AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
gij zult speelschulden gemaakt hebben of de hemel weet welke schulden en toen zult gij dit papier geteekend hebben hoog en duur herhaalde de jonge
die over het eigenlijke ultima thule gevoerd waren tot beslissing te brengen onze blommesteyn wist geene van des geleerden jongelings vragen te beantwoorden
dat zij op het buiten van haren neef koolaart had aangehad doch bovenal was haar gelaat heden bekoorlijk daar zij bijna onasgebroken op het dek van het jagt stond was hare huive een weinig los geraakt en dit veroorzaakte dat hare
alles wordt gewoonlijk met een soupeetje en een danspartijtje besloten er komen ook acteurs van den schouwburg en die brengen dan zoo wat actrices meê kortom het is er het leven van vrolijke fransje
ras zijn aangezigt weder in een dragelijke orde was bezocht hij dagelijks de beurs en bemoeide zich met niets anders dit duurde bijna veertien dagen toen zijne zuster leentje op een zeer snebbige wijze
ook dit viel hare moeder in het oog en nu was de afkeer van antje tegen blommesteyn bijna geheel beslist schoon zij geene genegenheid voor van wieringen gevoelde
duidelijk aanwees wat er al noodig was om haar voor het publiek zelss op eenen afstand dragelijk te maken met dat alles gaven zij gelijk ook de muzijkanten
geenszins was dit bij de ijslanders het geval en schoon hij wel al de dagelijksche vertellingjes niet even duidelijk bij gebrek van de kennis der ijslandsche taal kon verstaan
tot rijpheid komen door de broeikunst vervroegd werden opgedragen hief er onverwacht eene uitmuntend streelende muzijk aan t welk in een naburig vertrek gemaakt werd
hierin werd hij versterkt nadat johannes reeds vier volle jaren van den katechizeermeester onderwezen was geworden en waarlijk naar het ligchaam een volwassen man was toen de wijk predikant bij zijn jaarlijksch huisbezoek zijne verwondering betuigde dat johannes nog niet bij de gemeente was
ik ben over dien jongen heer van daag maar tamelijk te vreden geweest hij keek uw broêr johannes eerst aan met oogen als of hij zeggen wilde gij mogt van mijnen wege wel in groenland gebleven zijn
had dit naauwelijks gehoord of nu greep hij zonder eenige terughouding van wieringen bij de borst die oogenblikkelijk wacht wacht riep
in eenen diepen vadzigen slaap nederzonk waaruit wij in het laatste vierdedecl van de achttiende eeuw helaas te gevoelig wakker gemaakt zijn
als ik mijn bloed aan hem koelen mogt dan zou ik hem den hals breken foei foei kind zei moeder blommesteyn zoo spreekt geen christenmensch dat strijdt tegen de tien geboden
vooral omdat zij al een ander minnaar heeft zie ik ben een man van veertig jaren en ik durf zeggen dat ik in die zaak ook niet zonder ondervinding ben
en dus moet gij het u maar zoo veel mogelijk getroosten en er sterven er maar weinigen aan eene blaauwe scheen de eerste veertien dagen zijn de ergste en die tijd duurt maar kort
een ging er een luid handgeklap op en blomadriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn mesteyn wist niet met welke beleefdheden hij dit vriendschapsblijk van juffrouw koning zou vergelden
dat hij uitmuntend fraaije letters leerde maken en daar nu het loopend schrift meer en meer uit het gebruik raakte leerde blommesteyn eene heerlijke italiaansche hand schrijven
poëten schilders en tooneelspelers blommesteyn eene groote aswending en toen eindelijk de violen voor den dag kwamen en men aan het dansen raakte deed hij lustig meê
ziende dat het op hem los zou gaan begaf zich op de vlugt even als die welken wij daar zoo even zagen verdwijnen en zwom zee in
lieve man gedane dingen nemen immers geen keer merkte moeder wynstok aan en antje voegde er bij vader gij moest van die reis nu maar niet spreken het is immers over en voorbij en mijnheer blommesteyn heeft het om bestwil gedaan
bij het ontbijt vatte dus blommesteyn den draad op waar hij dien den vorigen avond had losgelaten en bleef aandringen op zijne reis naar groenland
nu nu zeî weyerman ik verzeker u de onsterfelijkheid collega want ik geloof niet dat er ooit iemand na u komen zal die u in uwe vlugt zal kunnen volgen
eenigzins gramstorig zoudt gij dat denken juffrouw dan kent gij ze niet ik althans anna wynstok ik heb het op u niet gezegd het was maar zoo een stok dien ik in het honderd smeet
blommesteyn schudde het hoofd toen hij s avonds de deur uitging en zeide tegen zijn vrouw het spijt mij kind maar het hoofd van onzen johannes is op hol en ik weet waarlijk niet hoe ik hem weêr tot stilstaan zal krijgen
moet ik u dat zoo opbiechten wat ik gedaan heb maar omdat ik merk dat gij er zoo dol nieuwsgierig naar zijt hij heeft mij dan heel voordeelige aanbiedingen gedaan
gebruikt werd een gulp bij het overreiken te storten waarvan zij een klein deel op haar voorschoot kreeg zij was echter hupsch genoeg om dit in de beste plooi te slaan zeggende
hier werd de dag over t algemeen in lustige vrolijkheid doorgebragt terwijl ook blommesteyn zich het hart ter dege ophaalde daar hij juffrouw koning naast zich had welke zoo mild in vriendelijkheden was dat zij den onbedachten
nu vertoonde zich aan de raas toppen en de masten van het fregat raderen en zonnen van de eerste grootte terwijl honderde van watervuurwerken op den stroom in verschillende gedaanten watervogelen en visschen nabootsende rondzwierven
en de leden der onderscheidene gezindheden lieten reeds veel meer dan eene halve eeuw geleden het aan de leeraren en andere geestelijke zielverzorgers over om wegens godgeleerde verschilpunten te krakeelen
zij stellen zeide blommesteyn dat is mij uit schipper auke gebleken te amsterdam zeer weinig belang in mij en ik ben al zoo vergeten dat ik de moei te niet nemen zal om iemand van mijn t huis komst vooraf te waarschuwen
hij was er terstond met zijne dienders op afgegaan wel te weten nadat hij op alle hoeken en in alle holen en gaten zijne spionnen had uitgezet
wel mijn lieve man zeide moeder blommesteyn zou onze johannes nu zoo van meet af aan weder aan het werk moeten ik had daarvan eene heele andere gedachte gemaakt
