AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
de eetzaal was de antieke eetzaal van het oude villino gedeelte met een plafond van guercino de kellners drentelden wat rond een oude grijze hofmeester zag met een verren blik over de tafel of alles in orde was
schrijven het gaf zoo weinig wat anders een lichte weemoed omving haar omdat zij weinig kon zij had kleine talentjes en handigheden zij schreef een goeden stijl zij zong speelde piano
maar de kellners waren heel jong nauwlijks zestien achttien jaar en zonder het gewone kellner aplomb een dikke heer levendig gewichtig
het was een paar maanden na paschen het waren de lentedagen van mei
zoû zij den brief aan duco toonen of zoû zij hem verzwijgen maar zij moest beslissen hij riep haar uit de kamer toe wat zij zoo lang deed op de gang en zij trad binnen en was te zwak zich niet te storten aan zijn borst
dan dat het bericht haar vermocht neêr te slaan zij ontving den brief in bed bleef nog wat liggen dacht na kleedde zich toen aan at als gewoonlijk en ging toen
mijn zeer vereerde ik ben zoo blij dat u zich eindelijk tot mij gewend heeft en zoo zal urania het ook goed vinden
een paar eieren brood wat vruchten maar zij dacht aan duco en dat hij zeker haar wachten zoû aan hun tafeltje en zij schreef hem een briefje dat zij door het jongetje van de concierge bezorgen liet
ja sprak hij daar in onze camera degli sposi neen hier demon zei hij zachter nog en sissender
zijn klagen van bedorven kind zijn smeeken van verwende jongen die zijn zin wilde hebben begon hij duco onwillig stroef over te halen
cornélie glimlachte om het amuzante dier reistypes en toen zij onwillekeurig naar den pokdaligen heer over zich zag bespeurde zij dat hij ook glimlachte
vroeger had duco nog wel eens gekend een enkelen artist een schilder landgenoot in rome nu kende hij niemand meer
hij sloeg de handen in elkaâr u is een duivel riep hij uit u is een engel en een duivel hoe weet u hoe weèt u weet u alles zij wierp zich achterover en lachte
hij werkte met ijver de banieren waren voltooid beiden hunne armen om elkaârs middel haar hoofd op zijn schouder zaten zij
je uit zeide hij en probeer wat te slapen dan kom ik later terug hij ging zij kleedde zich uit en zij borstelde heur haren met zijn borstel zij waschte zich en druppelde in de kom het toiletwater dat hij gebruikte
ik zal over dat alles een advocaat raadplegen en ik zal voor alles finantieel ook mijn maatregelen nemen zoo zal onze scheiding niets zijn dan een formaliteit
en om die herinnering voelende zijn meerderheid was hij trots zijn jalouzie een beetje glimlachend uit de hoogte tegen den prins een beetje neêrbuigend en duldende zijn aardigheid en flirt omdat het cornélie amuzeerde
en ging zelve mrs uxeley zeggen dat hare vriendin te ongesteld was om zich aan te melden gilio kwam cornélie even zijne opwachting maken en zij kon niet anders e ids aargang hem danken voor die dagen van gastvrijheid en zorg onder zijn dak
water en wolken van goudelement en al het goud vertaand en verteerd en verteederd tot éen kwijnenden zonsondergang van stervende glanzen
tevergeefs zelfs voor den heiligen engel van memmi schietend zijn gouden straal zij herhaalden hun leven tevergeefs hun geluk hun liefde tevergeefs had zij samen gedwongen de uit elkaâr gesprongene lijnen
wat te schetsen of ik ga werken in san lorenzo of san marco of boven bij san miniato het is heerlijk kalm in de kloosters nu en dan passeeren een paar toeristen maar dat hindert me niet
en dat deze afdwalingen hem vermoeien zouden in zijn werkkracht in zijn doorzettingsvermogen zij drong hem toch vooral aan de banieren te blijven werken
zooals deze dreigde hem te dooden maar zij snikte maar en weigerde hoewel zij krampachtig tegen hem aan bleef liggen toen gaf hij zich over aan de noodlottige almacht van den stillen dwang van het leven hij voelde zich sterven in zijn ziel
en zij ruimde ovidius petrarca en hare's gidsboek op en sloot ze in haar koffer en nam er uit de romans en brochures dat jaar verschenen over de vrouwenbeweging in holland
zij waren nu dichter bij elkaâr zij leefden nu dichter aaneen gesloten zij hadden elkander lief en waren gelukkig in een land van schoonheid in een ideaal van edel symbool en leven omvattende kunst
en uit florence geschreven had aan de marchesa belloni het was de eerste keer dat zij in italië reisde et was de eerste keer dat zij uitstapte aan het groote holle station
zij verlangde niets dan duco niets dan hun samenleven van samenstemming hij werkte en lachte haar nu en dan toe waar zij lag op den divan en nadacht zij zag naar de ten strijde opgaande vrouwen
waschte zich met een zakdoek met eau de cologne kamde heur haar op poeierde zich borstelde zich af en deed een doorzichtige witte voile voor nam een paar nieuwe handschoenen
als ik wil maar meestal wil ik niet verleden wilde u wel hij lachte ja toen is u knapper geweest dan ik morgen ik misschien knapper dan u wie weet zij lachten beiden
maar het had in haar ziel iets verfijnd en verpuurd en zij walgde van zooveel schijn voor zoo klein en ijdel een doel
en dat zoo hij dien en dien dag hij zoû uitrekenen welken haar telegram niet ontving hij s nachts vertrok naar florence en hij haar amant dood zoû schieten als een hond voor haar voeten
vrouwelijke leiders zouden spreken tal van sociale kwesties zouden worden behandeld de psychologie van het kind de verantwoordelijkheid der ouders
de moeilijkheid was haar audientie toilet zwart natuurlijk maar fluweel satijn wat raadde cornélie zij had zoo een goeden smaak en de zwarte kanten voile met brillanten opgestoken
zij beheert alles zij doet alles zij weet precies hoeveel ik verlies in den club neen u lacht maar het is treurig ziet u wel dat ik soms zoû kunnen huilen
is hier de kamer van de prinses urania gaat u eerst binnen marchesa na u de marchesa trad rillende binnen zij dacht aan uare oe wist die vrouw iets van haar onderhandelingen met den ouden prins en de
ze speelde geen komedie noch voor zichzelve noch voor anderen tegenstrijdigheden waren in haar maar zij bekende ze zich allen voor zoover zij zich zag
