AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
zij lieten een eigenaardig geluid hooren spreidden hun prachtige lange vleugels uit en trokken uit de koude streken naar warmere landen zij stegen zoo hoog zoo hoog dat het het leelijke jonge eendje wonderlijk te moede werd
de geleerde ging op het balkon om zich te verfrisschen en zoodra de sterren aan den prachtigen helderen hemel te voorschijn kwamen was het hem alsof hij weer herleefde op al de balkons in de straat en in de warme landen is er voor ieder raam een balkon vertoonden zich nu menschen
en de fee wierp haar schitterende kleeding af boog de takken weg en na een oogenblik was zij daarin verborgen nog heb ik niet gezondigd zei de prins en ik zal het ook niet doen
dit zeggende pakte zij het beet en streek zijn veeren glad bovendien is het een woerd zeide zij en daarom doet het er zoo veel niet toe ik denk dat het wel krachtig zal worden het weet zich ten minste nu al goed te verweren
maar zou hij wel grondige kennis bezitten dat is even gewichtig daarom moet hij ondervraagd worden en nu richtte zij terstond zulk een moeilijke vraag tot hem dat zij zelve daarop geen antwoord zou hebben kunnen geven en de schim zette een zonderling gezicht
niemand niet eens mijn schim zei de schim en daarvoor had hij zijn bijzondere redenen zij kwamen in het land waar de koningsdochter regeerde als zij thuis was hoor eens beste vriend zei de schim tegen den geleerden man
ik heb in de savannen allerlei kromme sprongen gemaakt ik heb de wilde paarden gestreeld en kokosnoten doen afvallen ja ja ik zou heel wat weten te vertellen maar men moet niet alles zeggen wat men weet dat weet ge ook wel oudje
en hierop boog hij de takken ter zijde daar sliep zij reeds schoon zooals slechts een fee in den tuin van het paradijs wezen kan zij glimlachte in den droom hij boog zich over haar heen en zag tusschen haar oogleden tranen beven
het arme eendje werd door allen geplaagd zelfs zijn zusters waren kwaad op hem en zeiden steeds mocht de kat je maar beetpakken jou leelijk schepsel en de moeder zeide ik wou dat je maar ver hier vandaan waart
wij betreden den weg des doods toch niet nu wij naar den tuin van het paradijs toe gaan vroeg de prins maar de oostenwind gaf hierop niets hoegenaamd ten antwoord maar wees slechts voorwaarts en het schoonste blauwe licht straalde hun tegen de rotsblokken boven hen werden meer en meer een nevel die er eindelijk als een witte wolk in den maneschijn uitzag
en terstond vloog er een oude eend naar het arme beest toe en beet het in den nek wil je dat nu wel eens laten zei de moeder het doet immers niemand kwaad dat is wel mogelijk maar het is te groot en ziet er zoo vreemd uit zei de andere eend en daarom moet het eens een pikje hebben
o hier was het zoo schoon zoo heerlijk en uit het geboomte kwamen eensklaps drie prachtige witte zwanen te voorschijn zij klapten met hun vleugels en zwommen fier in het water het eendje kende die prachtige beesten en werd door een eigenaardige treurigheid aangegrepen
doe den zak open dan zijt ge mijn lieve moeder en dan geef ik u twee zakken vol thee zoo groen en frisch als ik ze geplukt heb welnu dan om de thee en omdat je mijn lieve jongen bent zal ik den zak opendoen dat deed zij en nu kroop de zuidenwind er uit maar hij zag er erg neerslachtig uit omdat de vreemde prins het gezien had
ja daar zat hij tusschen de bloemen op het balkon en als de vreemdeling zich bewoog dan bewoog de schim zich ook ik geloof dat mijn schim het eenige levende voorwerp is wat men daar aan den overkant ziet zei de geleerde man
eens kameraad zeiden zij je bent zoo leelijk dat je goed bij ons past wil je met ons meegaan en trekvogel worden hier dichtbij in een ander moeras zijn eenige aardige wilde ganzen allemaal dames die evenals jij kwak kunnen zeggen
hij en alle verstandige lieden moesten in huis blijven de luiken en deuren werden den heelen dag gesloten het had den schijn alsof allen in huis sliepen of uitgegaan waren
en hij keek door een andere ruit daar was jacobs droom waar de ladder tot aan den hemel reikte en de engelen met hun groote vleugels zweefden op en neer ja alles wat er op de wereld gebeurd was leefde en bewoog zich in de glazen ruiten zulke kunstige schilderijen kon slechts de tijd er in branden
je bent toch allemaal wel bij elkaar vervolgde zij en stond op neen ik heb ze nog niet allemaal het grootste ei ligt daar nog hoe lang zal het nog wel duren eer dat uitkomt nu begint het mij haast te vervelen en zij ging er weer
en de prins klapte in zijn handen maar de oostenwind verzocht hem dit niet te doen en zich liever vast te houden anders zou hij licht naar beneden kunnen vallen en aan een kerktoren blijven hangen
ja ge ziet dat ik hem zelfs een schim gegeven heb dat kost heel veel maar ik houd er van iets op mijn eigen handje te hebben wat riep de prinses uit
met een enkelen sprong was hij uit zijn bed zachtjes sloop hij achter het gordijn maar de maagd was weg de glans was weg de bloemen gaven geen licht meer van zich maar stonden daar nog even schoon als altijd
en zoo werd het eendje voor drie weken op de proef aangenomen maar er kwamen geen eieren en de kater was heer in huis en de kip was er zoo goed als vrouw en altijd zeiden zij
de vrouw sloeg de handen in elkaar waarop het eerst in het botervat en toen in de meelton vloog wat zag het er nu uit de vrouw schreeuwde en sloeg met de tang naar het arme beest de kinderen liepen elkaar omver om het eendje te pakken zij lachten en schreeuwden
je bent ook altijd ondeugend zei de oude vrouw het is goed dat je morgen naar den tuin van het paradijs gaat dat draagt altijd tot je beschaving bij drink dan eens ferm uit de wijsheidsbron en breng een fleschvol voor mij mee
de schoonste meisjes zwevend en slank in golvend gaas gekleed zoodat men haar bekoorlijke gestalte kon zien zweefden in den dans en zongen hoe heerlijk het is te leven en dat zij nimmer zouden sterven en dat de tuin van het paradijs eeuwig zou bloeien
des avonds in de groote balzaal dansten de koningsdochter en de schim te zamen zij was licht maar hij was nog lichter zulk een danser had zij nog nooit gezien zij zeide tegen hem uit welk land zij was en hij kende dit land hij was er geweest maar destijds was zij afwezig
