AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
het kleine kapitaal dat hij bezat verdeelde hij onder de armen en zelve ging hij tot hen hij trad als spreker op vol hoop hij had zijn desilluzie in zijne liefde voor de menschheid mengde zich een haat voor de menschen
toen zooals een god leidt de menschen tot elkaâr die botsen op elkaâr in het leven vijanden antipathiek of sympathetisch ziel aanvoelen in elkaârs omhelzing liet aylva den jongen keizer gaan tot arnold
hij zocht de eenzame wegen en in het geheimenis van het nieuwe voorjaar voelde hij zoo vreemd in plaats van twintig zich zestien een jongen nog
een groote stevige jongen kort en brusk en vif met veel plotseling enthouziasme en drukke impulsie
zij kenden elkaâr van kinderen af zij waren geweest als broêr en zuster misschien was het niet meer dan dat hij o neen hij had hélène lief
dolf bekom van den schrik sprak hij eindelijk kort boos anders gaat mathilde weêr in de doos en weet je al in biznderheden hoe je je boek zal doen vroeg den bergh zonder iets kwalijk te nemen
dat waren de donkere dagen dan vroegen zij schrijf je niet verder heb je dan niets meer om voor te lezen hij schudde het hoofd hij haalde de schouders op
of moet het ten minste zijn omdat de volmaking van kunst of van leven een nirwana is en een nirwana geen geluk kan zijn voor een nog aardsche mensch heb ik u wel begrepen
en leonore d'este glansde zoo na als kon hij haar raken louis couperus metamorfoze mooi zoo riep herman scheffer hij had zoo van die korte uitroepen kort en brusk vol vive overtuiging zooals hij heelemaal was
dat hij aan parsondes schreef want hij had parsondes niet lief en hij voelde zich niet parsondes zooals hij zich petrarca voelde
heel slecht en hij aylva had toch gewerkt gewrocht uit zijn ziel zoo goed hij kon en zonder bijgedachte van roem of geld
en eens was den bergh gekomen voor een louis couperus metamorfoze vijf zes dagen maar het liefste was te dwalen en te droomen in het park van
misschien daarom was hij blijven leven de tengere bleeke jongen man met het vreemd hooge voorhoofd en de blauwe oogen van
hoû je niet van haar ze is onze edelste dichter ja maar hoe kan een vrouw van uur op uur ieder sentiment in een sonnet gieten en dat oogenblikkelijk zenden aan het een of andere tijdschrift
hij weerde niet af door zijne wijde eenzaamheid heen naar zijn hoogen top van izolatie was zij gekomen de kalme sereene ernstige vrouw als troosteresse en genezeresse
hem liever indisch ambtenaar zien worden maar hij drong er niet op aan uit onverschilligheid de beide broêrs van aylva waren weg een naar den transvaal een naar amerika beiden met het vaste plan om geld te maken
maar eens was scheffer drie dagen weg gebleven en niet geweest op school het had aylva verwonderd waar scheffer bleef maar hij was hem niet gaan zien toen hij scheffer terug zag werd die boos hadt je niet naar me kunnen vragen wat was er dan
maar de koopman in de porta pinciana zal je er misschien wat voor geven grazia tanto signor en wanneer wil u wat eten straks maar niet veel een kop
het scheen alsof hij niets verlangde dan te louis couperus metamorfoze zijn met haar maar dan ook iedere seconde van zijn leven zoodra zij daar was was het alles lief glimlachend en sereen hoe vreemd had hij haar lief
maar hij kwam gauwer terug dan zij dachten alleen reizen verveelde hem de eenzaamheid was hem lief geweest in zijn kamertje tusschen zijn boeken en platen en verzen
en hij voelde hare tranen op zijn hand hugo fluisterde ze je hebt me dat alles verteld mooier dan je ooit iets geschreven hebt juist om dat korte dat vage dat algemeene en dat abstracte
in haar tijd was artist een schilder of een musicus met lange haren iemand die verzen schreef als hugo
uiterlijk de jongen die veel deed aan sport in den virilen aandrang van zijn nog maagdelijk bloedvol lichaam en innerlijk de liefde verlangende ziel die jezus aanbad
maar dan ook zoû ik je willen zeggen blijf hier niet het leed dat ik je zonder te willen gedaan heb zal je elders gauwer vergeten ik mag dat wel zoo hopen niet waar
hij kon ze niet allen zien zijne verwordingen zijne verstaltingen zijne verscheppingen ze waasden heel dicht door een als op elkaâr klevende heel dunne prenten
neen neen niets niets meer hij kon niets hij zoû mathilde niet afmaken het was slecht en hij was geen artist en hij had ok geen lust een lollig boek te schrijven om de menschen voor een uur te amuzeeren
als kind in indië had hij zich alleen gevoeld jongste van oudere broêrs zusters nu verspreid en gestorven zijn vader rezident verloren in drukte van
de witblauwe bliksem van het noodlot éens heel kort voor zijn oogen gezigzagd door een zwarte lucht had hem verlamd voor zijn heele leven
metamorfoze was ze niet altijd voor hem geweest het vreemde raadsel onoplosbaar had hij ze niet altijd geleefd van zonderling kind af aan
hij heugde zich dat zij hem nog eens zoo geleid had toen naar de kamer waar zijn moeder zat opdat hij met haar zoû spreken
zij verlangde dat het boek af zoû zijn en uit dat zij het lezen zoû in de zielsmuziek van zijn taal en dat zij in het eêlgesteente van zijn stijl haar beeld zoû zien omlijst zichtbaar ook voor de wereld
maar de metamorfoze efemere schijngestalte van enkele maanden en bladerde hij nu door nirwana de teêrgeliefde dunne blaadjes dan zag hij dat omdat geleefd was de
je bent toeschouwer dilettant droomer je bent niet compleet als doende schaffende mensch maar je bent compleet als ziel dat is je kracht en je zwakte
hunne verschillende levens aylva zei dat hij zich goed geamuzeerd had wel een officieel diner met autoriteiten maar hij in een hoekje met jongelui
zij had er veel verdriet van gehad maar daar was nu geen reden meer voor terwijl aylva was in parijs was den bergh veel in huis gekomen op de laan copes daar was veel over gesproken geworden
en ze agglomereerden hun egoïsme tot een vasten klomp tot éen egoïsme geregeld naar vaste wetten
er was in dien kleinen kring iets bizonders het was er niet de banale brille van de wekelijksche avondreceptie eener mondaine vrouw het scheen daar een zeer kleine élite te zijn louis couperus metamorfoze ieder had iets bizonders van zichzelve of van het leven
