AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
maar misschien heeft hij geen zéven ton ik weet het niet ik spreek nooit over geld en hoe veel een ander heeft is voor mij le moindre de mes soucis lili kwam snoezig blond vrouwtje in haar bonten boa en met hun vieren gingen zij naar het rijtuig toe terwijl jansje tocht maakte met de te wijd opene deuren
het is onmogelijk op ze te wachten gaat de stoet door de nassaulaan het is de weg naar het kerkhof het is beter een omweg te maken niet te gaan langs het huis van mama zij zit altijd aan het raam louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ik zal er voor zorgen
zij zagen beiden heel bleek ina ina pas toch op zei d'herbourg je wéet niet waarin je je steekt neen zeide zij gehypnotizeerd zij moest weten zij wilde weten zij zoû dien avond met haar vader spreken
zoo moest grootmama ook zijn geweest over haar donkere oogen die gebleven waren de oogen van een kreole waarde een droom en het scheen zij zag daar moeilijk door heen maar de nu oude mond had nog een natuurlijken glimlach waarom de extaze aarzelde zij duldde theo's kus en zeide toen in het fransch
pâté de foie gras taartjes voor jou elly ik hoû ook van taartjes zei lot aandachtig zich buigende over de schaal des te beter lekkere bordeaux
van wie heb ik dat dan mama heeft ook niet die vrees zoo als ik ze heb hoewel jij bent een artist die hebben van die rare dingen ik ben maar gewoon ja ik woû wel dat ik op u leek dat ik groot was en breede schouders had ik ben altijd jaloersch als ik u zie
wàt wist oom daan eerst sedert zoo kort en zij voelde een rilling langs haar henen gaan als van iets klams dat slepend voorbij ging oom daan ik kom u zoeken riep zij met een vertoon van hartelijkheid welkom in holland welkom oom u treft het niet met de koû het is bar weêr u zal het wel koud hebben gehad in den trein
lot die glimlachend zag naar zijn moeder vond haar als een vrouw over wie een bewogen leven een leven van liefde en van haat was heengegaan zonder haar heel hard aan te pakken toch mama had het hare gehad met hare drie mannen die zij alle drie had liefgehad die zij nù alle drie haatte
een zuster opende en leidde hen over den cour binnen zeggende dat madame van der staff thuis was het klooster behoorde aan de zusters van de onbevlekte ontvangenis onzer lieve vrouwe van lourdes en tante therèse was er met enkele andere oude en vrome dames pensionnaire
maar ze neemt op dat nam ze vroeger ook de bankier zei me dat hij er mij in helpen zoû dat hij mama niets zoû geven dan krijgt zij toch geld van wie dat weet ik niet maar ze krijgt het toch ze krijgt het toch ik weet niet hoe
en als je vrouw jou niet bij zich heeft wat heeft ze dan als ze louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan geen kinderen heeft het is waar jullie zijn beiden zoo knap ik ben maar een domme vrouw mijn kinderen hebben me dikwijls getroost als u ze bederven kon dat hoef jij me niet te verwijten ik verwijt u niets
met een nerveuzen zucht nam zij haar boek toen op en zweeg en deed of zij las in haar gebaar was iets gerezigneerds en iets koppigs tegelijkertijd altijd iets van een ondeugend kind een bedorven kind dat deed tch zachtjes en stilletjes waar het lust toe had
een andere impulsie buiten haar om een vreemd gevoel dat haar drong zij wilde den ouden man zien en zij ging in de sterfkamer op de punten van haar pantoffels in het gedempte bleeke licht lag wit op het witte kussen in het wit toegespreide bed het hoofd van den ouden man
zei theo de supérieure vertelde me dat u flauw is gevallen in de kapel en dat u niet eet ik eet ik eet zei tante therèse zacht en traag maak je niet ongerust theo
elkaâr te smelten en niet meer apart te zijn samen te zijn voor eeuwig onafscheidbaar te zijn voor eeuwig in onslaakbare passie en zoo te blijven en te vergeten vooral te vergeten o louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan god toch te vergeten dien eenen nacht dien nacht
lot en elly zijn in eens rijk denk er dus aan ina niet waar zei haar vader hij drukte steyn de hand hij zoû dadelijk naar roelofsz gaan is hij van nacht gestorven vroeg ina
heeft iets van lot zei elly ik lot heeft dan iets van mij ja dat bedoel ik natuurlijk o zoo dat is heel iets anders ja maar lot lot lijkt toch op zijn moeder ja ik lijk op mama zei lot
en steyn sprak met allen af zij zouden niet anders zeggen dan dat meneer takma ziek was niet uit kon gaan en het zoo slepende houden hoe moeilijk het ook op den duur zoû gaan toen ging steyn naar tante adèle en zij zeide hem
frits komt straks niet waar na de kazerne ik ga me dan even aankleeden oom anton ik vind u toch z lief dat u eens is komen kijken naar ons kindje ik wanhoopte al of u komen zoû want u had het me al lang beloofd je ziet oom houdt altijd zijn belofte kind
koû gevat zei tante floor boos verwijtend als konden de anderen het helpen na begroetingen over en weêr informaties hoe de reis was geweest koû gevat in den trein van parijs
en het gaat voorbij het gaat voorbij nog een heel korten tijd en dàn ja dan is het heelemaal voorbij maar dat jij harold dat al zo lang hebt geweten
in welke lectuur hij altijd groote schik had omdat elly schreef met vroolijke verve en met talent de brieven gaven hem altijd een prettigen morgen en na tante's lectuur las hij ze dikwijls over en over
wapens aan een rek en daaronder het trof elly als het haar de eerste maal had getroffen een portret van mama ottilie toen zij in de twintig geweest was en met het ouderwetsche kapsel was het zoet mooi als van een heldinnetje uit een romance
men zegt dat mama ik weet het niet maar het zoû wel kunnen jullie lijken ten minste zo op elkaâr als was je broêr en zuster nu zei elly in het ergste geval zijn we neef en nicht
tot zij stil bleef staan met een schok want zij hoorde de stem van oom daan veranderd was die stem niet sedert zij in vijf jaar oom niet gezien had uitroepen harold wist jij dat dan al zo lang
zoû je ooit zeggen dat papa zeventig was zei lot papa ik ben louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan altijd stupéfait als ik u zie wàt houdt u zoo jong ik weet het niet jongen ik bèn zoo is u nooit bang geweest oud te worden neen kerel bang ben ik nooit geweest ook niet om oud te worden