hij bedekte het gezicht in de handen en zich niet meer meester snikte hij op zij trok hem op haar borst zij was nu kalmer dan hij
zij ontmoette hier nooit hare gasten van rome die alleen als toeristen op bepaalde uren het kasteel wel eens bezochten terwijl zij de marchesa enkele weken
zij was er alleen een beetje treurig om want zij hield van mevrouw van der staal zij hield van de beide meisjes maar zij begreep het geheel het kon niet anders
gesu mio riep hij uit en dat vertelt u mij zoo kalm zoo rustig zij glimlachte en haalde de schouders op
in hun gevoel voor elkaâr was nog nooit geweest zoo een reine harmonie zoo een eenheid van samenstemming als nu zijn groote arbeid klaar was
en ook mrs uxeley heb ik nog gezien zij is wèl boos op mij niet waar hij lachte dat oude wijf neen boos niet
zij zoû naar holland terug iets zoeken het was gemakkelijker in holland dan in den vreemde maar hij was zoo wanhopig om hun geluk dat wankelde voor zijn oogen dat hij haar vast hield aan zijn borst en ook zij snikte
in hun ure lange zitten staren op den optocht de vrouwentheorie die zich ontwikkelde uit den in zuilen neêrbrokkelenden nacht naar de stad van louter nieuwe blankheid en plichtenden
in de tusschenvakken dronken gouden pauwen aan gouden fonteinen en speelden cupido's met duiven k hoû zooveel van je fluisterde hij aan haar oor en omvatte haar middel engel engel
had hij niet gewild zij had kunnen blijven waar ook trots haar gevoel dat zij hem toebehoorde maar nu hij wilde moest zij terug
de mystische weelde van memmi's engel in zijn mantel van zwaarkreukend brokaat de gouden lelietak in de vingers waren als een opeengestapelde rijkdom van kleur
ik vind het wel mooi maar ik hoû niet van die schets ik weet niet waarom ik vind er iets akeligs in ik vind die vrouw dom ik hoû niet van die hellende lijnen ik hoû van opgaande lijnen als in de banieren
en zij verkleedde zich en ging uit en lang over het afgesproken uur kwam zij in de restauratie vond duco op haar wachten aan het tafeltje het hoofd in de handen en vertelde hem dadelijk dat de prins haar had opgehouden
in het hollandsch schrijf een volgenden keer in het fransch dan kan ik u lezen zij beloofde het lachende en schonk hem een kop thee prezenteerde hem bonbons hij knabbelde er ettelijke
toch als ik aan godsdienst ik meen kerkelijke godsdienst behoefte had zoû ik liever roomsch-katholiek willen zijn dan hervormd
zij zag hem aan en zij zag hem somber streng geserreerd in zichzelven zooals zij hem nooit gezien had o hun geluk was voorbij
waarom niet omdat uw leven samen een ellende zoû zijn zij is een lief amerikaansch parvenue tje ik bied haar wat ik heb zij mij wat zij heeft hij knabbelde de bonbons zij haalde de schouders op
neen het is niet hoûen ik hoû van jou maar wat dan mijn kind waarom schaam je je zij begon tegen hem aan te weenen ik voel wat
een mooi principe maar voor het oogenblik blijf ik het nog getrouw mag ik u wat zeggen wat dan ik bewonder u meer dan dat ik heb u lief
zij schuurde een weinig nerveus tegen hem aan ontevreden dat hij doorging en met geweld hare zalige stemming vernielde je bent een akelige jongen waarom moeten wij trouwen het zoû niets aan onzen toestand veranderen
maar nu waren die feesten gedaan nu waren ze voorbij dat kruispunt met wereld en mensch nu glooide hun gouden richting weêr zacht en effen voor hen uit
de rothkirchen veranderden ook om de tocht zooals de baronin verzekerde nieuwe gasten namen hare plaatsen in en te midden dier vreemde elementen
hij brieschte op woedend van haat maar zij viel voor hem neêr en vatte zijn handen zij zei dat zij al geantwoord had hij werd eensklaps koel
zij had als een onweêrzwoel voorgevoel en toen zij na hunne wandeling wat gegeten hadden en naar huis gingen sleepte zij zich zoo moê als zij zich in rome nooit had gevoeld de trappen op naar duco's kamer
denkt toch niet mij te kunnen dwingen natuurlijk zij lachte schamper u kan niet zeide zij luid want ik wil niet en ik laat mij niet dwingen
de witte leliën opschoten met eene teederheid van zacht mystisch herkennen dat bijna was als een droom en toch was het iets anders dan vroeger
maar zij kon hem niet koeler antwoorden dan zij deed omdat zij hem dankbaar was hem evenals urania voor den zorg der eerste dagen voor den tact
een cosmopolitisch gezelschap o ja u is een hollandsche hoe weet u ik zag uw naam in het vreemdelingenboek en daarachter la haye het is waar
hij haastte zich zijn beetje tomatensaus nog met brood te eten boog zich een weinig over de tafel en fluisterde bijna in het fransch het is amuzant niet waar cornélie trok de wenkbrauwen op hoe meent u
zij wist dat zij die behoefte tot flirt in zich had gehad had van heel jong meisje zij telde het niet het was onschuldig amuzement zij was het niet met duco eens maar zij vond het onnoodig er over door te gaan
hij had een glimlach van pleizier hij zette de paardjes aan met zijn tong met een herhaald schudden aan de teugels als een kind zij vlogen over den weg tusschen de lage slaperige huisjes
santa maria prevelde hij in verbazing in zijne wereld niet gewend aan moderne vrouwen die zich bewogen in een vrouwenbeweging in het hollandsch
urania haalde een casino blaadje van ostende te voorschijn en las voor een journalistisch mededeelinkje over een bal in ostende waarin mrs uxeley genoemd werd
dat zij hem niet tegengesproken had en dat zij met haar zoen en met haar omhelzing getoond had zich als zijn vrouw te beschouwen zooals hij haar als zijn vrouw
en diep in haar bloed en merg voelde zij zich de vrouw bloed en merg van hem dien zij wachtte vr zich half droomend zag zij figuurtjes van kinderen
urania is dus door het noodlot gedoemd mij ontrouw te worden tenzij ik die doem van haar overneem in die familie traditie werd van de trouw van de mannen zeker niet gerept
die waren binnengekomen en naast hem plaats namen ik heb voor u de permissie die ik u beloofd heb om het
nu en dan had zij een lichte koorts en het was beter in bed te blijven meestal bleef hij bij haar maar eens toen duco weg was om in de apotheek iets te gaan halen klopte men aan de deur
zij zag hem vreemd aan hij voelde hare minachting u begrijpt mij in het geheel niet sprak zij langzaam en medelijdend u mij wel
