AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
het werd hem eene obsessie dat hij zooveel beloofde en vol van weemoed over zijn kunst vol bitterheid over onmacht die hij als kankeren voelde in zijn ziel
een paar borel vindt je dien over china ja hier louis couperus metamorfoze juist ik zal hem op deze plank zetten op een
en lees nu nog eens je aminta voor riep hij met een blijden zwaai van zijn hand dat was de eerste zang van tasso verschenen in de gids
het verwonderde hem naïf dat er ander leed op de wereld was dan het zijne leed van medelijden en leed van liefde leed dat identiek kon zijn aan hun heilig leed het leed van hélène en van hem
wanneer was ze voor het eerst op haar stengel gerezen tusschen de andere lelies hij herinnerde het zich bijna terwijl hij de boeken schikte met emilie en hij haar zeide ik leef alleen de
en hij moest leven omdat hij niet gestorven was op het fatale oogenblik o als hij gestorven ware toen hij ging gestorven op die trap slakende zijn ziel in haar glans het laatste dat hem van haar heugde
hij bleef in den tuin van zijn sprookje en trad niet in het blauwe idee paradijs maar vreemde contradictie was het dat al bleef hij buiten
hij loog om haar te sparen hij wist dat zij altijd meer zoû blijven dan herinnering het fatale kan niet wegwisschen tot een schim het fatale blijft diamanthard werkelijk in onze ziel in den donker zag zij niet zijn logen
in de boschjes een buitenkansje en zij hield nu maar éen meid maar aylva miste minder zijne indische luxe hij leefde nu tevreden tusschen zijne platen en boeken stil in zichzelven wat werkende zonder veel methode
maar aan den eros van het vaticaan gaf hij zich gewonnen ook al was die wereldberoemd zulke dwepende liefde was misschien een gevoel langzaam
steeds eenzamer voelde hij zich lam geslagen door zijn schrik droomende wachtende en hij ware gestorven onder een nachtmerrie van zwijgende beklemmende inwanhoop zoo de troost al niet gekomen ware
samen doen om kracht te zijn hij was altijd van kind afaan geweest alleen en eenzaam in zijn eigen ziel zoo door omstandigheid als neiging dat nu de nieuwe gids hem afbrak was geen verrassing voor hem
de wil drijfveer der actie hefboom der reuzenimmense menschenbeweging was in hem lam geslagen
dat zij dat boek juist dat boek van lente en liefde aangenomen had als zijn geschenk had hem doen koesteren hoop
ik heb zoo geleden er was zooveel reins in me ik had zoo een eenvoudige ziel het werd alles weggeveegd je vergeeft me niet waar je lijdt maar ik ook ik heb zoo geleden
hij geloofde er niet aan het was onbereikbaar de zee van zijn twijfel was onoverkomelijk zijn ziel half doodzwak raadsel voor zichzelve zoû niet den steun vinden waarnaar zij smachtte
hij was jaren gebleven daarboven in het gebergte in het kasteel hij had geleerd van alles met groote liefde intens belang wat had zijn vader met hem voor
zijn oog bleef hangen aan de drie deeltjes in zijn boekenkast zijn verzen maar hij wendde zijn blik snel geërgerd af en de kussens schikkende onder zijn hoofd vlijde hij zich gemakkelijker uit
jammer waarom kan ze zoo niet blijven ze is zoo onstoffelijk zoo moet ze geëxpozeerd worden arm kind hoe noem je haar louis couperus metamorfoze ik heb nog geen naam
en hij zette de boeken weêr weg vol treurigheid omdat hij zoo geworden was onbeduidender dan vroeger zoû het zoo moeten voortgaan zoû alle moois in hem moeten verwelken omdat zijn ziel een dorre grond bleek
dat iedere vrouw hem liefhad in het naïef geloof aan de onweêrstaanbaarheid van zijn sekse toen lachte aylva niet en werd hij heel ernstig
nu nu zag hij de eeuwen nu nu zag hij wat marmer was en wat doek en hoe het altijd edel gebleven was onverstoorbaar mooi
hij begon heel kalm omdat u mij wil overlaten aan mijn kunst en omdat u weet dat ik aan haar niet genoeg heb in mijn leven ik weet het wel ik ben ondankbaar jegens haar maar ik kan er niets tegen
het was heel innig zoo alleen te leven en zijne eenzaamheid was als een klooster niemand zag hij dan zijne moeder emilie en den bergh
kunst is alles het hooge van het leven de realiteit der schoonheid en liefde is een illuzie een begoocheling een cauchemar
als ik ooit zelf een roman had geleefd zoû ik daar niets van kunnen gebruiken want die roman zoû ik als boek gevoeld hebben begrijp je en niet als ware waarheid zoo ben ik je wist het niet niet waar
ze werken samen ze wandelen samen ze zijn altijd samen arnold doet alles voor kareltje en kareltje laat zich aanbidden
het liedje van een jongen op de straat het rijzen van verminkte zuilen en het dood geploft zijn van hare kapiteelen het meest misschien het waas dat wat niet is te zeggen niet te beschrijven niet te schilderen
de twee vriendinnetjes van emilie spraken niet wachtten af welke woorden er zouden komen tusschen die twee schrijvers emilie dacht na en aylva had bizondere sensatie
en hij de handen gekruist achter het hoofd op een stoel heen en weêr schommelde zij plaagde hem omdat hij nooit uit wilde in die haagsche straten en die haagsche boschjes die hij vervelend vond en dat zij hem moest meêsleepen voor een wandeling
toen hij die liefde eeredienst die altijd blijven zoû het eerst zoo heel diep had gevoeld toen was hij weêr begonnen aan een dagboek het duurde een paar maanden toen werd het weêr verscheurd
toen had hij liefgehad en geleden en moê van de menschen en ziek van een vrouw had hij zijn vader gevraagd terug te mogen keeren in het ouderlijk huis hoog in de bergen
en zoo was hem zijn denken aan hélène de vicq alleen teedere belangstelling in eene vrouw die hij bizonder zag
zoû het waarlijk dan dood zijn zij kn het niet gelooven maar toen zij zich omkeerde schrikte zij van de kamer die geheel donker was donker als een doode kamer met alleen den glim van het stervende vuur in den haard
zoo zouden ze het weten gaan en altijd geheim moest het blijven wat was hij goed den bergh hij zorgde met zoo een teederheid terwijl aylva maar in bed lag
alle boeien die binden beklemmen en schroeven vast maar zoo geen vrouw omdat zoo sensitief ziek geen vrouw ooit worden zoû
dan ontwaakte hij na een uur en altijd was het hetzelfde weêr de trein trillerde voort en verslond de rails tikkende met een metalen gekletter
