AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
gij weet dat ik de eer onzer nicht deze avond te verdedigen heb ik maak staat op u om mijn wapenmakker te zijn tegen die barse robrecht van bethune vroeg de st pol ik weet niet maar mij dunkt dat gij er slecht zult van afkomen want de leeuw van vlaanderen is geen kat die men zonder handschoen mag aanpakken dit weet gij ook wel
wat duivel gij schrikt van de edele drank dit zijn de vlamingen niet gewoon riep leroux lachende het is franse wijn antwoordde breydel zo onverschillig alsof die wansmaak een natuurlijk gevoel ware geweest
zij gingen onder een vijandlijke standaard het bloed hunner landgenoten op vaderlandse grond vergieten misschien het bloed eens broeders of dit eens boezemvriends en waarom om het land dat hun het leven gegeven had tot een slavenbodem te maken en de vreemden te onderwerpen
zeshonderd ruiters gans met ijzer bekleed renden tussen bruisend gejuich binnen de legerplaats dit gevaarte kwam van namen en was door graaf jan broeder van robrecht van bethune naar vlaanderen gezonden
voorwaar mijnheer d'artois gij hebt gelijk want het is niet mogelijk iets met die muitelingen uit te richten zij zijn te rijk en zouden zich weldra boven ons achten reeds willen zij niet meer bekennen dat wij die uit edel bloed gesproten zijn hen als onze onderdanen mogen behandelen alsof het geld dat zij met handwerk gewonnen hebben hun bloed edeler maken kon
de breton nam het juweel in de hand en bezag het nauwkeuriglijk wel dit gaat er om riep hij in hoeveel worpen in twee antwoordde jehan werp gij eerst
des nachts wanneer een ondoordringbare duisternis de velden overdekte gingen zij bedektelijk uit de stad en legden de helft van hun macht in een dicht bos dat ter zijde der vlaamse legerplaats stond het andere gedeelte toog tot bij het kasteel van arcques hetwelk insgelijks door de vlamingen belegerd was
zich naar de zuster van adolf kerende voegde hij er bij hij roept u insgelijks edelvrouw eenzelfde klacht een pijnlijke schreeuw ontvloog uit de borst van beider vrouwen machteld viel zonder gevoel in de armen haars vaders en scheen te sterven
o god riep adolf uit gij hebt gelijk meester rogaert zij zullen haar niet sparen maar wat zullen wij doen hoe rampzalig lig ik hier nu uitgestrekt terwijl zij mijn hulp nodig heeft
want een onuitsprekelijke uitdrukking van zaligheid zweefde op zijn wezenstrekken hij die nooit bij de grootste rampen geweend had stortte nu tranen nu hij zijn god de leeuw zijner vaderstad weder op het altaar der vrijheid had geplaatst
mijnheer antwoordde de monnik een verre reis heeft mij afgemat de aangenaamheid der plaats die gij verkozen hebt nodigt mij ook tot rusten ik bid u laat mij u niet storen
adolf van nieuwland was bij de intrede der fransen met de grootste vrees bevangen geweest want hij zag machteld nu zonder tegenweer aan haar vijanden blootgesteld het dagelijks bezoek en de onophoudende wacht van deconinck konden hem in den eerste niet verzekeren
uit al de hoeken der legerplaats klonken de bazuinen om de soldeniers uit het veld te roepen de paarden briesten de wapens stieten krijsend tegen elkander en er rees een akelig krijgsgerucht boven de verschillende delen der legering
de heren antwoordden de ene na de andere dat zij tot de reis bereid waren en hun graaf overal vergezellen en bijstaan wilden een was er die niet sprak en dit was diederik de vos
zodra de deken der wevers met de standaard bij de vrijdagmarkt naderde kwam een dolle blijdschap de harten der beenhouwers vervullen zij ook herhaalden menigmaal de juichende zegeroep en drukten elkander de handen met een vurige liefde trouwens het gevoel der vaderlandsmin ontsteekt de harten in edele driften
weinig weken na zijn volmaakte genezing verwijderde hij zich met langzame stappen van de stad en wandelde mijmerend bij zevekote door de enge paden der velden de zon stond zeer laag op de kim en het westen kleurde zich reeds met gloeiende verven
vraag nu wat dit betekent leroux zich de zin dier woorden hebbende doen verklaren smeet zijn zetel met drift achteruit hij schonk zijn hanaps tot de boord vol en riep zo drinke ik de dood aan die teug wijns indien ik u de hals niet breke zo gij nog een woord spreekt
ja dit geheim heeft lang onbekend in mijn hart gewoond maar nu gij mij verlaat nu kan ik het niet meer in mijn boezem besloten houden hoor adolf ja ik bemin u niet als een zuster met meer kracht met onrustige drift
na een korte raadpleging zakten zij met de onderscheiden benden een weinig ter rechterhand af en sloegen hun tenten op de pottelberg en in de omliggende velden mijnheer d'artois met de twee koningen en nog enige voorname heren herbergden zich in het slot hoog mosser dat nabij de pottelberg gelegen was
lange blauwe strepen tekenden de ontvangen slagen op zijn huid af en zware kneuzingen hadden het bloed onder dezelve vergaderd en gestold zijn leden werden onmiddellijk na de aderlating gewassen en met krachtgevende balsem bestreken
dit zeggende trok hij met zoveel geweld aan de baard van de bespieder dat de linten waarmede hij dezelve aan zijn hoofd gebonden had losbraken en dan herkende breydel zijn gelaat hij stiet hem met zoveel gramschap achteruit dat hij tegen een der stijlen van de
dit is niets nu zijn wij onverwinbaar echter zult gij niet op de behaalde zege mogen slapen houdt uw harten groot dapper en laat het edel vuur dat op dit ogenblik in uw boezem blaakt niet verslappen
viel rodolf de nesle met heviger drift in ik weet niet welke bevelen gij ontvangen hebt maar ik zeg u dat ik aan dezelve niet zal gehoorzamen indien zij met de eer des ridderschaps strijdig zijn de koning zelf heeft geen recht om mij mijn wapens te doen besmetten
nochtans sloten haar ogen zich niet en de kleuren vergingen ook niet op haar wangen eindelijk riep zij o mijn vader o mijn adolf nu ben ik gelukkig ik dank de goedertieren god dat hij het gebed zijner ootmoedige dienares zo spoedig verhoord heeft
en tussen al deze ijslijkheden nog een venijnige grimlach die bestendig op hun gelaat bleef een grimlach waarin de bittere haat tegen de fransen en de vreugde des gevechts zich schetste
