AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
was hij twee dagen later na de voorstelling zoo spoedig hij kon op weg gegaan een medelijdend koetsier die met een eigen rijtuig denzelfden weg opreed zag den bultenaar die zoo haastig zijn beenen repte
met pleizier meneer maar ik begrijp er eigenlijk niets van en als u t niet kwalijk neemt zou ik wel willen dat dus u teekent ook graag meneer maar ik wou wel eens hooren wat later juffrouw later
t venster van de net gemeubeleerde kamer staat open en de frissche gezonde geurige lucht dringt er in breede stroomen naar binnen
is het nu gedaan k zal het aan meneer zeggen hoor naarheid knort juffrouw bekker als keesje na zich van het zijne te hebben voorzien onder tegen het blad een slag geeft dag juffrouw bons de deur valt dicht
en mij vind je mij niet veranderd grijzer geworden maar barbara heeft de eeuwige jeugd is't niet zoo ondeugend glimlachend antwoordt de jonkman ik vind u niets verouderd maar vooral jùffrouw barbara niet de last der jaren drukt u beiden in t minst niet
alleen omdat hij schoon van uiterlijk is en ik o god o god waarom ben ik zooals ik ben ik begrijp zij ziet in mij alleen den kunstenaar misschien een vriend ze gevoelt alleen sympathie voor mij
de omstanders dringen met ingehouden adem hoe langer hoe meer vooruit zonderling steekt de plotselinge akelige stilte die nu in het vertrek heerscht af bij het ontzettende geweld van zoo even
zonder meer te zeggen zijn viool van de plank en verlaat den wagen als hij in de deur staat vraagt de dokter ga je heen hier kan ik niet k zou geen toon uitbrengen maar ik zal probeeren of ik het buiten kan dan klinkt het ook niet zoo hard
t is om een beroerte te krijgen ik ga heen beslaap je er maar eens op dag strijkkie pas op dat je niet van de trappen valt
dat meen je niet in vollen ernst ik merk dagelijks dat wij niet voor elkander passen hij is een goed braaf mensch k geef gaarne toe dat hij alle deugden heeft die een goed echtgenoot moet hebben maar
alleen afgebroken door het krassen der pennen en het kuchje van strijkman die zich de keel schraapt om beter te kunnen antwoorden op de vragen welke hij verwacht dat de heer verhagen tot hem richten zal
omdat je een serpent bent ik ben gek geweest toen ik met jou en je lummel van een jongen begon maar ik ben nog z gek niet om zooveel geld te vermorsen en ik heb het ook niet k ben arm jij hebt mij arm gemaakt
ja dat dacht ik wel hij heeft van morgen ook beestachtig gedronken zegt de kruier die weer wat van zijn schrik bekomen is kijk eens meneer hij had mij bijna ook om gaies geholpen en hij toont de krabben aan zijn hals
elend bist ich grolle nicht ich grolle nicht onbeweeglijk blijft dorus bij het hek staan die stem dringt hem door zijn geheele ziel hij leeft in het verleden door dat lied
met al de kracht innigheid en warmte van haar rijk gemoed zij gevoelde hoeveel zij zou kunnen geven wanneer zij ontving wat zij wenschte verwachtte en zocht
komt een vrouw met een jongen den winkel binnen en blijft voor de lage balie staan het licht der lamp die op den lessenaar staat wordt gedeeltelijk door het groene gazen scherm onderschept en werpt een schaduw op de binnengetredene en den naast haar staanden knaap
dorus zit nog altijd op de onderste trede der trap met het hoofd voorovergebogen hij schreit arme knaap angst voor het leven van haar die hij liefheeft omdat zij goed voor hem is perst hem heete tranen uit de oogen
daar hèv jij kein aassem voor kleiner kerl trompete blasen das ist nicht iederein sein werk ich hèv ze noe al dreissig jaar keblazen maar ich hèv ooch eine broest als wie ein
hij heeft verbintenissen aangegaan te petersburg moskou en verder te berlijn en te weenen mij dunkt het zal uwe goedkeuring wegdragen dat ik zijn voorslag heb aangenomen om mede te gaan ik zal u op de hoogte houden van mijn reizen en trekken
hij werd minder stug en terughoudend en lette er soms zelfs niet op dat iemand hem krates of bochel noemde enkele malen slechts vlamde het oude toornige vuur in zijn oogen op maar verdoofde meestal oogenblikkelijk door een vriendelijken blik of een kalm woord van juffrouw keetje
ze kent me niet eens of ze je kent t is een ouwe vrekkige duitendief die al lang op t rooie dorp moest zitten zei ze dat zal ze me
u weet het dokter ik heb van die oogenblikken dat ik gelukkig speel welnu zulk een oogenblik had ik op dien avond men applaudisseerde en juichte mij toe en
ongeschoren en onzindelijk met scherp geteekende lijnen langs neus en wangen doorgroefd is zijn geheele gelaat terugstootend en geven de diepe plooien tusschen de wenkbrauwen gevoegd bij een zekere trilling der mondhoeken en der dunne lippen
dat zal je meevallen juffrouw wat zou je zeggen als ik je vertelde dat je voor je heele leven bezorgd kunt zijn hè kun jij je mond houden als t moet ja anders niet te best
hij hoort het bravo van den dokter niet zijn geest dwaalt af waarheen hij kan er zich geen rekenschap van geven hij gevoelt iets in zijn binnenste dat hij niet onder woorden kan brengen hij kent er geen uiting voor
weet u wel dat er eenige artikelen in ons strafwetboek zijn gericht tegen poging tot bedrog en oplichting tegen t wederrechtelijk zich meester maken van eens anders naam of goed
en nadert de ontbijttafel die in het midden der kamer gereedstaat het keurig fijne porselein het zilveren theeservies met de chineesche kopjes noodigen tot aanzitten uit
en toen zij tot de ontdekking kwamen dat hij vrij goed lezen en schrijven kon hem als een soort van geleerde beschouwden de eenige van het gezin waarmede hij het minder goed kon vinden was miss betty het
de jongen ziet er niet uit alsof hij kwam stelen zegt albertine terwijl zij een stap voorwaarts doende vraagt waarom kwam je hier zeg me de waarheid
maar toe als je durft maar als je t doet bijt ik je en evenals een dier blikkert de jongen met de witte tanden ik ben niet bang voor slaag vader sloeg me ook maar altijd alleen als hij me krijgen kon
we zouden nu graag willen weten of we niet alvast voor den jongen een duizend gulden of wat voorschot konden krijgen op de erfenis zegt philip terwijl hij er aanstonds op laat volgen