nu klapte hij met zijn vleugels richtte zijn slanken hals op en jubelde van ganscher harte zooveel geluk had ik mij niet kunnen voorstellen toen ik nog een leelijk eendje was
nu iets gewoons niet zei de schim maar ge behoort immers zelf ook niet tot de gewone menschen en ik ben zooals ge wel weet van kindsbeen af in uw voetstappen getreden zoodra ge vondt dat ik rijp genoeg was om alleen in de wereld voort te komen ging ik mijn eigen weg ik verkeer in de gunstigste omstandigheden
hij moest over groote steenblokken klauteren waar het water uit het hooge mos vloeide het scheelde niet veel of hij was in onmacht gevallen eensklaps hoorde hij een zonderling gesuis en nu zag hij voor zich een groote verlichte grot
zijn die niet verdreven vroeg hij en de fee glimlachte en verklaarde hem dat de tijd op iedere ruit zijn beeld ingebrand heeft maar niet zooals men het gewoonlijk ziet neen er was leven daarin de bladeren der bloemen bewogen zich de menschen kwamen en gingen als in een spiegelbeeld
hij wierp zich voor mij neer evenals voor allah zijn god nu zijn zij begraven er staat een piramide van zand boven hen allen als ik deze eenmaal wegblaas dan zal de zon de beenderen doen verbleeken dan kunnen de reizigers zien dat daar vroeger menschen geweest zijn anders zal men dit in de woestijn niet gelooven
ik slaap onder zijn geurige overhangende takken ge zult u over mij heenbuigen en ik moet glimlachen maar als ge een kus op mijn lippen drukt dan zinkt het paradijs diep in den grond weg en het is voor u verloren de scherpe wind der woestijn zal om u heen suizen de koude regen op uw
dat is toch wat erg dacht deze dat ik u moet zeggen terwijl hij jij en jou zegt maar hij moest het zich laten welgevallen zij kwamen op een badplaats waar vele vreemdelingen waren en onder deze een wonderschoone koningsdochter die de ziekte had dat zij al te scherp zag hetgeen iets zeer verontrustends was
uwe koninklijke hoogheid moet reeds op den weg van beterschap zijn zei de schim ik weet dat uw ziekte daarin bestaat dat ge al te scherp ziet maar dat is nu voorbij ge zijt weer hersteld ik heb een zonderlingen schim
daar zat hij op zekeren avond in zijn kamer toen er zachtjes aan zijn deur getikt werd binnen riep hij maar er kwam niemand binnen nu deed hij de deur open daar stond een zoo buitengewoon mager man voor hem dat het hem wonderlijk te moede werd overigens was deze man allerkeurigst gekleed het moest zeker een deftig heer zijn
daarop wendden zij zich meer zuidwaarts al spoedig geurde het daar van specerijen en bloemen vijgen en granaatappels groeiden in het wild en aan de wilde wijnstokken zaten blauwe en roode druiven hier lieten zij zich beiden neer en strekten zich op het zachte gras uit waar de bloemen den wind toeknikten als wilden zij zeggen
het arme beest het dacht er waarlijk niet aan te trouwen als het maar de vergunning kon krijgen om in het riet te liggen en wat moeraswater te drinken zoo lag het twee heele dagen
en de fee bracht hem in een groote zaal van witte doorzichtige leliën de gele meeldraden in iedere bloem vormden een kleine gouden harp wier snaren liefelijke tonen van zich gaven
nu wenkte de fee hem toe en riep vol liefde kom mee kom mee en hij snelde haar tegemoet vergat zijn belofte vergat deze reeds den eersten avond en zij wenkte en glimlachte
gij zat op het balkon en keekt aldoor maar naar de voorkamer aan den overkant daar was geen licht er heerschte daar een soort van schemering maar de eene deur na de andere in een reeks van kamers en zalen stond open en daar was het helder en de massa licht zou mij gedood hebben als ik gegaan was tot de plek waar de jonkvrouw zat
rondom de korenvelden en de weiden waren uitgestrekte bosschen en midden in de bosschen diepe meren ja het was werkelijk heerlijk daar buiten op het land door den glans der zon beschenen stond daar een oud kasteel dat door een diepe gracht omgeven was en van den muur tot aan het water groeide
ziet ge die vier zakken hier aan den muur hangen daarvoor zijn zij even bang als gij vroeger voor de roede achter den spiegel ik kan de jongens in elkaar buigen zeg ik u en dan stop ik ze in den zak daar maken wij geen komplimenten mee daar zitten ze dan en mogen er niet uit voordat ik het hun toesta maar daar hebben we een van hen
de eenden beten het en de kippen pikten het en de meid die de beesten eten moest geven schopte het nu liep het weg en vloog over de schutting de vogeltjes in het geboomte vlogen daardoor verschrikt op
kent ge uw ouden schim dan niet meer ja ge hebt zeker niet gedacht dat ik toch zou terugkomen het is met mij buitengewoon goed gegaan sedert ik de laatste maal bij u was ik ben in alle opzichten zeer vermogend geworden als ik mij van den dienst wil vrijkoopen dan kan ik dit
te midden hiervan zat in haar nest een eend die haar jongen moest uitbroeden maar het begon haar bijna te vervelen zoo lang duurde het eer de jongen uitkwamen daarbij kreeg zij zelden bezoek want de andere eenden zwommen liever in de gracht rond dan dat zij eens uit het water kwamen om met haar te praten
hij zag er als een woeste kerel uit maar hij had een valhoed op om zich niet te bezeeren in de hand hield hij een mahoniehouten knots die hij in de amerikaansche bosschen afgehakt had dit was geen gemakkelijk werk geweest
daar was eens een koningszoon niemand had zooveel mooie boeken als hij alles wat er op deze wereld gebeurd is kon hij daarin lezen en de afbeelding daarvan in prachtige koperplaten zien
zet u morgen op mijn rug neer dan zal ik u meenemen ik denk dat dit wel zal gaan maar zwijg stil want ik wil nu slapen en nu gingen zij allemaal slapen
de geur de heerlijke geur in de rondte werd sterker de harpen klonken veel liefelijker en het was alsof de millioenen glimlachende hoofden in de zaal waar de boom groeide knikten en zongen alles moet men kennen de mensch is de heer der aarde
nu eens gleed hij op het natte gras uit dan weer viel hij over de gladde steenen die boven den natten rotsachtigen grond uitstaken alles droop van het water de arme prins had geen enkelen drogen draad meer aan het lijf