en dan zult gij door het bijwonen van dit partijtje wel ophelderen deze taal van moeder wynstok bemoedigde den jongen blommesteyn om zijne drapgredenen met de hare bij antje te vereenigen die schoon zij zich met moeite geliet als of derzelver aandrang bij haar noodzakelijk waren
gij schimpt daar zoo op die noren en het zeevolk van de jutsche kust zij halen wel geen handwater bij de bloemzoete amsterdamsche jongetjes en pronkertjes die dagelijks heen en weêr zwieren
schoon zijne geestvermogens niet buitengewoon opgescherpt werden geheel verwaarloosd werden zij echter niet hij leerde spellen lezen
hieromtrent en wegens andere vragen die blommesteyn schipper auke in menigte deed kon hij geen nader antwoord krijgen hij vroeg hem ook
voor de buitenplaats en langs de vaart tot een uitstekend sieraad in dien tijd strekten hij wees hier de meer dan levensgroote schildwachten van palm aan die aan den ingang der hoven stonden te waken daar van palm gesneden leeuwen beeren en tijgers
hem zoo gulhartig mededeelde vooral omdat zij tevens strekten om den tijd te verkorten die op eene eenzelvige zeereize hem zeer lang viel
maakte dan reeds weder in den namiddag van den volgenden dag eene boodschap aan het huis bij den heer wynstok en verhaalde aan de ouders terwijl er juffrouw
ik heb er u geheel en al buiten gelaten mij dunkt voor dat ik uit groenland terugkom moeten daar mijn ouders niet met al van weten maar dan en hier hield hij eensklaps stil
evenwel toen de storm weêr spoedig bedaarde en de wind gunstiger werd om aan de noorweegsche kust de haven van drontheim op te zoeken hield ook dat gemor al spoedig op
en den graaf van albemarle gezeten waren kwam de plaats oprijden gevolgd door nog twee karossen met aanzienlijke staatspersoadriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn nen die met hem uit den haag gekomen waren
en werd door alles wat hij vroeg of sprak alleen daarin bevestigd dat deszelfs pedanterij in den tijd van veertien maanden vrij aanmerkelijke vorderingen had gemaakt
ik vreesde zeide hij daarom dat moeder overleden was ja ik hield adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn dat voor zoo zeker dat ik toen ik bier aan wal kwam zeer versteld stond als ik het tegendeel van geertje hoorde
was meer de schuld van den onderwijzer die dezelve zoo min als die van eenige tale ter wereld kende dan van den leerling maar in vergoeding hiervan leerde hij want dit wat een groot vereischte van de fransche scholen in dien tijd
hij was een stout en ijverig kommandeur en gunde zich bijna geen rust wanneer wij in groenland lagen wij hadden op zekeren dag twee groote visschen gevangen en het meeste adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn volk door den arbeid vermoeid lag in de kooijen gelijk ook de kommandeur zelf
zij besloten dus van dit hun oogmerk geheel af te zien de eerste dagen die blommesteyn op ijsland doorbragt waren zoo door het aangenaam gevoel der ontkoming aan een zoo groot lijfsgevaar als door de vreemdheid en nieuwheid der voorwerpen
maar wie zal het ontkennen dat na den utrechtschen vrede adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn en als men een tusschenstand der te kortstondige regering van willem den iv uitzondert de vijftig jaren
en stijve ceremoniën die hij als spinnewebben verbrak doch die kleingeestige en zwakke vorsten door hunne hovelingen als heiligdommen welke den eerbied voor hunne personen vermeerderen worden aangeprezen
ik voor mij lust liever eene montagne perzik uit mijn vaders tuin schoon aan antje welke het stukje ananas zeer lekker smaakte althans zij verbeeldde het zich daar ieder als opgetogen was over de vorstelijke vrucht dit gezegde niet regt beviel vond zij toch
ja in het derde bedrijf waarin zij weinig meer te zeggen had had zij zich zeer nabij aan de loge geplaatst en hield hare oogen op weyerman en blommesteyn gevestigd
wynstok van hare zijde dit zijn wij aan de waarheid verschuldigd ontveinsde ook voor zich zelve zoo gaarne bedriegt de jonge mensch en vooral het meisje
maar naauwelijks had hij het pakje open of hij kreeg eene slaapmuts in handen in welke hem toescheen dat iets verborgen was en hij vond dadelijk in dezelve een doosje
de haarlemmer bleek en de maartsche zon zal het er wel weder uit halen en of deze inschikkelijke goedaardigheid de onoplettendheid van blommesteyn vermeerderde dan of er andere reden voor zijne verschrikkelijke onhandigheid op dit oogenblik was
als een verloren schildwacht op den post van naberouw tot dat hij wordt afgelost door den dood die hem of ontlast van het pak des levens of van den last des huwelijks
het is in een gezelschap van poëten schilders en muzijkanten daar ziet men zoo naauw niet het komt alle weken op de lauriergracht bij malkander
als hij blommesteyn zag wierp hij palet en penseel neder en verwelkomde hem zoo vriendelijk als of zij twintig jaren kennissen geweest waren en nadat hij de vrouw die hij voor blommesteyn den naam zijner huisvrouw dragen deed vaarwel gekust had met bijvoeging
dat geopend hebbende zag hij daarin een klein papiertje het welk hem schoon in zeer gebrekkelijk schrift en zeer kreupele bewoordingen echter verstaanbaar genoeg berigtte dat zijne zoo goedhartige moeder diep bedroefd was over al het gebeurde
hij kan zijn courtagie rekening met mij wel sluiten hij zal na van daag geen penning meer aan mij verdienen dat zal hij niet
en bovenal door zijne huisvrouw verwelkomd zij bevonden zich nu in eene zaal waarin reeds eenige zeer zwierig opgekleede gasten
die hoopte dat hij blommesteyn voor verdere buitensporigheden bewaren zou omdat hij zag hoe ver of hij heen was schoon die anders een zeer groot vijand is even als ik om zulke huizen te bezoeken omdat hij het eigenlijk beneden de waarde van een fatsoenlijk man acht
dat dit voor het overige geene stremming in onze oude vriendschap maken zal en na mijn groet aan mejuffrouw uwe beminde verzocht te hebben blijf ik met alle achting
was innerlijk bedroefd en sprak heel weinig alleen toen haar vader onder het eten zeide nu dunkt mij antje nu zal u de keus niet moeijelijk vallen tusschen blommesteyn en
