AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
trouwens hij dacht niet meer aan al het abstracte hij dacht nooit meer na over god of god was of niet omdat hij zulke gedachten nu ijdel vond onoplosbaar
ik weet het niet goed hugo ik heb zoo mooi gevonden wat je me vertelde dat ik niet kan nadenken over wat je nu zegt
en zoû hij zich verdedigen dat hij niet alzoo dacht en dat zij niet verwarren moest zijn held met hem en dat zijn héld zoo dacht dacht over liefde dacht over kunst niet hij
ontelbaar vele als floersen dun en grauw had hij voorbestaan of was zijne geboorte als telg van een uitstervend en roemrijk geslacht zijne éerste geboorte
er was niet bij haar te leggen zijn arme hoofd van pijn en smart en uit te huilouis couperus metamorfoze len aan haar hart want zij was z ver dat zij niet zag en hem niet tasten kon
ik leef een metamorfoze meer niet ik geef mezelf zoo weinig als ik waarlijk ben in mijn boeken dat mijn lezers er nooit louis couperus metamorfoze hugo aylva in zullen zien
in indië te batavia een particuliere school als een groote villa met een grooten tuin er om heen vol hooge klapperboomen
het was duister geworden in de kleine kamer hij hief zijn oog naar haar op en zag haar donkere silhouet schemeren roerloos hij onderscheidde alleen hare handen
als hij zoo leed kon een ieder zoo lijden want er was niets bizonders aan zijn ziel ze was niets dan gewone menschelijkheid genie had hij niet heel groote gaven had hij niet wilskracht zoo weinig
hij had de kleine reputatietjes die in de nette maatschappij waarde hebben van aangenaam causeur goed danseur van zeer beleefd goed gekleed te zijn
en het vereffende zich tusschen hen zooals het zich telkens vereffende in het wiegelend evenlouis couperus metamorfoze wicht van iedere kwaliteit hunner zielen zij zag dat hij heel gelukkig was van een gewoon menschelijk geluk harmonisch naar de middelmaat van zijne ziel
der drie rijmwoorden die bijna vervelend terugkwamen gemaakt gewild terwijl buiten in den tuin de lente zoo eenvoudig was louis couperus metamorfoze heel mooi zei herman scheffer toen het uit was
het was genoeg het was niet arm de dagen sponnen glad als zijden draad wat zag het beeld wat was die angst wat was die minotaur dat monster en die sfinx wat wat kwam er aan wat dreigde
maar in scheflouis couperus metamorfoze fer vond aylva dat goed en harmonisch zij bleven nog een jaar samen op school toen deed
en of het nooit verder zoû gaan want het vers dat komen moest kwam niet het derde rijmwoord bleef uit en het verschiet der verzen
niet omdat hij koel was omdat hij nog niet kn gelooven aan de eerste hollandsche vriendschap die hem naderde zij woonden dicht bij elkander
waren zij samen dan voelden zij dikwijls dat zij elkaâr niets te zeggen hadden aylva keurde af scheffers nieuwste manier van schrijven
in het wijde rijk onder de blauwe lucht in de witte paleizen heerschte een jonge keizer pas sedert gisteren teedere ziel beminnende zijn volk met zuidelijke passie zooals een minnaar zijn vrouw
en eens in een kring van kennissen die aylva op den man af uitvroegen moest hij zich wel verdedigen hoe ongaarne hij het deed hoe ongaarne hij ook maar in het minst sprak over de intimiteit van zijn kunst
kareltje belooft dan heel geheimzinnig vraagt hij iets ontzettend gewichtigs aan arnold arnold wordt rood als vuur
omdat iedere dag maar een énkelen dageraad heeft en het was zoo jong en zoo frisch en zoo aanbiddelijk van dageraad als had aylva nooit verzen geschreven
zij lachte ongeloovig zoo was geen vrouw zoo kon een dichter denken in de verfijning van zijne sensitieve zieke ziel die slaken wilde alle dingen van het leven
en in het tweede geluk mengde zich al iets van zijne menschelijkheid zijn trots dat hij dit vermocht en hij had al het geluk van het worden der woorden
en dan sprak ze o als jij je maar over hem ontfermde emilie dan zoû alles goed worden o als jij maar zijn vrouw werd emilie dan was alles goed
zoo hoog koud voornaam van gevoel zoo bijna gemaniëreerd fijn bewerkt van uiting zoo ingewikkeld van rythme in terzinenmotief
en het was wel waar dit en zij bleven terwijl de nacht laat werd dof van melancholie zitten terwijl de figuur van scheffer als legendarisch energiek zich voor hen verhoogde daarginds ver in de woeling van amerika
de dagen die iederen dag de zelfde waren met de zelfde dingen en de zelfde louis couperus metamorfoze menschen met de zelfde geluiden en de zelfde woorden de zelfde blikken en de zelfde treurigheid
hij knikte alsof hij haar begreep een groote klok tikte heel hard en hij zag zijne koffers staan hugo
en vooral al den weemoed waarin het de menschen verdronk hij wilde wel een beetje hopen omdat het leven niet geheel hard en ijzer was en hem had laten vinden het fatale eéne
metamorfoze waarom niets pijn in mijn hoofd laat me maar stil liggen het duurde lang eer den bergh weêr schrijven ging hij dwarrelde door de kamer heel lief en heel omslachtig
er gingen twee dagen om vol stille kleine drukten die hij deed met emilie en met zijn broêr en nu was zij begraven en zij zaten in de donkere kamer beneden waar haar heengaan iets had gelaten in de atmosfeer
en schreef hij hoe hij was zij antwoordde heel innig dat hij terug moest komen dat zijn eenzaamheid in den vreemde niet louis couperus metamorfoze goed was maar een demonische macht weêrhield hem hij kon niet terug gaan
hij wist niet op wie op één van twee zusters zij noemde den naam en hij wist niet op welke zij lachte
lang was hij reeds gedaald uren uren lang het was alleen wat moêheid dacht hij hij zegende nu zijn vader te hebben gestaald zijn teedere lichaam in zijn jeugd hij spande zijne spieren en dwong zich verder te gaan
met veel methode hugo in dat jaar droomde in zijn tuinkamer en las er minstens zeven boeken tegelijk die open lagen op een kleine tafel bij een leunstoel aan de tuindeur
is kareltje boos in het vuur van zijn spel in zijn woestheid toen hij de vlag zag gerukt hij wist niet wat hij deed o kareltje moet niet boos zijn dan zoû hij zoo ongelukkig zijn
de dreigende kreet de volzwellende klank die den hemel vulde met zijn weêrechoënd geschal van ontzetting