en zij deed het niet zij las zij werd bleek zij was een eenvoudige rustige vrouw rijp van leeftijd geworden in de kalmte van haar gezond maar onbewogen bloed vreemd aan heftige
en gisteren in het théâtre français ben ik ontzet geworden als van daag voor de venus van milo zoo oud zoo oud was dat théâtre français geworden met dat ontzettende gillen dat ik me heb afgevraagd is het àltijd zoo oud geweest of vind ik het ouder omdat ik ouder ben
en galant hielp hij elly instijgen toen lot wilde zelve absoluut op het kleine bankje zitten zijn eene voet bleef op de treê van het rijtuig luchtigjes onverschillig vroeg hij naar de familie in den haag als naar vreemden die hij wel nu en dan eens gezien had
ze groepeeren zich ook niet een heele rust ik heb allerchar mantste kennissen in italië vrienden kinderen jullie hebben misschien gelijk ottilie heeft misschien gelijk heelemaal nièt en jullie gelijk met alleen in het stadhuis te zijn getrouwd
ik weet het niet maar er is iets iets dat papa al zestig jaren weet dus van klein kind af van jongen van dertien jaar oom daan weet dàt pas sedert kort en komt er klaarblijkelijk voor over naar holland om papa te raadplegen
de menschen zouden er wel over praten misschien niet eens zoo héél veel de oude heer was behalve van de familie dercksz afgestorven van de buitenwereld en behalve dokter roelofsz waren zijne tijdgenooten dood nu waren uit dien tijd alleen over de oude mevrouw en de dokter
tante zeide de vrouw van den rezident van cheribon dolf ongetrouwd rechterlijk ambtenaar haar ina d'herbourg konden die neven en nichten niets schelen ze zag ze liever maar nooit het was zoo een indische troep en zij deed neêrbuigend toch niet àl te hoog vriendelijk belang veinzend in de verhalen
zij schoof wat zij vond op tafel te zamen en legde dat in een portefeuille zij nam de stof af van het bureau zette alles netjes recht schoof de open lade dicht sloot die zij raapte wat zij over het tapijt vond op en zij ontroerde want zij zag dat het een in het midden verscheurde brief was een brief in twee stukken gescheurd
ik zal je moeder nooit vergeten zei tante therèse ik zie haar nooit meer en ik zal haar misschien nooit meer zien maar ik hoû zoo veel van haar en ik bid ik bid veel voor haar zij heeft het noodig
toen was zijn medelijden erbarming geworden diep trillende erbarming voor beiden voor takma en voor zijn moeder geef hem een por liever hij dan jij
een familie kinderen kinderen ja dat komt toch wel voor de familie heeft al lang genoeg geduurd ik denk niet gauw met kinderen te beginnen
dat papa en oom daan zouden moeten teruggeven als geloof je ze hebben zoo heel veel zaken samen dat geeft allerlei verwikkeling en het is meer gezien dat geldmannen die veel zaken hadden ja ik begrijp je
altijd saken saken ik behrijp niet jij kan toch schrijfen over saken jàren lang al die beroerde saken en niets gaat goed wij sijn arm als de mierrren na saripa soeda maar al genoegh ik blijf toch stijf als een plank
die papa is onbetaalbaar zei elly de kleine kamer was gezellig het waren eigene meubels er stonden boeken tegen den wand portretten en platen van paarden en honden
het gas suisde en lot dronk zijn koffie en ziende naar zijn bottines vroeg hij zich af waarom hij ging trouwen hij vond zich geen man om te trouwen hij was nog wel jong acht-en-dertig hij zag er zelfs véel jonger uit
hij was dood en naar het scheen zonder strijd gestorven alleen omdat de dood was nader getreden en hem éven met killen vinger aangeroerd had op hart en op hoofd tante adèle beefde en barstte in snikken uit zij belde zij riep angstig de meiden die dadelijk beide kwamen
een zuster maakte de deur open en mevrouw van der staff tante therèse kwam binnen en het was lot als of hij grootmama zelve zag binnen komen jonger maar tch oude vrouw in een effen zwarte japon was zij groot en majestueus en heel slank en van een treffende bevalligheid in beweging
het water zong ziedend zijn liedje langs de ramen huilde na de laatste zomerzwoelte de eerste koude wind met een overbekende klacht mama ottilie voelde zich verlaten o wat bleef er weinig van alles over
je ging vroeger nooit iederen avond uit verweet mama en zij voelde de doorn in het vleesch van haar hart ik ben nu verliefd zei lot kalm en geëngageerd dan moet je toch wel naar je meisje zal u eens nadenken over mijn vraag waarom ik eigenlijk elly gevraagd heb en het van avond zonder me kunnen stellen
in hun engagement was zij met lot hem komen louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan opzoeken hij had iets beslists en gezaghebbends tegelijk met een opgewekte blijheid nu vooral omdat hij lot terug zag hij zoû hen thuis op zijn kamers ontvangen want hij woonde
die passie o de haat van jaren her in de vrouw die zij toèn was geweest nog jonge en altijd verleidelijke vrouw zij die nu verleefde haar allerlaatste dagen herinnerde zij zich herinnerde zij zich op den rechten stoel in die roode schemering van het
die heel oude oudjes zijn natuurlijk buiten kwestie ja grootpapa grootmama en dan de oude dokter oom anton houdt zich apart hm hm ja oom harold is ook oud
en ik heb een kamer voor je in métropole maar ik heb er op gerekend dat je bij mij komt soupeeren zoo ben ik er ook nog bij op den dag van je huwelijk moê ben je zeker niet neen het reisje is niets je koffers maar naar het hôtel laten brengen
de oude heer had brieven verscheurd dat zag zij in de papierenmand daar vlakten de kleine verscheurde stukjes deze brief was hem klaarblijkelijk ontvallen op het allerlaatste moment toen de dood naderde en hem tikte op het hart op het hoofd
die stem van steyn siste mama ottilie tusschen hare tanden en zij sloeg driftig bladen om van haar boek charles pauws zag haar rustig aan met zijn glimlachje zijn lach om mama hij zat vr hij naar elly zoû gaan na den eten bij zijn moeder en hij dronk zijn kopje koffie
adèle keek in het brievenkastje ja waarlijk een brief van elly een brief aan grootpapa tante adèle las altijd de brieven aan grootpapa voor dat was een gezelligheid en de brief was toch ook voor haar
