AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
na tafel was hij wat spraakzamer geweest en toen had hij haar gevraagd of zij ooit wel had nagedacht over de gratie en het symbool van een vaas met belangstelling had zij toegehoord terwijl zij in van der welcke's blik iets gezien had of hij dacht dat ernst gek was
de oude man nog bleef zitten nu dwaalde de oude vrouw door de gang luisterde aan de keuken en een klein achterkamertje stemmen klonken er van de meiden en den knecht toen ging zij de trap op dwaalde door de slaapkamers dwaalde door de leêge logeerkamers met een zucht omdat zij nooit kwamen
gilde frans naar beneden wacht zei henri de trap afrennende ik zal oma en tante halen marianne begon te snikken mijn god wat is er nu marianne
dankbaar zijn altijd dankbaar zijn terwijl ik altijd louis couperus de boeken der kleine zielen bitter ben ik kan het niet als ik bitter ben kan ik niet dankbaar zijn maar constance nu ben je terug en wij zijn allen gelukkig dat je terug bent
zij trapten en trapten en zij verslonden de wegen in den broeienden augustusmorgen blij pratende als twee vrienden nu addy hier zullen we eens rusten zei eindelijk van der welcke buiten adem
het was of zij in hunne samenkomsten in het innigste van hunne omhelzing luisterden naar buiten naar een stap van wie hen bespieden kwam en naar den zwaren tred van hun noodlot
doe dadelijk het raam dicht francis hoe is het mogelijk kan niet kandjeng zuchtte de baboe met de kracht van een mug drukkende op de knoppen van het solide hollandsche venster constance hielp haar drukte het venster neér
van der welcke dronk zijn koffie uit zij klampte het kind tegen zich aan zoende hem woest louis couperus de boeken der kleine zielen ik ga uit addy je bent lief maar ik ga uit ik heb behoefte aan lucht
zij poogde als in een wanhoop die dingen klein te vinden nietigheden niets maar het ging niet de visitekwestie was heel gewichtig bepaald een blunder van constance en het artikel
lammeling lammeling krijschte hij en hij wilde weêr zich gooien op jaap de twee andere jongens hielden hem tegen en een gevoel van redelijkheid plotseling kwam addy's drift sussen hij zoû zich niet zoo laten gaan tegenover dien làmmeling van een jaap
een heer een portefeuille onder zijn arm ging naar zijn bureau twee jonge meisjes fietsten weg een dame heel vlug ging een boodschap doen maar verder was het het huishouden van eten en drinken
zij dacht niet aan zichzelve zij verlangde van hen geen sympathie alleen maar koele beleefdlouis couperus de boeken der kleine zielen heid zij voelde zich vol wrok zo vol wrok dat als zij er aan dacht zij er bijna in stikte als in eene
het niet kunnen dulden dat wie ook een familie lid te na kwam zelfs al werd de kritiek in den familie kring zelven niet gespaard maar dat iemand van de kennissen aan een lid van de familie raakte dat knden zij niet dulden geen van allen
cateau was een zware vrouw van in de veertig de ronde oogen altijd verschrikt in een rond gezicht en ze droeg altijd een nette gladde goedzittende japon bruin zwart of blauw
neen zeurde cateau maar jij bent nu ook zoo een dègelijke hllandsche huisvrouw en m
er leed van de stemmen die nu en dan in de nachten als woei de wind tot haar spraken hadden haar langzamerhand in zachtere stemmingen kunnen brengen als waren zij muziek die verteederenden invloed uitoefende op haar naar die betoovering luisterende ziel
de afstuiting die er toch was een volstrekt willen handelen tegen die afstuiting in tegelijk met een stille wensch een zachte manier om aan adolfine wat te vervormen zij had volstrekt willen hebben dat addy de jongens van adolfine eens zoû vragen op een zondag om te komen lunchen
zoo was het van buiten een groot druk huis papa minister de meisjes aan het hof geprezenteerd de jongens flink geld stuk slaande en van binnen tusschen van naghel en bertha dikwijls een moedelooze beprating hoe het toch minder te doen
telkens naar de brievenbus bijna hopende dat de laatste aflevering van het schandblad en nu maar liggen zoû zij was ook zoo bang dat addy voordat hij naar school ging of terwijl hij thuis kwam het zien zoû in de bus even zoû inkijken wat het was
jong waren zijn oogleden die nu sloten over de oogen jong die rechte neus die mond met den kleine vollen kroessnor er boven jong was zijn lichaam en jong over addy's knieën heen lagen zijn handen klein breed en fijn met de nagels verzorgd
nou dag vadertje nam frans afscheid hij drukte frans de hand had hem willen bedanken voor de wandeling maar om dat medelijden van frans werd hij trotsch en kon niet louis couperus de boeken der kleine zielen ik zal morgen mijn fiets komen halen zei hij alleen dof
zij kn niet aannemen dat dit alles niet mogelijk ware geweest misschien niet voor een ander maar wel voor haar en dàt was nu haar wrok dat die twee oude menschen en henri met hen
ik ben tot je dienst wanneer je wilt zei van der welcke natuurlijk krijschte van naghel met puilende oogen bloedrood zijn wang als was louis couperus de boeken der kleine zielen de klap hem gegeven jij je hebt niets te verliezen jij kan als een kwâjongen slaan vechten
maar moesten zij niet eerst weten hoe de louis couperus de boeken der kleine zielen familie hen ontvangen zoû toen had van der welcke geschreven aan zijne ouders constance aan mama van lowe met al de nederigheid van ballingen hadden zij geschreven als het ware na veertien jaren
vroeger vond ik het portret veel mooier zei constance was papa zoo hard zij staarde er heen zij was wèl zijne lievelingsdochter geweest haar huwelijk met de staffelaer zijn vriend zooveel ouder dan zij het was hem wel goed geweest omdat het zijn eerzucht gestreeld had
champagne ok ja een goedkoop merk en zoo donker de kamers ik vond het geen fatsoenlijk licht zoo dommelig weet je net een gemeen huis met haar drie heeren fluisterde adolfine om marietje
wat doen jullie hier o ja dat pamflet het is gemeen het is gemeen ik wil het lezen riep constance neen riepen zij allen drie lees het niet