dadelijk papa met ongedwongen bevalligheid plaatst het meisje zich aan de tafel terwijl zij thee inschenkt en het ontbijt verder gereedmaakt slaat haar vader met welgevallen elke harer bewegingen gade en denkt
gij jong en zorgeloos meisje dat daar sluimert in het vriendelijke huis als morgen de jonge dag uw jeugd met nieuwe bekoorlijkheden tooit zie dan naar het huis naast u
de artisten zijn buiten gekomen zij vertoonen zich op een soort van stellage die boven den ingang is aangebracht signor carlo schittert in een fluweelen wambuis met pailletten bezaaid zijn beenen zijn in hoogroode tricots gestoken
die man kijkt zeer onwelvoegelijk en brutaal naar binnen merkt krasser aan ik geloof waarachtig dat hij hier moet wezen jawel hij leest het naamplaatje
geschreven dat's sterk verhagen beziet aandachtig de rugzijde van het lijstje en het blauwe papier waarmee het beplakt is het staat er je hebt gelijk zie dokter dààr met potlood bijna uitgewischt maar t is toch nog te lezen
hij is toch niet erg pedant geworden tournel zie je wel barbara dat je te voorbarig was luister verder hoe heerlijk prachtig en rijk het ook bij dokter abels moge zijn hoe hartelijk en vriendelijk iedereen voor mij is
hij houdt de flesch tegen het licht na gedronken te hebben en smakt met de lippen t doet me goed k was zoo rillerig och k zal t maar uitdrinken en dan morgen niets nemen
de erfenis van een vale bleekheid verspreidt zich eensklaps over strijkmans gelaat zijn lippen beven en zijn oogen gaan rusteloos heen en weer
solo is nu mijn solo geworden want de prikkelbare hongaar verklaarde na mijn optreden zijn engagement met dubillard als geëindigd te beschouwen terrèmtètè vloekte hij
en als zij sporreling maakt dan hij slaat met de hand door de lucht hè hè hè hè t is een goed idee den jongen heb ik altijd bij de hand
augusta kleurt even als zij zachtjes antwoordt neen dat spijt mij dorus nu moet je mij mij in t bijzonder een groot genoegen doen zegt tournel eensklaps het gesprek afbrekend
k geloof dat de wind op den schoorsteen staat met die woorden nam de eerste klerk op het procureurskantoor van den heer verhagen den pook uit het
en warm dan voorheen veel wat haar vroeger het toppunt van geluk had toegeschenen beschouwde zij nu met andere oogen en haar oordeel was minder haastig en oppervlakkig geworden
als tournel dat zegt begrijpt dorus plotseling dat ook hijzelf geen kind meer is en dat het meer dan vriendschap is wat hij voor augusta gevoelt z plotseling zoo spontaan evenwel overkomt hem dat gevoel dat hij er ondanks zichzelven van schrikt
dat zou me een zorg wezen maar ik heb geen lust om een andermans kind te eten te geven k heb zelf werk dat ik rondkom jij laat naar je kijken
deed den turfbak open overtuigde zich van den voorraad turf en blokjes nam uit zijn hoornen doos een snuifje en maakte de geestige opmerking dat het geen zomer was een aardigheid die bij van blaak een gegrinnik uitlokte
hunne vaardigheid in het op het hoofd staan of op de handen loopen een zekere bewondering gevoelde deels omdat zij van hunnen kant voor zijne bekendheid met de dressuur van het hondengeslacht eerbied hadden
ziet u meneer de avekaat dat herkent hij zegt op min of meer triomfantelijken toon de oude man en aanstonds laat hij er op volgen zou er nou geen mogelijkheid op wezen dat we ten minste alvast iets voor hem kregen
natuurlijk t is zijn eigen wil zet jij hem dan niet elken dag meer en meer aan k word naar van dat onophoudelijke gezaag daarboven ik hoor tegenwoordig niet anders dan
hier ben je te huis met die woorden had dokter abels voor augusta het hek van zijn buitenverblijf geopend en als muziek klonk haar die welkomstgroet in de ooren
meneer is op zijn teentjes getrapt allo gauw kom er af neen wil je niet wacht ik zal je beenen maken strijkman grijpt een hondenzweep die naast de bedstede hangt en heft ze dreigend op
maar nou doe ik met jou wat ik wil begrepen en daarom trouw ik je niet je bent me ook nog al een lief mannetje zoo'n uitgedroogde stokvisch mankeert me nog voor mijn dood
k wou dat ik zoo zeker was van de honderdduizend meneer en u juffrouw zou u er ook een eed op kunnen doen vraagt de procureur met nadruk
dingt naar de eer om haar balboekje bij t jaarlijksch bal der zangvereeniging in handen te krijgen zooals zij daar nu zit in t eenvoudige huisjaponnetje smaakvol maar bescheiden gekleed boeit zij door ongekunstelde en natuurlijke vroolijkheid
maakten aan het gedistingeerde publiek kenbaar dat deze wagen het verblijf was van signor carlo's honden en apentheater de dubbele deur aan den achterkant van het voertuig aangebracht verleende toegang tot het binnenste van den wagen
t gaat niet zoo gemakkelijk als je dacht hé strijkkie hoont vrouw juttner terwijl zij er bijvoegt je kunt me wel eens weer een paar rijksdaaldertjes geven hoor k moet huur betalen alweer geld je hebt pas gehad
ik praat niet van dat lor antwoordde strijkman gejaagd terwijl hij den minst gebrekkigen stoel nam en tegenover de vrouw aan tafel ging zitten ik heb wat voor jou te verdienen
jacob de huisknecht staat met de handen op den rug bij de veranda en fluit schel en aanhoudend maar tevergeefs boppie amuseert zich kostelijk in de rulle aarde rolt heen en weder blaft en keft
als slechts weinigen bezitten juist en te rechter tijd onderscheidende instinctmatig goed en kwaad schiftende eenvoudig natuurlijk en waar maar gevoelig
de élite van het stadje is verzameld een gonzend geluid treft het oor bij het binnenkomen der zaal gesmoord lachen fluisterende stemmen halfluide opmerkingen en begroetingen van dezen en genen wisselen elkander af
als ware het pas heden gebeurd en toch lagen veel lange jaren tusschen het heden en het verleden hij zag nu zijn dwaasheid in om destijds zoo overhaast uit het vriendelijke huis te vluchten wie weet zuchtte hij
een hond dat kun je begrijpen ze hebben daar doodeters genoeg dan wil ik er ook niet heen pst hier boppie kom bij den baas
goeie hemel hij is dronken denkt barbara als zij hem vol verbazing nakijkt hoofdschuddend gaat zij weer naar binnen bij het vuur zitten en pruttelt in stilte daar heb t t nu al weer dat zal wel een aardje naar zijn vaartje zijn jammer van den jongen jammer
