AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
hij had niet moeten trouwen maar zij evenmin en zooals t met die dingen gaat de slechte gevolgen komen neer op de kinderen niewaar ja ja jou opvoeding m'n jongen nu ja nu ja hè in de laatste jaren ben ik niet veel meer bij je vader aan huis gekomen ik zeg maar je behoeft de ellende niet op te zoeken hè als je toch niet kunt helpen niewaar
dit is voor zoover ik me herinner mijn eerste poging geweest om mijn ware natuur te verbergen onder een aangenomen rol naderhand ben ik in dit comedie spelen z goed opgegaan dat het mij hoe slecht ik ook speelde onmogelijk is geworden ooit weer eenvoudig mij-zelf te wezen
gelijk de aangenaamste gewaarwording voor mij altijd een kern van treurigheid heeft gehad lag in mijn pijnlijkste nog een sensueel genot ik bleef dus en sloot die nacht geen oog
dan weer had ik graag haar handen haar hals ja zelfs haar mond met een sluier bedekt om alleen in haar oogen te staren lief te hebben en te sterven
ik denk dat een dief tegenover de eerlijken ongeveer hetzelfde gevoelen moet als ik tegenover de normalen wat ik precies gezegd heb is me ontgaan het kwam op het volgende neer
de moed om over zulke onderwerpen te spreken heeft me altijd ontbroken doch ik had er wel eens wat over gehoord dikwijls wat over gelezen en het stond nu bij me vast dat ik een voorwerp van spot moest worden voor iedere vrouw die in staat zou zijn mij met andere mannen te vergelijken
om iets te zeggen merkte ik op dat de kantere niet verkoos zich voor ongelukkig te hooren uitmaken een uitwerking van die mededeeling kon ik niet bespeuren en een antwoord kreeg ik er niet op maar plotseling zei ze
dit was dus de hoogste de onbeschaamdste openbaring van de wereld waar ik vroeger van gedroomd had de wereld waarin ik me voorstelde dat de nieuwe passie zich al ontplooit naast de uitgebloeide die wegkwijnt ik kende de menschen niet eens bij naam maar wist toch wel dat deze kringen nooit voor me open hadden gestaan
en vond zijn woorden in dit licht beschouwd zoo zeldzaam brutaal dat ik als iets heets opdringend naar mijn keel de lust voelde optintelen met gelijke brutaliteit die man mijn karakteristiek naar het hoofd te werpen daar wilde ik dan nog bijvoegen
het tweede bedrijf ving aan maar ik zag alles door een nevel en hoorde alles door een floers het was me onmogelijk mijn aandacht langer bij het tooneel te bepalen de muziek boeide me niet meer en langzamerhand voelde ik de zekerheid in me opgroeien dat ik aanstonds naar boven zou gaan en die vrouw toespreken
al heb ik sedert lang ingezien dat het me toch onmogelijk was iets voor haar te doen maar plotseling bevreesd dat hij al wat van de meiden had gehoord omtrent heftige woordenwisselingen gooien met een stoel enz durfde ik niet verder gaan en nu vroeg hij
reeds kropen ze als slangetjes rond in mijn hart in mijn hersenen in mijn rug in mijn oogen in mijn borst in mijn lever in mijn maag in mijn nieren in mijn armen in mijn beenen en ik voelde dat ze me sloopten
ik deed alsof de laatste toespeling me ontging ik bedoel dat die man zich zeker van binnen even goed grimeert als van buiten heb je niet opgemerkt dat hij om zijn mond alles wegscheert en alleen een stijf ringbaardje laat staan
en t was of al die grijsheid wegwasemde uit mijn eigen binnenste mij hulde in een wolk en afscheidde van het menschdom net als het floers dat aandikkend over de oogen van een staar lijder hem een mist lijkt waarachter de wereld verdwijnt
schoon iets nieuws maakte mijn schuwheid niet gaande en zoolang dergelijke nietige beslommeringen mijn dagen vulden viel t me niet moeilijk me zelf diets te maken dat ik vooralsnog geen tijd had meer menschen te leeren kennen en om te zien naar een bezigheid in de gevreesde maatschappij die dingen zouden later wel van zelf in orde komen
in de herediteit meende ik de verklaring hiervan te vinden geen liefde had mijn ouders samengevoerd van daar het kille nuchtere egoïsme van mijn gemoedsleven uitgeput door een woeste jeugd had mijn vader me nog wel zijn overspannen begeerten geschonken maar niet de kracht ze te beteugelen of te voldoen
de oude droevig heerlijke opofferingslust ook weer eens in me opborrelde dan gaf t me een smartelijk genotvolle sensatie te kunnen denken dat geluk dank je toch maar aan mij
nu bleek het echter dat wel is waar marcellus emants een nagelaten bekentenis geen onzer ooit les in het vak had genomen maar ik toch de eenige was die nog nooit een ezel of een paard had bestegen dit was voldoende om me weer ter neer te slaan op de eerste lessen meldde ik me ongesteld en later gaf ik onder een ander voorwendsel de zaak geheel op
t was me of ik in één teug een flesch champagne had geleegd zoo verbijsterend doortintelde me de vreugde dronkenschap bij deze woorden ik had lust de man om zijn hals te vallen
een zwellende wrok in t hart tegen al die onverschillige aanmatigende maatschappelijke menschen dus bleef ik maar liever t'huis leerde het nieuws kennen uit mijn courant en zocht in wandelen en naar de comedie gaan mijn vergoeding
bloemendael wachtte zenuwachtig geluiden uitstootend achter de tochtdeur om me te ontdoen van jas en hoed en mevrouw riep door het trapgat naar beneden hoe de koffer aangevat en behandeld en waar i neergezet moest worden
toch stak de man me geen hand toe als hij na een stijve buiging te hebben gemaakt heenging met de belofte s avonds nog eens te zullen aankomen heeft hij me verdacht
meestal kwam ik onvoldaan t'huis en het was dit gevoel van onvoldaanheid gepaard aan een opflikkering van zinnelijk verlangen dat me op een avond het besluit deed nemen mijn recht toch maar te doen gelden
nooit heb ik anna deze uitval kunne vergeven tegenwoordig neem ik wel aan dat al mijn opwellingen om iets uit te voeren of me althans beter voor te doen de doodgeboren kindertjes zijn geweest van een machtelooze geest
hetzij op bergtochten geen gelegenheid vond om jonge menschen te leeren kennen die nog andere dingen zoeken dan het ascetisch beschouwen van mooie natuurtafreelen het ideaal van mijn passiviteit was een vrouw te ontmoeten die in tegenwoordigheid van anderen vormelijk beleefd jegens me zou blijven