als ik ze gekend had had ik ze wel meer gewaardeerd nu geloof ik dat ik een beetje menschenkennis krijg omdat ik emilie waardeer in mama heb ik nooit genoeg haar liefde gezien in dolf niet zijn vriendschap voor ze heen waren
hij ging alleen zeer eenzaam hij ging z lang tot de walmen waren opgeklaard de ruïnes ver achter hem lagen
nu in holland was dat zoo anders voor beiden kleiner bekrompener burgerlijker en zij zagen elkaâr bijna iederen dag in groote intimiteit ook hugo en emilie
las hij dat mathilde niet veel bizonders was een opgeschroefd succes echt haagsch quasi voornaam een geparfumeerd fatterig boek
hoe weinig kende men elkaâr hoe weinig zelfs zijn intiemste vrienden ieder leefde in zichzelven ieder was zijn eigen geheim arme den bergh
licht omdat zij zoo mooi was en donker om haar lot uit tegen een achtergrond dien hij geleidelijk op zag klaren van kleinere zielen dan zij van gewonere menschen die wel hadden hun lief en hun leed
waar reëel dat het was of de eeuwen naderden de veertiende naderschoof in den magischen spiegel van het verleden of
en hij sprak haar over zijn nieuw werk dat hij begonnen was en plotseling scheen zij in eene stemming te komen om eenvoudig aan te nemen zonder tegenspraak dat hij schrijven zoû om haar
en beleefd aan de engelsche dames die vroegen of dat moerdijk was geantwoord ja en toen en toen toen eindelijk zij schreeuwden het hem in de ooren den naam van zijn stad vol aan het station
blijf smeekte zij hij zakte op een stoel stijfrecht blijf sprak ze met vaster stem je hebt z veel gezegd en nu in eens wil je weggaan blijf nog
die hij las zijn werk en zijn lectuur hielden zijn ziel die tot dwepen te veel geneigd was in evenwicht een afkeer van met menschen zijn kwam in hem tot verdriet van zijn moeder
en al was die illuzie niet bereikt hij leidde nu toch een gemouvementeerd belangwekkend leven van londen gegaan naar new-york en schrijvende voor engelsche en hollandsche bladen in een wijden blik over de wereld heen
waar hij zelfs niet van had voorgelezen aan emilie of den bergh maar toch de metamorfoze die dezen keer geheel leven geweest was en tastbaar gevoel en tastbaar leed was uitgeleefd en uitgeleden nu
vlammen oorlog en kreten van dreigende toekomst wat was het leven zacht hier wat was de wereld mooi en hoe zoet was het te ademen in het opalen licht een geur van wijde gezondheid en lucht
ook al was ze geen effen spiegel maar een vreemd gecizeleerd metaal heel waar en met een dwepende aanhankelijkheid weldadig omdat er veel sentimentaliteit in hem was die altijd dwepen moest
ook nu kon die naam niet over zijn lippen komen als weêrhouden door geheimzinnigs sterker dan hemzelven en hij sprak over zijn drama
metamorfoze zij niet vonden hun ideaal dat onomhelsbaar verre bleef roze dageraad
in schaakspel waar de enkele menschen somber mat gezet werden door de groote macht was de kunst in eens zeer scherp en onverbiddelijk
wekkend hij deed zooals zij verzocht had
was het wel ooit te grijpen en zoû het gegrepen wel het goed ware blijken intusschen vulde hij des avonds zijne werkeloosheid met een drama in verzen historisch louis couperus metamorfoze te pompeus van motief voor zijn
wie weet ging hij voort binnen kort vraag ik misschien aan mama geen rijsttafeltjes meer te maken en word ik weêr mager van louter
den eersten keer toen je me hebt ontmoet toen was ik dood al en herleven wil ik niet dat was haar brief
dagen dacht hij na er fluisterde iets dat het niet dor behoefde en eenzaam dat was het einde van anarchisme de gouden toekomst de witte vrede de zilveren bazuinen in de
op meisjes en waren ze vijftien zestien dan waren ze mannen dan wisten ze en deden ze van alles
rome dreef als eene stille goudgespikkelde zee in haar lichtend waas of zilverige floersen vielen uit de lucht het eene op het andere waardoor de lichtjes van de menschen
en het zwaaien van zijn stok hij trad uit zijn droom en nu was het hem zoo lief en natuurlijk dat het weêr zoo mooi was zoo lief mooi en dat hij daar liep en dat daar de duinen waren en dàar de zee
op dit oogenblik was zijn smart litterair in hem als een gedicht een roman en hij duldde niet dat men hem imiteerde het was een diep rampzalig oogenblik
de zinnen kiezen waar ze willen o neen neen besliste afschuw huiverde in haar stem dat stuit terug dat is afschuwelijk en dat ontwijdt al het heilige van het andere
het trof haar hoe slecht hij er uit zag bleek met holle donkere oogen waarom is u in zoo lang niet bij me geweest ik had niets om voor te lezen waarom niet ik werk niet tegenwoordig
en toen gebeurde het onvermijdelijke van kunst die niet steriel wil zijn en zich wil geven aan àllen het ondoorgrondelijk geheim van de wedergeboorte tusschen de menschen na het gouden mysterie in stille kamer
god wat was dat mooi en goed en waar om ook eens zoo te doen om ook nog eens zoo alvolmaakte kunst te geven
zij was geschrikt en in haar had hij iets smeekends gezien om stil te zijn om niet te spreken verder om zoo toch vooral niet te louis couperus metamorfoze bederven met ruwe hand wat mooi tusschen hen was geweven als een web
hij hield van die zaterdagmiddagen in emilie's boudoir meestal kwam hij wat vroeger dan de anderen meestal had hij haar iets te vragen als menschen die elkaâr veel zien veel samen leven en gelijke belangen hebben
dat hare ziel dood was en het krenkte bijna een heel geheime ijdelheid in haar dat het niet zo zijn zoû als het iemand zoû doen die niet dulden kan ongelijk te hebben en een dwaling te bekennen
achter die scherpe lijnen waasde weg de schaduw van een paradijs verloren hélène of het zich mengde met de kimmen van italië dichter
die er om schateren kon dat aylva zijne dagen zonder de minste wroeging in placide niets doen liet voortglijden zij plaagde hem om de langdurige gesprekken die hij met mama hield souvenirs uit indië
want liefde was haar het afsmeekende gebed het noodlot zoû niet durven verpletteren een die werd bemind boven de groote lotos straalde de groote ster
van een heel zuivere sopraan die de stem van een engel zoû zijn met hooge lange ranke toegevouwen vleugels en nu wilde hij niet meer denken en zien in zichzelven