terwijl een geur van indische kruiden door het huis dreef of de beroemde schoteltjes en poddingtjes van pietje
en hij dacht over een paar dagen ergens anders heen te gaan maar waarheen waar zoû het heelemaal anders zijn hij at alleen in de restauratie aan een tafeltje om hem heen was dan de oppervlakkige schreeuwerige luxe van een groot hôtel
dat hoog louis couperus metamorfoze moest zijn maar heel natuurlijk gewoon menschelijk van accent fragmenten van den aanvang ze voldeden hem niet en wàt hem ongeduldig maakte was dat hij beginnen moest met heel petrarca's jeugd
emilie sprak mij van middag over je ze had medelijden met je ze had ingezien dat je van haar hield dat je ten minste van haar zoû gaan houden
couperus metamorfoze schaar lag op den grond spelden waren gevallen lange draden trok zij telkens uit en als een nevel vloeide uit de mand en op haar schoot witte mousseline en een witte kant
hij wist het niet hij vroeg misschien vergistte hij zich misschien maakte hij zich een gedicht en was poëzie nooit de waarheid
en misschien ook merkte zij dit zelve want zij hernam nu alsof zij hun gesprek gewoner wilde u treft het heel kalm van avond maar ik heb alleen intieme kennissen een heel kleinen kring
priester hoogmoedig opdrong zijne wet voor geloof of gezag en immer had hij gewild gepoogd gezocht te zijn voor anderen
een bitterheid omdat de kunst niet absoluut kon zijn wat men dus dacht en werkte ijdel kon het alles blijken en nooit was men van het minste zeker
en het heimwee zoû verbleeken met de jaren zooals die bloemen nu verbleekten in de schaduw hij was een bourgeois geen artist dus heusch niet meer nooit meer vroeg emilie zacht
terwijl den bergh ernstig langzaam bevestigend schudde het hoofd van zeven van zeven was hij zeker
zijne moeder met liefde ziende op hem neêr maar in haar eenvoud niet bevroedend dat in hugo school een leven vreemd
begon in ottave rime vier vijfmaal zonderdat hij den zang voelde komen het nieuwe rythme dat hij voor de eerste maal behandelde de geserreerde stanza's schenen onoverkomelijk moeilijk
om geene bepaalde teleurstelling om geene gebeurtenis om geen roman in zijn leven hij was alleen ziek om zijn eigen ziel raadsel voor
nu ben ik overtuigd dat u gelooft wat u zegt niet uit nederigheid uit onvoldaanheid met mezelf juist uit weifeling als u niet meer weifelde zoû u niet meer hugo aylva zijn u moet altijd weifelen
orkanen door zijn blauwe lucht toch ging de ziel niet onder toch bleef het ideaal groot en immens reine figuur van zachtheid en
maar het is waar u moet wel van die twijfelingen hebben dat heb ik al in uw poëzie gezien mijn verzen beteekenen niets
hij voelde dat hij gaan moest mag ik terugkomen wanneer kom dinsdag avond en dan als u geschreven heeft kom dan weêr op een middag en lees me voor
en alle gevoelens wijdden in zijn ziel als priesters in een tempel zich aan den eeredienst van het eene dat gekomen was in een wolk en zich had geopenbaard als het eenige
en toen hij nadacht over vriendschap voelde hij dat hij wellicht nooit koesteren louis couperus metamorfoze kon de ware vriendschap de actieve die geeft
hij vond niet de oorzaak van schaakspel noch doorzag hij ervan de logica en toch hoewel alle beweging der ziel raadsel is
dat begraven dat verbergen louis couperus metamorfoze van wat moet vergaan hij huiverde er van sterven dat was afschuwelijk ten minste voor haar arme lichaam dat hij toch ok had liefgehad aan haar
en hij hij zag haar twijfel zooals hij dien noit had gezien zij scheen te meenen hij was te zwak en te ondankbaar vooral
maakte hij zijn plannen zag hij worden zijn liefdedroom van kunst als de ijle gestalte bleek en doorschijnend van een kind met groote oogen louter geest zag hij zijn droom voor zich
onder al zijne vriendelijke beleefdheid bereidwilligheid school een duivel van levenshaat dat openbaarde zich weinig misschien alleen in een heel diepe zucht in lang staren als hij s avonds lang zat te praten
de conceptie van zijn nieuwe kunst van zijn nieuw kunstwerk schrijven neen neen in alle gevallen nog niet het denken alleen
het was zoo doelloos alles nu anarchisme af was de voldoening van het goede einde van zijn arbeid duurde nauwlijks enkele dagen het was zoo doelloos reizen en italië
toen in chaudfontaine nog misschien had zij een voorgevoel gehad dat zij elkander niet weêr zouden zien en dat zij stilletjes zoû glippen weg zonder een laatsten zoen aan hem te geven nu was ze
trots het bleeke verlangen naar kunst verre geliefde zoo diep in hemzelven dat was zoo gekomen omdat hij niet meer was die hij was toen hij twintig was en omdat hij nu bijna jonger werd
de blanke bloem in hunne ziel ze wisten niet van den zomer de zielegemeenschap ieder mensch leefde voor zichzelven spaarde voor
morbide kunst en noodzakelijk van smart voor wie haar voelt in smart haar schept in smart haar schept uit bloed van eigen ziel kneedt als een vorm van schoonheid uit eigen levensleed
hoe mooi heb ik dat vroeger gevonden in den tijd van torquato tasso jeunesse passée louis couperus metamorfoze hoe eindigt je sprookje hugo
melancholie omdat niets absoluut was omdat niets in het leven zich met gezag openbaarde louis couperus metamorfoze omdat alles dreef in een waas dat men niet wist
maar we komen nooit klaar hugo wat heb je weinig moderne hollandsche auteurs ik vind niemand heb je er geen bedenkelijk weinig tragisch weinig
maar zij ze scheen het niet te weten zij had haar leed geleden ver van hem om iets waar hij niet
je hebt anders niets je hebt alleen je kunst hugo beste emilie ik heb meer dan mijn kunst o wat heb je anders
niets dan schoonheid niets dan een aanbiddelijke stad van antiquiteit en historie die aangolfde met koepels van kerken vroom en machtig sint pieter rees plechtig omhoog als het morgenaltaar der wereld
zoû het niet zijn geweest onzichtbare bescherming trouw en geheimzinnig als waakengel van hàar hij wist het niet hij was heengegaan hij had haar wel weêr teruggezien maar weêr was hij gegaan
hunne moeders zagen elkaâr iederen dag spraken van vroeger den gelukkigen tijd in louis couperus metamorfoze indië betreurden het indische leven
