AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
kwakte hem met één smak op den grond en smeet zich op hem zijne zware vierkante knie drukkend op bertie's borst zijne linkervuist als eene schroef om bertie's hals
zoo zaten zij ook eens naast elkaâr hand in hand turende het was nog vroeg in den namiddag maar buiten dreigde regen en een grijs middagduister zweefde door de zwarte tulle gordijnen binnen en eve
als over eene onverklaarbare curioziteit maar bertie was niet slecht eigenlijk verborg hij frank dus eve niets dan dat bertie geen geld had
al ziet hij soms de nuances van een vrouwenkarakter over t hoofd en al slaat hij met zijne luchtigheid soms wat door hij meent dat zoo niet hij is zoo open zoo oprecht
eene eeuwigheid van rustig rijk leven naast frank in wien hij weêr de oude vriendschap voelde herleven bijna opvlammend tot eene ziekelijke passie
in eens omklemde zij hem in hare omhelzing en het was haar of zij zich in zijne armen in een afgrond stortte in een afgrond van bloed
met haar eigen woorden dat haar mond modder spuwde maar wel neen wat denk je toch wel zij leunde zuchtend achteruit met groote vochtige oogen hij zweeg nog eene pooze haar van ter zijde bestudeerend
hij meende dat zij hem een nachtzoen kwam geven als naar gewoonte maar zij zette zich voor hem neêr stijfrecht met een gelaat als van eene somnambule
het is dus zoo kermde ze zijne handen grijpend ik weet het niet herhaalde hij zich los wringend zich afwendend opstaande
ik heb nog geen antwoord van eve sprak hij dan deêmoedig tot bertie als voelde hij zich vernederd beschaamd om haar stilzwijgen bespot door zijne teleurgestelde hoop
en ik zoû nooit driftig tegen je zijn want ik kan dat nu niet meer nooit meer ik zoû zoo aan je voeten willen liggen mijn leven lang en je voeten op me willen voelen
neem me niet kwalijk dat ik je zoo aanspreek maar ik zoû je gaarne iets willen zeggen ik ben blij je hier te ontmoeten hier in scheveningen
de eene anecdote aan de andere schakelde boeiend door een tikje van ongewonen romantiek frank gevoelde daarna behoefte aan lucht en wilde naar zijne club gaan maar bertie bleef zitten alléén kon hij in lompen loopen
bertie poogde lieftallig te glimlachen innerlijk in hooge mate woedend over die onzinnige stijgpartij het duurde nog een half uur toen zij op het smalle paadje dat als een grijze arabesk den berg
o god het was gemeen van me dat ik dat alles deed maar laat het me je nu eerst zeggen en word er nog niet boos om frank vor dat je alles weet àlles
als overwoog hij iets in zichzelven ziet hij haar nog wel eens vroeg zij weêr en het scheen haar dat ze zich bezoedelde
en dan zoû ik mijn kasteel eve bower noemen en een heele boel witte duiven houden die zouden zoo aardig vliegen in die blauwe lucht lieve meid lachte sir rhodes s winters zal het hier wel anders zijn
ik beloof het je ik zal heel kalm héel kalm zijn met zijne liefste innigheid omhelsde hij haar vast vast je bent dus weêr van mij vroeg hij
dat op het tapijt neêrtappelden in drup na drup het eene oog was een vormloos half gestolde half liquide vlak het andere puilde uit zijn ovale kas als een groote opaal van treurigheid
dat hare op turksche kussens neergesmeten bekoorlijkheid zich in lenige lijnen van jong maagdelijk mooi modelleerde zich afrondend in de trekkende plooien van soupele nijlgroene stof
frank zag hem verwonderd aan als wakende uit een droom en oprecht lachend sprak hij kort neen bertie bleef hem aanturen maar hij hij had den blik reeds afgewend verloren in zijne aandacht op het kletteren van den regen
niets lieveling zoo als hij altijd antwoordde dan spraken zij samen eerst wat gedwongen dan beiden weêr gelukkig wordend in hunne plannen en illuzies beiden weer vergetend wat hun ieder op het hart drukte
het is zoo dwaas dat ik het zo voel misschien komt er niets en word ik honderd jaar rustig en tevreden maar dit is onloochenbaar dit is een feit daar zijn ze ze zijn er
vroeger had ik er ook geen en weet je hoe ik er aan gekomen ben door jou vroeger zwoegde ik en werkte ik en ik dacht niet na en het kon me niet schelen
buiten was de lucht zwarter en zwarter geworden hij maakte zich langzaam van haar los haar steunend daar hij voelde dat zij wankelde in hare overspanning van kracht en moed tot
en de twee silhouetten de man en de vrouw werden grooter en naderden langs de zee tot recht onder den blik van zijn oog
als hij haar ook eens in zijne drift maar zij ze zoû zich verdedigen met de kracht van wanhoop zich blijven vastklemmen aan het leven
zij lieten elkaâr los en zij dachten beiden aan den doode het werd eve of zij medeplichtig was aan den moord werd het donker dan overviel hun zulk een onduldbare angst dat het hun werd of zij stikken zouden
frank het kan niet anders begon zij met de wanhoop van hare energie ik moet er over met je spreken ik ben bijna al vr dat je iets geantwoord hebt overtuigd dat ik ongelijk heb en zelfs heel slecht denk
en wat heb ik in dat geslinger om me in evenwicht te houden wilskracht geestkracht ik weet niet of jij zoo iets hebt
hem niet in een administratief betrekkinkje naar eene fabriek te manchester verbannen had dan had hij denkelijk nooit sommige jongelui leeren kennen zijne medeklerken aldaar fashionable boeven en gevaarlijke strijders voor het leven nog halve knapen
de volgende dagen gingen voor bertie voorbij terwijl eene vage verschrikking boven zijn hoofd hing en hij bukte dat hoofd zonder gedachten voortaan slechts met eene troebele woeling onder in den schijnbaar stillen poel van zijn hart
daarom ik bid je vertrouw op frank hij houdt van je al is hij soms wat weifelachtig wat grillig in zijne gevoelens o hij aanbidt je
ja dat kan wel zijn maar toch toch zij begon weer te lachen ze vond hem allervermakelijkst en tevens had ze er hem zeer lief voor dat hij zoo mopperde en zoo jaloersch was
o wat was de wereld klein waren zij daarom die wereld omgezwalkt rusteloos rusteloos door om bij de eerste verpoozing dàt te ontmoeten waar hij het meest voor vreesde
eene blijdschap dat nu frank klappen had gekregen nu zij moesten werken voor hun brood hij niet de gedachte in zich had voelen opkomen frank aan zijn lot over te laten en weg te loopen
