AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
zij knikte zachtjes weêr snikkend wanhopig dat hij weg moest uit londen wanhopig om wat hij vermoedde t wanhopigst om wat hij niet had willen zeggen dat mysterieuze dat ontzettende
drukte zij hem neer in de kussens der bank laat het lispelde zij glimlachend het is gebroken ik heb het voor je gebroken zeg me waarom droeg je dat bij je het is niet wat je denkt verdedigde hij zich nog
en het werd hun eensklaps alsof zij beiden vele stille grieven tegen elkaâr koesterden grieven die zich hadden opgestapeld onder de vriendschappelijkheid van hun samenzijn grieven
ach ik zeg je nu eens hier en dan eens daar antwoordde bertie met het eenvoudigste gezicht ter wereld en op nieuw netjes zeer zorgvuldig de pink in de lucht slurpte hij
het is geen dwaze goedheid lachte hij treurig het is filozofie nu dan riep zij hard ruw ik filozofeer niet
hare stem vloeide zoet als balsem zij voelde om hem te sterken iets van de oude illuzie in zich herleven zij wilde hem behouden het kostte wat het kostte zij had hem lief
zie je dat leven van altijd zoo netjes te zijn had hem op eens verveeld altijd die mooie dames met slepen en diamanten
bijna alleen met hun accent beschuldigden zij hem van grilligheid onstandvastigheid wuftheid weifelmoedigheid bij den minsten uitroep van eve echter spraken zij zichzelven weêr tegen
maar het was in bertie eene reactie na zijne deêmoedigheid van zoo even o de wereld was dom de menschen waren dom frank was dom
ontmoedigde hen niet maar gaf integendeel een zweem van romantisch gevaar aan hun tocht als dreigden zij te zullen vergaan in een naderenden
waarom waarom dat alles wat heb ik gedaan hoe is dat gekomen en hij doorzag het niet begreep het niet
het duurt me te lang je bent gek zei bertie stroefkort waarom gek waarom je gek bent je hebt voor geen cent eigenwaarde denk je in ernst naar ze toe te gaan
neen neen dat was alleen de schuld van het noodlot niemand had eenige schuld aan wat ook alles was de schuld van het noodlot
o het pijnigt me zoo het woelt zoo in me altijd altijd en ik ben niet kleingeestig jaloersch ik ben dat nooit geweest ik begrijp het wel dat van die vrouw dat van vroeger
maar toch moet ik je er over spreken want ik lijd er te veel onder onder dat alles altijd te zwijgen en alles te verkroppen het doet zoo een pijn
maar in den laatsten tijd hadden minuten zich aan minuten kunnen schakelen zonder dat ze iets deden dan stil naast elkaâr zitten op een groote bank hand in hand turende voor zich uit
hield de deur wijd open met overdreven hoffelijkheid bertie binnennoodend ik moet je dadelijk spreken sprak bertie kalm met gedempte stem nu dadelijk onder ons
hij voelde minachting voor dien sterken man met zijne jongensliefdesmart maar vooral o vooral voelde hij zich trekken naar beneden naar een afgrond toe
had hij in amerika in zijn gesjouw en gescharrel in zijn dienstbaar geslaaf van iederen dag ooit aan zulke dingen gedacht
zij begreep hem niet dadelijk en bleef hem toen verschrikt aanzien met open mond waarom vroeg zij ten laatste sidderend bang dat hij iets begrijpen zoû van wat in haar woelde
waarom wil je het nou zeggen waarom of moet ik het je uit je lijf trappen waarom zeg je het haast
hij heeft zijn verdiend loon ik heb hem afgeranseld en ik zal hem nog eens nog eens hij wilde zich opnieuw neêrstorten met zijn beestelijken grijns om den mond zijn dorst van wreedheid schroeiend in de keel
was het geschied zooals het was voorbereid had hij den wensch van het lot geraden hij dacht wel zoo een klein beetje waarom anders dat smeeken van frank om een gesprek zoo laat bijna in den nacht
toen toen heb ik het gedaan o god toen heb ik het gedaan hoor naar me frank laat het me je zeggen het moet er nu uit het met er uit in eens ik deed eve gelooven
eve bukte zich en plukte o wat zijn ze zoet sprak ze met eene kinderlijke verrassing en ze snoepte er van terwijl hare lippen en hare handen zich blauw vlakten met het sap des besjes proef eens
noodlot noodlot o de matte rust te blijven zitten roerloos energieloos willoos met dat wijde water van grijs zilver vor zich en te wachten tot het komen zoû
maar het wàs onmogelijk het wàs iets wat niet volbracht kon worden het was iets onlogisch iets vol duistere moeielijkheden iets dat nooit gebeuren kon
fijn geteekende nietsjes heldere spikkels in de ruimte van water en lucht hel zichtbaar in het zacht gedekte zonlooze daglicht
dank je zoo is het goed ging zij voort ik heb ongelijk gehad waarom zoû ik het niet bekennen ik beken het gulweg
en als bertie gewetenswroegingen had dat hij zoo klap liep praatte frank die weg wat kwam er dat op aan als bertie fortuin had gehad en hij niet had bertie immers ook zoo gehandeld zij waren immers vrienden
frank zoû door eenige zijner oude vrienden geholpen worden aan eene werktuigkundige betrekking op eene fabriek in glasgow eve zoû haar moederlijk erfdeel medekrijgen geene bezwaren stonden in den weg
bruske veranderingen tegenover bertie verliet in eens terwijl hij nog sprak den divan waarop zij samen zaten
daar daar daar brieschte hij brieschte hij door en telkens viel de mokerslag neêr op
ach god ik weet het niet steunde hij met een zacht ongeduld wat weet ik maar waarom doet hij dan of hij van mij houdt waarom heeft hij me gevraagd omdat hij een oogenblik in noorwegen heeft gedacht dat hij buiten haar kon
van het beeld hypnotiseerde hem en zijn instinct sluimerde onder het verpletterende gewicht er van in vriendschap dankbaarheid woorden er was niets dan conventie en armoede
onmogelijk eve waarom wat hoe zij liet zich weêr zinken in hare vorige houding tegen hem aan rillende nog onder den nadruk van dien weggeratelden donder en zij sprak
ik bid je gelof toch dat niet alles egoïsme in me is en dat ik veel zielsveel van je hoû zooveel als een man bijna nooit van een anderen man houdt omdat je zoo goed voor me was
bijna zonder volle mannelijke ontwikkeling hij verzonk in de groteske plooien van franks jas en broek hij was een jongen vergeleken bij hemzelven zoo groot en vierkant en hij had dagen van honger nachten zonder dak gekend