zij liet de meubelgordijnen dichtvallen waarachter de middagzon glansde en een wijnroode schemering donsde door de kamer en zij kroop in het groote bed en wachtte hem af sidderend er was geen gedachte in haar
zij voelde niet meer de onbezorgdheid van vroeger een nagedachtenis was in haar een zware peinzing op hare hersenen en een benauwdheid voor wat gebeuren zoû
vergrauwd de liefdekracht is gebleven de san stefano's hebben steeds veel bemind hij schertste door en toonde de wulpschheid der tafereelen en waagde een toespeling zij deed of zij niet hoorde zij zag naar de arazzi
want ik durf natuurlijk niet zeggen neem ze aan als een geschenk toch ben ik wel zoo vrijpostig u een souvenir te zenden toen ik namelijk las dat u zich gedwongen gevoeld had een bracelet te verkoopen
de heuvelen met fiesole er wazende achter af in avondviolet de edele stad van gratie bronsde dofgoud op in een allerlaatsten
ontvang nogmaals mijn innigen dank dat u zich verwaardigd heeft mijn hulp te aanvaarden en wees verzekerd dat ik dit gunstbewijs op den allerhoogsten prijs stel
zij droeg hier haar gefrizeerden leeuwenkop met een hooge waardigheid en zij droeg wel hare kristallen brillanten in de ooren maar een glimmend nieuw zijden spencer om haar ampelen boezem
cornélie schreef soms een brief een schets en kocht e ids aargang ervan wat zij noodig had voor haar toilet zij had een zekeren chic van dragen een talent er elegant uit te zien in een oude versleten blouse
ja wij zullen ons hoe langer hoe meer geïzoleerd gaan voelen ik heb er wel eens met urania over gesproken zij had er veel verdriet over maar zij tolereerde ons zij vond het een onmogelijke verhouding zij heeft misschien gelijk
hij voelde dat hij nog nooit zoo edel had gearbeid zoo vast en zonder weifeling met zooveel zelfde kracht en toch zoo teêr en hij was er haar dankbaar voor
zij voelde zich zoo véel en zij was gaarne éen geweest zij wiegelde in tegenstrijdigheid bij tegenstrijdigheid
en u denkt lang niet genoeg aan urania ik denk aan de vrouwenbeweging hij ging zitten eigenlijk moet u weg sprak zij en lachte met haar oogen ik moet mij kleeden om te gaan dineeren met meneer van der staal
al het melkblauwe en parelnevelige van de golf van napels als een beker vol licht waar een turkooïs uitsmelt tot water
dat geluk waarmeê u rustig doet waar u lust in heeft ik vind het ontzaglijk ik sta ervan versteld en toch is het jammer in mijn wereld is men heel gemakkelijk maar dàt mag niet
de marchesa schreeuwde schel eenige bevelen twee facchino's liepen aan heeschen zich met het ijverig doende knoopenjongentje aan de kabel van den lift
in de stikkende broeiwarmte slaapknikkelden de koppen op en neêr terwijl een lucht van zweet tabaksrook en oranjeschil zich mengde met den wasem der eucalyptussen buiten
omdat het op het noorden was en kil werd het geluidenloos stil alleen kraste nu en dan even hare pen of zocht hij tusschen zijn crayons en penseelen zij schreef enkele bladzijden maar vond haar slot niet
hare kamers opzeggen en bij hem komen in zijn atelier zij had juist nog genoeg om hare kamers te betalen maar dan was zij zonder geld totaal zonder geld zij had nooit van haar man een toelage willen hebben
het zijn mijn eenige kamers nog op het zuiden klaagde de marchesa eze wil ik gaarne hebben marchesa zestien lire
éen kort oogenblik dan voelde zij met de tippen der vingers tusschen de kanten strookjes die voor in haar bolero fronselden zijn brief van dien morgen en kreukelde even de stugge enveloppe aan tegen haar borst
stil en zwijgend zat zij achter hem en volgde zijne teekening van de wimpelende vanen en slingerende
haar vleesch trilde hem tegemoet en toen hij binnenkwam en haar naderde e ids aargang sloten haar armen zich om hem heen met een gebaar van diep in zich bewuste zekerheid en wist zij twijfelloos aan zijn borst in zijn armen
maar met haar tact verfrischte zij haar garderobe zonder veel geld uit te geven het nam haar al die dagen in beslag en zij naaide terwijl duco op den divan lag en cigaretten rookte
als zij maar gekund had gevonden had wat zoû zij gelukkig geweest zijn als zij maar niet in zich had laten kankeren de ellendige loomte van haar bloed van haar opvoeding
zij nam zijn hand en streelde die hare oogen vaag hare woorden vaag zie je hij is toch mijn man geweest maar je bent van hem gescheiden geheel
en terwijl de regen geeselde tegen het groote gordijnlooze atelierraam aan genoten zij hun maal gezeten als twee vogels die schuilen bij elkaâr dicht bij elkaâr om niet nat te worden
wat was hij haar dierbaar om zijn zachtheid om zijne kalmte zijn gemis aan drift of zijne zenuwen zich alleen maar gespannen hadden tot het fijner voelen van kunst
maar zij voelde zich toch die zij was aristrocrate de kennissen de monsignori die zij wel eens op san stefano ontmoette verbloemden in hun gesprekken het pension belloni en noemden het
toen zij zag dat de oude vrouw erg gevoelig was voor anecdotes raadsels woordspelingen vooral met ondeugende tint verzamelde zij er zooveel zij kon uit de vie parisienne het journal
toe doe dat ik ga morgen naar san stefano urania volgt mij na een week ik zal haar voorstellen u spoedig te vragen
arme urania wij hebben hier niet geslapen signora mia tusschen al die indecente godinnen der liefde wij huldigen de familie traditie niet meer
ik ben gelukkig zooals wij zijn waarom jij ook niet omdat gilio grof is geweest en
ja dat kan niet zijn waarom omdat u hem dan zoû trouwen als u niemand liefhad dan hem van der staal zoû u hem trouwen ik ben tegen het huwelijk
zij sprak er maar niet meer over met urania urania was zoo blij haar te zien beschouwde haar als een goede vriendin in de eenzaamheid van haar groot leven in het izolement te midden der aristocratische kennissen
eene heerlijkheid golfde in hem op toen hij de aquarel beschouwde hij vond er veel goeds veel moois in er was breedheid in en fijnheid het was modern en toch geen truc van modernisme
u weêr aan het sight seeing geweest ging de pokdalige heer voort ja museum kircher zeide miss taylor maar ik ben nu doodmoê
