AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
o fantine verneem dat ik tholomyès een illusie ben maar zij hoort mij zelfs niet de blonde dochter
er bestond zelfs kans dat behalve het bagno de doodstraf over hem zou uitgesproken worden ingeval de identiteit erkend werd en de zaak van den kleinen gervais later met een veroordeelend vonnis eindigde
men weet niet hoeveel sommige zwakke wezens die in ontbering en eerlijkheid oud zijn geworden al van een stuiver doen kunnen
de reeds genoemde senator tot den bisschop zie toch hoe het in de wereld toegaat oorlog van allen tegen allen de sterkste is de verstandigste
hij had het kastje goed opgemerkt rechts als men uit de eetkamer komt het was oud massief zilver met den grooten soeplepel er bij zou men er ten minste tweehonderd francs voor krijgen het dubbel van hetgeen hij in negentien jaar verdiend had
dat wil zeggen de geschiktheid tot opvoeding de maatschappelijke opvoeding wanneer zij goed bestuurd is kan altijd uit elke ziel hoedanig die ook zij de nuttigheid trekken welke zij bevat
de arme kan evenmin tot het eind van zijn kamertje als van zijn lot komen of hij moet zich hoe langer hoe meer krommen
wie ziet zijn idealen ook verwezenlijkt men kan zich niets eenvoudigers voorstellen dan de slaapkamer van den bisschop door de glazen deur kwam men in den tuin
zij was te m sur m geboren van welke ouders wie zou het kunnen zeggen niemand had ooit haar ouders gekend zij heette fantine waarom fantine zij had nooit een anderen naam gehad
eensklaps zag men het zware gevaarte wiegelen langzaam verhief zich de kar de wielen kwamen ten halve uit het spoor men hoorde een gesmoorde stem roepen haast u helpt t was madeleine die een laatste inspanning had gedaan
door den schok bleven kar en redenaar steken t was een oude magere knol juist voor den vilder geschikt en die een zeer zware kar trok
bij deze beslissende woorden waagde javert het den maire strak in de oogen te zien en zeide maar op een nog altijd diep eerbiedigen toon
ik wenschte u een paar woorden onder vier oogen te zeggen spreek maar hardop antwoordde javert men spreekt altijd hardop tot mij jean valjean hernam zacht ik wilde u een verzoek doen ik zeg dat ge hardop moet spreken
aan het einde der zaal waar hij zich bevond rechters met verstrooide gezichten in versleten tabbaarden zich met hun nagels onledig houdende of met de oogen gesloten
opende zacht zijn kamer en sloot op den tast het raam en het luik toen ging hij zijn blaker halen en keerde in de kamer terug
mijnheer de maire t is misschien juist van dezen troep dat jezus mij herder wil maken wie kent de wegen der voorzienigheid zij zullen u uitplunderen monseigneur ik heb niets
en zich tot zijn zuster wendende lieve zuster de priester mag nooit voorzorgen tegen zijn naaste nemen wat de naaste doet veroorlooft god
onder deze zeer aanzienlijke personen denkbeelden bracht welke met de temperatuur dier vergadering volstrekt niet overeenkwamen hij keerde spoedig naar digne terug men vroeg hem naar de reden zijner spoedige terugkomst en hij antwoordde
ook de kinderen beminden hem wijl hij zeer fraaie dingen van stroo en notenschalen kon maken wanneer hij de deur eener kerk met zwart bekleed zag trad hij binnen hij was even gaarne bij een begrafenis als anderen op een doopmaal
zij bevatte een koorkleed van goudlaken een met diamanten bezetten mijter een aartsbisschoppelijk kruis een prachtigen bisschopsstaf
ge hebt fraaie tanden lieve meid die daar lacht zoo ge mij uw voortanden wilt verkoopen geef ik u voor ieder een gouden napoleon welke meent gij vroeg fantine de beide boven voortanden antwoordde de kiezentrekker wel foei riep
toen het uur van zijn vertrek uit het bagno kwam en jean valjean deze vreemde woorden gij zijt vrij hoorde was dit voor hem een ongelooflijk ongehoord oogenblik
t is zeker dat mijn financiën zeer bekrompen zijn dit geloof ik wel hernam magloire monseigneur heeft zelfs niet eens de gelden gevorderd welke het departement hem schuldig is voor zijn
ach welk een ellende kan dan het lot boosaardig zijn als een verstandig wezen en gedrochtelijk worden als het menschelijk hart wat hij ook deed hij verviel altijd weder tot het noodlottige dilemma dat aan al zijn gedachten ten grondslag lag
ik zweer u bij den goeden god dat hier den ganschen dag en avond niemand is binnengegaan en dat ik mijn deur niet verlaten heb een man antwoordde er is evenwel licht in die kamer men herkende javert's stem
toen zonk zij eensklaps in het hoofdkussen neer haar hoofd stiet tegen het hoofdeinde van het bed en zonk op de borst terug met open mond en strakke doffe oogen zij was dood
die er somber en verslagen uitzag verbaasd het hoofd op monseigneur mompelde hij t is dus niet de pastoor zwijg beval een gendarm t is monseigneur de bisschop
hij bood zijn dienst aan die aangenomen werd wijl er haast bij t werk was hij ging dan aan den arbeid hij was schrander sterk en handig hij deed zijn best de meester scheen over hem tevreden
de reiziger waagde t niet door de straatdeur binnen te gaan hij sloop naar de plaats stond weder stil lichtte bedeesd de klink op en deed de deur open
het was haar alsof de wereld onderging inderdaad javert had jean valjean bij den kraag gevat mijnheer de maire riep fantine javert lachte luid een vreeselijke lach die al zijn tanden liet zien hier is geen mijnheer de maire
zijn tamelijk ruime kamer was in den winter moeielijk te verwarmen dewijl het hout te digne zeer duur is had hij in den koestal een klein vertrek van planken laten afschieten en hier bracht hij bij strenge koude den avond door hij noemde dit zijn