mond beestelijk blij dat hij hem zoo had in zijne macht in zijne linkervuist onder zijne knie en hij balde zijne rechter en hief zijn arm op als een hamer brieschend
ieder lijdend in zichzelven gescheiden als zij waren met slechts nu en dan de bittere zoetheid van een kort samenzijn wanneer zij hem daar opzocht waar hij die twee jaren sleet
zij wierp zich woest op eene bank brekend onder hare smart die steeds in haar snikte en snikte dus omdat bertie zei kreet zij verwijtend
zij wees het frank en voor het eerst als ontwakende uit zijn droom van rood zag hij het nu zag hij het met afgrijzen
want zonder noorwegen ware frank misschien nooit verliefd geworden en had frank wellicht nooit gedacht aan trouwen en nu frank was gisteren naar de woning van sir archibald gegaan waar de jongelui na hunne noorweegsche ontmoeting veel waren gekomen
en hij bertie hàd hersenen het was wel gelukkiger er geen te hebben o hij benijdde frank om dat gemis hij richtte zich van den grond op in eens met ééne beweging
beschermend en medelijdend en toch met een tikje kleinachting en spot om zijne tengere jongensachtige gestalte zijne witte handen en brillanten ring zijne smalle voeten in verlakte schoentjes nauwelijks iets grooter dan de hare
niet meer te strijden om zichzelven en bang te zijn om zichzelven maar geduldig te wachten en zoo altijd te wachten
daarom zoû ik graag voor jou voor jouw geluk je je woord teruggeven maar ik wil niet kermde zij wanhopig ik wil niet ik begrijp je niet waarom zoû je mij mijn woord teruggeven
en in de momenteele marteling zijner physieke smart stortte zijn trots die het noodlot zoû tarten in elkaâr als een verbrokkelde toren zonk zijne verbeelding uitgeput neêr
maar het komt in me op en het overweldigt me o god waarom moet het zoo zijn frank zeg het ik ben gek nietwaar zoo te denken
vii na deze mislukte poging om bertie te helpen deed frank geene moeite meer rekenend dat als de nood drong bertie zelf wel weêr om zijn voorspraak smeeken zou
nu waarom zouden we dan blijven waken in dit akelige leven het regent altijd door geef me een zoen frank een nachtzoen en laten we gaan slapen terwijl het regent laat me in je armen slapen
ik ruik haar parfum en ik hoor wat ze zegt het gaat me niet uit mijne ooren zij sidderde meer en meer en toen kwam het weêr over haar en in haar
een leven eerst zonder levensstrijd dat zij voortsleepten bezwaard met hunne tweelingsrampzaligheid slechts levende hun leed en onbezorgd voor de materiëele lasten des levens
want de spinsels zijner sluwheid weefden haar afmattend zich voort in zijne gedachte ook zijne uitingen tegen eve soms lange gesprekken soms halve zinnen matteden
ik kan niet meer tegen dat weêr klaagde zij bijna kermend ik word tegenwoordig altijd benauwd van die zware gedekte luchten ik wil naar italië frank de zon de zon
eve omplakt in haren natten mackintosh aan zijn arm zich tegen hem dringend als zoekend naar bescherming de oude heer achter hen
zij gingen dus met hun drieën op weg terwijl bertie op zijne verlakte muiltjes in het salon van het grand-hôtel bleef met een boek en een borrel
dat komt zoo over me in den laatsten tijd heel dikwijls het bruist aan heel langzaam en zachtjes en dan bruist het daverend boven mijn hoofd en dan weg ver weg sterft het weg
het was niet veel wat annie daarna op tafel zette de restantjes uit de provisiekast van een steeds uithuizig jongmensch wat kouden beef steak en slâ wat beschuit en jam maar het zweemde toch naar een souper
en zij sloeg om zijn lichaam hare beide armen zich tegen hem dringend als wilde zij in hem kruipen zoo bleef ze lang en hij wilde haar juist innig vast aan zich klemmen toen zij murmelde hare vingers wriemelend in zijn vest
droomde frank zich dat hij haar lang kende dat hij jàren geleden haar voor het eerst aan een table dhôte gezien had te drontheim
wie arm kind vroeg zij ontzet hij greep hare handen zijne tranen drupten op hare vingers o eve eve god als je in mijn hart kon zien als je
een moordend zelfverwijt doorvlijmde hem bij de gedachte dat hij haar nooit gezegd had dat bertie niets bezat en van het geld zijns vriends leefde
daarbij van rijden in karriolen werd hij stijf eigenlijk was het allemachtig dwaas zich zoo noodeloos te verplaatsen en white rose nog zoo kwaad niet
dat diep verborgen in het geheim maar voortholt als een dol veulen dwars door de fijnste verwikkelingen der spinnende gedachte heen o had hij maar gezwegen van noorwegen wat gaf hij om dat eene noodlottige land
om jou mijn engel om jouw geluk ik bid je làat het uit zijn laat me je niet langer ongelukkig hoeven te maken jij kan nog gelukkig worden
hoe gek om zoo te tobben nietwaar te tobben om niets ik had het niet moeten doen ik heb je er misschien wat treurig meê gemaakt heb ik
met zwellende neusvleugels den rug gebogen de vuisten gebald als klaar om op hem te springen en het scheen alsof frank wachtte tot bertie hem al de modder zijner woorden in het gezicht zoû gespuwd hebben
nu wacht dan misschien weet ik er wel wat op ja ja ik zal er wel wat op weten morgen zal ik wel eens zien morgen ochtend heb je ze dan noodig nou goed hoor
en hij was zeer verbaasd toen hij in het hollandsch hoorde neem u me niet kwalijk is u niet meneer westhove ja antwoordde frank wie is u wat is er
en de bergen weenden als ijle roerlooze spoken somber droevig en tragisch onder eene ontzachelijke bovenmenschelijke smart
waaraan hij reeds gewend was te genieten hij beschouwde het daarenboven als iets geheel en al natuurlijks dat hem van rechtswege toekwam omdat hij een fijn gestel had klein en tenger was
in parijs of in weenen ja laten we naar weenen gaan dat is ver van hier of naar amerika naar san francisco of naar australië waar je maar wilt de wereld is zoo groot
dat hij bij hare glanzige woorden hel van illuzie stil werd niets meer zeggend soms even de oogen sluitend met een zucht dien hij poogde te dempen
onwillekeurig zag hij in den spiegel en zijn gelaat in het glas flauw verlicht door het nachtlichtje staarde hem doodsbleek toe