mama rekent slecht en ze is slordig ze vindt dan wat in haar kast ja ik kèn dat ze vond vroeger ook altijd weêr wat in haar kast gelukkig dat ze het dan nog vindt toch om dat geld zouden we niet zijn gescheiden als het niet was geweest om dien verdomden trevelley dan
en op hoeveel zoû je wel denken zei tante stefanie o tante zei ina met een voornamen blik van haar moede oogen ik denk en spreek noit over geld en ik weet heusch niet hoe rijk oom daan is maar ik geloof toch wel dat hij zeven ton louis
is de oude heer dood vroeg hij hij zeide niets meer steunde voel je je zoo lam vroeg steyn harold dercksz knikte
ik herinner me haar van vroeger kalm sereen impozant sneeuwblank trots haar mutilatie tegen een eclatant donkerrood fond van fluweel ik vind haar niet meer impozant niet meer sneeuwblank armoedig verminkt en het fluweelen fond was niet meer eclatant alles is dof en oud geworden en ik ben geschrikt en heb me heel treurig gevoeld
dan zag lot terwijl zij las dat zij zich verwonderde en niet begreep en zocht er een naïveteit in hare kinderoogen zij dorst nooit aan lot uitlegging vragen lot was opgestaan hij ging naar elly dien avond hij kuste zijn moeder met zijn altijd stil geamuzeerde lachje zijn lachje om mama
bèste jngen bèste jngen hoe gaat het en daar is je vrouwtje lieve kind van harte geluk hoor zijn wijde armen omhelsden eerst lot toen elly
kom binnen kom maar binnen riep tante floor met basstem en rollende medeklinkers dag stefanie dag anton en dag ina en dag jij kleine lili
waarom komt ddaan dan toch niet riep tante lili ga jij toch eens kijken waar jou grootpapa blijft met oom ik zal wel even gaan tante zei ina d'herbourg blijf maar zitten kind ze mag nog niet veel rondloopen tante
of was er nog een hier-namaals met meer strijd en heviger wroeging en boete en straf misschien wàt hij geleden had in zich hier ter wereld was hij niet gestraft zijn leven uiterlijk was kalm en langdurig gevloeid
had niets meer te doen de zorg voor het huishouden was afgeloopen de twee meiden rustig deden haar werk en tante adèle in de eetkamer zette zich bij het raam sleutelmandje naast zich blij dat alles netjes was opgeruimd en zij las het morgenblad dat gekomen was straks zoû zij het boven brengen
zij boog als een vrouw van de wereld met een lachje en kalme distinctie een zuster liet uit tot het hek oef zuchtte theo dat is weêr eens voor maanden mijn kinderlijke plicht volbracht
hij schrikte van haar wat is er vroeg hij we meten weten waarom oom daan en tante floor naar holland zijn gekomen groote goedheid riep hij uit papa's zaken zijn toch niet in de war ik weet het niet ik geloof dat niet maar er is iets waarom oom daan is gekomen iets wat
zijn oogen schenen toe en zijn hand lag op een opene lade van zijn bureau een papierenmand stond naast hem andere papieren en brieven lagen over de tafel heen louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan hij slaapt sprak zij bij zichzelve en om hem niet wakker te maken sloop zij op de punt der voeten door de opene deuren heen
een lade van de schrijftafel was nog open papieren lagen op tafel een papierenmand stond vlak bij op den grond lagen papieren neen zij kn dat zoo niet laten in steê van schennis was het zorg voor den ouden man die daar naast leefloos lag te wachten hier een klein beetje orde te brengen
en ina wilde volstrekt dat oom anton vor zat naast tante stefanie en zij met lili achterin terwijl oom anton haar quasi galant de eereplaats wilde afstaan blij dat ze die niet nam
ik wist niemand dan jij steyn riep tante adèle snikkende ik heb je ook laten komen omdat ik weet de oude heer heeft het mij gezegd dat je executeur testamentair bent ja de oude heer is dood hij is als een pluimpje weggeblazen van morgen bracht ik hem zijn ontbijt als altijd toen is hij voor zijn tafel gaan zitten papieren nakijken
aan de lange lellen der ooren twee kolossale brillanten die haar hel bruskjes omschitterden en niet schenen te behooren bij haar toilet de ruime flanellen zak maar meer bij haar eigen wezen zoo als een juweel dat men in een idool heeft geïncrusteerd zij was niet ouder dan zestig jaren zij was zoo oud als ottilie steyn de weert
het rijtuig stond stil voor het groote pension waar oom daan gewoon was af te stappen als hij uit indië kwam zij werden louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan dadelijk ontvangen door tante floor die hen reeds door het raam had gezien een baboe stond al aan de
we zullen er maar niet heen gaan zei lot op een morgen terwijl zij liepen op de boulevards ze weet misschien niet eens wie we zijn elly had gewetenswroeging ik heb een heel lief briefje van haar gekregen met mijn engagement en we hebben zelfs een cadeau van haar neen lot ze weet wèl wie we zijn
het huis is te klein vooral als je gauw met een familie begint zei mama en toch dacht zij blijven wij samen dan verlies ik lot niet heelemaal maar ik zal nooit met een schoondochter overweg kunnen vooral niet als er kinderen komen
tante adèle zij zoû zeker het huis moeten verlaten en zij had er tranen om in de oogen hoe keurig was niet alles voor toch zoo een ouden inboedel wat haar speet was dat louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan steyn de papieren in het kantoor niet een beetje had willen opruimen hij had de kamer gesloten en haar den sleutel gegeven
hij zweeg weêr staarde voor zich uit de hand aan de oogen omdat het door sneeuw gereflecteerde buitenlicht hem stak in het gezicht en met dof stootende schokken herademde hij de oude heer was dood de oude heer was dood eindelijk
buiten sneeuwde het een stille witte rust dommelde door de kamer en door het huis even klonk de stem van een meid verdoofde naar de keuken toe tante adèle las rustig de vier bladen door
hoe clara de dochter van marinus was getrouwd en hoe emile de zoon van chaan niet wilde oppassen ja zei tante floor en daar zitten we nu weêr in gholland in die bererrrde pension voor de saken altijd de saken en ja
