AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
was het mooi mama vroeg lili was het mooi mevrouw riep frédérique tegelijkertijd prachtig mooi ze hadden het nog eens willen zien nog eens ik ben nu al half dood riep lili en zij liet zich kwijnend met geloken oogen in een fauteuil neêr terwijl ze er een grooten bundel van afgooide
morgen kom je toch niet waar toos morgenmiddag om twee uur komt de fotograaf riep marie het was dan donderdag maar cateau zou niet naar school gaan om uit te slapen en om twee uur zou zij komen
eline begon hij streng laat me laat me los brulde zij hem in het gelaat als met den smartelijken kreet eener gewonde tijgerin en zij duwde zijn groot lichaam met zulk een kracht van overspanning weg dat hij even wankelde hij wilde haar nogmaals tegenhouden maar zij stortte reeds de deur uit de trap af
o minstens me laten schaken door mij waarom niet maar ik geloof je zou me gauw aan mijn lot overlaten ik zou een te duur luxe artikel zijn en ik zou met hangende pootjes terugkeeren merci dus als je vraag een invitatie insloot ik wacht liever op mijn rijken mylord
ja ja dadelijk maar henk hoor geen gekheid riep zij verschrikt en ernstig gebiedend daar zij een plagerij voorzag en in geen stemming was die te dulden hij stelde haar gerust terwijl hij het op de lippen had haar te vermanen tot een verzoening met zijn vrouw maar hij vreesde dat hij haar niet voorzichtig genoeg zijn verlangen zou kunnen meedeelen
zij rees reeds op om hare schrijftafel te ontsluiten maar hij vatte hare hand met iets als aandoening elly elly neen elly dat niet ik dank je ik vind het allerliefst van je maar ik zou ze je moeilijk in den eersten tijd kunnen teruggeven toe weiger het me niet het zal me plezier doen
geheel van haar meester en zij schreef het telkens neêr plicht plicht maar ook dacht zij dat zoolang ze schreef ze hem nog niet verloren had en er nog iets tusschen hen was dat hen bond zoodra zij haar naam gezet zou hebben was het gedaan voor altijd en zij draalde dien naam te zetten en herhaalde telkens
zij ging achter hem ze vatte zijn hoofd in beide hare handen en ze keek hem lang in de weemoedig lachende oogen die hij op de hare richtte droomer die je bent sprak zij vol moederlijke innigheid voor zijn verdriet wie weet nietwaar je bent zoo jong en misschien wie weet misschien
zij sprak den naam voor het eerst sedert eline's verzoek uit en liet dien thans van haar lippen vallen in een glimlach gestreeld door die gemeenzaamheid daarop nam zij afscheid aangespoord door haar moeder
zoo dat vind ik pas een lief zusje zeide hij schertsend en nam haar het kopje uit de hand dat zal tienmaal zoo lekker smaken als anders uit zulke lieve vingertjes maar otto riep frédérique hoe kan je zoo schrikbarend banaal zijn ik had tenminste een frisscher complimentje verwacht niet zoo iets gewoons
toch sprak st clare haar niet veel toe elize nam hem geheel en al in beslag en vroeg hem honderd uit over new-york over philadelphia en saint louis hij antwoordde haar in het fransch en sprak langzaam met een vreemd accent dat eline aangenaam streelde
want zij had hem weder geboudeerd om die zaak van etienne voordat het tot een verklaring was gekomen waarom had ze paul niet koelweg gevraagd etienne niet meer te leenen waarom had ze eerst geboudeerd en daardoor als wenschte zij het zelve eene tweede explicatie uitgelokt waarom was dat noodig
alleen etienne had zij dien dag wat koel op een afstand gehouden zoowel om die geldgeschiedenis met paul als omdat hij mopperde dat zij voor zoo lang naar de horze zouden gaan hij sprak er dan ook over een kamer te nemen in leiden of den haag waar wist hij nog niet
zij ze was nu drie-en-twintig het was waar dat was wel een onderscheid maar ze dacht dan toch ook aan heel andere dingen dan aan romantische fantazieën van ridders en edelvrouwen waar dacht ze dan toch eigenlijk tegenwoordig aan dikwijls in een ontevredenheid over zichzelve over wien dacht ze
het gelukkigst wanneer je zwerft herhaalde zij peinzend en mat het is mogelijk je bent een man je kan zwerven en ik ben een jong meisje ik heb hier altijd kalm gewoond en gelukkig god neen dat ben ik niet
de zalving van den predikant was gehuichel de deftigheid der diakenen gehuicheld freule eekhof naast haar huichelde en zijzelve had gehuicheld met hare smeltende oogen en heur ernstig gelaat
in deze ergernis in deze kribbigheid was zij zeer prikkelbaar en kortaf en wanneer zij eline of vincent niet met tallooze kleine hatelijkheden als met speldeprikken kwetste vaarde zij uit tegen de meiden en gerard tegen ben en henk
de porte-brisée schoof statig open een helle witte gloed verheerlijkte het tableau iii glimlachend en beleefd terwijl de gesprekken eensklaps in een murmelend gegons overgingen drongen zich de gasten in de groote suite en de serre een weinig naar voren
eenige dames stonden dwepend den graaf te bedanken kunnen we ons niet vast in verdediging opstellen voor een volgend nummer van het programma vroeg st clare lachend in den wintertuin zullen we vrijer zijn antwoordde eline
dus waarlijk je houdt je houdt van eline vindt je dat dan zoo erg onbegrijpelijk vroeg hij glimlachend o eline is niet iemand voor je barstte zij eensklaps hartstochtelijk los neen otto neen eline kan je nooit waard zijn ik weet het ze is mooi en ze heeft iets
eline trok een minachtend mondje laten we een beetje op zij gaan daar is het ruimer lispelde zij zij ontvluchtte behendig aan de omsingeling der genieën en viel met een zucht op een pouffe neder zenuwachtig speelden hare vingers met de dof gouden kralen die haar gedecolleteerd corsage van zwart satijn als een glinsterende regen bedekten
onder een paar zenuwachtig opgetrokken wenkbrauwen vii hoewel men het den artisten aanzag dat zij moê waren daar niemand zich onbewegelijk hield werd het laatste tableau met tal van toejuichingen ontvangen viermaal vijfmaal moest het herhaald worden
vanavond zingt de nieuwe baryton die uit brussel komt theo fabrice sprak de woude tot eline u weet dat er sinds de débuts twee zijn afgewezen hij is eindelijk de derde