godt sy alle gheloofvege sielen ghenaedich er bestaat in de boekzaal van de heer goethals vercruyssen te kortrijk nog een steen welke op het graf van koning sigis gelegen heeft en met zijn wapentekenen het volgende opschrift draagt
kort hierna stegen de vorsten van hun paarden en klommen op de troon die hun te midden der markt was opgericht de schildjonkers en staatjuffers schaarden zich in twee rijen op de trappen de edele ridders bleven te paard om de stelling staan
mijnheer adolf zwijg om gods wil riep zij gij zult u schade doen meester rogaert heeft gezegd dat men in uw kamer niet spreken mag de engel die gij gezien hebt was mijnheer sint michiel die ik voor u gebeden heb opdat hij u kwam bijstaan
alles kon hun dit doen geloven zijn glanzende uitrusting zijn buitengewone gestalte en het rood kruis dat hij op de borst droeg gwyde en adolf die zich te midden der vijanden verweerden bezagen elkander met de grootste opgetogenheid zij hadden de gulden ridder herkend
het was zichtbaar dat deze mannen niet alleenlijk om te dobbelen daar gekomen waren want de helm blonk op hun hoofden en brede degens hingen aan hun gordel alsof zij zich tot de krijg uitgerust hadden
vorst sprak gwyde laat mij genade voor u vinden dat uw majesteit bedenke wat pijn en wat lijden een vader gevoeld heeft wanneer men hem zijn kind ontrukte heb ik niet met diepe weedom gebeden heb ik niet gesmeekt om haar weder te krijgen
en luistert mijne heren of ik gelijk heb of niet heden morgen ben ik heel vroeg uit het leger gegaan ik heb overal de tekens der schrikkelijkste verwoesting gevonden de kerken zijn verbrand en de altaren ontroofd hopen lijken van jonge kinderen en vrouwen liggen in de velden en worden door de raven verscheurd
een gemor zo somber en zo wraakzuchtig dat de toon alleen bekwaam was om het hart met schrik te benijpen bleef een ogenblik onder het lover der bomen hangen zij zullen de dood sterven was der aanleiders antwoord
droomden een teken van robrecht ware genoeg geweest om zich door die opgetogen mensen te doen aanroepen eindelijk gaf hij zijn paard de spoor en verdween als een schicht tussen de bomen des wouds
de overblijvende edelen die in vlaanderen niet veel meer te zeggen hadden en alleenlijk met iedereen de rechten van eigendom bezaten betreurden hun verloren macht zeer het enige middel tot het wederkrijgen derzelve was het omverwerpen der bloeiende gemeenten
waar is uw meesteres machteld van bethune vroeg de cressines met een koude bedaardheid het is reeds twee uur geleden dat mijn vrouw zich ter ruste begaf en nu slaapt zij stamelde de verschrikte
de ridder had geen ander wapen dan een schrikkelijke marteel of wapenhamer waarvan het staal zich hevig op de gele glans der vergulde wapenrusting uitloste de andere ruiter was een monnik met slechte uitrusting zijn harnas en zijn helm waren zodanig verroest dat zij met rood geverfd schenen zijn naam was broeder willem van
de ogen der ontelbare burgers wendden zich gedurig naar die man en dan werd de schreeuw heil deconinck heil de blauwe leeuw met meer kracht hernomen
na een kort gevecht in hetwelk vele vlamingen sneuvelden greep robert d'artois de grote standaard van vlaanderen bij het doek en scheurde een stuk met de voorste klauw van de leeuw eraf een razend gehuil klom uit de omstaande vlaamse scharen
de verzilverde helm die op zijn hoofd blonk droeg een grote vederbos welke tot op de rug van zijn paard neerviel nevens hem reed de trotse johanna van navarra zijn gemalin
zodra robrecht met zijn dochter in de zaal trad werden al de ridders met ontroering en verwondering getroffen hij die hen als een geheime verlosser in de nood was toegekomen was de leeuw van vlaanderen hun graaf zij plaatsten allen met de diepste eerbied de ene knie ten gronde en spraken
en dan antwoordden de ieperlingen en kortrijkers van de stadwallen met nog krachtigere galmen zij ook mochten zege roepen want terwijl de twee legers elkander op de groeningekouter bevochten was de kastelein van lens met honderd zijner mannen van het kasteel in de stad gevallen en zou dezelve wellicht gans verbrand hebben
deze vogels hadden allen rode kappen met belletjes op het hoofd en een zachtlederen broek aan de benen dan nog droegen de valkeniers valse lokvogels van scharlaken met vleugels om de valken tijdens de jacht terug te roepen
zijn woorden hoe zoet ook waren zonder indruk op de rampzalige jonkvrouw die gedurig om haar vader zuchtte en weende geen enkel bericht was haar nog van haar gevangen bloedverwanten toegekomen en zij was als voor eeuwig van haar dierbaar huisgezin gescheiden
de anderen waren klauwaards echte zonen van vlaanderen die het juk met ongeduld droegen maar het goed dat zij bij het zweet huns aanschijns vergaderd hadden was hun te dierbaar om het weerloos in de handen der uitheemse plunderaars over te laten
hemel zuchtte maria wat zegt gij soldeniers in onze woning wat eisen zij zij willen de jonkvrouw van bethune op het ogenblik van hier voeren ik bid u mijn vrouw spoed u want zij slaapt nog ik schrik dat de soldeniers in haar kamer gaan zullen
adolf luisterde met de grootste nieuwsgierigheid menigmaal kwamen woorden van blijdschap op zijn lippen doch hij weerhield zich de monnik ging voort zijn gevangenis zou dus geen onlijdelijk verblijf voor hem wezen indien zijn hart hem niet elders voerde maar hij is vader en alle droeve vooruitzichten martelen zijn hart
hij gaf het opperbevel deszelfs aan jacques de chatillon hem bevelende bij zijn aankomst in vlaanderen al de bezettingen uit de grenssteden te lichten waardoor zijn leger boven de man sterk moest worden
en hield met de andere het wild zo vast dat het ondanks het spartelen en wringen niet meer voort kon hierop werden er enige honden van de leiband gelaten deze liepen recht op de haas en ontvingen hem van de valk
hij luisterde met meer aandacht op de woorden van adolf deze hernam ik aanbad machteld zo vurig zij beminde mij zo teder en nu nu scheurt het noodlot onze harten bloedend van elkaar
wanneer zij in groot getal daar gekomen waren schaarden zij zich rond deconinck om zijn onderrichtingen te ontvangen de deken der wevers ving in dezer voege aan broeders heden moet de zon onze vrijheid of onze dood bestralen