mama kan jij me ook zeggen waarom ik elly gevraagd heb mama ottilie zag op ze was wel gewend aan zonderlinge en geestige vragen van lot en dan antwoordde ze hem in dien toon louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan voor zoo ver zij vermocht maar deze vraag deed haar een stekel voelen van jaloezie
maar ze weet niet dat we in parijs zijn laten we er maar niet heen gaan tante therèse ik heb haar in jaren niet gezien maar louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ik herinner me haar van vroeger met het laatste huwelijk van mama ik toen een jongen van achttien
waar is steyn naar toe vroeg mama en hare stem siste ongerust gaan wandelen met jack zei charles pauws thuis noemde men hem lot zijn stem klonk zacht en kalmeerend naar zijn meid is hij toe siste mama
jullie lijken op elkaâr zei de oude heer pauws terwijl zij aan tafel gingen kijk kinderen dàt heb ik voor je alles staat maar vast klaar zie je hors d oeuvres hoû je van kaviaar met geroosterde broodjes
de supérieure kwamen zij tegen in de gang zij begaf zich naar de kapel hoe heeft u uw tante gevonden fluisterde zij overdreven ja zij overdrijft kijk
en al was hij jaloersch van jonge en frissche menschen hij vond die jaloezie een emotie en de louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan jong frissche menschen prettig te zien en hij dacht dat dat pittige fritsje dat piepjonge stramme officiertje wel een aardig kereltje zoû zijn voor zijn vrouw
nu méer ruischende de zij van haar rok deed zij of zij door de serre aankwam oom daan oom daan de deuren der verwarmde serre open verscheen zij op den drempel zij zag de beide oude mannen zitten haar vader en zijn broeder zij waren zeventig drie en zeventig
en terwijl hij een rijtuig aanriep was het of zijn dikke lichaam ontspande louter van blijheid om te ademen in frissche en vrije lucht
god néen néen jong sterven nog in de fleur van jong al ware het ook morbide leven jong jong sterven zelfs mama had hij niet meer bij zich zij was in londen
zij had z kunnen schrijven ng brandden de woorden voor de oogen van de in stupefactie geslagen rijpere vrouw kalm in ziel en in bloed dat dàt was dat dàt zijn kon haar hoofd schudde steeds heen en weêr
het was moeilijk iets te zeggen en elly nam alleen tante's hand en drukte die tante therèse lichtte elly's gezicht bij de kin even hooger en zag haar aandachtig aan zag daarna naar lot eene gelijkenis trof haar zij zeide niets zij wist tante therèse wist
tante adèle bleef roerloos zitten de vier stukken in hare hand zij had gelezen het was onherroepelijk zij wilde dat zij niet had gelezen maar er was niets aan te doen en zij wist de brief was gedateerd van tegal zestig jaar geleden
sloeg haar van ontzetting of er een roode vlam sloeg uit asch die smeulde en die zij had geroerd zij had niet geweten dat zoo iets zijn kon die heftige woorden van gloed wist zij niet dat z konden worden gezegd
harold dercksz herademde neen frans zeide hij met zijn zachte doffe stem we kunnen het niet aan moeder zeggen bedenk hoe heel oud ze is
dingen grootmama's amourettes legio de dokter men zegt elly's grootpapa die oudjes zei elly eens waren ze jong en eens zei lot zijn wij oud wij wrden het al
coquet was zij zeker geweest maar natuurlijkweg zonder berekening vrouw van liefde was zij geweest maar zij had niet anders kùnnen zijn en gehandeld onbewust koppig tegen alles in volgens den drang eener natuur van heel heftig bloed
het was nauwlijks nieuwsgierigheid het was een drang van buiten een impulsie buiten haar om een geweld haar aangedaan tegen hare overtuiging van eerlijkheid in zij weêrstond niet zij las en duidelijk in haar was het idee al lezende verder den brief te verscheuren en de stukjes in de mand te laten vallen
pas getrouwd zei de supérieure met een lachje buigend lot verbaasde zich dat zij op de hoogte was wij komen tante een bezoek brengen ook aan u meende hij beleefd er bij te moeten voegen gaat u zitten mevrouw komt dadelijk maakt mama het goed vroeg theo ik heb haar in een tijd niet gezien
en harold dacht als zij dood was was het ding voorbij maar zij mochten haar niet vermoorden toen steyn de deur openmaakte kwam hij op de gang ina tegen zij had hem zien komen door het raam en nieuwsgierig wat hij met haar vader had te bespreken was zij naar boven geslopen en had ter loops even geluisterd
ik ben nu een oude kerel kinderen maar maar ik geloof dat ik ng van haar hoû ik denk soms dat het voorbij is dat dat alles voorbij is gegaan èn toch soms zoo oud als ik ben
was toch zoo lief anders en ze was zoo beeldig mooi ja en ik lijk op mama in het leelijke zei lot daar meent hij niets van zei elly neen zei de oude heer daar meent hij niets van die ijdele jongen
maar waarom daarover te praten wat kan het jullie schelen elly wordt er maar wit als een doek van kindje wat zie je er uit en lot huivert er om omdat het zoo lang is geleden
hij was dood de dood had hem overvallen en een lichte aanraking was voldoende geweest om in zijne van ouderdom broze aderen het bloed te doen stil staan voor altijd
waar zijn de heeren baboe in het kantoor njonja de baboe wees ina door de serre te gaan nu het was een mooi en zeker duur appartement ina wist dat het pension duur was en arm als de mierrren zouden oom daan en tante floor wel niet zijn
de meid huilende ging hij is dood zei tante adèle de dokter kan niets voor hem doen maar de dokter moet constateeren door laten we meneer op bed leggen en hem zachtjes-aan uitkleeden
allemaal onnoodige dingen wat deedt je er niet duizenden in je leven je kn je soms niet vrijhouden hij stelde zich schadeloos door warmpjes tegen lili zijn knieën te leunen en haar frisch lichaam aan te voelen zijne oogen troebelden
zij wilde hem in zijn rust niet storen als hij van zelve niet wakker werd alleen reeds door hare binnenkomst hij was zoo oud zoo heel oud het speet haar dat zij nog wachten moest met den brief van elly te lezen
kijk die kip van papier mâché hier zij waren in de avenue de l'opéra die draait aan dat spit als reclame in die olie achtige boter die er van afdruipt die kip elly draait al vijftien jaren