met zijn kinderonschuld in zijn ziel en zijn oogen met het zachte waas louis couperus de boeken der kleine zielen van die onschuld over zijn kindervel en zijn kindergemoed ook al had hij iets van een kleinen man en plotseling zag hij alles de woede van de jongens omdat jaap zich verraden had hunne verwarring en nu de verwarring van frans
neen heelemaal niet zei van der welcke alleen begrijp ik niet dat de menschen dadelijk behoefte hebben over een ander te praten en in minimum van tijd een anders wenschen beter weten dan hijzelf ik praat nooit over niemand
wie weet misschien komt dat nog zei constance ironisch koel ja het kan jou niet schelen huilde adolfine razend jij met je voorname koelte jij bent zoo pedant dat je je niets aantrekt ik ik ben zoo niet ik ben gevoelig ik ben heel week
foei wat kan je weêr boos zijn bestrafte hij en brommen en mopperen en kibbelen en zenuwachtig zijn en haaiebaaien is dat nu gezellig eten zij verborg haar gezicht aan zijn borst in zijn armen hij streelde haar over het haar
en zij las door zag niet de vreemde woorden die vertelden hoe de menschen waren na den dood maar zacht schreide zij onhoorbaar over haar boek heen van stille voldaanheid en rust dat zij het gezegd had en dat hij gezegd had neem dan piet meê om je te helpen
ach daar zoû je niets aan hebben constance dat verzeker ik je dat zoû je heusch geen genoegen doen en als je mijn opinie eerlijk vraagt eerlijk niet waar als tusschen zuster en broêr dan zoû ik je rondborstig antwoorden
van der welcke dan na den eten was blij dat het zijne beurt was somber teruggekomen van de plaats had addy hem aan tafel opgevroolijkt soms zelfs was addy heel dol dan wilde hij ravotten met zijn vader en van der welcke wilde wel
ook welde het in hem op om naar het bureau van den dwarskijker te gaan ergens verborgen in een obscuur straatje en den redacteur met zijn rotting af te ranselen en zonder dat hij eigenlijk wist waarom en hoe hij zich verleiden liet tot dat ondoordachte onlogische woord het woord als van een kwaad kind dat niet meer denkt in de opbruising zijner driften riep hij uit
sprak duidelijk uit bertha's plechtig van lowe hard gezicht met de knippende oogen ook al zeide bertha geen woord constance zweeg speelde oom ruyvenaer druk tapte moppen
als je me dan nog daarenboven verwijt dat ik niet aan de toekomst van mijn zoon denk dan zal louis couperus de boeken der kleine zielen ik mijn gedragslijn veranderen en dan zal ik met bertha praten praat jij met je kennissen in de plaats en als je eenige fierheid hebt weiger voortaan met ze om te gaan wanneer ze je vrouw en jezelven ook niet erkennen als behoorende tot de
trouwen de kindertjes dan heeft ieder kind zijn eigen familie voor zoo lang ze duurt en zijn eigen belangen en de banden die de patriarchale louis couperus de boeken der kleine zielen woestijnfamilie samenbonden fladderen luchtig op den wind
hij bezag addy altijd met het oog van een wijsgeer en addy mocht hem wel hem komisch vindende met zijn keurige pantalons en mirobolante dassen constance hield van hem en het was in paul dat zij waarlijk het eérst had teruggevonden een broêr
is dat echte brusselsche vroeg adolfine als argeloos ja waar haal je toch zooveel geld vandaan constance om aan die dingen te verdoen van mijn amants zei constance wat vroeg adolfine verschrikt constance lachte zenuwachtig van al mijn amants zeg ik je
wat een vreemde vrienden houdt ze er toch op na ja dat moet constance ook wel opvallen die daar nu weêr nieuw in komt in ons huis was een zekere eenlouis couperus de boeken der kleine zielen heid een côterie zooals nu in jouw huis ook bertha maar het is altijd bij adolfine zoo een rare boel
wij ok èigenlijk teemde cateau opgewekter den coupé in het natte weêr vergetende louis couperus de boeken der kleine zielen ja zei adolfine met overtuiging wat moeten wij hier nu met zoo een zuster
zij dwaalde iederen dag al de kamers van het groote huis door om te zien of alles wel netjes was stond op zijn plaats dorine was slordig en paul was lang niet gemakkelijk en ernst met al zijn rariteiten zoû zij heelemaal niet bij zich kunnen hebben omdat zij bang was voor al de bacteriën die zitten in al die oudheden
die afwezigheid scheen als in te krimpen in haar broêrs en zusters herkende zij al meer en meer de eigenaardigheden van vroeger alsof zij niet ouder waren geworden en mama was geheel de zelfde gebleven
de oude vrouw zag om naar den ouden man maar hij bleef zitten in den rieten stoel verloren in de groote courantenbladen wordt het niet te koud herman herhaalde zij zacht ik kom
zij had medelijden met adolfine zij voelde in adolfine een strijd om meê te doen een strijd wanhopig omdat van saetzema niets had dan een goeden naam maar verder een on beduidend mensch was
zij wisten niet dat altijd de wind louis couperus de boeken der kleine zielen ranselde als met nijdige geesels met bijtende zweepen zij wisten niet dat hun bladeren ouders het vorige jaar waren geranseld als zij nu en hoewel zij beminden den wind op wien zij droomden te wuiven en waaien en vroolijk te zijn en gelukkig
zoû je je kunnen voorstellen henri dat ik je vader over een zonde een misdaad ooit gesproken zoû hebben met jou toen je dertien jaar was als jij met je zoon hebt gesproken
ik ja en verleden nog heb ik het zelf gezien ik geef geen diners ik heb nu en dan van vreeswijck ten eten ten eten met roze kaarsjes met roze kaarsjes
je kan ook nooit een oogenblik buiten je vader wat is er dan toch ik heb je den heelen morgen niet gezien en het eerste wat je vraagt is naar papa ik weet niet waar papa is papa heeft geloof ik een afspraak in de witte waar hij eenige oude vrienden zoû treffen je kan toch niet naar de witte
zij huilde nu werkelijk in haar zakdoek door de twee salons was als éene emotie overal tusschen de broêrs en zusters en de jongere neven en nichten waren stille vlugge gesprekken de woorden gefluisterd de blikken schichtig en geen rustig groepje vormde zich de speeltafels bleven
bertha was de oudste dochter mevrouw van naghel van voorde haar man minister van koloniën in hun huis had constance dadelijk gevoeld iets als van het ouderlijke huis vroeger een groote familie een kring even kolonialistisch getint met de hoogste koloniale autoriteiten terug uit indië