hij was eerst vor indië een heel stil kind geweest verwonderd blij om beetje sympathie als dat hem naderde
couperus metamorfoze dat je nu ze er niet meer is in mijn huis iets van een ouderlijk huis terugvond slaap van nacht bij ons wil je
de stille kinderjaren die hij zich heugde zonder een glimlach zonder de zachtheid van vrouwe liefkoozing altijd onder de tucht van louis couperus metamorfoze harde mannen die staalden zijn teedere lichaam
over de vrouwen neen hij sloot geen vriendschap hij ging alleen naar school alleen naar huis soms liep een jongen meê maar hij moedigde hem niet aan en hij dacht dan nu dat zal wel niet lang duren die vriendschap
en leonore leonore d'este de teêre schijnziel transparante vrouw schim van prinses verder verder van hem ging ze staan niet meer te bereiken met zijn woorden waarmeê hij haar alleen omvatten kon
en ze bracht hem met een reine louis couperus metamorfoze logica van wegen als op een open veld en hij zag dat de staat nooit zoû verwezenlijken het ideaal van te genezen
kunst en god en vriendschap en liefde en het heele leven zelve wat zoû hij met zijn leven doen als alles dan zoo vaag was
waar wij tegen aanvallen in snikkende wanhoop en tot bloedens slaan onze gebalde vuisten en stuk stooten ons arme hoofd aylva dien avond loopende door de straten naar huis
in hare oogen scheen een blindheid om haar mond lachte een glimlach van onwetendheid hare handen maakten niet het precieze gebaar van kennis
hij maakte geen gebruik van de vele introducties die hij had meêgenomen hij bleef alleen en rondom hem ging om al het gekrioel als een zichtbare
en in eens nam hij zijn pen op en steunde zijn hoofd als was hij druk verdiept in schrijven toen emilie vroeg aan de deur
zij was opgestaan en strekte hare hand uit zij zag er zoo fijn en zoo lief uit en al hare hoogheid weggesmolten in gevoel in fijn gevoel dat als een waas was om haar heen
voort langs den arabesk langs de meanders terwijl de gloeiende openbaringen opvlamden en verbleekten iederen dag
en hij had gedacht heel stil en treurigmoedeloos is lof niet meer dan dit in het diepst van zichzelven bleef hij er koud om
hij zocht naar een ander onderwerp van gesprek hij herinnerde zich wat hij beloofd had aan emilie en hij was bijna blij den bergh iets onaangenaams te kunnen zeggen
toen werd emilie een oogenblik werkelijk treurig het is een mooie invloed dien ik op je uitoefen een zielverheffende invloed sedert we getrouwd zijn voer je niets uit en wordt je van een materialisme
en uit de wolk zag hij stralen het licht als het hoog heilige en in het licht zag hij zijn doel oplossing van zijn eigen raadsel
omdat iedereen weet hoeveel je verloren hebt hugo antwoordde zij zacht hij bleef een oogenblik stil zij zaten in haar boudoir waar de lelies en narcissen aan den wand en op den spiegel stil opbloeiden als
iederen dag maar zoo als hij werkte wel geregeld maar weinig achtereen nauwlijks een paar bladzijden per dag soms maar een paar zinnen de eigenlijke arbeid was hem het minste lief het minste geluk
neen de eenzame kon niet tot millioenen genaken wie altijd was eenzaam geweest wist van de millioenen niets trots al zijn studie trots al zijn wijsheid der eeuwen
toen in de anna paulowna straat en scheffer in de laan van meerdervoort en zij namen de gewoonte aan samen te loopen van en naar school soms dacht
dat is het in treurige fatum van een heel lyrisch talent emilie de edelste kunst is waar onze eigen ziel in vibreert
baron d'armentières zij nauwlijks achttien jaar vol illuzie en het diep ongelukkige huwelijk de jaren die zich in strijd en ziele ellende hadden voortgesleept en de scheiding
onder zijn glimlach zijn praten over dingen van gewoonheid school het heimwee en het gaf aan zijn ziel de bitterheid van liefde onbeantwoord geliefde ver omdat de kunst zoo ver bleef
en den bergh had voor de vrouwen juist niet de aantrekkelijkheid van flink mooi niet in lichaam niet in karakter ze hielden toch van hem omdat hij vriendelijk was beleefd en bereidwillig
en waarom ging zijn natuur zijn beminnelijk gewone menschelijkheid zoo schuil onder al zijn goudsmeêwerk van taal
en zag zijn kamer en den kouden winter daarbuiten nam hij papier en schreef zooals een kind een jongen telkens hélène hélène of met letters heel groot en licht
waar het geld onweêrstaanbaar magnetisch toevloeide aan het geld dan gaven zij van hun overvloed aan de instellingen de liefdadige
en zacht wuivende halmen het was zoo allerliefst hem te hooren zeggen dat zij hem bezielde en dat zij schiep nirwana in hem en dat nirwana geboren werd uit hunne sympathie en was als het kind van hunne liefde
d'armentières of neen neen mevrouw de vicq noemde zij zich nu met haar meisjesnaam gescheiden van haar man een
en wat hij dacht van voorbestaan was alles vaag in louis couperus metamorfoze hem het kon zoo zijn maar men wist niets en alles toch was mogelijk
alles voor dt alleen om te louis couperus metamorfoze vinden dt alleen in zichzelven den schat dien men wijden aan een ander wilde met het groote geluk
dat was het lijden waar geen troost voor was want de éenige troost onwaarschijnlijk zoû te eenvoudig geweest zijn dat zijzelve ware binnengekomen zijn morgenkamer van smart
en toen hij dadelijk daarna bevroedde dat hij ijlde perste hij wanhopig in de kussens zijn hoofd en hokte er en
dat wat hij nooit gevonden had niet als kind niet als man niet als spreker voor volksmenigten niet als verdelger van weelde dat vond hij in een paleis hij vond een vriend
hield hem hoog geboeid om zijn machtigen stroom van zangtaal hij las àlle zijne spelen en begreep niet dat scheffer ze vervelend vond
soms een visite s avonds een diner den volgenden morgen na zoo een dag dacht hij dan weêr heb ik nu niet veel te doen
en terwijl hij zijn laatste terzet in gedachte herhaalde voegden van zelve de volgende nieuw nu geboren wordende regels er zich aan toe als een flonkerende beek die van zelve verder vloeit in de lente
als je maar wat ijdeler was wat eerzucht hadt als je maar wat meer gewoon menschelijk was ik heb een groot medelijden met je heb je mij heusch zoo lief is dat zoo