frank hoor naar me laat me even uitspreken voor je iets zegt voor je boos wordt laat het me je verklaren veroordeel me niet voor je weet
lang met de beenen op de balustrade zij in zijn bereik zonder dat hij het bewust was hun noodlot ieder oogenblik hen naderend onafwendbaar en zoo was het nooit van hem af geweest als eene obsessie
hadden zij elkaâr nog niet ontmoet zouden zij elkaâr ontmoeten ontmoetten zij elkaâr zoû er dan iets gebeuren het een schakelt zich onherroepelijk aan het ander dacht hij aan niets is iets te doen
en ik zag hem hier van avond altijd door voorbijloopen als hield hij de wacht ik was bang weet u het is hier zoo eenzaam
jaren die hem toewuifden met vuile lompen en zijn reuk ontzenuwden met een goren stank hij zag die jaren hij rook ze hij rilde van hunne koude daar in den gloed van dat vuur
zijne dagen gingen voorbij met het wachten op dien brief was hij thuis dan stelde hij zich voor dat de besteller naderde naderde
ik was het die die wat die william omkocht om die brieven niet binnen te brengen verbijsterd bleef frank hem aankijken een nevel trok over zijne oogen het duizelde om hem heen
hij wist niets oude menschen wisten niets de kinderen mochten doen wat ze wilden ze wisten het toch altijd beter en deden toch altijd hun zin
die in de ruiten van eene spinneweb rondspartelde en bertie zelf zag na deze scène niet duidelijk meer in dat hij alles deed dat hij het eerste venijn van twijfel in haar vertrouwen had gegoten
een klank onhoorbaar nog door wat afstand verloren ook in het gehuil van den wind eve mijn god eve
neen zij hadden onder de uiterlijke harmonie nooit voor elkaâr gevoeld nooit elkander gekend nooit elkaâr pogen te begrijpen zij hem niet in zijn ouderdom hij haar niet in hare jeugd
en in zijne subtiele sfeer van fijn uitgesponnen list in zijn labyrinth van sluwheid vond hij zich niet slecht niet harteloos niet egoïst meer
dien van den traitre en hij dook terug in den hoek van het rijtuig de schouders opgetrokken de oogen klein en slim voor zich uitturende in de mistige twijfeling van den nacht diep in zijne ziel lag eene ontzettende treurigheid
gevend omtrent een ameubelement en van eene plaat naar haar opziende zag bertie dien glimlach om eve's lippen dat beschermend spotachtige en tegelijk zusterlijk lief
heb je het koud lieveling zij schudde van neen steeds met dien vreemden blik in haar oog hij wilde haar omhelzen maar zij trok zich langzaam terug en hij gevoelde zich onhandig bijna verlegen hij begreep haar niet
ik wist dat u hier woont en ik ben al driemaal aan uwe deur geweest maar u was niet thuis de juffrouw zei dat u van avond toch thuis zoû komen en daarom ben ik zoo vrij geweest hier op u te wachten
te wrijven tot zijn lichaam rozig gloeide geheel geparfumeerd met een aroom van zeepschuim hij zag in den spiegel en betreurde het dat hij geen scheermes had anders had hij zich geschoren
verbrak zich het evenwicht tusschen hare twee gemoederen haar practisch en haar romantisch gemoed
ja ja over een uur een groot uur wacht maar maar als ik wat voor je doen kan moet je opdokken hoor dan moet je goed opdokken hoor goed goed sprak bertie maar ik vertrouw dat je komt je kmt
omdat frank is zoo als alle jongelui schijnen te zijn omdat bertie pessimist is en wanhoopt dat ik gelukkig zal worden
in zulke dagen gevoelde hij de lafheid van zijn leven de walgelijke onbeduidendheid van zijn zenuwloos leêg bestaan
zooals zij zich gevoeld had in dien mist zelfs zonder gedachte aan sir archibald en frank slechts denkend aan hare doode moeder
de vrouw aan heur houding met de parasol den stok geleund op den schouder en de hand bevallig vasthoudende een punt van het scherm
huiverend zag zij naar het lijk het lag daar steeds met zijn opgezwollen verbrijzeld paars masker vaal akelig in den valschen namiddagschijn die schuins door het gordijn van regen binnen
maar zeg het dan gekke jongen wat is er dan ik hoû er niet van dat je dat je altijd zoo met bertie zit
scheiden waarom waar ga je dan naar toe ach dat weet ik niet beste meid ik blijf tot je getrouwd bent en dan ga ik weg hier en daar zwerven heel alleen zal je nu en dan eens aan me denken
of dat alles iets van overerving kon zijn en in new-york had hij koffie en borrels aangebracht was hij toen eigenlijk niet gelukkiger zorgeloozer
en toch soms na nachten als bacchanaliën vervulde hem in de matheid van zijn groot lichaam eene nijpende mismoedigheid die met zulke filosofie der lichtzinnigheid niet te bekampen was
onder den blik dier vreemden toen gingen zij het hôtel binnen
eigenlijk kan het me ook niet schelen niets schelen de lucht is mooi en zacht gedekt en daar drijft een wolkje en ik wil zoo zitten zonder angst en rustig
in zijn arm zich dringend tegen zijne borst eve toe eve smeekte hij wat heb je het dreunt nu weg fluisterde zij bijna onhoorbaar ja nu nu is het weg
en het oog half geloken bleef hangen aan de naakte vormen der beelden opbronzend onder het groen der planten des avonds waren het daar festijnen orgieën met enkele uitverkoren vrienden en enkele uitverkoren schoonen
hij stond op over zijne oogen wrijvend als om het gezicht van dat melodrama te verdrijven en hij bette zijn gloeiend hoofd in een druipend natten handdoek
neen schudde zij beslist eenvoudig hierom omdat wij die brieven nooit ontvingen wat kreet hij uit omdat wij die brieven nooit ontvingen onze knecht william schijnt er belang bij gehad te hebben ze achterwege te houden
in dit oogenblik was zij meer ontsteld dan rampzalig en begreep zij niet juist het schemerde haar in heur overprikkelde hersenen ze wist niet wat er eigenlijk gebeurde
en frank vond die comedie zoo amusant dat hij hem overal waar hij kwam presenteerde de winter verzachtte zich tot eene mistige lente
ziedende van een hartstocht die zijn zwak lichaam in alle zenuwen trillen deed zooals een storm een tengeren berk schudt zijn mooi gezicht was in eene bittere woede over zijne machteloosheid verwrongen
die droog geschroeid scheen nu een oud kameraad zoû dan wel eens terugkomen later den brief zoû hij zorgvuldig bewaren geef den brief dan ik zal je later honderd pond geven