de oude mevrouw zag er ook niets uit als een moeilijke oude dame met hare zachte fijne oude wasbleeke gezicht en hare gladde grijze haren als een bedrillige oude huisvrouw die onmogelijk met hare ongehuwde dochter had kunnen
goed goed wie is dàt en tante dorine wees naar constance haar nooit herkennende met de hardnekkigheid van een heel oude half kindsche vrouw
zij dacht dat het goed zoû zijn als hij de kleinzoon als hij de erfgenaam zijn grootvader niet vertoornde zij hechtte aan geld voor later voor haar kind maar zij was nog nooit een week geweest zonder haar zoon
kuste zij constance en sprak zij af dat constance morgen avond zoû komen thee drinken nadat constance wat kalmer was en wat lachte door hare tranen nam adolfine afscheid met een hartelijken zoen
ik dat zoo ja het is zoo dwaas ik ben een beetje jaloersch op van der welcke wat addy aangaat zoo dwaas van me niet waar bertha keek strak knipte de oogen oom streek zet na zet op de robber is uit gerrit en ik winnen we rekenen maar niet af
dorine wil je als je blief je parapluie buiten zetten hij is zoo nat dorine zette de parapluie buiten de deur op den corridor en zij liet nu ook haar rok los louis couperus de boeken der kleine zielen die van onderen een rand natte modder vertoonde waarheen haar broêr als gesuggereerd bleef turen
zij voelde het z constance dat zij alleen in de serre der eetkamer ging en weende heel stil hare tranen opetende in den zakdoek en de oude dames waren daar samen de beide moeders heel verschillend
als van met eerbied van na a ghel er zich niet meê bemoeit dan is het je plicht karel als oudste b r o ê r dat duel te verhinderen
dàn zoû mama niet vragen iederen zondag ben je geweest bij jaap piet en chris en al hielden zij niet van addy zij waren toch gevleid dat hij kwam en vroeg gaan jullie van middag fietsen zij hielden niet louis couperus de boeken der kleine zielen van hem en onder elkaâr gaven zij hem allerlei bijnamen ouwe heer de baron de italiaan dan zei marietje zacht
en glimlachen moest van der welcke als zijn vader dan dikwijls die bedenkingen besloot met de opmerking laat je moeder er niets van weten neen zijne moeder zeide hij het niet omdat zijn vader hem dit nu beval
hoe oud is ze nu ja reken maar uit twee-en-veertig moet ze zijn en van der welcke is een aardige kerel hé toch netjes van hem toch netjes mama van lowe werd heel bleek dorine keek nijdig toetie ruyvenaer trok papa bij de mouw
en zoo bleef zij langen tijd als verzonken in een gebed aan de genade van haar leven de dagen gingen stil voorbij rustig in de eentonige slepingen van het dagelijksche leven
ook kon zij niet nalaten te bewonderen in stilte den bijna kinderlijken eenvoud van van der welcke die zich rustig-weg in haar toch hem geheel vreemde familie bewoog ofschoon hij natuurlijk voor niemand van hen een familie gevoel kon koesteren
adelientje wenkte paul kom toch hier louis couperus de boeken der kleine zielen adelientje je man is zoo poëtisch je moet hem hooren het blonde moedertje kwam aan ik voel dat als een ander aan nederland komt aan m i j n land er iets van
zoo en heb jij zelf geen relaties hebben je ouders geen relaties al je oude vrienden van de plaats wie van ze komt hier wie van ze heeft behalve vreeswijck de eenvoudige beleefdheid gehad je vrouw de minste visite te maken niemand niemand gilde zij uit
van naghel begroette haar de minister haar zwager het doet ons veel genoegen je in den haag te zien constance merci van naghel louis couperus de boeken der kleine zielen en zullen we gauw kennis maken met van der welcke
het had in een kleine stad als den haag niet anders gekund of de plotselinge verschijning van constance en haar man na jaren was de aanleiding geweest tot een wisseling van praatjes die nog moeilijk tot zwijgen kwamen
en bertha dan met haar chique kennissen en dan die mevrouw van der welcke die heeft een verleden maar doet ook nog altijd alsof ze de koningin is en ze zijn maar van een heel eenvoudige familie van lowe ja ze zijn niets de grootvader was kruidenier
dan begrijp ik je niet dan voel ik dat je wel heel ver verwijlouis couperus de boeken der kleine zielen derd moet zijn van elk moreel gevoel van elk besef van verplichting tegenover je kind van alle vreeze gods om zoo te hebben kunnen doen zoo te hebben kunnen spreken met je zoon
de oude dames gingen ver van elkaâr zitten en het was een vreemd gezicht ieder aan het einde van den salon te zien stil zonder veel woorden aandachtig kijkende nu kwamen langzamerhand de anderen de van
iets van haar vroeger thuis een atmosfeer van grootheid gewichtigheid die zij wel sedert jaren ontwend was maar tot welke zij zich toch aangetrokken voelde uit het aangeboren instinct eener ijdelheid die zij dood nu in zich waande
en van der welcke begon het ook te voelen het vreemde heimwee dat terug wil naar het land van geboorte van taal en van verwanten moê van den vreemde gaf hij constance toe eigenlijk op een los woord van addy wien den laatsten tijd ook dikwijls die naam van holland op de lippen kwam de vader denkende nu ook aan de toekomst van zijn kind
trouwen dat is verschrikkelijk vind ik elkander uitzoeken onder honderden en dan zeggen ik trouw met jou ik leef met jou ik slaap met jou eet met jou krijg kinderen met jou word oud met jou ga dood met jou wil je o god cony hoe is het mogelijk dat er getrouwd wordt het is altijd maar luk raak ik ril ervan als ik er aan denk
alleen de koffie kopjes hadden uitgedronken iets groezeligs en de eierschalen gebroken en gelig had grootmama op een schotel even weggezet op het buffet toen zij opstonden vroeg grootpapa aan henri een sigaar te komen rooken op zijn eigene kamer
ik ben bang zei constance ernstig jullie denken dat ik me maar wat opwind maar ik ben bang ik ben eenvoudig bang ik hoor her en der uit den mond van de familie zooveel kritiek over een japon een soirêe en een paar wildvreemde menschen die bij toeval kennissen zijn van mijn zuster
ach neen ja adlfine zei het en mevrouw van friesesteijn hoe dol van die mevrouw van der welcke met het verleden dat zij heeft