zij lachte coquet met even iets van minachting oor eens wil u ernstig spreken heel graag ik vind noch u noch miss hope geschikt voor vrije liefde dus ben ik niet ontwikkeld
het was onuitgedacht onbewust en zielediep geheimzinnig want zij was het zich niet bewust zij dacht het niet zij hoorde het nauwlijks in zich et ging door haar heen en het was geen gevoel
maar ondanks zijn strengen toon trok hij haar vaster naar zich toe zij legde met iets als schuldbewustzijn haar hoofd vleiend tegen hem aan hij is alleen wat verliefd verdedigde zij zich zwakjes hij is heel gepassionneerd verliefd
rondom een balustrade zich neêrkijkende engeltjes en nimfen groepten zij trad naar buiten en zag gilio
de marchesa groette koel stijf knipte hare oogen dicht en deed of zij zich cornélie niet heel goed herinnerde ik kan me dat begrijpen zei cornélie vinnig glimlachend
duister schemer licht nacht dageraad dag de dag vooral de hoog daar dagende dag was van een witte zelfbewuste zon
terwijl terzijde het palazzo vecchio een kanteelvesting massaal lag tusschen de warreling van straten en daken en opstak zijn van boven plotseling breed uitgebouwde torentin
brieven van verlangen maar ook brieven van troost hij schreef haar zijn verlangen maar hij schreef haar ook moed en hoop in hij schreef haar iederen dag hij was nu in florence en zocht zijn troost in uffizie en
opdat hij zoû kunnen blijven in het reine principe van zijne kunst maar hoe hoe strijden werken hoe werken voor hun leven en voor hun brood wat kon zij
en ernstig zeide zij hem dat het zoo niet langer kon gaan dat zij hem niet tot lastpost kon wezen en dat zij maar scheiden moesten dat zij iets zoeken zoû naar holland terug zoû gaan
toen stond zij op hij wendde zich om en lachtte haar toe zijn glimlach van vriendelijk geluk en zij las hem voor wat hij geschreven had
in den met starren bepoeierden nacht het heilige meer aan hunne voeten men herhaalde het leven niet meer zij herhaalden het hier tevergeefs in deze kamer in florence in het
zij liet zich door de marchesa geleiden naar den lift en steeg met haar in de hydraulische lift een getraliede kooi opgaande langs de trappen steeg plechtig
omdat ik meer dan vriendschap wil zij maakte zich nu geheel los ik niet antwoordde zij koel heeft u dan alleen één lief
je ondervinding herhaalde hij wij kennen elkaâr te goed om voor iets bang te zijn zij trok de schetsen uit de portefeuille het waren de ideeën die bij hem opgeschoten waren en die hij had aangeteekend terwijl hij werkte aan de banieren
daarmeê willende beweren dat hetgeen heel natuurlijk scheen er geen water genoeg was om den lift in beweging te stellen
ik vertrek morgen sneltrein het was een vaag telegram zij wist niet met welken sneltrein zij had niets na kunnen zien
zeide hij laten wij trouwen zij zag hem aan verschrikt opgeschrikt uit hare zaligheid waarom
dat is dan ook verkeerd van u geloof mij ik zeg het u als vriend ik leef naar mijn eigen wet en verlang niet uw wereld binnen te treden hij vouwde de handen ja ja dat weet ik wel u is een nieuwe vrouw
een type onze hofmeester giuseppe hij was vroeger hofmeester in het paleis van een oostenrijkschen aartshertog hij heeft ik weet niet wat gedaan gestolen misschien
wat is een italiaan toch vlug met zoenen zij lachte hem uit hij stond op leer mij hoe hollandsche vrouwen zijn al zijn ze langzamer dan wij zij wees hem zijn stoel met een imperieus gebaar
zij neuriede terwijl zij de thee inschonk in een antiek kopje zij sneed het brood en bracht hem zijn kopje op den divan toen zette zij zich naast hem ook met een kopje in de hand
zij leefden als in een droom eerst tusschen de marmers van het muzeum later op de bebloemde klippen van amalfi
ook zij zoû niet op een divan kunnen blijven liggen ook zij zoû moeten strijden zij voorgevoelde dat zij zoû moeten strijden voor hèm
en voor cornélie verloor zij alle belachelijkheid van amerikaansche parvenue en kreeg zij integendeel iets tragisch van jeugdig slachtoffer wat zaten zij er vreemd zij de jonge prinses en haar broêr met zijn stevige kuiten
ik durf niet raden in uw belang e ids aargang n wat urania betreft raad ik haar af hèeft u haar al afgeraden zoo nu en dan
voor hoeveel verkoopt u u aan urania voor niet minder dan tien millioen hij zag haar in stupefactie aan maar de marchesa vindt vijf genoeg het is ook mooi vijf millioen dollars of lire
de armen om zijn hals waarom scheiden vroeg hij zij zouden sterker te zamen zijn hij kon niet meer buiten haar
de brief was geadresseerd via dei serpenti en werd cornélie van hare vroegere woning nagezonden zij begreep dus dat gilio niet had gesproken van haar wonen in duco's atelier
hij smeekte haar om vergeving hij was al lang in financieele moeilijkheden hij had veel verloren zij moesten verhuizen in een kleiner huis de stemming in hun huis was bitter
in sommige zekere neiging natuur in een enkele roeping in een vierde meêdoen met mode en in haarzelve wat was de stoot geweest
dus overmorgen zoû cornélie komen goed zij was gewoon honderd dollars in de maand te geven of vijfhonderd francs nooit minder maar ook nooit meer
neen zeide hij u heeft mij hier geslagen in mijn gezicht mijn wang gloeit nog ik neem uw hand niet aan
door ons leven dwalen honderde schimmen ik zie ze niet en voel niet voor ze en ik ben geen schim ik heb met u te veel gesproken in borghese en op den palatijn om u een schim te vinden
ja zeide zij eindelijk met haar voornaam knippende oogen heel koel nu herinner ik mij u hoewel ik uw naam ben vergeten
hij schetste levensgroot een wandelende vrouw met die mengeling van kind vrouw en godin die zijn figuren
ach signora mia wat al deceptie u heeft mijn schoonvader gezien tijdens ons huwelijk wat een yankee wat een kousenkoopman en wat een
zij zag eensklaps dat hij tranen in zijn oogen had neemt u tweehonderd lire van mij aan smeekte hij zij dankte glimlachend van neen
zij was blij dat zij op het kasteel geen andere gasten zoû aantreffen want zij had geen toiletten voor een
venus met cupido de bleekroze naaktheid der mythologie heel even oplevend in niets dan gouden atmosfeer en sfeer
