AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
toen geloofde de dominé zelf ook dat het een booze geest was en liet de koe dood maken ze werd geslacht maar de maag waarin duimpje zat werd op de mesthoop gegooid
duimpje werd z bang dat hij met een schelle stem riep laat mij er eerst uit ik zit er in de baas hoorde hem wel maar begreep niet waar de stem van daan kwam waar zit je toch riep hij in de zwarte
toen verkocht de vader hem voor een ronde som aan de twee mannen waar wil je zitten vroegen zij o zet mij maar op den rand van je hoed daar kan ik op en neer wandelen en uitkijken en ik val er toch niet af
hij nam haar aan het touw en bracht haar bij groene hagen en bij alles wat geiten graâg hebben zoo nu kun je eens recht je genoegen eten zei hij en liet haar weiden tot den avond toen vroeg hij geitje ben je zat
dat zal ik je zeggen zei de baas als iemand je kwaad gedaan heeft dan zeg je maar knuppel uit de zak dan springt de knuppel er uit en danst de luitjes zoo lekker over hun rug dat zij zich in geen acht dagen bewegen kunnen en eerder houdt hij niet op voordat je zegt knuppel in de zak
nu gebeurde het dat hij op weg naar huis s avonds in een logement kwam dat overvol was van gasten zij heetten hem welkom en noodigden hem zich bij hen te zetten en meê te eten want anders zou hij moeite hebben nog iets te krijgen
hij wist niet wat te beginnen legde zich vol zorg te bed en sliep in toen droomde hij dat hij de stad uit moest loopen tot voor de poort en den eersten dien hij daar buiten tegen kwam moest hij als peet vragen
zonder af te wachten dat hij hem eerst uittrok en dat ging zoo vlug dat men al aan de beurt was als men dacht dat het rijtje pas begon de jonge draaiersgezel kwam ook tegen den avond in hetzelfde logement waar zijn broêrs bedrogen waren geworden
maar door het geklikklak van de messen hoorde niemand hem nu zat ons snijdertje geweldig in de piepzak maar angst geeft beenen en hij sprong zoo behendig tusschen de hakmessen door dat hij heelemaal vrij bleef toch was er geen ontkomen aan hij moest zich met de stukjes spek in een bloedworst laten stoppen
gegroet heeren ga maar zonder mij naar huis riep hij en lachte hen uit zij kwamen aanloopen en prikten met stokken in het mierengat maar dat was verloren moeite
dat was een benauwd kwartier en bovendien werd hij nog in den schoorsteen opgehangen om gerookt te worden waar hij zich geducht verveelde midden in den winter werd de worst naar beneden gehaald om een gast voorgezet te worden
hij ging naar den boer en zeide verkoop ons dat ventje hij zal het goed bij ons hebben neen zei de vader dat is mijn hartelap die is voor al het goud in de wereld niet te koop
iemand die zelf voor zijn ezel wou zorgen zou wel niet veel te verteren hebben maar toen de vreemde een paar goudstukken uit zijn zak haalde en verzocht daar wat goeds voor zijn avondmaal voor in te slaan zette hij groote oogen op en ging zelf om het beste te halen wat er te krijgen was
toen de koe gemolken werd riep hij strip strop strol is de emmer haast vol maar door het ruischen van de stroomende melk hoorde men hem niet daarna kwam de huisheer in den stal en sprak morgen moet die koe daar geslacht
hij werkte daar vlijtig en toen zijn tijd om was schonk zijn patroon hem een tafeltje dat er heel gewoon uitzag en ook van geen bijzondere houtsoort gemaakt was maar het had een goede eigenschap
zoo'n geldbuidel was nog eens de moeite waard de gast betaalde de rekening en legde zich te slapen maar de kastelein ging s nachts stilletjes in den stal bracht den muntmeester weg
zij zeiden ook een trap hooger en toen hij eindelijk op de vijfde verdieping was gekomen kwam hij voor een kamer en keek door het sleutelgat daar zag hij den peet met een paar lange horens
de kleermaker in den hemel
dat er heel wat ronde stukken mankeerden maar hij kon niet begrijpen wie ze had kunnen stelen want de sloten waren in goede orde en het werd alles wel bewaakt hij ging weêr weg maar zei tegen de schildwacht zie goed toe er is iemand bij het geld
duimpje kroop al maar verder terug en toen het eindelijk heelemaal donker was moesten zij nijdig en met een leege beurs naar huis toen duimpje begreep dat zij weg waren kroop hij weêr uit zijn onderaardsche gang
de vader maakte zich eens klaar om naar het bosch te gaan en hout te hakken toen zei hij zoo in zich zelf nu wou ik dat ik iemand had om mij met een wagen achterna te komen
duimpje bedankte beleefd en zei dat hij eerst de wereld moest zien toen verdeelden zij den buit maar het snijdertje vroeg maar een dubbeltje omdat hij niet meer dragen kon
hij zat s avonds bij den haard en pookte in het vuur en de vrouw zat te spinnen toen zei de man wat is het toch droevig dat wij geen kinderen hebben het is zoo stil bij ons in huis en bij anderen is het altijd zoo druk en vroolijk ja zeide de vrouw en ze
zoo ging het ook den tweeden keer maar de derdemaal stond de dood bij de voeten en het kind moest sterven de man wou toch den peet eens bezoeken en hem vertellen hoe het met het water gegaan was maar toen hij in het huis kwam ging het daar zonderling toe
en eindelijk verhuurde hij zich als knecht in een logement maar de dienstmeisjes konden hem niet uitstaan want zonder gezien te worden zag hij alles wat zij stilletjes deden en bracht alles aan bij zijn meesters wat zij van de borden hadden weg genomen en in den kelder hadden buitgemaakt
vader ik ben meubelmaker geworden een goed handwerk zei de vader en wat heb je van je reis meêgebracht vader het beste wat ik heb meêgebracht is dit tafeltje
en hij bemerkte een oude leelijke vrouw die bij een beek stond te wasschen en stilletjes twee doeken op zij legde de kleermaker maakte zich daarover z woedend dat hij het gouden voetebankje oppakte en het naar de aarde smeet naar de oude
maar de baas wist niet wat hij daar mee meende en ging weêr weg den volgenden dag werd de koe geslacht gelukkig kreeg duimpje er geen steek of houw bij maar hij kwam tusschen het worstvleesch toen nu de slager wou gaan hakken riep hij zoo hard hij kon hak niet te diep hak niet te diep ik zit er tusschen