jawel maar ik weet het dacht hij daar zijn ze en met hen komt het misschien maar met hen gaat het misschien ook weêr weg zoo maar als eene dreiging en zoo zal ik wachten want het kan me niets schelen
op bertie lachte zij hoe is het mogelijk o o op bertie maar ik beschouw hem zoo als een aardig jongetje bijna als een meisje hij is zoo klein en hij heeft zulke mooie handjes
maar zie ik hoû zooveel van je je duldt wel dat ik je dat zeg nietwaar want het is alleen maar innige onschuldige vriendschap die ik voel voor het meisje van mijn vriend voor mijn lief klein zusje
juichend als kinderen wanneer ze een heel veldje gevonden hadden waarop de bessen onbezoedeld pronkten als wazige kraaltjes papa papa proef toch eens riep eve opgetogen en verontwaardigd dat papa maar doorliep
en hij stond daar schijnbaar verlegen als een jongen met zijn ondeugenden inpalmenden glimlach kom wees maar niet boos neem je me in genade aan
eve wat meen je vroeg hij hol want hij begreep haar niet het fleschje heb ik gebroken gebroken voor jou ging zij vreemd voort maar je zoû immers een ander zien te koopen
niet medelijdend meer maar koel beslist neen neen eve er is niets er is niets en je riep arm kind
zoo met bertie zit herhaalde ze hoe zit ik dan met bertie heb ik iets gedaan dat niet goed was of zeg frank ben je zoo verschrikkelijk jaloersch hij trok haar vast tegen zich aan kuste haar en hij mompelde ja ja
om zijn hals maar hij had er geen moed toe ten minste niet in dat oogenblik want toen zijne handen zoo schroefden gevoelde hij eene duldelooze pijn van congestie opstijgen naar zijne reeds zoo gemartelde hersens
o ik weet het wel je vindt me soms bijna ondankbaar maar je kent me niet ik hoû zielsveel van je ik heb van mijn vader van eene vrouw van mezelven van wat ook nooit zo gehouden als ik van jou hoû
heb je mijn naam genoemd vroeg bertie haastig en bijna beleedigd neen antwoordde frank verwonderd over zijn toon ik heb niets willen voorstellen voordat ik je gesproken had maar beslis nu gauw want tayle had reeds twee anderen op het oog
spreek niet over me met je vrienden het is niet noodig dat ze weten dat je zoo een slecht sujet als ik ben kent beloof je het me frank beloofde het lachend en het slechte sujet sprak hem zijne handen reikend
neen neen het zijn geen ziekelijke gedachten het zijn geen gedachten het is iets iets anders het is iets wat om me is en in me komt buiten mijn wil
kom eve dat is allemaal gekheid mopperde hij vriendelijk wat wil je nu dat ik daaraan doe het zijn ziekelijke gedachten van je
het huis van frank en het hare frank zat op eenigen afstand pratend met sir archibald een glas liqueur in zijne vingers hij zag even naar hen op
het is allemaal heel dwaas van je hoor heel dwaas zij begon hevig te snikken te kermen in eene overvloeiïng van rampzaligheid zij wrong de handen en bewoog langzaam haar bleek hoofdje van links naar rechts van rechts naar links
frank vertrouwt ons wel samen nietwaar hare stem was zoo eenvoudig haar blik zoo lief dat frank haar toelachte gerustgesteld maar toch heimlijk geërgerd dat bertie weêr was gaan zitten
maar toch klampte hij zich aan zijn hevig verlangen vast zijn hevig verlangen naar het vroegere geluk ach kom jij kunt daar nu eenmaal niet over oordeelen antwoordde hij ongeduldig
frank poogde hem eindelijk uit te hooren dwong hem te spreken en te verhalen wat hem in zulke ellende gebracht had en hij deed zijn verhaal bij brokken en stukken steeds nederig terwijl ieder woord klonk als eene bedelarij
omdat je was zooals je was zoo kalm altijd en zoo lief o god ik aanbad je en toen is dat alles gekomen dat getwijfel en die
als was het een boek waaruit bladen gescheurd zijn en dat niet te volgen is en hij begreep noch zichzelven om zijne drift noch eve om haren twijfel het geheele leven scheen hem een raadsel
frank gevoelde zich die dagen vol van eene walging des levens als miste hij den ongezonden prikkel zijns bestaans zijne eenzaamheid vulde zich met eene grauwe melancholie
ja dan ja ja ik heb hem omgekocht met jouw geld dat je zoo goed was me er voor te geven en den laatsten dag nog toen we weggingen uit londen heb je me nog honderd pond er voor gegeven om hem om te koopen herinner je je maar
en drupten er twee tranen langs zijn strak masker van wanhoop te strijden voor zijn bestaan hij kon het niet meer zijne energie was er te zwak voor
waarom waarom bertie herhaalde eve niets beloof het me beloof me dat je gelukkig zal zijn want ik zoû wanhopig zijn als je niet gelukkig was
aan atmosfeer in die met abnormaliteiten opgepropte nauwte omdat zulk eene liefde eene vriendschap er kwijnen en sterven zou als een leeuw in een
bertie vond het dien dag eene groote weelde thuis te blijven zittende bij den haard dien hij hoog deed opvlammen met blok op blok frank had heerlijken witten port
bertie maar hier papa bertie weet toch niets van heraldiek en om frank die zijn ijverzucht niet dorst te doen blijken tegelijk te troosten voegde zij er schertsend bij met een geruststellend trillen harer lange wimpers
het leven was niets niet de moeite waard zich er om te vermoeien maar zoo in zichzelven door te dringen zichzelven te bestudeeren zoo te blikken in zijn denken zoo te goochelen met zijne gedachten
die zij op het punt waren elkaâr in het gezicht te smijten als lage beleedigingen toen werd bertie meester van zichzelven hij bedacht zich of hij zich niet vergeten had en hij glimlachte en stak zijne handen uit
eene zwakte die hij over zich had voelen komen als een wellust na zijn getob met het leven en die hem nu onmachtig maakte zich tot een zweem van geestkracht in te spannen
onzinnigheden die nooit naar waarschijnlijkheid zouden zweemen het ging dan maar zooals het ging dacht hij nog flauw de toekomst was nog in het verschiet
diep ongelukkig om zijne woorden waarachter zij iets ried dat hij niet zeggen woû elk woord een droppel zacht venijn dat in haar gemoed vreemde twijfelingen deed opschieten als woekerkruiden en
dat zijne eigene gemakkelijkheid en tact slechts vernis waren bij franks innigere beschaving hij voelde zich niettegenstaande zijn fijn gezicht zijn elegant
wikkelde er zich haastig in trok den capuchon over heur hoofd en ijlde weg buiten stortregende het