toch toen hij gelezen had was hij niet voldaan onbedwingbare ontevredenheid klom in hem op benauwde hem licht den adem want in haar woorden klonk iets van een afscheid iets alsof zij zeide
om jou herhaalde hij en hij wist dat het nooit zoû zijn tusschen hen was de waarheid uit de waarheid die niet gezegd mag worden en die één oogenblik tusschen hen beiden klaar was geweest
en wat hij eens als kind in zich krankzinnigheid gedacht had de behoefte te zijn telkens een ander dan die hij was werd in hem als een
begon hij san onofrio en schreef den zang in enkele dagen af en toen hij san onofrio met aandacht overlas was hij tevreden zijn eigen weemoed zijn eigen bitterheid spiegelden weêr in zijne
alles was zwakheid in hem en verlangen o zoo te leven jaren jaren nog en zonder haar ooit weêr te zien hij kon zijn tranen niet weêrhouden hij snikte
trouwens scheffer zei dat zoo maar hij druk nu met kritische artikelen waartusschen hij maar enkele naturalistische schetsen schreef
toen las mevrouw aylva dien den heelen avond las ze en herlas ze weêr met tranen in haar oogen met trots
hugo zoû beroemd worden zij moesten hugo maar laten doen zooals hij meende dat goed was hij zoû het wel weten
maar hij wilde zich alleen geven aan de teederheid die hij voelde om zich heen als louis couperus metamorfoze ééne groote samensmelting van absolute voor altijd gevondene dingen in het leven
een roman neen nooit een roman afgerekend opgeruimd zijn kunst na eerste desilluzie die alle hoop hem had ontnomen
en heel licht het hooge einde het eindelooze doel het matelooze nirwana de oplossing het ablouis couperus metamorfoze solute grenzenlooze goddelijkheid waarin het vraagteeken niet meer zoû zijn
verbeeld je hij hij voor louis couperus metamorfoze emilie zoo mooi zoo hoog zoo voornaam zag hij het dan niet in dat het belachelijk wàs hij stond op
zij hadden hem ongaarne zien vertrekken mevrouw aylva en emilie en dolf den bergh zij hadden hem zien vertrekken met een geheimen angst en nu lieten zij zich gerust stellen door den opgewekten toon van zijne brieven
den bergh was meestal s avonds thuis om te schrijven hij had na intieme kennissen een paar kleinere spelen geschreven in éen bedrijf die gespeeld waren geworden aan het nederlandsch tooneel en door dilettanten
als zij je niet waarschuwde door mij het zoû haar innig spijten je ongelouis couperus metamorfoze lukkig te maken beredeneer het dus wees verstandig doe haar geen verdriet
ik kan mijzelf splitsen in deelen die zich bezielen tot geheelen maar heelemaal geef ik me niet dat is nog een rest van pruderie in me
zijn hokkende snikken in zijn kussens waarom als het zoo heel eenvoudig was als hij tot haar kon komen kon treden in den nauwen ring van haar aanwezigheid als die aanwezigheid alleen al zoo weldadig was
zoo lag hij toen hij kreeg haar brief de stap van den knecht buiten en de brief naar gewoonte geschoven onder de reet van de deur
het waasde alles voor me weg niets nam vorm aan ik wist niet waar het was alles bleef schim en ik zag alleen dien man denken en voelen en gaan als je alleen maar spreekt
hij was niet altijd geschoren en droeg zijn haren te lang in den nek hij had iets zeer beleefds en bereidwilligs iets om er misbruik van te maken
doodzwak in haar eigen onoplosbaarheid en hevig verlangende naar den vasten steun van een groote sympathie die sterk zijn zoû en omhelzen zoû haar lijdende lijf met een kracht van sterke berusting in het lage
voorbij en aylva's pen schrapte over het papier lijnen dwars een weemoed klom in hem op hij zoû jeruzalem verlost maar niet schrijven hij zoû nooit iets kunnen doen
maar niets nam de groote magistrale ommelijn aan die in zijn willen en louis couperus metamorfoze denken het groote kunstwerk zoû aankondigen en schetsen hij wist niet wat hij wilde
mama toen zeide hij het haar aan hare voeten het hoofd in haar schoot zeide hij haar het zieke geheim en zeide hij het heel eenvoudig dat hij hield van een vrouw en dat zij niet genoeg van hem hield om de zijne te worden
als ooit de verre geliefde de kunst hem weêr zoû lokken te naderen dan zoû hij streven tegen haar onvermijdelijkheid in
trots hemzelven trots zijn bitterheid in het gewone leven dat was zoo gekomen zeker om emilie om haar mysterie van vrouweziel dat ongetwijfeld belangwekkend moest zijn
de hand die zijn haar streelde terwijl zijn hoofd op hare knieën lag de oogen die hem tegenlachten en vergaven vr nog het hare lippen deden
want overal waren de menschen gelijk want overal waren zij egoïst want overal scheen de lepra van de ellende ongeneesbaar en de aarde zwart purper te branden haar vlammen van smarte zon
de julia geschiedenis vond scheffer heel goed héél goed aylva dacht het een flauwe grap goedkoop en niet eens nieuw scheffer had er dagen den mond van vol en aylva wist niet wat er op te zeggen
zij ze stond hem al haar schatten af ze had schik in hem ze kende hem zoo niet hij was als heel anders louis couperus metamorfoze geworden als herschapen zij had hem zeer lief hij was altijd zoo aardig voor haar
eerst haagsche nieuwtjes zeker maar haar eerste woorden al deden hem schrikken en huiverend las hij verder het was een treurig nieuws dat zij hem meldde
en duisteren p de melancholie hij hoorde het slotakkoord van zijn boek heel anders dan eerst zij dreven wel in den heiligen glans maar de glans was illuzie geweest
en dat als afgemeten proza liep op korten trippelpas het geheel voldeed hem niet toch gaf hij het uit maar hij zond het niet aan de gids
alles was onwerkelijk en toch eenvoudig of alles zich vereffend had daar lag zij zacht wit stil de oogen toe het oude gelaat
de wereld scheen niets te weten want alles was het zelfde de dingen in de kamer de geluiden op straat alle silhouet en alle muziek het was als een schouwspel dat doorgaat terwijl in de zaal een gestorven is
hij begreep dat dit ovale gelaat met die koude grijze oogen omgeven door de ondulatie van hare blonde haren over hare kleine ooren louis couperus metamorfoze heen antipathiek kon zijn als zij het wilde
hij telde ze nog eens het was bijna een jaar het jaar van zijn leven er was vor dat jaar niets geweest er zoû na dat jaar niets komen
