankelde zij kom hoû je goed hoorde zij hem zeggen kalm almachtig en zeker en neem het aan zooals het is het is nu eenmaal zooals het is er is niets aan te veranderen
zij was veranderd zij was een beetje afgevallen en zij was niet zoo mooi meer alsof haar schoonheid was geweest een schijn van korten tijd meer frischheid dan lijn
en hoe doe je hier bij dat wijf hoe meen je nemen ze dat zoo hier in nice aan ik blagueer niet op mijn onafhankelijkheid en niemand kan op mijn gedrag hier iets aanmerken
het rijke amerikaansche kind dat nu den titel droeg van een oud italiaansch geslacht en cornélie voelde voor haar omdat zij leed omdat zij niet meer was een kleine mensch wier levenslijn haar lijn toevallig kruiste
herhaalde zij hare brochure zinnen gloeide rood p haar jonge haat tegen de maatschappij en de wereld en de menschen
is u nu bezig aan een andere brochure neen helaas niet waarom niet wij moeten allen dicht aaneen sluiten om te overwinnen
belloni vroeg cornélie onze marchesa is een volbloed intrigante verleden winter zijn hier drie engelsche zusjes bekeerd
het gewone praatje dat zij getoerd had dien middag de eerste kennismaking met rome het forum de pincio zij sprak met de duitsche dames en met de engelsche die altijd zoo moê was van het sight seeing en de duitsche eene baronin
in haar nieuwe liefde voor hun vervallen uilennest was hem zijn haat en de gedachte aan zijn wraak een bezigheid voor zijn leêge hersenen
en die twee aardige hollandsche meisjes vroeg de prins de muziek boem boemde luider op en cornélie en duco verstonden niets en de gescheiden hollandsche vrouw vroeg de prins verder geen geld antwoordde de marchesa kort
omdat die eerste indruk omtrent rome van hardheid en gevoelloosheid altijd de zelfde en altijd verkeerd is ik vind rome moeilijk
dat ze er zijn en bewaard worden in de bank en dat ze allen prins ercole gelijk geven mijn geld is hunner wel waardig maar ik niet hun oude juweelen de juweelen van hun grootmoeders
hoewel zij dus in geen van die tafelgenooten gevonden had diepere vriendschap waren het menschen om haar heen met wie zij spreken kon en de tafelconversatie was een afleiding in haar eenzaamheid van den geheelen dag
hij deed zoo zij liepen de pergola af hij opende zelve de terraspoort en liet hen het eerst binnen zij begaven zich zwijgend naar hunne kamers het kasteel sliep in duister de prins lichtte bij met een lucifer
het gesprek vlotte en mevrouw vroeg cornélie te komen praten in haar zitkamer den volgenden dag ging zij met hare nieuwe kennissen naar het vaticaan
dat haar niet antipathiek was zij vond het prettig e ids aargang ollandsch te kunnen praten en zij bekende het ronduit in een paar dagen was zij intiem met mevrouw van der staal en de twee meisjes
alles wat in haar wil energie en haarzelve was wegwischte met zijn liefkoozing zij herinnerde zich dat vroeger ook zoo gevoeld te hebben opstand en drift als hij driftig en grof werd
droomen zijn mooi beelden zijn heerlijk en poëzie is alles de eros is alles van liefde zoo mooi als de eros liefde is zoû ik nooit in werkelijkheid kunnen liefhebben neen menschen te kennen interesseert mij niet
kon zij zich niet anders dan bekennen dat zij zoo mooi was als zij nog nooit was geweest niet als jong meisje niet als pas getrouwde vrouw
ja zij waren wettig gescheiden maar wàs zij gescheiden was tusschen hen alles uit en wàs zij waarlijk niet meer zijn vrouw wat had hij er aan gehad haar te zoeken toen hij haar eenmaal in nice gezien had
er is nog veel meer geschreven dan geschilderd misschien is nog niet alles geschilderd maar geschreven alles ieder nieuw boek van niet bepaald wetenschappelijk belang is overbodig alle poëzie is gezegd en iedere roman is geschreven
door de spitsboogramen schemerde in de diepte de stad en onder den zoelen met starren bezaaiden zomernacht rees de silhouet van den dom omhoog
en zij lachten om de dwepend opkijkende oogen der engelsche en amerikaansche dames zij zetten zich cornélie en duco in den hall op twee stoelen voor een groep van palmen die een der deuren van de zaal maskeerden terwijl binnen het bal begon
vergeeft u nooit die zelfverdediging neen nooit adieu dan zij keerde zich om neen neen ga niet terug ga meê naar de pergola waar wij ontbijten
en cornélie niet angstig meer in deze toenemende vertrouwelijkheid bekende haar wat zij op het kerstbal overhoord had door de opengekraakte deur de machinatie van de
zij was plotseling heel bleek geworden als onder een plotselinge emotie
tenzij jij het wilt maar ik wil niet ik ben overwonnen er is in haar een demonische kracht die je altijd zoû laten winnen welk spel wij ook speelden
wat is er gebeurd vroeg zij snikkende cornélie vertelde haar den vorigen avond urania zeide zij ernstig ik weet het ik ben coquet ik vond het prettig met gilio te praten noem het flirten als je wilt
wij zijn dus vijanden voor altijd ja voor altijd ik verlaat morgen uw huis ik heb verkeerd gehandeld bekende hij nederig
zij herinnerde zich dat de tuinen open waren zij reden er zwijgend heen overstelpt door hunne gedachten aan de toekomst die voor hen
de kennissen schuin naar haar kijkende en zij walgende van de kennissen van hun soirées en diners tot zij zich diep ongelukkig gevoeld had
urania was uit het veld geslagen maar duco ging voort brak den architect af gaf den raad alleen bij te bouwen wat waarlijk stortte in elkaâr maar zooveel mogelijk te stutten te steunen en te behouden
