AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
marius zweeg ook zij zweeg een oogenblik vervolgens riep zij zoo ik echter wilde zou ik u wel dwingen verheugd te schijnen
kuisch op de aarde maar verbonden voor de eeuwigheid t zijn zielen met zintuigen zij slapen samen in de sterren grantaire begon zijn tweede flesch en zou misschien een tweede redevoering hebben begonnen
wilde een zwaveltje aansteken dat hem echter eenige keeren door het beven zijner hand mislukte want t was hem alsof hij een diefstal pleegde
en bekommerde zich meer om de bedreigde etiquette dan om de instortende monarchie deze kleinheid bedroefde de getrouwe lieden die het persoonlijke der koninklijke familie
hij begaf zich tot gavroche die bezig was in het benedenvertrek patronen te maken bij het flauwe licht van twee kaarsen die hij voorzichtigheidshalve op de toonbank had gezet dewijl het buskruit op de tafels lag
dan den slechten rijke den slechten arme de tweede was dat hij op geenerlei wijze in t proces wenschte gemengd te worden t geen waarschijnlijk volgen zou
boek voor boek verdween de geheele bibliotheek nu en dan zeide hij ik ben toch tachtig jaar oud als had hij een stille hoop van aan het einde zijner dagen te komen vr hij aan het einde zijner boeken kwam zijn treurigheid nam steeds toe
terwijl hij onder zijn woorden eenige half raadselachtige maar veelbeteekenende beeldspraak mengde t is noodzakelijk te weten hoe ver men is en op wie men rekenen kan zoo men strijders wil moet men ze maken moet men wapens hebben
had hij zich van de ladders en steigers der leidekkers bediend om van dak tot dak van schutting tot schutting van muur tot muur de gebouwen van de plaats charlemagne vervolgens de gebouwen van de plaats saint
mahomet heeft veel goeds alle achting voor den uitvinder der serails met houri's en der paradijzen met odalisken
hen te verlichten hun een betere lucht een betere opvoeding te geven hen te beminnen hun horizon te verruimen hen in allerlei richtingen te beschaven
die redding en leven zag naderen zich over den muur de eerste stralen van het daglicht beschenen zijn met zweet bedekt gezicht zijn bleeke kaken zijn spitsen neus zijn grijzen stekeligen baard en gavroche herkende hem
wij weten het niet wie weet misschien van hem zelven gavroche was trouwens bekend met al wat door het volk gezongen werd en daarbij mengde hij zijn eigen gekweel
los beide problemen op moedig den rijke aan bescherm den arme vernietig de armoede maak een einde aan de onrechtvaardige exploitatie van den zwakke door den sterkere
terwijl hij het boek las dat hij in de hand hield zag vader mabeuf er over heen naar zijn planten onder anderen naar een prachtigen rhododendron die een zijner vertroostingen was
met een glimlach die de verachtelijkste krachtigste en stoutmoedigste uitdrukking der wereld had antwoordde hij met trotschen ernst ik zie wat het is nu ja
woont zij nog altijd hier zij is verhuisd waar woont zij nu zij heeft het niet gezegd welk een treurigheid niet te weten waar zijn ziel te vinden
deze mislukking had echter gevolgen die geheel niet in brujons bedoelingen lagen men meent soms een draad te knoopen en men maakt een anderen los
als bij zich zelve zeggen mijn hemel mij dunkt dat zoo ik een dier menschen ontmoette ik zou sterven enkel door hem van nabij te zien
waarin hij zelf verscholen was zag hij op de straat een lichtschijnsel op weinig afstand van de herberg en daarachter een lampion die in een soort van ruwen muur flikkerde en gehurkte mannen met geweren op hun knieën dat alles was op tien ellen afstands van hem
langs den tuin liep een eenzame ongeplaveide straat tusschen struikgewas in afwachting dat er huizen zouden komen een heg scheidde haar van den tuin
om kwam hollen tegenover een uniform een schako een pluim en een geweer ten tweeden male bleef hij stilstaan ha zeide hij is het dat goedendag openbare orde
buiten is het donker buiten regent het hier regent het niet buiten is t koud hier is geen zier wind buiten is het druk van menschen hier is niemand buiten is zelfs geen maan en ik heb hier mijn kaars wat zegt ge
die polen weder in zijn doodkist spijkeren in geheel europa vergramde oogen die op frankrijk loeren engeland een verdacht bondgenoot gereed om omver te stooten wat mocht hellen
een schandelijke gedachte kan er evenmin in ontkiemen als een distel in een ijsschol de hooge en heldere ziel ontoegankelijk voor de gemeene hartstochten en driften
dat in juli aan het vijf-en-dertig ellini regiment was te beurt gevallen dat zich onzijdig had gehouden twee moedige en in de groote oorlogen beproefde mannen de maarschalk lobau en generaal bugeaud voerden t bevel
een levendig gebarenspel het gebaar is de versterking der woorden zijn gezicht een onuitputtelijke verzameling van maskers maakte grilliger en phantastischer grimassen dan een lap linnen met gaten die in den wind
sommigen onderteekenden met hun namen het bewijs der ontvangst van sabel en geweer en zeiden laat ze morgen aan de mairie halen men ontwapende op de straten de afzonderlijke schildwachten en de nationale garden die zich naar hun posten begaven
maar eens op een morgen zeide hij tot cosette zie ge zijt geheel wit op den rug den vorigen avond had marius in zijn verrukking cosette tegen den muur gedrukt
wat gijlieden den vooruitgang noemt beweegt zich door twee drijfveeren de menschen en de gebeurtenissen maar t is treurig telkens zijn buitengewone tusschenkomsten noodig zoowel voor de gebeurtenissen als voor de menschen is het gewone niet voldoende
het huis van bourbon was voor frankrijk de roemrijke en bloedige knoop zijner geschiedenis maar niet meer het hoofdelement van zijn lot en de noodzakelijke grondslag zijner politiek men kon de bourbons missen men had ze
is oproer parijs tegen de bastille is opstand de soldaten tegen alexander de matrozen tegen christoforus columbus is insgelijks oproer
de karabiniers ijlen toe de dragonders sabelen alles neder in alle richtingen verspreidt zich de menigte een oorlogskreet vliegt naar de vier hoeken van parijs men roept te wapen men loopt stormt vlucht