en waaruit hij een gevolgtrekking poogde af te leiden en een besluit leverde hem niets dan angst op zijn hoofd gloeide hij trad aan het raam en zette het wijd open geen ster flikkerde aan den hemel hij ging weder aan de tafel zitten
verbeeldt u hij is naar montfermeil gegaan om mijn cosette te halen zij legde zich neder hielp de liefdezuster het hoofdkussen
een keurige verfijnde alleen voor de rijken genietbare philosophie die voor alle gerechten geschikt is en de wellusten des levens voortreffelijk kruidt
zoo de moeder achter deze ondeugende streken ware gekomen zou zij de schuldigen streng gestraft hebben maar jean valjean hoewel er over knorrend en brommend betaalde buiten weten der moeder aan marie claude de pint melk en de kinderen werden niet gestraft
en in gedachten voegde hij er bij ik ben hem een bezoek schuldig wij moeten echter bekennen dat dit voornemen hoe natuurlijk ook in den beginne hem na eenige overweging ongerijmd en onmogelijk ja schier stuitend toescheen
zijn hoogachting hij frommelde het papier in zijn handen alsof deze weinige woorden een vreemden bitteren nasmaak hadden hij volgde den deurwaarder
welk een gunst des hemels met eere van zijn arbeid te leven zij kreeg weder lust tot arbeiden zij kocht een spiegel smaakte het genot er haar jeugd haar fraaie haar en fraaie tanden in te aanschouwen
in de diepte slaakt hij wanhoopskreten welk een gedachte dat verdwijnend schip hij oogt het in waanzinnige woede na het verwijdert zich wordt onduidelijker en kleiner
hoe weinig plaats cosette in het huis ook innam toch kwam het haar voor dat ze ten koste harer kinderen verkregen was en dat de kleine de lucht verminderde welke haar meisjes
hij onderzocht den toestand en vond dien gevaarlijk zoo gevaarlijk dat hij te midden zijner overdenkingen ten gevolge van een schier onverklaarbaren angst van zijn stoel opstond en den grendel op zijn deur schoof
en verder eenige houten stoelen aan den wand hing een jachtgeweer met dubbelen loop een gedekte tafel stond in het midden van het vertrek een koperen lamp verlichte het grove tafellaken de als zilver blinkende kan met wijn en een dampenden rooden schotel
waarom de stal is geheel vol paarden nu hernam de man dan een hoekje op den zolder een bos stroo dat zal zich na den maaltijd wel vinden ik kan u niet te eten geven
niets wat den man kon herinneren aan t geen hij was noch hem kon doen weten wat mijn broeder is t was echter een goede gelegenheid geweest voor een kleine predikatie om den galeiboef te doen opmerken dat hij met een bisschop te doen had
en weet hoe de laatste ure komt gisteren waren alleen mijn beenen koud nu heeft de koude mijn knieën bereikt ik voel dat zij hooger komt en wanneer zij tot het hart dringt is t gedaan
waarde dames laat mij u een vriendelijken raad geven vergist u in uw buurman zoo gij er lust toe hebt het is de aard der liefde zich te vergissen de liefde is niet gemaakt om te kruipen en te tobben
en inderdaad deden aanvallen van hoest fantine schier bij ieder woord afbreken fantine morde niet zij vreesde dat zij door te harstochtelijke klachten
de bisschop stond voorover gebogen en beschouwde zuchtend een plant cochléaria waarop het mandje was gevallen en die geknakt was hij richtte zich op toen magloire riep
het hoogste geluk des levens is de overtuiging bemind te zijn om zich zelven bemind te zijn of laat ons liever zeggen ondanks zich zelven bemind te zijn deze overtuiging heeft de blinde
men zou schier kunnen zeggen dat de gedachte door een soort van schitterende weerkaatsing de natuur verblindt de geheimzinnige wereld die ons omringt geeft terug wat zij ontvangt en t is waarschijnlijk dat de beschouwers wederkeerig worden beschouwd
scheen dat hij hiertoe voornamelijk gedreven was door de woorden eener oude vrouw uit het volk die voor haar deur staande schier verstoord tot hem had geroepen een goed maire is een zegen mag men dus weigeren goed te doen wanneer men kan
neen ik ken hier niemand heeft er een veroordeeling plaats gehad zekerlijk t kon onmogelijk anders tot dwangarbeid levenslang
geschiedenis van den vooruitgang in de fabrikage der zwarte glaskoralen wat was er intusschen geworden van deze moeder die zooals de inwoners van montfermeil zeiden haar kind zou verlaten hebben waar was zij wat deed zij
t was hem alsof zij van hem uit was gegaan en nu buiten hem sprak hij meende zoo duidelijk de laatste woorden te hooren dat hij angstig de kamer rondzag is hier iemand vroeg hij luid en ontroerd
helaas het werk was onvoltooid dit beken ik wij hebben den ouden regeeringsvorm feitelijk vernietigd maar wij hebben dien in de denkbeelden niet geheel kunnen uitroeien
zich aan zijn overwegingen over en van welken aard konden die zijn zoo het gierstkorreltje onder den molensteen kon denken zou het zekerlijk dezelfde gedachten hebben als jean
en een soeplepel overgebleven waren welke magloire dagelijks met ware vreugde op het groote witte tafellaken zag prijken en nu wij den bisschop van digne schilderen gelijk hij was moeten wij zeggen dat hij dikwijls betuigd had
evenals hij ter rechter tijd wist te zwijgen kende hij ook het oogenblik dat hij moest spreken en hoe kon hij troosten hij trachtte niet de smart door vergetelheid te lenigen maar ze door de hoop grooter en waardiger te maken hij zeide
op reis riep zij hij is cosette gaan halen toen hief zij haar handen ten hemel en haar geheele houding scheen zich te verheffen