en dat moet ik natuurlijk vinden en verlicht en ik weet al niet wat het is me onmogelijk het spijt me voor haar ze is nu wel een groote artiste en ze mag daarom wel anders doen dan een gewone burgervrouw maar kmt ze toch eens terug in onze burgerkringen dan moet ze zich onmogelijk vinden en hoe wil je nu dat rondom zoo een familie zich kennissen groepeeren
we zullen maar niet gaan maar het is of de duivel het wil groote goedheid wat is parijs klein een klein gat wat is er dan lot daar heb je theo theo van der staff
dat was de wereld en je emoties onder je duim hebben dat was nièt bang zijn voor wat komen ging en voor naderenden ouderdom dat was nooit iets weten van nerveuzen angst dat was noit grienen als een oudwijf een oud wijf met slappe zenuwen ja hugh ik lijk op mama
was het iets van geld een erfenis die hun toekwam ja het was zeker een erfenis wie weet misschien zouden zij nog heel rijk worden wist tante stefanie ervan oom anton tante ottilie grootmama meneer takma wàt was het en was het een erfenis heveel
ja maar zei lot nu zitten wij eenmaal hier en nu moeten wij toch eens praten elly als verstandige menschen willen wij teruggaan naar italië neen lot ik ben blij dat ik het land gezien heb met jou waarom dadelijk terug te gaan en probeeren te herhalen
dan zal ik het papa vragen dat zal je niets geven ik met het weten zei ina opstaande neen ik zie er toch ook geen erfenis in god god god wie weet wat het is geld misschien dat louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan het is zéker geld
ik kreeg een brief van elly en ging naar boven en vond hem ik dacht slapende ik ging weêr weg om hem niet wakker te maken maar toen ik terug kwam zat hij nog zoo hij was dood hij is dood steyn vier en negentig zoû hij gauw worden
dat schrijft zij ook maar dat vind ik toch geen reden wat drommel je trouwt je trouwt je trouwt in stadhuis en in kerk ja dat jullie niet in de kerk zijn getrouwd dat vind ik eigenlijk ook maar
en bezig in leeftijden om zich te amuzeeren rekende zij uit dat oude mama nu wel spoedig hoe oud ja wel zeven en negentig worden zoû de oude heer takma de grootpapa van elly was maar een paar jaar jonger en als zij aan hem dacht meende mama ottilie heel vreemd was het
hij had ze gezien door zijn kinderjeugd door zijn jongensjaren stille gaan toen hij zoo oud was geweest als pol en als gus hij had ze zien gaan door zijn zoo heel gewoon leven heen van koffieplanter in indië en industrieel daarna
nu zaten ze in een cirkel en over en weêr gingen enkele woorden en lot voelde zch een kind elly heelemaal een kindje zijn moeder een jonge vrouw zij leek wel op grootmama maar wat in grootmama impozant was geweest van kreole schoonheid was bij mama zoo verlievigd geworden
toe mama schreeuw niet en wees kalm praat kalm u maakt me zoo verschrikkelijk moê met dat schreeuwen en schelden en kijven ik kàn er niet tegen ik vraag u hughs brief niet meer te lezen
zei de oude vrouw boven toen de juffrouw de lamp wilde opsteken wacht nog een oogenblik en zie eens even en zeg mij dan kijk dàar daar over de straat door die blâren die zoo vallen gàat daar niets iets iets wits
met jou heb ik gesproken omdat ik wist dat je wist ja ja ja god god zoo-zoo maar daan dercksz spreek verder niet neen neen ik zàl verder niet spreken niet met stefanie niet met anton niet met
zij beet het laatste woord blijde om den mantel in ina's gezicht met rollende medeklinkers zij zetten zich alle drie en anna vond het zoo gezellig dat zij pruimen op brandewijn bracht drie glaasjes op een blaadje
en overmoedig begon ze met aldo italiaansch te spreken spon al geheele zinnen af die hij met zijn rustigen lach haar verbeterde wie weet dacht lot wat of zij nog voelen zal zij is drie-en-twintig zij houdt veel van mij en zij heeft vor ze mij liefhad verdriet gekend verdriet om andere liefde
door zijn huwelijksleven met een vrouw tot wie hij in vergissing gekomen was zoo als zij in vergissing tot hem hij zeker omdat hij maar zag de dingen de dingen die gingen nu kuchte hij hoestte hij en zijn borst deed hem pijn zijn maag deed hem pijn door zijn verdorde beenen schoten de scheuten
zondig zei anton plagerig dat dacht ik wel wàt is het het is suetonius de levens van romeinsche keizers zoo ben je verdiept in de levens van die beesten die de eerste christenen
naar bed murmelde de oude vrouw naar bed de beide mannen gingen lieten haar aan den zorg der vrouwen onder aan de trap huiverde het benedenhuis flauw verlicht vol doodstille schaduw daan dercksz greep den arm van den dokter terwijl die moeilijkjes de trap afstrompelde van het zieke been op het gezonde been
die oude dokter die iets had van een monnik en een sileen tegelijkertijd was zo oud en had hoewel jonger dan grootmama haar toch als jonge en verleidelijke vrouw gekend
neen dankbaar mag je me wezen je begrijpt toch je lieve mama tweemaal gescheiden van haar twee eerste mannen neen lot dàt was nu heelemaal niet als het behoorde tante in onze brave familie is mama het zwarte schaapje
ja zei tante stefanie plotseling voorzichtig maar wàt het ook is kind het is al zoo lang geleden als het iets is is het vermoedelijk iets dat niet zoo heeft behoord te zijn laat ons er maar niet naar zoeken het is al zoo heel lang geleden zestig jaren en grootmama is al zoo oud
dokter zei plots ina is het waar dat zèstig jaren geleden zij hield op niets wetend te zeggen zij was haar zin listigjes zo begonnen en zij brak hare fraze opzettelijk af de oude dokter had een schok zijn buik wierp zich van links naar rechts hing nu over het gezonde been
wat mij naar italië trekt is dat ontzaglijke verleden ik poog door de renaissance tot de oudheid toe te komen maar ik ben zo diep nog nooit geweest en in het forum denk ik nog te veel aan rafaël en leonardo dus over parijs naar nice
in de nonchalance van zijn grijs flanellen pak teekende zich nu hij zich lenig hief en de hand reikte naar de hoogste trossen spierig en soupel de harmonie van een statuesk mooi mannelijf en was zelfs deze tegenstrijdigheid in hem dat men dacht aan een antiek beeld in een modern kostuum
wat leerde het leven je wenig wat vormde het je weinig het liet je wie je was en sleet alleen af je scherpe en mooie kantjes arme mama haar leven was niet meer dan van dingen die waren voorbij en vooràl dingen van liefde