hij had zijn brieven geschreven hij staarde voor zich uit een onweêrhoudbare weemoed zwol in hem op o dat hij toch waardeerde wat hij had
een toon van zijn eigen ziel die hem lichtjes verbaasde verbaasde ook als hij ergens geschreven vond iets over tasso dat niet betrekking had op zijn eigen gedicht
tevergeefs tevergeefs jij bent dood voor je kunst ik ben dood voor je liefde o het kan niet anders het is je straf
de kunst die tot je kwam als een ernstige vrouw en je zei wat je levenstaak was al begreep je die niet wees nu niet tot het einde toe stuursch en louis couperus metamorfoze onwillig want anders word ik zoo bang voor je
hij wachtte af tot zij spreken zoû en zij ze was zoo eenvoudig zoo kalm gemakkelijk alsof louis couperus metamorfoze het alles heel natuurlijk was
ja antwoordde hij bedenkelijk waarom een heel werk misschien doen we maar beter ze maar in de kisten te laten of ze nu netjes gepakt zijn in kisten of staan in een kast dat is
toen dat beslist was de contracten geteekend toen waren het de proeven heel even was het hem vreemd dat hij mathilde gedrukt zag
het verleden zoû leeren het heden hun wijzen den weg de toekomst van zelve onvermijdelijk worden zoo slechts eene wijsbegeerte er leidde heen waarin het groote beginsel zoû zijn
wat hij wist het niet heel even trok door hem de vrees zooals een dunne rimpeling door stille water dat hij al deze teedere dierbaarheid zoû moeten gaan verlaten
toen voelde arnold zonneglanzen zijne tweede liefde o die was heerlijk groot te groot nog voor zijne pas openbloeiende ziel
menschelijke hersenen waren beperkt in hun denkmacht en hadden een grens buiten dien grens lag het onoplosbare van god
de grootste vergelukkingen duren maar secondenkort zooals het hoogste punt van vlucht van vogel opwaarts opwaarts en het allerhoogste is dan
en toen besefte hij dat hij geweest was een bedorven kind met weldaad overstelpt die hij nauw gewaardeerd had en maar had onnadenkend aangenomen als heel natuurlijk recht
het was wel zieke kunst de kunst van het woord louis couperus metamorfoze misschien na honderd jaren zoû ze gestorven zijn en liggen als een witte vrouw wie zoû de laatste rozen van zijn zielebloed haar dan hebben gewijd
wolk die haar benauwde en die zij poogde af te weren met hare mooie nerveuze handjes voor wie het hoorde was het een medelijden omdat het noodlot zoo ontzaglijk was en zij zoo broos mathilde
was geen artist maar een dichter de dames verdiepten zich druk in de kwestie en beraadslaagden hoe zij hugo zouden bewegen een ander leven te leiden
de volgende dagen leefde hij in afwachting van den dinsdag die komen zoû en ze liepen maar niet gauw genoeg weg op hunne stille voeten hij betreurde ze niet toen sloeg het uur dat hij gaan kon
heb je niet meer vroeg emilie toen zij beiden voor de open kisten stonden neen zei hugo verontwaardigd het is al heel veel het is bepaald een schitterende bibliotheek voor den auteur van
achter de plooien van hun slepend hermelijn zij doen nu hunne schepters en rijksappelen rollen over den aardbevenden grond of zij maar hebben laten vallen een juweel bij toeval
aylva meent dat hij zich heel goed kent en hij kent zich heelemaal niet hij denkt dat hij alles gedaan heeft wat hij ooit zoû kunnen doen in zijn leven en hij sluit zijn leven en zet er een streep onder het zijn zijn eigen woorden
dat hij niets had willen doen dan menschen scheppen moderne gewone menschen en dat dus van zelve gelijkenissen ontstonden
maar weet je wat ik wel weet neen dat al was ze teruggegaan tot haar hoogere sferen om nooit meer terug te keeren aan mijn arme eikenhouten schrijftafel ik toch een doel zoû hebben om voor te leven
onder welke geheimzinnig de zwarte zijde ritselde hij begreep dat zij zoû kunnen terugstuiten als zij wilde maar nu wilde zij behagen aan hen allen
hij wilde er niet aan toegeven hij schudde het van zich af in den toenemenden schemer van de kamer waar het vuur glom als éen kool waar de bloemen aan de wanden verbleekten of zij stierven
maar wat had zij er aan kunnen doen zonder onbeleefd te zijn toen had den bergh haar ten huwelijk gevraagd dat scheen onvermijdelijk te moeten hij had haar gevraagd zij had geweigerd zoo zacht zij kon
maar wat weet je van mij en van mijn werk niets je weet niet hoe ik ben en niet hoe mijn werk is geworden het mysterie ervan weet je niet je ziet een uiting gedrukt als boek
hoe weet je dat ze heeft het me zelf verteld van middag van middag ja vr er nog iemand was en ze had opgemerkt dat je illuzies koesterde die nooit konden verwezenlijkt worden
deed hij zijn chemische proeven dan heugde hij zich het oxydeeren tot goud het kristallizeeren tot diamant in de retort van een alchimist dan heugde hij zich
een beetje tobberige stem van oude vrouw die veel geleden heeft waarom hij uren zat alleen en altijd las en altijd schreef en of hij niet dacht dat het voor zijn gezondheid slecht was en slecht voor zijn geest
menschen er in veel scènes die elkaâr slag op slag volgen als in het gewone leven en heel gewoon heel gewoon
droomende aan niets denkende aan niets afwachtende wat komen zoû openbaring van zijn levensdoel dat openstralen ging in geheimzinnig licht
maar zoo tam scheen den bergh zich niet te zien aylva vroeg het dikwijls aan velen vergis ik me of heeft hij iets voor vrouwen
nu vandaag was ze iets van een symbolieke figuur van toorop laat ze vandaag nu zoo blijven morgen misschien is ze weêr anders en hoe is ze morgen o dat weet ik niet wie weet iets van morgen
zagen elkaâr telkens hij was zoo gewend aan haar als kind dat hij verbaasd was den dag toen zij van kostschool terug vrouw was altijd de zelfde altijd emilie
hij zoû nooit weten hoe zij hem liefhad waarom haar liefde was hem niets hem die zoo leed dat zij het nu zag wellen uit zijn oogen
zweemingen der metamorfoze's van eeuwen her aan het werk storten zich in het dichtst van de steden slapen op het bed der ellende kussen de lepra van alle broeders hij ging hij daalde van het gebergte af
men wist toch nooit hoe men oordeelen zoû na enkele maanden over wat men had geschreven met zooveel liefde het troostte hem niet dat scheffer iets zei van juist die onvoldaanheid was het ware van