is dat de kleine westenwind vroeg de prins zeker is het de westenwind zei de oude vrouw maar hij is toch niet zoo klein jaren geleden was hij een aardige knaap maar dat is nu voorbij
hij werd mager zelfs zijn schim kromp en werd veel kleiner dan hij in zijn vaderland geweest was de zon nam ook zelfs dezen mede en hij begon s avonds als zij ondergegaan was eerst te leven
wij en de wereld want zij dachten dat zij de helft waren en verreweg de beste helft het eendje gaf als zijn meening te kennen dat het toch ook wel eens anders zou kunnen zijn maar dat kon de kip niet velen
in het midden daarvan brandde zulk een groot vuur dat men daarop wel een hert kon braden en dit gebeurde ook het prachtigste hert met zijn hooge horens was aan het braadspit gestoken en werd langzaam tusschen twee afgekapte pijnboomstammen omgedraaid
en het was wonderbaar om aan te zien hoe de geheele kust zich bewoog daar kwamen de hooge met sneeuw bedekte alpen met wolken en zwarte dennen de hoorn klonk diep weemoedig en de herder zong vroolijk in het dal
ja dat zal ik u vertellen zei de schim en zette zich neer maar dan moet ge mij beloven dat ge nimmer tegen iemand hier in de stad waar ge mij ook moogt aantreffen zult zeggen dat ik uw schim geweest ben ik heb plan om te gaan trouwen ik kan best een vrouw onderhouden
en dat deden zij maar de andere eenden in de rondte bekeken ze en zeiden tegen elkaar kijk eens nu moeten wij nog het aanhangsel krijgen alsof wij al niet talrijk genoeg waren en foei wat ziet dat eene eendje er uit dat willen wij hier niet hebben
ja je zoudt je daardoor verdienstelijk maken zei hij schertsende wees zoo goed en treed binnen welnu zal je ook gaan en daarop knikte hij den schim toe en de schim knikte terug komaan ga nu maar en blijf niet weg en de vreemdeling stond op en de schim op het balkon aan den overkant stond ook op de vreemdeling keerde zich om
de storm gierde zoo verschrikkelijk om het eendje heen dat het moest gaan zitten om niet omver te waaien nu bemerkte het dat de deur uit het eene scharnier geraakt was en zoo scheef hing dat het door de reet in de kamer kon sluipen en dit deed het dan ook
het lag in het moeras tusschen het riet toen de zon weer warm begon te schijnen de leeuweriken zongen het was lente geworden nu kon het eendje op eens zijn vleugels uitslaan
ge zeidet daar iets hernam de schim die nu immers eigenlijk de heer was wat zeer welwillend en onbewimpeld gesproken is ik zal nu even welwillend en onbewimpeld zijn gij die een geleerd man zijt weet wel hoe wonderlijk de natuur is
ik zal naar hen toe vliegen naar die koninklijke vogels maar zij zullen mij dooden omdat ik die zoo leelijk ben mij in hun nabijheid durf wagen maar dat doet er niet toe
hij is erg ongelukkig het zou een waarachtige weldaad zijn hem van zijn leven te verlossen en als ik er recht over nadenk hoe het volk in onzen tijd maar al te zeer geneigd is voor de geringen tegenover de aanzienlijken partij te trekken dan komt het mij noodzakelijk voor dat men hem in alle stilte uit den weg ruimt
maar blijf achter ga niet mee want anders zal met iedere schrede uw verlangen grooter worden ge komt dan in de zaal waar de boom der kennis groeit
wat hij het groene bord noemde waren velden en weiden het is niet heel beleefd van mij dat ik uw moeder en uw broers niet goedendag gezegd heb zei de prins als men slaapt is men verontschuldigd beweerde de oostenwind en daarop vlogen zij nog sneller dan te voren
t was gelukkig dat de deur openstond en dat het tusschen de takken in de versch gevallen sneeuw kon sluipen daar bleef het geheel uitgeput liggen maar al den nood en de ellende welke het eendje in dien strengen winter moest doorstaan te vertellen zou te akelig zijn
purperroode palingen die bij iedere beweging blauwe vonken om zich heen spreidden speelden onder in het water en de breede lotusbladeren hadden al de kleuren van den regenboog de bloem die daaraan groeide was een roodachtige gele brandende vlam waaraan het water voedsel gaf evenals de olie de lamp bestendig aan het branden
tocht hier geducht zei de prins en zette zich op den vloer neder dat zal nog wel erger worden als mijn zonen thuis komen antwoordde de vrouw ge zijt hier in de grot der winden mijn zonen zijn de vier winden der wereld kunt ge dat begrijpen
en nu zeg ik u vaarwel hier is mijn naamkaartje ik woon aan de zonzijde en ben met regenachtig weer altijd thuis en de schim verdween dat was toch iets opmerkelijks zei de geleerde man jaren en dagen verliepen er en nu kwam de schim terug
hier woonde een oude vrouw met haar kater en haar kip en de kater dien zij haar zoontje noemde kon een hoogen rug zetten en spinnen hij gaf zelfs vonken van zich maar dan moest men zijn haar den verkeerden kant opstrijken
de wilde boschduif straalde als de schoonste parel en sloeg met haar vleugels tegen de manen van den leeuw aan en de antilope die anders zoo schuw is stond daarnaast en knikte met den kop alsof zij ook wilde meespelen
het kon die mooie gelukkige vogels niet vergeten en zoodra deze niet meer te zien waren dook het onder tot op den grond en toen het weer boven kwam was het als buiten
dat is toch een harde zaak want hij is een getrouw dienaar geweest zei de schim en hij deed alsof hij zuchtte je bezit een edel karakter zei de koningsdochter en maakte voor hem een buiging
spreekt overigens vrij barsch en zijt niet zoo vriendelijk als de vrouwen die ik anders om mij heen heb o die hebben zeker niets anders te doen ik moet wel streng zijn als ik mijn jongens in bedwang wil houden maar dat kan ik ofschoon het stijfkoppen zijn
men kon het in de toppen van de boomen hooren want als zij daar overheen vlogen ritselden alle takken en bladeren men kon het aan de zeeën en op de meren merken want waar zij vlogen stegen de golven hooger en de groote schepen bogen zich diep in het water evenals zwemmende zwanen
met wien heb ik de eer te spreken vroeg hij ja dat had ik wel gedacht zei de deftige heer dat ge mij niet zoudt kennen ik ben zooveel lichaam geworden dat ik vleesch en kleeren gekregen heb ge hebt er zeker nooit aan gedacht dat ge mij in zulk een toestand zoudt zien