was zijn talent dan niet z sprekend dat het zich met gezag opdrong of zoû het oordeel van de menschen k ijdel zijn zelfs en wisselvallig voor het klàarst zich openbarende genie
niets dan jezelf of je een prins beschrijft of een anarchist of een man of een vrouw je geeft jezelf
te lijden heel kort telkens de heel korte dagen en de avond ook was kort met zijn moeder samen hij las haar wat voor een kop thee dan kwam de courant louis couperus metamorfoze het vuur was gezellig de kamer veilig de wind woei buiten zoo innig
wat gaf hem een gunstig courantenartikel wàt luttel honorarium en waarom anders zoû hij torquato tasso geschreven hebben dan omdat hij niet anders had kunnen doen
opgeruimd zijn gedachten zijne opinies zijn verlangens en als wachtende af het leven dat nu komen zoû staarde hij langzaam rond de muren van zijn kamer langs die om hem heen stond als een nieuw décor
vroeg een enkelen keer iets aan den garçon kort hoog zijne kleine gebaren waren als geserreerd in een correcte berekening zijne blikken keken of niets de moeite waard was
en er was een prins die jaagde in het woud het hert met trotsch gewei toen zag hij in de lucht een ijle fee hem lokken door moeras en wildernis en over afgrond heen
ried in scheffer ook afkeuring van zijn aylva's werk zijn laatste kleinere verzen ook vroeg scheffer nauwlijks
misschien omdat zij gaf iets van zijn eigen kinderjaren zoo ver nu al geleden als zag hij door de lange laan van zijn leven een heel klein rond verschietje
en in zich voelde hij de kunst die ernstig gekomen was nu drijven haar edele spel en cizeleeren gaan haar rijke werk en hem als altijd suggereeren heel zacht aan
zonder maar een enkele maal te noemen den naam van emilie en aylva meende dat de gedachte aan emilie verflauwde in den bergh
berustte dan verzegeld het zielsmysterie van de schoonheid was schoonheid dan een raadsel gevraagd aan sfinxen die maar zwegen eeuwen
toen zag hij om zich heen bang of een hem gezien had hij zag den pincio verlaten en hij zag rome hij zag het aardschgewone leven
daarna te lezen hij kwam en at en las het was het zelfde wat al geweest was en toch niet meer het zelfde en toen hij terugging naar huis en wroette in zijn ziel zag hij zijn
gekund en gorters mei had den bergh haar herinnerd zij had immers gorters mei ontvangen van hem aangenomen van hem
dat dat voelde zij al wist zij niets en haars ondanks zeide zij een klank van liefde van zielsmedelijden van willen troosten en niet weten hoe
je mag heusch wel rusten misschien is het zelfs niet goed als je dadelijk weêr begint aan iets groots als ik maar niet bang hoef te zijn
niet dat hij wilde alleen betuiging maar dat het zoo mooi was zijn torquato tasso maar wàt hij wilde was dat wie over hem schreef hem minstens las één oogenblik met ernst
toen de waarheid tusschen hen gezegd was was het uit als een louis couperus metamorfoze tooververhaal het laatst dat hij haar gezien had was in de deur als een glans
en noode liet zij hem zijn zin doen en emilie moest haar veel troosten toen louis couperus metamorfoze zij waren in den haag en zij alleen des winters in de boschjes in de kleine villa wit van sneeuw terwijl hij schreef van zon
en hij slaakte zijn ziel in
nu nu was het maar de lage sfeer en de menschen en hun gedraaf en zijn eigen tevergeefsche moeite die hij kunst noemde en zijn weemoed zijne ziekte was om niets dat te grijpen was
en dan dacht hij wanhopig of hij zoo machteloos zoû zijn altijd altijd
zij lag daar en zij was er niet er was niet tot haar te zeggen een woord van treurigheid want zij was z ver dat zij niet hoorde
hij vond dat niet geheel en al maar toch nog wel genoeg om het zoo even te zeggen neen hield aylva vol slecht is het daar hij verscheurde de bladen de drie laatsten
ijdelheid der ijdelheden misschien dat ik over vijf jaar ook de grondige studie zelfs nutteloos vind
jaren misschien rustte ze dan werd ze weêr mensch dan verging weêr de vorm de schijngestalten wisselden af de ziel bleef altijd
in een half uur klaar en uit een niet al te bekrompen beurs en dan konden ze bij elkaâr blijven koekeloeren in de kamer met de witte
en hij haatte zichzelven was het dan niet zijne schuld dat mathilde herleefde prostitueerde hij niet de ziel der etherische dochter van zijn verbeelden aan het heele land aan een ieder die maar wilde voor een paar gulden
en iets anders worden en het zoû voor je zijn een groote desilluzie en voor ieder ander zoû het worden een boek als al mijne andere boeken
met haar spreken hij wist dat hij niet als anders vage woorden zoû zeggen de gedachte zoû laten
we ons werk in één weegschaal dan zinkt mijn gewicht heel zwaar neêr en jij vliegt in de lucht maar je denkt daar allemaal niet aan
of hij nu iets gedaan had voor zijn leven zijn eigen naam kreeg voor hem meer sonoren klank en geheel eigen had hij zich gemaakt aan
en nu nu zag hij zich heel duidelijk in het kalme klare koele licht nu dat hij ruimer om zich zag de eeuwen zag de kunst het heden
zie je wat je me alles van je kunst gezegd louis couperus metamorfoze hebt zoû ik je kunnen zeggen van je liefde je kunst komt tot je als een vrouw die je tevergeefs lief heeft je liefde komt zoo tot mij als een man
mevrouw de vicq lachte heel eigenwijs van me niet waar ik ben een beetje dilettant in eigenwijsheden maar ze zijn het niet eens met me in holland waar men dweept met natuur en eenvoud
verlangen dat hem zoû worden begin van zijne levenstragedie dat was het contrast wat zijne menschelijkheid maakte de echte jongen echt jongen in spelen en ruwheid
en langs de heel hooge bramenstruiken die purper zagen van overgroote bramen te oogsten tot de vingers bloedbevlekt schenen en het bijna bacchantisch een zwijmel werd onschuldige
had hij zeer met groote liefde zijn moeder lief nu zij samen woonden alleen die liefde was niet dadelijk geweest was langzaam-aan gekomen toen hij ouder werd en haar begreep hoe goed zij was
en toen zij zoo ver gesproken had in die eenzaamheid tusschen henbeiden aan tafel over elkaâr zweeg ze weêr lang
en nu terwijl hij dwaalde altijd alleen door rome de lage ruïne's van het forum langs de hooge trappen van het colosseum op