omdat hij te zwak was tegen die gewoonheid in te gaan en zoo werd mathilde nadat zij dood was geheel dood tweemaal dood voor aylva zoo werd zij een boek
reusachtig spooksel nog onzichtbaar wàt zoû het zijn hij was te weinig acute studie mensch om zich te omringen met veel boeken
en hij schreef aminta bang voor zichzelven bang te laten blijken wat hij dacht wat hij droomde in de eenzaamheid van zijn kamertje was het abnormaal in hem verdooling van zijn geest had hij niet als kind
en hij vertrok naar londen vandaar naar parijs vandaar naar nice hij schreef brieven aan mevrouw aylva dat hij zich in het buitenland voelde genezen dat hij veel beter werd
een teêr gevoel van liefde voor zijn land van liefde voor zijn taal werd als een sluimerend kind glimlachend in hem wakker
hugo hij zag haar aan zonder te spreken mijn arme jongen je hadt het niet gedacht het is zoo gauw geweest
zoo waren de dagen drukkend de zelfde en de oogenblikken dat hij een rust voelde in zijn leed was zijn verveling niet te dragen dan louis couperus metamorfoze verveelden hem parijs de boulevards
een bedorven kind aan wien hij mooie knikkers gaf en lange griffels die eens was heel lang ziek geweest bijna gestorven en toen op school terugkwam lang bleek en heelelouis couperus metamorfoze maal veranderd en lang niet aardig meer
zie je ik geloof dat ik evenals mijn jonge hertog altijd de aspiratie in mij rond heb gedragen en dat die aspiratie gevonden heeft haar doel
lag zijn boek nog niet voltooid zoû hij het kunnen eindigen nu hij al was gedaald nog vr het af was die vrees was pijnlijk scherp in al de vaagheid van zijn stemming zooals een doren
verongelukten de legers met de paarden en lansen in opgolvende zeeën van zwart als neêrgetrokken door millioenen krampvingers neêrgezogen door gretige monden ingeslokt door een
moê er waren de slaven nu de avond viel harder zwoegden zij barstende uit hun gespannen spieren zwetende bloed
ik geloof wel dat ik je begrijp je hebt me dat alles zoo klaar zoo eenvoudig gezegd en zoû ik het dan niet begrijpen en als ik je begrijp zoû ik je dan veroordeelen
en iets volmaakters dan spoken meende hij niet dat zoû geschreven worden in tijden niet nu was hij zeer onder den invloed van maeterlinck
nu scheen zij niet verder meer aan te manen maar stil aan het werk te gaan
en toen hij gestaard had en gelezen en overgelezen was dofheid in zijn ziel gezakt misschien om eigen onvoldaanheid altijd desilluzie over wat verkregen is
er was een groote teruggehoudenheid een zich terug trekken in de nauwlijks zichtbaar achterwaartsche lijn van haar geheele lichaam een koude kuischheid in hare bloote schouders een waas van huiverige bedekking in de doorzichtige plooien tulle
neen antwoordde mama zich met een huwelijk bemoeien was altijd tegen haar principe geweest nu goed had hugo geantwoord nu het dan eenmaal raak was zouden ze met hun drieën een model van harmonie vertoonen en de fliegende blätter
en het minste van wat er gebeurde was een ongelooflijke charme als een droom die te mooi was om te gebeuren en het ongelooflijkste bleef altijd dat het haar zoo kalm en natuurlijk scheen te zijn
eene onoverkomelijke loomheid beving hem bij de gedachte een avondreceptie te moeten bezoeken en dan een hollandsche in parijs hoe heette zij ook weêr baronne
dat hij kareltje toch altijd beschermd heeft tegen grootere jongens of kareltje dat niet meer weet hij durft eindelijk kareltje's hand grijpen
zij had gevraagd wat hem toch scheelde waarom zoo bitter hij had gelachen en was weggegaan hij wroette nu in zich en zag zijn onvoldaanheid omdat hij altijd weg moest van haar
en in de gouden revelatie van het leven waren de etherblauwe revelaties als firmamenten die opengingen van het mooie land
dat was goed dan behoefde hij niet te spreken niet te vragen niet te bellen hij kon zoo blijven liggen den bergh was goed om zieken op te passen zoo met zijn ouwelijkheid zijn langzame bewegingen
neen ik val hem niet af ik schat hem het hoogst van allen en ik weet dat wij allen een groote schuld aan hem hebben hij heeft voor ons de wereld geopend maar ik ben ouder geworden en ik kan helaas niet meer dwepen
terwijl de russische zong aylva sprak niet veel hoewel hij zich toch aangenaam voelde en zijn atmosfeer sympathisch samensmolt met de hunne
het was een practische leukheid aan de weêrzijde van zijn gemoed als artist weêrzijde van zeer gewoon mensch die zich niet hooger stelde boven de velen
het boek werd hem het plompe practische proza zoo practisch zo plomp z proza dat hij zichzelven de belofte deed na mathilde nooit meer een boek te schrijven
en als met godsdienst wilde hij nu gelooven dat al zag hij nooit hélène meer terug zijn liefde heilige beteekenis had gehad voor wanneer wist hij niet
kijk er is niets geen verhouding of evenwicht tusschen mijn roman en jouw artikeltje ik leen je duizend gulden en je geeft me een dubbeltje terug en niet eens met een dankbaar gemoed of een beleefd woord
kerel jasses neen het is zo slecht weet je en hij riep met een plotseling blijde stem ik doe het heel anders
niet meer door den droom en ondervinding van zijn jeugd maar in het rulle illuzie looze licht van latere waarheid louis couperus metamorfoze hij zwom niet meer in ether van genie zijn voet betrad een wereld als zag hij de aarde voor het éerst
over kunst en over liefde en over dingen van het leven in het abstracte zonderdat ik waar ben
als van een vader voor eene dochter van wie hij weet dat zij nooit zal gelukkig worden van wie hij voorziet dat haar leven tragisch vergaan zal afloopende met snelle voeten een hellend pad van onheil
maar als jij me niets te vertellen hebt ik heb je wel wat te vertellen een idee hij had toen hij dit zeide een glans in zijn oogen een levendiger lijn in de gewone moêheid van zijn gebaren
al je kritieken heel zorgvuldig bijgehouden chronologisch geschikt en al de slechte zijn er bij meneer geen lofzang alleen dat verzeker ik je
de kleine ziel wil alleen maar haar kleine geluk dan zoû ze tevreden zijn je keurt dat niet goed niet waar hélène je vindt het niet flink en niet mannelijk en zelfs ondankbaar aan de groote gezonde kunst