op zijn weg naar huis gebeurde het dat hij zijn intrek nam in hetzelfde logement waar het tafeltje van zijn broer verruild was hij leidde zijn ezel aan de hand en de kastelein wilde het dier van hem afnemen en naar den stal brengen maar de jonge
den volgenden morgen betaalde de meubelmaker zijn nachtverblijf nam zijn tafeltje en merkte niet dat het een ander was zoo ging hij op weg s middags kwam hij bij zijn vader aan die hem met groote vreugde ontving wel lieve zoon en wat heb je geleerd
en in het midden een geheel gouden zetel die met schitterende edelsteenen was bezet hij was ook veel hooger dan de andere stoelen en er stond een gouden voetebankje voor dat was de stoel waarop onze heer zat als hij thuis was en van waar hij alles zien kon wat er op aarde
ja zei de vos aan jou heb ik toch niets als je mij de kippen van je vader belooft zal ik je loslaten heel graâg zei duimpje de kippen zul je allemaal hebben dat beloof ik je
den volgenden morgen toog de draaier met tafeltje dek je en de goudezel naar zijn vader de kleermaker verheugde zich dat hij hem terug zag en vroeg wat hij in den vreemde geleerd had lieve vader zei hij ik ben een draaier geworden
duimpje trachtte zich er uit te werken en wurmde en wurmde tot hij eindelijk wat ruimte kreeg maar toen hij juist zijn hoofd naar buiten wou steken gebeurde er weêr een nieuw ongeluk er kwam een hongerige wolf voorbij en die slokte de heele maag in ééns in maar duimpje gaf het niet op
maar duimpje die den handel had afgeluisterd klom over de plooien van zijn vader's jas naar boven ging op zijn schouder zitten en fluisterde in zijn oor vader doe het maar ik kom wel weêr bij je terug
het ging heel ordelijk als bij een echten baas en de wagen reed recht den weg naar het bosch nu gebeurde het dat duimpje hu riep bij een draai van den weg toen er juist twee mannen aankwamen
omdat je zoo goed je best gedaan hebt krijg je een ezel van mij maar een bijzondere ezel hij trekt niet voor den wagen en draagt geen zakken maar waar is hij dan goed voor zei de jongen hij spuwt goud antwoordde de molenaar
ook fonkelde er een groot glas met rooden wijn dat het je hart goed deed de jonge gezel dacht daaraan heb ik voor mijn leven genoeg en hij trok vroolijk er mee de wereld rond of een logement goed of slecht was
en bond een anderen ezel in zijn plaats vast den volgenden ochtend in de vroegte trok de gezel met zijn ezel af en dacht dat hij zijn goudezel had s middags kwam hij bij zijn vader aan die was blij hem terug te zien en nam hem gaarne op wat ben je wel geworden lieve zoon vroeg de oude
neen zei de meubelmaker om dat beetje eten moeten wij elkaar niet aankijken wees jelui liever mijn gasten zij lachten en hielden hem voor een grappenmaker maar hij zette zijn houten tafeltje midden in de kamer en sprak tafeltje dek je
maar snijdertje die hen hoorde komen was hen nog te vlug af hij kroop gauw in een hoek en legde een rijksdaalder over zich heen nu was er niets van hem te zien en hij hield de schildwachten voor den gek en riep hé hier ben ik
maar waar is de geit gebleven die de schuld was dat de kleermaker zijn drie zonen uit zijn huis joeg dat zal ik je zeggen zij schaamde zich dat zij een kalen kop had en verstopte zich in een vossenhol toen de vos thuis kwam gloeiden hem een paar groote oogen uit het donker aan zoodat hij schrikte en weêr wegliep
nog een poosje bleef hij op den damp in de lucht rondrijden tot hij eindelijk weêr op den grond neerkwam nu was het snijdertje in de wijde wereld en begon zijn
en ze pakten en kusten hun dierbare duimpje gaven hem te eten en te drinken en lieten hem nieuwe kleêren maken want de zijne waren van een slechte reis thuis
in zijn werk hoorde hij op eens den koning komen die zijn schatkamer kwam bezien en toen moest hij zich verstoppen de koning bemerkte wel
nu zou het kleine snijdertje nog voor het laatst mee eten en hij huppelde naar de keuken om te zien wat moeder voor zijn galgenmaal bereid had het was juist klaar en de pan stond op de kachel moeder wat is er van daag te eten
en hoe duurder hoe liever zelfs want hij had altijd een vollen buidel toen hij een tijdje in de wereld had rondgekeken dacht hij ik moet nu mijn vader gaan opzoeken boos zal hij wel niet meer zijn en met mijn ezeltje zal hij mij zeker goed ontvangen
o jou oolekert zei de heer als ik wou recht doen zooals jij recht deed wat denk je dan dat er gebeurd zou zijn dan had ik al lang geen stoelen en banken
op de eerste verdieping waren de bezem en de luiwagen aan t vechten en gingen elkaâr duchtig te lijf hij vroeg waar woont mijnheer de peet de bezem antwoordde een trap hooger op de tweede verdieping lag een heele hoop doode vingers hij vroeg waar woont mijnheer de peet
en daarom ging ons snijdertje maar weêr aan het loopen doch zijn vrijheid duurde niet lang er kwam een vos over het veld die hapte hem in gedachten op o mijnheer de vos ik zit in je keel laat mij weêr los
och laat dat arme dier maar loopen zei de andere het heeft je niets gedaan en zoo kwam duimpje door de spleet heelhuids in de schatkamer hij maakte het venster waarbij de roovers stonden open en gooide de rijksdaalders één voor een naar buiten
de kleermaker bleef een heelen tijd naar den stoel staan kijken want die beviel hem nog veel beter dan al het andere eindelijk kon hij zijn neuswijsheid niet meer betoomen en klom op den stoel en ging er op zitten toen zag hij alles wat op aarde gebeurde
maar hij riep toch de familie bij elkaâr toen spreidde de draaier een laken uit in de kamer en leidde den goudezel binnen en hij zei tegen zijn broeder kom lieve broer spreek tegen hem de molenaar zei
wat heb je in te brengen sprinkhaan zei de vrouw en ze greep een lap om hem te slaan maar het snijdertje kroop handig onder den vingerhoed en keek met een uitgestoken tong er onderuit naar de vrouw
ze vloog in het vossenhol zette zich op den kalen knikker van de geit en stak haar zoo ongemakkelijk dat ze opsprong en mè mè riep en toen holde zij als dol in de wereld rond en er is niemand die zeggen kan waar ze heêngeloopen is
maar dààr had de draaier juist op liggen wachten en toen de waard een flinken ruk aan de zak wou doen riep hij knuppel uit de zak fluks kwam het knuppeltje er uit en den waard op het lijf en veegde hem den mantel uit dat het zoo'n aard had