nadat de kommandeur die aan blommesteyn gewezen had verhaalde hij hoe hij eens wel vijf-en-veertig jaren geleden toen hij nog ten haring voer door een hevigen storm
daar heeft het de heer van wieringen openlijk verteld ik zuig zulke dingen niet uit mijn duim als je er verhaal van hebben wilt kunt gij het daar gaan halen
en wel te vreden dat zij zich eenigermate van den kapitein konden verwijderen en over een ander onderwerp met elkander praten blommesteyn zeide nu ziet gij juffrouw dat ik een man van mijn woord ben en dat het een amsterdamschen jongen niet aan moed ontbreekt
nadat hij zich bekend gemaakt en hem de schipper mede herkend en in weinige woorden deszelfs lotgeval verstaan had vroeg hij met groote drift wanneer hij van amsterdam vertrokken was en of hij ook zijn vader voor deszelfs vertrek gezien of gesproken had
dit gezegde beantwoordde moeder blommesteyn meteen lijdelijken zucht wegens die onbehouwen benaming van adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn eene taal welker schoonheden zij echter niet in staat was te doorgronden omdat zij voor die van het duitsch even min als voor die van eenige andere vatbaar was
een der reisgenooten met wien behalve het hollandsche scheepsvolk dat met blommesteyn het groot levensgevaar ontkomen en nu met hem op het noorweegsch vaartuigje was ingescheept hij de meeste kennis onderhield was een ijslandsch student die zijne familie te kopenhagen ging bezoeken
gebukt onder eene zoo zwaar gekrenkte eigenliefde verliet blommesteyn de stad drontheim met zijnen vriend olof op een open wagen gezeten schoon zijn reisgenoot zeer tot lof van het noorweegsche en zweedsche voerwezen sprak was het onaangenaam gevoel der schokken
gij moet ook denken neefje antwoordde de zoon van van dijk het is eene doode taal daar gaat wel af maar komt niet veel bij wij verrijken dagelijks onze levendige
met goed gevolg door den heer van wieringen verkeer bij juffrouw antje wynstok verzocht is en dat de zaken tusschen de jonge luê uitmuntend stonden
en toch zeide blommesteyn vind ik dat die noorweegsche lap veel natuurlijker bij het koningrijk zweden dan bij denemarken zou behooren
maar in de laatste kent men alle elkander dit is het zoo algemeen geval niet in grootere steden en dus doet daar de laster slechts geen meerder kwaad dan in zijn vermogen is
ja mijnheer blommesteyn wat baten mij alle die talenten waarover gij mij zoo prijst als ik somtijds gebrek aan brood heb dit trof blommesteyn geweldig
en eindigende over het midden der afgeloopen eeuw uit dat oogpunt beschouwd voor het tegenwoordig geslacht niet van allen vermaak adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn maar nog minder van nut zou ontbloot zijn en kunnen strekken om dit geslacht bekend te maken met eenen tijd waarin kracht door zwakheid goede smaak door
bij het cijferen volgde blommensteyn de leiding van bartjes en schoon zeker zijn verstand bij die oefening minder sleet dan de punt van zijn grifje hij haspelde beide de
het duurde ook niet lang nadat het gezelschap nog vermeerderd en voltallig was of eene zeer prachtige karos waarin de czaar met zijne gemalin benevens den russischen gezant
dat daar de vorderingen van hunnen zoon johannes zoo verbazend groot in die drie takken schenen hij nog niet in een van drieën volleerd was
en zoodra de cid geeindigd was schoot hij naar hem toe en verzocht hem dat hij naast hem plaats zou nemen blommesteyn die nu wat van zijn schrik bekomen was voldeed aan het verlangen van weyerman en ging met denzelven voor dat het gordijn nog was opgehaald
om zich eerstdaags in het vaartuig naar de kust van noorwegen in te schepen werd echter nu hoe langer hoe afzigtiger in zijne oogen
hij had daarom alle zijne boeken de stuurmanskunst betreffende en een aantal zeekaarten en paskaarten ook tot zijn eigen gebruik medegenomen
en het bleef niet lang voor haar een geheim dat blommesteyn nog niet veel met meisjes verkeerd adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn had daar zij ondanks de fransche en dansschool bij hem eene zekere verlegenheid bespeurde bij alles wat hij haar voordiende of wilde
terwijl de fijnste wijnen in grooten overvloed geplengd werden toen het nageregt waarbij de voortreffelijkste vruchten van den zomer en die anders in den herfst
blommesteyn sleet nu staande den akeligen winter waarin zich de zon naauwelijks boven den gezigteinder verhief bijna geheele dagen met het schaakspel
grim te grabbel gooit langs fæbus krans en haeren ô heerelijke tijd die blanker als voorheen kwam op uw uuren trots met stouter laarzen treên wat tuilde gij al geur op eindelooze
een man van reeds eenige jaren die als een orakel daar zat te praten over alle de staatkundige gebeurtenissen de daden van de stads regering en die van de staten met de stoutste vrijmoedigheid gispende en beoordeelende en geene namen hoe achtbaar ook sparende
acht te geven dat van wieringen op het dambord zat te spelen schoot hij naar hem toe en gaf zulk een stoot aan het bord dat al de schijven die er nog op stonden
het vijfde van de vier en t edelste van zout is t enkel één waarvan johanna is gebouwt het voegt geen swaan het ligt te beuren op zijn pennen
daar het al spoedig onder de gesprekken te pas kwam dat zij over het berekenen van de zonshoogte praatten gaf blommesteyn te kennen dat hij wel wenschte dat hij daarin ook bekwaam mogt wezen
daarna zeilden zij daar de wind niet gunstiger werd meer dan drie weken lang zonder dat zij land of zand zagen en schoon de zon hoe langs hoe minder ja eindelijk geheel den gezigteinder niet verliet nam de koude aanmerkelijk toe
de laster omtrent de onderscheiden leden welke die maatschappij uitmaken minder plaats heeft dan in kleinere of adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn op het platte land dat voorgeven meer in schijn dan in waarheid bestaat
t is waar hij had wel gewenscht dat juffrouw wynstok zich hier bevonden had maar bij gebreke van haar pakte hij eene frissche
verhaalde vlak op alles zoo als het gebeurd was zonder eenige omwegen te maken waarop vader blommesteyn hem eene zeer lakonische vermaning toevoegde