negentig jaar wat moest die vrouw lijden de uren van haar langdurig toilet dat zij zich karikaturizeerde tot dit type urania zeide dat alles valsch was haar haren haar décolletage
in de groepeering was rafaëlitische harmonie in de aquareltint der eerste studiën het waas van italië
hunne vingers in elkaâr hare oogen starende in zijn oogen dat ook zij gelukkig waren maar hooger en beter en
het was geen oneigenlijkheid al was het voor haar ziel geen werkelijkheid het was verdrietige komedie waarin zij mat moê zwak lusteloos meêspeelde
en zij ademde niet als zij zag dat hij met enkele veegjes van wit en tikken van licht of hij licht had onder zijn kleuren de glazen stad aan de kim deed opdroomen dan vroeg hij haar iets over eene figuur
urania schreef zij geregeld naar zwitserland naar ostende en urania schreef altijd zoo lief terug en bood hare hulp aan
maar we waren toen driftig allebei je moet voortaan maar niet meer driftig zijn dan ben je kwaadaardig en leelijk zooals je nu bent ben je veel liever en mooier zij glimlachte flauwtjes
sommige locataires keken naar binnen door de geopende deur zagen dat er nog niemand aan tafel zat dan éene nieuwe dame en verdwenen weêr cornélie zag om zich rond en wachtte af
zij veranderden hun leven niet duco echter na een scène met zijn moeder sliep niet meer bij belloni maar in een kamertje grenzende aan zijn atelier
neen het is geen hypnoze het is geen bedwelming het is een werkelijkheid diep in me diep in me zie je je kent me je weet hoe ik ben ik hoû alleen van jou dat alleen is liefde
waar zij in den nacht van hun scheiden verdwenen was als in paarsgrauwen zonsondergang een lucht van de droeve campagna in die brieven nog leefden zij samen maar zij kon hem zoo niet schrijven
het ging duizelsnel door haar heen het draaide door haar als een kolk als zij een oogenblik nog bedacht zoû het te laat zijn te laat voor duco en zij vroeg aan den besteller zenuwachtig
het is charmant van u wat zal het zijn hij haalde uit zijn binnenzak iets in vloei en overhandigde het zij opende het pakje en zag een stuk antieke venetiaansche kant gewerkt in den vorm van een volant voor een laag lijf
en al het geluk der zachte extaze al de blijdschap om de bereikte harmonie nu was het gedaan nu was alle eigen wil ijdel de trein voerde haar daar waar rudolf haar riep en het leven was om haar heen geweest nauwlijks
zij sloten beiden de oogen en bleven zoo zich trots de kracht van hun geluk hunne liefde voelende langzaam-aan overwinnen door het leven dat zoo gestadig dwong en hun iederen dag iets
zij maakte een beweging met de hand en fronste de wenkbrauwen waarom mag ik dat niet zeggen een italiaan houdt zijn liefde niet in zich verborgen
zij was zoo benauwd op het punt flauw te vallen dat eene dame naast haar hielp haar het gezicht waschte met eau de cologne zij dankte verontschuldigde zich
niet in het grand-hôtel maar in een gezellige restauratie waar men mij kent ik kom u halen om zeven uur wees lief en doe het om mij zijn tranen kon hij niet weêrhouden
negentig jaar negentig jaar wat een energie een beter doel waardig om elegant te willen blijven la femme la plus
in die vrije morgens dat zij zich verlost voelde van die karikatuur van haar leven van de oude vrouw ijdel egoïst onbeduidend belachelijk voelde zij zich in de vriendschap van urania komen tot zichzelve
waarom niet dwong hij en zijn handen krimpten ineen waarom niet herhaalde zij omdat ik u vroolijk en aardig vind om gekheid meê te maken maar omdat uw temperament verder niet beantwoordt aan het mijne
zijn stem was boos en zij dacht dat hij boos was om hare weifelmoedigheid zij snikte zich in slaap maar in haar slaap voelde zij in zich den schrik
het waren kleine dingen het waren kleine wolkjes over de gouden luchten van hun groot en edel leven hun leven waar zij trotsch op waren
zij waren de post al een paar malen voorbijgeloopen het was doodstil op straat er liep niemand hij zag haar vragend aan
ik zal de schetsen ervan bewaren als souvenir vindt je het niet vreeslijk dat wij het niet meer hebben hij beâamde het hij miste ook zijn banieren
minste dàt italië dat duco zag droomparadijs van kunst alleen het kon niet goed zijn zoo te staan en zoo te zien en zoo te droomen het heden was er aan de grauwe kimmen daverde naderend een storm
misschien antwoordde zij droef lachende en om haar heen duisterde donkerder het atelier verzwijmden zacht aan de silhouetten van zijn moeder en zusters die stil zaten
tot wie zoû zij zich moeten wenden er had in londen een internationaal vrouwen congres plaats en het recht der vrouw had haar een prospectus gezonden zij bladerde er
heusch cornélie het is beter dat wij trouwen dan zal niemand je meer beleedigen kunnen als de prins je heeft durven doen hij heeft bekrompen ideeën hoe kan je willen trouwen om wereld en menschen als san stefano en den prins
maar op het oogenblik voel ik waarachtig nog zoo iets in me dat u op onze oude familieportretten ziet een bij toeval overgebleven atoom van ridderlijkheid ik vraag u niets ik zeg u alleen ook uit urania's naam nu
zij zoû comedie moeten spelen hare ideeën maskeeren hare woorden bedenken en zij was het niet meer gewoon en alles om dat geld
van allerlei familie-aangelegenheden zij legde cornélie uit al de familie betrekkingen van haar kennissen amerikaansche en europeesche maar vooral weidde zij uit over de groote europeesche families die zij onder hare kennissen telde
ziet zoo iederen dag andere locataires in uw pension en ik ben veel korter gebleven dan u eigenlijk wel rekende ik hoop dat mijn kamers weêr gauw genomen zijn en u geen schade heeft gehad door mijn vertrek
en toen duco thuis kwam en zij hem omhelsde vertelde zij hem van urania en mrs uxeley blij te kunnen nestelen tegen hem aan
en duco nu hij niet meer kocht bij de antiquaires aan den tiber gaf niets uit maar het geld bleef schaarsch toen zij eens een zilveren crucifix hadden verkocht voor veel te weinig geld
goed zij mochten dan trouwen hij om rijk te zijn zij om prinseshertogin te worden hoor eens sprak ze zich buigend naar hem toe u trouwt haar om haar millioenen
dat ik je trots alles als mijn vrouw beschouw en dat je mijn vrouw bent en die indruk moet jij ook behouden hebben van ons terugzien hier in nice ja zeide zij kalm