en hij had verwonderd naar haar opgekeken omdat zij zoo lief was dat eens een oom die paard reed in een koffietuin op de bergen
ik ben er heel benieuwd naar het zal wel heel wat anders zijn dan je totnogtoe geschreven hebt zoû het ik weet niet wil ik het nu lezen ja goed maar dan moet je ondertusschen weêr aan die kant naaien
is de contradictie niet iederen dag tusschen wat eenvoudig schijnt en wat subtiel is eenige beweging der ziel vast te stellen
en het verraste hem als maakte niet hij maar een ander dien naam zij
oreste ging met een grooten uitroep van treurigheid aylva's handen werkten voort zonderdat hij zag de kamer werd ééne wanorde
het verscheen in een nieuw tijdschrift dat maar kort duurde en waarvan de redactie hem om eene bijdrage gevraagd had toen hij het gedrukt zag vond hij het weêr beter
wat was beroemdheid toevallige coïncidentie van vlug geroffeld journalistenwerk dàt gaf beroemdheid de opinie van de menigte was zonder waarde
in zijn geluk had hij verlangd naar meer geluk en minder in t reinste naar het minder rein in t licht dat niet was aan te raken naar glinsterdingen tastbaar
neen zeker niet nu waarom dan niet wat een roman van ons leven ons gewone leven een roman waarin we ons allen terugvinden
uit riep hij moê blij ja de aminta is heusch nog zoo kwaad niet blijf je eten ze hebben geluid dan lezen we van avond zola ik moet torquato een tijdje vergeten
en misschien was dit het innig liefste van haar moederziel zij las wat hugo schreef met groote aandacht die begrijpen wilde
met veel meer zielsbehoefte nog dan hartstocht maar zielsbehoefte zo intens dat zij als hartstocht werd in pure vlam de hartstocht van de ziel
des te meer apprecieer ik het in dien kring te worden toegelaten mevrouw ik heb dat vroeger gehad groote recepties veel menschen zoo iedereen bijna de heele hollandsche kolonie nu ben ik heel moeilijk wist u dat
als was het hare vrije wil dat ze was in hèm als een glans dien hij meêdroeg en die niet woog de dag was mooi
de subtielste sensatie van den laatst mogelijken mensch op het laatst mogelijke uur dat van gisteren avond van heden morgen het leven spoedde voort was het laatst mogelijke wel het essentieelste
hij knikte van ja en snikte zij nam hem in haar armen als een zuster en kuste hem het was hem of hij brak louis couperus metamorfoze kom dan meê fluisterde ze ze leidde hem bij de hand de kamer uit
gewoon lief en gewoon leed in een zachte vervloeiïng van het gemakkelijke leven dat glimlachte of weende maar dat nooit tragisch was tragisch als het leven van mathilde
bleek violet optochten waaruit woeste kreten klonken hij kon niet anders na de eerste fantazieën de spelen van zijn ziel had hem de heilige schrik geslagen
maar t mocht zoo niet de teedere gedachte was er onder weggezonken weggevlucht gefladderd geïncrusteerd met gemmen lag het vers nu dood
de wandelaars gingen er als menschen en zagen hem aan misschien omdat hij lachte louis couperus metamorfoze zonder te weten bij de waterpartij ontmoette hij twee dames die hij
dat hij toch waardeerde dat toch de weemoed weg mocht blijven maar dat zwol dat zwol op in de lucht zongen de lieren van het verleden een klaagmelodie van liefde
die tot hem knikte toen hij opengooide het hek knarsende van roest der hengels waar ben je zoo in eens naar toe geweest gewandeld hij riep het haar toe en zwaaide met de hand een groet lief en familiaar
byron meer hij dweepte met don juan dan een boek over de renaissance een werk over grieksche sculptuur een modernen roman den laatsten bundel verzen
nu heb je weêr je gewone stem hugo het is wel heel moeilijk alles ons leven en ons verdriet en onze kunst ik geloof ook niet dat ik bitter van natuur ben alleen nu en dan maar
n was de wijde eenzaamheid als een immense cirkel om hem heen
waarom ooit iets anders meer het is nu genoeg voor altijd
dat hij heel hard was gaan huilen en toen zijn oudste zuster hem genomen had op de knie met de zachte woorden waarmeê men een kind troost en hem had laten zien platen in een bijbel van doré
dat was haar vaag als een wraak die zij op holland nemen zoû waar men altijd had afgekeurd dat zij haar man verlaten had en gescheiden vrouw leefde alleen in parijs
een schaduw voor hem tusschen zijn peinzen en den tuin dag wat heb je nu weêr uitgevoerd wat zit je nu weêr te suffen
dat doe ik niet daar heb ik te veel eigenwaarde toe dus je hebt het laatste woord net een kwajongen op de straat die scheldt of zijn tong uitsteekt tegen een redenaar die lang heeft betoogd je hebt dus wel een groot voordeel
ik ben jaloersch op je ik zoû ook willen in zoo een eenvoud in zoo enkele lijnen kunnen geven een gedicht een ziel iets onstoffelijks
daarom was hunne sympathie onvermijdelijk maar in beiden was ze nog ondoordacht intuïtie schaakspel wierp als een licht voor emilie uit in hare ontzetting begreep ze hugo voor het eerst
zij bracht iets meê van harmonieuze levensfrischheid van kalme rust haar oogen haar glimlach zeiden dat het leven niet zoo grauw was als de winter daar buiten
hij zoû er gaarne iets moois van maken maar hoe het was alles zoo weinig reëel omdat niets absoluut was alles was te beredeneeren
zij wilde niet herleven uit een geheime koppigheid wat zij voor hem voelde was haarzelve een raadsel hij was haar lang niet
de straf omdat je de kunst niet waardeert het is mijn straf de straf voor mijn nietigheid de straf die mij grieven wil in mijn trots in mijn
weet dat ik oprecht ben niet waar u zoû me een groot pleizier doen met te blijven en te gaan zitten en ik zal u een kop thee schenken als u wil
aan de deur van de kamer waar mevrouw aylva zat drukte zij heel ontroerd zijn hand en glimlachte toen ging ze ze is zoo lief dacht hij droef
intieme kennissen er was iets onbeslists in hem omtrent zijn kunst dat hem telkens raad deed vragen zoo had hij vele scènes in intieme kennissen overgewerkt en overgewerkt naar verschillende raadgevingen
zoo was zijn leven hem een kleine tempel van nieuw sentiment een atelier heel wijd vol van zijn groote werk en dan een landschap nog heel ver