de andere eendjes zien er allerliefst uit zei de oude eend doe maar alsof je thuis waart en als je een palingkop vindt dan kun je dien wel aan mij brengen
gaat ge een verre reis doen vroeg de geleerde man al naardat men het nemen wil zei de schim een reis zal u goed doen wilt ge mijn schim zijn dan zult ge alles op reis vrij hebben dat is toch te dwaas zei de geleerde man maar zoo is de wereld nu eenmaal zei de schim en zoo zal zij ook blijven
je begrijpt mij niet zei het eendje begrijpen wij je niet wie zou je dan kunnen begrijpen je zult toch wel niet wijzer willen zijn dan de kater en de vrouw van mij zelf wil ik niet spreken heb maar niet zooveel noten op je zang en wees dankbaar voor al het goede dat men je bewezen heeft
ik kom van de poolzee zei hij ik ben op het bereneiland met de russische walrusjagers geweest ik zat en sliep op het roer toen zij van de noordkaap wegzeilden als ik nu en dan wakker werd vloog de stormvogel mij om de beenen
ik blies een weinig in den nevel en nu zag ik een huis dat van wrakhout gebouwd en met walrushuiden bedekt was de kant waaraan het vleesch gezeten had was naar buiten gekeerd op het dak zat een levende ijsbeer te brommen
nu kwam de fee van het paradijs haar kleederen straalden als de zon en haar gelaat was vroolijk als dat van een blijde moeder wanneer zij recht gelukkig met haar kind is zij was jong en schoon en de bekoorlijkste meisjes elk met een schitterende ster in het haar volgden haar
nu beginnen wij onze dansen zei de fee wanneer ik ten slotte als de zon ondergaat met u dans zult gij zien dat ik u toewenk ge zult me u hooren toeroepen kom mee maar doe dit niet honderd jaren lang moet ik het iederen avond herhalen
wees maar niet bang zei de geleerde man ik zal aan niemand zeggen wie je eigenlijk bent hier heb je mijn hand ik beloof het je en een man een man een woord een woord
waar kom je vandaan vroeg zijn moeder uit de maagdelijke bosschen zei hij waar de waterslang in het natte gras ligt en de menschen overbodig schijnen te zijn wat heeft je vandaar weggejaagd
doch toen de prins daaraan raakte merkte hij dat het geen dieren maar planten waren het waren groote klissen die hier als een prachtige pauwestaart schitterden de leeuw en de tijger sprongen als katten tusschen de groene heggen door die als de bloemen van den olijfboom geurden en de leeuw en de tijger waren tam
tegen den avond toen het donker werd zagen de groote steden er bekoorlijk uit de lichten brandden daar beneden nu eens hier dan weer daar het was als wanneer men een stuk papier in brand gestoken heeft en al de kleine vonken ziet waarvan de eene na de andere verdwijnt
deze klapten luider dan vroeger en droegen hem krachtig van daar en voordat het beest het recht wist bevond het zich in een grooten tuin waarin de vlierboomen geurden en hun lange groene takken tot in het water
den volgenden morgen ging de geleerde man uit om koffie te drinken en kranten te lezen wat is dat zei hij toen hij in den zonneschijn kwam ik heb geen schim meer dus is hij gisteravond dan toch werkelijk heengegaan en niet teruggekomen dat is toch recht verdrietig
daar is een nieuwe zwaan en de andere kinderen jubelden mee ja er is een nieuwe bijgekomen en zij klapten in de handen en dansten in de rondte liepen naar hun ouders toe en er werd brood en koek in het water geworpen en zij zeiden allemaal
daarop verwijderde hij zich met den geleerden man ging het alles behalve goed zorg en kommer vervolgden hem en wat hij over het ware het goede en het schoone schreef dat was voor de meesten wat de muskaatnoot voor de koe is hij werd eindelijk ziek
reeds den eersten avond zeide zij dat dacht ik wel als ge mijn jongen waart dan zoudt ge in den zak moeten daar moet hij in zei de dood een krachtig oud man met een zeis in de hand en met groote zwarte vleugelen in de doodkist moet hij gelegd worden maar nu nog niet
ik zal de appelen van den boom der kennis niet aanraken zei de prins hier zijn immers duizenden vruchten even heerlijk als die onderzoek u zelven en als ge niet sterk genoeg zijt ga dan met den oostenwind mee die u hier haar toe gebracht heeft hij vliegt nu terug en laat zich in honderd jaren hier niet meer zien
hij is mijn gast zei de oude vrouw en als je met deze verklaring niet tevreden bent dan zal ik je in den zak stoppen versta je mij zie dat hielp en de noordenwind vertelde waar hij vandaan kwam en waar hij bijna een maand geweest was
vraag het zelf maar aan onze meesteres de oude vrouw wijzer dan zij is niemand op de wereld denk je misschien dat zij plezier heeft om te zwemmen en het water boven haar hoofd uit te laten spatten
waarom at adam van de verboden vrucht als ik in hun plaats was geweest dan zou ik dit niet gedaan hebben nooit zou de zonde dan in de wereld gekomen zijn dat zei hij destijds en dat zei hij nog toen hij zeventien jaar oud was de tuin van het paradijs vervulde hem geheel en al
de prins zag het in den zwarten nacht wegzinken als een kleine lichtende ster straalde het hem heel uit de verte tegen een doodelijke koude deed hem over zijn geheele lichaam beven hij sloot zijn oogen en lag een geruimen tijd als dood
en zij gingen samen op reis de schim was nu heer en de heer was schim zij reden met elkaar zij wandelden samen naast elkander voor en achter elkander al naardat de zon stond
reeds vroeg in den morgen werd de prins wakker en was niet weinig verbaasd toen hij merkte dat hij zich al hoog boven de wolken bevond hij zat op den rug van den oostenwind die hem stevig vasthield zij waren zoo hoog in de lucht dat bosschen en velden rivieren en zeeën zich als op een landkaart aan hen voordeden
en zoo ging het eendje dan heen het zwom in het water het dook met zijn kopje onder maar door alle dieren werd het om zijn leelijkheid met minachting bejegend
ook daar bloeit de tuin van het paradijs en is hij goed en vroom dan zal hij er binnentreden maar zijn zijn gedachten boos en is zijn hart nog vol zonde dan zinkt hij met de doodkist dieper dan het paradijs gezonken is en slechts om de duizend jaren haal ik hem terug