hier op mijne borst en ik zoû er zoo kalm onder worden zoo kalm zoo heerlijk kalm hij was op zijn knie gevallen voor haar zijn hoofd in heur schoot op hare handen
hun leven van rijk niets doen vulde geheel hunne gedachte ten minste die van frank en het had nieuwe bekoring voor frank gekregen om bertie
er dreigde iets en hij voelde het naderen hem overvallen met hem strijden op leven en dood in eene overspanning van wanhoop hij voelde zich wankelen nederzinken hij voelde zich gerukt worden uit de fluweelen zachtheid van zijn leven
je bent een goed goed kind fluisterde hij met zijne schorre brekende stem ik verdien het niet dat je zoo goed voor me bent
bertie bleef zwijgen op hem starende met zijne zwarte oogen en het zwarte diamant er van werd vuil troebel van angst voor hem bleef frank staan en hij streek nu met zijne hand over het voorhoofd verward
kwam bertie dan binnen zoo scheen het dadelijk alsof er iets tusschen hen gleed eene schim die hen scheidde maar vooral als zij alleen waren gevoelden zij zich nameloos ongelukkig
het was steeds of bertie om haar heen een toovercirkel van stilzwijgen had getrokken waarbinnen het haar onmogelijk was zijn naam te noemen
zag hij soms een stuk ovaal der zee als een grijze schemering en het was hem of hij den zilten geur rook zooals hij dien had geroken toen hij daar gezeten had
de lakei zag hem strak aan en zweeg je kan me van dienst zijn ik heb je zeer zeer noodig kàn ik je even spreken zonder dat iemand ons ziet nu vroeg de lakei nu zonder uitstel
maar waarom dan niet hij barstte in eene snikkende smart uit zijne tranen opetend radeloos omdat ik gebroken was omdat ik me zoo ongelukkig voelde
wat wist hij nauwlijks zelf brokstukken van eene reisbeschrijving over amerika en australië troostelooze bezigheid pijnlijk omdat ieder woord
en de slagen volgden elkaâr snel op daar dàar dààr en de linkervuist schroefde zich stijver om den hals van het masker
hij proefde ze uit hare kleine zachte hand nu bezoedeld als met een violet bloed het was waar ze waren heerlijk zoet en zoo groot en nu gingen zij voort achter sir archibald steeds bukkende
dat die eerste zinnen de prelude van een belangrijk onderhoud zouden kunnen worden hij gevoelde dat dit oogenblik bestemd was een kostbaren schakel aan zijne levensketen vast te klinken
iets als rust kwam over haar in heur intens verlangen naar heur toekomst van geluk want gelukkig zoo zoû ze worden met frank
zij omhelsde zijn hoofd hartstochtelijk hem knellend aan haar tenger lichaam in extaze lichttintelingen in haar oog bloed tintelend onder de azalea's harer wang
diep in zich opborrelen als een lymfatische stroom door zijne sanguinische kracht hij zag zich als een kind zoo nietig onder de
zoû komen later als hij vrij was een nieuw leven een nieuw leven jubelde het in haar op een frisch geluk geluk o god geluk
de oude heer werkte zich mopperend met zijne breede schouders de hoogte in zijn gelaat was rood onder zijn achterop gezette geruiten reispet en hij blies als een triton
hij had het niet uitgehouden hij was er eens van door geweest maar waar heb je dan gezeten vroeg frank ontzet van verbazing o nu eens hier en dan eens daar bij oude kennissen ik ben niet uit londen geweest
frank had zich half opgericht om hem op te nemen hij zag er bleek vermoeid en verwaarloosd uit zijne broek was van onderen met eene dikke laag modder bedekt zijn hoed gedeukt zijne overjas had een winkelhaak
eene liefde niet blind voor franks gebreken maar hem liefhebbend m die fouten zooals eene moeder haar ondeugend kind bemint
frank sprak zij je hebt immers eens een brief aan papa geschreven is dit zoo ja knikte hij treurig is dit zoo riep zij heftig
in plaats van dat te doen had hij den brief intusschen in zijn zak gestoken zij had hem gevraagd wat dat beteekende toen hadden zij oneenigheid gekregen en sedert was ze bang voor william zij had mij dit al lang willen vertellen
daarom zeg ik het je dat we het kunnen een nieuw leven met elkaar beginnen ergens anders ver van londen een nieuw leven frank een nieuw leven
en het water er uit zich met bolle zilverachtige plekken over het fluweel verspreidde zij liet het water loopen hem aanziende met hare groote verschrikte oogen terwijl hij zijn gelaat met de handen bedekte
om m te zien naar middelen van bestaan en zij hadden op fabrieken in assurantie maatschappijen aan couranten bij wat niet al gevochten om niet onder te gaan in dat zelfde leven dat hun doelloos en smartelijk was
eve praat niet zulke gekkepraat wat is dat nu eigenlijk dat je vertelt wat beteekent dat nu allemaal het komt en het gaat voor een poosje weg en het komt en het gaat weêr
beu van het overbekende hadden verlaten om hun weg door de wereld te vinden nu terug te zien er hunne gebroken levens naar
en was alle liefde niet éen groot zelfbedrog waarmeê men zich verblindde in de walging der wereld
het stortregende steeds en zij bleven stil staren op die afzichtelijkheid vor hen op den grond roerloos uitbloedend in een looden stilte binnen met buiten het geklater van het water
dan haalde zij hare schouders op hare smart was niet te begrijpen was een nevel geworden was weg zij was immers zeer gelukkig gewèest
en daarom noemen jullie niets wat ik wel iets noem en daarom zeg ik ook er is iets iets dat je me verbergt me verbergt frank
en zij voelde zich eensklaps zoo verlaten in geheel hare ziel dat zij instinctmatig den arm van haar vader greep in eene behoefte om zich te dringen aan zijne borst
hij sloot haar even vast in zijn arm en kuste haar zij was op dit oogenblik niet bang zij voelde hem zoo ongelukkig
klopte bonsde omdat pijnlijke trekkingen als werd hij gescalpeerd van zijn voorhoofd over zijn schedel tot in zijn nek liepen
zie je het is je eigen schuld wanneer je me bertie vroeger niet altijd zoo geprezen hadt als je beste vriend zoû ik nooit zoo intiem met hem geworden zijn ja het was wel zijne eigen schuld hij zag dat klaar in
al vind ik het vreeslijk maar je bent altijd zoo vreemd zoo stil zoo treurig en zoodra ik daarover nadenk twijfel ik zonder het te willen frank znder het te willen dat zweer ik je