een van hen terwijl hij een zwaar stuk hout van de vloer opnam mits zij niet gewillig opendoen zullen wij een ander middel zoeken hiermede sloeg hij geweldig tegen de val doch zij bleef even vast en onwrikbaar een akelige klacht een zucht zo pijnlijk alsof het leven met dezelve uit een borst ontvlogen was galmde op de zolder
andere wetten zullen de gemeenten beheersen want die koppigheid heeft lang genoeg geduurd wees zeker dat alles zo wel ingericht is dat brugge met ootmoedigheid de nek zal buigen en gij zult het zonnelicht niet meer zien
met verdoofde stem hielden zij het volgende gesprek de fransen verwachten zich niet aan die zonderlinge ontwaking zuchtte breydel zij slapen goed want zij hebben een hard geweten die booswichten ik ben nieuwsgierig om te zien welk een grijns op hun aangezicht komen zal wanneer zij terzelfder tijd mijn wapen en de dood zien zullen
meteen liepen er anderen bij om hun makkers te helpen na lange pogingen sleurden zij de paarden terzijde en vonden de stervende ridder hij lag uitgestrekt op de rug het bloed stroomde murmelend onder hem en wendde zich kronkelend als een bron naar de
na deze woorden stond de deken der beenhouwers op en trok deconinck met de arm voort wanneer zij beiden de kamer en het huis van nieuwland verlaten hadden spraken de overblijvende personen nog lang over dit onverwacht bezoek
gij engellijke jonkvrouw zuchtte adolf met doffe stem gij overlaadt mij met onuitsprekelijke vreugde ik kan dit onverhoopt geluk niet dragen de krachten ontgaan mij neen mijn ziel is niet voldoende voor zulk een innig genot
het beenhouwersambacht zal zijn goedendags en messen ten uwen dienste geslepen houden het meisje verschrikte enigszins op die bloedige aanbieding maar de gelaatstrekken van degene die ze haar deed behaagden haar zeer
in alle landen had men voor zijn rekening hulpbenden aangeworven en verscheidene nieuwe schattingen waren op het volk gebracht om in de kosten van de oorlog te kunnen voorzien de koning zelf kwam op het einde van juni in persoon met zijn leger op de vlaamse grenzen
gij oordeelt en spreekt te lichtvaardig mijnheer hernam gwyde charles de valois schrijft ons een vrijgeleide en belooft ons op zijn eer dat hij ons weder ongehinderd in vlaanderen zal terugbrengen
zij hebben zich tegen de verbastering verzet en gepoogd de moedertaal haar luister weder te geven maar wat kon hun eenzame stem terwijl de natie in een laffe slaap vervallen was
nadat robrecht enige tijd met stille stem tot gwyde gesproken had liet hij zijn oog over al de bijzijnde scharen gaan wanneer hij insgelijks over het wijde slagveld gezien had kwam hij nader bij gwyde en sprak
uw vader mag zijn gevangenis voor enige dagen verlaten maar een ander ridder moet de keten voor hem aannemen ho blijdschap viel machteld uit ik zal hem zien en spreken o mijn vader mijn dierbare vader hoe hijgt mijn hart naar uw zoenen
ja dit is een heilige plicht en wie dezelve vergeet is een lafaard die zijn waardigheid als mens miskent hij is slechts een slaaf tot verachting geboren
dan verzelle u de vloek gods gij dwingeland riep de deken der wevers gij schande van vlaanderen is het graf uwer vaderen niet in deze bodem gedolven rust hun heilig gebeente niet in de schoot van het land dat gij de vreemden verkoopt o
van gistel ook bij het venster gegaan zijnde had jan breydel hem bemerkt en met zijn bijl bedreigd een onstuimige beweging was onder de beenhouwers gegaan allen hadden hun wapen naar de verrader die zij doden wilden opgeheven
o neen vader ik vrees hem niet maar ik weet niet ik ben niet gaarne hier kom of geef mij oorlof om te vertrekken want ik gevoel mij niet wel ga mijn kind sprak robrecht dit zal wel vergaan
o genadige gravin hernam breydel opstaande uedele kan niet geloven hoe nijdig ik tegen snakkers en leliaards ben mocht ik het leed dat het huis van vlaanderen aangedaan is wreken ho mocht ik
dit geschiedde ook men leerde frans niet slechts om een uitheemse taal te kennen maar om een waarde die het vlaams nu niet meer geven kon te verkrijgen men liet de kleding der vaderen daar om de vreemden in alles na te apen
dit is een schone vlaming suisde een soldenier in het oor van leroux hij is wel zo lang niet als gij maar wat machtig lichaam en wat stem dit is geen boer bij mijn ziel waarlijk antwoordde leroux het is een fraaie kerel hij heeft ogen als een leeuw ik gevoel mij voor hem tot vriendschap genegen
de jongeling tien stappen verder gelopen was hadden meer dan twintig soldeniers hem ingehaald hij plaatste zijn vader op de grond en met het nog rokende mes bedreigde hij zijn vijanden een vijftigtal andere vlamingen stonden voor hem want hij was te midden onder het volk in dier voege dat de soldeniers tussen de menigte dringen moesten om hem te vangen
o vader ontferm u mijner kom dat ik nog eenmaal zijn stem hore dat zijn ogen nog eenmaal levend mij aanschouwen zij knielde neer voor hem en hernam terwijl de tranen als uit twee bronnen over haar wangen liepen
de vier zijden waren open opdat men in alle richtingen over de legerplaats mocht zien jan breydel met vijftig zijner mannen moesten die nacht waken zij zaten allen op kleine houten stoelen rondom een tafel onder het dak dat hen voor de dauw en de regen moest behoeden
vooruit makkers riep breydel vooruit langs hier met de bossen de beenhouwers kwamen een voor een hun takken en heesters in de gracht werpen zij was welhaast genoeg opgevuld om over dezelve als over een brug tot aan de voet van de muur te kunnen gaan
op de grote markt stonden de ambachten met hun goedendags in diepe gelederen langs de huizen geschaard deconinck aan het hoofd der wevers had zijn rechtervleugel tegen de eiermarkt gevestigd breydel met het ambacht der macecliers stond tegen de zijde der
maria verliet de gang en trad met benepen hart in de slaapkamer der jonge machteld zij bleef als verslagen voor de bedstede staan en bezag de ongelukkige maagd die zo zachtjes scheen te slapen