en in die zak meedraag daar halen ze toch niet bij de kastelein spitste zijn ooren jongens wat zou dàt wel zijn die zak zit zeker vol edelgesteenten die moet ik dan ook nog hebben want alle goede dingen zijn drie
de dieven liepen weg en renden of de dood hen op de hielen zat en de meid die niets merkte stak een kaars aan toen zij met het licht terug kwam maakte duimpje gauw dat hij wegkwam in de schuur de meid doorzocht alle hoeken en gaten en toen zij niets vinden kon dacht ze dat ze met open oogen en ooren toch gedroomd had
de geit antwoordde ik ben zoo zat ik lust geen blad mè mè kom dan maar meê naar huis zei de kleermaker en hij bracht haar naar den stal en bond haar vast bij het heengaan keerde hij zich nog eens om en zei nu heb je je toch eindelijk eens zat gegeten
flink zoo mijn zoon zei de vader en hij nam een stopnaald en maakte bij het licht een knop van rood lak er aan daar heb je nog een degen ook meê op weg
toen hij de deur opendeed en binnen ging kroop de peet gauw in bed en dekte zich toe en de man zei mijnheer peet wat gebeuren er toch voor rare dingen in uw huis op de eerste verdieping vochten de luiwagen en de bezem en sloegen geweldig op elkaâr los wat ben je onnoozel zei de peet
hij legde zijn ransel voor zich op tafel en begon te vertellen wat hij al voor merkwaardigs in de wereld gezien had ja zei hij men ziet wel eens een tafeltje dek je en een goudezel en zoo en dat zijn dingen die ik in het geheel niet veracht maar de schat dien ik verkregen heb
kijk zelf maar eens zei de moeder duimpje sprong op den haard en keek in de pan maar hij rekte zijn hals te ver uit en werd door den wasem meegenomen den schoorsteen in en naar boven
en toen zij wilde slaan kroop hij in de laâ maar eindelijk kreeg zij hem toch te pakken en joeg hem het huis uit het snijdertje ging aan den wandel en kwam door een groot bosch daar ontmoette hij een bende roovers die des konings schatkamer gingen bestelen toen zij het snijdertje zagen dachten zij
s avonds toen hij naar huis wilde vroeg hij geitje ben je zat de geit antwoordde ik ben zoo zat ik lust geen blad mè mè kom dan maar meê naar huis zei de jongen bracht haar naar den stal en bond haar vast wel zei de oude kleermaker heeft de geit genoeg gehad
en niemand bleef meer in den hemel dan de heilige petrus alléén de heer had hem bevolen in zijn afwezigheid niemand binnen te laten en petrus stond dus aan de deur en hield de wacht na een poosje werd er geklopt petrus vroeg wie is daar en wat wil je
wij zullen de kar volgen en zien waar hij staan blijft de wagen reed het bosch in tot op de plaats waar het hout gehakt werd toen duimpje zijn vader zag riep hij kijk vader daar ben ik al met den wagen haal mij nu maar naar beneden de vader hield het paard met de linkerhand en haalde met de rechter zijn zoontje uit het oor
ja vader ik heb heel wat in de wereld beleefd goddank dat ik weer wat frissche lucht krijg waar ben je dan toch geweest och vader ik was in een muizengat in een koeienmaag en in een wolfsbuik en nu blijf ik bij u en voor geen schatten in de wereld verkoopen wij je weêr
vlug af bond het samen en gooide het voor de koeien er was een groote zwarte bij die slokte hem in eens op zonder hem pijn te doen dat beviel hem in t geheel niet het was zoo donker want daar binnen brandde geen licht
een molenaar vader en wat heb je van je reis meegebracht niets anders dan een ezel ezels zijn hier genoeg zei de vader dan had ik toch nog liever een flinke geit gehad
blijf maar boven zei die van wien de hoed was ik geef er niets om de vogels laten er ook wel eens wat op vallen neen zei duimpje ik weet heel goed wat mij past zet mij maar gauw op den grond
een van de vingers antwoordde een trap hooger op de derde verdieping lag een stapel doodshoofden die wezen hem ook een trap hooger op de vierde zag hij visschen boven een vuur staan prutsen die bakten
den volgenden dag was het de beurt van den tweeden zoon hij zocht een plaats op waar veel gras en kruiden groeiden en de geit vrat de heele plek glad af
duimpje hoorde de stem van zijn vader en riep lieve vader ik ben hier ik zit in den wolf zijn buik goddank riep de man heel verheugd ons lieve kind is weêr terecht en hij vroeg de vrouw de zeis weg te zetten dat duimpje geen letsel zou krijgen
o heer riep de kleermaker verheugd ik heb het in boosheid naar de aarde naar een oud wijf gesmeten die ik bij het wasschen twee doeken zag stelen
het boosaardige dier antwoordde ik ben niet zat k heb niets gehad ik sprong maar op de graven rond waar ik geen enkel blaadje vond mè mè o zulk boos gebroed
zei ze beer wat zet je een lang gezicht waar is je joligheid gebleven je hebt goed praten zei de beer er zit een grimmig dier met vurige oogen in den roode zijn hol en wij kunnen hem er niet uit jagen
maar zoo een niet vader als ik zeg knuppel uit de zak dan springt hij er uit en met wien het niet goed met mij meent wordt een leelijk dansje uitgevoerd en dat houdt niet op voor hij op den grond ligt en mooi weêr speelt
na den maaltijd vroeg de gast wat hij schuldig was de kastelein schreef met dubbel krijt en zei dat er nog een paar goudstukken bij moesten de jongen greep in zijn zak maar zijn goudstukken waren op wacht een oogenblikje kastelein zei hij ik zal even geld gaan halen
en nauwelijks had de meubelmaker tafeltje dek je gezegd of het was gedekt en met de heerlijkste schotels bezet en toen werd er een maaltijd gehouden zooals de kleermaker er nooit een in zijn huis beleefd had en het heele gezelschap bleef bijeen tot laat in den nacht
het werd goed verzorgd maar het kind groeide niet en bleef altijd zoo klein als toen het geboren werd het keek echter heel verstandig uit zijn oogen en toonde zich een vlug en handig ding dat geluk had in alles wat het begon
brikklebrit tegen zijn ezel en het regende goudstukken alles wat hij dan nog te doen had was ze op te rapen waar hij kwam was het beste hem pas goed genoeg