eens riep anna geestdriftig uit precies precies dat heb ik zoo dikwijls gedacht maar hoe heerlijk moet het zijn zoo juist te kunnen uitdrukken wat er in je omgaat
ik zette t op een loopen en sloot me zwijgend bij de politiedienaar aan de man keek eens op me neer maar zei niets marcellus emants een nagelaten bekentenis de joelende jongenstroep volgde ons op een groote afstand en het werd me duidelijk dat ik een lafaard was
ik begrijp niet waarop je doelt zoo vraag t dan maar aan de kantere die begrijpt t des te beter zonder meer een syllabe te uiten stond zij op en ging heen van dat oogenblik af heeft ze me zelfs geen hand meer toegestoken
ontzet schrok ik terug vond nog juist genoeg stuur over mijn ledematen om de gasvlam weer laag neer te draaien de deur achter me toe te trekken het portaal over te gaan en me op te sluiten in mijn eigen kamer
zij wilde zich vlekkeloos kunnen vinden al moest zij de vervulling van vurige wenschen daaraan opofferen maar zij wilde ook aan die vlekkeloosheid het recht ontleenen op hen die haar niet bewonderden laatdunkend neer te zien
geluiden in de keuken beletten me weer het begin van de kantere's repliek te verstaan ik onderscheidde pas het volgende zoo'n plichtsopvatting vind ik wel mooi verheven zelfs maar geeft i je werkelijk de troost die je er van verwacht het antwoord kwam er weifelend uit
ja ja een borreltje maar ga zitten hè een gemakkelijke stoel hè ja ja een borreltje wat zou je er van denken zoo'n reis hè in ons vochtig klimaat hè je ziet er goed uit wat kom eentje hè evenwicht van binnen en van buiten je kunt t nooit jonger doen je zegt ja
maar we mogen elkander toch wel schrijven niet waar een snik was haar antwoord beloof me dan je in je brieven me alles van je leven zult vertellen alles alles zonder uitzondering goed en kwaad beloof je me dat
het beste was een verhaal klaar te maken en dit me zelf zoo goed in te prenten dat ik zelf aan de waarheid er van geloofde dat kunsje had ik immers al meer bij de hand gehad terwijl ik t deed werd het allengs een beetje marcellus emants een nagelaten bekentenis kalmer in mijn gemoed maar toch kon ik t niet tot mijn gewoon uur van acht in bed uithouden
aanvankelijk bekwam de berglucht mijn oude heer marcellus emants een nagelaten bekentenis best maar plotseling werd hij door zulk een heimwee bevangen dat de dokter van het oord mijn moeder aanried de zieke zijn zin te geven dit onrustig verlangen gevoegd bij diepe melancholie deed hem meer kwaad dan de ozonrijke lucht hem goed kon doen
zoo is hij hier geweest nu maar hij kan toch alleen voor zich zelf spreken niewaar o ja hij heeft dan ook gezegd dat hij een interessant discours met je had gehad maar daaruit heb ik opgemaakt dat jij van jou kant o zeker voor een dominee is hij lang niet dom
ik begrijp je heusch niet het lukte me dus niet haar eens pijnlijk te treffen en ze volhardde onverstoorbaar kalm in haar neerzien met andere woorden in haar opvatting dat zij hoog stond en ik laag dat zij mij misleiden mocht misleiden kon en misleiden moest
maar zelden hebben onze ineengestrengelde vingers elkander onwillekeurig gedrukt en t was onmiskenbaar dat noch zij noch ik genoot wanneer onze lippen elkander raakten
bij het zeggen van die frase voelde ik een zenuwachtige kou me doorgriezelen ongeveer hetzelfde wat ik als jongen had ondervonden bij het uistpreken van gemeene woorden drie heele dagen ben ik op die kamer gebleven en al die tijd heb ik zelfs tegen de meiden die me zwijgend bedienden geen syllabe geuit
welnu dan neen neen er bestaat nu eenmaal een band tusschen ons die mij heilig is hij kan die band verscheuren zeker ik zal m niet ontwijden
ik besloot dus niet alleen mijn best te doen maar opperde zelf het plan om naderhand in den haag te gaan wonen van swamelen ontving ons zeer vriendelijk maar zoo teruggetrokken neerbuigend dat ik terstond de indruk kreeg van eenige vriendschappelijkheid tusschen ons zal nimmer sprake zijn waarschijnlijk stond ik hem op de eerste aanblik bijzonder tegen
hoe alles was en werd boezemde mij slechts in zooverre belang in als ik wilde weten waaraan willem termeer zijn eigenaardigheden te danken had en welke plaats hem toekwam onder zijn
ze vertelde t haast als een grapje terwijl ik op de sofa lag met het hoofd op haar schoot haar rechter hand in de mijne opstarend naar de blanke kin die zich over me heen boog en met een gemaakte naïeveteit die me toch bekoorde als een kind doorbabbelend vervolgde ze
mijn kleine gestalte was ook al treurig uitgevallen de druipschouders versterkten de indruk van zwakheid die het aangezicht reeds maakte mijn magere vingers en polsen waren erg knokig en ik liep met uitbuigende knieën
haar zachte hand streelde me over het voorhoofd haar kopje boog zich over me heen ik zag haar mond haar oogen nader komen en fluisterde heb me lief geef me genot dat ik al de ergernis al de vernederingen al de dorheid van mijn dagelijksch leven kan vergeten
zoo ziet de eenvoudige soldaat en de eenvoudige soldaten zijn verreweg in de meerderheid bloot zijn naaste plicht en het blijft hem volkomen onbekend hoe hij door de vervulling van die plicht medewerkt tot het behalen van de groote overwinning
ik wilde praten maar zij verdiepte zich geeuwend in de slechte teekeningen en de laffe verzen van het vreemdelingenboek ten slotte vielen moeder en marcellus emants een nagelaten bekentenis dochter in slaap en toen zij tegen het oogenblik van vertrekken ontwaakten was de een al brommiger dan de ander
en terwijl de lust om een grootsch offer te brengen mijn ziel doorgloeit met een somber enthusiasme verrijst voor mijn vochtige oogen de vlekkeloos schoone gestalte in het kuisch gesloten gewaad van haar die ik geknield aanbid maar nimmer zal bezitten
eindelijk had ik toch weer kracht genoeg om op te staan en me uit te kleeden maar nu was t me telkens of er iemand achter me stond een krankzinnige gelijk draaide ik door de kamer rond en kwam pas eenigszins tot bedaren toen ik rillend onder de dekens in mijn bed lag