de strijd duurde lang het ijselijk geschreeuw der tegen elkander oplopende scharen dreef lang boven de abdij van groeninge maar nog langer duurde het stille gebed der vrouwen want de gulden ridder klopte reeds aan de poort van het klooster en zij waren nog niet van de knielbank opgestaan
ik bid u derhalve mijn echte naam voor niemand uit te spreken dit zou mij wellicht het leven kosten uw gelaat jonkvrouw getuigt uwer lange smart maar dezelve zal niet blijven duren indien onze vooruitzichten zich verwezenlijken
jonge ridder viel op zijn beide knieën voor de priester en kuste wenend zijn handen o zalig uur riep hij zal ik machteld deze troost verwerven zal zij haar vader zien o god en zal ik die heilige zending volbrengen
overal werden er tranen over de dood eens echtgenoots eens vaders of eens broeders gestort en het ganse land werd met klachten vervuld door de zorg der vlaamse veldheren werden de gesneuvelde koningen en de doorluchtigste landheren in de abdij van groeninge begraven
laat vrij de verwijfde leliaards om rust en om geld hun vrijheid den uitheemsen verpanden wij blijven zuiver van schande en vlek het bloed der kinderen van het vrije brugge strome nogmaals voor het recht zoveel te schoner prijkt de
twee arduinen pijlers van griekse bouworde ondersteunden het welfsel dat de poort vormde boven dezelve stond het schild van nieuwland met dit afschrift boven de helm pulchrum pro patria mori aan weerszijden van het schild was een engel met palmtakken in de hand
na die woorden ging hij tot adolf en kuste hem op de wang vaarwel mijn zoon zegde hij en zijn machteld tegen de borst drukkende vaarwel mijn beminde machteld ween nu met meer over mij ik ben gelukkig nu het vaderland gewroken is
onderwijlen kwam jan graaf van namen broeder van robrecht van bethune naar vlaanderen en nam het bewind des lands in handen hij vormde met haast een nieuw en machtiger leger om aan de fransen te kunnen wederstaan en bracht de besturen der steden in orde
wist zij nochtans wat eerbied wat aanbidding voor haar in mijn boezem woont maar wat helpt dit ziet zij in mijn ziel o valse dromen streelt mij niet meer met leugenachtige schimmen nooit zal de leeuw van vlaanderen op het schild van nieuwland blinken
adolf voelde zich onder de liefdezoenen zijner aangebeden machteld herleven hij bleef lang sprakeloos in die blauwe ogen voor hem zo heilig staren en gaf zijn vreugde door een zachte en bijna onvatbare glimlach te kennen eindelijk zuchtte hij met zwakke stem
oude roman na de stad brugge zich gans in de macht der fransen had overgegeven begon de chatillon ernstig aan de begeerte der koningin te denken zij had hem geboden de jonge machteld van bethune naar frankrijk te doen
velen die alhoewel gewond de slachting ontlopen waren begaven zich uit de andere straten naar de snaggaardsbrug en kwamen het getal der vluchtelingen zodanig vermeerderen dat zij eindelijk tot bij de duizend sterk geraakt zijnde besloten hun leven duur te verkopen
velen wensten hem hartelijk geluk anderen die op de inneming van vlaanderen hun vooruitzichten van eerzucht gebouwd hadden gevoelden hierover een innige spijt echter mits zij tegen de wil des konings niet op konden lieten zij niets daarvan blijken
wij lijfsgenade meester vangen wij iemand ramp moet ik hebben indien ik iemand vang of het leven schenk geven zij lijfsgenade neen zij scheppen moed in moorden zij vertrappen de lijken onzer broeders onder de hoeven hunner paarden
geen woord wel wij vertrekken overmorgen met onze graaf gwyde naar frankrijk wat is dit diederik mijn vriend gij schertst hoe naar frankrijk
indien de fransen de zege behaalden voorzag zij de dood haars vaders de dood haars minnaars en de vernietiging van alles waarop zij haar hoop gevestigd had zodra de krijgsbazuin haar klanken over het slagveld zond sidderden
bij deze woorden wierp hij zich met zijn bijl te midden der fransen en hakte al de omstaanden plotseling ten gronde zijn makkers dit ziende vielen met zoveel verwoedheid op de vijand dat zij dezelve tegen de muur drijvende bij de vijfhonderd van zijn mannen om de hals brachten
adolf mijn dierbare adolf hoe kan ik u dit betalen wat vraagt gij van machteld om zulke liefde en zulke trouw te vergoeden uw woorden o machteld riep hij maken mij reeds zo gelukkig dat geen wens meer overblijft
het scheen hem echter na een ogenblik dat hij dezelve wat verder tussen de vlamingen ontwaarde de veertig uitgelezen ridders die nog bij de banier stonden sprongen als ware helden tegen de gulden ridder op maar hij zwaaide zijn marteel zo behendig rond dat geen zwaard hem raakte
willem bezag het meisje met ogen die om medelijden voor zijn smart schenen te smeken zodra machteld die droeve blik ontvangen had liep zij tot hem en vatte een zijner handen tederlijk in de hare
vermits de slagorde des vijands niet breed genoeg was om met zoveel scharen ineens bevochten te worden was hij nog niet vooruitgekomen niet wetende hoe het met de strijd gelegen was stelde hij zich voor dat zijn mannen ongetwijfeld de overhand hebben moesten want hij zag er geen terugkomen
er is een gemakkelijk middel om alle misgreep hierin te ontwijken hoort wat gij te doen hebt indien gij met de eerste oogopslag niet zien kunt of het een fransman of een vlaming is die gij aantreft beveelt hem dan dat hij zegge schild en vriend al wie deze woorden niet kan uitspreken heeft een franse tong men sla hem dood
o edele machteld riep hij gewaardigt gij uw dienaar adolf met zulke zoete woorden te belonen ho ik smaak reeds het geluk dat mij wacht neen mijn vreugd is niet over de inhoud van de brief kende ik maar daarin was het niet dat ik mij verblijdde
zodra machteld de drinkschaal van zijn mond had weggenomen verbaasde zij niet weinig want hij sprak met zwakke doch klare stem o edele maagd o mijn engelbewaarder ik dank de goede god dat hij mij zo dicht bij het graf gebracht heeft
bij pozen veranderde het purper harer wangen in brandend rood en dan liep een gelijke kleur over gans haar aanzicht alsof zij om iets beschaamd werd nochtans was het door dit gevoelen niet dat de maagd
adolf komt weer zuchtte maria ho ons gebed is verhoord geweest machteld luisterde met meer aandacht en antwoordde mistroostig neen neen hij is het niet zijn tred is niet zo zwaar o maria misschien een