gaat de signorino weg hij zeide ja dat hij terug moest naar zijn land omdat zijn moeder ziek was de koffers en of oreste woû waarschuwen beneden dat hij ging met den trein van dien nacht
een beetje haar troost zooals zij toch wèl vermocht louis couperus metamorfoze kan ik iets voor je doen hugo zeg me wat is er
dat niet te zeggen was heel stil en vreemd alsof zij onzichtbaar nog een laatste woord zoû moeten zeggen dat maar niet klonk
maar vooral dreef het waas en bijna luide zongen ontelbaar de heilige lieren heel hoog de incantatiën die susten
en ik zet haar als een heel louis couperus metamorfoze afstekende silhouet tegen een omgeving van gewone menschen een lichten vroolijken achtergrond in eens viel hij zich in de rede geërgerd door den berghs opgetogen blikken
en met een kleinen vlecht van zijde waaraan hij dikwijls wordt getrokken door de kersversche hollandsche jongens die nog niet weten dat de staart hem heilig is
uit d anderen tuin om de andere villa klonken stemmen gelach op den weg ging een rijtuig ratelend voorbij op pas geleide knarsend
een zin aan zijne ziel als ware ze lam of blind eenzamer nog voelde hij zich al krioelden nu de duizende schimmen binnen den wijden louis couperus metamorfoze cirkel die eerst maar gekarteld was geweest door italië's kim
met fijne type de sierlijke hoofden de arabesken van sluitstuk toen was zijn boek hem lief toen was hij dankbaar om zijn boek stil rustig trotsch in zich en het was hem naïf
hij ontmoette eenige kennissen hij ging naar enkele ateliers naar fedder onzen fedder in rome die verbaasd was hem weêr te zien en hem lachende vroeg of hij geen kluizenaar meer was
dat was herman scheffer die kwam altijd om vier uur half vijf in éen enkel oogenblik vulde hij de kamer met heel veel drukte van gebaren
hij boog voor mevrouw de vicq die was opgestaan hij kuste haar de hand en hij mompelde iets van de vrijheid die hij genomen had met zijn bezoek zij verrast antwoordde heel natuurlijk met een gewone eenvoudige stem en stelde hem voor
dat ze haar sonnetten schrijft begrijp ik maar dat ze ze dadelijk uitgeeft is mij een raadsel voor iemand die zoo sensilouis couperus metamorfoze tief moet voelen dat ze zich zoo bloot geeft aan allen
op zijn tafel in den roodleêren omslag lag zijn boek nu wilde hij verder schrijven aan arnold en zijn vriendschap voor den jongen keizer de omhelzing van hunne vriendschap na het ideaal dat onomhelsbaar bleef
een probleem als men twintig was men had dan de illuzie zich een systeem te bouwen voor altijd ouder geworden als het systeem kraakte in een
onverstoorbaar in hare sereene aanwijzing van zijn levensplicht zoo had hij haar eerst gezien als illuzie als een rein broos kind stralend transparant de oogen louter licht
je voelt alles in ijskoude heel diepe onverschilligheid en het is niet genoeg alleen met gloed gevoeld te hebben voor een vrouw en voor jezelven
en voor de menschen de menschen zouden wel even gelukkig zijn zonder zijn boeken en bitter keek hij naar zijne drie kleine bundels verzen en bitter heugde hij zich zijn kleinen roem van dichter
en avignon de veertiende eeuw den nieuwen roman van zola had hij geen tijd te lezen en bleef
ja het is wel dood dat kan niet meer herleven en er is geen keuze ziel bestaat niet dat is alleen een woord voor poëzie kunst voor hém en zinnen zinnen zijn
neen niet waar je hebt zelfs geen manneziel geveinsd hoe kan je zoo zijn zoo waar zoo naïf wees niet boos op me ik weet niet wat ik zeg
dat moet wel aardig staan luchtig ja zij zwegen beiden vol gedachten wanneer lees je me anarchisme eens voor vroeg ze
eerbiedig ziet kareltje op naar arnold omdat hij zooveel weet hij is wel heel nieuwsgierig naar de slechte dingen in de donkere hoekjes
wijs over louis couperus metamorfoze zijn terzinen die hij niet bouwen mocht z maar zus die hij niet staand mocht eindigen maar slepend
er is veel goeds in holland veel we apprecieeren dat het meest als we in het buitenland zijn maar waarom varen ze in holland altijd zoo uit tegen iedere beschrijving van een milieu van luxe
moet niet denken ging hij luchtiger voort u moet heusch niet denken mevrouw dat ik dit zeg om u een compliment te maken om u het hof te maken
hij zoû zich moeten voordoen de exotische auteur zijn van een exotische onbekende litteratuur een vaag noordelijke barbaarsche belangwekkende taal en hij schoof de brieven weêr weg met een zucht
hun leven was lang en licht vor hen hunne illuzies waren als lichttrillende kasteelen in verte wegnevelend in àl te hellen glans
ook toen herman scheffer had gevraagd hoe ga je over het voorhout nou dan loop ik met je meê had aylva gedacht dat zal wel niet lang duren die vriendschap
ik bid je er om hoe heerlijk ik metamorfoze ook gevonden heb laat je kunst dat niet meer worden een sterielen glans herinner je hoe anarchisme is geworden in rome
dat was vijf jaar geleden dat was nu alles heel anders in zijn kamer was niet meer de rommel van studie het was er netjes en elegant als in de kamer van een jongmensch van de wereld die niet veel uitvoert
de manie waarom zij wel eens gelachen hadden emilie en hij de manie van verliefdheid op zes op zeven
emilie was hem gevolgd zij bracht hem naar zijn eigen tuinkamer een kilte van onbewoondheid droop langs de muren in den tuin druipregende het
hij nam ze met zich meê zijn ziel in de eenzame plekjes van het park dat soms kan zijn als van een schoone slaapster
waar moest hij heen nu hij gegaan was uit haar kamer hij zoû het nimmer weten hij zoû verloren zijn een zwerveling en zonder iets en nu nu wachtte hij haar antwoord
tusschen hem en dat land was de zee van zijn twijfel geweest en hij had immers altijd gevoeld het immense gemis de lacune in zijn ziel zijn zieleschennend ongeloof
hij poogde het nog eenmaal vergeef me vergeef me mama zij hoorde niet zij was gesloten in geheimenis zij was heel ver hij voelde dat hij alles van haar had verlouis
naar indië in het landelijke dacht hem en vaag zag hij zich paardrijden door koffietuinen en kina aanplanten maar mevrouw aylva schreide nu ach neen hij moest maar bij haar blijven haar laatste
ze is misschien ook nooit de ziel van een man geworden ze is altijd zoo klein en flauw en zwak gebleven en hulpeloos