de daling die in de katoen heeft plaats gehad heeft verscheidenen van het justemilieu tot ons bekeerd de toekomst der volken wordt in onze nederige rangen bewerkt
deze grilligheid had hem zelfs vele klanten bezorgd vooral jongelieden die zich met zijn knorrigheid vermaakten hij was schermmeester geweest soms lachte hij eensklaps luidkeels een ruwe stem is vaak het teeken van een goed hart
aanschouwden elkaar klemden zich tegen elkander en drukten elkaars handen maar er bleef een afstand dien zij niet overschreden
het is ondeelbaar en geheel aan één zijde maar zij die zich bedriegen bedriegen zich te goeder trouw een blinde is evenmin een misdadiger als een vendeër een bandiet
de zoo bedwelmende geur der kamperfoelie en winde verbreidde zich van alle zijden als een vluchtig bedwelmend vergif men hoorde de laatste tonen der meerlen en vinken
bossuet joly combeferre en de mannen die zich tusschen de barricaden bevonden toeloopen javert die zoodanig met touwen aan den paal was gebonden
langs den muur sluipen die bij de open plaats bleef stil staan waarboven thénardier als in de lucht zweefde bij dezen man voegde zich een tweede die met dezelfde behoedzaamheid voortging toen een derde en eindelijk een vierde
kortom deze inwendige samensmelting dat geheel waarvan de uitkomst een verhevene deugd was had eindelijk van jean
de rue de lhomme armé eerste hoofdstuk drinker babbelaar wat beteekent de onrust eener stad in vergelijking met het oproer der ziel de mensch is een nog ondoorgrondelijker diepte dan het volk
in de straat des prouvaires en in de verlenging der straat st honoré was geen enkel venster verlicht men zag in het verschiet dezer straten de rijen afzonderlijke steeds kleiner wordende lantaarns
die de opgekroptheid is de nacht was helder en prachtig boven hun hoofden deze twee wezens zoo rein als engelen zeiden elkander alles hun droomen hun zaligheden hun verrukkingen
daarom aanschouw ik u ge zijt een gratie ik weet niet hoe t mij is de zoom van uw kleed wanneer de punt van uw schoen er uit komt brengt mij in verwarring en welk een betooverende glans wanneer uw gedachte zich voor mij opent
een werkman die met een zijner kameraads dronk liet dezen voelen hoe warm hij was de andere voelde een pistool onder zijn buis
en den opstand wettigende hem echter het wapen ontzegt de verdwijning der oorlogen zoowel van den straatoorlog als van dien der grenzen is de onvermijdelijke vooruitgang hoe ook het heden zij de vrede zal dagen
wanneer hij uitging in een ruimen gewatteerden overjas waaronder zijne overige kleeding verborgen was hij droeg te huis nooit een kamerjapon behalve wanneer hij opstond of te bed ging dat geeft een oud voorkomen zeide hij
de vesting van jeanne en haar honderd en zes gezellen dat aan de eene zijde door een barricade bij st merry en aan de andere door een barricade bij de straat maubuée geflankeerd drie straten beheerschte
zoolang de maand mei van het jaar duurde bevonden zich alle nachten in dien woesten tuin in dit dagelijks geuriger en
mijnheer vroeg de barbier hoe zat de keizer te paard slecht hij wist niet van vallen daarom viel hij ook nooit had hij fraaie paarden hij moet fraaie paarden gehad hebben
zij voelden noch den koelen nacht noch den kouden steen noch de vochtige aarde noch het natte gras zij aanschouwden elkander en hun harten waren vol gedachten zonder bewustzijn hadden zij elkanders hand gevat
ik heb een rok waaraan van voren de knoopen ontbreken mijn overhemd is versleten mijn ellebogen steken door de mouwen mijn laarzen zijn lek sedert zes weken denk ik hier niet meer aan
luistert zeide hij ik heb van morgen twee vechtende musschen ontmoet van avond ben ik een twistende vrouw tegen gekomen dat alles is kwaad laat ons
na de streek der volks en die der troepen te zijn voorbijgekomen bevond hij zich in iets vreeselijks geen voorbijganger geen soldaat geen licht meer niemand
hij had een woning zooals de vogel een tak heeft de twee vrienden woonden aten sliepen samen alles hadden zij in gemeenschap zelfs een weinig
o welk een gelukkige wonde herhaalde hij zacht en hij was den thénardiers dankbaar toen zijn wonde genezen was begon hij weder zijn eenzame wandelingen in den
thénardier poogde zich uit de armen van eponine los te maken en bromde goed goed ge hebt mij gekust ja ik ben er uit ik ben er niet in maar ga nu
de lantaarns van dien tijd geleken groote roode aan touwen hangende sterren die op de straat een schaduw als van een groote spin
of men u herkent zei thénardier maar maak voort met uw goedendag goedenavond laat ons met rust t is nu het uur der vossen en niet der kippen zei montparnasse ge ziet wel dat wij hier werken moeten voegde babet er
brullend wreed met opgeheven knots met gevelden piek tegen het oude overhoop geworpen parijs stormden zij wilden het einde der verdrukkingen het einde der tyrannieën het einde van het zwaard
nadat zij door het hek de bewoonster van het huis in de straat plumet had herkend waarheen zij door magnon was gezonden de bandieten ervan afgehouden en marius er heen gevoerd had
een kroon van gloeiende kolen zelfs toen hun leven treurig was geworden behielden zij de gewoonte dezer morgenwandelingen op een october morgen door den ongemeen fraaien herfst van verlokt
de revolutie is de koepokstof tegen de jacquerie door de revolutie zijn de maatschappelijke toestanden veranderd de feodale en monarchieke ziekten zitten niet meer in ons bloed
artevelde tegen frankrijk marnix tegen spanje pelagius tegen de mooren allen tegen den vreemdeling welnu de monarchie is vreemdeling de verdrukking is vreemdeling
de bladeren vielen de geheele tuin moest begoten worden vooral stond de rhododendron heel treurig vader mabeuf behoorde tot hen voor wie de planten zielen hebben
die niets doen dan voor de beginselen kwartieren gereed te maken nu verschijnt voor de politieke wijsgeeren het volgende terwijl de vermoeide menschen naar rust verlangen
deze verschijningen en verdwijningen heeft men den wederstand en de beweging genoemd bij tusschenpoozen ziet men er de waarheid dat licht der menschelijke ziel in stralen dit merkwaardig tijdvak is tamelijk eng begrensd