of de reis zou binnen kort aangaan want dat vele van het scheepsvolk reeds bezig waren met wind te koopen tegen het op handen zijnde vertrek naar drontheim
deed niet anders dan schreijen daar haar woorden ontbraken om de droefheid van hare ziel uit te drukken ja het klom zelfs in haar hart nu en dan op dat het waarlijk beter geweest zou zijn dat blommeadriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn steyn nooit uit groenland was teruggekomen
maar dewijl het de taal was waarin haar vader als hij vrienden uit duitschland overkreeg sprak en alle ochtenden en avonden een zeer stichtelijk lied schoon zij den juisten zin der woorden niet verstond gewoon was geweest te zingen
nu barstte de heer wynstok in eene schaterenden lach uit zeggende zie aan den czaar van rusland denk ik mij in het allerminst niet te storen
de kommandeur liet nu zijne sloep naar de schots roeijen om den beer verder de rest te geven daar het dier met zijn bek tusschen zijn voorpooten in op sterven scheen te liggen
ten kwade duiden die zich herinnert dat de groote geleerde en wijze cicero van zijn quaestorschap uit sicilië terugkeerende wanende dat zijn vaderland zich aan zijn persoon ten hoogste zou laten gelegen leggen bij zijne terugkomst
deze overwegingen maakten op hem echter niet zoodanig eenen diepen indruk of hij was dankbaar voor zijne redding tot dusverre en hopende dat er wel verdere uitkomst zou opkomen
terwijl helaas lieden van meerdere jaren van meerder ondervinding en vooral hoog bedaagden als door zekeren wrevel tegen de jeugd die voor hun onherroepbaar vervlogen is ingenomen zich schijnen te verblijden
als student aan s lands universiteit moest geimmatriculeerd worden hetwelk dan ook tegen het daartoe staande geld en de gewone beloste geschiedde
doch vader blommesteyn die hoopte dat hij als die vlaag over gedreven was hem weêr geheel voor zijn kantoor zou gewonnen adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn hebben verheugde zich er inwendig niet weinig over
van de helder en de boekhouder de heer jan wynstok te amsterdam woonachtig de laatste had benevens andere reeders den heer blommesteyn met deszelfs vrouw en oudsten zoon aan boord verzocht om de monstering daar het schip op stroom lag bij te wonen
het spijt mij maar magtig en magtig dat ik in mijne jeugd geene betere opleiding heb gehad ik ken zoo geheele brokken van buiten en de gysbrecht van aemstel zie dat is mijn lijfstukje dien ken ik op een klein weinigje na geheel uit mijn hoofd
en de zon zich dagelijksch langer en hooger boven den gezigteinder te vertoonen verstond dat het voornemen van den noorweegschen schipper was om binnen drie of op zijn hoogst vier weken van ijsland te vertrekken
dat hij daar zijne vrouw eene ligte ongesteldheid had gekregen in hare plaats zijne dochter anna had medegebragt een meisje tusschen de achttien en twintig jaren die zoo als vader zelve verklaarde nog al vrolijk was
wie vragen mogt naar jan nadat hij was verdwenen en in een geest herschept die spieren heeft noch beenen dus was hij van postuur van oogen neus en mond gelooft dit schilderij t is of hij voor u stond
wat zal antje dit was zijn angstige gedachte wat zal antje als zij dat komt te vernemen hiervan zeggen en hoe zal ik mijne baan bij haar
en mevrouwen te zijn maar gij mijnheer de czaar zult mij alle dagen welkom zijn voegde zij er bij en ik ben toch voerde hij haar lagchende toe veel grooter dan al die heeren en mevrouwen
die onder hunne pijp en kop koffij de geheele wereld regeren en de koningen en prinsen de revue laten passeren even eens als een officier zijne soldaten met dit onderscheid dat de eerste niet over dezelve te zeggen hebben
mijnheer uw onderdanige dienaar de oude heer blommesteyn bereikte nu volmaakt zijn oogmerk en zag voor den eerstkomenden paschen zijn zoon johannes wouter met veel lof tot lidmaat der kerke aangenomen waarover zich beide de ouders zeer verheugden
de stuurman die beter bij den gemeenen ijslander te regt kon komen met spreken dan blommesteyn beduidde den zeer haveloozen man die den post van toovenaar bekleedde dat deze adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn heer binnen kort naar drontheim dacht te vertrekken
getroostte zich nu ook gereedelijk de ongemakken die aan dezen zeetogt vast waren en onthaalde al het scheepsvolk toen zij ijsland uit het gezigt waren
nadat dit was voorafgegaan prevelde hij eenige onverstaanbare woorden en blies toen met een vervaarlijk geweld op den doek waarin hij
dat al kwamen er de ambassadeurs van engeland en frankrijk te gelijk voor zij er beide den neus voor zouden stooten zoo goed als de gemeenste boer van
en bij het nogmaals herlezen van hetzelve begonnen bij de eenvoudige maar welmeenende uitdrukking wat doet een moeder niet voor haar kind zijne oogen zoodanig te schemeren en de letteren te dansen dat hij niet verder kon voortgaan
zijn schrandre geest streeft hooger in zijn vlugt en klapwiekt als een arend in de lucht verzekerd van een glorierijke vrucht zijns vlijts te maaijen
echter vermaakte zich de heer wynstok tusschen de haarlemmerpoort en sloterdijk niet weinig en deelde dat de overige leden van het gezelschap mede met de groote verscheidenheid van de zoo keurig van palm gesneden figuren
op andere tijden ontving hij onderwijs in den godsdienst van eenen welonderlegden katechizeermeester opdat hij eerlang lid der gemeente zou kunnen worden
hij bedoelde hiermede namelijk niets anders dan dat hij daardoor gelegenheid zou krijgen om met juffrouw antje dien dag door te brengen en met haar de kernnis te vernieuwen nu zeide vader blommesteyn ik heb het zoo lang zonder hem geklaard
zou echter in gevalle hij niet door alles wat er dien dag gebeurd was en niet door het gebruik van den laatstren wijn bij de schijnbare verzoening tusschen hem en van wieringen boven de gewone hoogte was opgewonden geraakt niet zijn
hij was nog te jong om hem op zijn kantoor te nemen en wat zijn halfgeleerde oom ook ten aanzien van latijn en grieksch praten mogt en hem dus gaarne op de latijnsche school zon hebben geplaatst gezien de oude heer blommesteyn had daar geheel geen ooren na