en hij zag bertie in zijn geest terug zooals hij had staan bibberen in dien kouden sneeuwnacht in zijne armzalige plunje en nu was hij zoo netjes en hij deed niets slechts
en stil ging hij voor het raam staan ziende naar het in mist uitgevaagde parklandschap van kensington gardens zij bleef zitten wachtende tot hij iets zeggen zoû maar hij zweeg
en die woorden ze rolden zoo schijnbaar ondoordacht van zijne lippen dat zij schenen te leven van natuurlijkheid inderdaad waren zij de frases van een comediespelend
ja altijd herhaalde hij onwillekeurig zij huiverde zag hem aan waarom zeg je dat vroeg ze scherp
tot het komen zoû het zoo intens voelende naderen dat soms zijn geheele zijn één wachten werd roerloos in zijn rieten stoel met de oogen over de wijdte van het water
want luister nu eens hij had gelijk in zijne laatste woorden hij was een zwak mensch zei hij geslingerd door het leven zonder wilskracht hij had geen wilskracht zei hij was het zijne schuld dat hij er geen had
vervelende zaken met bankiers daar ginds heen en weêr geschrijf klap op klap het bijna geheel in rook vervliegen van een fortuin dat reeds lang te veel gouden wierook had gewalmd en zij zagen de noodzakelijkheid in
dus is er niets vroeg ze moê smeekend met gevouwen handen neen lieve eve er is niets ik ben alleen maar tobberig zie je net een oude man en zoo tob ik soms ook over jullie
daarom zegt papa dat maar nu ben ik heusch zoo dwaas niet meer ik hoû alleen veel van lezen en is dat nu zoo esthetisch
omdat ik je niet langer ongelukkig kan zien omdat ik je bij mij ongelukkig zie omdat je later met me nog ongelukkiger zoû worden
maar hij was opgestaan had haar beide handen gereikt en hoofdschuddend als over de dwaasheid van den mensch sprak hij thans met zijn smartelijksten glimlach
bertie had zich op franks aandringen in een ruimen stoel gezet bij den haard en hij bleef daar schichtig rechtop zitten zonder te spreken verlegen voor de meid die telkens ging en kwam
en blind voor de diepte van haar gesuggereerd mystiek wantrouwen je gelooft me niet verdomd je gelooft me niet siste hij ten tweeden male mishaagde kwetste haar zijn
zonder conventioneele mooiigheid er om heen o god ik zwéér je dat ik liever anders zoû zijn maar kan ik er iets aan doen dat ik zoo ben
was het nu nog dat hij na korten tijd de ziekelijkheid het decadentisme van dit dwepen inzag en er toen geen troost meer uit putte
hij kwam een enkelen keer met frank bij de rhodes en eens zeide eve zijne hand nemend we zullen goede vrienden zijn
daarbij was hij aan bertie verslaafd geworden als aan opium of morfine bertie was hem noodig geworden om te leven in alles vroeg hij den raad van zijn vriend
misschien wel meer dan van mij omdat je haar niet vergeten kan omdat zij nog altijd iets in je leven is misschien wel veel wel heel veel
hij was onberispelijk hij ging zelfs niet meer gedurende eenige dagen op den loop als eene kat hij was steeds belangwekkend met zijn waas van weemoed en zelfs had hij vaak nu na de scène over tayle een zweem van verwijt
slechts ontspruitend uit een klein beetje onderlinge sympathie en wat toeschietelijkheid een oppervlakkig gevoel van tijdelijke bekoring die de leêgte om een reiziger vult
en zoo was het dat hij toch voor frank voelde dat hij frank de handen op de schouders legde en hem poogde te troosten dat hij klanken vond van genegenheid nieuwe woorden op zijne tong frisch en ongewoon verzachtend en
hij maakte enkele pretenties op eene filosofische levensbeschouwing maar eigenlijk bestond deze in een uit den weg ruimen van alles wat niet amusant was
en in dat dringen naast haar zag zij eensklaps de vuurroode peluche sortie van eene groote zware vrouw vlammen een gelaat rood wit en zwart van verf popachtig lachende onder een kinderachtigen
ik bid je frank geloof me ik zweer het je daar bij alles wat heilig is zweer ik het je het is niet waar dat ik bang voor je ben
eve lieve eve wees kalm smeekte hij vreezende dat iemand binnen zou komen maar toen toen knielde hij naast haar neêr hare handen nemend en ze zacht drukkend kijk me aan eve
waarom niet dat kan ik niet lieve meid dat kàn ik niet heusch niet onmogelijk en het gehuichel van zijn blik het geteem van zijne stem
o god antwoord me dan toch smeekte ze rampzalig tot in de ziel van hare ziel wat wil je dat ik weet van franks gevoelens waagde hij te sissen ik weet het niet daar
nu als je gelukkig wordt is het goed fluisterde hij mat steeds wringend zijn handen toen eensklaps terwijl zij nog steeds hem vragend aanzag kreet hij arm kind
zij sloeg gillend met haar arm zenuwachtig angstig in de lucht iets wegwerend en geheel haar tenger lichaam schudde als met geheimzinnige electrische trillingen
een eenvoudig doeltreffend middel eene eenvoudige schurkenstreek zooals conventioneele menschen dat noemen geen geraffineerd psychologisch geharrewar meer
flikkerden zijne oogen als zwart gouden panteroogen zeg frank ik kan je zoo niet zien ik hoû zooveel van je al zie je dat misschien niet zoo in en al doe ik het op mijn manier
het was aan den uitgang van het lyceum de menigte stroomde naar buiten langzaam schuifelend hier en daar een beetje ongeduldig duwend schouder aan schouder
sir archibald vloekte met groote woorden en breede gebaren tegen frank die het hoofd boog en eve wierp zich tusschen hen in op de knieën
of hij haar niet vergeten kan of hij daarom zoo stil en zoo somber is als hij hier is laat hij openhartig met u spreken
waarvan geen spoor in hem is waarover hij het hoofd schudt als over abracadabra en hij zag het niet in zie je zoo heb ik later gemeend dat bertie indertijd vond dat wij niet moesten trouwen herhaalde eve droomend
tien minuten over half twee kwam frank thuis was god was hij misschien naar de rhodes gegaan neen neen hij was zeker in de club geweest hij ging dadelijk naar boven naar bed
zij lag daar als eene door een woesteling geschaakte bruid in een woesten hartstocht neergesmakt
frank die gewoonlijk na zulk eene geheimzinnige vlucht nieuwsgierig uitvroeg waar bertie toch gezeten had vroeg ditmaal niets en bertie beloofde zichzelven dat deze escapade de laatste zoû geweest zijn