moeder o moeder zuchtte de maagd met stervende stem die klacht op haar lippen vergaande viel haar hoofd achterwaarts en haar lichaam hing slap over de arm van de schaker
de twee voornaamste steden van vlaanderen stonden van hun geboorte af altijd in geschil niet dat de een moediger mannen dan de andere bezat maar omdat zij beide nijverig zijnde elkanders koophandel poogden te roven en tot zich te trekken
wat mij aangaat mits ik zie dat men mij zo klein acht dat een zaak die mij zo zeer belangt zonder mijn toedoen is besloten zal ik mij in mijn koninkrijk van navarra vertrekken en philippa zal mij volgen
meteen werden achter de slagorde enige ridders gezonden om de bevelen aan de oversten te dragen weinig ogenblikken daarna bewogen zich verscheidene benden en spreidden zich langs alle kanten in het veld
neen mijn goede maria antwoordde adolf ik heb nooit in mijn ziekte dorst geleden die edelmoedige machteld heeft mij zo zorgelijk gelaafd zo zal ook de eerste maal dat ik naar sint kruis mag gaan mijn gebed de zegen gods over haar roepen opdat nooit ramp haar moge raken
het andere gedeelte des vlaamsen legers onvoorziens door de in het bos verborgen soldaten aangevallen zijnde schikte zich met haast in slagorde en toog zonder wanorde achteruit wellicht zouden zij zonder groot verlies ontkomen zijn maar een beklagelijk ongeluk moest de oorzaak van hun nederlaag worden
ik bid u om verschoning edelvrouw ik kan het niet doen de nieuwsgierigheid van machteld groeide meer en meer bij de woorden van de ridder zij vroeg hem nog meermalen naar het geheim doch alles was
maar mijnheer de marigny vroeg de koning weet gij geen middel om nog enige tijd in de uitgaven des rijks te voorzien want ik denk niet dat de gelden uit vlaanderen zo haast komen zullen die toestand baart mij de grootste wanhoop
want wij mogen de wallen niet wekken voor dat alles bereid zij luistert wel zodra gij de vaderlandse kreet vlaanderen de leeuw zult horen herhaalt hem dan tegelijk dit zal het teken zijn en kan u onderling in de duisternis doen herkennen
terwijl zij over de vermetelheid van hugo spraken kwam er een wapenbode in de tent dewelke zich eerbiediglijk voor de ridders boog zijn kleding en wapens waren met stof bedekt en het zweet liep van zijn voorhoofd alles gaf te kennen dat hij zich op de reis zeer gespoed had en zich schier buiten adem had gelopen
zodra zij met maria in de kamer gekomen was had zij de valk van de stoel op haar hand genomen en was met hem bij het bed van adolf genaderd mijn waarde broeder riep maria hem een zoen op zijn bleke wang gevende
ja ja heer robrecht om de franse koning te voet te vallen en vergiffenis te vragen ik heb nooit gezien dat een kat vanzelf in de zak kruipt maar bij de duivel ik zal het eer weinig te compiègne kunnen zien of het feilt mij aan gezond verstand
welnu mijn dochter een ridder heeft uw vader tegen een vijand verdedigd en is dodelijk gewond och god galmde machteld uit ik zal veertig dagen voor hem bidden en dan nog opdat hij geneze ja doe dit maar ik verzoek nog iets van u
nu de vervoerdheid des gevechts in hen vergaan was dwaalden hun ogen met afgrijzen over dit wijduitgestrekte bloedbad in hetwelke de geplette lijken de paarden de standaarden met de afgehakte leden van zoveel duizenden mensen verward lagen te zwemmen
allegorische taferelen spraken er de lof der vreemden en lasterden de leeuw dit zegerijke teken van het voorgeslacht acht engelen waren bedektelijk bij de poort op de wal geklommen om de welkom te blazen en de vorst aan te kondigen
in de ogen dorst hij ze niet bezien andere ridders spraken en lachten vrijelijk met haar de verliefde adolf alleen was voor haar zo bevreesd dat hij zelden een woord in haar tegenwoordigheid dorst wagen
robrecht kwam vooruit bij gwyde mijn lieve broeder sprak hij ik begeer dat dit huwelijk zo spoedig mogelijk met pracht gevierd worde en door de gewone vormen der wetten worde bekrachtigd dit is mijn innige wens
na al de lijnen en vagen wel getekend waren bevochtigde diederik de wangen en het voorhoofd van adolf met een blauwachtig water en gebood hem op te staan het is gedaan sprak hij gij gelijkt aan mijnheer van bethune alsof dezelfde vader u beiden had geteeld
ontellijke verhongerde honden waren op de reuk van het bloed uit de stad gekomen zij liepen van het ene lijk naar het andere en huilden met lange tonen zo vervaarlijk tegen elkander op dat men zou gedacht hebben dat de hel haar duivelen uitgezonden had om de komst van zovele zielen te bezingen
machteld ontknoopte de groene sluier die in haar hulsel hing en gaf dezelve met een minnelijke glimlach aan de jonker daar sprak zij dit diene u tot gedachtenis dergene die aan u gedurig zal denken dit is mijn geliefde kleur
zich dan naar de bijstaande ambachtslieden kerende riep hij met een geestdrift die de harten der aanhoorders hevig schokte o broederen gij hebt mij heden van de dood verlost
intussen liepen de fransen elkander over het lijf de vlaamse scharen drongen met geweld tegen de wijkende vijand op en verpletterden de gevallen ridders met knotsen en helmbijlen duizenden paarden lagen in de geknede aarde half verzonken en de lijken der vijanden overdekten de
de fransen gebruikten een goed middel om zich alles te bezorgen en zich terzelfder tijd bij de vlamingen hatelijk te maken elk ogenblik vertrokken grote benden soldeniers uit de verschansing om het land af te lopen en alles te roven te plunderen of te vernielen
de tent van de graaf d'artois was ongemeen lang en wijd en in onderscheiden plaatsen verdeeld er waren kamers voor ridders tot zijn gevolg behorende kamers voor schildknapen en wapendragers voor de mondbedienden en koks en voor meer andere bijzondere personen die hem volgden
op het gezicht dier schennis kreeg zij het leven terug zij stond recht zonder ergens tegen te leunen met een vervaarlijke uitdrukking van blijdschap stak zij haar bevende hand tussen haar klederen en sprak met doffe stem terwijl zij naar de soldenier liep