wij zijn er zuchtte de marchesa met een glimlach van voldoening hier is uw kamer zij opende een deur en liet een kamer zien hoewel het buiten een dag van helle zon was was de kamer als een kelder kil en vochtig
te dandineeren op de punten van zijn schoenen tusschen de handen op zijn rug bengelende zijn wandelstok soms plotseling vizioen dwarrelend door de menigte heen zag zij duco het atelier haar geluk der verledene dagen
als een roode storm haar met een slag in het gezicht e ids aargang ij kende hem en zij wist dat hij het doen zoû zij zag als in een flits het ontzettend tooneel en duco vermoord neêrstorten badende in bloed
behalve voor u hij boog galant de duitsche dames riepen uit hoe lief hij was hoe hij toch alles kon doen op alles iets vinden hoeveel moeite hadden zij niet gedaan
en zij bevroedden en overzagen het nauwlijks omdat het gewone leven hen toch aankleefde maar alleen onvermijdelijk weinig
en zij vond dat het voor haar nutteloos was ovidius te lezen om enkele romeinsche zeden te bestudeeren waarvan sommige haar verschrikt en geschokt hadden
een smalle gouden band bezet met parelen en saffieren
het hooge raam was opgetrokken en de warme lucht vloot weldadig in en temperde zich in de natuurlijke kilte van het noordelijke vertrek
geschreven met zijn hand die zij kende de groote dikke zware letter de naam dien zij droeg in het buitenland was haar jonge meisjes naam en zij noemde zich
ook zij had een zeker succes met haar artikel het werd besproken bestreden haar naam werd genoemd maar een zekere onverschilligheid was in haar als zij haar naam las gemoeid in de vrouwenbeweging
zij zat nu alleen in den trein door middel van groote fooien hadden zij s nachts alleen gereisd en had niemand hen in hun coupé gestoord
tot hij wist te zeggen welk cherubijntje van rubens zelven was in een hemel vol cherubijnen geschilderd door vier vijf
nu voelden zij die zwaarte niet dagelijks als trokken zij samen den last van den eenen dag op den anderen voort nu voelden zij die zwaarte
rudyard zeide niets maar na enkele dagen was het door het geheele pension bekend dat miss taylor bekeerd was tot de katholieke godsdienst en intrek genomen had in een pension haar door
langzaam spierig spannend de achterbeenen trokken de paardjes op het slot breidde zich uit massief massaal het meer zonk weg
en dan zeide hij dacht hij weken niet na over schilderkunst en nam hij geen penseel ter hand en ging hij iederen dag naar het vaticaan en verloor zich in de edele marmers
ik wil niet spreken over je vlucht zeide hij ik was van plan je eerst je huid vol te schelden want het was een verdmd idiote streek van je
het andere gedeelte van de coupé was ingenomen door een burgerfamilie vader moeder een jongentje en twee kleine zusjes de boemeltrein schuddde rammelde en slingerde hield telkens op
het was soms of zij stikken zoû maar zij hoorde naar urania en praatte en lachte meê en zij zag lachend naar gilio op die voor haar stond
aan zijn leven richting geven dàt is het moeilijke ieder leven heeft een lijn een richting een weg een pad langs die lijn moet het leven vervloeien in den dood
en zwarte veeren hare bejuweelde vingers spelende met een zeer langen horlogeketting dien zij droeg om den hals de laatste
zijn jeugd van jongen yankee boer die trots de millioenen van vader hope werkte op zijn hoeve daar ver in de far west om zelve fortuin te maken
de marchesa trad binnen en verwelkomde cornélie in het italiaansch in het fransch zij was een groote dikke matrone vulgair dik
en de marchesa maakte in de plooien van haar japon met pink en wijsvinger de bezwering der gettatura en lispelde vado retro satanas in haar eigen salon schonk
in de vlakte dor en verschroeid graasden de wilde buffels onverschillig hun zwarten kroeskop oprichtend naar den trein de boemeltrein schudde rammelde en slingerde hield telkens op
alles omdat zij geen kracht had gehad naast duco haar eigen brood te verdienen en hem blij onafhankelijk op te wekken in zijn arbeid in zijn kunst
de wandvakken met fresco's van mantegna in beeld gebrachte daden der san stefano's welfden naar een koepel toe die met lucht en wolkjes beschilderd als open scheen en waar
haalde zij den brief te voorschijn het was daar de eenige plaats waar zij even ongestoord kon lezen en zij las weêr dat adres
en hij zei met een doode stem mijn kind wees nu kalm overmorgen breng ik je tot genua dan zullen wij afscheid van elkaâr nemen en afscheid voor altijd als het niet anders kan dan zal het zoo zijn
kom je schetsen eens bezien ga je gauw aan het werk ik vind het heerlijk als je werkt dan ga ik weêr wat schrijven een causerie over een oud italiaansch kasteel mijn souvenirs van san stefano
cornélie bedankte de meer dan gewone gemakkelijkheid levendigheid van den pokdaligen heer vermaakten haar u ziet naar den hofmeester vroeg hij u let goed op glimlachte zij
terwijl zij hare brochure overlas rees een twijfel in haar aan haar eigen overtuiging zij voelde hoe moeilijk het is zuiver te strijden voor een zaak zooals die symboolvrouwen daar op de aquarel ten strijde togen
zij liep heel langzaam voort aandachtig kijkend links en rechts hij voegde zich aan hare zijde u heeft me geslagen hijgde hij razend dat vergeef ik u nooit nooit
oranje zonnebranden achter st pieter en vooral de ruïnes en in ieder licht het forum in felle zon de palatijn in den avondschemer het colosseum in den nacht geheimzinnig
een artikel waarover zij zeide den langen titel hij keek met open mond op zij lachte vroolijk dat had u nooit gedacht
het zacht gestadig dwingende leven dat met zoovele handen rondom hen was en het was of hun klein geluk hun ontviel als een engelachtig kind dat gestorven was en aan hunne omhelzing was
ik dacht dat het het beste was zeide zij zacht haar toon trof hem en aandachtig van terzijde nam hij haar op
in hare gerimpelde hand de face à main waarop haar initialen in diamanten amuzeerde het haar te turen naar de schelle vlakjes der parasols buiten
zij gevoelde zich licht en luchtig met even den weemoed van iets onbekends dat haar gebeuren ging en zij zag links en rechts als om nu te zien de straten van rome