hij nam wel het besluit om hoe eer hoe beter naar het huis van den heer wynstok te gaan en zich daar zoo goed mogelijk te verdedigen daar hij en gansch niet ten onregte onderstelde dat hij in het hart van antje en misschien ook bij hare moeder eene voorspraak zou vinden
zoo onverhoeds opkwam en zoo spoedig moest aanvangen oorzaak tot groote en ongewone drokten gaf welke moeder blommesteyn somtijds met tranen
peter de i toch met alle zijne seilen en gebreken gedeeltelijk aan de ruwheid van zijnen landaard toe te schrijven was geheel mensch en zijne menschelijke hartstogten waren in geenen deele gekneld in de ellendige kluisters
maar hoe verbaasd was hij toen hij bij zijn schellen zich de deur onmiddellijk zag opengedaan en alle de huisgenooten tot zijne moeder toe behalve zijn vader en de twee jongste kinderen op de been waren
maar het was hem tevens een zeer aangename troost dat'er toch behalve den advokaat bergveld nu nog iemand in de wijde wereld en wel zijne goedhartige moeder gevonden werd die zich zijner aantrok
blommesteyn gaf daarop te kennen dat volgens het getuigenis van s jongelings onderwijzer die hem nu vier jaren vier uren s weeks onder handen gehad had zijne vorderingen zeer groot waren
deze uitnoodiging werd aangenomen en de ouders trokken met hunnen adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn oudsten zoon ter bestemder tijd derwaarts meer of min zag zich mejuffrouw blommesteyn miszet daar zij van den heer wynstok toen zij aan boord gekomen was
dit deed hem zijn hals eens even naar amsterdam omdraaijen maar toch al spoedig vestigde hij zijne oogen weder op antje die hem bekoorlijker scheen dan de geheele stad amsterdam met hare kostbare gebouwen en hooge torens
zijne kleêren die zoo netjes zaten en het linnegoed dat zoo sneeuwwit was toen hij dezelve s morgens aantrok zagen er deerlijk gehavend en bebloed uit
niet alleen had hem de waarschijnlijke dood zijner moeder eene onaangename aandoening veroorzaakt maar ook de groote adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn koelheid waarmede schipper auke gesproken had over de sloep van het schip de hopende visscher waaruit hij meende te mogen opmaken
en hierop volgde eene soort van liefdesverklaring van den jongen blommesteyn waarbij hij niet meer maar ook niet minder zeide dan legioenen van minnaars vr hem hadden gezegd
het schip verlaten had en waarschijnlijk in volle zee zouden omgekomen zijn daar van werd nu natuurlijk niet meer in amsterdam gesproken althans in de vier weken die hij er voor de palen had doorgebragt toen zijn schip werd uitgerust
die zijn er niet lui bij en wat zouden die menschen ook al veel anders doen die aan het slaan met hunne halve piekjes en sabeltjes en het lijkt dat hij door hun toen eenige stompen gekregen heeft waarvan hij in de eerste half dozijn jaren misschien nog wel de lidteekens dragen zal
was zeer ingenomen met dit gesprek van weyerman en om kort te gaan hij gaf tegen den volgenden dag zijn woord dat hij bij hem komen zou om van zijne uitnoodiging gebruik maken en zich naar den raad dien hij hem gegeven had gedragen
andermaal verheugd te ontvangen verzelschapt van de schoone keizerin die flonkerster dat voorwerp zijner min die nevens hem haar naam ziet leven in der dichteren zangen
door een groot viervoetig wit dier dat adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn hij nader gekomen voor eenen beer herkende die door eenige der matrozen van het schip de anna cornelia werd nagezeten
dat voor hem een zeer aangename uitspanning was dewijl hij daardoor gedurig zich in staat bevond om bot te vieren aan zijne zucht tot kansrekening en van den mogelijken uitslag van een spel dat somtijds verscheiden uren duurde
de oude lieden bedankten hiervoor maar blommesteyn die reeds gereikhalsd had om eens eenige oogenblikken met juffrouw antje uit het gezelschap der overige te zijn nam adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn dit zeer vaardig aan en
niet bemoeijen met de uitvloeisels die eene zoodanige sleurachtige wijze van inlijving in het christendom op de zedelijkheid van den jeugdigen blommesteyn had
hij bevond zich daarin echter eenigermate te leur gesteld dewijl de veelvuldige sneeuwkuilen de nadering tot denzelven ontoegankelijk maakten maar zeer verlustigde hij zich toch bij de aanwijzing der veelvuldige warme bronnen die in de nabijheid van dien berg gevonden worden
aan boord waren om te monsteren en dat gij wanneer gij niets als zee en ijs ziet dan de jonge juffrouw wynstok zoo schommelen zult dat zij bijna over boord vliegt
zijne vrouw en ik zijn altijd groote vriendinnen geweest en ik twijfel er niet aan of ik zal bij haar hartelijk welkom zijn maar
of de schipper aan boord was dit met ja beantwoord en op het schip toegelaten zijnde verstond hij dat deze niemand anders was dan hidde auke van hindelopen dien blommesteyn dikwerf op het kantoor van zijn vader en op de beurs gezien en gesproken had
van johannes wouter blommesteyn nog minder op gelet hebben zoo niet antje hem gezegd had mijnheer blommesteyn kijk nog eens om naar de stad wie weet hoe lang het duurt eer gij haar weêrziet
om zich voordaan te wachten voor zulke dwaasheden en dat hij hem nu niet lastig zou vallen met aanmerkingen en verdere berispingen daar zijn wond duidelijk vertoonde welk duur leergeld hij gegeven had
nu en dan kwam er ook deze adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn of gene tooneelspeler tusschen de bedrijven in de loge waar weyerman en blommesteyn gezeten waren en onder deze ook meer dan eens juffrouw
dat liedje werd door eene zangeres met de hand aan het handvatsel van eene tafelschel geslagen gezongen en zij door de overige juffers daarin gevolgd
daar wordt zij voerde hem vader van dijk vinnig toe ook geen haar beter om hier ontstond een zoo groot geschil tusschen vader en zoon over de voortreffelijkheid van het latijn
is er iemand van de familie oom van dyk misschien gestorven neen neen zeî vader blommesteyn die en zijn zoon leven nog als visschen maar wij zijn ja ik moet het u nu maar zeggen want anders zult gij het misschien wel van een ander hooren