maar lieve meid wat een verlangen enfin zie je ik vind je moet nooit naar iets verlangen je moet nemen wat je krijgt en tevreden zijn met wat je krijgt voilà le secret du bonheur jij bent origineel eline welnu wees gelukkig met je originaliteit maar neen natuurlijk verlang je naar iets anders en wel naar
en eline voelde haar sympathie voor vincent doortrillen met medelijden en poëtischen weemoed terwijl zij luisterde naar zijn vermoeid murmelende stem die haar over smyrna sprak hij scheen haar belangwekkender toe dan de meeste jongelieden bij hun
hij werd haar martelaar in de kleinheid der wereld terwijl hij haar klaagde dat hij den haag kleinsteedsch en vervelend vond en naar veel ruimte verlangde zij ook zij wilde
het was ochtend en tante elize in een zonderlingen peignoir van grijze chineesche zijde met roode kwasten schilderde in het balcon aan een tafel bezaaid met verven en penseelen
hij kwam zelden te scheveningen des morgens verging men er van de hitte die het zand roosterde en des avonds was het hem te vermoeiend een enkelen keer ging hij om er nu en dan eens geweest te zijn
en met tact hare woede terugdringend praatte zij aanstonds over iets anders door en lachte zij weldra luid mevrouw hovel was een weinig verlegen geworden bij de gegeneerde stilte harer gasten
lili wierp zich op den grond marie vlijde zich tegen de bank met het hoofd aan frédérique's voeten vlug drapeerde paul beide meisje in kleurige châles sluiers strengelde snoeren om haar armen in heur haren
zij gevoelde zich niet thuis in dezen kring en toch vermaakten haar die vreemde menschen welke door die met bibelots opgepropte salons dwaalden en zich vooral ophoopten in de groote zaal
als je hier de kamer rondziet is het alsof je reist elize likte het penseel af zag haar aan en begon te lachen wat kan je toch eigenaardige denkbeelden hebben eline antwoordde ze
hij hoeft me niet te fixeeren zeide eline en hield zich met een bevallige ronding van den arm den waaier voor het gelaat sedert wanneer heeft u uw neef gezien mevrouw
toch was zij blijde dat zij naast henk zat en gevoelde zij in die nabuurschap iets als de vage sympathie van haar misplaatstheid voor de zijne en zij kon niet nalaten zich te vergelijken bij eline en betsy
zij lachte steeds op haar zachte liefelijke wijze ik zal nog verbazend koppig worden onder uw invloed neen dat hoop ik niet maar ik zou heel gelukkig zijn als u een beetje flinker werd onder mijn invloed
ik beloof het je en ik dank je en dan nog iets ik weet dat je dikwijls in geldverlegenheid bent als ik je ook daarin kan bijstaan schrijf mij dan ook op het oogenblik bijvoorbeeld heb ik tweehonderdvijftig gulden liggen kan je die gebruiken dan zijn ze tot je dienst mag ik ze je geven
denk dan nog eens om me zonder wrok en haat en heb dan nog wat medelijden met je arme nily die ik kan niet ik kan niet gilde zij opeens en vatte het papier nat van tranen en bijna onleesbaar op om het te verscheuren maar zij zuchtte slechts diep en zij eindigde snel en kort daarna wischte zij
wat is dat vroeg mevrouw frédérique nam den brief aan het is voor otto mama leg hem maar op de schaal willem of geef eens hier zij nam den brief terug
maar emilie in ernst waarom op den voorgrond te stellen dat men iederen avond zoogenaamd moet uitgaan ik zie daar geen reden toe ik stel mijn geluk in iets anders tot op dit oogenblik heb je toch met genot gefladderd op bals op
zeg otto vroeg suzanne eensklaps zal je niet naar den haag verlangen als je zoo alleen te elzen woont neen antwoordde hij heftig neen o neen ik wil van den haag weg
zij zag niet meer noch gerard noch de meiden die haar met ontzetting nastaarden zij ijlde de vestibule door slingerde de glazen deur open en rukte den grendel van de voordeur weg maar nu nu hoorde zij achter zich een knetterend gerinkel de glazen deur viel door de plotselinge tochtvlaag in een geratel van scherven neêr
mevrouw van erlevoort zat met mathilde suzanne frédérique en marianne op een der groote overdekte en omwingerde balcons terwijl otto vertelde van zijn bezoek aan het domein en etienne vroeg hij
waarom ik heb u voor den eersten keer dat ik u ken hooren zeggen ik wil let op mijn woorden u begint met een beetje wil te krijgen en dan krijgt u een heel vasten wil en als u een vasten wil heeft wordt u flink zal u uw beetje wil nu goed cultiveeren als een broeikasplantje dat veel zorg noodig heeft
hij antwoordde niet en zij begon hevig te snikken zij zeeg op den grond neêr en legde haar hoofd op zijn knieën o vergeef me lawrence vergeef me ik had nooit gedacht dat je van me hadt kunnen houden ik was zoo ziek ik hoestte altijd ik voelde me altijd zoo zwak ik dacht dat ik leelijk was geworden dat ik zelfs een man zou afstuiten
en dan kan het best gebeuren dat je later beiden iemand anders ontmoet van wien je begint te houden en met wien je gelukkig wordt zoo gebeurt het honderdmaal in het leven o ja sprak zij weêr en hij hij dacht aan een zin uit eline's brief dan vindt je een meisje dat je waard is en dat je gelukkig kan maken
zij bleef even peinzend staan daarna beval zij den knecht het licht in de zaal uit te doen en trok zij zich terug in hare slaapkamer zij deed de munten van haar kapsel op heur kaptafel glijden op een stoel lagen de glinsterende draperies van heur toilet en hare almeeënmuiltjes stonden er
eline glimlachte weemoedig en antwoordde niet enfin ik weet je geschiedenis niet alleen weet ik dat je in een storm het huis van je zuster hebt verlaten dat doet niet iedereen zie je dat vind ik grappig daar is iets in
er volgde een lange opsomming van mariannes's minnaars eensklaps vroeg freddy maar zeg eens marianne hoe oud ben je toch geworden zeventien of achttien wel achttien kind
dat is zeer natuurlijk zoo een jongen in huis geeft altijd last daar heb je mij nu met georges zou je wel willen gelooven dat ik soms wanhopig word door al de drukte en de onaangenaamheid die hij mij bezorgt ik riep georges verschrikt uit ik en hij verdedigde zich met warmte
otto was reeds uit toen willem de knecht den brief des ochtends in de eetkamer binnenbracht alleen mevrouw van erlevoort en frédérique bevonden er zich mathilde was met de kinderen een wandeling gaan doen en etienne lag nog te bed