ik begreep zoo goed dat anna een triomf genoot gelijk zij er nooit een genoten had terwijl de kantere werd meegesleept door zijn heftige begeerte om zijn wil door te drijven en te zegevieren over elke hinderpaal nu wilde ik ook weten wie van beiden ten slotte zou kunnen zeggen mij is de overwinning gebleven
ik weet heel goed dat ik nu gevaarlijke stellingen verkondig stellingen die ik zeker niet met alle vrouwen zou durven bespreken maar jij kunt ze begrijpen jij weet te onderscheiden waar de regel en waar de uitzondering moet worden toegepast en jij moet ze kennen die stellingen
het praten van de oude lui werd tot een zacht gemurmel aandeinend uit een verre verte ik zag ze als door een dikke grauwe damp en van binnen staarde ik in doodsangst op de bekentennis die mijn gansche ziel als met wit gloeiend schrift verlichtte en met schallende woorden
ik werd steeds korzeliger en toen de kantere met al de klem van een leermeester die zich eindelijk begrepen ziet gezegd had juist mevrouw viel ik in ja als je naïef genoeg bent het toegeven aan je neigingen voor plichtsvervulling te houden
ik heb gepoogd dit gevoel te ontleden o wat was t samengesteld verluchtiging van de afgewentelde verantwoordelijkheid verlossing van nog meer te moeten huichelen illusie van verjeugdiging gewroken jaloezie ja zelfs medelijden met het wicht dat ik voor veel ellende bewaard achtte dat alles kwam er in voor
hij stond kalm te praten aan mij was altijd iets dat zenuwachtig bewoog ik zag dat anna's oogen geen seconde van zijn gelaat afdwaalden en ik nam me zelf waar als une quantité négligeable die toch te veel was
t me in de beginne gemakkelijk aan een voornemen vast te houden dat me het recht gaf naar een andere plaatsing van mijn begeerte uit te zien zelfs voelde ik mij met de dag onverschilliger voor haar worden totdat de kantere tusschen ons verschenen was
door het besef van mijn minderheid in de strijd des levens was ik lafhartig geworden bij mijn eerste botsing met een ander individu en de ijdelheid het erfdeel van mijn moeder had me gedwongen die zwakheid z goed te koesteren dat i onuitroeibare wortels moest schieten in het diepst van mijn ziel
hij scheen me het nooit ledige schouwtooneel van de zoetste minnespelen en de aangrijpendste tragedieën de altijd borrelende bron van hemelhoog gejubel en verpletterende smart de vloeibare en gloeiende kern van de afgekoelde en verharde maatschappij
nog zie ik haar zitten voorbij waren de oogenmarcellus emants een nagelaten bekentenis blikken van genot waarop zij zich had verheugd en die vergald waren geworden door mijn scherpe uitvallen thans was zij weer de anna van een paar weken geleden het koude ondoorgrondelijke beeld met de stalen blik de opgetrokken neus en de
zeker beklaagden ze anna met haar miserabele aanstaande ik voelde me weer geminacht achter mijn rug uitgelachen en terwijl mijn bedeesdheid eer toedan afnam borrelde mijn haat tegen de alledaagsche en met de alledaagschheid tevreden menschen onverzwakt in mijn gemoed op
wie maakt zich nu warm voor een mislukte amourette met een cynisch pianospeelstertje de echt normale mensch begrijp ik hem goed kent de verstompende levenloosheid niet en behoeft dus geen aandoeningen te kunstelen om zich op te beuren
het gebeurde dat anna moeder moest worden men zegt het staat in boeken en ik geloof t ook wel dat er mannen zijn die zoo'n tijding met een jubelkreet begroeten die schijnen hun vrouw er nog liever door te krijgen voor zulke paren wordt het kind een nieuwe hechte band
stel eens dat u me dit huis wilde overdoen zou u dan om t aan te bevelen me vertellen dat de architekt zoo knap is of zou u de soliditeit de inrichting de afwerking prijzen en t aan mij overlaten daaruit af te leiden hoe hoog de bouwmeester staat
carolien houd ik aan al moest ze me ook ruineeren liever een jaar van genot en daarna niets meer dan nog dertig jaren van onvoldaan vegeteeren voorloopig geef ik carolien al wat bloemendael me
zeker is t voor u beiden een groote ramp geweest uw eerste kind te moeten vermarcellus emants een nagelaten bekentenis liezen maar is t nu geen groot geluk elkander te kunnen troosten ondanks mijn zelf kennis heb ik me altijd door een vleiend woord van wie ook in mijn eigen schatting voelen rijzen
deze keer begaf ik me echter midden in het gewoel en keek schuw uit naar een vrouw die me in het voorbijgaan haar adres zou willen toefluisteren zoo voelde ik me dus weer dezelfde van vroeger de schichtige hongerlijder die zich tevreden moet stellen met afvallende kruimkens van de groote genotsdisch
toen ik nog te amsterdam alleen in mijn hôtelkamer zat altijd moe en uitgeput gejaagd en toch doelloos met brandende wangen en stekende oogen omnevelde hersenen en doffe pijnen in de rug
mijn ooren hoorden in anna's woorden evenveel verheerlijking van de ander als vernedering van mij het slot was dat ik verklaarde het bezoek niet te willen reciproceeren ik gaf niemand het recht zijn gezelschap me op te dringen zooals de kantere dit scheen te willen doen
ik keek op hen neer en voelde me minder vijandig dan vroeger tegenover het geschuwde menschdom ik zou nu met hen medeleven eindelijk kreeg ik ook mijn deel t is waar ik had een ander minder bezoedeld genot gewenscht maar is de geur van een roos minder streelend omdat i gevoed wordt met drek
onopgelet van elkander gaan haar des noods binnen de vier muren op allerlei manieren daartoe dwingen best maar de moed ontbrak me om een schandaaltje uit te lokken en al was t ook alleen door mijn zwijgen aan de wereld te toonen dat ik me om niemands oordeel bekommerde en deed wat me aanstond omdat het me aanstond
had ik ze maar gevonden ik vergiste me echter in de aard van het huis toen sloeg ik ettelijke glazen slechte jenever naar binnen liep wederom de straten in en doolde een tijd lang rond zonder meer te weten waarom zonder meer te beseffen waarheen
voor mij evenals voor de negers scheen de hooste grenslijn van intellectueele ontwikkeling erg laag te liggen en beteekende het dus niemendal of ik m langzaam kruipend dan marcellus emants een nagelaten bekentenis wel met één vlugge sprong bereikte er over heen kwam ik toch niet