zij spraken in het eerst weinig of niets dan over het verrukkelijk gezigt niet alleen van de bijna volle maan op de golven en de nabijzijnde noordhollandsche kust maar ook over de menigte van schepen groote en kleine
maar het kwam nog tot een bijlegger en nu moest er al weêr wijn wezen om de kwestie af te adriaan loosjes pzn het leven
nadat nu van dalen op eene zoo kwaadaardige wijze als hem mogelijk was blommesteyn belasterd had verliet hij den heer wynstok deze zegende nu
zijne zorgen wat te verstroijen door het gezelschap dat hij er bijeen mogt vinden en tevens door het fraaije uitzigt op het ij daar gekomen zijnde vond hij tot zijn genoegen weinig gezelschap maar onder hetzelve
hoe zij als het dan alles waar was wat zij voorgaf in zoodanigen staat was gekomen de doorslepene feeks stak daarop hare hand met schijnbare teederheid naar blommesteyn uit en klemde de zijne in dezelve
ik had eens voor om in het blijspel van den heer weyerman alle vlaggen en wimpels bij te zetten die in een blijspel toch bij de rol van een kameniertje niet kwalijk staan
de kommandeur die eene lans in de hand had smeet dezelve den beer hoewel die van de schots gesprongen was zoo fel in het lijf dat het weldra bleek dat hij doodelijk gekwetst was
wel hernam vader blommesteyn mij dunkt dat hij al eene heele groote vacantie gehad heeft zoo veertien maanden aan een stuk en dat het hoog tijd wordt dat hij de pen weêr opvat om het werken niet geheel te verleeren
toen vader wynstok uit zijn kollegie te huis kwam verhaalde hij hoe geheel amsterdam dat was dan die kring van zijne kollegie broeders het gevalletje van blommesteyn wist en dat waarlük van dalen hem vrij wat gespaard had
bemerkte hij echter dit er bijna geen dag voorbij ging dat adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn er niet hier of daar een toovenaar of heks iets had bedreven en hoe het s nachts krielde van geesten in de omstreken van den berg hekla die nu dit dan dat kwaad uitvoerden
maar wees toch voortaan voorzigtiger in den omgang met meisjes men komt er veel eer aan als van af och mijn lieve kostelijke jonge
tot voor t azuur priëel waarin de stilheit rust een plagts waarop gods grond ons diepen asgrond kust hier zuigt het vuur zijn dauw met klem uit paerlevagten k zal vonken op mijn beurt voor mijn johanna slagten haar vieren
blommesteyn evenwel den volgenden dag verstond dat zijn johannes kennis gemaakt had met den beruchten campo weyerman en dat hij dien avond door hem in een gezelschap zou worden ingeleid bekoelde deze vreugde aanmerkelijk
de opgewekte nieuwsgierigheid van den leeraar deed hem dit voorstel van de goede vrouw aannemen en johannes wouter blommesteyn kwam voor den dag
door het onverwacht gezigt van juffrouw antje verdreef dit tooneelpopje de eerste smart welke die ontmoeting hem veroorzaakt had zoo dat hij met vrij wat kalmte terugkwam in de loge van weyerman op het oogenblik toen het gordijn werd opgehaald
maar dacht zij er bij laat ook blommesteyn zeggen wat hij wil en zich ook zoo gedragen als hij verkiest wat heb ik er mede te stellen
naar hem met den naam van gardasholm bestempeld was geworden doch dat later een noorweegsche zeeroover floccus geheeten het met den naam van ijsland gedoopt had
of hoopte dat johannes het fransch aan eenig hof noodig hebben zou want dat zij eens gehoord had dat er wel bekeken geen ongelukkiger menschen op aarde zijn dan eigenlijk
ook nog zou alles eerder gesmoord zijn geworden indien niet van wieringen zich nu veroorloofd had om blommesteyn te belasteren op zoodanig eene wijze als de liefdelooze wereld aangenaamst is
ik zou voegde moeder wynstok haar toe ik zou dit anders aan uwe kleur niet zeggen antje door dit zeggen nam hare kleur niet af ja bepaalde zich zelf niet langer tot hare wangen maar deelde zich aan het voorhoofd mede
wonderbaar schoon was het gezigt dat de groote laan daar opleverde als ter wederzijde met lampen van verschillende kleuren versierd welke eenen aangenamen en zachten gloed op alle de voorwerpen en vooral op den
daarmede den beer een schrik aan te jagen hem op de vlugt te drijven en zoo den goeden kommandeur te ontzetten natuurlijk vroeg toen blommesteyn hoe het met die jagt verder afgeloopen was waarop de kommandeur hem toevoegde
hij voedde ja nog eenige hoop op de toezegging van den advokaat bergveld maar dat was adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn alles zoo los en onzeker dat hij zich in het minst niet vleide dat daar uit iets goeds zou voortkomen
zoo liefelijk en zacht was zelfs het weder dat de kapitein van het jagt de heeren en juffrouwen uitnoodigde om op het dek te komen om van dat fraaije gezigt ooggetuigen te zijn
tusschentijd bij den ouden blommesteyn vervoegd had kwam deze terug met het berigt dat hij denzelven ja bewogen had om de som nog dien dag te betalen
een zeker behagen in zijne opregtheid zij was alleen beducht dat hij misschien zich wat al te luidruchtig daarover verklaren zou en dat hij dan een onaardig figuur bij het gezelschap zou maken
en nadat er meer bekers staande den maaltijd geplengd werden werd de luidruchtigheid grooter en grooter waarlijk zeide juffrouw koning met eenen schijn van zedigheid het wordt wat al te woest mijnheer weyerman mij valt daar een aardig spelletje in
en wierp het stuk raauw vleesch dat hij meê gedragen had aan een lijn gehecht boven in die oprijzende kolom van heet water toen de kolom weder naar de laagte daalde liet hij echter het vleesch mede naar beneden zakken
de jonge juffrouw magdalena hoorde deze woorden van haar vader met zooveel deelneming dat zij haar eau de la reine doosje voor den dag haalde en daaraan rook omdat zij bevreesd was
nu moeder pool zoo als t gezegd is pieterbaas gaat niet uit amsterdam of hij moet nog eens uw kost proeven en na haar nogmaals omhelsd en gekust te hebben ging hij aan boord toegejuicht door de groote menigte aanschouwers die hem omringden
de menschkunde van van dalen bedroog zich niet want nadat blommesteyn eenige groote stappen buiten het huis zijner ouderen gedaan had ontmoette hem een buurman die hem staande hield om hem geluk te wenschen met zijne beterschap doch ook tevens om eens ter dege op te nemen