welke ten laatste uit al deze ellende des denkens oprees wat wat is er is er iets en nooit een antwoord eens had zij er nogmaals bertie naar gevraagd
en in die onverschillige verdooving had bertie een zacht gevoel gekend eene teedere blijdschap iets lieflijk heerlijks dwars door zijne zelfminachting heen
o god daar komt het frank o frank daar is het boven me boven me het dondert boven me
beste jongen ik heb alles precies uitgerekend ik heb net wat we noodig hebben om naar buenos ayres te komen hoeveel moet je hebben hij had honderd pond noodig
hij nam hare handen streelend in de zijne zag haar lang aan met zijn glimlach van smart onder zijne gouden snor waarom
onaangenaamheden met zijn vader over zijn moederlijk erfdeel een bagatel van een paar duizend gulden weldra versmolten
het je het is niet waar god god waarom geloof je dat waardoor heb ik je dat kunnen doen gelooven
toen hij frank gezegd had naar de rhodes te willen gaan hij herinnerde zich bertie's vleien en drijven om londen te verlaten om de wereld rond te zwalken zoû
zeg ben je dol ben je gek geworden bertie wat overkomt je neen hij was niet gek maar hij had zoo een verdriet dat hij zoo een misbruik maakte van franks goedheid vooral nu frank in geldverlegenheid zat
vooruit ingestudeerd pessimisme zij treurden over het leven zij beklaagden eve met eene mysterieuze ontferming en tusschen die smart heen beschuldigden zij frank eventjes ter loops met niets
neen gilde zij en zij wrong zich zoo ruw rukkend uit zijn forschen klem dat hare tengere polsgewrichten kraakten nu weet je het dan ik vertrouw je niet daar je verbergt me iets
rees haar op de lippen maar zoodra zij aan bertie dacht was het eene vaagheid eene onbeslistheid in haar als wist ze niet hoe en wat en nooit herinnerde zij zich duidelijk wat bertie gezegd had
soms hunne vingeren elkaâr even beroerend zijne wenkbrauwen trilden even als in een frons een rimpel van ontevredenheid éven maar want hij lachte eve toe en sprak
en noteerde hij eerst in zijn zakboekje al deze mirobolante uitgaven weldra vergat hij een post daarna nog een en eindelijk omdat zijn potlood weg was vergat hij alles
dat hij de scène aan den uitgang van het lyceum had geleid dat hij eve dwong den weg uit te gaan dien hij wilde
wat zeg je vroeg bertie dof nog onder den druk der looden atmosfeer van zooeven had hij niet goed verstaan niet recht begrepen ze waren over hem heen gegaan als eene suizende dreiging die woorden
en bertie zelf moest zedepreeken waarom zocht frank niet eene bezigheid een werkkring waarom ging frank niet een beetje reizen waarom ga je niet eens naar noorwegen vroeg bertie die maar wat opnoemde
ik verzeker het je ik zweer het je daar er is niets er bestaat niets dan alleen in mijne eigen gedachten
en je kende hier niemand o jawel zoo geen fashionable menschen weet je zooals jij maar wel zoo ratje toe je bent toch niet boos op me
toen gebeurde er eensklaps iets zonderlings bertie was des morgens alleen uitgegaan en verscheen niet aan het lunch wie er des middags in de club was bertie niet ook niet aan het diner
en ik kan je zoo niet zien frank zet er je over heen ze schijnen het je nu zoo kwalijk genomen te hebben dat er niets meer aan te doen is ik woû dat je dat inzag en je in het onvermijdelijke schikte
heel graag als het u geen moeite geeft antwoordde bertie in het engelsch voor de meid en zijn blik zocht smeekend de koud verbaasde blauwe oogen der flinke knappe jonge vrouw zijne stem was als fluweel en tenger
naar het mooie jonge meisje dat soms zoo verstandig soms zoo naïef was geleerd waar het hare
toen om zijne te flauwe tegenwerpingen te temperen eve eve sprak hij verwijtend je mag zulke dingen niet denken van frank dat is niet mooi je moet vertrouwen stellen in je aanstaanden man het is dus niet waar
maar begreep er niet het rechte van zoo had zij ook eens gedurende een uur achtereen hem overladen met kleine hatelijkheden speldeprikken die ze meende dat frank zouden geruststellen en bertie niet te zeer zouden kwetsen
dat je niet van haar hieldt ik maakte dat ze aan je twijfelde dat het àf werd tusschen jullie de brieven later hield ik tegen
maar dan dacht ik aan jou en dan was ik er te zwak toe want ik weet dat je van me houdt o te veel niets te veel
dan had hij toch zoo ruw niet dien eenen brief van kate weggerukt neen neen geloof je dan dat hij er belang bij had ja
die beteuterd naar eve's extaze had geluisterd en die nu wat schrikte ja ziet u dante kende hij bij naam maar van dien spencer had hij zelfs nooit gehoord nog wel van herbert
maar juist die zwakte was haar een lief contrast met het koel practische nuchter vriendelijke van papa papa die haar wel bedierf maar toch nooit zoo ver als zijzelve wel wilde
der skatingrinkjes terug als deze deinsde toen zij aan franks arm het meisje bespeurde dat zij eerst in het gedrang over het hoofd had gezien
en bertie had slechts geglimlacht met dien verschrikkelijken glimlach vol smart en haar gesmeekt toch niet te blijven mijmeren over iets dat hij zoo terloops uiting gevende aan de natuurlijke treurigheid van zijn gemoed gezegd had
spreek niet van mijn wantrouwen hij zoû daar als het niet gerechtvaardigd is boos over kunnen worden het is zoo slecht van me dat ik zoo wantrouw en ik dwing me altijd tot betere gedachten
het duizelde hem terwijl hij zoo sprak nog nooit had hij zulk een toon van hoogmoed tegen frank aangeslagen maar het waren als kreten van wanhoop geslaakt in de zwijmeling van zijn valschen trots
daar zijne woede ten minste rechtmatig was geweest en haar twijfel niet was ze zoo of was ze anders zieledoodelijk gekwetst wellicht door zijne gramschap vol minachting om zijn gemis aan kracht tot het betoomen zijner driften
eve had hem nog wel eens gevraagd naar dat iets maar daarna werden hunne gesprekken weder geworden als vroeger ten minste uiterlijk hij zag niets aan eve ook niets aan frank
zijne goedigheid om een armen vriend een jaar lang te hebben laten leven als een vermogend jongmensch scheen hem nu verlicht in de klaarte zijner mooie liefde
en dat je mijn leven nog ongelukkiger hebt gemaakt dan ik het jouwe begrijp je dat eindelijk begrijp je dàt eindelijk hè dat ik je veracht je haat je hàat dat ik je