kijk vader met dien knuppel heb ik het tafeltje dek je en den goudezel terug gekregen die die schurk van een waard mijn broers ontfutseld had laat hen nu allebei roepen en ook al de familie ik zal ze allemaal te eten geven en hun zakken met goud vullen de oude kleermaker wou er nog niet recht aan gelooven
wat moet ik hooren riep de kleermaker en hij liep naar den jongen jou leugenaar je hebt haar honger laten lijden en in zijn boosheid nam hij de el van den spijker en joeg den jongen het huis uit
en oogenblikkelijk begon den ezel goud te spuwen van voren en van achteren dat het wel een regen van goud leek te deksel dacht de waard dat goud wordt vlug gemunt
de dieven schrikten en zeiden spreek toch zachtjes dat ze niet wakker worden maar duimpje deed of hij t niet hoorde en schreeuwde weêr wat wil jelui wil je alles hebben wat hier in is daarvan werd de keukenmeid wakker die in de kamer daar naast sliep zij ging opzitten en luisterde
wacht wij zullen het je wel inpeperen zeiden zij eindelijk en spraken samen af een streek met hem uit te halen toen de eene meid in den hof aan het maaien was en duimpje daar tusschen het gras rondsprong en tegen de grashalmen opklom maaide zij hem met een bundeltje gras tegelijk
hij ging bij een meester in de leer maar daar smaakte het eten hem niet hoor eens bazin als ik geen beter eten krijg dan ga ik er van door zei duimpje en dan schrijf ik op je huisdeur aardappelen te veel en vleesch te weinig
toen liet de vos hem weêr vrij en droeg hem naar huis toen de vader zijn lief zoontje weêr terug had gaf hij den vos graâg al zijn kippen daarvoor breng ik dan ook een aardig stuk geld mee zei duimpje en gaf hem het dubbeltje dat hij op zijn zwerftocht had
van nu af aan kon de man altijd zeggen of een zieke weêr beter kon worden hij werd beroemd en verdiende veel geld eens werd hij bij het kind van den koning geroepen en toen hij binnenkwam stond de dood bij het hoofdeneind hij genas het toen met het water
noodig alle familie en vrienden maar eens uit dan kunnen zij zich heerlijk te goed doen want het tafeltje verzadigt hen allemaal toen nu het gezelschap bijeen was zette hij het midden in de kamer en zei tafeltje dek je maar er kwam geen beweging in het tafeltje
de beer kwam hem tegen en vond dat de vos er erg onthutst uit zag daarom vroeg hij wat is er broeder vos wat zet je voor een gezicht ach zei de vos er zit een grimmig dier in mijn hol een gloeiend met vurige oogen
de derde broer was bij een draaier in de leer gegaan en omdat dat een kunstig handwerk is moest hij het langste leeren zijn broers berichtten hem in een brief hoe slecht het hun gegaan was en hoe nog den laatsten avond de kastelein hen hun mooie tooverdingen afhandig had gemaakt
maar waarom moest de vos al die arme kakel kipjes hebben dommert jouw vader heeft toch ook liever zijn kind dan zijn
duimpje was over de stroohalmen rond geklommen en had een goed plekje gevonden om te slapen hij woû daar blijven uitrusten tot het dag was en dan weêr naar zijn ouders gaan maar dat zou anders uitkomen ja de wereld is vol wisselvalligheden
kijk zei hij ik kruip tusschen de ijzeren staven door tot in dominé's kamer en geef jelui aan wat je hebben wilt nu goed dan wij zullen eens zien wat je kunt
zoo'n instrumentje kan te pas komen hei reus goliath riep er een wil je meê naar de schatkamer dan kun je er inkruipen en ons het geld toegooien duimpje dacht er eens over en zei ja en nu ging het naar de
ach neen riep de kastelein heel benauwd ik geef alles graag weêr terug als dat duivelsding maar weêr in zijn zak kruipt toen sprak de gezel ik zal genade voor recht geven maar neem je in acht toen riep hij knuppel in de zak en liet hem met rust
de meid was juist bezig de koe te melken en toen ze spreken hoorde en niemand zag en de stem van s nachts herkende tuimelde zij van schrik van haar stoeltje en morste al de melk zij liep haastig naar haar meester en riep o mijnheer de dominé de koe kan spreken
toen het bedtijd was legde de gast zich op de bank met de zak onder zijn hoofd voor kussen de waard wachtte tot hij hem in diepen slaap dacht en toen begon hij heel voorzichtig aan de zak te trekken om hem zoo weg te halen en er dan een andere voor in de plaats te leggen
keek ik door het sleutelgat en toen zag ik u peet en ge hadt lange lange horens och dat is niet waar de man werd bang en liep weg gelukkig maar want wie weet wat de peet hem anders nog gedaan had
niet eens een oude pook of tang meer want alles zou naar de zondaars zijn gegooid nu kun je niet meer in den hemel blijven maar moet de poort weer uit en zien waar je terecht komt hier zal niemand straffen dan ik de heer alléén
zij gaven hem zijn zin en toen duimpje afscheid van zijn vader had genomen gingen zij met hem weg zoo liepen zij met hem door en toen het avond en schemer werd zei de kleine zet mij eens even op den grond het is noodig
je komt niet in den hemel de heer heeft mij verboden iemand binnen te laten terwijl hij weg is wees toch barmhartig riep de kleermaker ik hink en ik heb blaaren aan mijn voeten van den langen weg hierheen ik kon onmogelijk weer omkeeren
en oogenblikkelijk sprongen de goudstukken als een hagelbui op het laken en de ezel hield niet op voor zij allemaal zooveel hadden als zij maar dragen konden ik zie aan je gezicht dat je er wel bij had willen zijn toen haalde de draaier het tafeltje en zei lieve broêr spreek er nu eens tegen
nu gespte hij zijn degen weêr aan zei de roovers goeden dag en nam den weg tusschen de beenen hij ging bij verscheiden meesters in de leer maar met het handwerk lukte het niet best
toen gooide hij de rijksdaalders achter elkaâr allemaal naar buiten maar den laatsten slingerde hij met alle kracht en sprong er zelf op en zoo vloog hij het raam uit de roovers prezen hem om het hardst jij bent nog eerst een held wil je onze hoofdman zijn
daar ben ik voor te vinden zei de kleermaker dan heb ik mij met de naald niet meer af te tobben en hij sprong op en ging zelf de familie bij elkaar roepen toen ze allen bijeen waren zei de molenaar hun ruimte te maken hij spreidde zijn laken uit en bracht den ezel in de kamer let nu op zei hij
toen hij klaar was wilde hij weêr terug maar hij was nu te dik om er door te kunnen daar had duimpje juist op gerekend en begon nu in het lijf van de wolf geweldig te keer te gaan roepen en schreeuwen zoo hard hij kon