de meeste menschen krijgen een geheel anderen indruk van georges als zij hem eenigen tijd kennen dan als zij hem voor het eerst in gezelschap zien u ziet ik spring als een trouwe zuster voor mijn broêr in de bres schenk u me nog maar eens in
zij zag hoe allen zelfs henk en betsy haar opnamen van het hoofd tot de voeten als getroffen door den rijken eenvoud van haar toilet en zij glimlachte toen jeanne haar van dokter reijers goede hoop sprak het tobbende vrouwtje in den triumf en den glans harer schitterende bevalligheid toe
betsy bleef verdiept voor haar schrijftafel in rekeningen en boekjes als een naarstige menagère met den rug naar haar toe na een pijnlijke stilte van eenige seconden toen betsy wrevelig ben verboden had te hangen en hem naar de kindermeid gestuurd had stond eline op zij naderde haar zuster en legde heur handen op dier schouders
waarom huil je zoo oma ben je niet wel vroeg het kind mevrouw schudde haar hoofd en glimlachte weemoedig door haar tranen heen hare gewone gelijkmoedigheid was verdwenen zij werd nerveus in verdriet en hare trillende handen die een bezigheid zochten bereidden nu ook een ontbijt voor de drie anderen die nu kwamen
hoe kan je dat denken denk je dat een man altijd om een meisje blijft treuren en dat een man er niet langzamerhand overheen komt wanneer zijn meisje hem zijn woord teruggeeft
hij zag vr zich terwijl zij de verwarde stengels uit elkaâr rukte langzaam sprak hij wat meen je toch suze lief dat het zou zijn om om eline fluisterde hij terug met eene stem zonder uitdrukking
en laten we nu eens prettig praten sprak hij terwijl hij zich in een turksche fauteuil zette en zij op den divan zitten bleef steeds een beetje verlegen spelende met het snoer vertel u me nu eens het een of ander uit uw kinderjaren of van uwe reizen
vincent zeg me misschien zien we elkaâr hierna nooit weer terug heb je me niets niets te zeggen heel veel elly lief ik heb je te danken dat je me als een zusje verpleegd en vertroeteld hebt hier in je eigen kamer in een tijd toen je geleden hebt
ik wou dat ik ook zulke galante neven had cht stil fluisterde eline vincent was juist binnengekomen terwijl hij naar de gastvrouw zoekende zijn oogen een weinig toekneep
ik kan toch maar zoo niet blijven hangen terwijl ik théodore over zuinigheid zie schrijven en mama zucht dat ze niet toekomt vindt je niet zij zag hem met een langen zachten blik aan terwijl hij een beetje verlegen voor haar stond goed sprak ze ik zal je helpen ga dan even meê naar mijn kamer wil je vroeg hij opgewekt door haar vriendelijken toon
het suisde eline een weinig in het hoofd de scherts daar ginds de eindelooze verhalen van hijdrecht die zich door niets van zijn stuk liet brengen en het verwarde gegons der anderen
zij sidderde van vrees maar zij wilde hem niet laten zegevieren ik wil niet als je niet wilt sleur ik je de trappen af tot je voor zijn voeten ligt ik verzeker je dat ik het doe ik verzeker het je siste hij lettergreep voor lettergreep haar in het gelaat zij deinsde gekrenkt achteruit
aristocraticiteit overgeërfd uit een edel voorgeslacht dat zich steeds hoog gesteld had zij ook zij stelde zich hoog en toch zij was niet tevreden over zichzelve integendeel o integendeel
hou je gedistingueerde benamingen voor je alsjeblieft hou jij dat lamme gescheld op vincent dan ook voor je alsjeblieft gilde eline ziedende van hartstocht ik verkies het niet meer hoor je ik verkies het niet meer aan te hooren ik heb het al lang genoeg in je verdragen om den vrede te bewaren en nu verdraag ik het niet langer versta je
zij nam zijn arm in den hare en zij dwaalden een oogenblik zwijgend in de groote lanen van het park onder het zwoele loover der hooge eiken stovende in de juli ochtendzon
zij brachten haar des nachts zoolang zij nog wakker lag in een zacht suizende extase waarin zij van hare kussens uit heure lakens scheen op te zweven langs deinende blauwe luchtstroomen die haar als golven
dag oma dag tante tilly dag tante freddy dag oom eetje de van rijsseltjes gilden kraaiden van blijdschap en marianne wuifde hen lachend met de hand en allen wuifden en riepen terug
zou ze weten wat ze in je weggooit dacht zij wat zou ze doen als ze je zoo zag zou ze slecht zijn dat ze je kan mishandelen is ze je niet waard mijn otto mijn broêr of is ze alleen maar ongelukkig zooals wij
emilie wilde eline's cadeaux zien sierlijke kleinigheden enkele bouquetten op een tafel geschikt om een groote mand vol bloemen en vruchten wat een heerlijke corbeille riep emilie perziken druiven rozen prachtig van wie elly van vincent charmant vindt je niet
ik weet ten minste niet wat meer compromitteert met ons naar een bal te gaan of alleen met een jong mensch een avond te passeeren bespottelijk vincent zweeg hij achtte het beneden zich zijn vriend te verdedigen
dat het heerlijk was om aan te zien hij een goede grappige vent maar tot in het dolle toe bedorven door zijn vrouw die hem zo bediende en zo voor hem de trappen afdraafde dat eline het soms moest uitproesten van het lachen neen zoo zou ze nooit voor otto worden daar moest hij maar niet op rekenen hoor
aan eline was de côterie waarin zij tegenwoordig leefde niet geheel en al vreemd dikwijls herkende zij de zelfde lieden die zij gedurende haar eerste verblijf te brussel vor hare groote reis ook in het huis haars ooms gezien had maar zij kon zich niet aan hen wennen zij behielden steeds iets vreemds voor haar dat haar zoowel afstuitte als boeide
zij wilde er in doordringen zij wilde over hem peinzen omdat zij hem niet begreep zij wilde ook in zichzelve nagaan of zij hem waarlijk liefhad maar zij was moê en zwaar in haar hoofd dat zij met een zucht in de kussens liet vallen en met de handen bedekte
lang lag zij nog te staren op de verbleekte nimfen en cupido's van het plafond waarheen marianne in de nachtelijke schemering van dat groote vertrek zeker nooit had durven turen telkens terwijl zij den regelmatigen rustigen adem van het kind naast zich hoorde suizen herhaalde zij in zichzelve die niet te beantwoorden vraag waarom dacht ze aan