het onderzoek van den haat is iets vreeselijks daardoor zoo het ongeluk van den tijd het wil ontstaan die schrikkelijke schokken welke men eertijds jacqueries noemde
en hij ging naar het leeuweriksveld daar zag hij meer dan ooit de ster en minder dan ooit savigny en gans hij kwam weder te huis beproefde zijn werk te hervatten maar t gelukte hem niet
ze niet in klassen verdeeld had zij waren geboeid en gekoppeld waarschijnlijk naar alphabetische volgorde en alzoo verward dooreen op deze voertuigen geladen
zal die geschetste toekomst komen het schijnt bijna dat men deze vraag moet doen wanneer men zooveel schrikkelijke schaduw ziet t is een somber gezicht zelfzuchtigen en ellendigen tegenover elkander te zien
er zijn zulke schurken wier mes aan twee kanten snijdt hoe het zij de verloren claquesous was niet weder te vinden javert scheen er meer vertoornd dan verwonderd over
een volmaakte bedstede en hij kroop er in hij lag met den rug schier tegen de bank van mijnheer mabeuf en hoorde den tachtigjarige ademen in plaats van te eten poogde hij nu te slapen
onbeschrijfelijk oogenblik hier en daar nog eenige sterren aan den bleeken hemel de aarde geheel zwart de hemel geheel wit een huivering door de
het tweede een spijker gueulemer dat wil zeggen de misdaad een spijker dat wil zeggen de vrijheid brujon nopens wien men zich thans een nauwkeurig denkbeeld moet vormen
dat van marengo en friedland gekomen hij niet naar de straat de la chanvrerie wilde gaan dat na t geen hij met den vader had gedaan hij dezen oorlog met den zoon niet wilde doen
derde hoofdstuk de ontvluchting denzelfden nacht had in de gevangenis la force het volgende plaats er was tusschen
ditmaal echter bij den opstand van den juli voelde de groote stad iets dat misschien sterker was dan zij
avond mijnheer marius hij richtte het hoofd op en herkende eponine dit maakte een zonderlingen indruk op hem hij had geen enkelen keer meer aan dit meisje gedacht sedert den dag dat zij hem naar de straat plumet had gevoerd
bij tusschenpoozen stamelde cosette een woord haar ziel beefde op haar lippen als een dauwdrop op een bloem allengs spraken zij met elkander de ontboezeming volgde op de stilte
den vrede te moeten behouden dit vermeerderde de verwikkelingen een in twee verschillende richtingen verlangde harmonie is vaak schadelijker dan oorlog uit dezen doffen steeds gebreidelden maar steeds grommenden strijd ontstond de gewapende vrede
en claquesous was zulk een schurk dat hij een zeer goed handlanger der politie kon zijn den nacht aldus tot hulpgenoot te hebben is uitmuntend voor de dieven maar wonderbaar voor de politie
maar onder babeuf vermoedde het volk den politieprefekt gisquet onder andere zei deze voorbijganger weg met den eigendom
vervangen komaan spreek verhaal mij uw liefdehistorie zeg mij alles drommels hoe dom zijn toch de
des morgens tegen tien uren na het ontbijt wanneer t haar gelukt was haar vader voor een kwartier mede naar den tuin te troonen en zij met hem op de stoep in de zon wandelde
vr twintig jaar zag men nog in den zuidoostelijken hoek van het bastilleplein nabij de vroegere gracht der staatsgevangenis een wonderlijk monument t welk bijna reeds uit het geheugen der parijzenaars is gewischt
montmartre droegen mannen met bloote armen een zwart vaandel waarop deze woorden in witte letters te lezen stonden de republiek of de dood in de straat des jeuneurs in de straat du cadran in de straat
alle avonden vr hij naar bed ging was hij gewoon eenige bladzijden in zijn diogenes laërtius te lezen hij verstond genoeg grieksch om de bijzondere schoonheden van den tekst te genieten hij had thans geen andere vreugde meer
in een grebbe op den boulevard tusschen père lachaise en de barrière du trône vonden kinderen die op een eenzame plek speelden onder een hoop spaanders en afval een zak waarin een kogelvorm een houten hamer om patronen te maken
kwam hij had de beurs aan den politiecommissaris der wijk gebracht als een verloren voorwerp dat door den vinder ter beschikking des navragers was gesteld
o wees gerust mejuffrouw vrouw toussaint verzuimde dit niet en cosette wist het evenwel kon zij t niet laten er bij te voegen want het is hier in den omtrek zeer eenzaam
het werd grooter t scheen zich ordelijk te bewegen doch hortend en waggelend t scheen een voertuig te zijn doch men kon niet onderscheiden wat er op geladen was er waren paarden wielen kreten klappende zweepen
dat lafayette ziek was maar hun evenwel had gezegd ik ben de uwe ik zal u overal volgen waar plaats voor een stoel is
die geen graankorreltje heeft tot mij die geen honderd duizend francs rente bezit ziet men het menschelijk lot dat zeer versleten zelfs het koninklijk lot dat armzalig is getuige den gehangen prins van condé
en wel juist ter plaatse waar zij op de door haar geschreven regels had gedrukt om ze te drogen en welke zich op het vloeipapier hadden afgedrukt de spiegel weerkaatste het geschrevene
ik kom van den boulevard vrienden daar wordt het warm het kookt en ziedt er t is tijd om den pot te schuimen er komen blaasjes op voorwaarts mannen dat het onreine bloed
zij dacht er niet meer aan cosette trouwens was van aard niet vreesachtig in haar aderen was iets van het bloed der
en in gedachte mompelde hij om t even zoo ik kleinen had zou ik ze beter bewaren toen zij hun brood bijna op hadden kwamen zij aan den hoek der zoo treurige straat
een timmerman in de straat rueilly bezig met het spijkeren van planken voor een schutting van een huis dat in aanbouw was vond op het terrein een gedeelte van een verscheurden brief waarop deze regels nog leesbaar waren
vier en zestig sabels drie en tachtig pistolen ten einde zooveel lieden mogelijk te wapenen nam de een het geweer de ander de bajonnet tegenover de
deze allen zijn de bestanddeelen van het oproer wie in de ziel een heimelijken wrok wegens een of ander feit van den staat van het leven of van het lot draagt is rijp voor het oproer en voelt zich zoodra het verschijnt huiveren
mijnheer zei marius met den blik van iemand die voelt dat hij in een afgrond zal storten ik kom uw toestemming vragen om te trouwen
leer deze lijst van buiten verscheur ze vervolgens de toegelaten personen zullen hetzelfde doen zoodra gij hun bevelen overgegeven hebt heil en broederschap u