hij begaf zich terstond naar de gevangenis liet zich naar de cel van den koorddanser brengen noemde hem bij zijn naam drukte hem de hand en sprak hem toe den geheelen dag bracht hij bij hem door voedsel en slaap vergetende
een vriendin harer jeugd over te schrijven deze brief ligt voor mij d december
priester van het oratorium gewoon hofprediker bisschop en heer van senez de portretten van deze zeven hoogeerwaarde personages versierden deze zaal
de zee is de onverbiddelijke maatschappelijke duisternis waarin de strafwet haar veroordeelden werpt de zee is de onmetelijke ellende de ziel die in dien afgrond wordt geworpen kan een lijk worden wie zal haar opwekken
den avond van dien zelfden dag zat de goede oude vrouw in haar loge nog geheel ontsteld en in treurige gedachten verdiept de fabriek was den geheelen dag gesloten geweest de wagenpoort gegrendeld de straat eenzaam
des avonds ging zij naar een kapper die aan den hoek der straat woonde en nam den kam uit heur haar de prachtige blonde lokken vielen haar nu tot op de heupen welk fraai haar riep de kapper
honderd francs dacht fantine maar hoe is het mogelijk honderd sous daags te verdienen welaan zeide zij verkoopen wij het overige de ongelukkige werd publieke vrouw
helaas zoo verstreek een kwartier eindelijk boog hij het hoofd zuchtte angstig liet de armen hangen en keerde op zijn schreden terug
zij was even schoon in beide opzichten welke men stijl en rhythmus noemt de stijl is de vorm van het ideale de rhythmus de beweging er van wij hebben gezegd dat fantine de vroolijkheid was zij was ook de eerbaarheid
liet teekenen om haar terug te eischen zij zullen immers geen tegenwerpingen maken niet waar zij zullen cosette wedergeven zij zijn immers betaald
bemoedigd door deze woorden hernam de senator laten we verdraagzame lieden zijn verdraagzame duivels zelfs zei de bisschop ik verzeker u hernam de senator dat de markies d'argens pyrrhon hobbes en
een op hem gericht oog na eenige oogenblikken sprong hij stuipachtig naar het geldstuk nam het en zich oprichtende zag hij in de verte
de vier jeugdige paren glinsterden van vreugd in den zonneschijn op het veld bij de bloemen bij de boomen in deze paradijsachtige gemeenschap
waarom vroeg deze steeds in gedachten verdiept zijt ge reeds ver gekomen hernam de knecht vijf uren van hier wel zoo waarom verwondert u dit
de woorden van den onverschilligen advocaat waren hem beurtelings als naalden van ijs en als dolken van vuur door het hart gegaan toen hij zag dat de zaak niet afgeloopen was ademde hij ruimer
en wat was er waar van de verhalen die er over het eerste gedeelte van myriels leven in omloop waren dit wist niemand er waren slechts weinig familiën die de familie myriel vr de omwenteling gekend hadden
wij zeiden dat dit huis volstrekt niet veilig is dat zoo monseigneur het veroorlooft ik paulin musebois den smid zal gaan zeggen dat hij de grendels weder aan de deur moet maken zij zijn er nog t is in een oogenblik gedaan
geen droppel zweet geen aschstofje op het gezicht zou hebben het groote bewijs van de weldadigheid eens priesters vooral van een bisschop is de armoede zoo dacht ongetwijfeld de bisschop van digne
tegen het einde der maand april begint het werk der kaasmakerijen en tegen half juni drijven de kaasmakers hun koeien naar het gebergte
niets onuitgegevens in de schepping van den schepper niets nieuws onder de zon zegt salomo amor omnibus idem zegt virgilius
maar men vertrouwe hem niet hij is tot allerlei onverschilligheid in staat doch zoo het roem geldt is hij bewonderenswaard
zij is waarschijnlijk bij de arme vrouw de oude vrouw gehoorzaamde haastig hij beval haar niets hij was overtuigd dat zij hem beter zou beveiligen dan hij zich zelven deed
zelfs in haar lichtgevoelig vrouwelijk instinct naar de gewoonten en inzichten van den bisschop voegden zonder dat hij ze in woorden behoefde uit te drukken kunnen wij niet beter doen dan een brief van mejuffrouw baptistine aan mevrouw
les amiraux de la station de l'amérique deze kantteekening luidt als volgt o gij die zijt in den
wat moet hij doen de wanhopige geeft zich over de uitgeputte neemt den dood aan hij laat zich los en de vreeselijke diepte verzwelgt hem
die door een vuistslag een opening in het traliewerk en in het glas had gemaakt de arm greep een brood en nam het mede isabeau liep naar buiten
zuster simplicia heeft gelijk allen hier hebben gelijk zonder zich te bewegen zonder het hoofd te wenden zag zij naar alle zijden met wijdgeopende oogen en vroolijk gezicht en sprak niet meer
hier moeten wij wederom de vraag herhalen welke wij reeds vroeger hebben gedaan was er eenig donker besef van dit alles in zijn geest
als priester was hij gekomen van de uiterste koelheid was hij trapsgewijze tot de hoogste aandoening overgegaan hij aanschouwde deze gesloten oogen hij nam deze oude gerimpelde en kille hand en boog zich tot den stervende
twee tafels op de eene reusachtige bouquetten met heeren en dameshoeden vermengd aan de andere de vier paren gezeten rondom dicht op elkander geschoven schotels borden glazen en flesschen kruiken bier tusschen flesschen wijn
en volkomenst heldendicht samenvatten het gemoed is de chaos der denkbeelden der begeerten der neigingen het is de oven der droomen de spelonk der gedachten waarvoor men zich schaamt
een misdaad der maatschappij tegen het individu een misdaad die zich iederen dag herhaalde een misdaad die negentien jaren duurde