hij zag haar zacht glimlachend aan nog niet geheel en al hersteld van zijne vorige zwakte streelde het hem beklaagd te worden heb je zoo een medelijden met me ja o ja ik heb medelijden met je je zal nu weêr gaan zwerven en wie weet of ik je ooit weêr zal zien misschien wel nooit misschien wel nooit zij zuchtte
maar weet je wat ik geloof dat je fout is je bent te gevoelig je trekt je te veel aan wapen je toch met een groote dosis onverschilligheid in den strijd van het leven zie je we zijn nu eenmaal in het leven we moeten leven we moeten meê laten we het ons dus zoo aangenaam mogelijk maken
slechts somtijds zich op betsy vestigend welke na het vertrek van vincent met wellust op hem losstormde haar hart lucht gevend in zich telkens herhalende hatelijke zinnen
als je dat bent dan is dat je eenige excuus mij mij noem je vulgair hè en wat ben jijzelf jij die alle vormen vergeet en mij bij vreemden ja dat weet ik nu al je hebt durven interrompeeren wil je zeggen zeg toch niet altijd het zelfde maar je zal zien dat ik nog meer durf dan dat als je vincent weêr aanvalt
terwijl hij haar schertsend brutaal in de rede viel of zijn opinie opdrong terwijl hij zijn frazen vlug en onnauwkeurig afspon met een fransche levendigheid eline had een paar malen jeanne willen medevoeren in dien cirkel van schitterende nietigheid maar jeanne had slechts even geglimlacht of geantwoord met een enkel woord
ik begrijp ook niet dat frédérique niet van haar houdt als ik een man was werd ik smoorlijk op haar en zou je dus duelleeren met erlevoort de pauze was aangevangen en het gedrang der wandelaars die zich in een rechtschen en in een linkschen stroom hadden verdeeld was zeer dicht
die neêrviel zij was op het punt in onmacht te zinken want het scheen in hare door hoofdpijn toegeschroefde hersenen dat tastbare verschrikkingen als spoken haar omsingelden en op eens als ontwaakte zij uit een nachtmerrie besefte zij wat zij gedaan had eene onherroepelijke daad zij voelde nu haar geheele lichaam als in koorts
freddy wil je me straks komen helpen om een laatste hand aan de koffers te leggen vroeg mathilde dan breng ik eerst de kinderen naar bed freddy beloofde het juffrouw frantzen was beneden gekomen en met haar hulp bracht mathilde het lastige viertal dat met veel drukte de spuit had opgeborgen naar boven
het is vreemd zoo vreemd murmelde zij onhoorbaar ik begrijp niet waarom ik aan hem denk ik wil niet aan hem denken en ik denk altijd aan hem zij wist dat het zoet zoude zijn zich aan hare gedachte zonder strijd over te geven maar een trots verdreef aanstonds zulke weekheid
en zij stond op ontevreden over zichzelve geërgerd op het punt in tranen uit te barsten na dat onaangename diner na die vruchtelooze wisseling van gedachten betsy en emilie traden juist uit het
x de derde acte van le tribut de zamora was juist begonnen toen betsy emilie eline en georges hunne loge binnenkwamen deze komst gaf een afleiding eene plotselinge lichte beweging in de stilte van het luisterend en schouwend publiek
zelve heb ik nu berouw dat ik me niet meer heb kunnen intoomen dat ik haar niet eenvoudig den rug heb toegedraaid en den volgenden dag op een kalmere wijze haar huis vaarwel heb gezegd maar ik hoop dat u me zal toegeven dat er soms momenten in het leven zijn waarop men ja niet meer weet wat men doet en je blijft er dus bij niet bij hen te willen terugkeeren
hij groette op zijn gewone opgeruimde wijze maar hij bespeurde aanstonds die uitdrukking van ontstemdheid op hun aller gelaatstrekken en verbaasd zag hij zijne moeder aan terwijl ze snikkend uitriep
quel opgerakelde poëzie van de een of andere mediaevistische periode zij genoot desniettemin zoo die acteurs niet te slecht zongen niet burgerlijk acteerden en er gesoigneerd in hun kostumes uitzagen
ik zou mij voor mijn zuster niet veel duidelijker kunnen uitdrukken en voor u kan ik er geen woord meer bijvoegen maar ik hoop dat u begrijpen zal en dat u eenigszins kan vermoeden wat voor geïnviteerden u van avond zou zien als u ging
mevrouw van erlevoort kwam binnen met frédérique mathilde beurde zijn hoofd op daar is mama sprak zij eenvoudig als wilde zij hem niet houden nu een moeder hem eischte maar het brak hem geheel en al die zachte moeder te zien die wegsmolt in zijn verdriet hijzelve moest haar troosten
frédérique had zich spoedig in haar nachtjapon gehuld en kroop in het groote bed zij lachte even je verdrinkt hier in ik heb nog nooit geslapen in dit bed marianne teutte en liep op haar bloote voeten rond zij trok het gordijn voor het venster op en de maan viel bleek naar binnen
henk echter en jan verstraeten traden niet den salon binnen maar verstopten zich aanstonds geheimzinnig in een kabinetje waar marie en lili reeds een pak kostumes hadden gebracht in den grooten salon ontving mevrouw van erlevoort stralend van vreugde heure gasten
maar nu had zij niets te spreken totaal niets zij begreep immers niet wat smart was zij had zelve nooit geleden en zij had geen gevoel ze was een steen een steen ze denken dat ik een steen ben herhaalde ze zacht
otto zal het kunnen dragen mama hoe kan je dat zeggen het is zoo onverwachts het zal hem verpletteren mijn jongen mijn armen jongen o hoe kan eline hoe kan eline dat doen hoe is het mogelijk dat ze dat doet
wat een weêr mopperde zij angstig zou het niet gevaarlijk zijn zouden de paarden niet schrikken henk henk schudde van neen eveneens luisterend naar de weeklagende jammerkreten van den storm en naar het geruisch van den regen die op de kap van het rijtuig ratelend neêrkletste ook eline bleef zwijgen
wat dacht ze liet ze zich toch altijd verleiden om zich in de zaken van die jongens te mengen etienne was een groot kind en hèm mocht ze als zuster wel eens de waarheid zeggen maar paul zou haar langzamerhand onverdragelijk gaan vinden met haar wijze lessen en haar
terwijl zij zich uitkleedde hoorde zij nog steeds zijn stem en hoorde zij dat lichte accent dralend ordende zij hare bijouterieën haar oog viel op heur horloge aan welks ketting een zwart medaillon hing
emilie beweerde dat ze het niet zonder je kon stellen voegde mevrouw er bij ze zal zeker wel blij zijn lili begreep nu eenigszins dat emilie georges gemist kon hebben en zij bood hem gul haar hand en bedankte hem nogmaals voor zijn aanbod