en had zich al zoo heel jong gevoeld bemiddelaar had een paar jaar ouder dertien nu die bemiddeling bijna onbewust zich gesteld tot een taak en als plicht aangenomen heel diep alleen in zijn kinderhart de weemoed dat het zoo was omdat hij van beiden zijn ouders hield
freule daar is een koffer uit brussel met uw japonnen mevrouw vraagt of die louis couperus de boeken der kleine zielen dadelijk naar boven kan worden gebracht om geen rommel beneden te hebben ja breng maar boven
kijk die van ravens cony die houden zich strak bij van naghel en bertha om zich niet te encanailleeren met de saetzema's zeg cony ben je blij hier terug te zijn hoû je heusch van al die familie ik geloof niet dat ik heb dat familie zwak dat er is in mama en in jou en ook in bertha en in dorine
hij had haar eerst niet lief gehad in die eerste tijden van flirt dat was geweest een causerie een wals een aardigheid toen ja was het passie geworden maar wat was passie vlam van een oogenblik hel opflakkerend en dan uitgedoofd
neen neen in godsnaam niet neen smeekte paul als wilde hij sussen alles over tien dagen is iedereen dat vergeten is daar niets aan te doen wat aan te doen constance vroeg paul nu hard je wilt dien ploert toch geen proces aandoen wegens laster
dorine trad in de zitkamer van haar broêr karel van lowe hij zat rustig bij een goed vuur en las een man van vijf-en-veertig zijn frisch geschoren gelaat glom rozig en jong zijn dik glanzend haar was netjes gekamd met een fikschen kuif
zoo kom je eindelijk eens bij mij zitten fluisterde zij moesje niet zoo jaloersch zijn moet ik me dan in tweeën hakken hij sprak nu met haar hield haar bezig louis couperus de boeken der kleine zielen zij bewonderde hem altijd zooals hij sprak aardig weg redelijk en onderhoudend met een talent voor gemakkelijk gesprek
was na het lunch dadelijk uitgegaan en had geheel den haag doortrippeld en doortramd zij had veel bereikt zoo niet alles en haar vermoeide gezicht stond heel blij en hare levendige zwarte oogen
ovale gazons met raster omgeven waarin kastanje boomen rond gesnoeid en er onder een perk met regelmatig geplante sparretjes de gevels na de groote schoonmaak glommen van knapheid de net gemetselde baksteentjes teekenden duidelijk tot ver toe hunne langwerpige vierkantjes
de eeuwige wolken verschoven en ijlden voort op den stormvlaag als was het daarboven een eeuwige strijd een wolkleven waarvan de menschen niet wisten
dan vond zij het prettig met een stapel modeplaten te liggen op den divan in hare slaapkamer en rustigweg allerlei toiletten te bedenken die zij niet noodig had en ook niet bestelde maar die zij alleen maar bedacht schiep met de bekoorlijk nuffige fantazie van een elegante vrouw die veel houdt van mooie kleêren
daar heb je de drie heeren zei frans de drie jongens groetten vluchtig bejour maar addy groette niet terug te scheveningen was het heel vol veel zondagsche menschen maar de hijdrechts waren wel leuk en frans was altijd aardig het was al laat bij zessen toen hij naar huis woû gaan
het minstens genomen eenvoudig beleefd zoû geweest zijn je vrouw en jezelven ook op te zoeken in hun woning je vrouw niet te blijven nieeren alsof ze nog je maîtresse was
ik geloof je niet zei constance dat is een aardige fraze paul meer niet ik word achterdochtig als ik zooveel hoor kritizeeren zelfs door mama op adolfine denk ik wat zal mijn moeder wat zullen mijn broêrs en zusters wel te zeggen hebben op mij
dan verzamelde mama zooveel van lowe's ruyvenaers van naghel's saetzema's als zij maar verzamelen kon minder lettende op den naam dan wel of zij familie waren al was het maar familie van familie
maar addy zei constance zeer prikkelbaar dien dag wat wandel je toch met die jongens vinden ze het zoo amuzant met jou te wandelen waarom ga je liever niet eens naar de jongens van tante adolfine die zijn van je leeftijd
laat mij je niet langer ophouden karel zal je wel alles vertellen adieu dus tot van avond zij haastte zich weg terwijl sientje streng haar uitliet karel en cateau zetten zich aan tafel zij hadden geene kinderen zij woonden nu in louis couperus de boeken der kleine zielen den haag nadat karel jaren lang burgemeester geweest was op een mooi dorp in utrecht
eens zeiden anderen die van der welcke heeft maar gehandeld als een gentleman wat er van door te gaan met de vrouw van een ander neen maar haar later te trouwen
rien die zich misdragen heeft ze is een gemeene vrouw rien een gemeene vrouw ze heeft een minnaar een
je bent geheel ongeschikt geworden voor holland voor den haag en om terug te komen in onze familie in je idees in je huiselijk leven in de opvoeding van je kind alles in je jureert met onze hollandsche idees van wat goed welvoegelijk louis couperus de boeken der kleine zielen fatsoenlijk is
en hoewel zij niet om den naam gaf en àlle kleinkinderen als winst naar zich toe rekende voelde zij toch het meest voor de kleine van lowe's voor de kleine drie jongens vooral voor de stamhouders van den naam dien zij getrouwd had
onroerende adolfine's keukenmeid kookte voor de zuster en de vriendin het beste van alle keukenmeiden vooral beter dan die van bertha adolfine's hondje een puck was het aardigste puckje van alle puckjes ter wereld
ik merk dat je nooit veel hebt nagedacht net zooals de meeste vrouwen wat ik zeg is heel nieuw voor je je hebt zelfs nooit veel opgelet je moet opletten op al de rare dingen en menschen om je heen niet dat jij en ik ook niet raar zijn en doen we kunnen niet anders we strompelen ook voort in onze menschelijke ellende
geef mij antwoord op mijn vraag drong van der welcke aan die vol ingehouden razernij zich voelde of hij alles stuk zoû slaan neen dan zei van naghel hoog neen
dien avond speelde constance meê whist hoewel zij nog een erge hoofdpijn had zij had op verzoek van mama van lowe addy meêgebracht en hij had zich gevoegd bij de neven en nichtjes om den allegaâr constance speelde met bertha met gerrit en
je ziet nooit iets moois als in de komedie of in een boek of in een schilderij of een ets of in zola als hij een artikel schrijft voor dreyfus maar ook maar heel weinig
een oogenblik er kwamen geen nieuwe visites er werd verder op druk gesproken had bertha gelegenheid iets te zeggen dat zij onweêrstaanbaar voelde komen op haar lippen