eve opmerkzaam gemaakt door hèm bertie op annie de mooie jonge vrouw de meidhuishoudster van white rose eve's jaloezie en de groote scène eve frank vindend in annie's armen
eve eve riep hij zij liet zich door hem meêsleepen naar de bank zonder weêrstand trots hare hallucinatie gelukkig in zijne omhelzing en zij bleef daar zitten tegen hem aan
zij had zeer gebloosd bij haar antwoord ja ik heb het gelezen ik lees veel en papa heeft me een beetje liberaal opgevoed vind u dat ik gespenster niet had mogen lezen
een medegevoel voor al het interessante byroniaansche leed dat zij hem toedichtte iets als de aesthetische ontferming van eene gevoelige lezeres
hem vermoorden hem worgen hem verworgen hare handen wrongen zich als om eene keel en hare armen sloegen zich om frank heen als om eene prooi
neergesmakt worden op straat zonder dak zonder iets wat behoorde hem toe het linnen aan zijn lichaam de schoenen aan zijne voeten de ring aan zijn vinger het was van frank het souper daarginds zijn bed boven het was van frank
kocht beelden groote palmen en oostersche stoffen en herschiep de ongezelligheid van vroeger tot een artistiek comfort dat tot luizijn uitnoodde
en hij stelde zich eve's antwoord voor slechts enkele wellicht koele regelen geschreven met hare groote royale engelsche hand op het geurige ivoorachtige papier dat zij steeds gebruikte met hare initialen
zoek naar iets anders om voor te leven zoû er dan alleen dàt eene voor je zijn misschien is er iets anders een man verliest zich zoo niet in zijne liefde je bent zoo net eene vrouw die doen dat
minder om het verleden van zijn vriend dan wel om diens heden zijn rustig klaploopen op hem frank die al was hij ook verslaafd aan zijn bertie toch wist dat dit nu eenmaal in de oogen der wereld iets vreemds was
de waarheid was dat het weêr hem niet uitlokkend scheen dat boven den bergenkrans die het fjord afsloot zwaar grauwe wolken dreven als laag neêrhangende draperieën van regen die weldra dreigden geheel uit hunne donkere plooien te zullen vallen
zijn wit boeketje geurde in zijn knoopsgat en zijn binocle tusschen zijne nu genezen vingers draaide als was geene dier dames de moeite waard door hèm betuurd te worden
trots redeneering en verstand zeer halsstarrig als iets dat een golf aanspoelt dat komt en wijkt wijkt en komt
en toen hij zag hoe frank hem aanstaarde zeker verwonderd over zijn roerloos zitten turen in het groote vuur waar de vlammen thans dansend oplekten als gele drakentongen glimlachte hij eindelijk
o ben je jaloersch op bertie lach zoo niet mompelde hij zijne wenkbrauwen fronsend waarlijk ik meen het je bent zoo intiem met hem maar hij is je beste vriend
hij herkende niet meer zijne flinke dochter met wie hij de wereld had doorgereisd onvermoeid en krachtig in dit gebroken schepsel dat van weedom smolt
hier is het pad weêr riep de oude heer een twintig passen voor hen uit o ja daar is weêr het pad dank u mr westhove sprak eve en zij sprong van het laatste steenblok af
wij zijn nu wel gescheiden maar toch zoû ik met je willen spreken en je vergiffenis vragen voor wat ik eens gezegd heb
hij hoorde ook nadat zij gesproken had die klanken als klokjes in zijne ooren hangen werktuigelijk liet hij zijne fluweelen oogen op de hare rusten glimlachte hij
maar ik zeg je dat ik het niet wil schreeuwde zij wanhopig opstaande en hem woest omknellend ik zeg je dat ik je niet voor de tweede maal wil verliezen
sprak hij het hoofd schuddend verwijtend je antwoordt me niet bad ze weêr die zelfde blik vol duisternis
de doodendans der jaren de aaneenschakeling der noodlottigheden en zijne vervloekingen tegen dat alles het verzonk en alleen het beeld bleef als een spook bijna tastbaar
het was franks gewoonte veel thuis te blijven stil levend tusschen zijn somber gedroom en zijn gymnastiek zonder zich te bemoeien met het zomergewoel daar buiten op strand en terras zoo waren er twee weken voorbij kunnen gaan
niets dan een knikje niets dan een woordje daar loopt frank en dan rekenen op het toeval toeval wàt is toeval
in hare kamer in het donker wachtte zij op dien geest maar er verscheen niets de duisternis bleef roerloos hangen als een zwart gordijn waarachter niets was dan een groot niets
maar eve was opgestaan magnetisch gedwongen te gaan naar de plek waar het fleschje gevallen was zij bukte zich en zij raapte het op het was gevallen op de afhangende plooien van een gordijn het was niet gebroken
en minuten lang duurde hun stilzwijgen weêr zij poogde er zich in te schikken tegen hem aan leunend toen zei ze
wat wat herhaalde zij zoekend o ik weet het niet als ik het wist maar je verbergt me iets je verbergt me iets en denkelijk verberg je me iets over haar over die vrouw maar die vrouw zeg ik je
zij voelde zich in de opschroeving harer geestkracht even sidderen bij deze bittere gedachte maar zij deed zich geweld aan en ging voort frank frank die vrouw o die vrouw ik denk er nog altijd aan
en harder snikte hij daar hij te week was om het te doen het was één uur frank zoû weldra thuis komen hij zag in den spiegel een vaal masker van violet met groote nat vlammende oogen
onophoudelijk glijden langs telefoondraden boven een huis hoe was hij gekomen aan al die filozofie bloem zijner ledige uren en in zijne verwondering poogde hij zich zijne jeugd te herinneren
dapper de toekomst te gemoet treden het geluk naar zich toe dwingen met het mooie geduld harer lenige volharding
en zij verheerlijkte hem niet zij dacht niet meer aan platonische tweelingzielen en hemelsche zielsverrukkingen zij nam hem aan zooals hij was mensch en man en omdat hij zoo was aanbad ze hem kalm en rustig in die aanbidding
en vlak in zijne nabijheid een groot verdriet zag had hij niet verworpen uit gemis aan helder doorzicht dat hij alles gedaan had
ik weet het niet ik dacht alleen maar ik heb er twee jaar iederen dag aan gedacht en toen heb ik veel raadselachtigs gevonden in wat ik vroeger niet raadselachtig en zelfs sympathiek vond in bertie
het verleden werd meer en meer het verleden en moest het blijven nooit zoû er weêr iets van terugkomen het zoû met zijne afgrijselijkheid niet spoken om hen heen zoo dacht ze zij werd kalmer hare nervoziteit stilde zich