een zware hoofdpijn begon te hameren in zijne hersens en hij kreunde in eene moeilijke poging om de woeste overdrijvingen zijner fantazie te breidelen
hoorde voelde zelf dacht even vaag aan dokters aan verplegen en toen sprak hij dof zeker van hetgeen hij zeide onzeker van hetgeen hij doen zoû
waaraan de pelerine met verschillende neêrslagen eene pittigheid van sport gaf iets van een jolig koetsiertje terwijl het blauw jockeypetje jongensachtig luchtig stond op heur dik opgewrongen rossig gouden haar
waarom omdat je me niet vertrouwd hadt en toen toen toen gaf ik hem gelijk en ben ik niet gekomen
onafwijsbaar onafwendbaar en omdat die toekomst wellicht zoû zijn als dat verleden ja er dreigde iets en hij bleef daar zitten ziek van angst làf zonder geestkracht zonder moed
het niet begrijpende en er alleen droomend om glimlachend van geluk want zij als vrouw kon zoo zijn trots hare aanvallen van nerveuze hallucinatie energiek het verleden willen vergeten
nog twee dagen te drontheim en zij waren geheel en al goede vrienden met die vertrouwlijke intimiteit welke op reis vrij van etiquette soms met een tooverslag ontstaat zonder eenige kennis van elkanders karakter
eene spectrale kilheid rees uit de kom van het fjord op naar die drie menschen in de hoogte niets verloren in het tastbare waas van den nevel die zwaar op hunne oogleden zonk
glinsterend in zijn blauw geschoren terracottakleurig gelaat hij was niet in liverei maar gekleed als een heer met een licht gekleurd overjasje een ronden hoed een stok en handschoenen
o wij ook sprak frank de oude heer hoopte dat de jongelui zijne dochter en hem verder zouden gezelschap houden frank viel zeer in zijn smaak en ook bertie vond hij gentlemanlike en onderhoudend
ziet u dat alles vond ik eerst onuitstaanbaar maar nu vind ik er zoo iets poëtisch in hij moet zeker dichter zijn en eene ongelukkige liefde gehad hebben hij kàn geen banaal mensch zijn
neen je hebt gelijk ik begrijp je niet ik begrijp dat niet eindigde hij terwijl hij rood van opstijgend bloed met uitpuilende oogen hatelijk lachte
een van onze clubvrienden tayle je weet wel zocht naar hij mij zeide iemand als particulier secretaris bij zijn vader lord
met een hard schel geluid van veel koper bertie kreunde zich wentelend om en om ngmaals zich dwingend tot het uitdichten van zachtere tafereelen en het werd nu als een modern tooneelspel
hij scheen te vinden dat wij niet moesten trouwen toen ik later over zijne woorden nadacht heb ik er dat in gevoeld hij scheen heusch te vinden dat wij dat wij niet moesten trouwen
daaronder stond frank grof en ruw gehouwen in de haast waarom heeft u rhodes er bij gesneden vroeg ze en hare stem klonk zeer gedempt zeer van verre
hij had eerst logisch een verhaal en daarna kalmweg eene vraag willen doen maar iets wat hij niet had kunnen beschrijven ergerde hem
en je hebt niets niets dan een beetje malaise wat gekrenkte pedanterie misschien het zal wel niet veel anders zijn als ik me van kant had gemaakt iederen keer dat ik ellende had gehad dan was ik nu wel duizendmaal dood
in eene open victoria beiden bedolven onder een zwaren bonten plaid hij bewoog zich thans met groot gemak onder franks kennissen gekleed als een dandy innemend en minzaam
met zijn zeiltjes en zijn kolommetje rook zonder dat hunne blikken elkaâr bewust werden hoewel ze zich toch zeker kruisten ergens over de zee
de stem verloor weêr alle vastheid en werd smeekend als van een bedelaar moest je me zoo dringend spreken vroeg frank verbaasd
heb dan medelijden met me maar spreek zoo niet maar eve als ik je nu verzeker hernam hij trillend van zijne woede die hij beteugelen wilde dwingend zichzelven tot zachtheid als ik je nu verzeker
den dalenden weg met hooge druipende varens den slagregen striemend in hun gelaat als met
een man en eene vrouw beiden donker fijn als inktteekeningen zich afprentend tegen het vaalzilver der zee een angst bruiste eensklaps in zijn lichaam door zijn hart p naar zijn keel naar zijne slapen
in eene smartelijke rusteloosheid zonder nieuwe levensdoeleinden te vinden zonder het waarom te vinden van hun beider bestaan zonder het waarom te vinden van al de oorden die zij doorkruisten en al de luchten die zij inademden
frank was bertie in den laatsten tijd als een lastpost gaan beschouwen hoewel hijzelf niet begreep waarom zag hij zijn vriend ongaarne met eve samen en door hunne intimiteit kwam dit bijna dagelijks voor
hij streek zich met de hand over het voorhoofd zijne gedachten verzamelend en langzaam zeide hij ja eve ik had je juist iets willen zeggen juist vandaag
alle wil tot verdediging vloeide in de kracht van franks stem weg nauwelijks ook bespeurde bertie eenige nieuwsgierigheid in zich naar wat er had moeten voorvallen om william te verraden
en eenige weken in noorwegen door te brengen bertie zoû hem vergezellen
als waren zij de bedreiging van een onafwendbaar noodlot dat haar eve zoû verpletteren onwillekeurig klemden zijne vingers zich vaster om haar hand
ik heb op het oogenblik geen honderd pond ik verzeker het je krijschte bertie zacht rillend als van koorts met eene keel
frank en eve ontmoetten elkaâr zelden in de week want frank had het druk ook des avonds maar zij zagen elkander geregeld des zondags en eve had de geheele week om na te denken over dien zondag
de drift zijner woorden siste nijdig tusschen zijne tanden door die groot en blank onder zijne zware snor opschitterden als vonken ivoor
zij had hem nog nooit zoo lief gehad als nu dat zij eene zwaar neêrdrukkende somberheid in hem ried die zij wilde wegwisschen met den grooten troost harer liefde waarin zich iets aanbiddelijks van moederlijkheid mengde
tusschen zijne schermen van bergen in den mist en zag zij de drie lijntjes goud in het westen en zij voelde zich op eens geheel en al verlaten en eenzaam
ach wel neen antwoordde hij mat wat een dwaasheid haal je je toch in het hoofd hoe kom je daar nu aan er was geen klank van overtuiging in zijne stem hij sprak blankweg als was hij er niet bij
het scheen haar toe dat zij niet voorzichtig behoefde te zijn nu hij haar steunde dat hij haar zoû ophouden als ze viel en ze praatte levendig door overmoedig bijna springend van blok