en nichten van de van saetzema's samen met de ijkstra's familie van cateau die adolfine ze is woedend waarom o om allerlei redenen ten eerste omdat de van naghels een soirée hebben gegeven waarop de heele familie is
mag ik binnenkomen mama ja wat is er hier is tante constance dag tante ik kwam zien hoe het met u ging mama de student was een lange jongen van even in de twintig met een bleek zacht gezicht en dien overdreven chic van kleeding van een jong mensch dat meêdoet in leiden
hij wist dat het hôtel duur was en papa en mama beiden rustiger zouden zijn als zij hun huis hadden dacht hij er over den knoop morgen door te hakken en alleen te gaan naar den eigenaar van een aardig huis bij de boschjes niet zoo heel ver van oma van lowe
ja hoû je van vazen ik hoû veel van vazen ik heb allerlei vazen heb je louis couperus de boeken der kleine zielen ooit wel nagedacht over een vaas den vorm het symbool van een vaas neen je weet niet wat ik bedoel kom je eens bij me op mijn kamers kom je dan lunchen met je man dan zal ik je mijn vazen toonen
zij voelde nu in hem eene bescherming maar zij schaamde zich en zij sloot weêr de oogen louis couperus de boeken der kleine zielen mijn jongen mompelde zij heb je je moeder lief ja mama haar gelaat werd rustiger maar hare oogen bleven gesloten
er is nu de toekomst er is nu je kind ja er is nu mijn kind maar het is zoo geworden dat ik niet leef voor hem maar hij voor mij dat is verkeerd
het was midden november en constance herinnerde zich dat bertha haar tweede receptie dag had den derden dinsdag van die maand het was een paar dagen voor de verschijning van het volgende nummer
laat ons bid ik je dit gesprek eindigen het moet je totaal louis couperus de boeken der kleine zielen niet kunnen schelen of i k je verachte zuster iets in of om je mooi of leelijk vind er zijn wat nijdige hatelijke woorden tusschen ons gevallen en wij zien elkaâr in de zielen
waar is ze waar is ze ze is weg ze is weg declameerde gerrit luidruchtig de gratie van adolfine is weg ik vind jullie beiden alleronaardigst viel constance nerveus in
en zijn verlangen was geen ziekelijke nieuwsgierigheid maar het gevolg van zijn vreemde opvoeding zijn verlangen was natuurlijkweg na zijn eerste verdriet geworden omdat zijne ouders beiden hem altijd hadden beschouwd louis couperus de boeken der kleine zielen bijna als meer dan hun kind
maar de jaren waren als gedoezeld over de smart en de wreedheid heen en nu was het mogelijk en zelfs weldadig elkaâr moeder aan moeder te drukken de hand en aan te zien met dien blik die vergeving vroeg
maar begreep niet in haar dat verlangen die levensbehoefte naar grootheid wel had hij overgenomen van zijne vrouw het uitbundig tevreden zijn hij ook met z i j n
zij vroeg acht menschen maar bedacht twee dagen vor het diner dat zij er nog wel eenige bij kon vragen zij zond nog enkele geheel officieele invitaties rond waarvan de termen niet in overeenstemming waren met de tusschenruimte van invitatie en datum
maar zij zagen elkaâr op thee's en soireé's in de witte en op scheveningen en hunne conversatie moest voedsel hebben wat er ook voor groote dingen gebeurden op de wereld het meest interessante toch was te bepraten over en weêr een geval als dat van constance
wat ik echter niet begrijp is dat je je zoon een kind van veertien jaren de ziel eenvoudigweg bederft door hem te vertellen je misdaad eenvoudigweg
ik vind het zoo aardig dat jullie huis zoo een herhaling is van ons ouderlijk huis van vroeger zei constance louis couperus de boeken der kleine zielen ja zei bertha wat is troef
zij zuchtte de vreemde gedachte weg en zij dacht wel dat het zoo had moeten zijn en dat het niet anders gekund had en dat zij toch nooit anders geweten zoû hebben nooit geleefd maar dan om haar heen hadden honderde vrouwen en mannen nooit
roep je man paul ik bid je roep van der welcke en zeg hem dat hij komt in de zijkamer zij wankelde bijna doodsbleek en hare louis couperus de boeken der kleine zielen zwarte oogen beefden zij ging alleen in de zijkamer waar niemand was karaffen glazen koekjes boterhammetjes stonden er gereed gezet als altijd
je italiaan vroeg hij de andere jongens waren geschrikt trokken jaap aan zijn mouw dat komt er niet op aan bromde jaap louis couperus de boeken der kleine zielen in de war jij zegt wel dat je mij op mijn smoel wilt slaan maar addy in een flits herinnerde zich nu den jongen en den roep door de straat bij school italiaan
i j hebt zoo een èllegante smaak zèg nu eens vindt j i j die japon èllegant ik vind dat adolfine er van avond uitstekend uitziet zei constance nerveus zeg zusje dat kan je niet meenen zei
zoo gehoorzaam had henri zijn leven zichzelven op hun bevel gegeven aan die vrouw wie van beiden de meeste schuld had gehad wie de verleider de verleideres was geweest wisten zij niet wilden zij niet weten omdat alle verleiding des duivels was
en jij dan verlangde jij niet terug was ik het alleen die verlangde riep zij uit gekwetst door zijn onredelijkheid maar hij hoorde haar niet en al zijne opgekropte bitterheid kwam los
neen dat wist ik niet maar dat is toch niet heel beleefd van de tantes de ooms laat ik nu daar heeren hoeven zooveel visites niet te maken maar van de twee tantes verwondert het me marianne
maar het bleef heel rustig in huis in de voorkamer zat constance alleen haar hoofd boog in het neêrvallend licht van de lamp over haar handwerk heen en het zacht grauwend haar kroesde teêr om haar fijn ovale en nog jonge gezicht
na de opwinding kwam een somberheid op de familie als neêrdrukken de stemmen zakten fluisterden en door die fluistering klonken alleen plotseling heel scherp de stemmen der oude tantes die de van naghels begroetten
papa kan ik er op aan ja ja mijn jongen god die ellendige menschen wie zeggen dat toch en waarom zeggen ze dat en het is een leugen addy ze liegen ze liegen je bent mijn kind van mij van mij alleen mijn zoon en de zoon van mama
hadden hier nooit moeten komen wonen herhaalde oom en zenuwachtig ging hij naar van saetzema in wien hij nog den schrik in de oogen zag voor het mogelijke duel jà mama zei toetie met een knipoogje naar de tantes tien en rien die naast elkaâr zaten in den hoek van den grooten salon beiden met een breiwerk