tintagiles palomides en alladine zilver door hunne woorden heen die zij zeiden met zachte stem van samen begrijpen en de orchideeën al waren zij doodstil vlakkelden tegen het goudleêr
dat hem van machteloosheid weenen deed in spleen en eenzaamheid o te schrijven te schrijven het woord te beelden te bootsen tot kunst tot schoonheid te scheppen
ik ruim op alles wat ik leelijk vind en ik wil alleen een exquis bibliotheekje overhouden dan hoû je niets over want je vindt niets meer mooi
neen tante hugo en ik we zijn als broêr en zuster maar mevrouw aylva schudde het hoofd onverzettelijk in haar idee als emilie zich maar ontfermde over hugo
als met een buit kroop hij er meê in bed wat waren er vele blaadjes en hij las dat hij zich hoog moest houden
dat hare moeder er z weinig om gaf als ware het iets heel gewoons aylva zelve merkte weinig van die samenzwering hij kwam langzaam aan in eene stemming
metamorfoze een verlaten koning hij troont in eenzaamheid is dat niet navrant groot te zijn machtig glorie te bezitten en alleen te zijn
en hare twee vriendinnetjes en dolf den bergh die ook nooit ontbrak het was in hem een pleizier dat te doen en de bladzijden kregen er om zoo een allerliefste frischheid zoo een dauw een waas van eerste werk
en aylva was van deze terzinen wel heel zeker want nu hij ze las klonken ze op glasteeder en volmaakt zooals van snaren van violen
nieuwe metamorfoze ze scheen hem voor te spiegelen je bent niet als zij die daar krioelen in het bloedroode schijnsel aan de kim
met een verheugde verbazing zag zij hem zijn nieuwe serre behangen emilie ook verrast opgetogen moest helpen
adieu sprak hij nog eens hij hoorde niet wat zij antwoordde hij hoopte dat zij hem nog terug zoû roepen maar dàt was het niet wat zij zeide
afschuwelijk zij drukte haar gezicht in de kussens van den divan als zag zij vr zich een vizioen van afgrijzen opdoemend uit een verleden van jaren her afstuitend en walging
en hoewel hij stil was bleef hij lief voor haar louis couperus metamorfoze in al zijne kleine attenties voor haar ouderdom in hun korte avondwandelingetjes door de boschjes heel langzaam aan
glans was toch zooveel zoo eindeloos veel al had de glans geen lichaam voor hoe weinig menschen wel straalde die
mevrouw aylva en mevrouw van neerbrugge hadden in het dorp een paar kamers waarvan emilie een home had gemaakt soms waren het lange toeren soms kleine wandelingen met de beide mama's soms groote met emilie
waarvoor emilie dat ons huwelijk een slechten invloed op je uitoefent hij glimlachte heel raadselachtig dus ik mag van avond nog in vrede blijven schommelen vroeg hij terwijl hij zijne handen kruiste onder zijn hoofd
de geur van het paradijs bezwalkte onmiddellijk in den staat van het egoïsme de liefde voor allen in den wellust voor het ik
ja ik kan niet meer dwepen met ibsen heb ik gedweept samen met onzen armen dolf en wat vindt je daar van maeterlinck la mort de
het was het verleden dat aangolfde uit de louis couperus metamorfoze verre horizonnen eene schuimende zee en hoe dichter ze aangolfde hoe duidelijker zag hij dat de dichtste golven het heden werden
armoede ziekte een bedelaar het aanzien van een wond dat alles deed hem fyziek pijn anderer tranen deden hem weenen
die hij niet begreep van het lange vrije spelen in den grooten tuin met het baarspel twee partijen en die van elkaâr een vlag moesten veroveren met telkens hard heen en weêr loopen van en naar hun lijn terug
maar emilie scheen het te weten want zij opende de kamer vol mysterie er schemerde een halflicht van dichte jaloezieën en tusschen donkere gordijnen blankte vaag een bed
maar waarom nu die angst er was toch niets hij was zoo vrij als hij maar zijn kon eenzaam was hij eenzaam en vrij
ben ik het wel o goed goed ik twijfel niet o ik heb wel eerzucht een stille geheime eerzucht ik ben er zoo trotsch om dat je van mij houdt dat jij van mij houdt ik ben er trotsch om maar ik
en als in een apocalyps zag hij er de groote dingen van de tronen die wankelden de bloedroode schijnsels aan de kimmen het aandreunen van de tragische toekomst die opdoemde
petrarca werd een levend mensch voor hem z menschelijk z modern z prachtig mooi
kleêren kleinigheden de brokaten sleepende over stoelen fotografieën over den vloer toen eensklaps kon hij niet en ging zitten
zij lachte vroolijk terwijl zij hem altijd bij de hand de trap optrok zij woonden in de laan copes bij mama van neerbrugge in
en de symbolisten van het theâtre libre en l'oeuvre tastende in het vage las hij intieme kennissen over er waren goede stukken in maar het was niet dàt
arme jongen zij schrikte het was de tweede maal en weêr haars ondanks hij keek een beetje lachend op je mag me wel beklagen het doet me goed ik ben net als een kind als ik pijn heb wil ik wel beklaagd worden
je hebt volkomen gelijk dat is alles volkomen waar maar je vindt dat alles zoo hélène omdat je de kleine ziel lief hebt zooals de kunst haar liefheeft
maar koortsachtig las hij en zonder zuiver belang dan las hij niet uit bladerde de laatste honderd bladzijden door en begon weêr een nieuw en verbaasde zich dat men zoo heel veel schreef
maar in aminta in de pracht van zijn jonge nieuwe taal klonk het abnormale niet door en bleef het schuil achter eene
aylva opende de deuren iets van den avond vloot naar binnen iets van hun interieur in licht van gas dreef naar buiten met schijn over den tuin
zie hen die volgen een der vanen hun hart is warm zij voelen éen gevoel met warmte jij
dat zij niet troosten kon zij begreep dat zij niets vermocht zij zoû maar liever gaan hij verlangde zeker alleen te zijn alleen te lijden en dan weêr te komen een beetje tot rust
waarom had hij gezocht en waarom geaarzeld op zijn hooge standpunt van izolatie had hij het heden gezien uit het heden was een op hem afgekomen zijn zoon dien hij geschreven had in kunst
duizenden reizigers reisden meê honderden verlieten hem stroomden stroomden weg andere honderden kwamen weêr aan een eentonige droom
en dat nog niet alles geschreven zoû zijn meêlijdend lachte hij dan om de schrijvers de armen ze meenden telkens weêr te geven iets nieuws in illuzie van hun artistenziel