maar zij vermocht het niet want buiten door het bewasemde glas der ruiten heen zag zij de tragische lucht vol voortdrijvende zwartgrauwe wolkengebergten
o waarom is het niet zoo gebleven nu heb je haar ontmoet en nu heb je genoeg geraaskald brieschte frank jij deed het dus jij vernietigde alles wat mooi in mijn leven was god hoe is het mogelijk
wat had hij dan willen zeggen en wàt woelde er eigenlijk in zijn hoofd eve zag hem echter aan met groote oogen en hij moest spreken
een ander had het niet uitgehouden wat hij meegemaakt had frank zag hem met verbazing aan bertie was zoo fijn zoo bleek zoo tenger
maar ontroof ik je aan niemand misschien wacht iemand je je bent misschien in dien tijd getrouwd zij dwong zich hem geheel en al aan te zien met haar zachten glimlach
te laten doorschemeren trilde iets bleekgouds en vaalrozigs nauwelijks een paar lijntjes roze en een tikje goud de aalmoes van een zonsondergang
het is mooi maar treurig sprak eve het lange fjord lag recht voor hen als een ranke reep wazig stil water omketend door zijne in regenmist
daar is niets in en frank lijkt me te eerlijk dan dat hij zoo eene juffrouw nu dat hij geëngageerd met je is nog zoû opzoeken daarvoor ken ik hem te goed en moest jij hem ook te goed kennen
ik begrijp alleen dit dat je mijn alles vergooid hebt dat je mijn geheele leven tot niets waard hebt gemaakt en dat je een schurk bent omdat je een knecht hebt omgekocht mijne brieven achterbaks te houden
ook bertie ademde thans in zulk eene vreemde atmosfeer van kalmte zeer verwonderde hij zich over wat er gebeurd was hoe eenvoudig en gemakkelijk was het gegaan
en hij kn niet meer zijn als hij geweest was in amerika dienstbaar scharrelend van den eenen dag op den anderen zijn lijf en zijne ziel waren beide als geweekt in een bad van lauwe weelde
voor je oogen sprak ze ik wist niet ja toch wel stotterde hij geef het hier eve geef het hier
hij schetste zijne figuren der vrouwentheorie elk apart en hij zocht naar de trekken en de modelleering der vormen
er was gedachte in en toch zuiverheid van lijn en groep en de kleur was van een rustige voornaamheid e ids aargang paarsch en grijs en wit violet en grauw en blank
ik moet bepaald een kamer op het zuiden hebben marchesa ook heb ik allerliefste vertrekjes op het oosten u heeft daar de beelderigste zonsopgangen neen marchesa heeft u geen gevoel voor
die mechanisch nog sprak en gebaarde zij was s morgens altijd wat moê zij sliep s nachts nooit na elven maakte zij een dutje zij leefde volgens een streng regime
maar soms als de volgende e ids aargang dag geheel duister was en zij niet wisten waar zij hun levenslast sleepten in het donkere van die toekomst
zij waren dien avond heel vroolijk de bohême van hun toestand amuzeerde hen zij waren in italië in het land van zon van schoonheid en lazzaroni van bedelaars die droomen op de trappen van een kathedraal
getuigend van nijpend geldgebrek van schilderijen toch voor fortuinen nog verkocht cornélie herinnerde zich iets enkele jaren her van een proces van een poging om tegen de wet in rafaëls over de grenzen te zenden
maar toch zocht hij de lijn van zijn leven toch zag hij uit naar zijn doel een nieuwe onrust was in hem gekomen en zij schreide een beetje en wrong zich onrustig in hare kussens en klampte haar handen en bad
aan het strand van capri of op het terras van het hôtel te sorrento de zee ruischende aargang aan hunne voeten in een
prins ik heb nog nooit zoo een kamer gezien zie venus daar met adonis gewond zijn hoofd in haar schoot de nimfen weeklagend er om het is een sprookje
zij schrikte eerst hevig maar hernam spoedig hare kalmte zij was in een te gelukkige stemming van
zij toonde hem den brief leunende tegen hem aan snikkende voelde zij hem woedend razend worden zag zij zwellen aan zijn slapen de aderen zijn vuisten zich ballen tot hij den brief in een prop op den grond smeet
hij bezwoer haar zich te beheerschen toen zij zijn ontdaan gezicht zag toen ook hij snikte tegen haar aan pakte zij hem vast tegen zich zoende hem troostte hem op hare beurt
dat hij zich geen oogenblik bedenken zoû het kon hem niet schelen wat er dan gebeurde uit dien korten brief woedde zijn drift zijn razernij
ziet u die kleine mythologische scène daarboven van giulio romano kom hier door deze poort maar ze is gesloten wacht hij riep buiten iets naar beneden
maar elke aquarel levend van licht van licht vooral van alle licht van italië de parelen zonsondergangen over het vloeiende emerald van venetië florence's
tevreden dat zij duco genoegen had gedaan met den memmi zij verkleedde zich in haar peignoir en zette zich bij het vuur in hare mijmerhouding en zij dacht er over hoe zij gevolg zoû kunnen geven aan hare groote plannen
leer mij modern zijn zij lachte nerveus ach laat ons niet zoo spreken wat ik u raad urania niet te trouwen
eet u thuis vroeg hij zij keek hem komisch aan ja zeide zij hij wilde niet verder vragen bang haar te kwetsen
maar hij wilde kalm blijven om haar hij zeide dat hij haar vergaf hij hield haar snikkend in zijn armen omdat die aanvoeling haar kalmeerde
in een mauve fluweelen toilet met dof goud en pailletten en kralen gewerkt op den bruinen geönduleerden chignon een hoed met witte aigrette
en schetste hij in hare afwezigheid een nieuw symbool tot de schetsen zich opstapelden en overal lagen verspreid
zij gingen niet de bergen in naar éen koelere plaats voor de zuinigheid zij gaven niet meer uit dan het allerhoogst noodzakelijke
kleine biografieën der spreeksters met portretten waren er bijgevoegd het waren amerikaansche en russische engelsche zweedsche deensche vrouwen bijna elke nationaliteit was vertegenwoordigd
maakte hare visites maar s avonds leefde zij op met iets van werkelijk leven kleedde zich deed haar juweelen aan en kreeg hare uitbundigheid terug
zoo een paar uren van vroolijke kout aan een keurig diner doen mij goed hoe gelukkig ik mij voel onze tegenwoordige toestand van geldelijke zorg drukt mij wel eens neêr hoewel ik mij voor duco ophoud