was zij nauwelijks twintig zo verliefd geworden op frits van wely officiertje zonder een cent dat ina er niets aan had kunnen doen vooral toen papa gezegd had laat de kinderen toch gelukkig zijn
zij meende eerst nu haar vader in zijn werkkamer op te zoeken maar het was te kort voor den eten vreesde zij en papa hield er niet van als men hem stoorde op dit uur zij had geen rust kon niet tot zitten komen en dwaalde verbeeld je als papa geruïneerd was wat zouden zij dan moeten doen
wil ù liever thee mevrouw ina neen anna je pruimen zijn heerlijk de meid trok zich blijde terug gelukkig over de beweging in het benedenhuis van haar oude mevrouw die daar nooit meer kwam
hùn kind ja-ja hun beider kind stil stil daan het zijn zulke ude dingen ze zijn allemaal al voorbij waren ze maar voorbij maar ze zijn niet voorbij zoo lang mama en takma nog
ben je zuinig met beiden dan heb je niet geleefd verspil je ze dan kom je zeker te kort en dan dat verleden dat je meêzeult meêzeult iederen dag gooit er het zijne bij onverbiddelijk wij arme muilezels trekken maar voort tot we niet meer kunnen en er bij dod vallen
zei steyn mama kan natuurlijk doen wat ze wil maar er is nauwlijks genoeg dat weet je voor ons gewone huishouden als mama vijftig pond aan hugh wil zenden dan weet ik niet hoe het gaan moet dat is al en verder kan wat mama zegt me niet schelen
zij voltooide niet plots kroppend van drift op de zolderverdieping zij wist het aan de even open gekierde deur luisterde de oude meid en lachte grinnikte zij wist dat zij stikte van drift van nerveuze drift zij trilde over geheel haar in nachtjapon huiverende lichaam
je talent te voelen verslappen en je rug te voelen krommen onder àl het gewicht van het verleden dat je meêsleept zonder dat je daaraan iets doen kan zonder dat je ièts kan doen is je pak oud je koopt een nieuw ik spreek van een kapitalistiesch standpunt lijf en ziel krijg je éens voor je leven en je moet er meê toe tot je graf
was àlles liefjes geworden was het nu nog ja zij leek op grootmama maar het trof hem weêr als het hem reeds vele malen getroffen had zij had iets geen gelijkenis maar als een zelfde lijn van gebaar en ièts in den blik en iets in den lach van takma van grootpapa takma
ach dat was alles voorbij ze waren nu oude menschen tante therèse van der staff roomsch geworden na een ongelukkig huwelijk men zeide dat theo haar zoon niet de zoon was van haar man
de juffrouw zag naar buiten neen mevrouw daar gaat niets maar er komt een mist op meneer takma is weêr veel te lang gebleven zij sloot de luiken en stak op de lamp
de dokter schoklachte niet venijnig nu omdat hij het eerste geplaagd had en takma ook had een schel lachje gebarsten de oude vrouw sprak niet boog zich wat voorover zag uit het raam over de nassau laan zeefde al duister van vooravond
daan dercksz was een oude man maar een huivering smeet als een kouden stroom uit over zijn rug de dokter was opgeschrikt wankelend op de beenen richtte zijn difforme massa eindelijk op riep louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan wat is er wàt is er en de beide mannen haastten zoo snel zij konden zich de trap op anna achterna
neen kind geldsaken zijn het niet maar wij blijven toch arrem als de mierrren waarom is oom daan naar holland gekomen vroeg ina plots en snel tante floor zag haar dom aan
het is zoo aardig dat u àltijd zoo samen is gebleven met grootmama met meneer takma ging ina liefjes voort in indië en later hier altijd in den haag
het is bijna historie en even als ik belang stel in de geschiedenis van onzen tijd in het vooruitweten van onze toekomst zoo heeft historie een groote charme voor me ook al drukt historie menschheid en mensch en ook al drukken onze oudjes mij grootmama's leven is bijna historie emotie en gebeurtenis uit een anderen tijd
zij tramden tot aan de witte brug en waren weldra de duinen in waar zij in het zand gingen zitten een sterke zeebries om hunne hoofden ik hoop nooit oud te worden zei lot elly vindt jij het niet vreeslijk oud te worden iederen dag ouder
hij werd koud in zijn ledematen en geheel zijn ziel wapende zich als in een pantser en zoo bleef hij op zijn hoede kind je fantazeert ik fantazeer niet maar u wil niet zeggen ik lijd er onder als ik u zoo treurig zie
ja zij zouden gelukkig zijn zij zouden gelukkig blijven daar louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan in italië daar zoû zij het vnden in verleden in historie misschien zoû zij het vinden in dingen die waren voorbij gegaan in mooie edele dingen die dood lagen rustig dood en ng mooi
boezemdeinende de trap afschommelend en oom daan belde juist aan de voordeur en oude anna was maar blij ze hield van die beweging der familieleden in het benedenhuis en zij ontving ieder met haar oude blijde gezicht en hare beleefde gemoedelijke praatjes terwijl de dikke poes in hare rokken rug en staart opzette tegen haar kuiten aan
de oude vrouw at nog haar soep voor zij naar bed werd gebracht door de juffrouw en oude anna
dat benedenhuis was hàar anna's rijk daar heerschte de juffrouw ook niet daar heerschte zij ontving zij de familie en prezenteerde zij de ververschingen ina proefde een pruim niet tevreden dat tante floor in de voorkamer meê was gekomen
aan dingen van vroeger och vader die zijn al voorbij ik denk nooit aan dingen van vroeger het leven van van daag is al moeilijk genoeg voor menschen die geen geld hebben zij geeft hem haar nachtzoen neen de dingen van vroeger ze zijn nog niet voorbij ze gaan ze gaan maar zoo langzaam
ze kan soms tegen me leunen terwijl ik haar streel dan is ze gelukkig als ik haar een zoen geef is ze gelukkig als ik haar zeg dat haar huid zacht is is ze gelukkig ze is een kind probeer haar zoo te zien en wees eens lief een enkelen keer
het was een motief om éven enkele bladzijden lang heel schitterend over te schrijven met àl zijn woordtalent en het zoû pakken men zoû het lezen het zoû aan den eenen kant verontwaardiging wekken aan den anderen een glimlach omdat het heusch wel zoo zijn kon en omdat charles pauws wel gelijk kon hebben