had haar broêr niet ontmoet na de paar dagen die hij met zijne moeder en eline te zwolle had doorgebracht en zij vond hem nu zij hem weêrzag nadat er zooveel voor hem veranderd was oud geworden zijn gelaat was als een masker van stille melancholie waaronder suzanne iets bitters
zij gingen samen de trap op in zijne kamer stond zijn koffer open zijne kast eveneens ik zal alles wat ik meeneem op mijn bed gooien pak jij het dan in goed en ben je niet meer boos om dat geld vroeg hij met de liefkoozende stem van een bedorven kind
vincent vere een eigen neef antwoordde betsy o een dwaze jongen meestal weet niemand waar hij uithangt dan zie je hem in geen maanden en dan apparaisseert hij weêr ik wist volstrekt niet dat hij in den haag was eline doe toch zoo gek niet met dien waaier
moreele kracht ach neen je moet er eenvoudig geld voor hebben hernam hij kortweg en practisch als ik rijk ben en vormen heb geen dwaasheden doe maar mij netjes hoû voor de wereld ben ik volkomen in staat mijn ideaal verwezenlijkt te zien zonder dat men mij iets anders zal ten laste leggen dan misschien
er werd geleden en toch bleef alles het zelfde en lachte men sliep men at men rondom dat leed otto had zich niet den tijd gegund naar zijn eigen kamer te gaan hij had zich in den grooten salon op een bank geworpen en den brief geopend en hij las thans van smart en van
de spiegel weêrkaatste haar beeld met iets droevigs in de oogen en iets bitters om den mond en zij vond zich bijna leelijk zoo maar wat deerde het voor wie mooi te zijn voor wie daar niemand haar liefhad met zulke innigheid als zij meende dat heur hart bevatten kon
elize was druk in de weer met haar liqueuren en zij vroeg vincent of hij kirsch of curaçao dronk of misschien cognac wilde vincent nam bij haar en bij oom daniël die om den haard zaten plaats terwijl st clare zich in de vensterbank zette bij eline
nog geen reden dat je het een ander hoeft te maken vooral niet erlevoort ja ja je hebt gelijk snikte zij nu gebroken ik zal gaan maar ga met me meê ga met me meê henk hij ondersteunde haar terwijl hij haar de kamer uitbracht en de trap afleidde zij schrikte echter toen zij den salon
o ik vind het wel interessant een tikje beet te hebben er is niets wat me zoo terugstuit als banaliteit banale menschen o en begrijp je daarom hoû ik zooveel van je je bent niet banaal je hebt iets origineels
je moet je dus maar niet verbeelden dat ik aan romaneske liefdesmarten lijd eindigde hij met iets als een schertsenden glimlach zoo verschrikkelijk is het heusch niet met me gesteld hoor
eline zag hem angstig aan en haar trots verzwond daar heb ik ook al eens over zitten denken ik weet het niet misschien op mezelve gaan wonen ik bezit toch genoeg van mezelve en ik ben zuinig en dan iemand bij me te nemen
met wien dat zou ik je op het oogenblik niet kunnen zeggen maar geamuzeerd had ik me en jij o mais c'est une pitié je verveelt je je verkwijnt van verveling het is doodjammer zie je in éen woord je bent een raadsel voor me maar dat bekoort me juist
henk kwam binnen in zijn huisjasje met zijn joviaal vriendelijk gezicht en dit stelde jeanne nog meer gerust dan betsy's verklaring emilie ruischende van de gitten en levendig als altijd kende zij goed en alleen georges maakte op haar in de onberispelijkheid van zijn frac en zijn gardenia een indruk van
zij liepen een pooze stil voort en vernamen eensklaps een opgewonden stem die een lang verhaal scheen te doen het was marianne met frédérique tusschen de lelietjes van dalen gelegerd en die haar den inhoud van ein
eline stamelde iets en kon hare woorden niet vinden toen zij de stem van elize hoorde die op de kamenier bromde elize kwam binnen schitterend van munten en algerijnsche draperieën twee moorsche muiltjes aan de voeten
sloeg haar oogen neêr en zweeg en daarom vraag ik nog eens op gevaar mij met iets te bemoeien dat mijn zaak niet is op gevaar dat uw oom en uw tante mijn inmenging in uw zaken kwalijk zullen nemen
het domein waar hij nu als rentmeester benoemd was was dicht bij elzen gelegen en hij zou vaak een uitstapje naar de horze kunnen maken mevrouw van erlevoort troostte zich met de gedachte dat hij zich niet geheel en al zou terug trekken in een doodsche afzondering dicht bij het blijmoedige leven op de horze zou hij zichzelven weder kunnen worden
vincent herhaalde betsy eveneens verbaasd o ja vincent zij knikten beiden vincent toe die haar schertsenderwijze met zijn binocle begon te fixeeren waarop eline zich coquet achter haar waaier verborg wie wie is dat wie is vincent vroegen emilie en
un dernier soupir daar was het loopje zij vreesde zij vreesde paul zou blijven steken zij relentiseerde neen paul bleef met haar samen en zij genoot in de samenstemming van maat terwijl hunne stemmen wegstierven
en mathilde wist ook dit al zocht heure moeder medegevoel bij haar mathilde zij vond eerst troost bij haar lieveling bij eetje
waarin zij somwijlen als de echo van een vervlogen wensch hoorde vluchtende met fabrice zag zij zich aan een station wachtende op den trein en vreezende dat men hen achtervolgen zou
in den foyer op de ottomane gezeten verhaalde georges het verloop van de handeling der opera terwijl eline met meer aandacht dan zij wilde laten blijken luisterde zij wist nu waarom xaïma huiverde voor ben saïd en zij had gaarne de loting der jonkvrouwen in de eerste den verkoop van xaïma als slavin in de tweede acte gezien
we komen je verrassen te midden van je drukke bezigheden begon freddy te schertsen ten minste als je ons niet liever kwijt bent wel neen je weet wel beter nietwaar die lili is ook zoo ongezellig om alleen beneden te gaan zitten
marguérite van laren met haar aanstaande en den jongen hijdrecht zelfs hoofdpijn had voorgewend en op hare kamer was gebleven werd betsy wrevelig en alles aan eline begon haar te ergeren waarom behoefde ze zich zoo leelijk te maken en zoo slaperig te kijken en waarom kapte ze zich tegenwoordig zoo