deze vrees kan de kroon van frankrijk zeer schadelijk zijn sprak van gistel het verwondert mij dat mijnheer de mortenay de oproerige bruggelingen voorstaat de mortenay werd bij dit verwijt zeer toornig want van gistel had aan deze woorden een honende klem gegeven de edelmoedige stadsvoogd bezag de leliaard met verachting en antwoordde
geen ander middel om zich geld te verschaffen kunnende vinden vervalste philippe de munten van het rijk bracht ondraaglijke lasten op de drie staten des lands en echter had hij nog niet genoeg
niets is gemaklijker dan er dit overtollig geld uit te lichten zij mogen uw koninklijke handen dan nog kussen dat gij hun het leven laat want zij zijn allen de dood schuldig
maar mijnheer de mortenay ik bid u om gods wil gij die veel op hen vermoogt vraag toch of zij voor groot losgeld ons het leven willen laten ik wil door hun handen niet sterven en zal alles geven wat zij eisen hoeveel het ook zij
denk niet dat ik onbezonnen genoeg zijn zou om het ter mijner schade te ontdekken o jonkvrouw ik mag ik kan niet het zou mij zo verblijden mijnheer adolf nu geloof ik uw woorden niet gij berooft mij van de vreugde welke ik moest smaken zeg het mij toch
ik vergeef haar uiterharte mijnheer vader want ik bemin haar als een zuster de droefheid die zij om philippa's gewaande dood betoond heeft is mij troostend geweest
de sombre weergalm der onderaardse kuilen van het louvre ziet gij ze niet bleek als de dood zwak en mager als een stervende bloem met haar armen tot god hoort gij ze niet die roept o mijn vader mijn broeders verlos mij ik sterf aan de keten
het is onnodig mevrouw dat uwe majesteit zich langer hiermede bezig houde wees verzekerd dat gij ten volle zult gewroken zijn wellicht zal ik uw begeerte te boven gaan
hy die van uit het woud de burcht had mogen zien wanneer de roovers en de buit er binnen vloden had zekerlyk gedacht dat een der helsche goden hem d'eeuwge martelplaets voor d'oogen openreet men zag by t toortslicht niets dan al wat huivren deed
werden geplant en een gedeelte der vlamingen beklom de wallen zonder tegenweer te vinden op de roep van de schildwacht waren de soldeniers der bezetting van hun bedstede gesprongen en na enige ogenblikken waren er meer dan vijftig gekleed en gewapend hun getal vermeerderde spoedig het geschreeuw der beenhouwers had de slapenden beter dan de roep der wacht gewekt
aardig was de weerglans van dit rijke kleedsel want bij alle bewegingen veranderde het van toon en kleur dan scheen het door de zon verlicht als het fijnste goud met gele glans te blinken dan weder werd het groen dan weer blauw
robrecht van bethune verschrikte op zijn eigen woorden hij werd bleek en beefde in al zijn ledematen zijn vingeren wrongen zich stuiptrekkend in de palmen zijner handen en men hoorde de ijzeren schulpen zijner handschoenen krijsend over elkander schuiven
innige gramschap en wraakzucht kleurden zijn wangen met hevig rood nu hij bemerkte dat valse listen de oorzaak zijns verlies waren hij geliet zich evenwel alsof hij niets gewaar was geworden en sprak werp dan wat aarzelt gij bevangt u de vrees
maar een diepere wonde bleef hem in het hart en deze baarde hem onuitsprekelijke pijnen de innige liefde welke hij voor machteld gevoelde vervulde steeds meer en meer zijn boezem en de rust werd hem gans benomen
mijn zoon robrecht is een moedig ridder dit heeft uw koning philippe ondervonden toen hij rijsel belegerde want dan is menig dapper fransman voor het zwaard van robrecht gevallen de bruggelingen die hem meer dan mij beminnen heten hem de leeuw van vlaanderen en die eernaam heeft hij in de slag van benevent tegen manfried wel verdiend
des avonds wanneer de zon sedert een uur achter het dorp moorsele was verdwenen waren al de arbeiders in hun tenten vertrokken men hoorde hier en daar een gezang dat soms door het klinken der hanapsen werd opgevolgd en waarvan vele stemmen het slotvers juichend herhaalden
dit verstaat gij niet maar gij moogt mij geloven het uur der verlossing naakt heden zijn wij nog niet genoeg verdrukt de handen der slavernij moeten pijnlijker nijpen opdat de lafaards zelf de schakels der keten losbreken
en waarlijk mijnheer adolf zij hebben geen ongelijk want de meeste edellieden spannen met onze vijanden aan en willen de rechten der gemeente tenietdoen dit kan mij in mijn voornemen niet storen wees daarvan zeker meester
zeven klauwaards werden beurtelings aan de galg gehangen en stierven in het gezicht hunner stadgenoten de droefheid der benauwde burgers veranderde in wanhoop iedermaal dat er een van de ladder gestoten werd bogen hun hoofden zich te gronde en zij wendden alzo hun ogen van dit ijslijk schouwspel
maar eensklaps werd de schreeuw vlaanderen de leeuw wat wals is vals is slaat al dood in een andere straat aangeheven en men hoorde de stappen van dravende paarden achter de hoek galmen
een algemene moorderij ving aan op de ganse lengte des legers de vlamingen deden niets dan doden en sprongen over grote hopen lijken om de verdere vijanden aan te vallen
recht voor de inkomende reiziger verhief het graaflijk paleis zich statig met zijn torentjes boven de lagere gebouwen die het omringden een stenen trap aan welkers voet twee zwarte leeuwen rustten ging tot het eerste verdiep op en gaf ingang tot een lange reeks vierkante zalen
vijfhonderd ruiters vierhonderd zeelanders en nog een bende bruggelingen traden met hen in het leger de beroepen ridders en steden waren meest al aangekomen alle soorten van wapenknechten bevonden zich onder het bevel van
de heren die de rechtzinnigheid van de valois kenden betrouwden zich op die belofte en gingen voort met hun graaf te redeneren terwijl sloop diederik de vos ongemerkt uit de zaal en ging op de voorhof wandelen en nadenken
wat zegt gij machteld riep hij de gevangenis van wie gij weent hemel wat zou er u gebeurd zijn machteld dorst niet antwoorden maar maria die met meer voorzichtigheid begaafd was bracht haar mond aan zijn oor en suisde
dan vond zij nog enige troost in het zoete gevoel der min en koesterde dit heilzaam vuur totdat een bitter aandenken de glimlach deed verdwijnen adolf beminde in stilte en dorst zelfs niet denken dat machteld hem eens zou liefhebben hij kende zijn plichten te zeer om zulks te hopen