om de ontmoetingen met het hof te vermijden die op den weg van fontainebleau elk oogenblik mogelijk waren en dat hij vijfendertig jaren geleden deze zelfde barrière was doorgegaan
dat hij kinderachtig werd t is het eigenaardige der smart dat zij de kinderlijke zijde van den mensch weder te voorschijn roept hij gevoelde ontwijfelbaar dat cosette hem ontging hij had willen strijden haar tegenhouden haar door iets uiterlijks
nooit was de hemel meer gesternd en schooner geweest nooit hadden de boomen zoo geritseld de planten zoo gegeurd nooit waren de vogels met zoeter geruisch in het loof ingeslapen
toen zette de ongelukkige jongeling zich op een straatpaal sloeg de armen over elkander en dacht aan zijn vader hij dacht aan den heldhaftigen kolonel pontmercy die zulk een fier soldaat was geweest
en zich tot madame hucheloup wendende voegde hij er bij antieke door het gebruik gewijde vrouw nader opdat ik u aanschouwe
waarbij de zuiver politieke beroeringen kinderspel zijn en die niet meer de worsteling van den verdrukte tegen den verdrukker maar de opstand van de ziekte tegen de gezondheid is dan stort alles in de jacqueries zijn
wij herhalen het dit onderzoek bemoedigt en met hierop aan te dringen willen wij deze bladzijden eindigen het ernstig tusschenbedrijf van een treurig drama
en daarbij kon hij terugkeeren na hier gekomen te zijn nu het gevaar genaderd was zou hij het nu ontvluchten na de barricade te hebben gezien zich uit de voeten maken
waarom wijl de burgerstand is het eigenbelang dat tot bevrediging is gekomen gisteren was het de honger heden is het de voldoening morgen zal het de verzadiging zijn
aan den middenstijl van het venster voegde brujon er bij en dan zei gavroche dat is alles
beroemen wij ons echter niet te luid ook de revolutiën bedriegen zich en men heeft ernstige misvattingen gezien keeren wij tot terug
uw longen zullen u als van lood voorkomen of ge aan dezen of genen kant zult gaan zal een gewichtig vraagstuk voor u zijn ieder ander die wil uitgaan opent zijn deur en hij is buiten
deze gedachte van napoleon door de menschen verworpen was door god weder opgenomen wat slechts beroemd zou zijn geweest was verheven geworden om zijn gedachte te verwezenlijken had de keizer
maar hoe heb ik t met haar en hij liet er op volgen teef zij lachte op vreeselijke wijze zeg wat ge wilt maar ge komt niet binnen
sloeg haar schoone oogen vol droefheid op hem en antwoordde als in verwarring waarheen naar engeland zult ge gaan wat zal ik doen zeide zij de handen wringende ge zult dus gaan zoo mijn vader gaat ge zult dus gaan
het morgenrood deed deze erbarmelijke gestalten in de donkere schaduwen scherp uitkomen geen dier wezens dat niet door de ellende misvormd was t was zoo afschuwelijk dat het den glans der zon in bliksemvuur scheen te veranderen
en de armen omringden hem in de kerk t geen hem den brief van thénardier had bezorgd aan den weldadigen heer van de kerk van
patronen en wapens sommige bekende aanvoerders verrichtten den postdienst dat wil zeggen dat zij bij dezen en genen gingen om hun lieden bijeen te brengen bij
zelfs het gezang de scherts en de bedreiging hadden alle dit onmachtig en bedrukt karakter al de gezangen waarvan sommige melodieën zijn bewaard waren tot weenens toe deemoedig en treurig
om zich tegen de kogels te beschermen had hij niets dan de vooruitstekende halve kolommen die de winkels scheiden in dien gevaarlijken toestand bevond hij zich gedurende een half uur
met de ongedwongen en luchthartige vriendelijkheid der jeugd en betoonde zich in haar oordeel niet al te streng omtrent de vreugde van hetgeen men een openbaar feest noemt
anderen zeggen met een piek waarop een roode muts lafayette wendde het hoofd om excelmans verliet den stoet
eponine deed een laatste poging nu zeide zij t zijn zeer arme lieden en t is een krot waarin geen cent te vinden is loop naar den duivel
twee rechthoekige barricaden strekten de eene van de straat montorgueuil tot aan de grande truanderie de andere van de straat
en de een en negentigjarige hernam met vergramde ernstige stem maar wat wilt ge van mij mijnheer zei marius ik weet dat mijn tegenwoordigheid u mishaagt maar ik kom slechts om u iets te vragen
wat wilt ge dan van mij riep de grijsaard onstuimig met vlijmende smart en vol toorn marius vouwde de handen samen naderde een schrede en zeide met zwakke bevende stem heb medelijden met mij mijnheer dit woord verteederde den
god is achter alles maar alles verbergt god de voorwerpen zijn zwart de schepselen ondoorschijnend wanneer men een wezen bemint maakt men het doorschijnend sommige gedachten zijn gebeden
overigens was cosette in dat gevaarlijk tijdperk der aan zich zelve overgelaten vrouwelijke droomerijen wanneer het hart van een jong meisje op de ranken van den wijngaard gelijkt welke zich naar het valt aan het kapiteel van een marmeren kolom
zooals men weet vormen de samenscholingen een soort van sneeuwbal die in haar voortrollen hoopen onrustige mannen medesleept deze vragen elkander niet van waar zij komen onder de voorbijgangers die zich gevoegd hadden bij den troep welken
de huisheer is ontevreden waarom ge zijt hem drie kwartalen huur schuldig na drie maanden zal ik hem vier kwartalen schuldig zijn hij zegt dat hij u uit het huis zal laten zetten ik zal gaan
maar haar blik viel telkens weder op het geschrift en zij zeide bij zich zelve dat zij moest weten wat het bevatte zij las het volgende
had marius t was des maandags den dag dat marius een vijffrancstuk van courfeyrac leende om t aan thénardier te geven des ochtends dat vijffrancstuk in zijn zak gestoken
belgië geweigerd algerië te streng veroverd en evenals indië door de engelschen met meer barbaarschheid dan beschaving de trouwbreuk jegens
het is hetzelfde in de zaken van zuivere beschaving het instinct der massa's gisteren helderziend kan morgen duister zijn
de gelijkheid voor de wet de vrijheid van geweten de vrijheid van spreken de vrijheid der drukpers de toegankelijkheid van alle bedieningen voor alle bekwaamheden