dit was voor t oogenblik gelijk men zich zal herinneren levenslange dwangarbeid de verdediger stond op begon met mijnheer den advocaat generaal wegens diens uitmuntende rede een compliment te maken
de bisschop zeide nu tot den man ga zitten mijn vriend en warm u wij gaan terstond aan den maaltijd en terwijl ge eet zal men uw bed gereed maken
toen zij te acht uren naar bed ging t is inderdaad zoo ik zeg de waarheid vraag er maar naar maar vragen hoe dom parijs is een doolhof wie kent den ouden
alles van haar te hebben van haar vereering af tot haar medelijden toe nooit verlaten te worden deze teedere zwakheid te bezitten die u helpt
op dien avond was de bisschop van digne na zijn gewone wandeling door de stad tamelijk lang in zijn kamer gebleven hij hield zich met een groot werk over de plichten bezig dat helaas niet voltooid is
zoo dacht simplicia en naar zij dacht handelde zij ook hiervan was die blankheid waarvan wij gesproken hebben het gevolg
welfde zich het plompe leelijke wagenstel vreeselijk zwart van het roest en vol hoeken en scherpe kanten als de ingang van een hol
toen voeren zij met de schuit naar st cloud bezichtigden den verdroogden waterval en riepen wat moet dat fraai zijn als er water in is zij gebruikten het ontbijt wandelden stoeiden vermaakten zich op allerlei wijzen
zijn hand op de hand van javert die hem vasthield en opende ze alsof hij de hand van een kind had geopend toen sprak hij tot javert ge hebt deze vrouw gedood komt er een eind aan riep
er is niets in zeide zij en t zilverwerk o bedoelt gij het zilver hernam de bisschop waar dat is weet ik niet
en van alle aanwezigen belangstellenden maken niemand misschien gaf zich rekenschap van t geen hij gevoelde niemand waarschijnlijk dacht er aan dat hij hier een schitterend licht zag schijnen allen gevoelden zich inwendig verblind
meisjes als ik hebben slechts één zijden kleed voor s avonds hoor mijnheer javert ik heb nooit opzettelijk kwaad gedaan waarlijk niet en ik zie overal veel slechter vrouwen dan ik die veel gelukkiger zijn
chenildieu lachte luid drommels of ik hem herken wij hebben vijf jaren lang aan dezelfde keten gezeten zijt ge boos oude ga zitten zei de president
zij kon dat vreeselijk gezicht niet verdragen zij voelde dat zij bezweek zij bedekte haar gelaat met beide handen en riep angstig mijnheer madeleine red mij
en door zijn verblijf in t bagno weinig verbeterd zooals de misdaad op den kleinen gervais gepleegd bewijst
ach mijn god vergeving ik heb zonder er op te letten den sleutel van de kachel gegrepen en nu rookt het mijnheer madeleine luisterde met de grootste aandacht naar haar
toen kwam hij in een enge straat waar veel tuinen waren sommige waren slechts door hagen omsloten t geen de straat een vriendelijk aanzicht gaf
boeken zijn koele maar trouwe vrienden naarmate hij met de toenemende fortuin meer vrijen tijd kreeg scheen hij dien te besteden aan de beschaving van zijn geest sinds hij te
trok in goede orde af onder lach en scherts hij had een tooneelstuk geschreven dat echter overal was afgewezen nu en dan maakte hij verzen overigens geloofde hij aan niets t geen hem in de oogen der zwakken niet weinig aanzien gaf
en men zou zich gemakkelijk van de nauwelijks door den denker vermoede waarheid kunnen overtuigen dat van de oester tot den arend van het zwijn tot den tijger alle dieren in den mensch zijn
en vertrad en verpletterde hem met een soort van koele wreedheid en onverbiddelijke onverschilligheid de door de wet gebrandmerkten deze in den afgrond van alle mogelijke rampen gevallenen ongelukkigen in die diepten gezonken
favourite lonkte teederlijk blachevelle toe en zeide o blachevelle hoe bemin ik u dit gaf aanleiding tot blachevelle's vraag wat zoudt ge doen favourite zoo ik ophield u te
integendeel aangezien er steeds veel meer nooden en ellenden beneden dan menschlievendheid boven is was om zoo te zeggen alles reeds weggegeven vr t ontvangen was t was als water op een uitgedroogd land
men wascht voor zich aan de kraan en spoelt achter zich in het bekken wijl het besloten is doet men er minder kou op maar de damp van het heete water is onuitstaanbaar en bederft de oogen zij kwam s avonds te zeven uren te huis
met zijn lier op zijde en zijn marmotten kastje op den rug zingend naderen een dier goedaardige vroolijke knaapjes die van het eene land naar het andere trekken en wier knieën door de gaten van hun broek steken
is helaas een antwoord gij vindt haar onverbiddelijk maar de geheele monarchie dan mijnheer carrier is een bandiet maar welken naam geeft ge aan montrevel fouquier tainville is een schurk
des avonds van den tweeden dag werd hij weder gevangen hij had in zes-en-dertig uren niet gegeten noch geslapen het maritime gerechtshof veroordeelde hem wegens dat misdrijf tot een driejarige vermeerdering van straf zoodat hij nu acht jaren had
zijn fier verzet zijn gevaarlijken maar rechtmatigen tegenstand tegen den machtigen napoleon begrepen en bewonderd hebben maar wat ons behaagt tegen hen die klimmen behaagt ons minder tegen hen die vallen
het zweet de hitte de voetreis het stof gaven aan den geheelen persoon iets zeer haveloos het haar scheen nog kort geleden kaal geschoren t stond nu steil op en was borstelig
zij wist het niet zij beefde zij luisterde ontzet aanschouwde verbaasd bij elk woord dat mijnheer madeleine sprak voelde zij de vreeselijke duisternis van den haat in zich verbleeken en optrekken
hij achtte de geleerden zeer maar meer nog de onwetenden en zonder aan de achting voor beiden ooit in t minst te kort te doen begoot hij zijn bloemperken alle zomeravonden met een groen geverfden blikken gieter