met frank ja met frank verleden toen wij uit het lyceum kwamen en zij vertelde het hem steeds stijfrecht op haren stoel steeds met dien vreemden blik die matte stem
en nu nu door mijn eigen schuld het kan me niet schelen vind het misselijk maar ik ga ik ga toch
maar heusch eve denk er eens over na denk er eens over na of je je niet ongelukkig rampzalig zoû voelen wanneer je altijd met me moest zijn
als ware hun telkens hortend gesprek over wat kunst en letterkunde een tweestemmig lied dat zij beiden zuiver zongen en frank erkende vrijmoedig dat hij weinig las en wat hij gelezen had zich nauwlijks heugde
eve zag dat een dof leed hem stilzwijgend maakte hem lang peinzend deed neêrzitten met gefronste wenkbrauwen en een breeden rimpel dwars over zijn voorhoofd heen
ook niet door iemand van de personen bij wie je mij gepresenteerd hebt dat maakt het geval moeilijk sprak frank schamper lachend terwijl eene groote woede in hem begon op te borrelen dus je wilt niet neen ik wil niet
het is waar dien avond van het lyceum het scheen toen wel zoo wat maar je hadt eve toch verzekerd dat het uit was ik vind het dus allesbehalve mooi in haar dat ze je toen nog niet vertrouwd heeft
voor het oogenblik had hij nu een doel bertie hij zoû hem helpen na een paar weken rust eene betrekking of zoo iets voor hem zoeken maar vooreerst moest hij zich nu maar geen zwaar hoofd maken
hij poogde zelfs frank aan het werk te zetten sprak van een paar beroemde ingenieurs die zij in londen kenden maar alles stuitte af op franks koppige treurigheid
en toen zag ze dat ze juist in het midden van het duisterende vertrek stond een beetje huiverend met een wankelachtig geknik in hare knieën
zij stapelden zich opnieuw in haar brein op elkaâr twijfelingen ontspinnend en het was dan altijd o altijd die zelfde vraag
maar ik heb nooit noit noit zoo iets in me gevoeld en als ik wat doe moet ik het zoo doen omdat ik het niet anders kan doen
en zij moesten dikwijls samen op den zelfden stoomer getuurd hebben fijn voortglijdend bijna aan den einder als een uitgeknipt prentje
toen frank na eenige dagen van een niet leven wachtens nog geen antwoord ontvangen had schreef hij aan sir archibald en het was steeds het zelfde stilzwijgen
nog om ons en in ons spookt omdat zijn duivelsche invloed je nu nu nog van me af wil rukken
frank zelf uit gebrek aan werkzaamheid had als iemand die zijn vermaak neemt waar hij het vindt bertie in dit leven vooruit geduwd niet alleen om hem te helpen maar ook voor de pret
trotsch kijkende naar de zee met zijne starre vensteroogen verderop aan het water de pinken als
hij streelde werktuigelijk heur haar geheel van het spoor hij hield van zijn meisje maar zijne liefde was meer eene zoete gewoonte dan eene sympathie des gemoeds
dat hij niet zoo over je sprak als een goed vriend zoû doen ik weet het niet onder die gesprekken zelve kwam die gedachte nooit bij me op omdat bertie zoo eene stem had en zoo eene manier van spreken
en bertie was een meneer en in goeien doen en hij had een edel hart hij zoû een oud kameraad niet in den steek laten wat drommel je hielp elkaâr in de wereld honderd pond
dat heb je al meer gedaan en je gelooft me niet in zoo verre niet dat je gelooft me niet brulde hij zich niet meer machtig
ben je boos bertie langzaam keerde hij zich om schuin viel het bleeke daglicht langs de meubelgordijnen op hem
om dàt te willen herinner je je toch ben je dan alles vergeten heeft eve je niet gezegd dat ze je niet vertrouwde dat je haar bedroog dat je nog met die vrouw was en dat ze dat wist
ze wist dat nietwaar een verleden fluisterde zij koud o ieder jongmensch heeft een verleden maar wij wij hebben geen verleden wel
ik moest met jou leven het was het noodlot ja het noodlot zoû bertie zeggen spreek niet van bertie het kletterde tegen de ruiten aan een zondvloed van rechte stroomen altijd die regen murmelde zij bang
die de waarheid wilde verbergen om maar niet te kwetsen en die niet sluw genoeg was m die waarheid te verbergen als zij hem in het nauw dreef zoo bleef ze hem zien geen oogenblik kwam eenig vermoeden bij haar op dat zij eene vlieg was
hem dadelijk tot op den grond neêrknakkende als een riet hij pakte bertie bij de keel slierde hem woest tusschen de pooten van de tafel heen naar het midden der kamer
en een droog gevoel als een dorst van wreedheid schroeide in franks keel en hij slikte tweedriemaal met een beestelijken grijns om den mond
als een gerythmeerde monoloog als eene lange klacht in blankverzen bertie mijn beste jongen wat is er vroeg zij
hij bette met zijn zakdoek het water van het tafelkleed op en schikte de rozen weêr in de vaas niets niets bleef hij
dat die mooie sterke jongen met zijne breede borst en breede schouders met zijn krachtigen donkerblonden kop op den stevigen nek
als het uit moet zijn zal het uit zijn ze verdwenen nu uit zijn oog ook de jongens waren verder gegaan met hun scheepje het strand voor bertie was leêg geworden zeer wijd als eene woestijn
heur adem hijgde benauwd in hare keel zij snakte naar lucht wilde het venster openrukken daar zij er dichter bij was dan bij de deur
wat vroeg hij dat litteeken dat heb jij gedaan heb ik ja je hadt me z aan mijn polsen beet
en bijna zichtbaar opdoemend tegen den zwijmenden gloed van het stervende vuur in de duisterende kamer en de somber vragende blik
had al het kwade van het verleden eigenlijk niet buiten hen beiden om gelegen had frank niet genoeg geboet voor zijne drift om nu het hoofd te kunnen opbeuren
om de lucht te omhelzen ii dien avond teruggekomen van hunne wandeling na het
de juiste waardeering der feiten begon voor zijne oogen te schemeren in den nu vastgestelden loop van hun leven franks zedelijk gevoel dommelde in sluimering in de weekheid hunner luxueuze gemakkelijkheid
zij hadden uren van angst gekend opeenvolgende lange dagen van armoede zonder uitkomst met de herinnering aan white rose maar toch hadden zij geen weêrverlangen naar white rose gehad
i i de handen in de zakken den kraag van zijn pels op ging frank door het stuiven der sneeuw voort langs den eenzamen adelaïde road in den avond