de banieren zijn zoo goed als verkocht zeide hij voor negentig pond ik zal van middag telegrafeeren naar londen en dan kunnen wij gauw den prins die duizend lire teruggeven
ik weiger je anders nooit iets ik zoû anders alles voor je willen doen maar dit voel ik zoo het is beter van niet
hij ging zitten ik ben blij dat u het aanneemt heeft u miss hope ook wat gegeven hij lachte zijn
de coupé was vol zij nam de laatste plaats in zij zat tusschen een dikken boer en een oude boerevrouw de boer hielp haar vriendelijk met haar valiesje in het net te plaatsen en vroeg of het haar niet hinderen zoû als hij zijn pijpje rookte
en bleef eensklaps roerloos tusschen tweede en derde verdieping derde verdieping riep de marchesa naar omlaag non c'è aqua riep het knoopenjongetje kalm terug
hij vloekte weêr greep wild maar hooger richtte zij zich op prins zeide zij luid schaterlachend
kan zoo lief zijn verleden in rome was u zoo charmant wij waren zulke goede vrienden ik genoot van uw conversatie en uw geest en van uw goed hart nu is alles bedorven
maar een hoogmoed gierde in haar op en cornélie minachtte mevrouw van der staal omdat deze noch haar noch duco begrijpen kon toch had zij de verkoeling gaarne voorkomen
zij leefden hun vereenzaamd geluksleven voort zonder iemand anders te zien dan urania die een enkelen keer in rome kwam hen opzocht bij hen déjeuneerde in het atelier en s avonds weêr vertrok
zij elegante vrouw ingeboren elegant die in haar uiterlijk zich steeds verdedigd had tegen de armoede die met een frisch lint een oude blouse gracieus wist te dragen in de dagen van haar geluk
maar het open van hare ziel werd haar duidelijk in dit oogenblik e ids aargang et complexe van haar wezen zag zij even schitteren met zijn facetten
wat haar aangaat heb ik geen berouw van mijn huwelijk maar verder wat een tegenvaller wat een deceptie
en achter dat gordijn e ids aargang haar bed achter dat schutsel haar petroleumstel als een keukentje het was in zijn bohême van kostbare bibelots en zeer primitief comfort haar onmisbaar geworden haar home
nadat er eens een forte braccio paus is geweest is onze ster getaand en hebben we nooit meer geluk gehad san stefano is het type van vervallen grootheid u moet het eens zien
hij schiep en voltooide een serie van aquarellen wazigheden van droomatmosfeer die aan het edelste van turner deden denken natuurmomenten van louter waas
een hevige kleur sloeg op naar haar gezicht een jaar had zij dien naam gedragen maar nu waarom noemde hij haar zoo aar was de logica van dien titel dien zij volgens de wet toch niet meer droeg wat meende hij wat wilde hij
hun droom was dien dag uit urania lachte cornélie lachte en duco stond op en schoof een fauteuil naderbij
over hare schrijftafel slingerden de boeken en gedrukte vellen getuigende van haar werk er werd geklopt en zij riep binnen en toen de prins binnenkwam
terwijl hij ging terwijl zij voelde de smart in zijn verscheurde ziel zij wierp zich opbed hij vond haar in een zenuwtoeval toen hij terugkwam toen hij haar verzorgd had en in bed had toegedekt zette hij zich naast haar
maar hun geluk verzachtte al dien hoogmoed hunner opzwevende zielen als strooide hun geluk met bloesems rond
hij zat er zoo vreemd op dat oude san stefano in het gezicht van dien streng symbolischen dom tegen dien achtergrond van antieke arazzi en nog vreemder trof cornélie eensklaps de jonge nieuwe prinses
en op zijn papier werden ze water en verf en vèrf dat was niet af te maken en dan miste hij zelfvertrouwen en dan liet hij zijn luchten zeide hij en teekende na
en zeide hoe zij hem missen zo die enkele dagen of hij gauw zoû komen over een week zij zoû naar hem verlangen zij kon niet buiten hem
cornélie kookte thuis wat verzon gemakkelijke recepten haalde een fiasco wijn in de eerste de beste olio e vino waar de koetsiers aan tafeltjes zat en te drinken en zij aten thuis lekkerder en goedkooper dan in de osteria
maar toen de prins en de prinses di forte braccio naar nice vertrokken was alle afleiding voorbij en gleden de dagen weêr voort langs de zelfde lieflijke goudene lijn
zij met haar hoofd op zijn schouder in zijn arm levende met hem samen zijn kunst genietende met hem samen zijn werken voorbij de extaze van den nacht in de pergola
waar eerst het romeinsche villa park zich had uitgestrekt het pension stond in de via lombardia het oude villino gedeelte had voor de locataires van de
zij vond het wel mooi maar huiverde ervan en hield meer van de banieren de groote aquarel de optocht der ten levensstrijd tijgende vrouwen
er grauwbleek uitzag doodmoê hol van oogen en zij was allerliefst zij nam cornélie meê naar huis verzorgde haar een paar dagen deed haar blijven te bed
en in het atelier steeds koel terwijl de stad blaakte hing eene lichte werkeloosheid en vage verveling nu duco niet meer werkte en cornélie antwoordde urania dat zij gaarne aan nam en beloofde over een week te zullen komen
cornélie willen we liever niet lunchen in de osteria zij toonde hem lachend haar leêge beurs hier zijn de postzegels sprak ze
uren spoorde zij nog door onbewegelijk uitkijkende naar de zee en zij voelde zich bijna smarteloos van levensgelatenheid en onverantwoordelijkheid zij liet nu met zich doen als het leven wilde als haar man wilde als de trein wilde
nog wel eens kunnen probeeren en als dat niet ging de twee monsignori dan word ik het zeker en winstgevend zoû het zeker zijn de marchesa zag haar hoog wit van woede aan winstgevend
ik was rijker toen ik niet getrouwd was het is waar toen had ik schulden nu niet maar urania is van een zuinigheid van een
op een morgen dat cornélie thuis bleef zag zij hare lectuur na die in hare kamer verspreid lag
maar die antipathie sproot toch voort uit je huwelijk met hem ja dat is het vreemde hij is mij niet sympathiek en toch toch ben je verliefd op hem
zij dacht aan hem niet meer zij dacht aan duco wat zal hij het hier mooi vinden dacht zij o ik verlang naar hem
is zoo coquet als ik geen italiaansche ken zij lachte met een zoen vroeg zij demon siste hij tusschen zijne tanden met een zoen herhaalde zij