ik drink ter schande van de gentenaars riep een gezel reeds lang weten wij dat wie in hen zijn betrouwen stelt op een gebroken stok steunt maar dit is niets zij mogen thuis blijven dan heeft onze stad brugge alleen de eer van de strijd en van de verlossing
hij berekende de voordelen welke de tegenwoordigheid der doorluchtige maagd hem tot het uitvoeren van het grote verlossingsontwerp kon toebrengen mijnheer van nieuwland antwoordde hij
nu willen wij dat de vrede en de rust onze onderdanen om hun trouw belone het zal mij een geluk zijn door hen allen met de naam van vader begroet te worden indien onze zorgende liefde en onophoudende pogingen om hen gelukkig te maken ons die naam kunnen verdienen
de soldenier die haar dochter in de armen hield wierp op dit ogenblik het haar van de wangen der maagd plaatste zijn mond op haar ontverfd gelaat en zoende haar zo driftig dat de oren der stervende moeder het geluid ervan ontvingen
enigszins verstoord sedert wanneer meester hebben de heren van nieuwland uw rechten verkort die taal hoont mij verschoon mij mijnheer indien mijn woorden u gehoond hebben antwoordde de deken het is zo moeilijk de goeden uit de kwaden te kennen dat men zich met recht van allen mistrouwt
de deur ging open en een jonge man met sterke leden en fraaie gelaatstrekken trad in de kamer een kolder als die van deconinck maar met meer smaak versierd was zijn kleedsel en een groot kruismes hing aan zijn gordel
een grijze baard daalde tot op zijn borst en zijn zwarte glinsterende ogen waren onder zware wenkbrauwen gezonken bruin was zijn benig gelaat en diepe rimpels lagen op zijn voorhoofd met lastige stappen en als een afgematte reiziger naderde de monnik allengskens de plaats waar adolf gezeten was en bleef plotseling voor hem staan
ondertussen trekt willem van gulik met de ambachten van brugge en van kortrijk naar st omer om die stad de fransman te ontnemen daar gekomen zijnde wordt hij door de franse ruiterij die veel sterker in getal was met onstuimigheid aangetast
de beenhouwers vielen opnieuw in een schaterende lach uit zij verstonden dat hun deken wilde te kennen geven dat de gentenaren schapen waren en ik weet niet ging breydel voort waarom mijnheer gwyde om hun komst wenst er is niet teveel nooddruft in het leger om nog meer eters tot de maaltijd te roepen
geeft ons zijn lijf riep de woedende schaar in het vuur in het vuur ik wil niet sprak breydel met een dwingende blik tot zijn mannen dat het bloed van die slang uw bijlen rake men geve hem aan het volk over
hij was bij de klank zijner stem zeer ontroerd het scheen hem dat hij dezelve nog meermalen gehoord had doch niet kunnende bedenken waar hij deze priester mocht gezien hebben joeg hij die gissing als vals uit zijn geest
die in het graaflijke slot verbleven begaven zich in hun slaapvertrekken twee uren later hoorde men niets meer in wijnendale dan de roep der wachten het geblaf der honden en het geblaas der nachtuilen
mijnheer breydel uw dapperheid en trouw verdienen een grote beloning wees van nu af en voor altijd opperbevelhebber van al uw stadsgenoten die ons met wapens dienen kunnen wij weten hoe eerlijk gij dit ambt kunt bekleden
ja mijn tedergeliefde ik zal leven het hart jaagt mij zo krachtig hetgeen zij allen als een wonderwerk aanzagen was een natuurlijk gevolg van adolfs toestand hij had geen open noch diepe wonden maar wel menigvuldige kneuzingen
o st pol durft gij dit wel bestaan zult gij als een lafaard de dood van mijnheer d'artois en van al onze broeders ongewroken laten o ik bid u om de eer van frankrijk doe het niet laat ons liever sterven om die schande te ontgaan
ik kon u voor zoveel goedheid niets dan dankbaarheid en liefde terugkeren niets dan bewondering voor uw edel hart ook wie zal zeggen wat ik geleden heb wat verontwaardiging mij getroffen heeft wanneer ik u mijn weldoener aan de schichten des nijds en der lasteraars zag blootgesteld
terwijl zij de snep aan haar havik ontnam naderde adolf haastiglijk voor haar en vroeg met smekend gelaat om het wild uit haar aangebeden handen te mogen ontvangen zodra de ogen van machteld op adolfs aanzicht vielen werden haar wangen met schaamrood gekleurd
maar er is iemand in vlaanderen gebleven die nu van alle hulp en bijstand beroofd het medelijden der vlamingen om haar rampspoed en doorluchtigheid verdient gij spreekt van jonkvrouw machteld de dochter van mijnheer van bethune viel deconinck in hoe weet gij dit vroeg adolf verbaasd
maar terwijl een ander onder elke dier slagen zou zijn gevallen bleef broeder willem onwrikbaar boven zijn geslachte vijanden staan al wie het ongeluk had hem te raken viel op hetzelfde ogenblik voor zijn reuzenzwaard en bekocht het met de dood
de nieuwe lucht en de lafenis hadden hem fel geschokt hij bleef enige ogenblikken in bezwijming dan weder ontwakende maar even zwak nam hij de hand van mijnheer borluut en sprak zo langzaam dat tussen elk woord een lange poos was
in de verte zag men hier en daar een stervende de arm als in een hulpgebed omhoogheffen en dezelve smekend uitreiken een vervaarlijk gerucht honderdmaal akeliger dan de ontzaglijkste stilte heerste boven de opgehoopte lichamen
geloof mij mijnheer ik ken mijn koppige landgenoten uw genade zou hun trotsheid vermeerderen warm toch de slang niet die u moet steken ik weet het bij ondervinding de bruggelingen zullen de nek niet buigen zolang de opstokers onder hen wonen dit onkruid moet men versmachten of men wordt het nooit meester
ook kon men dit op zijn wezenstrekken genoeg zien ja het was niet mogelijk de stijve blik zijner zwarte ogen te verdragen een wilde vreugd verhelderde zijn gelaat omdat hij nu hoopte zijn rijk hetwelk hem door de moren ontnomen was weder te krijgen nevens hem zat
mijnheer de konstabel de nesle voerde de derde bende aan eerst kwam er een schaar van zevenhonderd edele ridders met schitterende uitrusting op het lijf en liefelijke wimpels aan hun lange speren wapperende vederbossen vielen van hun helmen achterover op hun rug hun wapentekens waren in allerlei kleuren op hun harnassen geschilderd