die hem uit een tram deed gaan als hij het paard ervan moê en mager zag die hem een insect deed dooden als hij het zag zonder een poot of vleugel die hem geen bloem kon doen weggooien op den grond waar ze vertrapt zoû worden
hoe vreemd dat men vr hem gedrukt had ergens in een boek dien naam torquato tasso die naam toch was louis couperus metamorfoze van hèm die naam was hèm het beleedigde hem bijna als letterroof als
toen begreep hij wie het was emilie die rozen plukte terwijl haar moeder bij zijn moeder zat in de verandah
als een bloedend gewonde buiten kletste de regen op hem neêr het straatgewone leven rijtuigen ratelden tegen elkaâr in
en dan het ideaal was vaag nauwlijks glans in heele verre verte van verschiet nauwlijks roze dageraad
en naast zijn broêr emilie om hem heen was een vol gedrang van menschen die duwden van sjouwers die sjouwden met koffers maar hij zag het dadelijk aan haar gezicht dat zich niet wist te houden
op den wand en op een spiegel terwijl de winter buiten mistte en zelfs de cotillon versieringen sterre achtige bloemen
een vage angst doorrilde hem een bijgeloovigheid zij waren beiden opgestaan verschrikt om de verrassing van het late uur dat had geslagen als een
dat zijne vraag haar zeker verwonderen zoû maar dat hij niet anders kon dat hij gevoelde niet meer te kunnen leven zonder haar hij wilde haar
voor een derde de graal wel degelijk voor de een was het zichzelve voor den tweede een vrouw die hij liefhad voor een derde het heil van de menschheid wel degelijk
emilie kwam dikwijls des morgens voor twaalven soms bleef zij dejeuneeren dan bracht zij in de doffe atmosfeer der kleine villa den zachten glans meê van zichzelve zij sprak over dingen van buiten af waarvan de echo anders niet doordrong tot
en toen een boek gegeven gorters mei met een opschrift en een datum o hoe gaarne had hij z verdriet willen hebben met gorters mei en een opschrift en een datum
en oogenblikkelijk zijn wrevel voelde zakken hij was van een bijna ziekelijke teêrgevoeligheid eene teergevoeligheid die hem fyzieke pijn gaf als hij een beest zag lijden
dat heb ik ook wel eens gedacht sprak aylva vaag maar dat is een einde waartoe een artist zoolang hij leeft nog maar niet moet geraken schertste zij dreigend met den vinger dan zoû hij te veel komen tot een
haar stem was een zachte teederheid van sympathie in het groene licht dat schoot naar binnen door het loover neêrgezeefd tusschen de japansche bloempotten op porceleinen standaarden zaten de beide dames te praten
het leed niet helder klaar als water het was een diep rampzalig oogenblik ondertusschen ging emilie voort met haar verhaal louis couperus metamorfoze hij den bergh meende zij hij was er dan wel over heen want verbeeld je hij had haar zelve bekend nu verliefd te zijn
op zijne hooge kamer in het quartiere ludovisi werkte hij als in geheim zonder er iets van te schrijven naar holland rome lag aan zijne voeten
viel omver omdat ze elkaâr omhelsden ze moeten ingebonden worden zei hugo ze hangen allen aan een draadje zola dat is zoo treurig vind ik
en blauwe lucht en vroeg waarom zij ook niet kwam bij hem dan schudde zij het hoofd zij was te oud te reizen om haar was de witte winter als een einde
in het lief gelukkige van zijn ziel die van morgen in zijn lichaam ontwaakt was als een kind dat gisteren veel verdriet gehad had
en het speet hem dat hij nooit tot dat zichtbare komen kon uit een gevoel van orde om netjes toch te boeken wat hem betrof en het vor zich te zien als het een tijd geleden was
vroeg hij zijn oogen op haar stil gelaat waarvan de toe ë oogen niet meer zagen vergeef me vergeef me mama
mocht zijn zij wist dat de hare niet helpen kon de zijne omdat de zijne was heel jong en de hare dood een lijk waarvan hij schrikken
de titel ervan vlamde boven het motto met letters van zilveren schichten metamorfoze de held van het boek trad op hem toe langs heel langen weg van perspectief
uit ver geleden renaissance zij een vage herderin hij aylva hij was twintig jaar en dat zijne verzen niet schenen wat zij waren voor hem
het goede te doen zij dachten niet anders louis couperus metamorfoze dan mild te zijn zij vonden zich edel het egoïsme booze kanker onzichtbaar woekerde hun in de ziel
zie je van zeven en hij telde ze ernstig op zijn vingers van zeven weet ik zeker dat ze van me hielden van me hiélden
ik dank je mijn hugo ik ben voor mij heel gelukkig dat je zoo tot me spreekt het is me of ik vandaag dichter bij je ben gekomen of ik je meer ken je meer zie dan ik ooit gedaan heb
hoe gezond die kunst en daarom zeker zoo weinig en inniger nog meer ziel ziel geheel de teedere muziek die alles gaf in een droom zoo heilig
zielsliefde moeilijk op te lossen zeer na aan ons verwant aan al ons zieke denken wanhoop en hoog gelukkig zijn
het straffe groen der boomen straffe wit der huizen het was zoo lief zoo te beginnen hij beminde bijna zijne kunst
rustigen toon geschreven was met dat groote accent van waarheid of zij niets te verbergen zoû hebben zenuwachtig wilde hij dadelijk antwoorden maar zijn pen kratste over zijn papier eene onhandigheid zwaaide door zijne hoofdletters
en in zijn ziel haar noodlot school als kracht die grooter was dan hij god zelven en in zijne kleine schepping van mathilde spiegelde zich
zij stond op en de verstrooide bladzijden van nirwana plukkende waar ze lagen door de kamer verlouis couperus metamorfoze zamelde zij ze zorgvuldig naar de volgorde der bladzijden maar hij zag dat hare lippen trilden hare vingers beefden emilie wat hugo
het trof aylva dadelijk dat hij hier ontmoette olga ologhow de beroemde russische concertzangeres vrouw van eene sculpturale schoonheid met den eenvoudigen val van een peplos in de witte plooien van haar
herman scheffer ging op de teenen het grint over het hek uit aylva sloot de deuren van zijn kamer met een kaars sloop hij naar boven zacht om zijn moeder niet wakker te maken
heelemaal platonisch kan nog ziekelijk zijn verziekelijkte sensitiviteit maar liefde voor een ziel dat is niet ziekelijk dat voel ik zeker