ja graag klonk het antwoord haastig en bevend als bevreesd voor het terugnemen dier goddelijke woorden zij gingen samen een paar passen voort
zij moest glimlachen om het gewild kinderlijke gewild coquette van zijn toon dat beetje aanstellerij van behaagzieke kinderachtigheid die zij doorzag maar zij sprak toch
ook morgen ik weet het niet en hij verzonk weêr in zijn stilzwijgen terwijl de natgrijze lucht daarbuiten eene schemering van melancholie naar binnen wierp
zoû hij er heen gaan dacht bertie toen hij den volgenden avond alleen thuis bleef en niet wist met welke plannen frank was uitgegaan
frank schreeuwde zij frank hij is dood laten we weggaan ver weggaan laten we vluchten
maar toch denkt hij en spreekt hij over haar met je en daarom is hij stil en somber als hij hier is is het zoo
dan met een puntje zus en wiesch zich met al de watertjes van rimmel het was of hij zich dompelen wilde in al de verfijndheid van een fat na goor geweest te zijn als een
het waren zulke vuile schulden hij wou liever niet zeggen wat het was schulden uit den tijd toen hij wel eens voor een paar dagen er van door ging frank wist het nog wel
xv toen frank na enkele dagen van spanning geen antwoord van eve kreeg schreef hij ten tweeden male en hoewel de eerste frischheid van zijne hoop reeds verwelkt was
liever word ik weêr kellner of conducteur op een tram vergeef me als ik je ondankbaar schijn zij verzoenden zich maar frank vond dien trots van bertie belachelijk en leed er onder dat dit alles een geheim voor
eve lachte even omdat zij bijna voorover in een plas vette modder ware gevallen zoo frank zijn arm niet in eens stevig om haar middel had geslagen
bertie zachtjes aan komende onder den druk van een vagen angst eene niet te formuleeren onvoldaanheid hij voelde franks vriendschap herleven voelde in zichzelven gestreeld door die herleving een medelijden bijna sympathie
maar wat zal ik nu doen wat zal ik doen hij zag voor zich uit radeloos wanhopig zijne handen wringend
want hij begreep niet dat een individu was als hij was hij kon dat niet begrijpen hij brulde in zijne barbaarsche woede door als een wild beest gedachteloos hersenloos
en hij wachtte op en neêr loopend een uur anderhalf uur lang lijdende van koû en vermoeienis als een bedelaar zonder dak zoo wachtte hij rillende
joeg zij ook met energie hare gedachten heen zij kwamen weer terug halsstarrig zij overweldigden haar opnieuw
de lucht blauw als parelen en parelmoêr de zon scheen overal zacht egaal zonder gloed en zonder schaduw recht uit de hoogte het is bijna italië sprak eve opgetogen en dit is nu toch noorwegen
annie en haar man franks oppasser en butler voor zich had weten te winnen gooide alle meubels dwars door elkaâr in eene grillige wanorde
iederen keer dat zij hem gezien had zenuwachtiger thuis komende troosteloos om zijne doffe zwaarmoedigheid hoewel hij toch van hoop en toekomst sprak voor later later als hij vrij was zijzelve hoopte zeer
langen dag na langen dag doorsleet in de strafgevangenis der duinen want als een slaapwandelaar had hij dien vreeselijken dag zichzelven aangegeven op het commissariaat van politie te scheveningen
zoo verliepen er weken en frank dacht er niet aan moeite te doen bij zijne invloedrijke kennissen om bertie aan eene betrekking te helpen
i december in londen een koude mist een wit waas om white rose in de achterkamer een groot vuur maar bertie was in geen stemming om van dat
was zij alleen en dacht zij er over na dan moest zij er om glimlachen en de tranen kwamen er haar van in de oogen tranen van zacht geluk
een gebaar als wilde hij zich herstellen als had hij iets gezegd dat hij had moeten verzwijgen hij stond op en zijn gelaat was ook veranderd niet smartelijk meer
en dan was er dat beeld dààr vr het vuur vr zijne vergroote starre pupillen versteend tot een opdoemsel van zwijgend aanstarend en helsch magnetisme
wat dan toch frank mijn beste frank wat toch hare oogen lachten in de zijne ze boog hare armen los om zijn hals hare vingers strengelend en nogmaals vroeg ze
maar zij dacht eensklaps aan hare doode moeder en of die ook wel eens zich zoo verlaten gevoeld had als zij trots de genegenheid van haar vader
in hunne nuttelooze spierkracht ondermijnd door de geheimzinnige zwakte die er onder knaagde als met wormen maar bertie was voor hem gaan staan opgeschroefd in zijne wanhoop energie zijne oogen vol facetten wisselflitsend op frank
neen neen hij had niet te klagen maar hij kwam zijn ouden vriend maar eens opzoeken zijn ouden swell bertie wist het immers wel vroeger in new-york ze waren toen zoo kameraadschappelijk in het zelfde hôtel kellner geweest
omdat zij al haar eerste emoties geleden had omdat zij daar lang geloopen had in den wind dicht bij de villa waar zij hem in had zien gaan in de hoop hem nog te zullen ontmoeten
en hij sprak zeer langzaam met die treurige klanklooze stem als van een zieke in londen neen eve hier kan ik niet blijven
zeg veracht je me omdat ik gedaan heb wat een ander meisje misschien niet gedaan had verachten ik je verachten bracht hij snikkend uit
lang en uitgetrokken met groote donkere gaten van oogen en een open mond zijn hart klopte als wrong het zich naar zijne keel op en hij drukte het zwaar met beide handen neêr
toeval of noodlot neen noodlot maar dan vreesde hij wel en in zijne matheid zag hij het heel duidelijk dat hij nièt vreesde dat eene groote onverschilligheid in hem was
energie wil was dààr tegen te willen en energiek te zijn woorden niets dan woorden hurk fatalistisch neêr als een arabier
je hadt dus berouw en je kwam niet bij me neen god waarom niet ik heb willen komen waarom heb je het dan niet gedaan weêr dacht hij even na weêr suf
met eene beweging als eene liefkoozing sloop bertie toen nader legde zijn hoofd op de armleuning van franks stoel en de handen gevouwen om de knieën geleek hij in den halfschemer in den vuurgloed een lenige panter
en stofte hij dat hij oprecht openhartig eerlijk waar was zijne donkergrijze oogen gloeiden onder het gefrons van zijne overhangende wenkbrauwen