dieper en dieper neêrgezonken nu als in een gecanne leerden rand van zongeschroeide heuvels dieper en afgrond dieper blauwend en opvangend in zijn mystisch blauw
juist echter ontving zij een brief van hare moeder daarna een brief van eene harer zusters en zij vroegen haar in die brieven of het waar was wat men vertelde in den haag dat zij leefde met van der staal
onbewust en tot wie wist zij niet o god zèg mij wat wij moeten doen
zij vond cornélie alleen duco was naar een kunstkooper zij begroetten elkander heel innig ik ben zoo blij je terug te zien babbelde urania vroolijk
dat ik niet vrij ben al ben al ben ik gescheiden ik voel mij toch zijn vrouw zij fluisterde het bijna onhoorbaar maar dan hoû je van hem en meer dan van mij neen neen ik zweer je van niet maar hoe kan dat dan mijn kind
en het was eensklaps als een innige exquize pracht van intimiteit een groot slaapvertrek geheel goud geheel dof goud vertaand en verteerd en verteederd
het was dan of zij voor het eerst zichzelve weêr zag in haar licht laken wandelpak zittende in den tuin hare geschoeide vingers spelende met de kwasten van haar parasol zij kon nog nauwlijks aan zich gelooven maar zij zag zich
bij de thermen van diocletianus en op het plein in de gouden zonnelucht van rome terwijl de groote fontein van de acqua marcia ruischte
maar ik heb gisteren geïnformeerd wat ik voor een paar braceletten krijgen kon en die zal ik van middag van de hand doen en dan kunnen we wel een maand rondscharrelen maar ik woû je iets vertellen weet je wien ik ontmoet heb neen den prins
nog eens vroeg hij haar toch toe te staan in een huwelijk zij zouden zich verzoenen met zijn moeder en mevrouw van der staal zou hem weêr geven wat zij hem vroeger gaf toen hij nog met zijn moeder bij belloni woonde
en een olijf vond zij een boom die op een wilg leek terwijl duco haar gezegd had dat een olijf den mooisten boom was van de wereld
de prins blij druk sprak veel wees hier wees daar met zijn zweep smakte tegen de paardjes vroeg wat aan cornélie of zij de streek niet mooi vond
hoor eens sprak hij u kent onze romeinsche maatschappij als zekere convenances worden geëerbiedigd is alles geoorloofd juist maar die convenances eerbiedig ik juist niet
in de restauratie was hij eerst stil toen deed hij een poging om meê te doen in het gesprek zich herinnerende wat cornélie hem gezegd had dien gewichtigen dag in de osteria
hij zat er zoo vreemd zoo nieuw en zoo gezond met zijn frisch roze teint zijn breede borst zijn sterke handen en stevige kuiten
zij brak van medelijden voor hem zij nam zijn hand en kuste die innig en snikte er over heen hij zeide niets hij wist niets te zeggen het zoû hem alles eenvoudig geweest zijn als zij zijn vrouw had willen worden
neen smeekte hij jawel u wil me niet begrijpen uw temperament antwoordt niet aan het mijne begrijpt u dat niet u dwingt me grofheden te zeggen omdat u zelf grof is
eerst vol koffers en rommel die scène speet cornélie zij had steeds sympathie gevoeld voor mevrouw van der staal en de meisjes
je hebt ze toch geweigerd vroeg hij woest natuurlijk zeide zij kalm hij vroeg ons te logeeren e ids aargang op san stefano waar zij van den zomer zijn dat heb ik ook geweigerd waarom
zij schenen zich te bewegen uit eene in-een stortende stad der oudheid wier met een enkele architraaf verbondene zuilen optrilden in violet waas van
papa heeft bijna een beroerte gehad tante raakte handgemeen met de monsignore's ach
toen zij wakker werd zag zij duco bij haar bed zij vatte zijn hand er was eene kalmte in haar maar zij had geen hoop zij had geen vertrouwen op de dagen die komen zouden
maar zij voelden zich warm tegen elkaâr nauw in hunne omhelzing sloten zij hun klein geluk verborgen zij het tusschen henbeiden in opdat de handen het niet zouden aanwijzen beroeren duwen
want in holland wonen zal je niet prettig vinden en lokt mij ook niet toe neen murmelde zij waar zoû je willen wonen
morgen zoû zij naar nice gaan met de marchesa en gilio om hun appartement te zien toen zij wegging verzoekende cornélie aan te komen om haar uitzet te bewonderen sprak cornélie met een glimlach
ben je nog moê vroeg hij wil je wat rusten ja zeide zij ik wil mij wel wat uitkleeden je moet maar wat naar bed gaan zeide hij o ja en dan woû ik je zeggen je vriendin de prinses komt van avond hier
waarop zij zich nooit stellen kon omdat het was als een mystieke heuvel te midden van onoverschrijdbare tooverkringen
een adem zwaar en zinnelijk als van een hijgende liefde of duizende monden geuradem bliezen die stikkend bleef hangen in de windstille lichtatmosfeer tusschen hemel en meer
maar het jonge vrouwtje een beetje bleek een beetje weemoedig met haar yankee engelsch tusschen de tanden scheen haar eensklaps zoo niet op haar plaats in die vertaande glorie der san stefano's
en de vaste blik van zijn mooie vrouwen zoekende grauwe oogen gaven hem iets machtigs en zekers van te kunnen doen wat hij wilde van te kunnen overheerschen als het hem
en wat zoû duco in nice doen neen zij kon zij kon niet zij bleef bij hem zij voelde een onwil te gaan als een hand die haar tegenhield zij zei urania de oude dame maar af te schrijven iemand anders te zoeken
als een innige incantatie thuis had hij gedicht en muziek willen stellen op papier e ids aargang maar had hij niet gekund nu kon hij forain niet meer zien vond rubens walgelijk en grof maar was de primitieven getrouw gebleven
of hij jezuiet was ja dan niet maar er bleef in het hôtel een waas van geheimzinnigheid over rudyard en men was het niet eens of hij jezuïet was en zelfs niet of hij priester was of leek
heeft uw eigen wet maar ik smeek u heb medelijden met mij ontferm u over mij kom te san stefano
maar innig liefhebben een romp verminkt marmer als hij den eros liefhad leek haarziekelijk en toch het ware gevoel om den eros te zien
om zeven uur werd er geklopt hij schrikte op ging naar de deur en de prins trad binnen duco's voorhoofd bewolkte maar de prins zag niets in het duisterende atelier
niet overal goed van smaak en zuiver van toon met enkele afschuwelijke banaal moderne ornamenten een enkel schreeuwend modern comfort maar toch gezellig bewoond en urania's home