maar speelde hij daarna viool dan meende hij eens had hij geen jongen maar maagd rozenomkransd viool gespeeld er glinsterde iets van marmeren hal er geurde iets van
hij voelde zich geen kracht den cirkel van die eenzaamheid te breken hij had in deze dagen geheel verloren zijne gewoon menschelijkheid dat wat ons redt als wij heel ziek zijn van onszelve
voor het eerst voelde hij niet alleen de liefde voor het schepsel van zijn gedachte waarin hij zich herschiep zijn zoon waarin hij zich herkende arnold maar voelde hij de liefde voor zijn arbeid
de rotsige kronkelpaden van het leven en met het mannelijke zwaard de monsters aan haar voet ter neêr velt o een ander te zijn niet meer zichzelve te wezen zijn eigen arme zwakke ziel opgesloten achter de kristallen
en dat hij nog zoo leed er scheen niets veranderd kalm zat zij een fijne zwarte silhouet tegen het rustige goudleêr van de kleine bibliotheek als altijd vroolijk van veel bloemen
maria lescinszca droge bloemelooze verzen niet levende onder de geöutreerde moderniteit der personages die ze ademden
toen stuwde zijne pen hem verder voort voort langs den arabesk langs de meanders terwijl de gloeiende openbaringen opvlamden en verbleekten iederen dag
zich niet bij hen aansloot als jonge kracht aan jonge krachten maar onnadenkend bleef hij alleen in zijn geïzoleerdheid die hem lief was zooals hem lief was alle eenzaamheid
want de eerste fraze al van zijn schets had haar belang doen stellen en zij vroeg nu ontwikkel die motieven terwijl hij sprak werden ze klaarder in zijn geest hij ontwikkelde eerst het motief van kunst zijn held zoû zijn een dichter
zij deed dat half schertsend sprak half spottend over zijn beroemdheid de beroemdheid van zijn jeugd nu was hij te oud nu schreef hij niet meer en hij liet de litteratuur over aan het jongste geslacht
later had zij hem ingegeven onbewust mathilde den roman van zijn jonge jeugd zijn populair succes de tragische melancholie tegen den achtergrond van eenvoudig lief leven
ze deden wat ook ze dachten ze deden ze handelden en ze bewogen zich met reuzengroote beweging dat was het gewoon menschelijke het ware beweging actie terwijl de toekomst naderde
de restaurants de cafés het gekrioel op straat de schreeuw van een courantenjongen des avonds probeerde hij te gaan naar een theater naar een cirque naar een
landmeisje dat het origineel van aminta zoû zijn die eerste zang was z weinig gewoon menschelijk
toen liet zij hem maar gaan met nog een zoen maar in twijfel of hij wel zoû gaan slapen of hij nu wel slapen zoû en toen hij weg was bleef zij wakker hooren naar de stilte van het huis in twijfel
voor het publiek was hij de dichter van torquato tasso die nu eensklaps iets heel anders had geschreven een modernen roman mathilde
toen hij nu bij haar binnentrad was zij ook alleen hare kamer had iets sereens en toch iets zeer bevalligs en jongs met de meubeltjes van wit lak
toen aylva den bergh langer kende trof hem eene manie in hem den bergh was altijd verliefd met naïve zelfgenoegzaamheid
wel heel iets anders dan mathilde en schaakspel en nirwana je vindt altijd het beste wat je het laatste schrijft maar daarom weet je niet zéker of het wel zoo is je moet ook nooit te gauw iets zeker louis couperus metamorfoze weten plaagde zij
en hij haalde emilie over mama had gelijk en mama had ook gelijk met te zeggen dat de kennissen het niet goed zouden keuren die geëmancipeerde opvatting van jong huishouden doen
want hij verlangde naar italië hij had er altijd naar verlangd zij schudde steeds haar hoofd stond toe maar met een hart heel zwaar vol voorgevoel waaraan zij niet toegeven wilde omdat zij was eenvoudig en verstandig
frisch en wemelgroen waren de boschjes en nàuwelijks zag hij de enkele menschen die gingen een wandelaar een dame met hellen parasol een scheveninger nauwelijks zag hij ze
en dezen ze kwamen saai naar school ze gingen saai naar huis hun handen in de zakken van hun schamele overjasjes er was niets aardigs aan
en al bleef hij hoog stralen tot het laatste toe eindelijk eindelijk ook beefde sint pieter louis couperus metamorfoze kraakte de vlammende monstrans en verzwolg hem het hongerige duister
ik ben een vrouw heel gewoon ik heb niets bizonders ik ben niet bizonder mooi ik heb een gewoon intellect kan je je niet vergissen
nu woû ik weten hoe den bergh had gedaan tegen jou in de groote scène van jullie roman dan woû ik dat nadoen in mijn boek begrijp je nu dat woû ik nadoen dan wordt het mooi
in een kleine stille vestibule als kamer gemeubeleerd ontdeed hij zich van zijn jas in den spiegel schrikte hij van zijn moê bleek gezicht van zijn melancholieke donkere oogen
héel hoog in de azuren sfeer van het reine bespiegelend weten der menschen zij had gedroomd en gedaan gehoopt en gewanhoopt gevloekt en gebeden geloofd en gespot
waarom zijn zijn eigen volgelingen hem afgevallen omdat zij zagen dat hij volmaakt werd en jij val je hem dan ook niet af nu je zegt dat zijn formule en zijn techniek hem overheerschen
en toen zij ontwaakten de kleine zielen bleven achter het leven de wereld de zonlooze dagen en omdat hij naïf in zijn eigen geluk voor zich en hélène niet gelooven kn
het groote motief de groote levensimpressie geserreerd in zijn tooneelkader van enkele uren en dat in een meesterlijke optiek zoû weêrgeven
gelijk geven wie weet of ik u later niet eens op de proef stel louis couperus metamorfoze zij zwegen even haar toon klonk zeer innemend en toch was er zeker onbewust een beetje pose in alles wat zij gezegd had
nooit iets anders dan verzen schrijven tot zijn dood toe en dan nog verzen die hem maar half voldeden toen meende hij dat hij geen waar dichter was omdat hij z dacht en toch
we spraken er verleden over en ze woû het lezen en ik zoû het haar leenen vraag haar nu of ze het van mij wil aannemen als geschenk
onwetend geschapen had den loop van haar leven haar onvermijdelijk lot alsof hij was geweest haar god
hoe was dat zoo gekomen en waarom schreef hij geen verzen meer en waarom in eens een modernen roman wie was mathilde en wie waren de anderen het waren natuurlijk allen portretten maar wie wie
haar schijndood te laten ontluiken tot nieuw leven maar om hare jaren van leed bleef eene voorzichtigheid haar bij en zij hield haars ondanks zichzelve tegen