om zijn extaze was het leven zeer gewoon waren de dagen van iederen dag en stond parijs op als een forteres van zware muren
van petrarca vooral als gebaarde hij hunne daden in den magischen spiegel van het verleden vreemd was het hem dan hierlouis couperus metamorfoze over na te denken en omdat hij zijne metamorfoze niet tot kunst omwerkte werd ze hem weêr abnormaliteit
en had hij dan niets meer te zorgen dan schreef hij met nu en dan een enkelen blik naar het bed naar de zieke silhouet in den rooden schemer der gordijnen bleek hoofd op wit kussen
terwijl de louis couperus metamorfoze graal van het doel heel hoog moest stralen op onbekenden bergtop in zon of bliksem o de graal het doel
kalm teeder koel toen zij haar brief verzonden had was zij tevreden over zich en vond zij zich terug in de eenzaamheid van haar kleine bibliotheek
in de holle zalen en hallen woonde vereenzaamd het grauwe verleden en het gobelin verging aan den wand tot stof
zegt dat zoo beslist dat het onbeleefd zoû worden er nog aan te twijfelen twijfelt u dan alleen niet meer uit onbeleefdheid het zoû me zoo gelukkig maken als u voelde dat het waar was zij zwegen
boos onkruid en distel de stuurschheid mathilde was het lollige boek geweest schaakspel de gehypnotizeerde schrik
de ziel straalde louis couperus metamorfoze wel maar ze werd niet gezond ze straalde ziek en ze was bang voor haar morbide glans want glans zelfs morbide dat was haar element niet
of de machtige godsdienst zelve verzwolgen werd in den muil van het niets hij hij werkte terwijl hij zat aan zijn venster en uitkeek werkte hij en de kunst met hem samen
werkende op zijn ijdelheid en hem zeggende dat hij te dik werd in het goede leventje in mama's huis na al zijn restaurantkostjes in het buitenland de indische rijsttafel die mama zelf maakte
en nu aan aylva zij nam tegenover hen allen eene buiging van teederheid aan in hare stem die de anderen het meerendeel de groote massa
de aminta ja die is nog altijd goed de rest ronduit gezegd is niets had scheffer dat dan louis couperus metamorfoze eensklaps uitgevonden of was langzamerhand zijn oordeel zoo gewijzigd
ik ben de schoonheid ik ben alles de godheid ik straal maar dan moet je ook willen flink worden
hij wist wel dat dat zoo zoû zijn maar wat hem pijnlijk trof was dit dat scheffer had gezegd met bedenkelijk brusken hoofdknik ze hebben gelijk hoor jongen ze hebben wel gelijk
had met iederen stap zijn nerveus verdriet voelen zakken in de buitenwereld die louis couperus metamorfoze onverschillig kalmte eischte en alles ging in hem wachten of de toekomst seconde na seconde nu wel op zoû beuren haar gordijn
dat hij zich als haar voelde hàre ziel deel van hemzelven en hemzelve geheel in het weêrspel der metamorfoze
niets emilie zeg me alleen den bergh toen hij verdriet had verdriet om jou hoe was hij toen hoe meen je hoe deed hij hoe meen je
dan voelde hij geheel zijn droomersziel bewegen als met een medelijden voor tasso en zichzelven alsof zij beiden éen waren geweest éen louis couperus metamorfoze ziel die zich herscheppen kon in later leven metamorfoze na metamorfoze
hij wist niet hoe hij zich afwendde maar hij ging de trappen af hij was zwaar van het gewicht van zijn doodzieke losgescheurde ziel stil krankzinnig droeg hij haar meê
de jonge man bewoonde drie vier vertrekken soms ging hij met een enkel woord van afscheid dan kwam hij na maanden terug
een oogenblik was zij bang bang voor het leven de macht voor zichzelve het meest voor aylva maar zij had in zich de zoete gave van de eeuwige hoop wat er ook met haar gebeuren zoû in het leven zij zoû altijd hopen
neen emilie ik ben geen artist ik ben maar een heel gewone burgerjongen maar je voorouders hebben bij azincourt gevochten plaagde den bergh louis couperus metamorfoze zij lachten allen
zag op de verzen van aylva wat minzaam uit de hoogte goedkeurend neêr heel aardig hoor heel aardig aminta toch was nog het beste beter dan die volgende zangen
zoo vreemd zoo in eens als zonder afscheid zonder één enkel laatste woord zij was gegaan voor altijd want zij was dood
en als hij las van ferrara alfonso ii den dichter aan het hof zijn liefde voor leonore zijn smartelijk dwalen door italië
men stal er meê iets vàn hèm en in zijn vreemden trots had hij voldoening ook de flonkerende voldoening van te hebben volmaakt iets schoons die troostende voldoening blijde glans over zijn werk
en de verveling bleef onoverkomelijk en in die verveling kwam zijn leed dat even gesluimerd had weêr tot oproer toen bleef hij avonden thuis en las zonder interest
zij stak het licht nu aan in haast en hare vingers beefden hij wilde nog iets zeggen maar hij begreep dat zijne woorden te vreemd al zouden klinken op dit zoo late uur in dit zoo harde licht
maar nu was het de intimiteit van het pension de noodzakelijke conversatie aan tafel die hem ziek maakte en na een week pakte hij weêr zijne louis couperus metamorfoze koffers en trok in het grand-hôtel hij meende zich te zullen verliezen in de drukte om hem heen als hij
heel dankbaar voor zijn vroom geloof aan zijne liefde en lichte twijfelingen waren er wel geweest als wolkjes maar ze lieten nu den stillen gouden hemel bloot
tegen een ongewone ijlheid aan van doorzichtige lentelucht ze wemelden weg in de kleine kronkelverschietjes der paden en de vogels begonnen nog zomerschuw te tjilpen met zachte geluidjes
intusschen ging oreste voort zonderdat aylva wist wat hij deed want hij draaide zich om op zijn bed de stervende zon hinderde hem en hij sloot zijn oogen om aan niets te denken
hij had iets ziekelijks in zijn gezicht iets gebogens in zijne gestalte iets van een ouden man iets ouwelijks in zijn kleêren die niet altijd goed zaten of frisch waren
ze heeft de ziel in haar hoekje opgemerkt en ze is een beetje verliefd op ze geworden liefde dat is noodlottig daar kan niets tegen
hij las het aan den bergh vol liefde vriendschap namen zij het tot zich nirwana beschouwden zij het stille witte lijk in pure bespiegeling van hun aandacht
het waren allen juist gekozen kalme teeder koele woorden hij had nog nooit zoo langen brief van haar gekregen en toch