maar de geit maakte het niet beter dan te voren en riep ik ben niet zat k heb niets gehad ik sprong maar op de graven rond waar ik geen enkel blaadje vond mè mè
toen de kleermaker nu zoo eenzaam en verlaten thuis zat verviel hij in groote treurigheid en had graâg zijn zonen weêr terug gehad maar niemand wist wat er van hen was geworden de oudste was bij een meubelmaker in de leer gegaan
en hij ging maar nam het tafellaken meê daar begreep de waard niets van en hij sloop hem nieuwsgierig achterna de gast had de staldeur gegrendeld en daarom keek hij door een reet de vreemde spreidde het tafellaken onder den ezel en riep
domkop dat waren witte koolen op de vierde verdieping lagen visschen in een pan te prutsen die bakten zichzelf toen hij dat gezegd had kwamen de visschen en dienden zichzelf op en toen ik de vierde trap was opgeklommen
zij nam den vingerhoed weg en wilde hem pakken maar duimpje sprong tusschen de lappen en toen ze de lappen uit elkaâr gooide verstopte hij zich in een reet van de tafel hier bazin riep hij en stak zijn hoofd er
maar de dieven waren van schrik een eind weggeloopen na een poosje vatten zij weer moed en kwamen terug zij meenden dat het baasje hen een beetje plagen wou en ze fluisterden naar binnen kom maak nu geen gekheid en geef gauw wat aan
een licht zal hier ook wel niet te krijgen zijn het kwartier beviel hem in alle opzichten slecht en het ergste was dat er altijd maar meer hooi door het deurtje naar binnen kwam en het plaatsje werd hoe langer hoe benauwder toen riep hij eindelijk in zijn angst zoo hard als hij maar kon breng niet meer voêr niet meer voêr
daarop haalde hij uit en sloeg den wolf met één slag op zijn kop dood en toen haalden zij een schaar en mes en sneden hem zijn buik open en haalden het ventje er uit o zei de vader wat een zorg en angst hebben wij om je uitgestaan
nu gebeurde het dat de vrouw ziekelijk werd en na zeven maanden kreeg zij een kindje het was gaaf en gezond maar niet langer dan een duim toen zeiden zij het is als wij gewenscht hebben en het zal ons lieve kind zijn en om zijn klein postuur noemden zij het duimpje
wel zei de oude kleermaker heeft de geit genoeg te eten gehad o zei de zoon die is zoo zat zij lust geen blad maar de kleermaker wilde het daar niet op aan laten komen ging naar den stal en vroeg geitje ben je zat
de geit antwoordde ik ben niet zat k heb niets gehad ik sprong maar op de graven rond waar ik geen enkel blaadje vond mè mè die goddelooze booswicht schreeuwde de kleermaker zoo'n braaf dier te laten verhongeren
wat is dàt zei de een daar gaat een wagen en de voerman roept wat tegen het paard en hij is nergens te zien dat is niet pluis zei de andere
toen vroeg hij of petrus iemand had binnengelaten ik weet niemand zei petrus die hier geweest is behalve een manke kleermaker die nog achter de deur zit toen liet de heer den kleermaker voor zich komen en vroeg hem of hij het bankje had weggenomen en wat hij er mee gedaan had
lange jaren geleden was er een kleermaker die drie zoons had en maar één enkele geit maar die geit die hen allemaal met haar melk moest onderhouden had goed voeder noodig en werd alle dag naar buiten gebracht om te grazen dat deden de zoons om de beurt
toen de kleermaker dat hoorde schrikte hij en begreep dat hij zijn drie zoons onschuldig verstooten had wacht maar ondankbaar schepsel riep hij wegjagen alléén is geen straf genoeg ik zal je z teekenen dat je je bij geen eerlijken kleermaker meer kunt laten zien
een kleermaker had een zoon die was wat klein uitgevallen niet grooter dan een duim daarom heette hij ook duimpje maar er zat pit in hem en hij zei tegen zijn vader vader ik zal en ik moet de wereld in
dat hindert niet vader als moeder maar aan wil spannen dan kruip ik in het paard zijn oor en zeg hem hoe hij gaan moet nu zei de vader wij zullen het eens probeeren
petrus moest den kleermaker weer uit den hemel brengen en omdat zijn schoenen waren stuk geloopen en zijn voeten vol blaâren nam hij een stok in de hand en ging naar wachteenbeetje waar de brave soldaten zitten en pleizier maken
nu was de oude kleermaker met de geit alléén den volgenden morgen ging hij in den stal liefkoosde de geit en sprak kom mijn lieve beestje nu zal ik je zelf laten grazen
dat waren de knecht en de meid die een praatje hielden op de tweede verdieping lagen doode vingers wat ben jij een stommerik het waren schorseneeren op de derde verdieping lag een stapel
maar hij kon het bankje niet meer terug halen en daarom sloop hij stilletjes van den stoel weg en ging weer op zijn plaatsje achter de deur zitten met een onnoozel bakkes
en duimpje schreeuwde zoo hard als hij kon ik zal je alles geven steek je handen maar naar binnen dat hoorde de luisterende keukenmeid heel duidelijk ze sprong uit bed en strompelde de kamer binnen
toen zij bij de pastorie waren kroop duimpje tusschen de staven door in huis maar daar begon hij zoo hard als hij kon te schreeuwen wou jelui alles hebben wat hier in is
en deed voor den manken kleermaker de deur open juist zver dat hij er met zijn scharminkelige lijf net door kon kruipen hij moest in een hoekje achter de deur gaan zitten en zich heel koest houden dat onze lieve heer hem als hij terugkwam niet zou merken en boos worden
doch de waard kon niet tot rust komen hij dacht dat hij op den rommelzolder een oud tafeltje staan had dat er juist zoo uitzag hij haalde het voor den dag en ruilde het voor het
als je een doek onder hem uitspreidt en je zegt brikklebrit dan spuwt het brave dier goudstukken uit van voren en van achteren dat is een goed ding zei de jongen hij bedankte zijn baas en trok de wereld in als hij geld noodig had dan zei hij
hou je mond toch zei de wolf je maakt de menschen wakker neen man zei t kleine ding jij hebt lekker gegeten nu wil ik eens lekker pleizier maken en hij begon het misbaar weêr opnieuw
de man nam zijn hoed af en zette het jongetje op een akker die aan den weg lag hij sprong en kroop een beetje tusschen de kluiten en toen kroop hij op den weg in een mierengaatje dat hij had uitgezocht