het dacht er aan hoe het vervolgd en bespot was en hoorde nu allen zeggen dat het de mooiste van al die mooie vogels was zelfs de vlierboom boog zich met zijn takken tot hem in het water neer en de zon scheen warm en liefelijk
ziet ge den persoon die altijd naast mij loopt niet andere menschen hebben een gewonen schim maar ik houd niet van het gewone men geeft dikwijls aan zijn bedienden fijner laken voor hun livrei dan men zelf draagt en zoo heb ik mijn schim zich als een mensch laten kleeden
hij rammelde met een menigte kostbare sieraden die aan zijn horloge hingen en stak zijn hand door den zwaren gouden ketting dien hij om den hals droeg en wat fonkelden er aan al zijn vingers diamanten ringen en alles was echt ik weet waarlijk niet wat ik er aan heb zei de geleerde man wat moet dit alles beteekenen
de fee glimlachte en bracht hem in een groote hooge zaal wier muren doorzichtig schenen te zijn hier waren portretten waarvan het eene gezicht nog mooier was dan het andere
ik ging naar het strand toe keek naar de vogelnesten zag de naakte jongen die schreeuwden en hun bekken opensperden nu blies ik in hun kelen en zoo leerden zij hun bekken dichtdoen verderop krioelden de walrussen door elkaar als levende ingewanden of reusachtige maden met varkenskoppen en ellenlange tanden
het licht had hij wel is waar achter zich gezet want hij wist dat de schim altijd zijn heer tot scherm wil hebben maar hij kon hem niet te voorschijn doen komen hij maakte zich klein hij maakte zich lang maar er was geen schim en er kwam geen schim hij zeide hm hm maar dat hielp niets
dat gaat immers niet zei de moeder van het eendje het is wel niet mooi maar het heeft een goed hart en zwemt even flink als al de anderen ja ik moet zeggen nog beter ik denk wel dat het goed zal opgroeien en mettertijd wat kleiner worden het heeft te lang in het ei gezeten en daardoor is het wat mismaakt geworden
wacht eens zet je pooten niet zoo binnenwaarts een welopgevoed eendje zet zijn pooten buitenwaarts evenals vader en moeder doen ziet eens zoo buigt je hals nu en zegt
nu is deze heer over alle vogels en de eenige vogel phoenix in de wereld hij heeft in het palmblad dat ik je gegeven heb een gat gebeten dat is zijn groet aan de prinses
ik zal er toch nog een beetje op blijven zitten antwoordde de eend ik heb er nu al zoo lang op gezeten en dus kan ik er nog wel een paar dagen op zitten je moet het zelf weten hernam de oude eend en ging weg eindelijk ging het groote ei open
daarbinnen was een verschrikkelijk rumoer want daar waren twee families die elkaar het bezit van een palingkop betwistten en eindelijk kreeg de kat dien toch kijk zoo gaat het nu in de wereld zei de moeder der eendjes en zij stak haar snavel al uit want zij wilde den palingkop ook wel hebben
het zou al blij geweest zijn als de eenden hem maar in haar midden geduld hadden dat arme leelijke beest het werd winter het was koud snerpend koud
dat is iets heel moois en de grootste onderscheiding die een eend te beurt kan vallen dat beteekent dat men haar niet kwijt wil raken en dat zij door dieren en menschen erkend moet worden
de uitgestrekte woestijn had geen grenzen nu wentelde ik mij in het fijne losse zand en maakte dat dit zich tot hooge zuilen opstapelde dat was een dans ge hadt eens moeten zien hoe moedeloos de dromedaris daar stond en hoe de koopman zich den kaftan over het hoofd trok
dan heb je heel wat kwaad gedaan zei de moeder der winden wat ik goeds gedaan heb moeten de anderen maar vertellen zei hij maar daar hebben we mijn broeder uit het westen hem mag ik het liefste van allen lijden hij ruikt naar de zee en voert een heerlijke koude met zich mee
dat komt omdat ik zoo leelijk ben dacht het eendje kneep de oogen even dicht en liep toen weer voort zoo kwam het aan het groote moeras waar de wilde eenden woonden hier lag het den geheelen nacht het was vermoeid en verdrietig tegen den morgen vlogen de wilde eenden op en bekeken haar nieuwen kameraad eens
wat is er te doen zei de vrouw en keek in de rondte maar zij had een slecht gezicht en daarom dacht zij dat het eendje een vette eend was die verdwaald was geraakt dat is een goede vangst zeide zij nu kan ik eendeneieren krijgen als het maar geen woerd is dat zullen wij eens probeeren
men behoefde maar koek te eten dan kende men zijn les hoe meer men er van at des te meer geschiedenis en aardrijkskunde en rekenkunde leerde men dat geloofde hij toen ter tijd
de kip had korte lage pooten en daarom werd zij juffrouw kortbeen genoemd zij legde heerlijke eieren en de vrouw had haar zoo lief alsof zij haar kind was s morgens zag men het vreemde eendje dadelijk en nu begon de kater te blazen en de kip te
zeg mij eens vroeg de prins wat is dat toch voor een prinses waarvan hier zooveel gesproken wordt en waar ligt de tuin van het paradijs wel zoo zei de oostenwind wilt ge daar naar toe welnu vlieg dan morgen maar met mij mee
de nauwe straat met de hooge huizen waarin hij woonde was echter ook zoo gebouwd dat de zon er van den ochtend tot den avond in moest schijnen het was werkelijk onverdraaglijk de geleerde uit de koude streken was een jong kundig man het kwam hem voor alsof hij in een gloeienden oven zat dat deed hem veel kwaad
ik betaal de reis en gij maakt de beschrijving daarvan en kort mij daardoor onderweg den tijd wat op ik wil de baden gebruiken mijn baard groeit niet zoo hard als hij wel moest dat is ook een ziekte en een baard moet ik toch hebben wees verstandig en neem mijn aanbod aan wij reizen als kameraden
alle bloemen vertoonden zich als vlammen in de schoonste kleuren en midden tusschen de bloemen stond een schoone slanke maagd het was alsof zij insgelijks licht van zich gaf het verblindde zijn oogen werkelijk doch hij had ze wat te wijd opengespalkt en kwam nog maar pas uit zijn slaap
het was een aardig tooneel dit aan te zien zoodra er licht in de kamer gebracht werd rekte de schim zich tegen den muur uit ja nog verder tot aan de zoldering zoo lang maakte hij zich hij moest zich wel uitrekken om weer tot vroegere krachten te komen