hij spreekt over brussel over zijn ervaringen aan het conservatoire vertelt van zijn vrienden en bekenden en doet dat zoo levendig en aangenaam op zoo beschaafden soms geestigen toon
de steenen der pui zijn sinds onheuglijken tijd niet geolied en hier en daar laat de kalk los uit de voegen die nattig en vuil u aangapen de nok van het huis hangt treurig voorover en de vermolmde hijschbalk steekt er als een ontvleesde arm uit
de procureur valt hem in de rede door te zeggen maar uw vriend nicolaas makko had toch kinderen een zoontje meneer och een hart van een jongen maar een beetje speelsch en wild
men heeft mij verteld juffrouw dat dit ongelukkig jongmensch niet de zoon van makko maar uw eigen zoon is verhagen ziet juffrouw blommers scherp en uitvorschend aan
maar ongetroost was hij weer thuis gekomen want verhagen was zoo dicht als een pot en dorus was en bleef verdwenen t eenige wat hij van den rechtsgeleerde herhaaldelijk had vernomen waren de woorden
in de tuinen trekt en rukt hij aan de takken der boomen met doelloos brutaal geweld evenals een vagebond nu beproeft hij zijn kracht aan de schoorsteenen als wilde hij ze omverwerpen
de juffrouw die beneden me woont zei ten minste ik heb uwé met dien ouwen strijkman zien loopen hoe je aan dien vent komt begrijp ik niet uwé is zoo'n bedaard stil ordentelijk mensch en hij
onnoozelen toon dat strijkman onwillekeurig den jongen scherp aanziet en aan de vrouw vraagt is die jongen doof doof nou niet zoo'n klein beetje hoe is t moet ik nog langer wachten je bent erg taai
ouwe heks maar toen hij een kwartier daarna haar wederzag had hij haar hand gegrepen die gedrukt en gevraagd ben je nog boos juffrouw barbara ja kwaje jongen
we wouen er met uwés permissie nou wel ereis haring of kuit van hebben voegt vrouw juttner er bij zoo mijnheer verhagen ziet den knaap strak aan die zonder zich om iets of iemand te bekommeren zijn rozijntjes eet en onnoozel rondziet
goddank hij is een oogenblik alléén verrukkelijk heerlijk onverbeterlijk hoort men van alle kanten uit de opgetogen monden
doe dat vadertje dat is juist wat ik wil help me aan zestien honderd gulden dan laat ik je met rust tegen deze kalme woorden is strijkman niet bestand woedend verlaat hij de kamer en strompelt naar beneden de deur uit en naar zijn woning
daar kan wel wat lekkers af hé poes maauw zegt de kat terwijl zij een hoogen rug trekt als haar meester haar aanspreekt ja ja jij krijgt ook wat poes als t op den eenen regent druipt het op den anderen vervolgt de oude man opstaande
neen t was geen droom daar lag immers zijn viool op tafel daar stond in den hoek een muzieklessenaar en daar op den stoel hing een nieuw pak kleeren zoo goed als hij er nog nooit een had aangehad
ja dorus ja toe joakob kom nou ens hier dan zâ'k oe ens n grap loaten zien zegt pieter de tuinman tegen jakob die tegen het inrijhek zijn pijpje staat te rooken en in t zonlicht zijn rug baadt
t zonlicht gloort en glinstert door de twijgen de dauw tintelt op het vochtige gras als diamanten en juweelen de vogels kweelen in de boomen een jubelend lied en t krekeltje in t gras zingt hen na zoo goed als het kan het is zondag het is rustdag
hatelijke schaduw onvriendelijke maan waarom verstoort gij op eens al zijn illusiën ziet gij dan niet dat uw licht weerkaatst in een paar dikke druppels die langs zijn wangen in zijn baard rollen
dat is mijn ondergang mompelde hij herhaaldelijk toen ze van de begrafenis terugkwamen dat's mijn ondergang herhaalde hij een paar dagen later met zware tong toen hij weer in de tent moest optreden en niet kon omdat hij
dat niet dorus maar maar ik zal nooit meer eene andere kunnen lief hebben nooit dat weet ik zeker wees kalm en redeneer
er is een geheel andere uitdrukking in gekomen t is alsof ze nog verstandiger en zwaarmoediger rondzien de mond lacht vriendelijk en toch is er een trek van vastheid en rust om de lippen gekomen dien zij vroeger niet kende
meer heb ik niet een zonderling gemengd gevoel van medelijden en sympathie doorstroomt het meisje als zij vraagt hoe kom je aan dat geld
en over de knieën legt hij neemt zijn mes op en draait het werktuigelijk in de hand heen en weer terwijl hij achterover in zijn stoel ligt zijn vriendelijke oogen rusten daarbij als
en ontroering grijpt hem aan bij het hooren van dat krachtige geluid zoo innig zacht en melodisch in zijn kracht zijn oogen worden vochtig het hart klopt hem in de keel
strijkkie ventje je bent dom ik doe je een weldaad dat ik niet met je trouw dat moet je alleen wel zestien honderd gulden waard zijn kom hier kobus je ligt zoo ver uit het raam kind
och grootvader martel mij niet langer met al die tegenwerpingen ik heb alles overwogen en gewikt en ben besloten mijzelf niet ongelukkig te maken ach leefde nicht barbara nu nog maar die zou mij wel geholpen hebben om het hem te zeggen
nog schitteren de oogen van het meisje nog kleurt een donker rood haar wangen en de lieve vriendelijke mond heeft een ernstiger plooi gekregen als zij antwoordt misschien heb ik te veel gezegd voor een meisje maar ik kan het niet helpen ik ben nu eenmaal zoo ik zou
want je kunt aan iemand zien van welken komaf hij is naarmate hij aan tafel zit augusta riep nu niet meer ba een bochel want eenige maanden waren voldoende geweest om haar een zekere genegenheid voor den knaap in te boezemen
maar juffrouw keetje is net even goed ze is altijd vriendelijk en ze is de eenigste die van me houdt daarom zou ik voor haar door het vuur loopen en daarom houd ik me in
dokter abels die zijn protégé op t orkest gadeslaat zegt tot een naast hem staanden vriend je hebt hem vroeger gezien dankelaar vind je niet dat hij opgeknapt is
was zij er tot nog toe niet toe overgegaan om haar kobus tot broodwinning te gebruiken misschien was er in haar ziel hoe bedorven ook nog een sprankje gevoel van eigenwaarde overgebleven wellicht was het ook alleen de band van moeder tot kind
gedurende eenigen tijd krabben de pennen over het papier mijnheer krasser heeft nu en dan een fluisterend onderhoud met zijn patroon en af en toe wordt van blaak in het gesprek gemengd