oogenblikkelijk was het met spijzen bezet zoo lekker dat de waard ze hem nooit zoo had kunnen voorzetten en de heerlijke geur drong de gasten aangenaam in den neus toegetast lieve vrienden sprak de meubelmaker
o vader riep duimpje den wagen zal ik wel brengen hij zal op den bepaalden tijd in het bosch zijn reken daar maar vast op de man begon te lachen hoe zou dat moeten gaan je bent veel te klein om het paard aan den toom te houden
ja zei de zoon maar het is geen gewone ezel het is een goudezel als ik zeg brikklebrit dan spuwt het goede dier een heel laken vol met goudstukken laat al de familie maar bij elkaar roepen dan maak ik ze allemaal rijk
de meid stond als gewoonlijk op omdat het vroeg dag was en wilde het vee voederen haar eerste zorg was naar de schuur daar pakte zij een arm vol hooi en juist dat waar duimpje in lag
toen duimpje nu op nieuw met zijn werk begonnen was hoorden zij het geld alsof t zich begon te roeren en te klinken kling klang klik klak en ze sprongen gauw naar binnen en wilden den dief grijpen
ging de vrouw naar boven toen kwam het dochtertje ook en zei moeder geef mij een appel ja mijn kind zei de vrouw en gaf haar een mooien appel uit de kist
toen zij dien appel zoo schilde sneed zij zich in den vinger en het bloed drupte op de sneeuw ach zei de vrouw en ze zuchtte zoo diep en ze zag naar het bloed
toen moest het meisje achter een groot vat wegkruipen wees nu zoo stil als een muisje zei de oude beweeg je niet want dan is het met je gedaan van nacht als de roovers slapen zullen wij ontvluchten want ik heb al lang op een gelegenheid gewacht
er kwam ook al heel gauw een klant voor en omdat hem de schoenen zoo bijzonder goed bevielen betaalde hij meer dan gewoonlijk zoo kon de schoenmaker voor het geld leêr voor twee paar schoenen inkoopen hij sneed ze s avonds en den volgenden ochtend wilde hij vroolijk aan t werk gaan
moeder zei marleentje broertje zit voor de deur hij ziet heel wit en hij heeft een appel in de hand ik heb hem om den appel gevraagd maar hij antwoordt niet
zij sloten alle deuren van het huis af dat niemand ontsnappen kon en staken het toen in brand zoodat de heksenmeester met zijn heele bende verbranden moest
je gelooft dat je een bruid zijt en spoedig bruiloft zult houden maar je bruiloft zul je houden met den dood je bruidegom wil je dood maken
daar liet zij het uitkijken toen noodigde zij de vrienden van den heksenmeester uit voor het feest en daarna kroop zij in een vat met honing zij sneed toen het veêren bed open en rolde zich er in zoodat zij er uitzag als een allerwonderlijkste vogel
en geen mensch haar kon herkennen zij ging toen het huis uit en ontmoette eenige van de bruiloftsgasten die vroegen
toen legde zij ze onder den amandelboom in het groene gras en toen zij ze daar neêrgelegd had werd haar het hart zoo licht en zij schreide niet meer
en toen zij was opgegroeid had hij haar graâg verzorgd en goed getrouwd en hij dacht als er een fatsoenlijke vrijer komt en haar ten huwelijk vraagt zal ik haar geven niet lang daarna kwam er een vrijer
de dood antwoordde ik zal uw kind rijk en beroemd maken want wie mij tot vriend heeft kan het niet slecht gaan de man sprak den volgenden zondag is de doop zorg dat ge te rechter tijd komt
zij houwden een steen en hakten hik hak hik hak hik hak en de molen ging klippe klappe klippe klappe klippe klappe toen ging de vogel op een lindeboom zitten die voor den molen stond en zong
toen kwamen er vreemde menschen uit het huis die vroegen wie zij was en wat zij daar kwam doen en het waren geen drie dagen geweest zooals zij meende maar zij had zeven jaar bij de kleine mannetjes in den berg gediend en haar vorige meesters waren in dien tijd gestorven
kom zei de oude vrouw ga nu eten en wacht maar met zoeken tot morgen die vinger loopt niet weg de oude heeft gelijk riepen de roovers ze zochten niet langer maar gingen zitten om te eten
den volgenden dag zeide de vrouw die kleine mannetjes hebben ons rijk gemaakt daarvoor moeten wij toch dankbaar zijn ze loopen zoo maar naakt rond wat zullen zij het koud hebben
in haar angst ging zij bij een buurvrouw om raad te vragen de buurvrouw zei ze zou het wisselkind meê naar de keuken nemen en het bij den haard zetten dan zou zij het vuur aanmaken en in twee eierschalen water koken
stootte hem van den eenen hoek in den anderen en kneep hem hier en duwde hem daar dat het arme kind altijd in angst was als hij dan uit de school kwam had hij geen rustig plekje meer
alles was er heel klein maar zoo sierlijk en prachtig dat het niet te beschrijven is de kraamvrouw lag in een bed van zwart ebbenhout
ik ben de dood die allen gelijk maakt toen sprak de man u wil ik hebben ge zijt de rechte ge haalt rijken en armen zonder onderscheid ge zult peet bij mij zijn
toen zette de vogel zich op den amandelboom en zong mijn moeder die mij slacht toen hield de moeder haar ooren dicht en haar oogen toe en wilde niet zien en niet hooren
ik ging alléén door een bosch en kwam eindelijk aan een huis er was niemand in maar aan den muur hing een kooi met een vogel de vogel riep
de dood verscheen zooals hij beloofd had en stond peet zooals het behoort toen de knaap volwassen was kwam op eens zijn peet en hij moest meêgaan
toen hij zijn schoenen gesneden had vr het naar bed gaan tegen zijn vrouw zei hoe zou je het vinden als wij deze nacht eens opbleven om te zien wie toch onze helpers zijn de vrouw vond het goed en stak het licht op
toen werd het haar licht en blij zij trok het eene roode schoentje aan en danste en sprong er in rond toen ik naar buiten ging was ik zoo treurig zei ze en nu ben ik zoo licht en blij wat is dat een mooie vogel hij heeft mij een paar roode schoentjes gegeven
zij reikte ze hem bevend over en hij bekeek ze beide nauwkeurig en merkte toen wel dat zij in de bloedkamer geweest was hij sprak ge zijt tegen mijn wil in de kamer geweest en nu zul je tegen je eigen wil er weêr in het is met je leven gedaan
toen rilde zij en zij dacht kon ik het van mij afzetten zij ging naar boven naar haar kamer in haar latafel en nam uit de bovenste laâ een witten doek zij zette het hoofd weer op den hals en bond er den halsdoek z om dat men niets zien kon