breydel antwoordde niet zijn hart was te vol bevend van ontroering sloeg hij zijn armen om de doek van de standaard en omhelsde alzo de blauwe leeuw hij verborg het hoofd in de vouwen der zijde en weende enige ogenblikken zonder zich te bewegen
met de diepste navorsing had deconinck zijn oog op al de aanzichten gestuurd en zijn aanhangers geteld vleiend was voor hem de overtuiging dat weinigen in de vrees zijns tegenstrevers deelden hij antwoordde
weledele heer nu de gunst mijner landgenoten mijnen arbeid bekronende mij een plaats tussen onze vaderlandse schrijvers gegeven heeft nu ik enigszins met vrijere stappen in de letterbaan mag voortgaan behaag ik mij in het herdenken aan wie ik dit verschuldigd ben
luister en hou het u voor gezegd laat het onweder stillekens wat afdrijven laat de krijgsknechten gedeeltelijk naar frankrijk vertrekken geef de fransen en leliaards wat toe opdat zij in hun waakzaamheid verslappen
enige leliaards waaronder jan van gistel met een getal brabanders was ziende dat er geen uitkomen meer aan was kwamen te midden der vlamingen gelopen roepende vlaanderen de leeuw heil heil vlaanderen
zijn ogen die half onder de wenkbrauwen gedoken waren droegen het kenmerk ener warme en eenzame ziel alhoewel hij in doorluchtigheid voor de andere ridders niet wijken moest bleef hij nochtans achteruit en liet zijn minderen voorgaan
laat mij door o meester pieter riep de deken der beenhouwers ik smeek u laat mij uitgaan gij pijnigt mij onbarmhartiglijk neen ik ben hierin onverbiddelijk
veel letterkundigen aan het hoofd der welke de heer willems met zijn hoge verdiensten prijkt spannen te saam om het volk uit de slaap te wekken en hebben hun pogingen ten dele reeds zien gelukken
vr de laatste dag der maand april keerde de oude gwyde met ziekte en ongemak beladen als een andere regulus terug naar frankrijk in zijn gevangenis philippe le bel had gedurende het bestand alle mogelijke middelen gebruikt om een ontzaglijk leger bijeen te krijgen
mijne heren viel de koning sigis in het betaamt niet dat gij langer daarover spreekt laat ons de koppen nog eens vol schenken en vergeet uw euvele moed zet u neder mijnheer van arkel
zodra de jaren zijn bekwaamheden rijp gemaakt hadden riep hij zijn broederen uit hun slaafse sluimering deed hun de macht der samenspanningen begrijpen en stond met hen tegen de dwingelanden op
maar god wat is dit het schijnt mij dat een nieuwe kracht mij door de aderen vliet zou ik langer leven kunnen o machteld gij hebt uw hand op mijn borst gelegd dit is het wat mij zo wonderlijk verkwikt
hierop hernam de wever die reeds gesproken had uw raad is een verderfelijke raad gij schept vermaak in muiterij en bloedstorting opdat uw naam in die omwentelingen als aanleider moge
dan omhelsde hij nog zijn broeder gwyde willem van gulik en enige andere ridders zijn vrienden hij drukte met ontroering de hand van allen en riep heengaande vaartwel vaartwel gij allen mijn trouwe wapenbroeders
gewoonlijk kon men in hem niets bespeuren dat hem van anderen mocht onderscheiden maar zodra iets hem meer bekommerde of belangde werd zijn blik doordringend en levendig dan schoten stralen van vernuft en manlijkheid uit het oog dat hem overig was en zijn houding werd trots en groots
ik geloof dat het niet onredelijk ware de dochter van mijnheer van bethune in frankrijk te doen voeren want zij heeft mede de vlaamse koppigheid ingezogen het zal mij aangenaam zijn haar bij het hof te hebben hierover nu genoeg gij begrijpt mijn inzichten
zond hij mijnheer louis de clermont met vierduizend normandische ruiters door de neerlander om de vlaamse slagorde op de linkervleugel aan te vallen het gelukte de clermont aan die zijde een vastere grond te vinden hij geraakte met al zijn ruiters over de beek en viel plotseling op de benden van gwyde
de vrijdagmarkt was niet wijd genoeg om al de bijzijnde burgers een plaats te verlenen hoezeer zij ook tot smachtens toe opeengesloten waren de steenstraat was tot bij st salvatorskerk nog vol mensen insgelijks waren de smeden en boeveriestraten tot op een zekere afstand met de min onstuimige vrouwen en kinderen overdekt
de rampzalige jongeling wist niet dat ieder zijner woorden als een vergiftige dolk door het hart zijner bedrukte minnares boorde afgemat door zo lange woorden drukte hij stilzwijgend de hand zijner geliefde
dat de sombere gangen mijner gevangenis deze woorden als een onverbreekbare eed herhalen mijn bloed mijn leven mijn vrede aan mijn vaderland
ik weet niet maar het schijnt mij dat gij terdege naar de lelie begint te rieken dan moet de pest u besmetten indien dit waar is neen neen mijn vriend jan overweeg met mij dat hoe meer zij de gemoederen verbitteren hoe sneller
menigvuldige soldeniers der bezetting hadden zich verkleed en meenden alzo door de een of andere poort te ontsnappen maar dit gelukte hun niet dewijl men hun gebood de woorden schild en vriend uit te spreken
dit weet het staatsbestuur wel en diensvolgens poogt het dit verschil tussen de twee delen onzes lands teniet te doen die pogingen zijn walen in de vlaamse provinciën als bewindhebbers te sturen opdat men zich verbastere om hun te believen hetzij om een ambt of iets anders dat zij geven kunnen te verkrijgen
de gentenaars hadden het bevel ontvangen om de vlaamse ridders die zij vinden konden dood of levend naar de legerplaats te dragen reeds hadden zij bijna de helft der lijken verplaatst en een goed deel van het slagveld
ondanks haar koude droefheid klopte haar hart zo hevig en het bloed stroomde haar zo krachtig door de aderen dat zij ogenblikkelijk weder de schone machteld werd nu geleek zij een fraaie roos op welkers zachte bladen de dauwdruppels bij de morgenzon als diamanten glinsteren
de burgers die overal in menigte vergaderd waren aanschouwden dit gevaarte met een plechtig stilzwijgen geen enkele welkomstgroet steeg uit de scharen en geen enkel teken van blijdschap was onder hen te vinden
wanneer zij afgemat en moede met een boos genoegen op de puinhopen staarden kwam een hunner makkers de trap af en sprak ik heb iets op de zolder gehoord voorzeker schuilen er vlamingen onder het dak ik geloof dat wij daar een betere buit vinden zullen want het is denkelijk dat zij hun geld met zich hebben