nooit heeft t in mijn doorgaans zoo doffe ziel vroolijker gejuicht ik weet nog precies wat ik die nacht droomde nadat eindelijk mijn opwinding was bedaard en de slaap zich
goddank galmde t door mijn hoofd en weer kostte t me een verbazende inspanning aan mijn schallende blijdschap geen lucht te geven in luide kreten zou ik heusch van alles af zijn zou dan niemand ooit iets te weten komen zou zelfs het vermoeden als t bestaan had begraven blijven in het brein van deze dokter
eergisteren middag ben ik er voor t eerst weer afgekomen niet dadelijk dorst ik anna's slaapkamer binnengaan en beneden in het vertrek waar wij gewoonlijk huisden kreeg ik toen die andere ellendige sensatie dat de meubels oogen hadden en me zwijgend aanstaarden
de ontvangst die me de vorige keer in onze vroegere slaapkamer nu haar kamer ten deel was gevallen had aan duidelijkheid niets te wenschen overgelaten ik had me dan ook voorgenomen de vervulling van die plicht niet meer van haar te vergen en de enkele sentimenteele opwellingen waarvan ik sprak daargelaten
t was of ik van zelf mijn doel naderde eensklaps kreeg zij lust de alpenrozen te gaan plukken die wij op korte afstand in een kuil zagen bloeien en lachend en springend daalden we in de diepte neer
hoe benijdde ik zoo'n man die uiterlijk en innerlijk alles bezat wat mij ontbrak hij had mijn zweedsche elders leeren kennen toen het bijzijn van zijn ouders hem belette de kennismaking te voltooien en nu was hij herwaarts gekomen om zijn schade in te halen o zij zouden pret genoeg maken in dat vervelende interlaken
nagelaten bekentenis de verwezenlijking van mijn nog zeer onduidelijke idealen was t stellig niet noodzakelijk dat ik bijzonder goed kon rekenen of s nachts de namen der sterren opnoemen ik leerde uitsluitend wat me een beetje toelachte als geschiedenis of wat ik meende later noodig te zullen hebben als aardrijkskunde vreemde talen
ik weet niet of er menschen zijn die eerlijk kunnen getuigen dat van al de genietingen des levens welke de hoogste de mooiste de grootste heeten als een eerste kus het bezit van een kind het bereiken van een levensdoel een eerste huwelijksnacht er ooit één aan hun verwachtingen beantwoord heeft
en dat waren nu mijn natuurlijke en beste vrienden dat waren de menschen bij wie ik raad en troost moest zoeken voor wie ik eerbied en liefde moest gevoelen zij hadden aan derden gevraagd hoe is die jongen nu eigenlijk want wij begrijpen hem niet
ik dacht alleen nog bij vlagen en tusschen die vlagen in lagen zwarte afgronden van volslagen wezenloosheid in zoo'n vlaag van helderheid nam ik me voor in t geheel niet meer naar anna terug te keeren
toen ze daarna opstond verklaarde de kantere marcellus emants een nagelaten bekentenis niet op de thee te kunnen blijven hij wilde sofietje nog zien eer het kind naar bed ging dat was zijn vaste gewoonte anna gaf hem wat suikergoed mee en maakte een afspraak om morgen met de kleine te gaan wandelen van een wandeling met mij repte niemand meer
anna die toevallig door het raam van de achterkamer het hoepeltje had zien overzwieren en naar buiten was gegaan om t terug te werpen zocht er juist naar onder het groen van eenige rododendrons toen de dominee eensklaps naast haar stond
van het geheimzinnige fluisteren de behoefte om elkaar aan te raken of in de oogen te staren het samen ontrukt zijn aan de wereld was tusschen ons weinig of geen sprake en dit deficit aan overdreven wederzijdsche belangstelling werd in t geheel niet aan gevuld door de overdreven belangstelling in de buitenwereld
waaruit maakt u op dat ik koel ben kan u in mijn ziel lezen ik geloof t niet maar ik doe niet als anderen niewaar dat is eigenlijk uw grief of liever de grief van uw vrouw zij schijnt tot de menschen te hooren die van te voren weten hoe iemand in elk stadium van zijn leven zich behoort te houden
het knallen der zweepen het rinkelen der bellen in de verte waren weggestorven stond ik nog op de trap vernederd verslagen ten aanzien van het gansche hôtel als een kwajongen voor de gek gehouden
niets de kantere's vraag of we nooit meer samen wandelden beantwoordde ik met de uitvlucht dat ik boodschappen te doen had gehad en aanstonds leidde anna het gesprek af aan tafel voerde de dominee lang bijna alleen het woord terwijl anna hem maar droomerig lachend in de oogen staarde
lang keek ik in de straat neer op het rusteloos dooreen dwalen der menschen die slenterden wandelden liepen draafden en allen schenen me gelukkig toe tevreden met hun lot bij machte het te verbeteren niets onbereikbaars verlangend
had zij zich anders kunnen ontwikkelen met een marcellus emants een nagelaten bekentenis andere man ik ben wel geneigd dit aan te nemen haast zou ik zeggen ze heeft er me later het bewijs van geleverd maar zeker had onze verhouding een betere kunnen zijn als anna me niet zoo duidelijk en zoo dikwijls had te kennen gegeven dat ik machteloos was iets goeds of iets aangenaams voor haar leven te beteekenen
scherper dan ooit gevoelde ik t dat wellust alleen me niet meer voldoen kon mijn ziel snakte naar liefde naar teederheid mijn lichaam hunkerde naar aanhalige liefkoozerij en omdat carolien me dat alles geven kon als ze maar wilde en als ik haar maar voor mij alleen had daarom moest ik weg weg met haar zoover mogelijk weg
moet een dominee er toch anders uitzien dan een gewoon sterveling dat is immers maar aanstellerij maar comediespel ik vind t meer dan laf er iemand een verwijt van te maken dat hij zich schikt naar een algemeene gewoonte en als t nu nog iets van belang betrof maar de vorm van een baard zoo iets vreeselijk
toch had ze gelijk want al waren mijn voornemens een tijd lang nog zoo mooi geweest had ik feitelijk iets voor haar gedaan was ik er zelfs maar toe in staat geweest konden mijn zelfopofferende plannen voor haar meer zijn dan woorden leege woorden
carolien of ik haar ooit weer zal durven opzoeken is de vraag op dit oogenblik heb ik er zeker de moed nog niet toe meer dan ergens zal ik bij haar moeten denken aan anna en meer dan aan iemand zal ik geneigd zijn aan haar te biechten wat ik gedaan heb eén seconde van extase in haar armen en met tranen in de oogen zeg ik