ik wist dat u bijna een kluizenaarsleven leidde behalve dinsdag avond dan wijd ik me aan mijn kennissen laat me u voortaan daaronder rekenen zij zeide het nu met geheel haar grooten eenvoud
behoefte van artist zijn ziel te laten wezen àlle ziel die mogelijk was die was geweest in de magie van het verleden de illuzie van de toekomst
niet eens stonden zijn gedachten stil om allen te treuren over het zieke geheim stil moesten ze nu zijn stil ze waren als stoute kinderen die leven maakten in een
noit zoû hij weten hij die aanbad een ander een verre daarginds in de verre stad van zijn smart maar haar haar was heur liefde alles en zij kon hem niet zoo lijden zien
toen begon hij met de brokaten oude priesterstolen en vouwde ze voorzichtig en legde ze onder
verrast over zichzelve voelde zij in haar oogen vocht en zij wischte zich tranen af toen zij daarop bij mevrouw
z verwant dat zij bijna misschien wel geheel en al zijn eigen waren eene ziel die zich verdeelde hij wist het niet hij dacht dan aan herediteit en of hij zich daarom voelde
kleine gervais ga heen zei valjean geef mij eerst mijn geld valjean boog het hoofd en antwoordde niet mijn geld herhaalde de knaap valjeans blik bleef op den grond gevestigd
ik wil zes francs in de maand geven een mannenstem riep nu uit de herberg niet minder dan zeven francs en zes maanden vooruit betalen zes maal zeven is twee-en-veertig
dit alles scheen hem in dit oogenblik zoo dierbaar hij zou deze boeken niet meer lezen niet meer aan dit nette tafeltje schrijven
riep hij uit al zijn macht kleine gervais kleine gervais toen zweeg hij en wachtte niets antwoordde
in de afgesloten alkoof stond wel is waar ook nog een stoel maar de zitting was versleten en hij had nog maar drie pooten zoodat hij slechts dienst kon doen als hij tegen den muur stond
het scheen hem alsof deze verre glans in plaats van de duisternis te verdrijven haar vreeselijker en donkerder maakte alles
en ging naar de hoogmis en naar de vespers de eerzucht was in dien tijd in de ware beteekenis des woords een wedloop voor de armen was deze vrees overigens voordeelig
in een halve minuut zal de arme man er onder uitgehaald zijn is er iemand die kracht en moed heeft er zijn vijf louis d'or te verdienen niemand bewoog zich tien louis zei madeleine
eenige schreden van daar op den drempel der deur gehurkt schommelde de moeder een overigens niet zeer vriendelijke maar op dit oogenblik innemende vrouw de twee kinderen met een lang koord
de man volgde hem zooals men in het voorafgaande heeft kunnen opmerken was de woning zoodanig ingericht dat men om in de bidkamer waar de alkoof was te komen de slaapkamer van den bisschop moest doorgaan
hij keerde dus terug de poorten van digne waren gesloten deze stad welke in de religie oorlogen meermalen belegerd is geweest was in nog door oude muren met vierkante torens omgeven die sedert geslecht zijn
welke eenige zelfs zeer groote geesten als schwedenburg en pascal in verbijstering hebben gebracht t is waar deze grootsche bespiegelingen hebben een zedelijk nut en langs zulke steile wegen komt men de denkbeeldige volmaaktheid nader
het denkbeeld derzulken die in hun overdrijving aan de menschelijke wet de macht toekennen om duivelen te maken of zoo men wil iemand voor zoodanig te doen houden
op het oogenblik dat de naam werd genoemd dien hij in zulk een diepe duisternis begraven had werd hij door ontzetting aangegrepen en als bedwelmd door de heillooze zonderlingheid van zijn lot
het menschengezicht van javert bestond uit een stompen neus met twee diepe neusgaten welke op beide wangen zware bakkebaarden aanraakten
eerste hoofdstuk in welken spiegel mijnheer madeleine zijn haren beziet de dag begon aan te breken fantine had een koortsigen slapeloozen nacht gehad voor t overige vol aangename voorstellingen
hij was koud hij stookte het vuur aan hij dacht er niet aan het venster te sluiten ondertusschen verzonk hij in een soort van wezenloosheid hij moest zich geweldig inspannen om zich te herinneren waaraan hij gedacht had vr het twaalf uren sloeg
dit is men versta ons wel enkel gezegd uit het begrensde gezichtspunt van het waarneembare aardsche leven zonder het diepzinnige vraagstuk der vroegere of latere persoonlijkheid der wezens die niet mensch zijn aan te roeren
was de bliksem voorbij dan werd het weder nacht waar was hij dan hij wist het niet het eigenaardige van zulk een lijden waarbij het onverbiddelijke het verstompende de hoofdrol speelt is dat door een soort van
en hij sloot er zich in hij leefde er in hij was er volkomen in tevreden terwijl hij de groote vraagstukken onaangeroerd liet die lokken en benauwen de onpeilbare diepten der bespiegeling de afgronden
naar st pol te komen dat is vijf uren gaans in vier uren te st pol spande hij in de eerste de beste herberg uit en liet zijn paard in den stal brengen
voor den blaffenden hond voor het galoppeerend paard voor de slaande klok voor den dag wijl men dan ziet voor den nacht wijl men dan niet ziet voor den weg voor het pad voor de haag voor den slaap
inspecteur javert hernam mijnheer madeleine de hoogste justitie is het geweten ik heb deze vrouw gehoord ik weet wat ik doe en ik mijnheer de maire weet niet wat ik zie vergenoeg u dus met te gehoorzamen
magloire was met het dekken der tafel bezig ondertusschen sprak zij met mejuffrouw baptistine op de tafel stond een lamp de tafel zelve stond bij den schoorsteen een goed vuur brandde in den haard
toen hij de zuster zag was zijn eerste beweging zich dadelijk te verwijderen maar er was ook een andere plicht die hem boeide en hem met geweld in een tegenovergestelde richting dreef zijn tweede beweging was te blijven en zich ten minste een vraag te veroorloven
de man die opgestaan was draaide zijn smerige muts in de handen rond en scheen niet te hooren de president herhaalde de vraag nu hoorde de man
en een straal van levend licht een straal van het ware licht der levenden drong plotseling in hem doch spoedig verbleekte deze straal jean
hij leefde vreedzaam gerust en in de blijde hoop hij koesterde slechts twee gedachten zijn naam te verbergen