des avonds was de geheele stad geïllumineerd en werden er kanonnen afgeschoten en de soldaten presenteerden hun geweren dat was eerst een bruiloft de koningsdochter en de schim kwamen op het balkon om zich aan het volk te vertoonen en zich nog eenmaal een hoera te laten toeroepen
dat zijn vroolijke jongens die ge hebt zei de prins o ja antwoordde zij en ik weet ze te straffen daar hebben we den vierde dat was de oostenwind deze was als een chinees gekleed zoo kom je uit je land vroeg zijn moeder ik dacht dat je in den tuin van het paradijs geweest waart
je bent zeker niet goed bij je verstand vraag er den kater maar eens naar die is het verstandigste schepsel dat ik ken of hij er van houdt in het water te zwemmen of onder te duiken ik wil niet van mij zelf spreken
ik zocht bescherming onder de rokken der koekverkoopster daaronder verschool ik mij de vrouw dacht er niet aan hoe veel zij verborg eerst s avonds ging ik uit ik liep in den maneschijn op de straat rond ik strekte mij zoo lang als ik was tegen den muur uit dat kittelde heel plezierig op mijn rug ik liep naar boven en naar beneden
na verloop van drie weken had hij een vrij grooten schim die toen hij op de terugreis naar de noordelijke landen was al meer en meer aangroeide zoodat hij eindelijk zoo lang en zoo breed was dat hij er best de helft van had kunnen missen
een stevige brug van marmer maar zoo kunstig en fijn uitgesneden alsof zij van kant en paarlen gemaakt was voerde over het water naar het eiland der gelukzaligheid waar de tuin van het paradijs bloeide
neen het is geen kalkoen dacht de oude eend kijk eens hoe ferm hij met zijn pooten slaat en hoe recht hij zich weet te houden t is mijn eigen kind eigenlijk is hij toch nog zoo leelijk niet als men hem maar eens goed bekijkt kwak kwak
die nieuwe is nog de mooiste hij is zoo jong en ziet er zoo prachtig uit en de andere zwanen bogen zich voor hem nu gevoelde het zich geheel beschaamd en stak zijn kop onder zijn vleugels het wist zelf niet hoe het zich zou houden het was overgelukkig maar volstrekt niet trotsch
ik zeg het niet stellig dat hij het kan zei de schim maar ik zou het wel haast denken hij heeft mij al zoo menig jaar gevolgd en zoo veel van mij gehoord ik zou het daarom wel haast denken maar uwe koninklijke hoogheid vergunne mij er u opmerkzaam op te maken dat hij er zoo trotsch op is voor een mensch door te gaan dat hij als hij in een goede luim zal zijn
zou ik werkelijk hersteld zijn dit bad is het beste dat er bestaat het water heeft in onze tijden wonderbare krachten maar ik ga hier nog niet vandaan want nu wordt het eerst amusant de vreemde prins want een prins moet het zijn bevalt mij uitmuntend als nu zijn baard maar niet groeit want dan gaat hij heen
dat is een kluchtige vogel hij klapwiekt met zijn vleugels houdt deze daarop onbeweeglijk uitgestrekt en vliegt toch voort maak het niet te wijdloopig zei de moeder der winden je bent dus op het bereneiland geweest niet waar
en de oostenwind spreidde zijn groote vleugelen uit zij schitterden evenals het weerlicht in den oogsttijd of het noorderlicht in den winter vaarwel vaarwel klonk het van bloemen en boomen ooievaars en pelikanen schaarden zich als fladderende linten in rijen en brachten hem tot op de grenzen van den tuin
doe je best maar om eieren te leggen of te spinnen of vonken uit je lijf te laten komen ik denk dat ik de wijde wereld maar in zal gaan zei het eendje ja doe dat maar liet de kip hierop volgen
eens werd de vreemdeling midden in den nacht wakker hij sliep met de deur van het balkon open de wind lichtte het gordijn dat er voor hing op en nu scheen het hem toe alsof er een wonderbare glans van het balkon van het huis aan den overkant afstraalde
het is te groot zeiden allen en de kalkoensche haan die met sporen ter wereld gekomen was en daarom dacht dat hij keizer was blies zich op als een schip met volle zeilen en kwam op hem af toen klokte hij en werd zijn kop vuurrood
hoe kun je nu zoo spreken vroeg de geleerde man van welke schuld kan hier sprake zijn je bent zoo vrij van schuld als iemand maar wezen kan ik verblijd mij van harte over je geluk ga zitten oude vriend en vertel mij eens hoe alles in zijn werk gegaan is en wat je daar in die warme landen in het huis aan den overkant gezien hebt
de vreemde geleerde man vond deze allerprachtigst doch het was ook wel mogelijk dat hij het zich maar verbeeldde want hij vond daar in die warme landen alles voortreffelijk als er maar geen zon geweest was
afrika moeder antwoordde hij ik ben met de hottentotten op de leeuwenjacht geweest in het land der kaffers daar groeit gras in de vlakten groen als een olijf daar liep de struisvogel met mij om t hardst maar ik ben toch nog vlugger ter been
zijn grootmoeder had hem toen hij nog klein was maar toch spoedig naar school zou gaan verteld dat iedere bloem in den tuin van dit paradijs de lekkerste koek en de meeldraden de fijnste wijn waren op de eene bloem stond geschiedenis op de andere aardrijkskunde op de derde
is beter door hen gedood dan door de eenden gebeten door de kippen gepikt door de meid die aan de kippen eten geeft geschopt te worden en in den winter gebrek te lijden
zoo ging het een geheel jaar door de keizer het hof en al de andere chineezen kenden het gezang van den kunstmatigen vogel nu heelemaal van buiten maar juist daarom beviel het hun ook het allerbest zij konden zelf meezingen en dat deden zij dan ook
het is zijn schuld niet zei de muziekmeester hij blijft goed in de maat en zingt geheel volgens mijn methode nu moest de kunstmatige vogel alleen zingen hij vond evenveel bijval als de werkelijke en daarbij kwam nog dat hij er veel mooier uitzag hij fonkelde als armbanden en
daar overnachten wij in onze menschelijke gedaante zonder deze zouden wij ons lieve vaderland nimmer kunnen bezoeken want twee van de langste dagen des jaars hebben wij voor onzen tocht noodig
slaap nu en word weer frisch en sterk ik zal u iets voorzingen en hij zong en de keizer viel in een zoete sluimering o hoe mild en weldadig was die slaap