men heeft gezien dat het gebed de verrichting der kerkelijke diensten het uitreiken van aalmoezen het troosten van bedrukten
zij deelde de vijftig francs tusschen den uitdrager en den huiseigenaar gaf den eerste het drie vierde van zijn meubels terug behield slechts het noodzakelijke
een man trad binnen wij kennen hem reeds t is de voetreiziger dien wij straks een nachtverblijf hebben zien zoeken hij trad binnen naderde een schrede en bleef staan
terwijl wij dus spraken werden wij koud door den tocht van dat open venster er waren geen boomen op die vlakte wij zagen een man die ons voorbijging hij was geheel naakt en aschkleurig en zat op een paard dat aardkleurig was
de advocaat ontkende niet dat deze omstandigheid ongelukkiglijk genoegzaam bewezen scheen de beschuldigde had te faverolles gewoond hij was er boomsnoeier geweest de naam
wij hebben een grootmoeder gekend wie het gelukt was van theodora gnon te maken hoe oud is zij zij gaat in haar derde jaar evenals mijn oudste
ik ik had mij verbeeld kortom ik heb t gedaan de toorn vervoerde mij en ik klaagde u bij de prefectuur aan
t spijt mij niet dat zal de bonapartisten een les geven aldus verdween dit spooksel dat mijnheer madeleine heette uit
dat paard was gelijk scaufflaire had gezegd van het kleine boulonneesche ras dat te dikken kop te grooten buik en te korten hals heeft maar een breede borst een breed kruis fijne gespierde en forsche pooten
en de deur stond nu dag en nacht slechts op de klink ieder voorbijganger kon hoe laat het ook was ze openen in den beginne had deze ongesloten deur de beide vrouwen zeer verontrust
fantine leerde hoe men s winters geheel en al zonder vuur kan hoe men een vogel wegdoet die in twee dagen een cent koolzaad kost
aangenomen maar daar mijnheer de maire niemand bij zich heeft zal hij verplicht zijn zelf het oog op het voeren te houden t zal
wat ons betreft wanneer de voorzienigheid de zaak op zich neemt laten wij t aan haar over begint ons te ontwapenen
hoe men mij bestolen heeft toen opende hij een koffer die vol kostbaarheden uit de hoofdkerk van embrun was welke de roovers hem gebracht hadden
een ziel voor een stuk brood de nood biedt aan de maatschappij koopt de heilige wet van christus beheerscht onze beschaving maar zij doordringt ze nog niet
dat hij zonder controle maar met al de nauwgezetheid van een streng geweten zijn schrikkelijke willekeurige macht
kleine gervais maar zijn geroep smoorde in den nevel zonder zelfs een echo te wekken nu fluisterde hij nog flauw en nauwelijks hoorbaar kleine gervais
eindelijk vindt men hem hier wat was nu jean valjean vr hij wegens diefstal met verzwarende omstandigheden in t bagno kwam
eenparig hartelijk en het oogenblik kwam omstreeks dat het woord mijnheer de maire te m sur m bijna op denzelfden toon werd gesproken als in het woord monseigneur de bisschop te d
thans nu ik den waren jean valjean heb gezien begrijp ik niet hoe ik iets anders heb kunnen gelooven ik bid u om vergeving mijnheer de maire
terwijl hij sprak had de bisschop de deur gesloten die wijd open was gebleven magloire kwam terug met bord lepel vork en mes en legde t op de tafel
t gebeurt evenwel en dat is het wonderbare van het parijsche volk de kat overigens die door den graaf anglès zoo weinig geteld werd bezat de achting der oude republikeinen
wij praatten met elkander en ontmoetten voorbijgangers wij spraken van een buurvrouw welke wij vroeger hadden en die sedert zij aan de straat woonde steeds voor het open venster arbeidde
van den eersten minister tot den minsten veldwachter hij zag met diepe verachting en afschuw neer op alles wat eenmaal den wettelijken drempel van het kwade had betreden hij was hierin onverzettelijk en duldde geen uitzonderingen
haar onschuldige gezichtjes drukten vroolijke opgetogenheid uit een bloeiende haag in de nabijheid verspreidde een liefelijken geur die van de kinderen scheen uit te gaan
men schertst men verbergt zich de lucht straalt van een schitterenden glans welk een gedaanteverwisseling brengt de liefde voort
een schijn van pantheïsme geven om een woord dat thans zeer in de mode is te gebruiken en hetzij tot zijn blaam of zijn lof konden doen gelooven dat hij iets bezat van die persoonlijke
en men leest niet ongestraft ongerijmdheden een gevolg hiervan was dat haar oudste dochtertje eponine heette en het jongste zou gulnare geheeten hebben
de afgevaardigde der plaats die overal concurrenten meende te zien maakte zich weldra over deze godsdienstigheid zeer ongerust
enz onderzoeken hij moet mandementen schrijven predikatiën vergunnen pastoors en maires vereenigen een kerkelijke en een administratieve correspondentie voeren
onder dit geld was een tweefrancstuk de knaap bleef dicht bij het kreupelboschje staan zonder jean valjean te zien en wierp zijn geldstukken omhoog welke hij tot hiertoe zeer behendig op den rug der hand weder opgevangen had
die ben ik half glimlachend hernam de grijsaard dan zijt gij mijn bisschop zoo gij wilt ga binnen mijnheer het oude lid der conventie stak den bisschop zijn hand toe
iemand die haar ontmoette vroeg wat hebt ge dat ge zoo vroolijk zijt zij antwoordde menschen van buiten hebben mij een aardige domheid geschreven zij vragen mij veertig francs die domme boeren
hij keerde zich om en zag javert derde hoofdstuk javert is tevreden
op zekeren morgen was mijnheer madeleine in zijn kantoor bezig met het in orde brengen van eenige spoedeischende zaken der mairie