seraf of demon maar seraf in hare essence en demon alleen als zij niet kn meer van droefenis wanhoop omdat zij niet vond
leerde zijn vader hem zien de beelden der sterren dan zag hij den vierkanten toren van wichelaar in stad met meterdikke muren hangende tuinen reusachtige
als je het gaarne hebt natuurlijk ik was niet lief tegen je wel neen dat was het niet ik dacht dat je misschien alleen woû zijn alleen alleen
een korte cauchemar waarvan hij de metamorfoze heel vlug had uitgeleefd in die enkele menschen en vooral in de ontzettende macht boven hen
het doet me innig pleizier kerel hij stak in een stille vriendschaps extaze zijn hand uit in bewondering dat aylva dat zoo in eens gevonden had aan een diner al blageerde hij er ook zelve om
en het ergerde aylva dat scheffer dit herhaalde en altijd vasthield bij de aminta en dat ook in kritieken men altijd van hem zei de dichter van aminta die nog zooveel
hoe vreemd dacht hij dan daar stond gedrukt torquato tasso de naam van zijn held de held van zijn ziel deel zelve van zijn leven
met al bloeiende azalea's roze witte roode en tusschen de nieuwe bloemen onaanraakbaar teêr pas een paar dagen geleden om de vreugde van het voorjaar daar gezet zat mevrouw
een jong mensch die vroeger verzen had geschreven en nu aan couranten in indië geregeld causerieën zond over reizen over boeken over alles en er genoeg geld meê verdiende om de wereld niet te laten zeggen dat hij niets deed
het trof hem hoe zij iets had fier en waardig voor een kind met ernstige oogen grijs en ernstig geknepen mondje zij liepen samen op
na de bekoring van de laatste weken het zoete werken in de kamer van emilie zoû het zoo dor rondom hem zijn vreugdeloos en eenzaam
beschreef hij den wijden cirkel van zijn eenzaamheid die de horizonnen van italië als kartelden beschreef hij de nauwere kringen van zijn gedachten
aardsche perfectie is geen geluk en als het een bereikt doel is zooals bij zola is het een dood punt waarop je eenzaam staat een verlaten koning
nu was de introductie die hij in den haag voor haar salon gekregen had bijna een invitatie geweest van haar kant zij had hem al lang verwacht
het was alles één waas louis couperus metamorfoze en er waren nauwlijks ommelijnen kleuren of klanken het was alles één eéne samenvloeiïng van wat de menschen noemen apart
en alles werkte er aan meê ik voelde mijn boek bij mij opklaren als de zon onderging achter sint pieter ik voelde het als ik in het vaticaan stond voor den eros of bij fedder voor zijn jonge godin
en zij had geweten dat zij ernstiger was dan andere meisjes uit de buurt die naar brussel wilden of gingen logeeren in arnhem en den haag
aan wat scheffer in hem vond om zich tot hem te voelen aangetrokken hij had dit gaarne geweten er was in hem die ijdelheid precies te willen weten waarom iemand van hem hield
altijd door met de roerelooze louis couperus metamorfoze treurigheid van hun naakte takken stonden de boomen of s avonds soms woei de wind door ze heen met een klaagtoon van sympathie
geloof je dat niet neen als ik dat geloofde moest ik ook gelooven dat ze coquet was en dat is ze niet neen dat is ze nooit neen nooit daarom maar wat heeft ze gedaan gezegd
je houdt zooveel van sprookjes meer is het niet maar al schrijf ik nu niet metamorfoze daarom behoeft mijn kunst niet voor goed steriel te zijn
was wat verbaasd maar omdat aylva er zoo kalm over sprak nam hij aan dat arbeid goed is voor de zenuwen emile vroeg niet naar de haar beloofde bekentenis
maar als goed werker aan zijn proloog te zwoegen terwijl hij altijd als een glans vr zich dat tweede boek zag wemelen een enkelen dag daartusschen was hij moê moê van
des nachts stil in zijn bed moest hij er over denken en dacht aan tasso en dat hij torquato tasso had geschreven en het gedicht geschreven zijne metamorfoze had uitgeleefd een andere was begonnen
hij had een vlug ontvankelijk begrip maar een begrip louis couperus metamorfoze van dichter en dillettant in het leven en niet de acute hersenen van studie mensch scheffer veel meer die wijdde zich een jaar lang nauwgezet aan herbert spencer
en zeg haar dat als ik mag ik gauw louis couperus metamorfoze eens aankom op een zaterdag middag en dat ik niets zal vragen en haar niet ongelukkig wil maken aylva verlucht zag in mei eenvoudig geschreven van dolf
een weifeling viel zwaar in zijn hart als een steen louis couperus metamorfoze en bij iederen pas zonk er een steen op dien steen hij duizelde en eensklaps kon hij niet verder
en toch zo teeder toch zoo week daar was zij daar zat zij over hem zij was het zij vulde met haar wezen het alleraanbiddelijkste van de ruimte zijn ziel ging naar haar toe
een uur misschien lag hij zoo alles vergetende behalve dat zijn moeder ziek lag niet gevaarlijk maar hem toch wachtte
iets begon in hem voor het eerst door te schemeren dat zij hem lief zoû kunnen hebben met liefde had die gedachte hem vroeger wel eens aangezweemd ze was dadelijk weêr weg
de woelige drijvende wolken met het zilveren licht dat daar tusschen school waren de droomen de zijne die hoog dreven boven het schuimen der wereld hij liep zich moê
en niets dan eenvoud en blanke harmonieën voor haar eigen weten hij zag nu dat hij zonder te weten onbewust in alle metamorfozen niets had gewild dan en
en iederen dag als hij werkte waren het louis couperus metamorfoze daarginds aan den einder de gouden apocalypsen van zonsondergang
maar hij wist dat de dingen nooit de zelfde zijn en dat niets terugkomt en dat elk ding weêr wat anders is later hij dwong zich niet te komen in eene ontstemming omdat het heilige uur verstreken was
waarom lach je zoo om den slechten invloed dien ons huwelijk op mij uitoefent zij glimlachten beiden begrepen elkaâr
mathilde was emilie van neerbrugge de tante van mathilde was mevrouw aylva een van louis couperus metamorfoze mathilde's aanbidders was dolf den bergh voor elke persoon in den roman werd een origineel gezocht
een paar regels vloeiden rijk louis couperus metamorfoze met donkere woorden als een opglinsterend water in een nacht dat luide kabbelt daarna werd het lichter
wat kijk je vreemd begrijp je niet waarom ik dat vraag zijn stem werd hard ruw zij kende zoo zijn stem niet