op een vrouwenportret in crayon dat tegenover hem in een zwarthouten lijst aan den wand hangt hij zucht onhoorbaar en het is alsof zijn oogleden rood en de hoekjes vochtig worden terwijl hij achterover in den stoel leunend fluistert
t was alleen het onbekende gevoel van sympathie dat hem onweerstaanbaar tot albertine had getrokken dat gevoel uit dankbaarheid en bewondering geboren was nog onvermengd en zuiver
en het coquette muiltje dat zich even van onder de plooien van haar kleed laat zien schijnt voor een kindervoetje berekend nog een kopje papa vraagt het meisje terwijl zij met een sierlijke beweging het zilveren trekpotje opneemt zeker en je kunt me ook nog een broodje geven
dat heb je al zoo dikwijls gezegd barbara riep tournel lachend dat we best weten hoe je t meent de nieuwe viool was een welkome gast tournel werd niet moede den lof er van te bezingen
keek carlo op en vroeg wie zegt dat daar hier baas deze jongen heeft het geroepen die met zijn bochel riepen twee of drie jongens te gelijk en duwden dorus want hij was het vooruit
evenwel voorzichtigheidshalve verzwijgend welke papieren hij in handen had vrouw juttner's oogen schitterden terwijl strijkman vertelde en toen hij geëindigd had stak zij hem over de tafel de hand toe en zei
toen vrouw juttner alleen was bleef ze nog een oogenblik in de vlam der kaars staren en overdacht al wat zij gezegd en gehoord had een gare rot zei ze
dokter abels is met mevrouw van vliet naar de kerk en ik geloof dat zij dan plan hebben om je af te halen och dat zou mij spijten t was van morgen zulk prachtig weer en ik had behoefte eens een wandeling te doen daarom ging ik zoo vroeg op weg hierheen
t prikkelde haar ijdelheid dat zij de uitverkorene was hij had haar gevraagd en zij had ja gezegd zij had zich geëngageerd en haar vriendinnen hadden haar onder elkander op de kleinsteedsche reputatiemoordende theekransjes luide beklaagd omdat er geen vooruitzichten waren
zuiver als glas krachtig als metaal maar innig en gevoelvol klinkt haar geluid door de kamer tournel knikt herhaaldelijk tevreden met het hoofd en ziet dorus aan als wilde hij zeggen zie je dat is t gevolg van mijn methode daar zit school in
heb je hoofdpijn dorus je ziet er wat vermoeid uit n beetje bleek ja t is hier benauwd hoe zoo'n meisje t uithoudt begrijp ik niet onvermoeid zou ze zoo'n geheelen nacht door dansen als ik er geen stokje voor stak
ik voel toch niets verkeerds gaf tom een klein tikje en riep nogmaals allo hoepla vooruit gewillig rende tom een paar malen in de rondte maar toen hij zijn sprong moest nemen
en nu als makko niet dood was kwam hij aan het erven wie weet wat een kluit geld zoo'n man heeft nagelaten hij las verder
een oud blauw baaien hemd zien dat hem tevens als borstrok dient een geruite pantalon die eenmaal voornamer beenen omkleedde hangt slordig op de verschoten pantoffels waarin zijn groote met wollen kousen bekleede voeten steken
dat is niet veel heeft u den man goed gekend jawel meneer de avekaat hij kwam zoo s avonds wel eens bij me inloopen t was nogal een conversabel man en dan rookten we samen een pijpje en
deze twee stukjes papier en deze brief zijn theodorus johan makko geboren te amsterdam op den den januari en krates is niemand
dorus beet op zijn lippen als hij antwoordde k beloof het u en hij deed zijn best om zich in te houden als het wonderkind om hem te plagen een hoogen rug trok of kromme beenen maakte
wat denkt dorus op dat oogenblik bij die phantasie als een herinnering aan vorige dagen klinkt zijn spel ziet hij zich in den geest terug op dien lentemorgen aan t sterfbed van die goede zachtmoedige vrouw
nadert men evenwel dan bemerkt men zijne vergissing want bij ieder huis is een tuin van vrij groote afmeting die het van het naburige scheidt zoodat het schijnt als verdroegen zij zich onderling niet goed
en het temperde haar droefheid en t gevoel van verlatenheid dat zich van haar meester had gemaakt toen de goede eenvoudige man gestorven was nu was hij heengegaan de brave geduldige vriendelijke oude man die haar zoo innig liefhad
de st pieterskerk te rome bij nacht en de slag bij de balaklawa het vergaan van een storm op zee en een schip in nood men ziet geheel naturel de sloeproeiers van de reddingsboot bewegelijk voorgesteld de heilige familie naar den beroemden franschen schilder
maar toch bidt zij verder wees mij genadig want uwer is de macht uwer is de macht fluistert dorus eerbiedig mede
zoo jij hebt ze strijkman juffrouw ram maakt de beweging van geld tellen en dik ook dat weet de heele buurt
toch zijn zij in vele opzichten het beeld van hetgeen het leven biedt bloemen geeft hem de kunst door zijn talent schoon zijn ze schitterend en blinkend als de ijskristallen
maar telkens zei de zieke je moet om mij niets verzuimen ik zal wel weer beter worden als ik maar niet zoo moe en zoo zwak was dokter wat zeg de er van vroeg de kasteleinsche op een avond toen de geneesheer die vrouw keetje bezocht had weer in zijn rijtuig stapte
en leidt dat tot geen resultaat dan zullen we den brief ad acta leggen en aan galway antwoorden dat een kloppen op de deur breekt zijn woorden af en doet hem binnen roepen
dat zou een gulden in de week gespaard zijn hm de jongen eet misschien voor drie en dan zoo'n kijk in den pot neen k zal vrouw sabel maar houden nou strijkman hoe denk je er over k wil hem niet hebben juffrouw ram waar zit die jongen
zijn kaalgeschoren nek de gouden ringetjes in de ooren de scherp gepunte knevels en de spitse kinbaard gevoegd bij de hoogroode verweerde en door de zon verbrande gelaatskleur deden in hem ondanks zijn schoonklinkenden vreemden naam
ze gaat over met een dissonant die zich niet oplost pruttelde tournel terwijl hij de deur uitging drink jij dat eens op dorus zei barbara een half uur daarna terwijl zij hem een kop bouillon waarin zij een ei gemengd had
de reden waarom ik mij thans te berlijn bevind is deze ik ben op weg naar rusland naar de stad der czaren mij dunkt ik zie u verwonderd opkijken en hoor u in gedachten zeggen wat moet hij dààr doen