de vulkachel brandde goed de stoelen stonden in cirkel en de oude meid uit beleefdheid om ina gezelschap te houden stond een oogenblik bij haar te praten tot ina zeide ga zitten anna
ernstige boeken over historie en kunst dat zijn als dikke torren die kruipen tiens dat is een aardig beeld ik zal het eens in een artikel gebruiken het luchtige vlindertje de dikke tor louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan zij naderden marseille om twee uur in den middag zouden zij te nice zijn
wat zijn nu weêr al die getallen zij gluurde hij wist haar nieuwsgierigheid wist ze van haar kinderjaren af toen hij haar had vinden snuffelen in zijn schrijftafel sedert sloot hij alles af
wandelde met hem sprak met hem hij ook eenzaam in den haag zonder vrienden hij had er meer zeide hij in italië hoe vreemd m hen beiden altijd die eenzaamheid en
wat waren dat voor zondige platen en fotografieën naar beelden en heelemaal naakt naar muur en plafondschilderingen en wat rare voorstellingen vond tante stefanie wat waren dat wat waren die dingen en menschen en anatomieën en houdingen waren het misschien alleen maar grapjes die zij niet begreep
zij liet tante stefanie de laders bij ina trok zich nu naar de keuken terug meneer takma de dokter en tante floor zijn boven zei ina we zullen even wachten tante tante weet u waarom oom daan eigenlijk naar holland is gekomen
hoe lang zoû het nog duren dat hij ze zien zoû de dingen ze gingen ze gingen en talmden talmden steeds o waarom zij toch niet snèller gingen
zij hield zich in en zij hield heel haar woede in maar vuile woorden van invective en brandend verwijt schuimden haar naar de bevende lippen kom moesje moesje toè
een zwaarrijpe peer vièl neêr het was de herfst en noch aldo noch ottilie waren jong waren jng en toch toch hadden zij dt gevonden en wie weet wat zij reeds vroeger gevonden hadden ieder langs verschillende paden
een mooie mantel tante ja a à kind soo een oùwe vel zei tante floor minprijzende al van drie jaar geleden maar lekker in gholland
als hij doen kon streelend lang en innig op haar voorhoofd hij zat dan een oogenblik nog op den rand van haar bed praatte nog even wat na en dan met een streeling van zijn fijne hand over haar wang zeide hij wel eens een enkele maal mama wat heb je een zacht velletje
zij zorgde voor hem als een goede dochter en hij waardeerde dat zijn hart was gevoelig en week en hij waardeerde het samenwonen de zorg van ina de jeugd van de jongens deden hem wel warm en vriendelijk aan in zijn heel kille hart en hij strekte de hand naar haar uit
mama ottilie bleef alleen en hare snikken dadelijk staakten ze wist het zelve z veel hadden haar de jaren geleerd zij louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan werd gauw driftig en ze bleef een kind
en zéker wist ze ook dat calvijn het aan het rechte eind had gehad geld had zij altijd kunnen besparen en ze wist niet goed wat er meê te doen veel testamenten had ze al gemaakt legaten vermaakt en weêr ingetrokken veel zoû ze geven aan gestichten van liefdadigheid
mama meneer emile en ma boeten in zijn onschuld begrijpt hij niet wien in zijn onschuld denkt hij alleen aan vreeslijke dingen en menschen aan roovers aan schatten aan griezeligheid uit zijn kinderboeken wien droegen zij daar den tuin in
dat wat mama en meneer emile en ma boeten daar wegdragen dat is papa nu is hij alleen in huis nu is papa dood en zij dragen hem naar de rivier nu heeft hij het ding gezien nu ziet hij het ding nog steeds nu zal hij het altijd zien
door hare tranen lachte zij er om en de herinnering krinkelde om glanzig als lieve verre wolkjes o wat een adulatie was dàt om haar geweest nu nu waren al die mannen oud of dood alleen haar eigen drie mannen die leefden en steyn was nog jong
als lot ten minste maar bij haar bleef haar lot haar charlot haar jongen en eerst bedwongen voelde zij heviger heviger opsteken de jaloezie om lot op elly
ina dacht echter zij zoû niets durven vragen aan ouden meneer takma verbeeld je dat hij iets wst en ook schrikken zoû op straat hij zoû een beroerte er van kunnen krijgen neen daar was zij te voorzichtig toe maar zij was ziek ziek van den nieuwsgierigen honger in
hij heeft zijn ontslag genomen om haar overal te volgen waar zij zong ten minste ik geloof dat ze nog samen zijn zondig en hysteriesch zoû tante stefanie zeggen wie weet ottilie heeft misschien een groot geluk ontmoet en ze heeft niet geaarzeld dat geluk te grijpen ach de meeste menschen aarzelen en tasten rond
ja gaat u maar zei anna daar komt meneer harold al naar beneden en boven zijn alleen mama en meneer takma grootmama geeft audientie maakte lot gekheid maar zijn stem aarzelde even in scherts want een ontzag drukte altijd over hem heen zoodra hij trad in het huis zijner grootmoeder
en zeker daàrom had zich zijn angst om oud te worden ontwikkeld tot iets van nevroze tante stefanie en de ooms in den haag zij waren oud en rondom schenen de kennissen als afgestorven
ik dacht dat er iets ging zoo wazig voorbij ja zo dat is mistigheid zei de dokter ja zei takma dat is mist
zijn leven van ng jongen man al jaren geleden weggegooid voor een gevoel van eer aan een veel oudere vrouw had hem later eene onverschilligheid ingegeven die niet meer rekende met wat er nog voor hem zoû kunnen komen wat vermodderd was was vermodderd het leven eenmaal vergooid was niet meer terug te winnen
is oom daan geruïneerd dat dacht ik ook maar papa zegt gedecideerd dat er geen micmac in geldzaken is maar wàt er is maar wat zoû er zijn er is ièts zij zagen elkaâr in de oogen beiden van nieuwsgierigheid brandend hoe weet je dat ina
zij was hem een goede dochter maar hare kleine vrouweziel brandde weg in behoefte aan geld in dwazen hoogmoedswaan op kleine en ijdele dingen omdat hare moeder was een louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan freule ijsselmonde en in een passie van nieuwsgierigheid
zij hield op en hare pittige vogeloogen staarden knippend het was of zij plots iets had zien schemeren iets dat nabij kwam en zij wilde niet meer spreken zij wilde zelfs niet weten een huiverende angst gemengd met een mist van vage vage herinnering wemelde voor hare knippende oogen