die toch haar werkelijkheid hebben men belet hen elkander te zien zij kunnen elkander niet schrijven maar zij vinden een menigte geheime middelen om met elkander in aanraking te zijn
de negentiende eeuw erft en trekt voordeel van haar werk en thans is de maatschappelijke catastrophe welke wij zoo aanstonds aanwezen eenvoudig onmogelijk hij is blind die haar voorspelt hij is dwaas die haar vreest
en zeide zweer mij één ding zweren hernam zij wat wil dat zeggen hé wilt ge dat ik zwere zij lachte beloof mij eponine zweer mij dat ge dat adres niet aan uw vader zult bekend maken
te twisten en elkander mijnheer en mejuffrouw te noemen alleenlijk om een oogenblik later met te meer genot weder vertrouwelijk met elkander te zijn
ik was een bedelaar en gij waart milddadig in de vlucht kuste ik uw schoone ronde armen dante in folio diende ons tot tafel om er kastanjes aan te eten
het schijnt alsof de sombere winterdeur op een reet is gebleven en de wind er door komt in de lente van op het tijdstip toen de eerste groote epidemie dezer eeuw in europa uitbrak waren deze noordenwinden guurder
ik weet niet hoe meer niet waar ge zijt immers geen baron barons zijn oud zij gaan naar het luxembourg voor het kasteel waar t zonnig is en lezen de gliobienne voor een sou
het dof gerol der artillerie en het stil gewemel der bataljons dat met de minuut toenam kunnen opmerken een ontzaggelijke gordel die zich langzaam om het oproer klemde en sloot
namelijk een voorbijganger marius wien de schier woeste bekoorlijkheid van deze plek trof vroeg dien voorbijganger hoe heet dit oord de voorbijganger antwoordde het leeuweriksveld en hij voegde er
hij had veel lust om zijn armen uit te breiden hem tot zich te roepen hem te omhelzen zijn hart smolt van verrukking vriendelijke woorden deden het zwellen en overstroomden zijn boezem
en maak van de wetenschap den grondslag der manbaarheid men ontwikkele het verstand terwijl men de handen bezighoudt men zij tevens een machtig volk en een gezin van gelukkige menschen
het wezen een auvergner die er op sliep de boomen der kar rustten op de straat het hoofd van den auvergner lag op den hellenden bodem
een portret dat haar op achttienjarigen leeftijd voorstelde zijn oog was hier bestendig op gericht eens zeide hij terwijl hij het aanschouwde ik vind er veel gelijkenis in met mijn zuster hernam juffrouw
de rok van laigle was kaal maar joly was goed gekleed t was omstreeks negen uren s morgens toen zij de deur van corinthe openden zij gingen naar de eerste verdieping matelotte en gibelotte ontvingen
wankelt zelfs de onwrikbaarste deugd jean valjean nam de schrijfportefeuille en overtuigde zich nogmaals hij bleef met strakken blik als versteend over deze onloochenbare regels gebogen
werklieden om den hoek der straat bercy samengeschoold wachtten een zekeren lemarin die een revolutionnair agent voor de voorstad st marceau was schier in t openbaar werden de wachtwoorden gewisseld den juni
haar troon aan de vrijheid het volk aan het volk de souvereiniteit aan den mensch weder te geven op frankrijks hoofd het purper terug te brengen de rede en de gerechtigheid in haar volle recht te herstellen alle kiemen van vijandschap te verstikken
zij bestaat tegelijkertijd uit het oneindige groote en het oneindige kleine wees zeilsteen zoo ge steen kruidje roer mij niet zoo ge bloem liefde zoo
de parijsche genootschappen hadden hun vertakkingen in de voornaamste steden lyon nantes rijssel en marseille hadden hun genootschap van de rechten van den mensch der vrije mannen
er zijn menschen die armer zijn dan gij vrouw vargoulème ja dat is zeker antwoordde de voddenraapster ootmoedig ik heb ten minste een beroep er ontstond een pauze en de voddenraapster aan de zucht tot uitstallen voldoende
terzelfder tijd zag thénardier naar den kant der bastille den gezichteinder allengs door een flauwen schijn verlicht hij lag op den rand van een muur van tien duim breed
zie zeiden zij tot hem dat meisje slaat een oog op u kijk toch heb ik den tijd op al de meisjes acht te geven die het oog op mij slaan antwoordde de lansier
kon hun gezichten niet onderscheiden maar luisterde naar hun woorden met de wanhopige opmerkzaamheid van een ellendige die zich verloren acht
alles was verdwenen behalve de liefde zelfs van de liefde had hij het instinct en de plotselinge verlichting verloren gewoonlijk verlicht deze vlam die ons brandt ook een weinig en werpt eenigen heilzamen glans naar buiten
ik weet niet antwoordde basque verschrikt en in verwarring gebracht door de houding zijns meesters ik heb hem niet gezien nicolette heeft mij gezegd daar is een jong mensch zeg dat het mijnheer marius is vader gillenormand stamelde zacht
de kolos had den knaap ingenomen en geherbergd de burgers die in hun zondagsgewaad voorbij den olifant der bastille gingen zeiden vaak hem verachtelijk met hun groote oogen metende waartoe dient dit
men is nooit te weten gekomen waarop deze alleenspraak zinspeelde zoo deze woorden soms den laatsten keer aanduidden dat hij gegeten had dan was dit drie dagen geleden want het was nu vrijdag
een mijtje is van gewicht het kleine is groot het groote is klein alles staat in noodzakelijk evenwicht welk een vreeselijk visioen voor den geest
gij zult meenen dat zij rusten de landbouwer de maaier de zeeman de smid zullen voor u in t licht verschijnen van gelukkigen in t paradijs welke helderheid omgeeft het aanbeeld
op dit oogenblik zou deze menigte uit de lucht gezien het aanzien van een staartster hebben vertoond wier hoofd op de esplanade was terwijl haar staart zich over de kade
trouwens wijl hij zijn verstand gebruikte en vergelijkingen maakte had theodule tot niets anders gediend dan om hem marius te meer te doen betreuren
corderie het detachement nam van de barricade een rood vaandel een bundel patronen en driehonderd pistoolkogels de nationale garden verscheurden het vaandel en staken de lappen ervan op hun
den ringmuur en den vervallen muur in de straat roi de sicile te bereiken maar die weg werd door tusschenruimten afgebroken welke het overstijgen onmogelijk maakten
hij was in de vergetelheid van al zijn verledene smarten en zag alles rooskleurig wijl cosette bij hem was scheen zij hem te behooren