de delftsche pullen op een oud kabinet de trap die naar boven wendde de eiken deuren der vertrekken die zwijgend bleven gesloten zij zag duidelijk het patroon der tichels van de gang en de kleuren van den breeden deventer looper
neen verliefd was die niet zei hij maar hij was altijd met emilie samen geweest met emilie en met marianne en nu was ze getrouwd en nu werd ze een vreemde hij was zoo akelig dat we hem naar huis hebben gebracht en toen heeft hij zich op zijn kamer opgesloten en marianne wilde hij zelfs niet zien maar addy dat is toch
en hem ronduit verzocht zijn zoon jaap over zijn nijdigen laster te bestraffen van saetzema in de war door van der welcke's hoog en beslist optreden stotterde dik sprak thuis met adolfine droeg de zaak over aan zijn vrouw
ik geloof dat ze nog al aardig zijn oma is heel lief en tante bertha ook en oom gerrit en tante adeline mama is heel blij hen allen terug te zien is u nu ook blij in holland te zijn en grootpapa en grootmama gauw terug te zien
maar het trof hun allen dat van naghel er zeer moê uitzag bertha bleek en marianne of zij geweend had met kleine getrokken oogen zij groetten allen drie vaag bijna weemoedig hier en daar met een hand met een kus
zijne moeder te laten zooveel mogelijk buiten alle zulke sceptische beginselloosheid en ironische wijsbegeerte louis couperus de boeken der kleine zielen omdat zijn vader dacht dat het haar kwetsen zoû haar zijne vrouw die hij altijd gelaten had buiten alle kennis der wereld daar buiten totdat het schandaal in rome hen had geschokt beiden
kom binnen zij ging duwde zacht addy vooruit en zij traden in de kamer zij zag een oude vrouw met een groot gezicht dat haar in niets aan henri liet denken
en zij keerde zich om en dacht zij praatten over mij de meiden waren binnengekomen met prezenteerbladen wie wil een boterhammetje oom u een grogje ging dorine bewegelijk rond
dat was alles zij verlangde niets meer zij stelde aan het leven niets geene eischen meer dan om zoo oud te kunnen worden met wat verzoening en wat vergevensgezindheid en dan te zien opgroeien haar kind tot man terwijl zij ter wille van haar kind zoû blijven leven zoo dragelijk mogelijk aan de zijde van haar man
het kind werkte voor school hij zette zich en bedacht dat hij het liever zoû zeggen op een anderen dag als addy niet werkte het kind stil somber en strak werkte door en van der welcke plotseling riep
daarom vind ik het zoo aardig dat jij juist jij een vrouw die jaren in rome hebt geleefd juist in die chique cosmopolitische wereld waar vaderlandsliefde verdwijnt jij die twintig jaren uit je land bent weggeweest dat juist jij in je hebt voelen ontwaken
maar zij was zoo lang uit holland en uit den haag weg geweest zij wilde niet laten blijken dat zij niet begreep en als vrouw van de wereld wilde zij ook vooral niet laten blijken dat zij karels kaartje niet alleen stijf maar zelfs intens burgerlijk vond en zij zeide met een zachten glimlach
zeide zij koud ik zeg nooit iets waarover ik berouw zoû moeten hebben maar ik kan het toch niet helpen dat ze tegenwoordig in den haag zooveel kwaad van ons allen praten en zich opwindende nerveus en nijdig wilde zij huilen gaan om constance die zoo onaangenaam was nu eens goed te doen voelen louis couperus de boeken der kleine zielen dat niet alleen zij
het woelde in hem voort dat er toch iets was dat papa verzweeg maar hij geloofde hij wilde papa gelooven ja ja hij was papa's kind en dat was zijn groote tevredenheid na het een dag lang geleden zware leed dat hij papa niet voor niets had liefgehad dat hij het kind was van den man dien hij liefhad
het spijt me adolfine dat je juist van avond komt als je niet binnen wilt komen kom dan gauw op een anderen avond thee drinken wil je ja maar ik kom niet dikwijls hier voorbij je woont zoo ver van alles af in die kerkhoflaan ik word hier altijd luguber hoe ben je toch hier komen wonen zeg tusschen twee kerkhoven in
papa dan zei poppie ruyvenaer de jongste maar wat is er toch hoe kàn u toch ook wat u maak tante marie beroèrd sièt u niet maar mijn god ach swijg dan toch uw mond over constance wat heb ik gezegd
hij begreep dadelijk wat hare bedoeling was en het verwonderde hem eigenlijk dat zij het plan zich te pousseeren niet opgaf hij had eerder gedacht dat zij in de ontzenuwing van hun gesprek die gedachte wel in zich had voelen opkomen maar dat ze haar later na die ontzenuwing geen ernst zoû zijn
zo is d at je jongen constànce nu hij is al grot dag tante dag oom zei het kind een beetje koel en hoog lijkt hij op zijn vader vroeg
zij maakte antichambre in de vestibule harer schoonouders maar het was nu haar eigen wil te wachten nadat zij al bijna veertien jaren gewacht had op een enkel woord dat haar roepen zoû
in de hoeken der kamer verhieven zich stoffige makartbouquetten die hoeken al sierende jaar en dag in den salon speelde marietje de gamma's terwijl de wind loeide door den schoorsteen die na het winterstooken rookte van roet
ja toen was zij een aardig kind zeide gerrit altijd wat had zij toen iets liefs zij was vol fantazietjes en het was zonderling die zware groote huzaar te hooren dwepen over dat kleine zusje van vroeger een tenger toen blond meisje in haar wit baadje
nu met adolfine heb ik natuurlijk het meeste last gehad riep dorine en zwaaide zegevierend met het vouwmes dat karel angstig in haar hand bleef volgen ze zei eerst dat ze geen lust had te komen en dat mama geen moraal had en zoo meer van die dinlouis
mama zie ik iederen dag gisteren ben ik bij bertha geweest een druk huishouden niet waar ik viel in allerlei repetities voor de bruiloft gisteren ben ik bij gerrit geweest adeline is een dotje en ik heb gelachen gelachen wat een boel kinderen ik ken ze nog niet allemaal uit elkaâr
wat zeggen ze dan eischte constance dol paul voerde haar bij den arm in het kleine zijkamertje waar het portret hing van hun vader stil constance ik bid je lees het niet wat heb je er aan aan die vuile taal aan die ignobele termen het is vies het is vies louis couperus de boeken der kleine zielen en is daar niets aan te doen