maar destijds verbeeldde ik me nog dat de verandering ten goede elk oogenblik kon intreden indien maar alles dus ook anna mee in plaats van tegen wilde werken wie beurt me op wie geeft me vertrouwen was de instinctieve smeekbee van mijn ziel en anna trapte me neer bespotte me nog op de koop toe
natuurlijk ik begrijp dat u dit verwondert maar ik kwam hier nooit na deze verklaring keek de dokter me weer scherp en lang meer onderzoekend dan deelnemend zwijgend in de oogen toen schoof hij me een stoel aan en ging zelf zitten
toen heb ik voor t eerst de lust in me voelen opkomen om weg te loopen ver ver weg onverschillig waarheen als t maar naar een plek was waar ik geen verleden had en waar niemand me kende en dacht ik aan zoo'n plek dan zag ik er me zelf heel anders dan ik was
was liegen een noodzakelijk gevolg van het rollenspelen ik loog bovendien zonder noodzaak ja geheel zonder reden dat een jongen die kattekwaad heeft uitgevoerd het niet zoo nauw met de waarheid neemt wie zal zich daarover verwonderen waarom echter beweerde ik van schevenigen te komen wanneer ik in het bosch had gewandeld
allerlei bevrijdingsplannen doorflitsten mijn overspannen brein maar niet één kon ik een oogeblik vasthouden en eenigszins kalmer beschouwen wat iedere dronken man om zich heen ziet dat alles zich voortbeweegt en toch niet verder komt dat zag ik in mijn hoofd
ik herinner me die eerste middag aan tafel terstond een bijzonder hoog woord te hebben gevoerd dat hoorde zoo bij de rol van aardige doordraaier die ik dadelijk begon te vertoonen van de vroolijke don juan die ik in mijn verhalen uithing met al de pedanterie van een bereisd man tegenover onbereisde sukkels
wordt hij er door in staat gesteld het goede voorbeeld te volgen en deugdelijker voedsel te begeeren of zal het toch raadzaam blijven de onnatuurlijke spijzen op te disschen welke hem althans oogenblikken schenken van
stelen zonder liegen is ondenkbaar liegen zonder stelen ook voor mij heeft het stelen alleen in mijn zeer jonge jaren veel verleidelijks gehad aan een gestolen knikker hechtte ik toen dubbele waarde en eer ik durfde rooken stal ik al sigaren uit vaders
en nog onverwachts kwam ik er toe haar te vragen we zaten in de schouwburg t was tusschen twee bedrijven in terwijl het orkest een fantasie speelde op thema's uit de
thans nu de kalmte in mijn bloed was teruggekeerd door eenige weken van een gezonder bedaard leven gaapte de toekomst me aan als zoo'n huis met dikke marcellus emants een nagelaten bekentenis tapijten en zware gordijnen waarin het daglicht verkwijnt waarin elk geluid versmoort en waarin de verveling rondwaart als een benauwende grijze damp
bemoedigd voltooide ik mijn toilet daalde in de ontbijtzaal af en voelde me zelfs niet vrij van pedanterie in houding en toon die gansche dag bracht ik in het gezelschap van de zweedsche door zonder echter meer een poging te wagen haar aan te raken ik vertelde me zelf dat dit nog niet paste in mijn rol van ernstige pretendent
ik wist wat leven was voelde ik me al langzaam afsterven en nu op nog geen veertigjarige leeftijd leef ik eigenlijk alleen nog in mijn verbeelding
en nooit liet mijn moeder dan na op minachtende toon aan het standje een voorspelling toe te voegen van al de onaangenaamheden die ik mijn ouders op de hals zou halen en al de ellenden die ik me zelf bereidde
hier kwam bij dat ik haar tijden lang geheel uit het oog verloor wanneer de mama die in het midden reed om eens van houding te veranderen of omdat het zadel verschoof of als zij duizelig werd stilhield en me dwong af te stijgen boven aangekomen ging de mama dadelijk het herbergje binnen
het konijntje uit een van mijn prentenboeken dat levend in een hok vol wilde beesten wordt gegooid dat al die oogen mij vijandig aankeken besefte ik dadelijk en ofschoon er meer dan vijf en twintig jaren over heen zijn gegaan heeft niets die indruk van vijandigheid weer uit kunnen wisschen
anna de koude anna het gevoel aanbevelend als een werktuig om door te dringen in het gemoedsleven van andere menschen er viel niet aan te twijfelen dat ze hiermee eenvoudig iemand dus de kantere napraatte en wederom bracht dit me op de gedachte dat zij t samen over mij hadden gehad
om een antwoord te krijgen boog ik me over haar henen en eindelijk eindelijk gaf ze t langzaam akelig langzaam trokken haar oogleden op
tegelijkertijd kon ik dat gevoel van ouder worden niet van mij afzetten het voortjagen van de uren maakte me soms zoo vreeselijk zenuwachtig dat ik de klokken stil liet staan om het onophoudelijke tiktak van de vliedende tijd niet meer te hooren
maar wat benijdde ik een man die zulke woorden durfde uiten en die ze ten minste eens in zijn leven met volkomen begeerte geuit had
in de van den bosch straat teruggekeerd walgde ik weer van me zelf om die walging van me af te zetten dronk ik drie glazen cognac uit en het eind was een groeiende verbittering tegen anna aan wier koel hooghartig kwetsend minachtend afweren ik de schuld gaf van al mijn ellende
ik vlei me t is misschien wat aanmatigend maar ik vlei me u tot andere inzichten te kunnen brengen daarvoor heb ik evenwel meer tijd noodig dan me nu nog rest
mijn werk en mijn schuld en nog veel minder dat eenmaal er in gemarcellus emants een nagelaten bekentenis raakt ook mijn gedrag geweest is gelijk het moest wezen omdat ik immers ben zooals ik ben geachte geëerde fatsoenlijke edeldenkende lezer als je uit vrije wil zoo uitmuntend meent geworden te zijn waarom ben jet dan niet nog beter
hetzij een gezonde die gelogen had omdat hij niet wist hoe t best zijn engagement te verbreken wel wel begon hij te hakkelen nu dat is goed zie je we begrepen niet recht hè we dachten al en ik was van plan ofschoon anna maar des te beter dan
toen hij dit verklaarde was er iets uitdagends in zijn stem iets dat gelooven deed in zijn strijdlust en zijn vertrouwen op eigen kracht maar tegelijkertijd hoorde ik in zijn woorden of liever nog in zijn behoefte om die woorden te uiten de teleurstelling van een eerzuchtige die zijn doel niet heeft bereikt