welke zijn vader hem jegens het gezin thénardier had opgedragen wie is uw broeder die kleine jongen die zingt ja marius keerde zich om ach ga niet heen zeide zij t zal nu niet lang meer duren
op mijn woord t is er prettig men heeft er ten minste geen tochtwinden zooals onder de bruggen hoe komt ge er ik kruip er in is er dan een gat in
den arm zette hem op het dak der loods welks vermolmde planken onder het gewicht van den knaap bogen en gaf hem het touw dat brujon in de afwezigheid van
dat men op zijn hoede moest zijn dat er lieden zouden wezen die des nachts de afgelegen huizen in de eenzame hoeken van parijs zouden plunderen dat in de straat aubry le boucher een batterij stond dat lobau en
die nu latijn verstond een woelige troep vergezelde hen studenten kunstenaars jongelieden die tot het geheim genootschap de kalebas van aix behoorden
en deze gedachte ging als een slinger heen en weder dood zoo ik val gevangen zoo ik blijf in dien angst zag hij eensklaps terwijl de straat nog geheel donker was een man van den kant der straat pavée komende
mijnheeren ge zegt neen ik zeg neen goede de portier kon niets meer zeggen het geweer was afgeschoten de kogel was onder de kin ingegaan en in den nek uitgekomen na den halsader doorsneden te hebben
om den kleine tot oorkussen te dienen toen wendde hij zich tot den oudste nu is t hier niet goed o ja antwoordde de oudste gavroche met het gezicht van een geredden engel aanziende de beide arme kinderen die doornat waren begonnen weder warm te worden
hem er voor te bewaren van in dit slijk te moeten slapen dat koorts geeft of in de sneeuw te slapen dat den dood geeft het diende om den onschuldige op te nemen dien de maatschappij verstiet het diende om de misdaad van den staat te verminderen
wijl t ongelukkig donker en hij alleen was werd dit noch gezien noch was het zichtbaar er gaan veel schatten verloren eensklaps bleef hij staan
de last des levens wordt ondragelijk de dood maakt er een spoedig einde aan toen dacht hij dat hij twee plichten had te vervullen
allen waren aan t werk de uitkomst zou gewis aan de poging beantwoorden t was goed dit deed hem aan grantaire denken
er brak een brand van vreeselijk gelach gevloek en gezang uit het breede horizontale licht doorsneed de rij in tweeën verlichtte de hoofden en rompen en liet de voeten en de wielen in de duisternis de gedachten verschenen op de gezichten
evenwel scheen een roode gloed op den zwarten grond van de hooge daken der huizen die aan de zijde van st eustache de straat chanvrerie sloten t was de weerschijn der toorts die in de barricade van corinthe brandde
maar de hemel zij dank er is een andere keus mogelijk er is geen steile sprong noodig zoomin naar voren als naar achteren noch despotisme noch schrikbewind wij willen den vooruitgang langs een zachte helling god zorgt hiervoor
hij is zelfs in angst en onspoed gelukkig wien god een ziel heeft geschonken die de liefde en het ongeluk waardig is wie de dingen dezer wereld en het hart der menschen niet in dit dubbel licht gezien heeft heeft niets waars gezien en weet niets
wilt ge hernam brujon de knaap maakte een gebaar alsof deze vraag hem ongehoord voorkwam en hij trok zijn schoenen uit
en door de werveling opgenomen het oproer is een soort van wervelwind in den maatschappelijken dampkring die plotseling bij een zekere weersgesteldheid ontstaat en in zijn draaiingen stijgt
ik ben voor niets bevreesd zij sloeg een vasten blik op thénardier en voegde er bij zelfs niet voor u vader toen hernam zij haar bloedige spookachtige oogen over de bandieten latende gaan
ja nu word ik weer treurig dat komt ervan als men zich aan een oester en een revolutie verslikt ik word weder akelig o die leelijke oude wereld
de ongelukkigste vereeniging is die van niet voor elkaar geschikte zielen evenals meer dan één onbekend jonkman zonder naam zonder geboorte zonder fortuin een marmeren kapiteel kan zijn
een oude rok werd dat zijn hemden zijn hoed en zijn laarzen versleten dat ook zijn leven versleet en hij dacht zoo ik haar slechts mocht wederzien vr ik stierf
ik bezit zoo veel niet om een pas te betalen hij wierp zich tegen een boom en stond zoo met beide armen boven zijn hoofd met het voorhoofd tegen den stam terwijl hij noch het hout voelde dat zijn vel schramde noch de koorts welke in zijn hersenen klopte
deze toespeling op den donder van welken gavroche als philosoof der negentiende eeuw al de gevolgen op zich nam werd door een geweldigen bliksemstraal gevolgd
juist toen de opstand door den samenstoot van het volk en der troepen voor het arsenaal een voor en achterwaartsche beweging in de menigte veroorzaakte
op het dak van het nieuwe gebouw kwam had hij wel het eind touw gevonden dat aan de tralies boven aan den schoorsteen hing maar dat afgebroken eind was te kort zoodat hij zich daarvan niet had kunnen bedienen zooals brujon en gueulemer om over den ringmuur te vluchten
marius bleef aan de deur staan als wachtte hij dat men hem zou zeggen binnen te komen zijn schier armoedige kleeding was niet te zien in de duisternis welke het lichtscherm veroorzaakte
god zal u zegenen ge zijt een engel wijl ge voor de bloemen zorgt neen antwoordde zij ik ben een duivel maar t scheelt mij niet
hij zat aan de tafel het licht der waskaarsen toonde den slechten staat zijner kleeding welke de heer gillenormand met verbazing beschouwde nu lieve grootvader zei marius
een barricade maken antwoordde courfeyrac nu hier is een goede plaats maak ze hier inderdaad arend zei courfeyrac en op een teeken van courfeyrac stormde de troep de straat chanvrerie in
aan de politie hun ontrouwe diensten verkoopen en hun mes van weerszijden doen snijden in dienzelfden nacht nu dat gavroche de beide zwervende kinderen had opgenomen stonden brujon en gueulemer wetende dat babet dienzelfden ochtend ontvlucht hen met montparnasse op de straat wachtte
en haar gebroken gekromd gerimpeld tandeloos afzichtelijk met wit haar verlaten ach mijn arme jongen ge volgt een verkeerden weg
en dat hetgeen bij den olifant gebeurde door de schildwacht noch gehoord noch gezien kon worden een uur voor het aanbreken van den dag kwam een man uit de straat st antoine loopen ging over het plein langs de schutting der