hij zag naar buiten boppie lag rustig in t grasperk en keek omhoog naar t openstaande venster zijn stompje staart kwispelde onophoudelijk heen en weer en toen hij dorus weer aan t raam zag blafte hij zachtjes koest
wel mogelijk grootpapa en misschien ben ik in uw oogen wispelturig of vreemd maar ik kan niet waarlijk niet beter ten halve gekeerd dan geheel gedwaald ik heb het twee jaren lang uitgehouden een eeuwigheid is t geweest
zijn neusgaten worden wijder als hij die lucht opsnuift en grinnekend zegt lekker hm lekker hé poes ja jij krijgt ook wat en als de kat met hoogen rug en opgeheven staart langs zijn beenen strijkt voegt hij er
k heb geen broertje nooit gehad antwoordt de knaap die aanstonds daarop even fluit en met de vingers knipt een kort blaffen en t slaan van boppie's staartje tegen de beddeplank doet den ouden man verwonderd vragen
verwonderd ziet de procureur hem aan hij houdt nog altijd het portretje in de hand en keert het om als dorus zegt k herinner t mij meneer dat staat er op ik heb er als jongen met potlood t woord oome
en de directeur hermans had hem reeds herhaaldelijk over dag uit de tent gejaagd als hij de gamma's studeerde maar dorus hield vol en eer drie maanden verloopen waren speelde hij allerlei deuntjes en wijsjes en toen nogmaals een halfjaar was verstreken zei löbell
om met hem te hooren naar dien wildzang die hem herhaaldelijk de woorden ontlokte t is bepaald eenig dat's een discipel daar ik plezier van zal hebben
en dadelijk laat tom een schel en aanhoudend geblaf hooren nu wipt ook de kleine hond op het bankje staat op zijn achterpooten en beweegt de voorpooten al smeekend heen en weer koezijn de jongeheer bop wil ook een woordje meepraten
och god wat heb je magere beenen zijn achterpoot wrijven met speekolie ja goed hoor eet nu maar eerst je bekomst en vertel dan
om zooals zij het noemde den duim op t laadgat te houden tournel zou het lot gedeeld hebben van velen zijner kunstbroeders die meer schulden hebben dan contanten en die van de hand in den tand leven nu echter heerschte er een zekere mate van welgesteldheid in het gezin
hij klopt dorus vertrouwelijk op den schouder mag ik u wel mijn compliment maken mijnheer pardon uw naam is mij nog niet genoemd op t programma staat alleen zegt de heer verhagen dorus naderend makko mijnheer
t is toch een ongelukkige akelige stumperd en wurm zij trok de rafelende deken wat hooger om zijn schouders moeder fluisterde hij nogmaals
de wolken wollig gevlokt kleuren zich met kleine schubbige rosse randen waartusschen hier en daar een gulden boordsel schittert t azuur schemert door het fijne parelmoer der nevelachtige massa's die oprijzen aan den gezichteinder
k geloof het graag juffrouw barbara valt dorus min of meer onbescheiden in tournel die aan het gelaat van zijn nicht ziet dat er slecht weer op komst is mengt zich in het gesprek door te vragen
instinctmatig gevoelde hij dat hij er misplaatst was maar vlug van begrip en bevattelijk als hij was opmerkende en in zijn brein verwerkend wat hij zag hoorde en ondervond verdween dat gevoel van dwang en gedruktheid spoedig genoeg
onder luid geblaf rennen de dieren de trap af en de straat op in een oogwenk zijn ze uit het gezicht en is strijkman die beneden het blaffen en t leven op de trap heeft gehoord met een lamp in de hand naar boven gesneld om te zien wat er voorvalt
de zieke wordt rustiger t is in werkelijkheid alsof de tonen der muziek haar verademing geven zij blijft nu stilliggen met de handen onder het hoofd over haar gelaat verspreidt zich een uitdrukking van kalmte
bruingrijze haarlokken die spaarzaam op zijn hoekigen schedel verspreid lagen bij elkander zocht om zich daarna te overtuigen dat het half dozijn haartjes t welk onder zijn kin uitbotte nog niet afgevroren was
laat haar binnenkomen en weder t woord tot strijkman richtend vervolgt de heer verhagen wij hebben medelijden met u omdat ge een oud man zijt en geven u de gelegenheid om hier zonder met het gerecht kennis te maken de waarheid te bekennen
t wordt donker onder de zware boomen die langs den weg staan welke naar mon repos voert t klingelend belletje aan den hals der koe die door de boerenmeid langs den
die schooner toon voortbrengen kan als zij te rechter tijd bewogen wordt t was een ellendig klein vertrekje met een bedstede aan het eene eind en een schoorsteen met een vuurpot er onder aan den anderen kant
nu kun je heengaan bedank de heeren dat zij geen gevolg aan de zaak geven vernam greep hij zijn hoed en verliet zonder een woord te zeggen de kamer gevolgd door vrouw juttner en haar zoon die omdat zijn moeder huilde het van den weeromstuit ook deed
jongens dorus je zult er zelf schik in hebben dat je mee helpt verdienen verheugd greep de knaap haar hand terwijl hij uitriep voor u ook juffrouw ik zal mijn best doen dat beloof ik je hij dacht een oogenblik na en zei juffrouw
had albertine dadelijk opgemerkt hoe groot de verandering was die hij reeds had ondergaan de ruwe opvliegende knaap was zacht en gedwee geworden zijn taal was die van een fatsoenlijk mensch
ja kind we gaan naar huis ik heb er een dag aan besteed om hem te leeren dat hij er oome tegen zeggen zou maar jij bent nooit tevreden ouwe suffer loop niet zoo ver weg kobus hier hier
zou tournel geraden hebben dat hij augusta liefhad was het mogelijk dat zij voor hem gevoelde zooals hij voor haar zou hij verkeerd hebben gezien dat die blonde jonkman haar hart bezat zijn hoofd duizelde t warrelde in zijn brein
de grond is hard houd de mond nèh en ga slapenf maar de oude deed dat niet zij stond op steunend en mompelend ging naar de binnengalerij haalde een bultzak van een divan en sjouwde die naar de plaats waar haar nonna lag de stenen vloer
maar het samenzijn bepaalde zich niet uitsluitend tot partijtjes betsy was dikwerfgeheel alleen des avonds bij haar buren en als dan marie vermoeid van haar huiselijke arbeid als naar gewoonte op haar stoel
zie je zei ze het is niet alleen om harentwil ik geloof dat er aan vrouwen die die kant op gaan nooit veel verbeurd is maar zij heeft bij ons gewoond dat weet iedereen zij behoort tot de familie en er ligt schande in voor jouw naam