en aanroepende den heiligen naam wierp hij zich in het blauw en zonk niet hij zag
een cyclus van sociologische romans in hun jonge eerzucht benauwden hen de muren van het kleine kamertje
op het blinde toeval dat de toekomst wel beter zoû zijn klaar als glans moest voor oogen staan het ideaal
en vor hem in de eenzaamheden van zijn droom die schiep tot leven stond ze uit mathilde met in hare liefde smachtende oogen de vage ontzetting van hare voorbeschikking tot levensweemoed en
maak daar niet zoo een misbruik van mijn idee staat voor mij heel vast al die artikels van een paar kolommen of enkele regels hebben geene waarde
de stijl van zijne laatste bladzijden was al te technisch te veel zijn eigen cliché hij voelde dat hij rusten moest en hoewel hij verlangde naar zijne dunne bladzijden haastig genummerd was het iets liefs
en hij dacht aan zijn versjes van jongen gemaakt in indië voor de meisjes met wie hij danste op kinderpartijen hij dacht aan zijn opstellen van school louis couperus metamorfoze die altijd waren goed geweest
oreste sleepte de koffers binnen laat maar oreste ik kan niet pakken ik zal maar alles achterlaten ik heb niets noodig
en nu was hij mathilde mathilde's melancholie was zijn spleen en mathilde's liefdeverlangen was zijn heimwee naar sympathie
en in de aanbiddelijke naïveteit van hare moederziel die bang was voor de kunst als voor een monster een chimera omdat ze van het gewone leven aftrok en ziek maakte snikte ze zacht in de armen van emilie die haar nauwlijks wist te troosten
stil voornaam geel met het stille gala geel van dahlia's in zacht verdeeld licht van lampen gonsden intieme stemmen die even zwegen
adieu dan sprak hij heel zacht louis couperus metamorfoze zij kon hem niet zien in den donker adieu sprak zij ook misschien zien we elkaâr later eens terug na jaren en dan is dit alles een droom
in nana voor de vuiligheid zooals zij vroeger nog vuile woorden zochten in hun dictionnaires het was toen in die jaren dat men van zola niets wist dan dat louis couperus metamorfoze hij vuil was en geschreven had nana
zij dweepten en een jonge jalouzie was onbetoombaar in hen zij redeneerden druk zij vertelden elkaâr hunne plannen aylva zoû maken een serie van historische gedichten scheffer
ben je niet tevreden ik vond het verleden heel mooi zoo rijk en zoo vol ach rijk je moet denken uit de renaissance rijk mag het zijn maar niet zoo zoo wil ik het niet lees eens voor
terwijl hij hem het schoonst en menschelijkst zichzelven als humanist zag zoo vlak vr zich als aan te raken en hij moest zich bezitten niet te beginnen aan het tweede boek
hij zag het ideaal niet hij vond het noch in zich noch in brochures en in werken van
in heraldiek zijne familie was een oude familie ze was van engelsche afkomst en stamde af van een earl of
een scène die hem plotseling niet beviel schrapte hij door met een groot kruis en begon ze in eens op nieuw zoo vond hem zijn moeder en zij verweet hem dat hij werkte schreef
toen hij niets deed toen hij haar niet gezien had hij wist het niet en het was groote weemoed en verrassing want voor het eerst zag hij hoe harmonisch het leven was in het dalen in het stijgen e n
dat was een lief gevoel omdat zij ook zooveel verschilden verschil dat zacht vereffend telkens weêr moest worden
mevrouw van neerbrugge vriendin van zijn moeder en haar dochtertje emilie daar eindelijk was de kleine villa waar hij woonde met zijn moeder een heel klein huisje aan den weg met ijzeren hek waarom een
gooide zijn hoed neêr zette zijn stok die kletterend gleed smeet een paar boeken op tafel ik heb zola meêgebracht hij wees op de gele deeltjes
in haar sereene ziel was de ontroering van leed te moeten doen aan een mensch die haar vriendschappelijk was zij bedacht hoe den bergh zooveel mogelijk dat leed te besparen en zij vond niets
wat had hij gezocht en geaarzeld snerpende door zijn cirkel van eenzaamheid snerpende door alle kringen van revelatie heen bazuinde het aan
toen vond hij meende hij te vinden het doel de graal het was alles eenvoud de aspiratie van de ziel die zich duizende malen gereïncarneerd had vond
en door het spook heen zag hij naar de roode en gele lichten zag hij naar den damp uit de ovens slaande tegen het zwerk aan
de bohuns de bourchiers zelfs aan plantagenet en dat zijn eigen voornaam hugo
oude vrouw spoorde hem aan eens een voetreisje te maken met een paar kennissen die gingen vroeg of hij liever op kamers wilde wonen
is als een kind dat dwingt poogde zij te schertsen hij zag haar aan als wilde hij iets zeggen toen stond hij op in eens en strekte hij de hand uit adieu mevrouw
zoo waren de menschen geworden uit den god die hen schiep en in wiens ziel het noodlot school dat sterker dan hemzelven was en z werd ook mathilde uit hèm
en emilie gedwongen zich te formeeren naar het model van een hollandsch vrouwtje zonder veel geld éen kachel aan in de huiskamer
kunst en hij was gelukkig dat hij werkte dat hij dit werk deed en hij zag dat het goed werd hij werkte veel
zijn kunst niet de mijne en de roman zoû een roman blijven niets dan een roman en zich nooit realizeeren tot autobiografie v het boek van metamorfoze
buiten in den tuin de groenende zomer of de tooverblankheid van een bosch van sneeuw en rijp hoopen verzen schreef hij en verscheurde ze weêr
dan vertel ik je wel wat anders o neen dit ik heb nu dit gehoord mijn gedachten zijn nu nog bij
hoe zoû zij het ook kunnen zijn geworden zij heeft altijd verdriet gehad zij heeft altijd geschreid in haar kleine hoekje u vindt ze niet de ziel van een man
tot ten laatste onder invloed van eene hem verwante ziel hij binnen zoû drijven het nirwana van alle uiting alle begeerte en zijne kunst worden zoû kunst van louter idee
mama vergeef me hij voelde haar hand over zijn hoofd zacht streelend gaan haar tranen drupten op zijn voorhoofd
en ieder had gewild gepoogd gezocht met hem maar nooit was de wil recht zeker geweest de poging had nooit bereikt
hij kon niet meer denken aan niets zijn moeder was ziek en sedert uren al was hij op weg naar haar toe zijn moeder was ziek o als er geen gevaar was zoû hij zich dan zo haasten