zoon van een vader nopens wien de geschiedenis zekerlijk verzachtende omstandigheden in aanmerking zal nemen even achtenswaardig als zijn vader laakbaar was geweest in het bezit van alle persoonlijke en vele openbare deugden
dit noemde hij aan haar schrijven men geloove niet dat zijn verstand geleden had integendeel hij had wel de bekwaamheid verloren om te arbeiden en met vastheid naar een bepaald doel te streven doch hij zag helderder en juister dan ooit
voerde hen door de straat st antoine naar den kant der bastille onder t gaan sloeg gavroche een vergramden blik op den barbierswinkel terug en mompelde hij heeft geen gevoel die schelvisch t is een engelschman
en had een steen tegen zijn raam geworpen ziet ge brulde de barbier die nu van wit blauw was geworden dat is kwaad doen om kwaad te doen wat heb ik dien jongen gedaan
en voegde er deftig bij wij zijn met ons drieën toen hij nu zag dat de bakker na de drie klanten aanschouwd te hebben een zwart brood nam stak hij zijn vinger diep in den neus en snoof zoo sterk alsof hij het snuifje van frederik den groote op zijn duim had gehad
dat die degen verstandig was geweest door aldus te ontvluchten en de toekomst voorzien had dat hij een voorgevoel had gehad van het oproer den oorlog der goten der straatsteenen het schieten door keldergaten de aanvallen van achter
le cabuc den kolf van zijn geweer weder op de straatsteenen latende vallen hij had dit nauwelijks gezegd toen hij een hand voelde die zwaar als de klauw eens arends op zijn schouder viel en een stem hoorde die zeide kniel
de straat transnonain de zittingen van den krijgsraad de overvleugeling van het wezenlijke land door het wettige land het gouvernement in halve winst met driehonderd duizend bevoorrechten zijn de feiten van het
deze denkers eenigen afzonderlijk anderen in gezinnen en schier in gemeenten vereenigd peilden vreedzaam maar diep de maatschappelijke vraagstukken
toen hoorde zij zijn stem die stem welke zij nooit recht had gehoord en die zich nauwelijks boven het bladerengeritsel verhief lispelen vergeving ik ben het mijn hart is overkropt ik kon niet langer zoo leven
zoo ik op de plaats was met mijn dog mijn dolk en mijn mes en men gaf mij drie sousstukken zou ik niet weigeren er mede te werken maar t is heden geen
der alphabetische lijst van de constitueerende vergadering lodewijk filips was een koning in den vollen dag toen hij regeerde was de pers vrij het spreekgestoelte vrij waren het geweten en het woord vrij
cosette meende dat deze officier zekerlijk tot het regiment behoorde dat in de kazerne der babelstraat lag den volgenden dag zag zij hem weder voorbijgaan zij merkte het uur op
zij gingen voort in de richting der bastille telkens wanneer zij voorbij helder verlichte winkels kwamen stond de kleinste stil om op een tinnen horloge dat aan een touwtje om zijn hals hing te zien hoe laat het was hij is nog heel kinderachtig dacht
der aanwezenden te gebruiken de opgewondenheid was zoodanig dat een werkman eens in een volle herberg riep wij hebben geen wapens een zijner makkers antwoordde de soldaten hebben er aldus zonder er aan te denken
en bood onpartijdig nu aan het gouvernement dan aan de anarchie zijn drank niets is zonderlinger en dit is het eigenaardige der oproeren in parijs t welk in geen andere hoofdstad gevonden wordt
ik bid u ik bezweer u om s hemels wil met gevouwen handen mijnheer ik kniel voor u veroorloof mij met haar te trouwen de grijsaard barstte in een scherp akelig gelach uit terwijl hij tevens kuchte en sprak
jean valjean zelf ging het water aan een nabijgelegen pomp op den boulevard halen het hout en de wijn werden bewaard in een half onderaardsch hol dicht bij de deur in de babelstraat
wij zijn gered zeide hij op den bepaalden dag begaf hij zich tot den minister hij merkte op dat zijn gekreukte das zijn ruime ouderwetsche rok en zijn met eiwit gesmeerde schoenen de deurwachters verwonderden niemand sprak hem toe zelfs niet de
de aandacht der opstandelingen was dus uitsluitend op de groote barricade gericht die blijkbaar het steeds bedreigde punt was en waar onfeilbaar de strijd weder moest beginnen maar marius dacht evenwel aan de kleine barricade en ging
na de beide losbrandingen welke men tusschen elf uren en middernacht gehoord had was er niets voorgevallen de barricade zal niet ernstig worden aangevallen dan met het aanbreken van den dag
de oppositie der linkerzijde is lafhartig en verraderlijk wanneer zij gelijk wil hebben predikt zij de revolutie zij is democratisch om niet geslagen te worden en koningsgezind om niet te vechten de republikeinen zijn
jean valjean was dus afwezig hij had gezegd binnen drie dagen zal ik terug zijn des avonds was cosette alleen in het salon
van dit oogenblik af begon gavroche belang in bahorel te stellen bahorel merkte enjolras op gij hebt ongelijk ge hadt dit mandement stil moeten laten zitten wij hebben er niets meê te maken
toen hij was gaan zitten sprong de straatjongen eensklaps overeind zij die tot dat oogenblik den man hadden bespied zouden ontdekt hebben dat hij met bijzondere opmerkzaamheid alles in de barricade en in den troep muitelingen had opgenomen
lodewijk filips was zachtmoedig als lodewijk ix en goed als hendrik iv en voor ons heeft in de geschiedenis waar goedheid een zoo zeldzame parel is de goedheid schier den voorrang boven de grootheid
derde hoofdstuk lodewijk filips revolutiën hebben een vreeselijken arm en een gelukkige hand zij slaan duchtig en kiezen goed zelfs wanneer zij onvolledig verbasterd te vroegtijdig
aan voordeelige hersenschimmen een masker van noodzakelijkheid te geven is de eerste behoefte van een volk na een revolutie wanneer dit volk tot een monarchaal werelddeel behoort zich een dynastie te bezorgen
deze gestalte had bij iets schuws en verontrustends de volkomene houding van t geen men destijds een elegant noemde de hoed had een goeden vorm de zwarte jas was van nieuw modischen snit
vandaar dat opstand in sommige gevallen gelijk lafayette heeft gezegd de heiligste plicht kan wezen en het oproer daarentegen de noodlottigste van alle aanvallen