toen liep hij met vlugge stappen weg door een duister woud naar zijn huis daar was het prachtig hij gaf haar wat zij maar wenschte en sprak
de arme bruid achter het vat sidderde en beefde want zij zag wel dat haar hetzelfde lot was toegedacht een van de roovers bemerkte aan de pink van de vermoorde een gouden ring en toen die er niet gemakkelijk afging nam hij een
zij zocht al mijn beentjes legt ze in een zijden doek onder den amandelboom kiewit kiewit wat een mooie vogel ben ik
derde sprookje een moeder hadden de kaboutertjes haar kind uit de wieg genomen en er een wisselkind voor in de plaats gelegd het had een dikken kop starre oogen en woû niets dan eten en drinken
weet je wat ik zal hemdjes jasjes buisjes en broekjes voor hen maken en voor ieder een paar kousjes breien dat vond de man heel goed en toen alles klaar was legden zij de geschenken op de tafel in plaats van de gesneden schoenen
daarvan barstte haar hart zij trokken haar toen haar kleeren af legden haar op een tafel hakten haar schoon lichaam in stukken en strooiden er zout over
hij gaf haar ook een ei en zeide pas hier goed op en draag het liever altijd bij je want als het verloren raakte zou er een groot ongeluk van kunnen komen zij nam den sleutel en het ei en beloofde aan alles goed te zullen denken
de dokter vroeg naar zijn eigen levenslicht de dood wees op een klein even nog opflikkerend vlammetje dat bezig was uit te dooven en zeide zie dat is het
daar heb je de gouden ketting zei de goudsmid zing het nu nog eens toen kwam de vogel en nam de gouden ketting in de rechterpoot en hij ging voor den goudsmid staan en toen zong hij
sta ik aan het hoofdeneinde van den zieke dan kun je veilig zeggen dat je hem genezen zult en je geeft hem van dit kruid dan wordt hij beter maar sta ik aan het voeteneind dan behoort hij mij
mijn zusje marleentje ik wil ook naar buiten gaan zei marleentje en zien of de vogel mij ook wat geeft toen ging zij naar buiten
dat kan ik niet antwoordde de dood eerst moet het uwe zijn uitgedoofd voor er een nieuw kan branden zet dan een nieuw op het oude dat het blijft doorbranden als het zou uitdooven
kort daarop bezocht een zware ziekte s konings dochter de oude koning schreide dag en nacht dat zijn oogen door een nevel zagen en hij liet bekend maken dat hij die haar van den dood redden zou haar gemaal zou worden en de kroon erven
daar zongen de vogelkens dat het schalde in het bosch toen vielen de bloesems de vijfde maand was voorbij en zij stond onder den amandelboom hij geurde zoo heerlijk haar hart sprong op van vreugde zij viel op haar knieën en kon zich niet houden
den volgende morgen in de vroegte vindt hij die vier paar ook weêr klaar staan zoo ging het maar altijd door wat hij s avonds gesneden had was den volgenden ochtend klaar
maar het hoefde niet want toen hij opstond waren ze al klaar en de klanten bleven ook niet uit zij gaven hem z veel geld dat hij nu het leêr voor vier paar schoenen kon inkoopen
en zij keek hem schichtig aan moeder zei de kleine jongen wat kijk je gruwelijk ja geef mij een appel toen voelde zij of zij hem moest dooden
goed antwoordde zij maar je moet mij eerst beloven dat je mijne ouders zelf een mand vol goud zult brengen terwijl ik het bruiloftsfeest bezorg toen ging zij in haar kamertje waar zij de zusters verstopt had en zei nu is het oogenblik gekomen dat ik je redden kan
en hij riep zijn dochter en de kinderen en de knechts en de meid en ze kwamen allemaal op straat en keken naar den vogel hoe mooi hij was
de man vroeg wie zijt ge ik ben de duivel dan wil ik je niet tot peet want je verlokt en bedriegt de menschen
zij verstopte het meisje achter het vat en nauwelijks was dat gebeurd of de goddelooze troep kwam naar huis zij sleepten een andere jonkvrouw meê en waren dronken
en viel mij in den schoot en hier is de vinger met den ring en toen zij dat zeide haalde zij den vinger met den ring voor den dag en liet hem de aanwezigen zien
fitscher's vogel waar vandaan van fitse fitscher's huis van daan wat doet dan wel zijn jonge bruid zij is aan t vegen en poetsen gegaan en kijkt nu uit het zolderraam
het huis beviel haar niet het zag zoo somber en ongezellig zij ging binnen maar er was niemand en alles was stil plotseling riep een stem keer om keer
met knoppen van paarlen de dekens waren met goud gestikt de wieg was van ivoor en de waschkom van goud het meisje stond peet en wilde toen weêr naar huis gaan
en tegelijk liet de vogel de gouden ketting vallen en hij viel den man om zijn hals en het sloot zoo mooi rondom hij paste hem precies en hij ging naar binnen en zei kijk toch eens wat is dat voor een mooie vogel
daar brandden duizende en duizende lichten groote en minder groote en kleine in onafzienbare rijen ieder oogenblik doofden er eenige uit en andere vlamden weêr op dat het scheen of de lichtjes in aanhoudende wisseling dansten
hij nam hem naar het bosch en wees hem een plant die daar groeide nu zul je je peetgeschenk krijgen zei hij ik maak je tot een beroemd dokter als je een zieke moet genezen zal ik je verschijnen
tweede sprookje er was eens een arm dienstmeisje zij was netjes en ijverig stofte alle dag de vloeren en het stof schudde zij op een hoop voor de deur op een morgen toen zij weêr aan het werk wilde gaan vond zij er een brief liggen
daarna was zij weêr getroost en verheugde zich tot de negende maand voorbij was toen kreeg zij een kind zoo wit als sneeuw zoo rood als bloed en toen zij het zag was haar vreugde z groot dat zij stierf
daarvan barstte haar hart mijn lief het was maar een droom toen trokken zij haar kleeren af en hakten op een tafel haar schoon lichaam in stukken en zij bestrooiden haar met zout
de man kwam terug en vroeg het ei en de sleutel op en toen hij geen spoor van bloed er aan ontdekken kon sprak hij je hebt de proef doorstaan jij zult nu mijn bruid zijn
laat het mij ook eens hooren zing het nog eens neen zei de vogel tweemaal zing ik niet voor niets geef mij den molensteen dan zal ik het nog eens zingen
en liep naar buiten den straatweg op en den eersten dien hij tegenkwam wilde hij vragen peet te zijn de eerste die hij ontmoette dat was de lieve god die wist al wat hij op het hart had en zei