de brief lag daar op den grond met een punt nog onder de deur zijn hart klopte heftig de emotie deinde door hem heen als een golfslag door zijn ziel
vr hem lag een groot rijk uit het zuiden de revolutie was dus voor niets geweest geen duizend bommen waren bij machte het aanzijn der aarde rein te vagen
ziet u ging hij zachter voort zoo is het zo is het zoo is de groote kunst gekomen naar de kleine ziel zoo heeft ze de kleine ziel lief
van het eéne en hij voelde dat alle ontkenning tevergeefs zoû zijn het had het eenig onzegbare het wreede en het dierbare het
een medelijden verhinderde hem wreed te zijn hij die niet wreed was tegen een insect of een bloem den berghs oogen bleven hem groot aanzien verwachtende het orakel dat hij zeggen zoû woord van leven of dood
daarom voor zichzelven dorst hij niet dadelijk bekennen dat de zee weg was en dat hij vol vroom geloof bijna zijn handen vouwen wilde in aanbidding
als de sterke mannen hem staalden zijn jonge tengere knapenlijf met zwemmen en rijden en schermen dan was de zweeming gegaan door hem
en hij herinnerde zich iets van den roman van een ongelukkig huwelijk zoo banaal hij zoû er maar niet heen gaan maar het was onbeleefd tegenover die kennissen van hem en van haar
dan moest hij zich bekennen waren de dagen liefdadig geweest en was de zomer geweest zoo mild als maar zijn kon
een onverwelkbare hoop klonk uit haar stem als een klank uit een sprookje ook zij ze vroeg hem niets maar hij twijfelde
ik zeg niet eens ik ik zeg een vrouw in het algemeen een vrouw haar liefde niet geeft aan de ziel van een kind
ik zoek geen geluk in kunst ik zoû gaarne geluk vinden in mijn eigen leven van gewoon mensch ik ben weinig artist en ik ben veel bourgeois mevrouw de vicq lachte of zij beter wist
ze legde hem met een enkel woord de plotselinge ziekte uit maar hij hoorde niet alle woorden en dingen waren hem onwerkelijk
zijne zuster was getrouwd te batavia alleen bleef hij met zijne moeder en het huis werd hun nog te groot mevrouw aylva nam een kleine villa optrekje achter af gelegen
ja mama zij sliep dus nog niet hij opende een deur en diep in de kamer uit een donker alkoof vroeg de stem hugo heb je goed gesloten mijn jongen ja mama
het waren in den rooden omslag de fijne opeengestapelde blaadjes papier dicht beschreven met zijn kleine hand
tasten zien de letters lezen het boek de boeken waren haar dierbaar als dingen dat hij de boeken nu al zoo begon te haten was haar een schrik maar toch begreep zij hem al dacht zij anders
en toen den bergh op een zaterdagmiddag in de laan copes kwam bedankte emilie hem eenvoudig voor mei en waren zij samen opgetogen over mathilde opgetogen omdat aylva weêr aan het werk zoû gaan
dat was een pose dacht zij dat kon geen waarheid zijn zij stond eindelijk op en ging hem schrijven louis couperus metamorfoze een langen brief
hem opwekkend tot schrijven tot doen in steê van droomen zoû het zoo beter zijn zij spraken lang over en weêr en onder het wisselen van hun woorden hoorde hij klaarder en klaarder uitklinken zijn motief
hoeveel weemoed en weifel er altijd nog meêklinkt met aardschen jubel en hij zag zijn boek geheel anders hij zag bij de kleine zielen van zijn ziel in hun grootste geluk den twijfel al schaduwen
aan hare ziele van prinses uit rijk italië van renaissance hij wilde hare ziel alleen zonder de gemmen maar als fatale steenen waren niet de gemmen weg te werken
dan las hij nirwana over vol teederen weemoed zoû ooit dat boek nog worden geschreven hij twijfelde
ze lachten dan goedmoedig zoo een goeie jongen bepaald zoo sympathiek maar een zoen neen dat zouden zij nooit willen geven
dan zoo te staan met den wind om zijn hoofd hij zag zag toe en zag hoe weinig hij was als zij waren
in de zoelte van die lente hij moest zijn geest zeer sterk houden tusschen ijzer en diamant nu waarom wreed
maar mevrouw zag hij dan weinig wel emilie die schonk dan thee en die ontving jonge meisjes enkele jongelui
na den dood van zijn vader verlaten verzamelingen en studie's en niet meer eenzaam de wereld doortrekken in het egoïsme van telkens te voelen subtile sensatie herinneringen uit voorbestaan
harmonie van geest en van verstand pleizier om veel te praten met elkaâr des avonds onder een glas wijn meer niet
de liefde dat was het moeilijke en dan het leven toen had hij geslagen met de vuist op de tafel en woest gezien en louis couperus metamorfoze hij had haar gezegd dat hij het leven haatte
trots alles ging hij gelukkig zij bleef alleen lang bleef zij staren toen murmelde zij hard op vreemd bang
want hij zag verder dan de kamer door de donkere muren heen terwijl hij zijne vrouw in zijn armen hield scheen hij aan de immense wanden van zijn leven te zien verbleeken het vlammend letterschrift van zijn mene mene
omdat hij volstrekt geen gevaarlijk kenner van menschenhart was en omdat hij geen ènkel menschenhart kende maar ook dit klonk als blague en men wilde hem niet gelooven
den bergh liet een dokter komen die schreef iets voor sprak van rust rust het was een lief woord rust het was als eene liefkoozing een glimlach
hij had niet gevraagd om zijn aardsche leven en dat leven was zijn zaak niet het was de zaak van de ontzettende levensmacht zoo beschouwde aylva dat alles zoo leerde zij het van hem uit schaakspel
heel kort heel hel duizeling van waarheid boven afgrond van licht hij had om dit boek niet zooveel menschelijk geluk gehad als om mathilde hij had het niet geschreven als mensch maar als ziener
de jongen man had van alles geleerd toen was hij nieuwsgierig geworden te gaan onder de menschen om te zien met eigen oogen of het alles was nutteloos
aan lange steelen en zilveren starren die in een hoek een trofee van herinnering aan bals maakten verloren hare gewoonheid en kregen iets van een sprookje
hij werkte voort en was gelukkig dat al scheen hij neêr te dalen van zijn top van izolatie in het leven van gewonere sensatie hij toch kon blijven werken aan zijn boek
en het kon niet en hij voelde dat het niet kon en niet mocht en hij voelde dat toen hij mathilde geschapen had hij ook onwillend