en met bekoorlijke vrijmoedigheid en zoo vertrouwelijk dat het vaak scheen alsof zij twee knapen waren maar hoewel het van kuischheid dronken hart zich vergeet
welk domoor heeft toch gezegd dat de mensch een ongevederd tweevoetig dier is en toen ontmoette ik een meisje dat ik kende
het adres was van een vrouwenhand en luidde aan mijnheer den heer marius pontmercy ten huize van den heer courfeyrac straat verrerie no hij brak het briefje open en las
maakte op haar den indruk van een geopend heiligdom ieder dezer geheimzinnige regels schitterde voor haar oogen en overstroomde haar hart met een zonderling licht de opvoeding welke zij had ontvangen had haar altijd van de ziel en nimmer van de liefde gesproken
de proefnemingen met de indigo waren evenmin in den plantentuin als in zijn tuin van austerlitz gelukt van het vorige jaar was hij aan zijn huishoudster nog het loon schuldig
bleef hij gebogen was hij als gebroken onder zijn zwaarmoedigheid kon hij zich nog oprichten en in zijn geweten op iets dat vast was steunen hij zou het waarschijnlijk zelf niet hebben kunnen zeggen de straat was eenzaam
want frankrijk was krachtiger dan ooit donkere wolken stapelden zich aan den horizont opeen een zonderlinge duisternis die nader en nader kwam spreidde zich allengs over de menschen over de dingen over de ideeën
de barbier schoor iemand in zijn door een kachel verwarmden winkel en sloeg nu en dan een zijdelingschen blik op dien vijand op dien bibberenden onbeschaamden straatjongen die beide handen in zijn zakken had maar zeker iets anders in het oog
in heftigheid en verontwaardiging hij was thans tot dat punt gekomen wanneer men een besluit tracht te nemen en alles aanneemt om het te vernietigen
hij wierp den steen in de lantaarn waarvan het glas met zulk een gerinkel viel dat de achter hun gordijnen verscholen bewoners van het tegenoverstaande huis uitriepen
nu waren zij in de gevangenis en buiten staat voortaan te schaden dacht hij maar welk een beklagenswaardige familie in nood en ellende van de afschuwelijke verschijning aan de barrière du maine had cosette niet meer gesproken
maar deze twee arme kinderen tot hiertoe zelfs door hun slecht lot vrij goed beschermd werden plotseling in het leven geworpen en gedwongen het te beginnen
men zou zich vergissen zoo men meende dat men op deze wijze lang alleen in de onbewoonde streken van parijs kan wandelen zonder eenig avontuur te ontmoeten
zij was angstig men zag overal in de verwijderdste en minst bedreigde wijken op klaarlichten dag de deuren vensters en luiken gesloten de moedigen wapenden de bloodaards verscholen zich
tegen den avond ontmoette een arbeider bij het kanaal een goed gekleed man die hem zeide waarheen burger ik heb de eer niet u te kennen mijnheer antwoordde de werkman maar ik ken u
dat zijn vader kolonel en een held was geweest en dat hij marius in onmin leefde met zijn grootvader die rijk was
men sterft evenzeer door langzame ondermijning als door een plotselingen slag laat ons niet moede worden te herhalen dat de hoogste broederplicht de hoogste politieke noodzakelijkheid is in de eerste plaats aan de menigte behoeftigen te denken
werklieden lastdragers gewapend met knuppels en bajonnetten sommigen als combeferre met pistolen in hun broekzakken een man die reeds zeer oud scheen ging ook in dien troep
door ieder het zijne te geven den hinderpaal weg te nemen welke het koningschap de algemeene eendracht in den weg stelt het recht voor het menschelijk geslacht gelijk te maken zulke oorlogen stichten den vrede
de straat du chaume en de straat st claude zoo ver ben ik gekomen gij hebt voor u de gansche zonnige toekomst ik begin bijna niets meer te zien
hoe zijt gij zoo deftig jegens mij heb ik u iets misdaan neen antwoordde hij hij had werkelijk niets tegen haar integendeel maar hij gevoelde dat hij niet anders doen kon nu hij zoo gemeenzaam met cosette sprak
t zijn dingen uit den plantentuin t dient daar voor de wilde dieren er is een pakhuis vol van men behoeft slechts over een muur te klimmen door een venster te klauteren en onder een deur heen te kruipen dan heeft men zooveel men wil
en bij zijn slaaf het scheen hem dat hun zielen zoodanig vermengd waren dat het onmogelijk zou geweest zijn ze nauwkeurig te scheiden
de zesde die nog niets gezegd had onderzocht het hek evenals eponine een uur vroeger had gedaan betastte de eene tralie na de andere en beproefde ze voorzichtig
en herinnerde hem aan de werkelijkheid des levens drommels zeide hij de kaars brandt op wacht eens meer dan een sou in de maand kan ik niet voor mijn verlichting uitgeven wanneer men te bed gaat moet men slapen
coromandelsch tochtscherm van negen bladen met de ellebogen op de tafel waarop twee waskaarsen onder een groen lichtscherm brandden verzonken in zijn warm bekleeden armstoel en met een boek in de hand schoon hij niet las hij was naar zijn gewoonte als incroyable gekleed
deze zoo gewenschte en gevreesde straat die of de dood of de vrijheid was hij vroeg zich af of zijn drie vluchtgenooten geslaagd waren of zij hem ter hulp zouden komen hij luisterde
enjolras courfeyrac en combeferre behoorden tot degenen die door de bassompiere straat waren gegaan roepende naar de barricaden in de straat
binnenslands vermeerderden zich en hingen loodzwaar boven de maatschappij de quaestiën betreffende het pauperismus het proletariaat het werkloon de opvoeding het strafrecht de prostitutie het lot der vrouw
maar voor het naar de gevangenis te brengen was hij een weinig gaan wandelen in de hoop dat hem dit bij zijn terugkomst zou doen werken dit was trouwens altijd hetzelfde
de een en negentigjarige sloeg twee of drie keeren met een angstige uitdrukking de handen aan zijn hoofd trad waggelend terug en zonk op een stoel zonder polsslag zonder stem zonder tranen als wezenloos het hoofd schuddende en de lippen bewegende
gij hoort het met klokslag van negen zal ik in den tuin zijn ik ook zonder elkander iets te zeggen door dezelfde gedachten bezield
uit de straatsteenen waaruit valt het uit de wolken hier heeft de opstand het karakter van een komplot daar schijnt hij plotseling te ontstaan