maar zij hoewel ze ook niet sprak had niet kunnen berusten en haar ziel was opgestaan en zij had gemeend dat zij verloren louis couperus de boeken der kleine zielen was voor de eeuwigheid tot een zachte straal haar getroost had bij toeval uit het vreemde boek dat zij bij toeval in handen kreeg opende
en dàn moeten we ook nog naar om en naar tànte ruyvenaer diè zijn aan de beurt en dan naar je zster kàrel constànce zullen we niet liever wachten tot van der welcke er is anders moeten we er toch weêr naar
ik begrijp je niet zeide hij of ik hoor je verkeerd je hebt aan adriaan verteld
dan waren zij kwaad dat hunne wereldwijsheid van vuile woorden geen indruk maakte en begrepen zij niet dat addy zoo rond uit kwam voor zijn onschuld en zijn onwetendheid
constance zei bertha je moet het niet onlief van me vinden dat ik pas éen keer bij je ben geweest je was niet thuis maar het is zoo druk ik heb je vandaag de invitaties gezonden voor de partijen van de bruiloft je komt natuurlijk niet waar
maar tante lot kwam cateau halen en sleepte haar meê aan een arm naar het tafeltje het partijtje organizeerde zich tante karel cateau en toetie maar niemand was bij de kaarten die op elkaâr neêrvielen zonder eenige combinatie der spelers als volgens vreemd grillige
laat mij er dan ook geen kwestie van maken neen neen hield van der welcke vol geïnteresseerd leuter nu niet en zeg nu wat je zeggen woû louis couperus de boeken der kleine zielen ik begreep niet dat je het idee hebben zoû of dat het een idee van je vrouw zoû zijn dat zeg ik eerlijk
pardon meneer van vreeswijck permitteert u even ik hoor daar mijn zuster zij ging in de vestibule dag adolfine dag constance zei adolfine ze wist dat constance dien avond een dinertje had en zij was opzettelijk komen neuzen maar zij deed of zij niets wist
maar wat mama nooit had was in haar dikwijls de teleurstelling de neêrslachtigheid de ontmoediging zooveel en zoo wijd lief te hebben wat met zoo vele en wijde belangen zich wijder en wijder vertakte
in november wachtte zij haar achtste af en er scheen in het kleine huis altijd nog maar meer plaats te zijn voor woelige blonde kindertjes mama van lowe die dan met constance na het lunch was gekomen met een landauer zeide dan
zij omhelsde het kind ach kreet zij je houdt toch meer van hem ga maar naar hem addy mama zeide hij ik hoû van u allebei even veel huil niet mama wees niet zoo driftig zoo zenuwachtig
ik heb nog niet veel van ze gezien maar ik ga morgen naar de kinderen van oom gerrit en tante adeline hoeveel zijn er daar zeven sapristi gaat het goed met mama constance ja heel goed
en hoe verlangd hij ook had naar zijn vader in brussel hij voelde nu dat hij verlangd had naar een hersenschim dat voor hem nu een vreemde zijn vader was en hij voor zijn vader een vreemde twee vreemden voor elkaâr die alleen een herinnering aan vroeger nog gebracht had tot elkander
en eigenlijk was dat het eenige woord geweest maar zij leefden niet zoo vele jaren lang stil en zwijgend naast elkaâr om elkaâr niet te hooren spreken ook zwijgend zij wisten ook zonder spreken wat zij elkander zeiden stil in zich
ja nu was zij er wel en zij beefde hevig nu de meid haar opendeed en zij den gang binnen kwam nu was zij er wel en zij kon nog niets zeggen toen een deur in de gang openging en constance verbaasd haar tegemoet louis couperus de boeken der kleine zielen kwam dat was de tweede maal dat zij die vrouw nu zag mama
is het m i j onmogelijk je te ontvangen in mijn huis op gelijken voet als mijn vrienden kennissen en relaties broêrs en zusters kunnen wij daarom wel blijven en denk je dat ik je broederlijkheid op die voorwaarden verlang en accepteer
hoewel zij hem stilzwijgend zijne afkeuring hoorde zeggen maar sedert zij jaren geleden hem haar man had toegegeven te berusten in de bovenmenschelijke opoffering om haar zoon af te staan aan de vrouw die die zoon had gestort in haar ongeluk
en waarlijk op dien avond drie dagen na den bewusten zondag ging van der welcke naar de van saetzema's was heel beleefd tegen adolfine en haar man maar zeide jaap in de prezentie zijner ouders dat als hij het nog eens waagde lasterlijke toespe lingen tegen addy te zeggen
mooie knoopjes maar hij heeft een gemaakte zwarte das aan hoe is dat nu mogelijk in eens zie je bij iemand zoo een aberratie een gemaakte das wie draagt er nu een gemaakte das in plaats van zelf je das je strikken maar anders netjes lekkere soep die
van der welcke zei karel heb je dat kaartje ook van me gevonden welk kaartje wel toen je in de stad zoû komen heb ik je een visite gemaakt en ik ook hoor van der welcke viel van saetzema in
niet de zoon van je vader herhaalde frans ze zijn idioot die drie lummels kom addy bemoei je voortaan maar niet veel met die boerenkinkels als zij grof worden worden zij héel grof en weten zij niet meer wat zij zeggen
maar bij naturen zooals bij mama en bij jou is nog iets liefs atavistisch over van de patriarchale woestijnfamilie je zoû gaarne willen hebben dat er familie was en familie liefde van ouders en kinderen en kinderen en ouders van broêrs en zusters en zelfs van neven en nichten en tantes en ooms
marianne het jonge meisje plotseling barstte in een zenuwsnikken uit en wierp zich in de armen van constance om haar heen was de kamer éen rommel de deuren stonden open
neen dit is het wat het zijn moet chic eenvoudig en intiem van vreeswijck draagt heel netjes louis couperus de boeken der kleine zielen zijn smoking alleen hoû ik niet van den snit van zijn vest te hoog vind ik zijn vest
zat bij hare moeder en vertelde van papa en mama van der welcke en hoe zij hen ontvangen hadden oom paul was daar addy een beetje zenuwachtig wilde weten waar papa was
het kind haàr kind wel maar het kind toch van hèm ook zijn kind zijn zoon opgroeiende en al zoo spoedig de kleine bemiddelaar en de reden ook dat zij samen bleven
dat is misschien van de van lowe's zoo maar kijken naar hem terwijl die werkt constance weet niet dat ik hier zit ze denkt dat we allen apart zitten ieder in onze eigen kamer