vincent scheen echter geen anderen indruk te krijgen dan dien van een rustig bien être hij liet zich met een zucht op de sofa neêrzijgen in zijn gewone matheid en deed eline eenige onverschillige vragen over de kennissen die hij zoo even had afscheid zien nemen
zoo verzeker jij me dat ik heb je verzekering anders niet noodig ik ben niet van plan me te storen aan jouw idiote gevoeligheid voor vincent nu vincent het huis uit is heb je verdraaid nog last door
voor een paar actes te gaan vind ik wel aardig maar eene geheele opera te moeten hooren verveelt me dat wil ik wel bekennen zeide betsy gapend en georges neuriede debout enfants de
je moet weten dat ik in new-york zwaar ziek ben geweest heel lang en tot op den dood toe ik had toen nog eene betrekking aan het zelfde handelshuis waarin hij zijn geld heeft hij heeft me toen in zijn huis opgenomen en me verzorgd bijna zoo lief als jij het gedaan hebt ik weet waarlijk niet waarmeê ik zijn vriendschap verdiend heb en ik kan hem die vriendschap nooit goed maken
frédérique had met een glanzenden glimlach etienne's aankondiging gehoord en gezwegen den dag van pauls komst zag zij met dien zelfden glimlach in den spiegel rozig van gezondheid
ik ben altijd het gelukkigst wanneer ik zwerf antwoordde hij zij gevoelde een hartstochtelijk verlangen hem te vragen of zij hem vergezellen mocht of zij aan zijne zijde ook haar geluk elders in verre streken zou mogen zoeken
ook de urenlange gesprekken van eline met vincent ergerden haar al was hij een half doode neef toch vond betsy het niet passend dat eline zich als het ware met hem opsloot in het violette kabinetje in haar boudoir of in de serre betsy moest er iets over zeggen het kon zoo maar niet voortgaan
en zij bleef tegen haar deurpost en snikte onhoorbaar in haar opgeheven armen troosteloos dat zij otto niet troosten kon daar voelde zij een hand op haar schouder en zij keerde zich om
het hart van een man breekt zoo gauw niet je hebt immers je bezigheden en het leven gaat zijn gang en laat je geen tijd veel over je verdriet na te denken al zou je dat willen bij een vrouw is dat anders die geeft zich meer aan zulke gevoelens over niet waar
frédérique zat roerloos en trotsch haar had men niet noodig zij had nooit verdriet gehad zij begreep dat niet zoo dachten zij zeker tina kwam van boven ongeduldig dat oma zoolang wachtte met te gaan koffiedrinken en mathilde wilde haar wegzenden maar mevrouw sprak snikkend
hij gevoelde een moedeloosheid drukkend op zijn vertrouwen zinken den grond zijner verwachting voor zijn voeten wegdeinzen langzaam streek hij de hand over het voorhoofd beter zoo hij zoo hij wachtte
onder een hooge antieke schouw van zwaar gebeeldhouwd eikenhout brandde een groot vuur en overal vulden palmen en oud porselein turksche en chineesche curioziteiten de hoeken van het vertrek met een wanorde van artistieke grilligheid
proestte het uit kind herhaalde zij je bent zelf een kind al ben je achttien jaar o marianne wat ben je toch nog jong met je spoken en je teekenmeesters je bent net etienne die blijft ook altijd een jongen die groeit nooit op die wordt nooit ouder
zette zich bij haar neêr sprak over dit en vroeg naar dat ze kende hem goed meende zij en aanstonds begreep ze dat hij haar iets te verzoeken had zij was inwendig verheugd dat hij haar noodig had maar toch ondeugend genoeg om hem uit zichzelven voor den dag te laten komen zonder zijn woorden uit te lokken
ze zullen drinken in den tuin antwoordde eline rustig dat wil ik wel eens zien schreeuwde haar zuster als ik toch leo faust riep eline steeds met een aanhitsende kalmte en lokte de honden tot zich terwijl zij op haar knie klopte
haar oog werd lieflijk gestreeld door de zacht lachende bontheid van die groote kamer welke een museum geleek de moderne luxe van betsy's salons vol verguldsel peluche en satijn scheen haar banaal en smakeloos toe bij deze ietwat slordige stoffige en toch gezellige weelde
het was toch niet goed zich zoo geheel en al van de wereld af te sluiten men werd er eenzelvig en treurig door en het gaf aanleiding tot praatjes de menschen zouden bepaald denken dat ze erlevoort
eline bleef een oogenblik alleen staan bij toeval naast frédérique zij had reeds afscheid genomen en wachtte op betsy die nog terloops met den heer verstraeten sprak en zij was op het punt iets tot freddy te zeggen maar zij toefde tot deze wellicht beginnen zou en zij zwegen beiden
het werd hem of er niets meer in hem was dan die groote onmetelijke wanhoop en op dit oogenblik had hij willen sterven zachtjes snikte hij door achter zijne handen en sombere bitterheid welde in hem op
zij zeide dat zij niet wist wat te vertellen maar hij vroeg haar zij antwoordde hem en langzamerhand werd zij vertrouwelijker zij verhaalde hem van tante vere van haar lectuur van ouida vooral van haren vader en zijne groote doeken die hij nooit voltooide
eline knikte bewonderend terug maar hier en daar zuchtte men met wanhopige gezichten ook begon men harder te fluisteren geduld en lijdzaamheid sprak eline glimlachend tot
ja zij had afleiding noodig zij zou een geheelen winter reizen het was of zij een zee van zonneschijn door de sombere duisternis harer ziel voelde vlieten afwisseling was het leven zeide vincent altijd
je bent me het liefst wanneer je precies uitspreekt wat je op het hart hebt en ik reken er ook op dat je dat voortaan altijd zal doen dan word ik misschien stug en niet innemend antwoordde zij met bedoeling en nu ben je een beetje hatelijk ben je dan jaloersch van eline
mama mama niet zoo huilen zoo vreeselijk is het niet riep hij uit in vertwijfeling frédérique was blijven staan en zij leunde tegen den deurpost der porte-brisée haar hoofd in haar armen op haar sloegen zij geen acht
ik dacht dat ik vrij was te doen en te laten wat ik verkoos en ik ben oud genoeg mijn kennissen te kiezen zonder toestemming van wien ook noch van mijn andere familie noch van u haar toon was als een naald zoo vlijmend zij wilde zich omwenden hij vatte haar hand zij trok die aanstonds terug
toen otto voor het koffiedrinken thuiskwam hadden mevrouw mathilde en frédérique zich bereid hem met kalmte te ontvangen om hem zijne smart zooveel mogelijk te helpen dragen mevrouw begreep niet dat hij betrekkelijk kalm bleef terwijl mathilde hem zitten deed en met zijne handen in de hare den slag hem scheen voor te bereiden