maar de stralen speelden daarboven als een gouden lint er was een geur van het groen en de vogels zetten zich bijna op haar schouders neer zij hoorde water plassen dat waren groote bronnen die alle in een meer uitliepen met den heerlijksten zandgrond
ja wat zou de molenaar er wel van zeggen dat zou rudy ook wel graag geweten hebben maar lang wachten voordat hij dit vernam kon hij niet
slechts korten tijd was zij in het bosch geweest toen de nacht aanbrak zij wist nu weg noch steg meer daarom ging zij op het zachte mos liggen deed haar avondgebed en leunde met haar hoofd tegen een boomtronk aan er heerschte een diepe stilte de lucht was zacht
de jongste broeder weende en waar zijn tranen vielen daar voelde zij geen pijn meer daar verdwenen de brandende blaren den heelen nacht bracht zij met haar arbeid door want zij had geen rust voordat zij haar broeders verlost had
hier wonen wij niet er ligt een even schoon land als dit aan gene zijde der zee maar de weg daarheen is ver wij moeten over de groote zee heen en er bevindt zich geen eiland op onzen weg waar wij kunnen overnachten
zeiden allen o en hielden hun wijsvinger in de hoogte en knikten daarbij de arme visschers echter die den werkelijken nachtegaal gehoord hadden zeiden dat klinkt niet onaardig de zangwijzen gelijken ook op elkaar maar er ontbreekt toch iets aan ik weet niet wat
en zij gingen voort en de dood knikte als een chinees bij alles wat er gezegd werd muziek muziek schreeuwde de keizer och kleine prachtige gouden vogel zing toch zing toch ik heb u immers goud en kostbaarheden gegeven ik heb u zelfs mijn gouden pantoffel om den hals gehangen zing toch zing toch
op zekeren dag kreeg de keizer een groot pakket waarop geschreven stond de nachtegaal daar hebben we nu een nieuw boek over onzen beroemden vogel zei de keizer
daarbij komen mij de tranen in de oogen en het is mij alsof mijn moeder mij kuste beste meid zei de kamerheer ik zal je een post in de keuken bezorgen en de vergunning den keizer te zien eten als je ons naar den nachtegaal kunt brengen want deze is tegen van avond aan het hof
daar zag zij op een der grootste grafsteenen een troep heksen zitten deze leelijke heksen trokken haar lompen uit alsof zij zich wilden baden en daarop dolven zij met haar lange magere vingers de versche graven op haalden er met duivelsche begeerigheid de lijken uit en aten van hun vleesch
en toen de avond daar was en de omnibus denzelfden weg terugreed zat rudy er ook in maar in den molen liep de kamerkat met nieuwtjes rond weet je het al jij die altijd in de keuken zit de molenaar weet nu alles
maar waar was die niemand had gemerkt dat hij door het openstaande raam naar zijn groene bosschen weggevlogen was wat is dat riep de keizer uit en al de hovelingen waren geërgerd en beweerden dat de nachtegaal een heel ondankbaar beest was
van het rotspad af klonk het gezang lustig en krachtig het wees op een goede luim en een onversaagden moed het was rudy hij ging zijn vriend vesinand opzoeken je moet mij behulpzaam zijn wij nemen nagli mee ik moet het arendsjong boven aan den kant van de rots uit het nest halen
maar zoo iets kan de professor niet dulden hij sloeg de brandnetel terstond op haar bladeren want dat zijn haar vingers maar toen brandde hij zich en sedert dien tijd waagt hij het niet een brandnetel aan te raken dat is aardig zei de kleine ida en lachte
morgen vliegen wij van hier weg en kunnen voor het einde van een geheel jaar niet terugkeeren maar wij kunnen je zoo niet verlaten heb je moed om mee te gaan ik ben sterk genoeg om je door het bosch te dragen zouden wij met ons allen niet zulke sterke vleugels hebben om met je over de zee te vliegen ja neemt mij mee zei
er moet hier een uiterst merkwaardige vogel zijn die nachtegaal genoemd wordt zei de keizer men zegt dat deze het mooiste van alles in mijn groot rijk is waarom heeft men mij daarvan nooit iets gezegd
dat was heel kluchtig om aan te zien de kleine ida kon zich niet van lachen onthouden de houten soldaat ging met dansen voort en de oude heer moest meedansen het baatte hem niets hij mocht zich nu groot en lang maken of de kleine gele wassen pop met den grooten zwarten hoed blijven
al de hyacinten en de tulpen stonden in twee lange rijen in de kamer er waren er volstrekt geen meer voor het raam te zien daar stonden slechts de leege potten op den vloer dansten al de bloemen zeer sierlijk in de rondte en hielden elkaar bij de lange groene bladeren vast
ik heb hem vroeger nooit hooren noemen zei de kamerheer hij is nooit ten hove voorgesteld ik wil dat hij heden avond in het paleis komt en voor mij zingt zei de keizer de heele wereld weet wat ik heb en ik weet het niet
nu ging zij er mee naar haar ander speelgoed dat op een lief klein tafeltje stond en in de schuiflade lagen allerlei mooie dingen in het poppenledekantje lag haar pop sophie die sliep maar de kleine ida zei tegen haar
met haar fijne handen greep zij in de leelijke brandnetels deze waren als vuur zij brandden groote blaren op haar handen en armen maar gaarne wilde zij dit lijden doorstaan als zij er haar geliefde broeders maar door kon verlossen zij braakte iedere brandnetel met haar bloote voeten en vlocht het groene vlas
maar het arendsnest kan je toch niet bereiken zooals je zelf onlangs gezegd hebt babette zit nog hooger ik neem ze allebei zei rudy ik zal je babette geven als je mij het levende arendsjong geeft zei de molenaar en lachte dat de tranen hem langs de wangen liepen
het was omringd door dichte struiken maar op één plaats hadden de herten een groote opening gemaakt en hier ging elize naar het water toe dit was zoo helder dat men als de wind de takken en de struiken niet had aangeraakt zoodat zij zich bewogen zou gedacht hebben dat zij op den bodem van het water afgeteekend waren
maar de kleine ida scheen het toch heel kluchtig te vinden wat de student van haar bloemen vertelde en zij dacht dikwijls daaraan de bloemen lieten haar kopjes hangen want zij waren vermoeid daar zij den heelen nacht gedanst hadden zij waren zeker ziek
hier komt het ons voor alsof boomen en planten aan ons verwant waren hier loopen de wilde paarden over de steppen heen zooals wij dit in onze kindsheid gezien hebben hier zingt de kolenbrander zijn oude liederen waarop wij als kinderen dansten