de hemel moge op haar neerstorten de oceaan haar verzwelgen wat is er haar aan gelegen zij is een volgezogen spons
niet hij die de zonde doet is de eigenlijke schuldige maar hij die de duisternis veroorzaakt men ziet dat de bisschop er een ongewone en eigenaardige wijze op nahield om de zaken te beschouwen
langs welke hij trapsgewijze was gekomen tot die sombere aanschouwingen welke sinds zoovele jaren de inwendige horizont van zijn geest uitmaakte
nu kon hij zien zonder gezien te worden hij kwam eindelijk tot het volle besef der werkelijkheid allengs herstelde hij zich hij herkreeg die kalmte waarin men in staat is te luisteren mijnheer
al wat hier is komt u toe wat heb ik dus noodig uw naam te weten overigens voor ge mij dien zeidet hadt ge er een dien ik kende de man opende wijd de oogen en vroeg waarlijk wist ge hoe ik heet
is t om t vaderland te doen dan grijpt hij de wapens betreft het de vrijheid dan neemt hij de steenen uit de straat
haar bleekheid was blankheid geworden haar wangen waren blozend haar lange blonde oogharen het eenige schoon dat haar van haar jeugd was overgebleven trilden hoewel de oogleden neergeslagen en gesloten bleven
het gezicht hiervan houdt de ziel soms genoegzaam bezig en ontslaat haar bijna van het denken het zien van duizenden dingen voor de eerste en de laatste maal maakt gewis een erstigen en krachtigen indruk
als kind had hij niet leeren lezen toen hij den mannelijken leeftijd had bereikt was hij boerenarbeider en boomsnoeier te faverolles zijn moeder heette jeanne matthieu zijn vader jean valjean of
haar lippen bewogen zich zij bad in stilte toen zij gebeden had zeide zij zuster ik wil weder gaan liggen ik zal alles doen wat men wil zoo aanstonds was ik ondeugend ik vraag u vergeving zoo luid gesproken te hebben
dat er vervolgens niets anders was dan de kwestie der identiteit vier of vijf getuigenverhooren weinig door de advocaten te zeggen
scaufflaire te huis bezig met het herstellen van paardetuig scaufflaire hebt ge een goed paard voor mij vroeg hij mijnheer de maire zei de vlaming al mijn paarden zijn goed wat bedoelt u met een goed paard
doch hij had niet kunnen zeggen of t geen hij gevoelde blijdschap was of smart hij naderde verschillende groepen en luisterde naar hetgeen gezegd werd
maar jean valjean die daar tegenwoordig was hield de kariatide zoo lang met zijn schouder tegen dat de werklieden tijd hadden er bij te komen
hij schreef een kinadrankje voor en ingeval de koorts des nachts terugkeerde een kalmeerend middel toen hij heenging zeide hij tot de zuster
en vaak trad bij de hutten binnen men zag hem dan alleen aan zijn gedachten overgegeven met neêrgeslagen oogen steunende op zijn langen wandelstok
vijf jaren na zijn komst te m sur m in waren de diensten welke hij het land had bewezen zoo uitstekend en in t oogvallend
en hoe kan men met extra rijtuig in deze bergachtige streken reizen er zijn geen wegen men kan alleen te paard reizen zelfs de brug over de
ik was een blok hout ik ben een klomp vuur geworden later hebben zachtmoedigheid en goedheid mij gered evenals strengheid mij verdorven had
ondertusschen bevond zich onder de lieden aan tafel een vischkooper die vr hij naar de herberg in de straat chaffaut was gegaan zijn paard bij labarre op stal had gebracht
alle diepe problemen schrikbarende duisternissen voor welke de reusachtige aartsengelen van het menschelijk geslacht zich buigen
of gij kunt er heen gaan gij kunt hier wonen of te parijs waar gij wilt ik belast mij met u en uw kind zoo gij wilt behoeft ge niet meer te werken
hij had een dikken bamboes van tweehonderd francs in de hand en wijl hij zich alles veroorloofde in den mond iets vreemds in dien tijd een sigaar er was niets heilig voor hem hij rookte
o ja zei de vrouw waar dan vroeg de wagenmaker bij mij antwoordde de oude vrouw hij ontstelde
ach hemel nu is t uit met mijn rust nu begint hij te schreeuwen maar mijn kind ge doet mijn hoofd bersten dan loopt hij het huis door tot op de vliering zoo hoog hij kan om te zingen te
in onze dagen is een bijna officieele wijsbegeerte in zijn dienst getreden draagt de livrei van het geluk en wacht in zijn voorkamer voorspoed wordt voor theorie gehouden en doet bekwaamheid veronderstellen
nu eens op losse bladen dan weder op den kant van een foliant hij was geletterd en tamelijk geleerd hij heeft vijf of zes merkwaardige manuscripten nagelaten onder andere een verhandeling over het vers van genesis
zij zweeg het einde harer zinsnede zou aan den eerbied van het begin hebben te kort gedaan jean valjean was voor haar nog altijd mijnheer de maire
madeleine die sinds eenige oogenblikken de papieren weder ter hand had genomen hernam op geheel onverschilligen toon en wat heeft men u geantwoord dat ik gek was
is ontmoet had en deze man die zeer vermoeid scheen had hem verzocht achter op zijn paard te mogen zitten waarop de vischkooper had geantwoord door sneller voort te rijden
kruiste de armen en zijn gastheer met een wilden blik aanziende riep hij hem met een ruwe stem toe zoo ge wilt mij dus stellig huisvesten en zoo dicht bij u hij hield eensklaps op en hernam toen met een vreeselijken lach
rijtuigen woelden heen en weer een escadron der prachtige lijfgarde met de trompet aan zijn spits reed door de laan van
als naar gewoonte ging hij naar fantine's ziekbed en hij bleef er langer dan gewoonlijk uit een instinct van goedhartigheid want hij zeide bij zich zelven dat hij aldus moest handelen
is ik ben t niet meer ik ken dien man niet ik weet niet meer wie hij is zoo er thans nog iemand gevonden wordt die jean valjean heet