keer om keer om gij jonge bruid gij zijt hier in een roovershuis maar de schoone bruid ging verder van de eene kamer in de andere door het heele huis alles was leeg geen menschenziel was er te vinden
ze lagen op een rij en ze had grooten angst dat zij op hen trappen zou en hen wakker maken maar god hielp haar dat zij er gelukkig over heen kwam en de oude vrouw ging met haar naar boven en opende de deuren
s morgens nadat hij gebeden had wilde hij aan het werk gaan maar daar stonden de schoenen al kant en klaar op zijn werktafel hij was zoo verbaasd dat hij niets zeggen kon
in het bosch vond zij de asch die haar den weg zou aanwijzen die volgde zij maar bij iederen stap gooide zij rechts en links een paar erwten of boonen zij moest den heelen dag loopen en eindelijk kwam zij aan een huis dat midden in het allerdonkerste bosch stond
maar de kist had een zwaren deksel met een groot scherp ijzeren slot moeder zei het kleine meisje moet broertje ook niet een appel hebben
den amandelboom en nu nog maar één kiewit kiewit wat een mooie vogel ben ik toen hield de laatste ook op en had het eind nog net gehoord vogel zei hij wat zing je mooi
toen zij buiten de deur kwam plang smeet de vogel haar den molensteen op het hoofd dat ze tot moes geplet werd de vader en marleentje hoorden het en gingen naar buiten
meteen ging er nu een nevel uit den boom op en recht midden in dien nevel brandde het als vuur en uit dat vuur vloog een prachtige vogel op
en keek naar den vogel vogel zei hij wat kun je mooi zingen zing dat stuk nog eens neen zei de vogel tweemaal zing ik niet voor niets geef mij de gouden ketting dan zal ik het nog eens zingen
fitscher's vogel er was eens een heksenmeester hij nam de gedaante aan van een bedelaar ging bedelen aan de huizen en ving de mooie meisjes
een schoenmaker was eens buiten zijn schuld zoo arm geworden dat hij niets anders meer bezat dan leêr voor een enkel paar schoenen
mijn lief het was maar een droom en een van de roovers zag dat er aan de pink nog een ring zat hij ging er moeielijk af en toen nam hij een bijl en hakte den vinger af maar de vinger sprong in de hoogte en viel achter het groote vat
hij ging en ontmoette den knokigen dood die sprak wilt ge mij tot peet de man vroeg wie zijt ge
hij had roode en groene veeren en om zijn hals was het als zuiver goud en zijn oogen blonken in zijn kop als sterren vogel zei de schoenmaker zing nu dat stuk nog eens neen zei de vogel tweemaal zing ik niet voor niets
en hoe toornig de dood hem aanzag en dreigde met de vuist hij veranderde toch de ligging van de zieke en gaf haar van het kruid en het leven begon zich weêr in haar te roeren
toen vloog de vogel naar een schoenmaker ging op het dak zitten en zong mijn moeder die mij slacht mijn vader die mij at
toen werd ik er zoo akelig van ga er nog weer eens heen zei de moeder en als hij weer niet antwoordt geef hem dan een klap om zijn ooren
en zoo dikwijls zij hem aanzag of aan hem dacht griezelde zij eens zei hij tot haar je bent mijn bruid en je komt mij nooit eens bezoeken
en hoe meer hij at hoe meer hij wilde hebben hij riep geef mij meer je zult er niets van hebben het is of het allemaal van mij is en hij at en at en de beentjes gooide hij onder de tafel tot hij alles op had
de dood een arme man had twaalf kinderen en moest dag en nacht werken om ze den kost te kunnen geven toen nu het dertiende geboren werd wist hij geen raad
en hakte den vinger af maar de vinger sprong in de hoogte en viel de bruid in den schoot de man nam een licht en zocht maar kon hem niet vinden toen zei een ander heb je al achter het groote vat gezocht
o wat zijn wij warm en fijn waarom nu nog schoenmaker zijn toen gingen zij springen en dansen en sprongen over stoelen en banken
toen stond hij op maar toen hij over den drempel ging verloor hij een pantoffel zoo ging hij midden op de straat op één pantoffel en één sok
en hij nam de schoenen in zijn hand om ze eens goed te bekijken ze waren zoo keurig bewerkt dat er geen verkeerde steek aan was precies of het een meesterwerk had moeten worden
ik ben wel zoo oud als het westerwoud maar nooit heb ik iemand water zien putten in eierschalen en hij begon te lachen
en hij riep toen naar binnen door de deur vrouw kom toch eens daar is een vogel kijk toch eens die vogel hij kan zoo mooi zingen
zijn schootsvel had hij voor en in de eene hand de gouden ketting in de andere de tang en de zon scheen fel in de straat daar ging hij staan midden in
daar zou het wisselkind om moeten lachen en als t gelachen had dan was het er mee gedaan ook de vrouw deed alles precies zooals de buurvrouw het gezegd had toen zij de eierschalen met water op het vuur zette zei de dikkop
mijn moeder die mij slacht mijn vader die mij at mijn zusje marleentje zij zocht al mijn beentjes legt ze in een zijden doek onder den amandelboom kiewit kiewit wat een mooie vogel ben ik
arme man ik heb medelijden met je ik zal je kind ten doop houden en er voor zorgen en maken dat het op aarde gelukkig wordt
hij greep haar nam haar mee naar binnen en hakte haar in stukken dat haar rood bloed over den grond liep en toen wierp hij haar bij de anderen in het bekken
toen de zesde maand voorbij was werden de vruchten dik en stevig zij werd heel stil de zevende maand greep zij naar de amandelkernen en at ze gulzig
hij nam dus den zieke op en legde hem andersom zoodat de dood nu bij zijn hoofd kwam te staan daarna gaf hij hem van het kruid en de koning werd langzamerhand beter
zoo handig te steken te naaien en te kloppen dat de schoenmaker van verbazing zijn oogen niet van hen af kon houden zij hielden niet op voor alles was afgemaakt en kant en klaar op tafel stond en toen sprongen zij in een wip weg
en de beide meisjes openden de oogen en waren weêr levend zij verheugden zich en omhelsden en kusten elkaâr maar de jongste nam de beide andere meê uit de kamer en verstopte ze
nu gebeurde het dat de koning zwaar ziek werd de dokter werd geroepen en moest zeggen of genezing mogelijk was toen hij bij het bed kwam stond de dood aan het voeteneind en er was voor den koning geen kruid meer gewassen