wel neen niemand sprak sir archibald alsof dit de natuurlijkste zaak ter wereld was maar frank hielp eve de steenen rondom den weêrhaan beklimmen en zij zagen nu uit naar het panorama beneden hen
dat kan me alles niet meer schelen ik wil om dat alles niet meer denken het bestaat niet meer voor me en let wel op frank bezie het goed dat is alles
een leed van reuzen en azen het fjord met zijn stadje wat groezelige vlakjes van dakjes en huizen en het vaalwitte châlet van het grand hôtel het weende roerloos onder de zwarte afspiegeling van de lucht
eene immoreele spotdrijverij met het goed vertrouwen der wereld vroeger had dit alles hem vermaakt maar nu achtte hij zich klein
bleek tuurde zij even met hare holle grijze oogen naar buiten naar het weêr en zij rilde hij voerde haar terug naar de bank deed haar zitten knielde voor haar haar liefhebbend als nooit
zonk zij gebroken in woeste smart uitbarstend op heur bed neêr het leven vloekend god vloekend
en het werd in haar eene stemming vol fijne halftinten waarin niets omtrek niets zelfs bepaalde kleur had een geweifel van schaduwachtig grijs dat de schaduwlooze helderheid harer liefde
zij bleef liggen in die zelfde houding het was in haar eene duisterende verwondering een nacht die
maar meer nog leed bertie als hij over den halfcirkel van de zee uittuurde en die zee naar hem toe zag deinen met haar eindeloos uitgerol van groen en blauw en grijs en violet en zachte
neen murmelde hij hij kuste hare hand eene liefkoozing waaraan zij gewoon was een geur van hoffelijkheid als van een achttiend'eeuwschen markies en hij ging
hij houdt van haar hij kan niet buiten haar leven hij is verslaafd aan dat mensch zooals jullie soms verslaven aan zulke wezens en hij ziet haar nu wel niet meer uit eerbied voor mij
en frank steeds zwijgende verloren en door de kamer steeds dat getjingel van valsche geluiden en het kan niet anders of je vindt dat ook als je nadenkt denk er eens over na frank ach ja mompelde frank dof
door het staren wat was er te doen zich in te spannen tot fijne list frank zoeken weg te lokken hier van daan vluchten
aan hare voeten geen woord voor hem over had zelfs niet om hem te zeggen dat het gedaan was ik herinner me niet meer alles wat ik gezegd heb sprak hij tot bertie terwijl hij op en neêr op en neêr liep
hij zag haar eene pooze aan en het werd hem alsof zij beiden reeds niet meer op de wereld waren alsof zij in eene sfeer vol vreemde natuurwetten zweefden waarin vreemde dingen zouden gebeuren
hij zoû het zelfs ontzettend gezellig vinden als bertie een paar weken bleef hij verveelde zich een beetje met zijn rijke jongmensch leven hij was in een kring van jongelui die veel uitgingen
o ik woû dat de zon even doorbrak het is hier zoo treurig zoo treurig wat kan ik me goed oswalds klacht begrijpen in
ja herhaalde hij eens aan sir archibald en tweemaal aan jou ook nog tweemaal aan mij kreet zij
het was zoo nieuw zoo frisch voor me ik voelde me als een jongen ik was verliefd op je en ik hield van je ook niet alleen omdat je mooi was maar om alles wat je zei of
frank frank gilde zij houd op ik bid je houd op je vermoordt hem hij liet zijn arm zakken en zag haar aan
maar op dit oogenblik zag hij deze marteling niet omdat bij hare woorden eene groote drift in hem zich begon te verheffen eene drift zooals hij van kind af enkele malen in zich had voelen opwaaien als met de stormvlagen van een orkaan
en je was zoo goed voor me je gaf me alles ik zag er tegen op weêr te zwoegen met het leven ik had het zoo heerlijk bij je frank
en die helaas geen weelde had verder drong hij echter niet in bertie's gemoedstoestand door bertie was immers gewend aan een vie de
het zijn maar drie letters wilt u vroeg zij zacht frank had op de lippen te zeggen dat hij haar naam zelfs zoû willen snijden
ik ben niet dwaas goed ik vergeef het hem niet dat hij een schurk was dat hij ons ongelukkig heeft gemaakt en ik haat hem ik haat hem dood als hij is ik haat hem omdat hij nu na dat je hem vermoord hebt
onwederlegbaar het verblijf van een vermogend jongmensch die geen neiging tot huislijke gezelligheid had rijke gordijnen en tapijten rijke meubels en ornamenten
kwijnend achteruit te leunen terwijl zijn fijn gelaat zeer gedistingeerd rustte op zijn hoogen glanzenden boord
zich te bezoedelen met modder zich te wentelen in vuiligheid om daarna terug te komen om zich te warmen en te lekken
omdat zijne slapen aan weêrszijden van die trekkingen met eene regelmatige pijn het bloed in de slagaderen hoog deden opspringen
maar mat viel hij terug zeer mat en lichttintelingen als dansende vraagteekens trilden voor zijne knippende oogen
in de matte poesenhouding van bertie ergerde hem voor het eerst in al den tijd dien zij elkander kenden het ergerde hem dat bertie daar half liggen bleef
wanneer het weêr helder is en het landschap mooi opgewekt hunne bewondering over noorwegens natuur elkaar mededeelend gingen zij naast elkander voort
onherroepelijk noodlottig omdat wat er verder gebeuren zoû zoû gebeuren onherroepelijk
als je er nu één hadt gezonden zoû je het kunnen denken maar drie brieven aan het zelfde adres het is niet waarschijnlijk ik zal er zelf eens naar toe gaan hernam frank ja ja ik zal er zelf maar eens naar toe gaan
van het heden en de warmte van zijn bed bijna leêg van hoofd alleen met dit enkele kleine gedachtetje dat frank toch een goede jongen was
nooit verblind door de tinteling der juweelen en nooit bedwelmd door de tinteling der champagne in een
van rhodes grove en uw vriend hij heet robert van maeren ik hoû meer van den klank van uw naam ik geloof dat ik hem op zijn engelsch kan uitspreken hoe zei u ook weêr
het was als eene geheime onreinheid dan moest hij zich geweld aandoen niet uit te schreeuwen dat bertie een klaplooper een gemeen sujet was zich geweld aandoen hen niet te scheiden van elkander
een zacht vergift frank niets pijnlijks iets zachts en het dan samen te drinken en elkaâr vast te omhelzen en dan dood te gaan dood te gaan dood te gaan maar hij huiverde van ontzetting
toen haalde frank den sleutel uit zijn zak den sleutel van white rose hij opende de deur een zeshoekige moorsche lantaren scheen in de vestibule zacht met halve vlam ga binnen sprak frank