favourite luisterde met de diepste aandacht felix zeide zij een mooie naam dien naam hoor ik gaarne t is latijn t wil zeggen gelukkig tholomyès
nu de kleine geen kleertjes meer had lieten ze haar de versleten rokjes en hemden der jonge thénardier's dragen dat wil zeggen lompen
hij beklom met hem de kar hij beklom met hem het schavot de arme zondaar die den vorigen dag zoo somber zoo verslagen was had nu een kalm voorkomen hij gevoelde dat zijn ziel verzoening had gevonden en hij hoopte op god
indien deze brief u het hart verscheurt geef hem dan terug adieu gedurende bijna twee jaren hebben we u gelukkig gemaakt draagt er ons geen kwaad hart om toe geteekend
alles welbeschouwd sire is er van deze menschen niets te vreezen zij zijn even onverschillig en traag als katten het gemeene volk in de provinciën
ik heb brandewijn gedronken maar alleen uit ellende ik houd er niet van maar men wordt er bedwelmd door en vergeet zijn toestand
de oude favourite de eenige die kon schrijven had uit naam van alle vier aan tholomyès geschreven c'est une bonne heure de sortir de bonheur daarom stonden zij te vijf uren s ochtends op
aan de vorsten en onderdanen in den brief aan de romeinen aan de overheid aan de vrouwen moeders en jongelingen door petrus aan de mannen vaders kinderen en dienstboden in den brief aan de
kinderlijk frissche wangen krachtigen hals als die van juno sterken buigzamen nek schoon gevormde schouders waartusschen men door het neteldoek heen
het pantheon maar alles zinkt in den grooten kuil einde finis algemeene uitkomst en daarmede is alles gedaan
en deze arme moeder voedt haar kind op en een geheel gewest is welvarend en deugdzaam o ik was dwaas waanzinnig hoe kon ik er aan denken mij te willen aangeven men moet alles wel overwegen en niets met overhaasting doen
maar mijnheer de president wil daar geen andere lieden toegelaten hebben dan openbare beambten hiermede keerde de deurwaarder hem den rug toe
heeft zij stengels en vezelen gelijk die van de hennep en het vlas het linnen van brandnetels is even goed als dat van hennep fijn gehakt is de brandnetel een goede spijs voor het gevogelte gestampt is zij goed voor het hoornvee
vergat vele dingen dacht slechts aan cosette en aan de mogelijke toekomst en was bijna gelukkig zij huurde een kamertje en kocht eenig huisraad op crediet om het van haar toekomstig loon te betalen
op een avond dat het gesneeuwd had vond een dier fatten een dier leegloopers een goedgezinde want hij droeg een morillo bovendien was hij in een dier groote ruime mantels gewikkeld
hij had iets dat den zachtmoedige eigen is over t geheel was hij wel eenigszins droomerig en stumperig althans naar het uiterlijke
men zegt dat het een grot is hij glimlachte en geleidde ze terstond naar deze grot zij werden voor haar nieuwsgierigheid naar verdienste gestraft t was een kamer met gewone mahoniehouten meubels en met gewoon papier behangen
tot het niet maar ik zal geleden hebben waartoe zal mij het genot voeren tot het niet maar ik zal genoten hebben mijn keus is gedaan men moet eten of gegeten worden
deze ruiter ging voorbij en zeide niets tot ons mijn broeder zeide laten wij den hollen weg nemen er was een holle weg waar men noch struiken noch gras zag alles was aardkleurig zelfs de hemel
hij behoefde niets te doen dan de zaken haar loop te laten het werd volkomen helder en hij overwoog bij zich zelven dat zijn plaats op de galeien ledig was dat wat hij ook doen mocht zij steeds op hem bleef wachten
ik zeg u monseigneur dat de veronderstelling van een jehovah mij verveelt zij dient nergens toe dan om magere menschen te maken die onrustig droomen weg met dat groote al t welk mij plaagt
daartegenover stond het bed een ijzeren gasthuisbed met groene sergie gordijnen achter een gordijn ter zijde van het bed verrieden de toiletbenoodigdheden nog de vroegere elegante gewoonten van den man der wereld
en hem schier waanzinnig maakte was degeen dien hij voor zich zag zijn tweede ik allen noemden den man die hier gevonnist werd jean
hoe het zij het bedrag was ten gevolge van verscheidene kortingen tot honderd negen francs vijftien sous verminderd welke som hem bij zijn ontslag werd ter hand gesteld
zijn vrouw stierf er aan een borstkwaal waaraan zij reeds sedert lang lijdende was zij hadden geen kinderen wat ging er toen om in het binnenste van charles myriel
zes maanden gevangenis riep zij uit zes maanden om zeven sous daags te verdienen maar wat zal van cosette worden van mijn kind mijn kind maar ik ben nog over de honderd francs aan thénardier schuldig mijnheer de inspecteur weet ge dat
beschuldigde sta op brevet zie den beschuldigde goed aan roep uwe herinneringen te zamen en zeg ons op uw ziel en geweten of ge in dezen man uw voormaligen makker in t bagno
blijft niet te lang weg riep fantine wat gaan zij ons halen zei zephine t zal zekerlijk iets fraais zijn zei dahlia ik hernam favourite wensch dat het iets van goud zij
mejuffrouw baptistine had ook in haar kamer een zeer groote bergère van hout die vroeger verguld was met gebloemde chineesche zijde bekleed maar men had deze bergère door het venster op de eerste verdieping moeten brengen
ik heb hem ook herkend madeleine hernam met zeer zachte stem zijt ge er zeker van javert glimlachte op die smartelijke wijze welk een diepe overtuiging te kennen geeft
de gerustheid ontstelde hem de zedelijke wereld kent geen grootscher schouwspel dan een ontsteld onrustig geweten dat op t punt een slechte daad te bedrijven den slaap van een rechtvaardige aanschouwt
welnu luister eerlooze al deze zegeningen zullen neerslaan vr ze den hemel hebben bereikt en slechts de vloek zal tot god opstijgen
eindelijk werd de knaap ernstig boos en herhaalde schier dreigend kom neem uw voet weg zult ge uw voet wegnemen
de man haalde een groote lederen beurs uit den zak van zijn kiel en antwoordde hier is geld dan ben ik tot uw dienst zei de kastelein
die blijkbaar oprecht en te goeder trouw waren hadden bij de aanwezenden een gemompel een slecht teeken voor den beschuldigde doen ontstaan welk gemompel telkens sterker werd en langer aanhield wanneer een nieuwe verklaring zich bij de vorige voegde