sensueel aanhalig gelijk een vrouw voor mij zou moeten zijn is anna nooit geweest maar toch had zij me in de eerste dagen van ons engagement wel eens onverwachts gezoend of met de hand over het voorhoofd gestreeld en nu recapituleerde ik hoe die liefkoozingen schaarscher en schaarscher waren geworden en eindelijk geheel
met mijn gewone achterdocht kon ik op het oogenblik niet aannemen dat dit gezegde slechts een toespeling inhield op de kantere's eigen verleden ik verbeeldde me weer dat hij mij wilde doorgronden
ik voelde mijn hoofd gloeiend rood worden maar zij deed alsof ze t niet opmerkte zei alleen vin je en bleef me lang zwijgend aanstaren eindelijk zeeg zij met een zucht weer achterover in het hooi neer en nadat wij naast elkander uitgestrekt een poosje gezwegen hadden vroeg ze
tegenover anna ontzie ik me in t geheel niet meer zoo gauw mogelijk kom ik op de scheiding terug marcellus emants een nagelaten bekentenis en dan ben ik ten minste in staat haar vernederingen met gelijke munt te betalen intusschen viel t me veel minder gemakkelijk dan ik gedacht had dit me niet meer ontzien in toepassing te brengen
zoolang had zij volkomen gelijk geen middel onbeproefd te laten om zooveel mogelijk geld te slaan uit onze verhouding en zich daardoor te vrijwaren voor armoede op haar oude dag
haar schitterende blankheid van hals en polsen prikkelde in de hoogste mate mijn zinnelijkheid vervulde me soms met brutale begeerte terwijl het sierlijke maar o zoo broze lichaampje met de groote blauwe oogen
sakkerloot dokter ik vind het oogenblik wel geschikt me dit te verwijten alsof ik nog niet genoeg in de narigheid zit had ik dan reden mijn vrouw te verdenken van plannen om de hand aan zich zelf te slaan ze was toch geen kind meer en ik heb u immers al gezegd u weet t daarenboven zelf dat ze bijzonder gesloten en achterhoudend was
ik zie dan liever dat de menschen in het kleine en alledaagsche het algemeene voorbeeld volgen en in het groote uitblinken dan het omgekeerde ook dit gesprek herinner ik me nog alsof wij marcellus emants een nagelaten bekentenis t gisteren pas hadden gevoerd weinig belangrijk zou t geweest zijn voor een
de misdadiger treffen zal die moed heeft gevat na het welsprekend pleidooi van zijn advocaat in de illusie dat al de zonderlingheden die me van de groote menigte onderscheidden heel het onuitsprekelijke dat ik in mijn binnenste zoo pijnlijk gewaarwerd ten slotte zou blijken de fijnere impressionabiliteit van een kunstenaar te zijn
had hij nu maar eenvoudig gebluft of bestond er naast het vele dat hem bereikbaar leek iets dat zijn ondervinding hem als onbereikbaar had doen kennen en voelde hij die onbereikbaarheid als een nederlaag in zijn levensstrijd waarvan hij de beteekenis voor zich zelf poogde te verkleinen
zoo leuk mogelijk beredeneerde ik mijn gansche doen en laten en de argumenten om iets te doen moesten al heel krachtig zijn wilden zij over mijn aangeboren traagheid die tot laten dreef zegevieren
ik geloof van ja en omdat ik dit geloof geloof ik ook dat er onder hen die ons t hardst veroordeelen meer gedegenereerden rondloopen dan de oppervlakkige menschenkenner wel bevroedt
ik geloof dat jelui samen heel wat op je geweten hadden merkte mevrouw aan op een flauw schertsende toon die niet vrij was van minachtende jaloezie een schuin lachje speelde over het bol bleeke gelaat tusschen de breede mond met dunne lippen en de ijle grijze
waarschijnlijk bestonden ook daar overeengekomen teekens waaraan men elkander herkent en wie er eenmaal in was opgenomen vond er zeker gemakkelijk genoeg de lustgenoote die aan zijn verlange beantwoordt
de eenvoudige luitjes hadden gelukkig te weinig menschen en wereldkennis in hun eentonig bestaan verworven om mijn comediespel te kunnen doorgronden zij luisterden aandachtig en namen alles voor zoete koek op toch is t me bijgebleven dat de oude vrouw me dikwijls lang en strak fixeerde
ook was t of het schepseltje me plotseling oud maakte in de spiegel speurde ik angstvallig naar grijze haren op mijn slapen naar plooitjes onder mijn oogen en het zelfverwijt van in de dertig te zijn geworden zonder geleefd te hebben
ja ja mag ik even mijn jas uit doen t is hier nog al warm hè dank je geef je geen moeite zie zoo neen neen ik wil liever ambulant blijven dat is zoo mijn gewoonte hè jemarcellus emants een nagelaten bekentenis weet gewoonte is een tweede natuur hè je kunt ook nog eens ongedwongener praten hè vin je niet
nagelaten bekentenis van deze opvatting vatte ik heel goed maar toch beheerschte mij die onzinnige meening waar zij precies zat wist ik niet daarom slenterde ook ik eenige oogenblikken heen en weer kampend met de schuwe lust mij een van de deuren te laten openen
mij wel maar dan vraag ik al weer of het werk ooit de meester kan loven als dat werk bestaat uit de dwang om naar een doel te sturen met het verbod ooit dit doel te leeren kennen
van hofmaken zijn ze t'huis maar met trouwen moet je niet aankomen nu mama nu er zijn nog wel uitzonderingen de strekking van een en ander liet aan duidelijkheid weinig te wenschen over toch wanhoopte ik niet maar ging die avond zelfs vol goede moed naar bed
nu dit beloofde ze dadelijk plechtig zal je die ander die meneer dan niet meer ontvangen ik zweer t je toen kwam t me nog flink voor haar niet morgen weer te bezoeken maar een bedenktijd te nemen van eenige dagen
een heel willen van die vrouw een willen dat ze ook heelemaal de mijne zou zijn zou ik me dit alles hebben opgedrongen daarbij werd ik veel goediger voor anna gestemd de gedachte beheerschte me dat ons samenleven minstens dragelijk kon worden als ik maar marcellus emants een nagelaten bekentenis elders vond wat ik t'huis moest ontberen
had ze me die woorden maar geschreven nooit ware ik tot haar weergekeerd nu mijn oogen haar echter bleven genieten was mijn verstand onmachtig zich af te wenden ik verzwolg de pijnlijke impressie gelijk een visch de hoek verzwelgt die verborgen is in het aas
toi ja dat was t dat was t zij zou zich aan me vastklemmen me haast verstikken in haar omarming en ik zou t een zaligheid vinden z dood te gaan mijn leven te voelen wegschroeien in een geweldige opvlamming van hartstocht