het is zeker een artistieke soirée van avond vroeg zij hare oogen dicht knijpend ik geloof het wel antwoordde eline in eene toenemende malaise u zingt ook o neen ik zing niet meer de dokter heeft me verboden te zingen
zoo zij geweten had hoe zij ontvangen ware geworden door haar zuster had zij gaarne een toenadering gewaagd desnoods excuus gemaakt maar nu vreesde zij betsy's koelheid zij zou dus wachten wachten
aan het bestaan van een enkele vlam die geen andere bijvlammetjes duldt geloof ik niet dat is iets onmogelijks zie maar zelf ik heb steeds hier te brussel gewoond daniël woonde hier ook we hebben elkaâr ontmoet we hebben elkaâr zoogenaamd liefgekregen we zijn gaan trouwen goed
de gedachte aan otto mengde zich in die herinnering en zenuwachtig zochten hare vingers dan het medaillon van zwart email aan hare horlogeketting had zij zich niet verbeeld dat vincent haar liefhad en dat zij vincent liefhad
ik heb nog nauwelijks meer dan een paar woorden met meneer de woude gewisseld en zal dus wel oppassen nu al een opinie over hem te hebben sprak hij een weinig verschrikt over emilie's brusquerie dat is u geraden
kijk freddy hoe geheimzinnig ben ik niet net een geest in dat licht ach marianne sta jezelve toch niet zoo bang te maken kom nu in bed dan kakelen we gezellig
je hebt eline vroeger nooit iets gegeven en je hebt dezen keer aan lili en marie ook niets gegeven je ziet dus ik doorzie wel dat er meer achter schuilt ging zij voort en legde hem hare handen op de schouders maar eensklaps hield zij op o je vindt me misschien je wil misschien niet dat ik er met je over spreek stamelde zij bijna verschrikt
zij voelde zich had théodore gezegd er zat ras in haar hij om wien zij dacht was niet waard dat zij om hem dacht hij was zij zag dat nu klaar in hij was wuft hij was egoïst hij was iemand die ieder wilde behagen
straks zouden haar kennissen komen om haar te feliciteeren zij zou lief moeten zijn hun cadeaux in extaze moeten aannemen en zij was in een weinig vriendelijk humeur zij had geen lust iemand te ontvangen
eline gevoelde iets alsof al die miskende genieën haar omsingelden het duizelde haar en het was haar een redding toen zij st clare op haar toe zag komen u is z omringd lachte hij zacht er is geen doordringen aan
hij was toch niet slecht zij geloofde zelfs niet eens dat hij wuft was hij was alleen wat over het paardje getild omdat hij er knap uitzag en geld had maar hij had een goed hart hij zou niemand leed hebben kunnen doen
dan was het een acteur en eline vroeg zich ontsteld af of zij wellicht fabrice nog eens in dezen kring ontmoeten zou een volgenden keer kwam er een groot juwelier met eene kolossale dikke blonde vrouw gekleed in het rood fluweel zeer gefardeerd
ja dat ben ik ik heb hem opgepast antwoordde zij in het fransch zij sprak goed engelsch maar zijn fransch behaagde haar zoo dat zij hem niet vroeg of hij liever engelsch sprak dat was in den haag niet waar ja in den haag hij logeerde toen bij mijn zwager en u was daar ook in huis bij uw zwager niet waar
wilde smart overbruiste eensklaps hare nieuwe heldere vreugde en zij wierp zich woest in haar grooten stoel en snikte alsof zij haar ziel uit wilde snikken
het was vervelend maar toch zij kon nu niet beneden komen en na een korten koelen groet ontbijten zonder iets te zeggen het speet haar zeer dat zij haar ingeving van den vorigen dag niet gevolgd had en reeds een toenadering had gepoogd
zij zag zijne borst zich telkens verheffen onder den grooten snik dien hij onderdrukte en zij sloeg haar arm om zijn hals en dwong hem zijn hoofd tegen haar aan te vlijen en in zijne smart schrikte hij van de herinnering aan de hare waarover zij nooit sprak
het kon haar niet schelen om dat enkele glas wijn vincent kon net zooveel drinken als hij wilde maar hij dacht zeker dat hun huis een herberg was waar niet betaald werd waar hij precies zoolang kon blijven tot hij er genoeg van had en waar hij maar van alles dat hij vond kon eten en drinken ze wilde het nu eenmaal niet dulden dat hij aan haar tafel kwam voor zij zaten zij vond dat onhebbelijk onhebbelijk en ploertig
gesprekken waarin zij beiden niet hadden geweten op welk doel zij mikten hij st clare maakte haar van streek met zijn wat bedoelt u ik bedoel antwoordde zij onzeker of u aan iemand die die veel verdriet heeft gehad niet nog veel meer zoudt vergeven dat hij geen energie geen werkkracht had dan
wat ben je stil ik verveel je toch niet integendeel lachte eline ik geniet als je zoo ratelt elize lachte ook goedsmoeds enfin ja ik ratel wel een beetje maar daarin heb ik gelijk dat jij niet van je leven geniet
eline had het op de lippen hem te zeggen dat vincent verhaald had hoe hij st clare eveneens goed zieken kon oppassen maar zij bedacht zich het was wellicht niet goed hem te laten blijken dat vincent reeds zooveel over hem gesproken had op dien eersten avond
hij nam hare hand en zag haar met zijn moede oogen aan en zij dacht dat hij haar zou vragen bij hen in brussel te komen zou zij dat aannemen ik ga van den winter met je tante elize op reis
eline was zich niet meer meester hare zenuwen waren als koorden gespannen en trilden onder betsy's beleedigingen als onder ruwe handen en betsy's toespelingen op otto op hare sympathie voor vincent die zij geheel en al meende verborgen te hebben maakte haar razend van machtelooze woede
maar toen zij oom en elize begroet hadden schenen zij haar niet op te merken in het gedrang der luidruchtige menschen en eline gevoelde zich verlaten hoewel een kleine oude dame bruin en gerimpeld als een noot met roode pluimpjes in het haar haar druk verhalen deed over schilders en beeldhouwers de oude dame liet er zich op voorstaan dat zij arme artisten beschermde
heb je dan een kamer gehuurd hier of in leiden ik ik heb geen kamer gehuurd ik ga meê naar de horze dan kan ik daar goed en rustig studeeren voor mijn doctoraal van leiden is eigenlijk geen sprake in de vacantie en hier zou ik toch niet werken en zie je het moet toch fluisterde hij verder