de bisschop trad nader toen de oude man het gerucht van voetstappen hoorde wendde hij het hoofd om en zijn gelaat drukte al de verbazing uit welke het na een lang leven nog uitdrukken kan
had zich op haar rechterwang gevormd haar kleeding een luchtige kleeding van neteldoek en lint die uit vroolijkheid lichtzinnigheid en dartelheid geweven
mijnheer de maire heeft nog niet gezegd waarheen de reis gaat waar moet mijnheer de maire heen sinds het onderhoud begonnen was had hij aan niets anders gedacht maar hij wist zelf niet waarom hij t niet durfde vragen
op denzelfden tijd te doen een maand van zijn jaar geleek op een uur van zijn dag wat van den schat der kerk van embrun werd men zou ons in verlegenheid brengen daarnaar te vragen
aan deze tafel zat een veertigjarig man met vroolijk open gelaat die een kindje op zijn knieën liet dansen naast hem zat een zeer jonge vrouw met een zuigeling aan de borst de vader lachte het kind lachte de moeder glimlachte
wien het geluk vertroeteld had volstrekt geen kwaad mensch die zijn zoons zijn schoonzoons zijn familie zelfs zijn vrienden alle mogelijke kleine diensten bewees
de kamer was zoo ingericht dat de deur wanneer zij openging den rechter kant van den muur bedekte jean valjean blies het licht uit en ging in dien hoek staan
zoo sprak hij in de diepste overtuiging van zijn gemoed gebogen over t geen men zijn eigen afgrond zou kunnen noemen hij stond op van zijn stoel en wandelde door de kamer kom zeide hij
om zich te veroorloven tot den sergeant te spreken gelijk hij gedaan had na het bevel van den maire om fantine in vrijheid te stellen
hij vereenigde in de haast zijn gedachten bedwong zijn aandoeningen nam de tegenwoordigheid van javert dat groote gevaar in overweging weerde ieder besluit af met de vastheid der ontzetting
een overblijfsel van haar eenigszins ongeregelde gewoonten wijl zij niet kon zeggen dat zij getrouwd was wachtte zij zich zooals wij reeds aangeduid hebben van haar dochtertje te spreken
t was een leelijke rammelkast zonder veeren de banken hingen wel op riemen maar het regende er in de wielen waren verroest en door den regen half verteerd t ding zou het niet veel verder dan de tilbury
de familie van jean valjean is er niet meer men weet niet waar zij gebleven is ge weet in die klasse van menschen ziet men vaak een familie spoorloos verdwijnen
en beleende er in den lommerd de kleederen van cosette voor zestig francs toen ook dat geld verteerd was gewenden thénardier en zijn vrouw er zich aan in het meisje slechts een kind te zien dat zij uit medelijden bij zich hielden en behandelden haar daarnaar
t is voor een andere zaak waarmede men voor een paar uren begonnen is welke is die zaak o deze is even duidelijk een soort van bedelaar een oude galeiboef heeft gestolen
geen aalmoes aan een ongelukkige gegeven sedert deze predikatie echter merkte men op dat hij alle zondagen een stuiver aan de oude bedelaarsters in het kerkportaal gaf het recht van daar te staan was aan zes arme vrouwen toegestaan
sur m concurreerde bijna in dit artikel met londen en berlijn de verdiensten van madeleine waren zoo groot dat hij reeds in het tweede jaar een groote fabriek kon laten bouwen met twee groote werkplaatsen een voor de mannen en een voor de vrouwen
het lichamelijk lijden had het werk van het zedelijk lijden aangevuld dit vijf en twintigjarig wezen had een gerimpeld voorhoofd slappe wangen een spitsen neus losse tanden een blonde kleur
een koninklijke ordonnantie richtte te angoulême een marineschool op want daar de hertog van angoulême groot admiraal was sprak t vanzelf dat de stad angoulême van rechtswege al de eigenschappen van een zeehaven moest hebben
op wien uw naam als een misdaad drukt zal voor u gehouden zal veroordeeld worden hij zal zijn leven in schande en ellende doorbrengen
het veld was eenzaam en doodsch op deze uitgestrektheid omgaf hem niets dan de duisternis waarin zijn blik verloren ging en een stilte waarin zijn stem verdween
t is afgeloopen zei de advocaat afgeloopen dit woord werd op zulk een toon uitgesproken dat de advocaat zich omwendde zijt ge misschien een bloedverwant mijnheer
na haar kleine cosette bij de thénardier's te hebben achtergelaten had zij haar voetreis voortgezet en was te m sur m aangekomen t was zooals men zich herinnert in
de gezaghebbende critiek gaf aan lafon boven talma de voorkeur de heer de feletz teekende a de heer hoffmann teekende z charles nodier schreef therèse aubert de echtscheiding was afgeschaft
niet zonder eenigen strijd het sloeg drie uren hij opende weder de oogen zette zich schielijk overeind stak tastend den arm uit naar zijn ransel
een dubbel raadsel t welk tevens de brug van austerlitz en den plantentuin verborg lodewijk xviii die terwijl hij met zijn nagels teekens maakte in horatius aan niets anders dacht dan aan helden
ziehier de deur mijnheer waar de schildwacht staat ge behoeft slechts de groote trap op te gaan hij volgde de aanwijzing van den burger en eenige minuten later was hij in een zaal waar groepen menschen
de vrouw hief het hoofd op plotseling versmoorde haar woedende stem haar oogen schenen verglaasd van paars werd zij
toen hij te chastelar terugkeerde ijlde men overal langs den geheelen weg nieuwsgierig toe om hem te zien in de pastorie van chastelar vond hij mejuffrouw baptistine en magloire die hem wachtten en hij zeide tot zijn zuster
met langzamen tred ging hij door de zaal men heeft nimmer geweten wie de deur opende maar t is zeker dat de deur geopend was toen hij er kwam