zij be ijverden zich om haar heen zij was niet flauw gevallen zij opende spoedig de oogen herkende den dokter herkende de beide vrouwen maar zij herkende niet haar zoon daan zij zag hem strak aan met een huiverschok plotseling als of een gelijkenis haar trof
daar heb ik in de verste verte geen idee van riep d'herbourg zoû hij van den ouden pauws wat meê krijgen die woont in brussel niet waar ja maar die oude pauws heeft ook niets
hier heb je vijgen dat is een oude boom maar hij is ng een symbool van de vruchtbaarheid pluk maar snoep hier heb je mijn perziken wat is de zon nog warm hè en alles stooft die natuurlijke parfum vind ik zoo heerlijk die druiven soms maken me gek
maar intelligenter en mooi bewaasd door het waas van het doode verleden o ja daar zullen wij harmoniesch zijn en gelukkig en samen werken
de beteekenis er van zoo moi mogelijk maar ze blijven amuzeurs halve goden zooals wij ze denken als we drie-en-twintig zijn elly als jij ach neen dat zijn geen artisten een amuzeur voor zich en voor anderen meestal ijdel klein nijdig jaloersch niets gunnende aan een
waarvoor wàren zij getrouwd nu waren zij allen oude menschen maar waren zij nù jong geweest en modern zouden zij zijn getrouwd zouden zij zijn getrouwd
zijn arme moeder driemaal getrouwd en driemaal ongelukkig hij had dat nog nooit zoo aangezien het rijtje langs maar zàg hij het aan dan was het verschrikkelijk als een zich vastklampen aan sociale wet om te louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan trouwen die voor geen dier temperamenten gedeugd had
het was een koude wind en de sneeuwvlokken warrelden en tante stefanie de laders had eerst gemeend niet uit te gaan zij hoestte en zij voelde zich den laatsten tijd heelemaal niet zoo als het behoorde zij vreesde dat deze winter haar laatste winter zoû zijn
en er was die gelijkenis maar als het zoo was dan wsten zij dat beiden dan zoo zij niet geheel waren verstompt dàchten zij daar nu aan op dt oogenblik
en ze is jaloersch op jou ze is een ongelukkige vrouw en hoe louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ouder ze wordt hoe ongelukkiger ze zal worden ze is een van die menschen die niet oud moesten worden kom jack beest we gaan de lucht in maar lot als mama zoo door gaat dan moèten we haar onder curateele stellen er is niets anders op
zij stak uit de mouw van haar witten japon een blanken arm tusschen de wazige blauwe trossen en plukte en plukte meer en het was een gulzigheid in de druiven zwolgen zij aldo plukte de mooiste voor elly
het zijn geregeld die brieven van de trevelley's die scènes geven ze exploiteeren haar om beurten en het gemeenste is de vader zit er achter dat weet je is dat nu wel zeker ja trevelley zit er altijd achter hij heeft invloed op die kinderen
het gezicht er van had hem voor zijn heele leven geschokt in zijn kinderhersenen en kinderzenuwen en dat hij rustig oud was geworden heel oud ouder dan noodig was dat was om zijn
dat is éen lange lange liefdeslaap zei lot aan den arm van zijn zuster louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ja dat is éen liefdeslaap herhaalde ottilie begin najaar komen de felle regens die kunnen ons nu nog in eens overvallen zijn die voorbij dan ontluikt de natuur voor den winter
die stem gebroken van melancholie ze deed lot altijd huiveren hij volgde elly de trap op terwijl de dokter nog beneden bleef pratende met oude anna ja ja ja ja
gelukkig hysteriesch als die derckszen was zij nooit geweest bedacht zij met voldoening in iets van kinderlijken eerbied die hysterie liever schuivende op de rekening van de
een nerveuze trekking trilde over de anders gave wangen en etste de rimpels om neus en mond dieper de kleine rechte neus stak scherper het voorhoofd fronste boos de vingers die met een haarspeld de bladzijden van den roman zoo goed en kwaad mogelijk openscheurden sidderden en de bladzijde scheurde scheef
en mistig was dat om te bedenken het te bedenken was ook niet mogelijk het was een aanvoelen van iets klams dat voorbij ging meer niet meer was het niet
de fox met een laatsten zenuwblaf draaide om zich rond en nestelde onder op mama ottilie's japon heel plots met een diepen zucht steyn de weert tegenover haar dronk zijn thee
geen vrienden geen kennissen m hen zoo als om de meeste menschen zoo als om de meeste families het was zéker om dien druk van die twee héel oude menschen maar dieper kn zij het niet analyzeeren en voelde zij dat ièts haar ontsnapte dat louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan zij niet wist maar dat er toch was en dat drukte en dat andere menschen
ina hield van een correcte maar gezellige tafel het eenvoudige diner was met smaak opgedaan zij had tenue in haar huis was een voorbeeldige meesteres des huizes zij had
papa was voor gezondheid in de bergen hij logeerde met mama in een pasangrahan louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan en dàt herinner ik me nu ze hadden harold meêgenomen ja ik herinner me harold was niet met ons ze hadden harold meêgenomen harold was papa's lieveling daàr is het dat papa is verdronken s nachts in de
terwijl wat ja-ja terwijl wat terwijl mama mijn moeder ja-ja om mijn vader de armen geslagen had om hem tegen te houden
behalve grootmama en papa omama en grootvader voor de twee jongens braken zij alle anderen af en gus deed ze allen na behalve oom anton tante stefanie tante floor deed hij oom daan na den zoon die was administrateur en chaan de rezidente van
hij weet niet waarom jàren is hij in eens ouder maar hij sluit papa's deur gaat terug zet mama's lampje op zijn plaats en gaat terug in zijn eigen kamer in den donker rilt hij en klappertandt en zijn oogen puilen puilen maar hij wascht in den donker zijn voeten en den handdoek werpt hij dadelijk in de vuillinnenmand
dus geen afsterving maar altijd herleving vroeg lot met een glimlach geen afsterving altijd herleving hare overmoedige stem juichte o het moment het moment brutaal te omhelzen het was niet voor hem dacht lot maar wat er was was een teeder geluk als het zoo maar bleef