door nikolaas kalf van zaandam aangelegd die van zijne reize uit italie teruggekomen dezelve met keurige afgietsels van antieken versierd had
gij vergeet lief zeide nu moeder blommesteyn dat neef van dyk daarbij een zoo hartelijk lijkdicht en ook een van zijn vriend de heer dirk schilte ons heeft toegezonden ik heb die bij het rouwgoed geborgen
maar wat doet men niet om een vriend te behouden antje die zich zoolang verbeten en voor zich gezien had op een scherpen toon een vriend zegt gij mijnheer
maar niettegenstaande de aangewende heelmiddelen zagen adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn er zijn voorhoofd en neus waarop hij bijzonder neêrgekomen was zoo afschuwelijk uit dat hij zich niet op straat durfde
ik heb ook waarlijk anders voor hem te groote achting ik had daarom dezen morgen veel verbloemd maar als ik u plaisier kan doen dan zal ik zonder dat ik achterhaald wil worden er wel zoo veel van zeggen als ik er van weet en wel uit de eerste hand
waar deze dan zoo sterk wordt dat zij in zekere maat gedronken den gemeenen hitlander dronken maakt terwijl ook de aanzienlijke adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn inwoners aan hetzelfde euvel vast zich degelijk in het engelsch bier
wel dat doet er ook niemendal toe wij komen daar bij malkaâr om ons te diverteren en ik verzeker u als gij er een halven avond geweest zijt dan zullen alle de muizennesten uit uw hoofd weggetooverd zijn
kwam in de herberg waar die beruchte kapitein zelf logeerde hoe weet ik niet maar hij had van mij gehoord en het duurde niet lang of wij raakten met malkander in gesprek als of wij de intiemste vrienden van de wereld waren
nu is t uw beurt nu is t uw beurt zeide weyerman en blommesteyn raakte niet weinig verlegen maar juffrouw koning sprak hem al weder moed in t hart hem in stilte zeggende ik zal er wel wat van maken
in dezen kuyl een groote almagtige uyl hij kwam nooit ergens van wat hy ook aanving of was altijd boere jan en wandelaar die meent dat gij wat anders bent hy bidt u maakt door hem dat gy u zelven kent
hij kwam geheel incognito bij mij dat is te zeggen niet zoo als vele groote heeren incognito reizen dat zij door hun strengst incognito het meest bekend zijn
want dat er heel veel meer ten laste van dien jongen heer liep niets ongemeens wedervoer intusschen aan blommesteyn daar toch de wereld genegen
en is tevens een middelpunt waarin zich het schranderste vernuft met den maar zeer matig van verstandelijke zielsvermogens bedeelden broederlijk vereenigt er is ook maar eene zeer beperkte taalkennis toe noodig als zich geheel bepalende tot de weinige vastgestelde
maar stappen wij van de treurige beschouwing dier lage zijde van het menschelijk karakter af en merken wij alleen op dat schoon men dikwerf hoort voorgeven dat in groote steden
althans ik kon wel merken dat de oude juffrouw meer dan hij op uwe hand was terwijl zij nog zoo zamen praatten bragt een meid een brief binnen en vader blommesteyn zeide terstond dat is de hand van den heer wynstok wat mag die te schrijven hebben
zijne ouders waren niet weinig verwonderd toen hij te huis gekomen in eene geheel andere en betere luim was dan bij zijn heengaan en toen zijne moeder hem vroeg of hij bij de vrienden wynstok geweest was
uitmuntend fraai treffend heerlijk waren zoo al de woorden die blommesteyn antje toevoerde maar beide waren minder getroffen door al die schoonheid dan hunne schoonklinkende woorden uitdrukten
en zweed nog rood beschreid om hun verlies van zijn manhaftigheid getuigen strekken doch zing niet slechts czaar peters oorlogsdaên zijn kruin is reeds met laauwren overlaên help met een krans van cierelijker blaên zijn schedel dekken
kon zich toen hij des avonds te bed ging de onrust niet begrijpen waardoor hij zoo al niet gesoiterd ten minste zoodanig geplaagd werd dat daar hij anadriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn ders gewoon was in zijn bed
blommesteyn de hemel weet waarom zocht zoodanige kwestie tegen van wieringen dat en dambord en schijven op den grond raakten en er een ijsselijk leven moet geweest zijn om toen blommesteyn tot bedaren te brengen
foei dat zou mij leelijk staan nu ik heb hem dan ook afgezeid althans voor een half jaartje en die tijd zal haast om wezen
betuigde hij dankbaar dat hij van zichzelven niet verwacht had dat het zoo wel met hem zou geschikt hebben dat hij waarlijk veel luchtiger was geworden en dat zij nog aardiger snaken waren dan hij zich had voorgesteld
hij had hierdoor ook veel omgang met de ijslandsche studenten van welke hij ook zoo nu en dan wel eenige bijzonderheden vernam wegens ijsland
hij was ook in der daad niet verre van de waarheid want eene adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn volkplanting aldaar bestaat uit nakomelingen der vriezen derwaarts door den deenschen koning christiaan den
alleen afgebroken door heerlijke groote spiegels terwijl het geheel vertrek een dampkring was van de uitwasemingen der aangenaamst riekende bloemen en het tevens niet ontbrak aan mild gespreid reukwerk
onaanzienlijke vertooning maakte te meer daar zij weinige jaren geleden door eenen zwaren brand geheel verwoest geworden nog bij lang na niet volkomen herbouwd was
den volgenden dag verliet blommesteyn kopenhagen hij zette zijne reis over kiel en hamburg en verder over vriesland naar holland voort en na veertien maanden afwezig te zijn geweest op een zondag middag zijne voeten weder aan wal in zijne geboortestad
op t grondig doggerszant de dogger smakt zijn want daar de wind hen noodzaakte om wat westelijker op te houden kregen zij de shetlandsche of hitlandsche eilanden van verre in het oog
water noemde in een zoo schaterend gelach uit dat juffrouw blommesteyn hem kwalijker genomen zou hebben indien zij de stekeligheid van haar mans gezegde ten volle gevat had
terwijl hij een stukje zilver door zijne vingeren glinsteren liet of hij geen middel bezat dat toch in staat zou zijn om als het schip in dat ongeluk kwam het weder te onttooveren opdat het ongestoord zijne reis zou kunnen voortzetten