ben ik doorgaans koud onverschillig belust op zingenot onvatbaar voor altruïsme een paar maten van wagner een glas champagne een mooie schilderij een galm kerkmuziek zijn
een mystieke stilte een stilte vol warm ontkiemend leven lag over de natuur uitgespreid t was of ik tonen hoorde klagen in de lauwe lucht en die tonen waren ook geuren en die geuren omwademden me vlijden zich bronstig tegen me ann
ik dan niet mijn best me te veranderen en in alle opzichten goed te zijn behoorde hij dit niet te erkennen het verwijt dat ik in zijn woorden hoorde maakte mijn verbittering tegen de normale menschen meer dan ooit gaande en wat die verbittering tot boosheid deed opschuimen was het groeiend besef dat ik toch niet worden zou gelijk ik wenschte te wezen
teruggekeerd bij de bloemendaels gaf ik meestal allerlei sarcastische opmerkingen ten beste over personen met wie ik nauwelijks een half uur lang had gepraat ik beeldde me in dat anna met haar leuke gemakkelijkheid zich over me geschaamd had
mijn god mijn god is t mogelijk ik kan t niet beseffen ik ja wat is er gebeurd wie zal t zeggen dokter u begrijpt toch niewaar waaraan mevrouw gestorven is
het verlangen naar een carmen vervulde heel mijn wezen ik kon aan niets anders meer denken ik zag marcellus emants een nagelaten bekentenis haar nog z duidelijk voor me dat de gansche zaal bij vlagen voor mijn oogen verduisterde en verdween
nadat ze een poos glimlachend en me altijd door streelend en kussend gezwegen had begon ze toch weer van voren af aan en nu was t of er allengs harmonie kwam in haar eisch en mijn verlangen
elke dag gedachteloos herhaaldelijk ten uitvoer brengen die kent de kracht van het je kunt niet dat omhoog welt uit de geheimzinnige diepten van ons zenuwleven en waar alle redeneering machteloos op afstuit
ik dacht dat de heele tafel me aan zou kijken en alleen de zekerheid van omringd te zijn door louter onbekende gezichten gaf me eindelijk de moed met een gelegenheidsfrase te debuteeren toen deze vriendelijk was beantwoord en door derden ter nauwernood opgelet ging ik rustiger voort en ziet het gesprek vlotte
aan weenen dacht zij niet en toen ik haar toefluisterde dat een der getuigen een bandje uit zijn broekspijp liet hangen proestte zij t haast uit teruggekeerd van het stadhuis besefte ik dat het marcellus emants een nagelaten bekentenis oogenblik gekomen was om mijn vrouw in mijn armen te sluiten en te zeggen ik ben onuitsprekelijk gelukkig
en geen straffen geen voorspiegelingen van belooningen geen vriendelijke of deftige vermaningen waren in staat mij tot een krachtsinspanning te verleiden waarvan het nut mij onduidelijk bleef
had ik mijn held tot een getrouw conterfeitsel van me zelf gemaakt de novelle was een onopgesmukte openbaring geworden van mijn geheimste sensatie's ik had mijn gemoed als t ware aan een vuurproef onderworpen en nu bleek het marcellus emants een nagelaten bekentenis niet bestand te wezen tegen de gloed
waarschijnlijk wel maar dan was t toch geen jaloezie van een affectie die ik voor me zelf in t geheel niet meer begeerde begrijp ik me goed dan was ik jaloersch van de aard der genegenheid die ik tusschen anna en de kantere vermoedde
de publieke opinie mijn gebrek aan moed om die opinie ruiterlijk te trotsen de omstandigheid dat haar vader mijn geld nog in zijn bezit had ja ten slotte marcellus emants een nagelaten bekentenis als zij t verlangen zou politie en rechterlijke macht alles zou haar helpen mij
ondanks mijn overtuiging dat ik eerlijk en oprecht mijn best had gedaan anna gelukkig te maken werd t me te moede alsof zij toch wel eenig recht had me geringschattend te bejegenen ik was alleen bang haar dit recht te hooren uitspreken en motiveeren
geklaagd heeft anna niet jaren lang heb ik in t geheel niet geweten in de laatste tijd pas gegist hoe ze van het kind dat niets te zeggen had het meisje met het ledige altaar in het hart waarop ze bereid was de eerste de beste man als afgod te plaatsen
s morgens evenwel wanneer ik haar het schaap zag zoenen pakken aaien op duizenderlei wijzen liefkoozen was ik altijd min of meer jaloersch van al die zachte teere echt vrouwelijke aanrakingen
mij werd zoo iets met de dag onmogelijker zoowel mijn koppigheid tegenover anna als mijn schichtigheid tegenover de kantere groeiden door de zekerheid en het vermoeden dat ze waren opgemerkt van mijn kamer uit zag ik de dominee bijna dagelijks heele uren lang met anna en sofietje rondslenteren door mijn tuin
bedroog ik me niet in de kantere dan durfde ik zeggen heel kort doch hoe lang was dit heel kort naast mijn nooit gehad en nimmer te krijgen wat wou hij eigenlijk van me vroeg ik een oogenblik later anna die mijn hatelijkheid onbeantwoord had gelaten zei nu volmaakt kalm
t was me of er de vorige avond allerlei dingen van me waren uitgekomen waarover ik me tegenover anna schamen moest en tegelijkertijd benauwde me als een nachtmerrie het vooruitzicht van ons toekomstig bestaan
alles vooral die natte aanrakingen van behuilde wangen en vochtige lippen deed me zoo raar zoo terugstootend aan dat mijn beetje half waar half me zelf opgedrongen medelijden al
na de instemming van zijn vrouw begon hij van mijn vader te vertellen eerst kwam de opmerking dat ik sterk op de overledene geleek toen rekende hij uit hoe diep deze marcellus emants een nagelaten bekentenis nu al in de zestig zou geweest zijn terwijl hij bekende zelf de zestig
deze vraag bracht me haast geheel van de wijs allerlei quaesties als zijn er apothekersrekeningen geweest heb ik er betaald wanneer herinner ik me er een gezien te hebben dwarrelden weer door mijn hoofd en terwijl ik begreep zonder aarzeling te moeten marcellus emants een nagelaten bekentenis antwoorden wist ik niet wat ik zonder gevaar zeggen kon
dat de bekentenis van laf te zijn alle lezers dadelijk tegen me moet innemen weet ik maar begrijpen ze in hun onrechtvaardigheid niet dat ik veel liever dapper ware geweest wat is t toch onzinnig een mensch te veroordeelen om lichamelijke en geestelijke gebreken waaraan hij immers volmaakt onschuldig is