en in hun kleine restauratie de oogen drinkende elkanders blikken in aten zij hun eenvoudig maal zoo zichtbaar harmonisch gelukkig dat de italianen de twee die daar ook steeds zaten aan de verdere tafel
dus mijn vijand riep hij boos neen zeide zij zacht hem willende terugwinnen een vriendin een vriendin tot hoever
over parijs naar nice terugging en in nice zouden zij elkaâr veel zien cornélie en urania maar cornélie vond het vreeslijk duco te verlaten zij dacht dat het nooit gaan zoû
pokdalig slecht geschoren in een kale zwarte jas zonder veel linnen te toonen kwam binnen wreef zich in de handen zette zich op zijn plaats tegenover cornélie hij groette beleefd en at ook van de macaroni
en onder hun vasten staarblik deinsde het leven zachtjes terug loste de wolk op verijlden verdwenen de handen en eene verlichting zuchtte op uit hunne borsten
cornélie zeide aan urania en aan den prins dat zij naar napels ging voor korten tijd en dat van der staal haar wellicht zoû volgen zij kende napels niet en zoû het zeer apprecieeren als van der staal er haar leidde
dat is hypnoze daar kan je je als je ernstig wilt aan onttrekken ik zal je helpen het is geen hypnoze het is een waarheid diep in me het leeft diep in me ik weet dat het zoo is dat het niet anders kan
enkele hadden het mongoolsche van den annonciatieengel van memmi andere het ranke van cornélie en hare latere vollere gezondheid
in de warme dagen van mei was het ruime atelier op het noorden gelegen koel terwijl de stad buiten blaakte duco en cornélie gingen niet uit voor de avond viel en zij er aan dachten ergens te dineeren
zij hadden slechts eene afleiding het huwelijk van den prins en urania een diner een bal en de ceremonie in san carlo te midden van geheel de romeinsche aristocratie die de rijke amerikaansche echter met reserve ontving
maar niettegenstaande haar versleten manteltje vond men haar overal te veel dame en vond zij het salaris te weinig voor een heelen dag arbeid
tusschen de marmeren kandelabers van mino da fiesole gilio nog boos en rood en niet door den kus gekalmeerd had zich verwijderd en urania was hen vlug
de avond was gevallen en het meer schemerde in mist zij dacht niet meer aan hem hoewel hij noch achter haar stond zij vond hem als een jonge jongen die soms haar amuzeerde en nu ondeugend was geweest
urania schreef allerliefst dat zij het met den ouden prins heel stil hadden op san stefano daar zij geen logé's vroegen omdat het kasteel te somber
behoor ik hem toe en je zegt dat je mij liefhebt zij vatte zijn hoofd tusschen haar handen probeer het te begrijpen ik word zoo moê als je het niet begrijpt ik heb jou lief maar ik ben zijn vrouw
ik geloof het niet soms maak ik een aquarel af en verkoop die en kan dan een maand bestaan zonder mama lastig te vallen
arme wang plaagde zij arme prins sloeg ik hard ja hoe kan ik dien gloed weêr dooven hij zag haar aan nog hijgend boos en rood met flonkerende
urania was vol ijver met haar naar naaisters en winkels te gaan en hielp haar kiezen haar nieuwen trousseau het kon haar niet schelen
ik heb je immers geschreven die eerste ontmoeting op het bal het was zoo vreemd ik voelde toch dat dat wat
en aan wat jij daarna gedaan hebt dat alles zullen we voortaan niëeren ik beschouw je als mijn vrouw en je zult mijn vrouw weêr zijn volgens de wet kunnen wij niet hertrouwen maar dat doet er niet toe
zat zij nog even legde haar pen neêr en rees op zij kwam hem glimlachend nader en strekte de hand uit die
een uur geleden signora zijn excellentie liet mij achter een brief en een pakje om u te overhandigen als u mocht aankomen vergunt u mij even te halen
het praalbed goud onder een baldakijn van goudbrokaat waarop de familiewapens zwaar en relief geborduurd de sprei van goud maar àl het goud zonder leven
het pension van de marchesa belloni was gelegen in een van de gezondste zoo niet dichterlijkste wijken van rome
een jonge man rees op en urania stelde hem cornélie voor als haar broêr de jonge hope was een stevige frissche jongen van achttien jaar
ze heeft het land dat ze nu niemand heeft ze was erg op je gesteld ze houdt van mooie menschen om zich heen vertelde ze me ze kan een leelijke gezelschapsjuf zonder chic niet uitstaan
vroeg naar cornélie's gezondheid in een vermoeiende uitbundigheid van uitroepjes en zinnetjes en raadgevingen
omdat u is die u is en heel ernstig nog vasthoudende hare hand zeide hij bijna dreigend
ik weet het niet in italië neen vroeg zij smeekend hier blijven liever niet den eersten tijd
bij hem in het hôtel continental dat zoo zij het niet deed hij te florence kwam en zij verantwoordelijk was voor de gevolgen van haar weigering hare knieën knikten zij dreigde in-een te vallen
en zij antwoordde haar vader heel kort dat zij hem vergaf meêleed met hen allen maar niet terugkwam in den haag zij zoû wel in haar eigen onderhoud voorzien met schrijven
kringen die hij doorging als gevoelsferen die de hare niet waren zooals de heuvel haar was een onbekende troon van gevoel en van uitzicht
en vraag u dus uitdrukkelijk laat hem buiten dit kleine geheim nogmaals ik ben u innig dankbaar
hij zoû genoeg hebben voor beiden en zij lachten en kusten elkaâr en zagen rond in het atelier het was een vrij groote ruimte maar geheel atelier duco sliep in een heel klein aangrenzend hokje iets van een lange muurkast en zij zagen rond wat zij konden doen
ja u is zoo heel eenvoudig waarom wil u niet omdat ik niet wil waarom niet omdat ik niet voor u voel
wij kunnen in nice wonen dan kan zij doen wat zij wil nu en dan komen wij in rome en nu en dan op an tefano n ongelukkig
en het leunde tegen zijn wang heelemaal ben je me toch niet vergeten zij knikte van neen we hadden maar nooit moeten scheiden wel zij knikte weêr van neen
en in de osteria den landwijn proeften toen cornélie uitstapte zag zij dadelijk den prins hoe lief dat u ons in ons uilennest komt opzoeken zeide hij opgetogen en drukte hare handen
en wilde niet dadelijk verlieven op den eersten den besten aardigen jongen dien zij bij toeval in rome ontmoette wat deerde het haar of het hen scheidde haar nieuwe ideaal en zij las de brochures over de vrouwen kwestie en de liefde