oogmerk zijnde om althans in den smaak van levensberigten niet meer te geven na dat van hellemans beproefde ik het gemelde tijdvak in eene reeks van brieven te behandelen maar reeds een eind wegs gevorderd zijnde
hoe hij onlangs van eene verloren reis naar groenland te huis gekomen was en dat hij nu vooreerst geen groot verlangen had om weêr in zee te gaan
naar de beide smaldeelen van jagten en boeijers die nu zich alleen door de prinseen roode vlaggen onderscheidende enkel de komst van het jagt waarop de czaar zich met de amsterdamsche regering en zijne genoodigde gasten bevond verbeidden
bijeen waren zittende de vrouwen in eenen kring en de heeren door elkander heen en weêr wandelende terwijl door den heer koolaart gezorgd was dat er een zeer prachtige zetel voor den czaar en deszelfs gemalin gereed stond welke beide binnen een uur werden te gemoet gezien
ook hoe meer het uitzigt toenam dat zij waarschijnlijk den langen winter op ijsland zouden moeten doorbrengen des te meer groeide zijne afkeer aan tegen de ijslandsche boeren die hoe onbeschaafd ook in de eerste oogenblikken nog al een dragelijk voorkomen hadden gehad
wel mijn goede mijnheer blommesteyn wel ik beklaag u in uw geval en wel het allermeest daarom dat gij het u zoo aantrekt blommesteyn en wat zoudt gij dan doen
schoon dit daar zij op eenigen afstand van de stad zich onthielden niet dikwijls gebeurde achtte blommesteyn die uren onder de aangenaamste welke hij doorbragt en hij was boven zijnen adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn natuurlijken aard verblijd toen hij eindelijk nadat de lange winter begon te wijken
meende in het eerst dat hij den stuurman kwalijk verstond of begreep maar deze verzocht hem dat hij indien hij lust had om zoodanig windverkoopen bij te wonen den volgenden avond maar met hem meê zou gaan
t laat zich moeijelijk beschrijven in welk cene treurigen toestand blommesteyn in zoo kort een tijd zich zag neêrgestort van de aangename hoop om zich eerlang
met hem te praten over de gevaarlijke ketterijen van willem deurhoff ongelukkig bleek het nu dat adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn de jonge blommesteyn niet een der kettersche gevoelens van deurhoff kon opnoemen en dat hij dus alleen als een getrouwe
de getrouwde of weduwen kan ik zeggen dat zij zich gedroeg zoo als het grootste getal van haar zich omtrent de achttien of twintig jaren bij een soortgelijk aanzoek waarschijnlijk gedroegen
het eenige dat zij behalve haar zucht er tegen inlegde was de aanmerking die waarlijk haar greintje gezond menschenverstand eer aandeed dat zij niet geloofde
ja ik moet het maar voor de vuist zeggen ik geloof dat er toch wel wat ernst onder geloopen heeft maar hoe dat nu ook wezen mag ik hoop maar dat ik door het nemen van mijn besluit niet in uw gevoelen zal gedaald zijn
hij zich nadat hij in eene vrij armoedige hut zich van de eerste vermoeijenissen hersteld had op weg om de bijzonderheden van het zoo ver afgelegen echter in vele opzigten zoo merkwaardig ijsland na te sporen
gij moet denken voerde hem dan moeder blommesteyn toe gij zijt ook jong geweest het viertal dat naar leyden trok was zeker bijzonder in zijne soort
wat zegt gij er van mijn jonge vriend blommesteyn gij hebt nu al zoo lang in het noorden omgezwalkt dat gij toch wel eens dien grooten vorst van het noorden zult willen zien
onder anderen vond blommesteyn een zijner grootste vermaken in het schaakspel waarvan hij reeds te amsterdam de gronden gelegd had en dat tot zijne verwondering op ijsland zeer algemeen in zwang ging
het is mij het grootst genoegen dat ik met eene zoo zeldzame vrucht welke ananas geheeten wordt het vorstelijk paar en dit aanzienlijk gezelschap verrassen mag
en er nog veel volk in het koffijhuis scheen te zijn daar nog even in te gaan om door het nieuws van den dag zich wat te verstrooijen in den eenen hoek zat de toenmalige onderschout jan voetknecht met al de deftigheid zoodanige personen meest eigen
daar zette hij er in een korten tijd voor zijn hoofd nog twee of drie flesschen wijn in en gelijk het op een oud ijsje ligt vriest zoo raakte hij meer en meer overstuur
en dat hij hem dan bij eenen toovenaar brengen zou die hem zoo veel wind verkoopen zou als hij zou verkiezen onder voorwaarde dat hij zich van lagchen zou onthouden want dat in dit geval de kracht van de tooverij stil
de bijna regtlijnige weg tusschen amsterdam en haarlem scheen zeer weinig gelegenheid tot gesprekken over de zich aldaar opdoende voorwerpen te zullen geven
de heer wynstok maak u niet moeijelijk mijnheer ik zeg u hartelijk dank voor uwe inlichting ik neem u alles in dank af en zie maar weêr het oude spreekwoord bevestigd men ziet de luî wel op den kop maar niet in den krop
roem d'atlas die het wigtig noorden schraagt der russen held van wien de wereld waagt den christen vorst die zooveel rijken draagt als
deze moest toch ook nog van zijne vrouw en kinderen op de helder afscheid nemen middelerwijl was het voornemen van blommesteyn aan den heer wijnstok te oore gekokomen en deze deed den voorslag aan den ouden blommesteyn om van het aan boord brengen een plaisierreisje te maken
ootmoedige dienaar onze blommesteyn werd onder het lezen rood en bleek en zeî die vervl van wieringen en trapte op den onschuldigen vloer
en nu nam de jonge blommesteyn gretig deze gelegenheid waar om ook aan den kommandeur zijn verlangen te kennen te geven om dien zeetogt met hem te doen
leentje was er zelfs nog geheel door van haar stel af zoo was zij geschrikt van haar broêr johannes toen hij dan eindelijk te huis kwam ik wenschte zeide de heer adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn wynstok alles gaarne eens haarklein te weten
durfje nog onder mijne oogen komen doorbrenger was de eerste groet dien de oude blommesteyn zijn johannes toesmeet blommesteyn deed een stap terug doch daar hij zich onschuldig achtte waagde hij het oogenblikkelijk om reden van dien naam te vragen
woordelijk op te vullen maar wel om den onderwijzer en den onderwijzeling tot eene handleiding te dienen om op eene geregelde wijze over de onderscheidene geloofspunten te handelen