maar u wil toch de vrijheid van uw glorierijk kunstenaarsleven niet prijsgeven ik las in haar oogen dat ze mijn zinspeling vatte doch nu kwam de moeder weer
toch zou ik voor al de bezwaren als het lesnemen het zoeken van een secretariaat het solliciteeren terug zijn gedeinsd indien mijn tafelvriend niet gebleken was de man te zijn die zich volgaarne met een en ander wilde belasten
doffe geluiden rommelden in de verte een spoorfuilt trilde aan over de weiden de menschen ontwaakten zouden ze van avond lezend dat er een vreeselijke misdaad was gepleegd had ik t maar niet gedaan o god had ik t maar niet gedaan
hij was dorpsburgemeester in de achterhoek en één en al bewondering voor zijn beroep volgens hem kon een burgemeester met wat takt en geld gemakkelijk de afgod worden van zijn gemeente en bestond er geen beter baantje voor jongelui met goede hoofden die uit gebrek aan energie of om andere redenen geen vaste voet hadden gekregen in het maatschappelijke
na een poosje vond ze me en toen liet ze de maskeerende glazen zinken toen lachte ze me toe t was of zich een wijd uitstralende hemel van gelukzaligheid voor me opende
ik deed zonder eenige schaamte mijn best om te druipen en werd dan ook afgewezen het veroordeelend vonnis weergalmde als een zegekreet door mijn hoofd en t'huis had ik moeite mijn blijdschap verborgen te houden
maar terwijl t in me vast scheen te staan dat ik me tot elke prijs van haar zou ontslaan voelde ik t als een even groote zekerheid dat ik ontnuchterd en bedaard niets zou durven aanvangen
na een poos sprak hij weer nagenoeg fluisterend het zij zooals je wilt ik buig me voor de adel van je hart voor de hoogheid van je plichtbesef je hebt misschien gelijk maar ach neen niets t is beter z
wat me t meest stuitte was dat zij zich dit alles kalm liet welgevallen dat ze me leukweg voor een oogenblik op zij had gezet en ik hoorde haar zich verontschuldigen wat kan t je schelen je hebt er immers geen last van
hij dacht er dus over eenige jaren in de versterkende lucht van davos te gaan verblijven natuurlijk had anna over haar eigen gestorven lieveling breedvoerig uitgeweid en het einde was geweest dat de kantere haar aanbod om een beetje moedertje te spelen over zijn dochter met dankbaarheid had aanvaard
eens liet hij zich ontvallen dat is wel een van de heerlijkste dingen die een man zich kan indenken een vrouw van karakter zoodanig te fascineeren dat zij overwonnen en om zoo te zeggen getemd willoos in adoratie opgaat
al gauw kwam hij op zijn kind vertelde dat men hem had aangeraden liever terstond naar davos te vertrekken dan af te wachten dat de verraderlijke ziekte zich in de borst had genesteld
en nu weet ik zeker dat hij nergens neen maar nergens plezier of lust of ambitie in heeft niets kan hem schelen op alles zegt hij ik wil niet of ik kan niet of iets dergelijks wat je straks opmerkte is wel zoo hij is ook voor zich zelf ongelukkig en diep te beklagen
misschien zei hij dit met opzet meestal althans verwachtte hij klaarblijkelijk een tegenspraak maar na mijn onvoorzichtige uiting in ons tweede onderhoud liet ik me daar niet meer toe verleiden
hij heeft me veel van zijn leven verteld en al wil hij van zijn vrouw geen kwaad zeggen of hooren ik geloof niet dat die twee samen gelukkig zijn geweest marcellus emants een nagelaten bekentenis wie zijn dat wel ze deed alsof ze mijn uitval niet hoorde
ik besefte volkomen goed dat de wereld me ontglipte en was toch niet in staat mij er aan vast te klampen een naar alle zijden afstootende atmosfeer een soort isoleerende toovercirkel scheen me te omhullen en ik begreep dat hoogstens een verwonderd
van een en ander had zij zich niet eens bijzonder mooi gekleurde voorstellingen gemaakt en toch moest alles haar tegenvallen arm schepsel flauw had zij t al bemerkt op onze reis scherper voelde zij t door ons leven te vergelijken bij dat van van swamelen en suze
voor zoover ik als uitzondering in staat ben een exemplaar van de regel te beoordeelen geloof ik dat anna in de volste beteekenis van de uitdrukking een mensch met principes is geweest t was of haar moeder het kind in plaats van met melk gevoed had met de voorschriften van t geen een fatsoenlijke vrouw moet doen of laten
ik poogde me zelfs door middel van eenige beleefdheden bij hen in te dringen zooal niet in de hoop dat zij de ingang van mijn betooverd kasteel zouden kennen dan toch wel in de meening dat ik wat savoir faire zou kunnen leeren wat driestheid zou kunnen verkrijgen
ik maak me sterk binnen twee jaar in de kamer te zitten en binnen vijf jaar minister te zijn ik verlang t niet ziet u maar als ik t wel verlangde zou ik t ook bereiken en wie weet of ik t op een goede dag niet verlangen zal
als u onder genot per se verkeerd genot verstaat genot ten koste van anderen of ten nadeele van u zelf ja dan maar er bestaat toch ook ander genot is t niet
meneer termeer hoe onaangenaam t me ook is mijn plicht brengt mee dat ik de justitie waarschuw we hebben hier zonder twijfel met een geval van vergiftiging te doen
zelf tot een goed mensch geen zoogenaamd onreine begeerte of onedele bijgedachte heeft me de weinige lieve woorden op de lippen gebracht die mijn tong ooit heeft uitgesproken ze waren gemeend en het deed me genoegen dat ik ze durfde zeggen
mijn vrouw is dood en al begraven ik ben alleen in huis alleen met de twee meiden
en waar ik haar ook ontmoette wat ze dan ook deed altoos keerde ze mij hetzelfde minachtend zwijgende hooghartig berustende gelaat toe elk gebaar elke blik elke buiging van haar hoofd zei je zult me nooit iets te verwijten hebben omdat ik me zelf niets te verwijten wil hebben
het was een ware verluchtiging me eindelijk weer met de meiden alleen in huis te weten en om me heelemaal veilig te voelen sloot ik me toen nog in mijn slaapkamer op goddank nu kon niemand me aazien niemand me toespreken hier was ik als in een middeleeuwsche vesting door wallen en gangen van de menschheid gescheiden
maar al te vaak in anderen behalve op het tooneel en in boeken voor dergelijke daden slechte ten minste onverdedigbare motieven aannemen ondervinding van anderen opdoen en zelfkennis verkrijgen zijn echter twee zeer verschillende middelen om wijs te worden