en met die overtuiging was hij weer naar t gebergte getrokken waar de frisse opwekkende lucht hem nog verliefder maakte dan hij was plannen had hij genoeg gemaakt maar t kwam hem voor dat er nogal bezwaren tegenover stonden
doch hij zou wel eens willen zien hij zou die meneer aan t verstand brengen dat deze zich inliet met dingen die hem niet aangingen net als hij het die kapitein die is er ook al geweestf zei betsy nog snikkend in haar kanten zakdoek wat
onder het lezen trokken zijn wenkbrauwen samen en plooiden zijn lippen zich tot een uitdrukking van ontevredenheid die tijding viel hem tegen hij moest dadelijk voor een dringende zaak op reis
of door haar gezelschap te behagen zij had naar eerzaam hollands gebruik zich gewijd aan de kinderen en de keuken op dat terrein dacht zij lag uitsluitend haar werkkring daarin zocht ze haar trots en zij hield wel heel veel van jean en zorgde goed voor zijn maag en zijn garderobe
geef me gauw n handdoek nèh ik ga baden steunend en mompelend ging de oude een kamer binnen om de doek te halen toen ze die bracht zei ze
maar andersj niets hoegenaamd niets en om die betsy had hij marie willen verstoten van haar willen separeren haar bitter gegriefd beledigd mishandeld
o als het eens waar mocht wezen dat die vrouw wilde treden in haar rechten haar verdringen wilde uit het hart van haar man haar tot een voetveeg wilde maken in haar huis dan zou er toch nog veel moeten gebeuren
hij heeft vanochtend nog gehad in zijn koffie ik heb hem gezien hij wordt goed hij zit met de ogen open voor zijn schrijftafel en hij werkt niet en hij ziet niet hoe weet je dat van de
rijke chinezen kwamen van heinde en ver hem in lastige belangrijke zaken raadplegen en ze wisten toch dat de notaris hen geducht liet betalen
ik zal haar eens uit haar stoffige kast voor den dag halen na enige studie zal het wel weer gaan betsy knikte hem aanmoedigend toe en zijn vrouw ook
nu hij buiten betrekking was geraakt en niet eens n spaarpot bleek te hebben was de verachting van lidia voor zijn persoon grenzeloos en drukte zij zich in haar brief zo onomwonden over hem uit dat betsy ermee verlegen zou geweest zijn als hij t had gelezen
het heen en weer gaande hoofd zonder romp dat was overigens het enige en zij dacht wel dat het nooit weer zou gebeuren meer dan vroeger bezocht mevrouw bronkhorst tegenwoordig haar buren en dikwijls bracht ze voor betsy een kleinigheid ten geschenke mee
ze dachten althans bronkhorst meende dat niemand ooit een en ander zag nu marie was zich zeker van niets bewust maar de inlandse bedienden hadden er onder elkaar het grootste genoegen over en ze zagen
iedereen voorzover hij door zijn maatschappelijke positie in aanmerking kwam woonde die avondjes bij en de resident wie het au fond weinig kon schelen
het zou te dwaas zijn zei hij terugkerend vooreerst is het maar een vooronderstelling van je en ten tweede zou zij met recht vragen hoe ik erachter was gekomenf
en het kwam spoedig genoegl onstuimig schudde betsy het hoofd en de tranen overstroomden weer haar ogen zij sloeg met de vuist op haar borst de fraaie equipage van bronkhorst was haar plotseling voor de geest gekomen
huis binnen betsy bleef ze wilde wachten tot die vent terug was dan behoefde zij niet tegelijk met hem in de kamer te zijn terwijl de bediende de speeltafeltjes binnenhaalde en de kaarten en fiches opborg liep betsy de galerij op en neefl god god welk een leven te zien
nam het geld en ging naar achter terwijl bronkhorst zenuwachtig het voorerf af i ie p hij had t niet louter gedaan om haar te contrariëren inderdaad kostte het leven hem in de laatste tijd zeer veel
het scheen dat marie sliep maar toen hij zich stil en voorzichtig uitkleedde meende hij een verdachte beweging met een zakdoek te zien achter de klamboe
de indische dames beschouwden haar zo'n beetje als n indringster als toch de notaris een vrouw had willen hebben dan had hij vonden ze er immers een uit de indische omgeving kunnen kiezen er waren knappe jonge meisjes genoeg die hem gaarne wilden hebben
dat was nu net zoiets voor die nare non iemand zo laag en beledigend neer te zetten zij zou het epistel aan kleine stukjes scheuren in haar kamer en die aan sarinah geven om ze te verbranden ze zijn lief voor je geweest schreef dat malle wicht
daarbij ze voelde geen zweem zelfs van verdenking zijzelve was zulk een volkomen brave en fatsoenlijke vrouw die zelfs nooit in gedachte een der tien geboden
het was voor de kof eboer een zware beproeving hij homberde dan toch wel zo graag en hij deed het uitmuntend en hij had er geluk bij
overigens n goeie jongen n vrolijke vent bonsoir kapitein borne stapte voort naar de sociëteit waar zijn partners hem reeds wachtten bronkhorst keerde langzaam en bij zichzelve glimlachend terug naar huis
zei ze huiverend ik zou niet graag zijn meegegaan naar binnenj ben je z bang voor n dode bang is het woord niet maar ik heb er een afkeer van als ik een lijk heb gezien dan staat me het gezicht nog weken daarna voor de ogen
en hij is niet arm neen zeker niet hij is rijk hij heeft een mooi huis hij heeft n fraaie equipage en hij verdient wel twee of drieduizend in de maand jammer dat hij getrouwd is
je bent malb moetje dat haar meenemen ja mijn zoon heeft het gezegd ik moet haar hebben van nonna en van mijnheer en dan wat moet ermee gebeuren dat weet ik niet het hoort erbij
zeker hij mocht haar graag zij schonk hem genoegen door haar muzikaal talent hij mocht wel eens met haar lachen en schertsen hij vond het aardig dat zij met hem n beetje
te redden ja van u zo nu dan heb ik de eer u te groeten hij ging hier niet weg als een razende
en nu was ze volstrekt niet bevreesd voor familiariteiten noch hij noch zij zouden daartoe aanleiding geven of vinden maar toch hinderde het haar dat hij naast haar sliep
t kan niet want het is marmer neenb stemde ketjil peinzend toe dat is waar dan kan het ook niet komt de kamer uit in de
zij keken beiden sidin aan die toestemmend knikte waarover het in beginsel handelde wist hij en tuk op het vele geld dat de oude hem had beloofd was hij spoedig bereid geweest