je zoû er nooit reden toe hebben want ik zoû een lam willen zijn aan je hand ik zoû mijn hoofd zoo in je handen willen leggen in je mooie koude witte handjes om er te gaan slapen als een kind je zoû met me kunnen doen wat je woû
een enkele brief een paar bladzijden vol lieve woordjes zoû zijn geheele werk te niet doen want in zijne woede nu op eens zag hij het
en langzaam vroeg ze haar vonnis willende lezen uit het eerste woord dat hij slaken zoû nu niet meer hij knielde voor haar neêr waar zij stijfrecht als bevrozen op een stoel was neêrgezonken
maar bertie rees op en in de vaalte van zijn gelaat schitterden zijne oogen als zwarte diamanten met vele facetten
hij maakte een gebaar een uitstekend gebaar vol natuurlijkheid zonder de minste gemaaktheid of theatraliteit
het was zoo op reis met lieve reisgenooten was het ook niet zoo in het leven met alles wat men liefhad was het wel de moeite waard iets lief te hebben
en zag zij den regen met rechte zondvloedstralen neêrklateren en zag zij de zee somber en dreigend als een naderend gevaar van woedend schuimwater schemeren door het floers van stortregen heen
twee dames van een skating rink en eene figurante van een theâter die met hare vermillioenen lipjes genoeglijk rookten en dronken op bertie's gezondheid
hij herkende ze aan den vorm hunner gestalten aan eene beweging den man aan een afnemen van den hoed en wisschen over het voorhoofd
en nou nou woû ik wel mijn schedel opensplijten en je mijn hersens in je gezicht gooien omdat je me zoo gemaakt hebt zoo fijn en zoo vol gedachte je begrijpt niets hè nu begrijp dan ook maar niet
ik hoû het niet meer uit frank ik vroeg papa het je te zeggen maar hij wil niet misschien heeft hij gelijk maar het is toch niet lief van hem want nu moet ik het zelf doen
papa liet daarop zijne kamer onderzoeken om te zien of hij meer brieven of andere dingen had gestolen er werd intusschen niets gevonden
dan stijf wordend van het niets doen werkte hij aan ringen of rekstok werkte met halters of schermde wat met bertie wien hij het geleerd had hij zag er goed gezond uit nog wat zwaarder geworden
een floers kwam over de helderheid zijner gedachte als eene verweêring over een spiegel de crisis zijner hersenhelderheid ging voorbij het was alles het werk der omstandigheden dacht hij een mensch kon dat alles niet gedaan hebben uit vrijen wil
zwaar angstig hoorde zij in franks borst zijn adem rijzen en dalen en zij werd bang voor hem trots hare liefde hij had toch een moord begaan hij had dat kunnen doen in zijne
toevallig misschien niet toevallig er heeft een misverstand tusschen ons geheerscht frank en er zijn leelijke woorden tusschen ons gevallen
goed dan zal ik het doen sprak ze langzaam als nam zij een vast onwrikbaar besluit en langzaam ook zonder om te zien zonder den gewonen nachtzoen verliet zij het vertrek
herinneringen uit zijn schooltijd kwâjongensstreken zwerftochten bakkeleipartijen in de duinen bij den haag herinnerde bertie zich frank zag den kleinen mageren jongen nog voor zich
na de table dhôte in het brittania hotel te drontheim
frank en bertie in het salon waar nog enkele gasten mistroostig over het slechte weêr zich verveelden met eene illustratie of een album
hun lachen over dien tocht de angst van sir archibald dat eve ziek zoû worden hij herinnerde zich ook nog een stukje van hun gesprek zijne vraag ondanks hemzelven een beetje verwonderd
zoo mopperde hij nog een beetje tegen overigens onverschillig om die zaak inwendig het goed vindend dat eve met frank zoû trouwen omdat frank hoewel driftig
xiv maar een uur later alleen in zijne kamer des avonds liep hij heen en weêr
ik zweer je dat ik je hier vast zal blijven houden in mijne armen als je van me weg wilt gaan dat ik me tegen je aan zal drukken
uit louter plat gemeen onpeilbaar gemeen egoïsme omgekocht zeg schurk ellendeling
je weet we spraken dikwijls samen zelfs alleen je was soms wat jaloersch maar daar hadt je nooit de minste reden voor want er is nooit dat tusschen ons geweest
ja ja mompelde frank goed we zullen weg gaan we zullen gaan reizen maar eigenlijk kan ik het niet ik heb weinig geld ik heb het vorige jaar zooveel verteerd
misschien zijn er wel veel bij de hut troostte frank zoû u denken riep eve en helder op lachend o wat zijn we toch kinderen wat zijn we toch kinderen
ik zoû iets voor je over kunnen hebben en dat is veel gezegd voor mij zeg frank ik kan je zoo niet meer zien laten we weggaan van londen laten we gaan reizen of ergens anders gaan wonen
want ik hoû ook zooveel van frank ik ben zooveel verschuldigd aan frank en ik zoû jullie zoo gaarne gelukkig met elkaâr zien met elkaâr
o kan je je iets verbeelden wat zaliger zoû wezen frank frank het is het geluk het geluk waar we naar zochten waar ieder naar zoekt op de wereld het geluk is samen van elkaâr houdend met elkaâr te sterven
ik weet niet wat houden van eene vrouw is hè maar jij weet niet wat verdriet en ellende is je denkt dat je het nu al heel erg te pakken hebt hè
ja knikte hij weêr en je kreegt geen antwoord ging zij kalmer voort heb je ooit wel nagedacht waarom waarom herhaalde hij verwonderd omdat je boos was omdat ik zoo ruw was geweest
maar je bent een lastige jongen hoor dat ben je verleden hadt je ook al dertig pond noodig en toen nog eens dertig pond een oogenblik bleef bertie staan
frank leidde hem nu eene groote achterkamer binnen eerst kil en donker maar weldra verlicht weldra ook zachtjes-aan met eene stralende lauwte verwarmd door het groote vuur dat in den nog gesloten haard begon op te gloeien
en had hij o god haar herkend het was hem of eene rotsmassa op zijne borst was gesmeten in eens met een reuzenworp en of hij vermorzeld er onder lag zonder adem
eens echter werd de droom als eene realiteit eens tastte zij iets zag zij iets hoorde zij iets maar was het dat
zijner orkanische driften woedende vlagen die zijn geluk hadden weggewaaid en zijn leed was zoo ontzettend groot dat hij het niet geheel en al voelen kon omdat het te veel omvattend scheen voor zijne menschenziel
ben je koud kind willen we weggaan vroeg sir archibald zij knikte en zij hielpen beiden haar afstijgen van de steenen zij wist niet waarom