mathilde ging eveneens om te zien of haar viertal het goed had in zijn nieuwe bedjes zij hadden elkaar den geheelen winter niet gezien en het regende vragen mevrouw van erlevoort zag rond alsof zij iemand miste
maar zoo chic als ik nu reis heb ik het nooit gedaan we hebben overal het beste en het fijnste en niets is goed genoeg we nemen het er van begrijp je hij hield op een weinig vermoeid van zijn lang gefluister
men had in die côterie onderlinge maatschappelijke verplichtingen men scheen die hier niet te hebben ze hoorde soms vreemde theorieën verdedigen theorieën die men bij betsy of bij de eekhofs zelfs niet geuit zou hebben
frédérique snel vraag excuus freule meneer van raat van het nassauplein laat meneer binnenkomen sprak mevrouw zij ook was geschrikt de steeds kalme grijze vrouw
met mijn vrouw zal je wel sympathizeeren al ken je haar niet ze is levendig en vroolijk een echte française wat zeg je van dat plan eline zag hem verward aan met haar weenende oogen
waarom maar georges hoe heb ik het nu met je wat een naïveteit je wil toch niet trouwen op je traktement van leerling consul twaalfhonderd gulden niet waar het is waar je kan natuurlijk je aandeel krijgen van wat mama heeft nagelaten maar het is een bagatel ce ne sera pas le pérou alles te zamen ik vraag je dus hoe
hem gul de hand toe en hij drukte die en schoof zijn fauteuil een weinig dichter bij de hare en wat zeg je van lawrence vroeg hij bevalt hij je ja hij is een goede kerel geloof ik niet waar
eline zag haar even verwonderd glimlachend aan betsy herhaalde zij nadenkend neen ik geloof het niet betsy is zeer practisch zeer gedecideerd betsy is meer als mama was zij heeft niets van de
een maand lang vond zij in deze vroomheid en filantropie genoegen toen verveelde haar de eentonigheid der zalvende woorden van den predikant en kon zij vooruit voorspellen hoe hij zou hemelen met zijn oogen wanneer men zong of welk gebaar zijne blanke hand zou maken wanneer hij den zegen uitsprak
wat denk je dan vroeg zij lieve meid dat hou ik voor mezelve dat vertel ik je niet maar ik die zooals je weet nooit denk ik denk nu wel het een of ander toch wil ik je niet intimideeren hoor ik vind het heel goed als het waar is wat ik denk
iii den volgenden dag was het de ste januari heur verjaardag zij bleef lang te bed omvangen door de warmte der dekens in de zacht roode schemering der gordijnen zonder eenigen lust tot opstaan zonder eenig verlangen naar heur wandeling
zij zag hem verbaasd aan ik begrijp u niet antwoordde zij koel ik vraag u hoe het mogelijk is dat ik u hier vind u is hier toch niet in gezelschap dat u past zij begon zijn meening te doorgronden en ontstelde over zijne zoo groote
het scheen of ze in den rouw was het was ridicuul eline echter antwoordde niet en haalde hare schouders op ze zag in den spiegel en zij vond zich zoo goed zij maakte een indruk van elegante melancholie met haar bleek treurig gelaat en haar zwart tulle toilet een wolk van zwarte tulle een weinig open aan den hals
en zij lag nu opnieuw zacht tegen etienne aan te snikken terwijl hij haar een enkele maal kuste of haar zacht over den schouder streek met een streelende liefkozing mathilde tuurde uit het raam zwijgend en de oogen vol tranen
zij overwon want vincent ging kalm de kamer uit zonder haar te antwoorden dan met een enkelen blik vol spot haat en minachting een blik waaronder zij had kunnen kruipen van angst nu haar overmoed verspild was
riep zij ontsteld dat hij zoo iets tegen haar durfde zeggen ga je ja ja ik ga ik ga maar henk o spreek niet zoo tegen me spreek niet zoo tegen me waarom god ik ben immers al zoo diep ongelukkig dat is je eigen schuld dat maak je jezelve maar dat is
reijer had namelijk geconstateerd dat eline eene zware koude gevat had die haar bij de minste verwaarloozing noodlottig zou kunnen worden jeanne intusschen verpleegde haar met medelijdende zorg
toch zou betsy het onvermijdelijke dezer praatjes hebben ingezien en zich hebben getroost met de gedachte dat zij spoedig zouden zijn uitgestorven indien eline nu zij immers haar wil had nu alles uit was langzamerhand de zelfde geworden was van vroeger
maar zij dacht er niet over na zij dacht over niets als elize en zij liet zich door dit leven zoo zeer verschillend van het leven in de salons heurer haagsche kennissen in zekere mate boeien
in de vierde acte in de door maanlicht beschenen tuinen van ben saïd hoorde eline vol belangstelling naar manoëls cavatine zijn duet met xaïma en hun beider trio met hermosa maar haar aandacht steeg toen de moorsche vorst in de poort van zijn paleis verscheen
zij zweeg vol treurigheid dat hij zoo sprak hij was dan evenals mathilde te trotsch om een ander in zijn leed te laten mede lijden en hij verschool zich in een aangenomen ongevoeligheid die zij doorzag hoewel zij het hem niet deed blijken
zeker fluisterde emilie een eigen broêr en ik ben trotsch op hem hij is een echte gommeux maar een beste jongen hij werkt op buitenlandsche zaken hij is élève consul pas op als u misschien iets slechts van hem denkt lachte zij fluisterend en dreigde met haren vinger als ried zij ferelijns gedachte
en juffrouw voermans is weg hé ja het goede mensch heeft ons verlaten met tranen in haar oogen maar ze was niet meer noodig en een gouvernante voor de luxe er op na te houden dat ging niet théodore bromt toch al genoeg over zijn pachters
het was zoo zijn woorden verrasten haar zij beschouwde hem niettegenstaande zijn vier-en-twintigste jaar nog zoo een beetje als haar jongen als haar troetelkind en hij dacht aan trouwen
eline hoorde niet meer naar hijdrecht zij was geheel en al oor voor betsy wier ratelende stem zij duidelijk onderscheidde tusschen het gegons en gelach der anderen het was dus niet genoeg dat zij thuis die zich immer herhalende hatelijkheden slikte zelfs hier onder vreemden moest betsy heur haat tegen vincent lucht geven
heb je ooit zoo een wijsheid gehoord antwoordde marie en sloeg haar handen in elkaâr dat is je ingeboren mannelijke ijdelheid die je dat laat zeggen al ben je zelf nog maar een kwajongen wacht ik zal je leeren