ja dat is zoo oude relatie's niet waar de van naghels ze wil aan het hof o maar de van naghels zullen wel zorgen dat ze er niet komt ten minste dàn doen ze verstandig wat een voorbeeld voor de jonge meisjes die tante
ook tusschen haar marietje een zacht blond louis couperus de boeken der kleine zielen witvellig meisje wat onderdrukt in de roezemoes der anderen en tusschen bertha's marietje maakte adolfine altijd vergelijkingen die ten gunste waren van haar kind
of zij dacht te geven een groot diner kreeg vele bedankjes wist niet wie er in de plaats voor te vragen vroeg toch maar intiem zelfs mondeling en zij had voor een stuk of zes menschen veel te veel schotels en wijnen en hare heeren waren alweêr de een in rok en witte das de ander in zijn huisjasje
constance dring niet verder aan om op onze officiëele diners te komen ze zijn geen amuzement ze zijn soms corvées corvées niet waar bertha heel vervelend louis couperus de boeken der kleine zielen heel vervelend soms en de recepties je kàn er altijd onsympathieke menschen treffen ach ik zoû je raden
door welopgevoedheid eene welsprekendheid van weinig zeggende mooivloeiende zinnen vol gangbare gewichtige banaliteit door zijn glimlach zijn neêrbuigendheid zijn minzaamheid zijn prestige
een woord dat hen vereende op dit oogenblik dat hij heel ernstig voelde maar hij wist niet het woord hoe handig hij anders ook praten kon hij keek maar van zijn vader naar zijn moeder van zijn moeder naar zijn vader en zij zij keken niet dorsten niet
komt papa niet in het hôtel dineeren ik geloof dat papa in de witte blijft dineeren maar ik weet er niets van ik ben niet gewoon papa te contrôleeren hij zag haar bedenkelijk aan ik moet absoluut papa spreken vor zeven uur mama
had niets van de hollandsche huisvrouw en de meiden dikwijls zeiden dat het bij mevrouw die zoo en bij mevrouw die zus was maar zij had zooveel tact dat zij deden naar haar wenschen en aannamen hare verdeeling van uren en werkzaamheid en haar huis was altijd af gezellig klaar te bewonen
toen haar coupé stil hield zag zij een paar rijtuigen de deur werd door de meid dadelijk geopend nog vr zij gebeld had de knecht haar herkennende groette ging haar voor de trappen op opende de deur en aanzeide haar naam
nu moest je eens zien hoe je er weêr uitzag met die roode oogen zei hij hij ging zitten zij belde de meid bracht de podding binnen niet al te verwonderd dat meneer al weg was
tusschen hen was het kind het kind nog van hunne liefde maar het kind vereenigde hen niet het was hun een reden tot ijverzucht op elkaâr louis couperus de boeken der kleine zielen zij misgunden elkander hun jongen
hier ben ik mama er was hem niets aan te zien hij zag frisch en ernstig in zijn nieuw blauwe pak zijn toon was lief verzoenend haar gelaat verhelderde dadelijk zeg nu eens addy waarom heb je gevochten met jaap
in de verandah zat in een rieten stoel de oude groote figuur van den man het ivorige voorhoofd zich welvend boven de bladen van de courant die hij hield in de groote dorre handen
adolfine nijdig en jaloersch was en dat was ze meestal zei ze juist het tegenovergestelde van wat ze heel diep in zich dacht niets gedistingeerd herhaalde zij met overtuiging er is iets in haar haar opmaken in die ringen ik weet niet wat iets niet fatsoenlijks
er is beneden de suite zeide addy terwijl hij ernstig tusschen de knieën van paul bleef boven heeft u de groote kamer papa de kleinere met een kabinetje als rookkamer en ik wil dan wel die torenkamer hebben met zoo een raam
en nu in de waarheid sterk is en zijn beide ouders lief heeft met zijn klare open ziel die niet weifelt meer maar weet langzaam schudde de oude man het hoofd met den hoogen ivorigen schedel en de knokelige groote handen
terwijl wat adolfine ook had gewenscht en gepoogd haar huis nooit anders was geweest dan een rommel zij miste tact en wist niet te onderscheiden zij dacht dat ok een druk huis te hebben iets zoû zweemen naar de voornaamheid van bertha
wil je jezelve en de kinderen vermoorden baboe trek sinjo een baadje aan francis francis ik ben jaren in indië geweest maar ik was zelfs in indië bijna altijd gekleed en toen ik in holland terugkwam was ik holland niet zoo vergeten als jij een geheel hollandsch vrouwtje in vier jaren vergeten bent
had gevonden dat den haag niet meer batavia was dat al was men geweest het hoogste te batavia men nog maar niet dadelijk binnentrad in dat heel hooge van den haag
de daagsche kritiek in de familie de titel voor een essai paul wees nu ernstig beste cony je weet dat ik het niet kan ik kan helaas alleen ernstig zijn als ikzelf aan het woord ben voor een heelen langen tijd
jullie schelden mij uit voor een ouwe heer soms maar als jullie een vrouw voorbij gaan praten jullie als ouwe heeren over dingen waar je totaal niets van weet zoo weet jij meer dan wij dat zeg ik niet maar ik heb er mijn mond niet vol van
ze heeft haar vader vermoord louis couperus de boeken der kleine zielen ik heb de staffelaer nog gekend een heel achtenswaardig mensch ze is in al die jaren niet ontvangen geworden bij hare schoonouders ik hoor dat ze zeer intrigeert om nu bij ze ontvangen te worden dat kind is niet van van der welcke neen het kind is van een italiaan
het was eindelijk de zoo lang verwachte verzoening die hij haar bracht zij zag hem aan zonder een woord hier heb je den brief zeide hij en reikte haar dien over
de jongen het uit zoo lang achtereen te werken wat werkt hij toch grieksch ja grieksch ik zie de letters ik stond altijd honderd maal op een vlieg leidde mij af en ik heb nooit eigenlijk gestudeerd ik pompte het me in alles twee weken voor mijn examen geholpen door max
ze hoort niet ze speelt ach en verder nu ik vind als constance op die manier menschen wil zien kon ze dat net zoo goed in brussel doen het heet dat ze hier komt voor de familie
niemand noch mama noch bertha noch adolfine het sprak altijd van zelve nu ze zoû wel eens hunne gezichten willen zien als ze morgen zei ik heb geen tijd hoor of ik blijf van middag thuis of ik ben wat moê
en gerrit is ritmeester van de huzaren ik ben er heelemaal uit en ernst voert niets uit je weet ernst is altijd wat vreemd geweest en eigenlijk menschenschuw ernst verzamelt van alles porcelein boeken oude kaarten