vr hem bouwde petrarca op ongeduldig om scheffer te laten zien den idealen bouw van zijn boek als een paleis met zuilehallen immense zalen
ongerept liggen op zijn tafel onder de dikke deelen van voigt die vol van blaadjes lagen aanteekeningen intusschen schreef hij om zich te wennen aan zijn nieuwen toon te vinden zijn nieuwe muziek van proza
zij waren beiden rezidentsvrouwen geweest zij hadden beiden gekend en genoten het grootsche en ruime en bijna prinselijke van hare pozitie
en nu uit italië's horizonnen aandrijvende als een glans door al de kringen om hem heen zooals een engel gaat van het empyreum door de sferen tot het kleine punt der louis couperus metamorfoze aarde toe
de boeken waren nagezien velen weggedaan anderen ingebonden de kleine bibliotheek stond netjes geschikt en aylva genoot ervan dat hij niets te doen had
tegen het leven zij wilde dat het leven voor haar gedaan was zij had nu eenmaal aangenomen dat het voor haar was gedaan
neen ik leef een metamorfoze meer niet ik geef mezelf zoo weinig als ik waarlijk ben in mijn boeken dat mijn lezers er nooit louis couperus metamorfoze hugo aylva in zullen zien
ik denk sprak hij eindelijk terwijl hij altijd volgen bleef met den blik de beweging van haar hand dat ik eerst mijn boek zal afmaken ten minste als ik het kan doen
ja een wijze brief niet waar zij had vaak kleine ironie over haarzelve die aan haar temperde wat anders te veel eigendunk zoû zijn geweest
als ware hare aanwezigheid een paradijs bewaakt door engelen met vlammende zwaarden omdat hij slecht was geweest hij liep door parijs doelloos hij werkte niet een briefje van haar bracht hem terug
ik heb er niet de minste hooge kunstbedoeling meê dàt kan ik toch niet maar den bergh bleef hem opgetogen aanzien nu het zal wel goed worden sprak hij zacht overtuigd
hij had gezwegen en toen gesproken over allerlei menschen en dingen over olga ologhow zij was beroemd olga en over beroemdheid hadden zij gesproken hij met zijn zelfde cynisme
dàar in den apocalyps der dingen van den eigen tijd wankelen de tronen als gouden stoelen vermolmd en
de blauw grijze zijden gordijnen en stoeltjes zij had zelve op deuren en wan den geschilderd op een grijs fond groote witte lelies en narcissen en ook op een spiegel waterlelies en
chaudfontaine en laroche de dagenlange wandelingen of urenlange liggen met een boek in de dichtste plekjes van het park van la
wapens uit de collectie van zijn vader onder de trofee een divan overdekt met een breede goudgewerkte stof die zijne moeder indertijd ten geschenke had gekregen van den kroonprins van siam
toch bleef hij dagen weg bleef hij alleen kon hij niet besluiten tot haar te gaan
kon zij hem antwoorden was zij hem blijven beschermen in trouw mysterie had zij hem gered zij moest het toch weten
laat me je iets bekennen emilie wat hugo ik heb me niet overwerkt ik heb verdriet ik zoû willen werken het zoû me goed doen hij zweeg zij vroeg niet verder
al het menschelijke streven was zoo onbeduidend klein voor hem op dat ronde aardbolletje dat maar draaide hij vond het bijna belachelijk er zich om te vermoeien hij vond het leven geen tragedie waard
of dènk je dat je het bent o geloof me ik veroordeel je niet je hebt me je getoond in je kleinheid en zwakheid maar ik veroordeel je niet
om hem werden de boschjes meer werkelijkheid stonden nu reëel de villa's op de villa's van het
en uit het licht klonk sereen een zang die zeide dat dit was waarvoor het leven was alle leven en alle lijden alle peinzen en alle twijfel alle kunst en alle waarheid
mathilde was dood zij had haar leven geleefd haar etherisch schijnbestaan als gezien door een prisma van extaze en smart
de klank van zijn eigen naam vermoeide hem de ooren zijn boek ergerde hem nu het gedrukt was voor de ramen lag in zijn kast stond als men er hem over sprak leidde hij het gesprek af
het gewone leven weefde zich tusschen hen weêr als een vaal web een droom herhaalde hij werktuigelijk zocht hij zijn hoed en opende de deur de vestibule was verlicht en verblindde hem
en na hen de jongeren zouden de jongsten komen en dan de àllerjongsten die ook zoo zouden om zich heenslaan en wie aan het slot zoû hebben gelijk
maar daar lagen een paar brieven en drukwerken hij zag ze in een brief van zijn uitgever een van emilie twee kritieken van
dan voelde zij teederheid in zich voor dien onbekenden journalist die het zoo goed wist en zoo goed kon schrijven veel louis couperus metamorfoze beter dan die andere
ik weet niet tante denk je weêr op reis te gaan ik weet nog niet woû je van avond hier blijven slapen hij zoû alleen zijn zijn broêr en zuster waren in een hôtel
in alle nederigheid emilie of ik zoû kunnen leven voor wie altijd voor mij geleefd heeft hij nam haar in zijn armen zij prangde hem in de hare
aylva lachte niet er was in hem die zachtheid om nooit pijn te willen doen en hij vroeg den bergh rustig enkele détails
hij zag het altijd voor zich sprookje kind godin of vrouw starende met haren blik van huivering in eene vreemde verte van waar het leven op haar af kwam monsterachtig raadsel
en verschillende types maar hij miste scheffer om zijn bruske drukte zijn vive overtuiging die hem zoo dikwijls had opgewekt
toch weet ik dat u dat zoo gezegd heeft want het heeft dadelijk grooten indruk op me gemaakt als ik weêr mocht gaan schrijven zullen het die woorden zijn die me bewogen hebben
om ronduit blij omdat zij nu was buiten spel toen zag zij aylva aan zijn starre blik vol wanhoop trof haar
of zijne sensaties ontloken als vele bloemen aan één plant of wàt wàs het het gewone leven genas hem niet geheel en al die dagen
de naam was geweest van velen hunner hugh earl of aylv emilie ook was er opgewonden om zij kwam bijna dagelijks mevrouw aylva opzoeken
de meisjes riepen hoe louis couperus metamorfoze jammer het zoû zijn en hoe goed emilie raad kon geven en den bergh ook was vroolijk zij waren allen vroolijk zooals menschen die iets treurigs bedekken willen
als het mysterieuze onbewuste suggestie was van hélène heel ver dan moest emilie ze weten en hij vertelde ze haar hij vertelde haar wat hij haar nog had willen geheim houden