het schijnt dat men zich in gewichtige oogenblikken slechts heen en weer beweegt om raad te vragen aan alles wat men ontmoet na weinige oogenblikken wist hij wederom niet meer hoe t met hem geschapen was thans deinsde hij met evenveel schrik terug
o en die ongelukkige vrouw een nieuwe crisis ontstond fantine die plotseling in zijn mijmering oprees scheen hem een onverwachte
favourite die in engeland was geweest werd door zephine en dahlia bewonderd zij was reeds vroeg gekamerd geweest haar vader was een oude onderwijzer in de wiskunde
was blijkbaar in weerspraak met het gevoelen van allen van het publiek van het hof van de gezworenen het had den verdediger weinig moeite gekost deze rede te bestrijden en te betoogen dat tengevolge der verklaringen van den heer
een concert een muzikale plechtigheid de kommandant generaal van het departement de doorluchtige krijgsheld die enz de seminaristen deze jeugdige levieten
de bisschop vestigde een rustigen blik op den man toen hij den mond opende waarschijnlijk om den binnengetredene te vragen wat hij begeerde
eenige oogenblikken later was hij alleen in een kamer met een ernstig voorkomen die verlicht werd door twee kaarsen welke op een met een groen kleed overdekte tafel stonden
leven wij vroolijk het leven is alles dat de mensch elders daar boven daar beneden ergens een toekomstig leven zal hebben daarvan geloof ik geen enkel woord men beveelt mij opoffering en ontbering aan
dit was een oud wiegelied waarmede zij eertijds haar kleine cosette in slaap zong en t welk haar nu in de vijf jaren gedurende welke zij haar kind niet meer had niet in den geest was gekomen
de zonden der vrouwen der kinderen der dienstboden der zwakken der armen en der onwetenden zijn de zonden der echtgenooten der vaders der meesters der overheden der rijken en der geleerden sprak hij
men zag eenigen tijd naar hem terwijl hij zijn ransel aflegde de hospes zeide toen hier is t vuur het avondeten is aan de kook warm u intusschen
allen hielden den adem in op de eerste aandoening van verbazing was een doodsche stilte gevolgd men voelde in de zaal die soort van eerbiedige huivering welke de menigte bevangt wanneer iets ontzettends geschiedt
aan die kamer gekomen draaide javert den sleutel om opende de deur met de voorzichtigheid van een ziekenoppasser of van een stillen verklikker en trad binnen
laten wij zien op welke wijs de misslag ontstaan is placht hij te zeggen daar hij zooals hij zich zelven glimlachend noemde een voormalig zondaar was verschanste hij zich niet achter een harde strengheid
zijner twintig laatste jaren verzette deze toestand verdroot hem hij voelde met eenige bekommering dat de soort van heillooze kalmte welke de onrechtvaardigheid van zijn ongeluk hem gegeven had was verstoord
hemel men beeft als men er aan denkt terwijl broeder en zuster op t punt waren van de tafel op te staan werd er aan de deur geklopt binnen riep de bisschop
de president een oplettend en welwillend man verhief zijn stem hij herinnerde mijnheeren de gezworenen dat de heer baloup de meester wagenmaker bij wien de beschuldigde zeide in dienst te zijn geweest vruchteloos gedagvaard was geworden
de vier paren begingen zorgvuldig al de landelijke dwaasheden die destijds mogelijk waren t was in den vacantietijd en een warme heldere zomerdag
cochepaille groette in zijn verwarring door op militaire wijze aan te slaan de heer madeleine wendde zich tot de gezworenen en het hof en zeide met zachte stem
al de fornuizen brandden en een groot vuur vlamde vroolijk in den haard de kastelein tevens kok liep ijverig van de eene braadpan naar de andere en bereidde een heerlijken maaltijd voor de voerlieden die men in een belendend vertrek luid hoorde lachen en spreken
door deze groote deur de advocaat verliet hem in weinige oogenblikken had hij schier in denzelfden tijd alle mogelijke aandoeningen gevoeld
was het meisje grooter dan zou het den kost kunnen verdienen maar op haar leeftijd kan dat niet ik ben in mijn hart geen slechte vrouw t is geen luiheid of onmatigheid die van mij gemaakt hebben wat ik ben
t is waar uw naam is flauw tot mij doorgedrongen en ik moet het zeggen op geen ongunstige wijze maar dat heeft niets te beteekenen behendige lieden hebben allerlei middelen tot hun dienst om het goede volk wat wijs te maken
de beschuldigde t was waar en de verdediger moest dit erkennen had een slecht stelsel van verdediging aangenomen hij volhardde er in alles te loochenen den diefstal en zijn hoedanigheid van gewezen galeiboef
als t regende had een oude vrouw de portierster medelijden met hem zij nam hem in haar armoedig kamertje waarin niets was dan een stroomatras een spinnewiel en twee houten stoelen
hij vulde haar gedachten aan in de gevangenis waart sprak hij ik ben er geweest ik heb een tralie uit het venster gebroken heb mij van boven laten neerglijden en nu ben ik hier ik ga naar mijn kamer roep zuster simplicia
en wel ten gunste der armen wij zeggen overigens niets zekers hieromtrent alleen vond men in de papieren van den bisschop een eenigszins duistere aanteekening die misschien op deze zaak betrekking heeft in deze woorden
en zijn blik zich geen oogenblik had afgewend van die zuivere bespiegeling waarin men duidelijk boven de begoochelingen en den haat der wereld boven de stormachtige afwisseling der menschelijke zaken deze drie heldere lichten
maar wijl de maan opging en er aan de kim nog eenig licht schemerde vormden de wolken aan den hemel een soort van wit gewelf waaruit op aarde eenige helderheid
ge zijt wel zeer goed mijnheer de pastoor gij veracht mij niet zei de man gij ontvangt mij in uw huis ge ontsteekt uw waskaarsen voor mij ik heb u evenwel niet verborgen van waar ik kom en dat ik een ongelukkige ben
ziedaar de waarheid men leve alzoo en make gebruik van zijn ik zoolang men kan dit is t voornaamste waarlijk monseigneur ik zeg u dat ik mijn eigen wijsbegeerte en mijn eigen wijsgeeren heb
en zich te verbeelden dat men door diefstal aan de armoede ontkomt dat het in allen gevalle een verkeerde deur is door welke men om uit de armoede te geraken die der schande binnengaat kortom dat hij ongelijk had gehad