deze boeken werden door de geheele wereld verspreid en enkele daarvan kwamen ook den keizer in handen deze zat op zijn gouden stoel en las ieder oogenblik knikte hij met het hoofd want het deed hem genoegen de prachtige beschrijvingen van de stad het paleis en den tuin te lezen
men zette ze op de uiterste vaste punt neer op den rand van den afgrond maar zij waren niet lang genoeg en de rotswand liep hooger op en was daar waar het nest zich onder den vooruitspringenden top verborg glad als een muur
maar de bloemen kunnen immers niet dansen bracht de kleine ida in het midden wel zeker hernam de student als het donker wordt en wij gerust liggen te slapen dan springen ze lustig in de rondte bijna alle avonden houden ze bal kunnen er ook kinderen op dat bal komen
ze zijn binnen in t kasteel hernam de student je moet weten dat de bloemen zoodra de koning en al de hovelingen naar de stad terugkeeren dadelijk uit den tuin wegloopen en naar het kasteel toe gaan en daar maken ze dan pret
die zoo prachtig zong dat zelfs de arme visscher die toch drukke bezigheden had met werken ophield en luisterde als hij s nachts uitgevaren was om zijn net uit te werpen en dan den nachtegaal hoorde
ja daarin zoudt ge wel eens gelijk kunnen hebben zei hij en dacht aan babette nog nooit had hij zulk een verlangen gehad om naar het diepe dal te gaan zij moeten nu al thuis zijn zei rudy bij zich zelf het is al twee dagen over den tijd waarop zij terug zouden zijn ik moet naar bex toe
toen legde de kleine ida de bloemen in het poppenbedje sloeg het dekentje er over heen en zei dat zij nu maar heel stil moesten liggen dan zou zij wat vlier zetten en dan zouden zij wel weer beter worden en den volgenden dag kunnen opstaan
elize zei de oude vrouw vaarwel en liep langs het riviertje tot aan de plaats waar dit naar den grooten open oceaan vloeide de geheele heerlijke zee lag voor het jonge meisje maar geen enkel zeil vertoonde zich daarop geen enkel schip was er op te zien hoe zou zij nu verder komen
het grootste geluk van rudy en babette de schoonste dag zooals zij hem noemden de trouwdag was ophanden maar niet in de kerk te bex zou de trouwplechtigheid plaats hebben
ver van hier daar waarheen de zwaluwen vliegen wanneer wij winter krijgen woonde eens een koning deze had elf zonen en één dochter elize genaamd de elf broeders waren prinsen zij gingen met de ster op de borst en de sabel op zijde naar school toe
en namen haar midden in de kamer waar de maan in scheen en dansten met haar en al de andere bloemen vormden een kring om haar heen nu was sophie blijde en zei dat zij wel altijd in haar bedje mochten liggen het kon haar volstrekt niet schelen in de schuiflade te slapen
en toen de harde woorden van zijn lippen vloeiden schudden de heiligenbeelden met hun hoofden alsof zij wilden zeggen het is zoo niet elize is onschuldig maar de aartsbisschop gaf er een andere uitlegging aan hij dacht dat zij tegen haar getuigden en dat zij om haar zonde het hoofd schudden
maar zij had daarvoor geen oogen zij weende en treurde slechts gewillig liet zij zich door de vrouwen koninklijke kleeren aandoen paarlen in de haren vlechten en fijne handschoenen over haar verbrande vingers aantrekken toen zij daar in al haar pracht stond was zij verblindend schoon zoodat het hof diep voor haar boog
zoo duidelijk spiegelde ieder blad zich daarin af zoowel dat hetwelk door de zon beschenen werd als dat hetwelk in de schaduw was zoodra elize haar eigen gezicht zag verschrikte zij zoo bruin en leelijk was het
staarde het aan daar stortten bergen bosschen en kasteel ineen en twintig trotsche kerken alle aan elkaar gelijk met hooge torens en spitsboogvensters stonden voor hen zij meende een orgel te hooren spelen maar het was de zee die zij hoorde
warm vi het bezoek in den molen wat zijn dat prachtige dingen waar je mee thuis komt zei de oude pleegmoeder en haar zonderlinge arendsoogen fonkelden zij draaide haar mageren hals nog sneller dan gewoonlijk in allerlei zonderlinge bochten
toen zij zich weer aangekleed en haar lange lokken gevlochten had ging zij naar de springbron toe dronk uit het holle van haar hand en liep het bosch dieper in zonder zelf te weten waarheen zij dacht aan haar broeders dacht aan den goeden god die haar zeker niet zou verlaten
dat het wanneer zij voor zich uitkeek den schijn had alsof zij door een hek van balken omgeven was o hier heerschte een eenzaamheid zooals zij vroeger nooit gekend had
och och wat is dat mooi zei hij maar hij moest op zijn zaken acht geven en vergat den vogel daardoor maar als deze den volgenden nacht weer zong en de visscher daarheen kwam dan zei hij hetzelfde weer
de drie jagers moesten lang wachten maar nu kraakte en suisde het hoog boven hen een groot zwevend voorwerp verduisterde de lucht om hen heen twee buksloopen mikten terwijl de zware arendsgestalte uit het nest vloog
nu was de zon juist aan den rand der zee het hart van elize beefde nu daalden de zwanen naar beneden zoo snel dat zij meende te vallen maar nu vlogen zij weer verder
hier in huis zal er toch ook wel wat lekkers afvallen zei de kamerkat als dit niet gebeurt dan geef ik geen miauw voor de heele geschiedenis hier zal wel gesmuld worden zei de keukenkat er zijn eenden geslacht duiven geplukt
uit alle landen der wereld kwamen er reizigers naar de stad van den keizer en bewonderden deze en vooral het paleis en den tuin maar als zij den nachtegaal hoorden dan zeiden zij toch allen dat is nog het mooiste van alles
en nu was het alsof zij de heldere oogen van hare broeders zag telkens wanneer de warme zonnestralen op haar wangen vielen dacht zij aan al hun kussen de eene dag verliep evenals de andere
en daarom hield babette hem een kleine boetpredikatie waarin zij zelf schik had en die haar zeer goed afging doch op één punt had rudy gelijk de neef der petemoei van babette was een lafbek zij wilde het boek verbranden dat hij haar gegeven had
lang voordat de zon onderging zat zij op de rotsen voor een groote grot die met fijne groene slingerplanten begroeid was het zag er uit alsof het geweven tapijten waren