aan haar oor maar het was geweest als hij zeide onherroepelijk onuitwischbaar rudolf smeekte zij en zij vouwde de handen spaar me
volstrekt niet om ons kwijt te zijn maar voor ons geluk voor onze veiligheid en onze toekomst wij zijn wel ongelukkig
hield de koetsier stil stegen zij uit en de aannemer kwam plichtplegerig nader de zweetende metselaars zagen uit naar den prins en de prinses het was smoorheet gilio veegde zich telkens het voorhoofd af en school achter den
zij wilde hem een pleizier doen zij wilde hem iets geven een mooi een heel mooi souvenir zij zoû aan dat souvenir willen besteden haar honorarium maar zij had het nog niet wat kwam het er op aan
je bent natuurlijk vrij te doen wat je wilt maar ik ben je vriend en ik wil je raden het is niet goed wat je doet de prins is een ploert
cornélie nog ongekleed na een laatsten blik over de villa blakend van licht bezwijmelend van bloemen repte zich naar hare kamer en zonk al moê in den stoel voor haar toilet om zich vlug te laten kappen
als je toen zoo geweest was als nu was ik nooit van je gescheiden kom wees geen kind niemand kent ons hier ik vind het verdomd leuk je hier te ontmoeten met je te kletsen en je aan mijn arm te hebben
en met hem staande begonnen uitbundig gekheid te maken zonder haar met een woord met een blik te verwaardigen bleef zij de dames eerst met een spottende ironie aankijken van het hoofd tot de voeten en weêr van de voeten tot het hoofd stond eindelijk langzaam op
kruisende welke andere arabesken van welke andere zoekende zielen
en deze prikkeling bracht haar bij hare wangen gloeiden wat op hare oogen tintelden het is hier een verdmde goeie boel zeide hij haar naderend met zijn glas in de handen en hij dronk het uit
ik kan dat nu niet uitdenken ik voel alleen nu heel ernstig en kalm dat ik ongeschikt ben om te trouwen en nooit meer trouwen wil ik zoû je niet gelukkig maken
en op dien prins getiteld lokaas dat de jezuïeten uitwierpen om een ziel te winnen en een verarmd italiaansch huis dat den paus was trouw gebleven en den koning niet diende
dat is verdomd aardig van je ze verdienen het niet ze hebben gezegd dat je niet meer voor ze bestond mama schreef mij dat ze zoo moesten tobben toen heb ik ze honderd gulden gezonden meer was mij niet mogelijk
fluisterend vroeg ze zouden zij niet trouwen cornélie antwoordde beslist van neen zij trouwde niet zij trouwde nooit meer
de manier waarop zij zich inschonk aan den cameriere den eenigen die hen goed kende van iederen dag familiaar minzaam iets vroeg
een mooie flinke jongen goede notabele familie een beetje geld op wien zij verliefd was geworden om zijn mooie gezicht en zijn flink figuur in zijn uniform
maar meestal was hij te ontevreden met zichzelven om te voltooien en was zijn nederig idee dat alles geschapen was en dat zijn kunst nutteloos was
de marchesa en miss hope en cornlie dit ziende vroeg zich weêr af wat rudyard was wie hij was en wat hij wilde maar het interesseerde de baronin niet die pas een kaartje gekregen had voor een mis in de pauselijke kapel
zijn woorden woeien over haar heen als een heete wind maar stemmen lachten aan en een paar jonge meisjes een paar jongelui al gekleed als henri
die echter wilde dat zij op haar eigen kon staan en haar daarom alleen liet reizen in de oude wereld in dear old italy zij vond het heerlijk te hooren dat cornélie ook alleen reisde
zij zoû nooit een vrouw zijn die zich gaf aan velen zij had duco ontmoet en zij had hem hare liefde gegeven geheel en al als éen onverdeelbaar groot gouden geschenk en zij zoû na hem nooit meer liefhebben
aardig kon hij zijn vroolijk en geestig en vlug als hij was opgewekt vlug in zijn woorden in zijn geest zij hield wel van hem en dan zijn goed hart de armband en vooral de duizend lire
en zag van hem naar prins gilio de hoop van het oude geslacht hun eenige hoop hier in de somberheid van die eetzaal waar hij zich verveelde
er waren zeven dagen verloopen en duco was aangekomen het was na het plechtige diner in de sombere eetzaal waar duco was voorgesteld aan prins ercole en het was een zomeravond als een droom toen cornélie en duco naar buiten gingen het kasteel
niet met het concieze van woorden maar met de nevels van moê gedroom zoo als zij daar lag zag zij er niet uit of zij ooit die kracht van nieuwe richting aan haar leven geven beoefend had een bleeke tengere vrouw
het was of zij verzonk in een meer in een blauw heilig meer mystiek als het meer van san stefano in den slapenden nacht bepoeierd met sterren
wij reizen veel wij hebben op het oogenblik geen huis in berlijn wij willen pleizier van onze reis hebben
en ook bij urania opgemerkt maar zijzelve had zeker gehandeld zo spontaan naar hare natuur dat zij nu niet dacht aan dien avond aan geen prins aan geen urania
zij sprak over dit alles doodeenvoudig de cake snijdende voor haar broêr bob die zich te goed deed na de etiquette van het diner
wel neen kindlief ik trouw niet meer ik weet wat het huwelijk is ga je meê met me wat wandelen het is mooi weêr en je bent me zoo overvallen met je griefjes dat ik van morgen toch niet werken kan het is prachtig weêr
en urania starende in dit gevaar in die lagen aan hare voeten waarin cornélie haar eensklaps blikken liet verschrikte nu werkelijk werd bleek en beloofde op hare hoede te zijn