ja dat kan ik nu zo niet zeggen maar zeer ongepast dat is zekerf zij begreep het wel ze wist dat ketjil in pur sang europese vrouwen een belangstelling aan den dag legde die hij althans niet behoorde te tonen
zo verbaasde hem haar muzikale ontwikkeling ook in de voorgalerij trok haar spel meer artistiek nog dan correct de aandacht de controleur keek telkens van zijn kaarten op en naar binnen
kleinigheden en zulke kostbare grote meubelen had ze nog nooit gezien en welk een zilverkast ziezo zei mevrouw bronkhorst die inderdaad heel gauw klaar was ziezo nu ben ik n beetje presentabeler wel mevrouw den ekster is het nogal naar uw smaak
wie weet of hier niet uitsluitend haat en lage afgunst in het spel waren en zijzelve niet heel slecht deed aan dat vod zoveel gewicht te hechten
en hield daarna stil voor het huis van borne daar waren de familieleden die de kapitein k getrouwd had bronkhorst vond werkelijk dat men de heer des huizes niet bijzonder vroeg gewaarschuwd maar tamelijk wel voor een voldongen feit had gesteld
de officier van gezondheid keek vreemd op van deze ongelegen visite hem bij wijze van dessert juist na zijn maaltijd gebracht vertrouwelijk schoof bronkhorst zijn stoel naderbijl ik ben beledigd zei hij
juist stond hij op om naar het kantoor te gaan toen een jongen een brief binnenbracht het was er weer een aan het adres van zijn vrouw als hij het had kunnen doen zou hij de brief hebben achtergehouden maar het ging niet want de bediende had hardop gezegd
n groot gedeelte tenminste wel wat kan men denken hoogstens toch dat ik graag met je dans wat voor een zo goede danseuse geen buitengewone voorkeur mag heten
zich op te knappen en tante borne in een palembangse wipstoel zat te schommelen liep betsy de binnengalerij rond over de gladde marmeren stenen gepolijst als n dansvloer wat was dat alles keurig net zij kon haar ogen niet verzadigen zulk een verzameling van
het een en ander afgebroken door geschillen over wat nu eigenlijk troef was en door de verbaasde vraag van degene die aan de voorhand zat wie nu eigenlijk moest uitkomen
de faunen toch dadelijk weer de baas spelen nu hij streed er niet zo heel erg tegen hij had het niet kunnen doen zijn zwakke poging was meer een streven naar rust die hij toch wel besefte nodig te hebben
hij huiverde bij het denkbeeld het was hem of die stopflessen sommige met kruiden en planten hem op de zekerste manier dood en verderf voorspelden als hij niet deed wat die oude toverheks en haar wijze zoon hem gelastten
en zei dat itoe njonja in mijnheers kamer was gegaan na de eerste seconden van ontsteltenis sloeg thans marie tot woede over driftig stond zij van haar stoel op
ze was op een divan neergevallen en lag daar bewegingloos met een sterk sprekende uitdrukking van moedeloosheid op t gezicht wat voerde sidin toch eigenlijk uit vroeg ze toen de oude binnenkwam
doe dat bets waren er nog lui bij de bronkhorsten neen wij waren onder ons nu welterusten dan
hij had het weer terug dat voelde hij het kwam weer op met dezelfde woede waarmee het de vorige week was gekomen wat zou het nu worden nu hij zoveel weerstandsvermogen niet meer had
ketjoeboeng en hij had ook wel eens gehoord dat zulke kevertjes daarop werden gekweekt en daarna gedood en fijngestampt werden zijn grootmoeder had hem voor hij trouwde dikwijls verhaald van tovenaars
zo stond hij enige ogenblikken wierp daarna met n onverschillige geste z'n sigaar weg zei bij zichzelve nonsens en riep een bediende om te sluiten
en menig keurig toiletje het groot tenue was te zijner ere gedragen maar z definieerden zij niet hij
zij had altijd een erge hekel gehad aan haar zwager den ekster doch zolang deze als administrateur ener onderneming betsy een goed leven bezorgde ging het nog
zijn mond was droog en met schrik voelde hij weer het brandende gevoel door zijn gehele lichaam en de pijn en de zwaarte in zijn ingewanden
het scheen haar een straal van hoop dat hij t vertrek van betsy zo gemoedelijk opnam zij keek op naar zijn gezicht maar dat stond op storm en onweer zodat het haar op de lippen zwevend verzoenend woord
niet meer dan hoogst natuurlijk hij borne zou precies hetzelfde hebben gedaan nu hadden die dames elk een vriendin neen niet zo'n gewone kennis maar een betoele vriendin in wier boezem zij het geheim
dat moet je ook niet blijf maar bij ons bovendien wie zou me willen hebben n weduwe zonder geld met enige familietrots monsterde haar tante borne van het zware koolzwarte hoofdhaar tot de welgevormde voetjes
haar lelijk gezicht verhelderde en zich tot betsy wendend die nu ook achter was gekomen en thee stond te zetten keek ze deze aan met een voor haar doen vrolijke grijns
huppelden elkander na al vlugger langs de witte wanden der galerij en stroomden door de brede openstaande deuren naar voren verdrongen door die achter hen kwamen
het was toch maar waar dacht ze dat zij voor het ongeluk geboren was en dat een hardnekkig noodlot haar vervolgde werkelijk zij hield van die bronkhorst zij vond hem een knap man
betsy was vlug over het achtererf het huis der bornes binnengegaan een ogenblik sprak ze nog met haar tante die geheel verdiept was in de lectuur van een roman uit de leestrommel ik ga maar gauw naar bed zei ze haar kussend
terdege hoor het is nu al zo ver resident dat ik geen bittertje mag drinken of ik krijg ervan langs als een rekruut van een
nu was alles in orde nu was zijn fortuin gemaakt terwijl hij het zweet van z'n voorhoofd veegde het pleiten voor eigen zaak maakt zo warm drukte hij de zwartleren portefeuille die hij onder de arm droeg met liefde tegen zijn borst
ik heb niet zoveel geld je weet heel goed dat ik maar arm ben wat het kost moet het kosten niemand kan er iets aan veranderen
of andere jongemannen was voorgoed voorbijl hier dacht hij aan de koffieplanter het was waar hij was n beetje ruw en ongepast in zijn manier van spreken en doen maar overigens had hij geen ongunstig uiterlijk
zelfs betsy sliep rustig thans meer dan ooit op de bultzak borne die tijdens de ongesteldheid van den ekster s avonds zijn troost weer in de sociëteit had gezocht was reeds lang tehuis