dat doel ten slotte zoû het goed zijn het goede het hooge de hemel zij voelde dàt als onwrikbaar geloof in d e kalmte van hare ziel als groote ster die kalm glansde boven de rust van een meer
en hij zag niet onder den berghs bezadigdheid en onderworpenheid borrelen dien grooten levenshaat omdat het kleine leven nooit de moeite waard zoû zijn
en hij wist het zij had om schaakspel te zijner wille een beetje geleden een angst gekoesterd dat hij zich meê zoû laten sleepen een hellend pad af door demonen
haar groote waarheid alles wat eerst misschien nog pose geweest was was weg en zij kon het niet helpen dat er trots dit weêrspel een behaagzucht was in haar stem en haar oog
kom hier in mijn armen ik zal je een zoen geven als ik je een zoen geef zal je gezond worden mijn arme zieke ziel
dat ze prijzenswaardig werd een jong mensch die enkele vrienden had van wie geen enkele laakbaar was voor de maatschappij
want hij vreesde dat als hij zo bekende zoo ruw in eens de teederheid van dit oogenblik breken zoû als een zeepbel een herfstdraad een lang gesponnen
want hij gevoelde een naamlooze wroeging een wroeging die nooit zoû weg te nemen zijn louis couperus metamorfoze nu zijn arme vriend daar dood was ver van hem in holland nu voelde hij dat hij hem had gehad en nooit genoeg had gewaardeerd
die was in stilte en geheim voor een onmetelijk ideaal dat jezus was zijne jonge ziel bloeide wel snel en op haar tweeden dag aanbad zij al het hoogste het was heel innig en zijn geheim
dat kan ik niet beloven hoor en hij ook lachte en zij lachten samen ach zij begreep wel dat dit niet kon zij vroeg het maar uit gekheid maar in de verandah waar de beide dames zaten mevrouw
dan had hij dikwijls nagedacht hoe vreemd dat van hem was en dàn had hij geweend gesnikt omdat hij was zoo vreemd en vreesde voor een vaag gesluierd spook dat nader aansloop en krankzinnigheid zoû heeten
en laat je haar maar zingen als je schrijft wel ja ze mag wel vroolijk zijn ze lachte louis couperus metamorfoze je bent toch heusch nog wel een goede jongen kijk eens mijn rozen vindt je die gele niet mooi
daarbij ontwikkeld verstandig ordelijk geestig in zich gevoelde hij geen heftige ontevredenheid met zijn leven
over alles en niets samen na het ontbijt in de eetkamer terwijl emilie bezig was met het huishouden zij plaagde hem omdat hij daarna den heelen morgen bij haar in haar boudoir zat terwijl louis couperus metamorfoze zij bezig was met het een of ander
twee meiden maar in plaats van tal van baboes en jongens een hokje van vierkanten tuin bespottelijk om er in te planten en de louis couperus metamorfoze school de hooge burger in indië heette het
maar er lokte nu niets en in hem was alleen ééne groote behoefte aan rust en eenzaamheid behoefte zoo groot dat zij hem zich deed opsluiten in zijn kamer waar hij niemand zien wilde
samen zouden zij lezen den cyclus van zola een paar jaar geleden nog op de hooge burgerschool en toen al vrienden samen hadden zij alleen maar gesnuffeld
en als apart van hen die werkten déden omdat de toekomst naderde dreigde stond hij zag uit en gevoelde klaar duidelijk hoeveel hem ontbrak om te zijn eenvoudig en menschelijk
iets alsof zij zeide heb mij niet lief ik zie dat je me lief hebt en het is niet goed louis couperus metamorfoze je liefde moet je kunst zijn omdat zij troosten zal als trouwe ook al geloof je niet in haar
het was lief dat de winter met hem meêleed dat de winter in de boschjes grauw was en kort van dag en regensomber in plaats dat hij schitterde van bevroren sneeuw die schelblanken weêrschijn zoû kaatsen als spiegels
ik ben oprecht heel oprecht in dit moment jij hebt me zoo gemaakt omdat je zelf zoo waar was maar na dit oogenblik moet alles moet alles wat hélène
alle de anderen waren al weg verspreid getrouwd gestorven hij met hem had zij het altijd zoo goed kunnen vinden haar beste jongen een beetje haar lieveling
soms werd emilie boos het was te erg het was geen leven maar hij verdedigde zich en zei dat hij genoot en niets anders wenschte hij had al zoo veel geleefd je ziel brandde af als een kaars van al dat leven
en kalm weten van het hooge het absolute dat eens zoû zijn
trotsch een prinsesje maar vrouw geheel vrouw in hunne spelen had hij haar altijd beschouwd een beetje als de meerdere
en zij was langzaam aan als gerijpt tot een ernstige jonkvrouw die hem nirwana had doen leven zijne ziel splitsende in de dubbele herschepping van twee die elkaâr zouden liefhebben
hij had niet de bohême in zich van artist hij was tevreden met zijn betrekkinkje omdat ze hem s avonds tijd liet tot schrijven en hij wilde zoo rustig zitten in zijn kamer boven een koekebakkerswinkel de juffrouw kookte hem zijn eten
zij scheen nooit ouder te worden hij kende haar al jaren zoo van kind af aan met haar heel zwarte haar en matte teint
purperen bloempje op dorre perk zijn latere jaren in holland ontevreden omdat het maar niet kwam en dan telkens terugkeerende de desilluzie om zijn kunst omdat het dàt niet was wat komen moest
of hij zijn eigen beeld zag magischspiegelen terug in verre renaissance aan het hof van ferrara in den liefdeglans van leonore
en zonder dat hij eigenlijk wist waarom weende hij terwijl hij verder liep en voelde hij dat de essence van het leven voor hém altijd melancholie zoû zijn
is bij jou je allereigenst bezit lijn harmonie vooral iets wat niet vast is maar overal wisselt
een boek een boek het zoû niets meer dan een boek zijn en hij haatte mathilde waarom bleef zij niet dood waarom zoû hare ziel moeten herleven als een schim herleven telkens dat een lezer het boek zoû openen en er in bladeren
hoe lang heb je wel gespoord mijn arme jongen ben je moê ik weet het niet zij nam zacht zijne hand willen we naar haar toegaan
ik heb altijd geleefd voor mijzelf in mijzelf om mijzelf en toch ben ik niet geloof ik louis couperus metamorfoze in den grond van mijn hart egoïst
en als zij s avonds onder een glas wijn zaten praatten zij over mathilde en het tooneel louis couperus metamorfoze over de kritiek over scheffer over hunne levens en het groote leven zelve
ik dacht dat je me veroordeelde bekende hij heel zacht en dat je mij ondankbaar vondt omdat ik je brief niet scheen te waardeeren