wil je niet nog iets drinken t kon haar eigenlijk weinig schelen maar ze gevoelde dat ze iets vriendelijks moest zeggen of enige zorg voor hem aan den dag moest leggen want het was wel n beetje onaangenaam voor hem dat ze s avonds na het eten altijd uitging als een nachtkaars
wacht hier even zei de resident ik zal het haar gaan vragen het duurde wel tien minuten vr mevrouw haar toestemming gaf ik wilde met dat gemene schepsel eigenlijk niet meer in aanraking komen ik heb haar eens en voorgoed gezegd waar het op stond als ik het doe
ik wou zei de kapitein met zijn luide commandostem dat ik geld genoeg had dan liet ik twaalf ankers malaga aanrukkenf hou je daar zo van kapitein vroeg de algemene ontvanger wel neen maar daar kon ik mijn vrouw mee
en als weduwe van een gewezen administrateur wist ze wat het binnenland was en wat er kwam kijken en ze sprak de taal de kapitein had het gevraagd gedrongen door de goedaardigheid van zijn karakter
ze zaten nog wat na aan tafel bronkhorst had n havanna opgestoken de dames genoten haar kopje koffie een bediende lei de brieven en couranten op tafel die de postloper gebracht had
dat zij had ze zulk een man in staat zou zijn hem uit de weg te ruimen terwijl het voorwerp dezer schoonzusterliefde zich puffend en blazend ontdeed van zijn lakens pak en zijn nauwe verlakte schoenen wipte betsy langzaam met haar stoel op en neer
terwijl zij zich siramde in de badkameif nonna nonna riep de oude meid aan de deur nu wat is er
evenmin als zijn kunst het leven van den ekster had kunnen redden was s dokters tegenspraak in staat diens weduwe te beveiligen en zo betsy niet veel goeds verdiende in geen geval was ze wat men van haar zei
soedahals nonna het beter weet ik weet niets beter en ik wil niet wijzer zijn dan een ander maar ik geloof niet dat het helpt nèh
maar mevrouw hoe komt u eraan welb ik dacht het omdat iedereen het zegt hier op de plaats er wordt zoveel over gesproken en als ik het niet had gedaan om het geld
ik zou liever nu gaan t was om zich een houding te geven dat hij het volhield maar de waarheid was dat hij zich letterlijk
die uitstekend aan hun bestemming beantwoordden daar nooit iemand het waagde erop te gaan zitten prachtige spiegels mahoniehouten kasten kostbare schilderijen en smaakvolle portières
toen hij terugkwam van het bezoek aan de officier van gezondheid dat zo slecht voor hem afliep was hij in zijn huis en in zijn bed gekomen
ik zou begonnen zijn met hem een lepel castorolie te gevenf sarinah die het hoorde knikte met het hoofd en zei dat de njonja besar pinter sekali was
wel dat is zo erg niet er gaan tien paitjes in één pop t is waarachtig alsof ik de boel opmaak de soos kost me niet half zoveel als haar familie ja je hebt nogal dikwijls
aanvankelijk zonder enige bedoeling ondervond de invloed van haar veelvuldig gezelschap hij was blij als ze er was en hij was in haar bijzijn altijd vrolijk en opgewekt zelfs geestig dan scheen het of hij jonger werd
welnu dan zie ik ook niet in waarom je er zo pessimistisch over hoeft te denkenals ik niet wezenlijk dacht goed te doen dan zou ik prédier niet beloofd hebben
ze had er geen trek meer in zei ze want ze had er al veel van gegeten een uurtje later ging hij heen in de binnengalerij om een hoekje kusten ze elkaar goedendag het had hem n beetje opgewekt maar dat gevoel van verlichting verdween weer toen hij in het rijtuig zat
toen hij weer in de ziekenkamer kwam trof hem de uitdrukking van angst en schrik die uit t gehele wezen van betsy sprak al zat ze stil op een stoel plukkende aan haar zakdoek en zonder dat ze deelnam aan de bedrijvige ziekenverzorging harer tante
hij had gedacht iets te ontvangen en hij bleef integendeel nog schuldig het noopte hem nog eens om te zien naar sarinah en de oude om geld te vragen doch het hielp niet ze antwoordde hem niet eens
ze heeft voorzover ik weet geen cent geld en wat ze bij mij kan krijgen is dubbel en dwars weelde vergeleken bij wat ze nu heeft en wat ze had toen haar eerste man leefde
schrikte betsy niet af als een europeaan van heel veel geld zou gesproken hebben ware het iets anders geweest inlanders noemden n betrekkelijke kleinigheid al heel spoedig een schat in elk geval meende zij te moeten tawarren
moet ik die brieven lezen ja wel met genoegenf zonder overhaasting las zij ze allebei marie sloeg haar angstig gade maar het effen gezicht onderging geen verandering
zie je vervolgde mevrouw borne tegen de gastvrouw zij is niet heel gelukkig met hemf t is erg jammei ja er komt ook zveel bij geen kinderen zie je nooit geen ideetje
maar de ene minuut ging na de andere voorbij zonder dat zijn gewoonlijk zo vlugge hand over t papier schoof zijn gedachten dwaalden af als die van een jongen van twintig absent soms verstrooid dikwerf als moeder natuur hem op ongelegen ogenblikken in het ootje neemt
het behoorde alles tot een tijdperk in haar leven dat zij voor volkomen afgesloten hield en waaraan zij door niets wilde herinnerd worden dat was voorbij
en was het eenmaal z verb neen dat kon en mocht niet n jong meisje kan meende zij zich nog in alle onschuld n zoen laten geven zonder dat het meer is dan n aardigheid sans conséquences
weer duurde het lang eindelijk kwam hij steunend op de arm van de zelf gebogen oude meid wat zag hij eruit snel sloeg zij de ogen op haar borduurwerk en trachtte n paar steken te doen die scheef en schots op het stramien kwamen
kwam weer op zijn gezicht en starend naar het geïmproviseerd toneeltje veranderden in zijn ogen de trekken van de zangeres het was betsy die daar stond met een blad muziek in de hand hij zag het duidelijk
het is versta me wel uitgemaakt dat ze het huis verlaat doch laat dat niet zijn op staande voet als er een week overheen gaat heeft het een betere houding ik zal zolang uit de stad gaan
en al dat jammer omdat ze als n slavin was gebonden aan die vent o maar het was schandelijk en belachelijk tevens en lidia ze durfde n ogenblik haar gedachten niet te laten voortgaan t was om er koud van te worden bovendien
wat men niet deed bij de resident en men kreeg buitengewoon fijne dranken en lekkere havanna's wat men ook al niet kreeg bij de resident die zelf niet rookte en niet dronk en dus vond dat een en ander eigenlijk ook niet voegde aan de gemeentel