dit was alles gedurende den tijd dien hij te toulon doorbracht hoorde hij nauwelijks eenmaal van zijn zuster spreken ik geloof dat het tegen t einde van het vierde jaar zijner gevangenschap was ik weet niet meer op welke wijze hem dat bericht toekwam
de bisschop boog het hoofd en antwoordde vermis sum ik ben een worm een worm in een koets bromde het oud lid der conventie t was nu zijn beurt om trotsch en die van den bisschop om deemoedig te zijn
al de bijeengebrachte heerlijkheden dier armoedige parochiën zouden zelfs niet voor de behoorlijke koorkleeding eener hoofdkerk toereikend zijn geweest
zij zong het met zulk een treurige stem en op zulk een zachten toon dat zij zelfs den ongevoeligste zou hebben doen weenen de geestelijke zuster aan treurige zaken gewoon voelde een traan in haar oogen opwellen
al wat hem omgaf scheen van aanzien te veranderen en hij riep bij zich zelven ja tot hiertoe heb ik slechts alleen aan mij zelven gedacht alleen mijn eigen belangen overwogen voor mij gold de vraag te zwijgen of mij aan te geven
loosde een diepen zucht en hernam altijd koel en treurig mijnheer de maire zes weken geleden was ik woedend ten gevolge van het gebeurde met dat meisje en ik heb u toen aangeklaagd
allengs en met der tijd was elke oppositie verdwenen in den beginne hadden zich allerlei boosaardigheden en lasterlijke praatjes tegen den heer madeleine verheven een
zij had een fijn linnen kapje met kant op het hoofd en linten aan haar keursje haar rokje was een weinig opgelicht zoodat men haar blank stevig en mollig beentje tot boven de knie kon zien
hij behandelde javert gelijk iedereen ongedwongen en met goedheid uit eenige woorden welke javert ontglipt waren
de eene is een graf de andere is een doodskleed de nacht daalt uren lang heeft hij gezwommen zijn krachten zijn uitgeput
evenwel is de weelde bij geestelijken uitgezonderd bij openbare plechtigheden en ceremoniën een verkeerdheid zij schijnt gewoonten aan te duiden die weinig met een wezenlijke weldadigheid overeenkomen
en werkte op zijn ziel in den toestand waarin zij toen was gelijk sommige scheikundige reageermiddelen op een troebel mengsel werken door het eene element neder te slaan en het andere te zuiveren
en monseigneur heeft de gewoonte ieder maar binnen te laten al is t ook midden in den nacht lieve hemel men behoeft niet eens verlof te vragen
mijnheer de dokter hernam zij heeft de zuster u gezegd dat mijnheer de maire het lieve kind is gaan halen de geneesheer beval stilte en dat men alle onaangename aandoeningen moest vermijden
t kind was nog zoo jong zij had het weder op den arm moeten nemen en toen was de engel in slaap gevallen dit zeggende gaf zij het kind een vurigen kus die het wakker maakte
en fantine een wijs meisje was wijs zal men zeggen en tholomyès salomo zou antwoorden dat de liefde een deel der wijsheid uitmaakt
op den koepel der tuilerieën wapperde de witte vlag door de ondergaande zon eenigszins rood gekleurd op het plein de la concorde nu weder plein lodewijk xv geworden wemelde het van vergenoegde wandelaars
dan ziet men de voorwerpen niet meer die men voor oogen heeft maar men ziet buiten zich de beelden welke men in zijn geest heeft hij aanschouwde zich om zoo te spreken dus zelf in t gezicht en tevens zag hij door deze begoocheling heen
t waren de zuilen die twee jaren vroeger de estrade des keizers op het meiveld geschraagd hadden hier en daar waren zij zwart gebrand door het bivouacvuur der oostenrijkers die nabij gros caillou gekazerneerd waren
hier den opzichter met zijn stok dààr den gendarm met zijn sabel ginds den gemijterden aartsbisschop zeer hoog boven dezen in een soort van stralenkrans den gekroonden oogverblindenden keizer
en behalve dat een menigte teleurstellingen hij had berekend dat wat hij gedurende zijn verblijf in het bagno gespaard had honderd een en zeventig francs moest bedragen
na het bagno verlaten te hebben een bisschop bestolen vervolgens heeft hij een anderen diefstal gewapenderhand op den openbaren weg op een kleinen savoyaard gepleegd sinds acht jaren heeft hij zich uit de voeten gemaakt men weet niet hoe en men zocht hem
men krabde aan het louvre de n's uit de brug van austerlitz deed afstand van zijn naam en heette nu brug van den koninklijken tuin
hoe het zij deze man dit oud lid der conventie deze volksvertegenwoordiger was een machtige der aarde geweest en misschien voor het eerst van zijn leven kwam een lust tot strengheid bij den bisschop op
t is waar ge herinnert er mij aan het wil niet onder den zadel dan maar in t dorp zal ik wel een paard kunnen huren
was het uitgegeven dan bezocht hij de rijken daar hij zijn priesterrokken zeer langen tijd droeg en niet wilde dat men dit opmerkte ging hij nooit uit dan in zijn violetkleurig kleed dit was hem in den zomer wel een weinig lastig
aangevallen die kiezer is en eigenaar van het fraaie hardsteenen huis van drie verdiepingen hoog met een balkon aan den hoek der
wij zijn overtuigd dat zoo de zielen voor het oog zichtbaar waren men duidelijk het zonderling verschijnsel zou zien dat ieder individu van het menschelijk geslacht met een of andere diersoort overeenkomt
haar prachtige tanden hadden blijkbaar van god den last ontvangen om te lachen zij droeg haar stroohoedje met lange fladderende witte kinbanden liever in de hand dan op het hoofd
toen schreef hij een brief dien hij verzegelde en op welks adres men had kunnen lezen zoo iemand op dat oogenblik in de kamer ware geweest aan mijnheer laffitte bankier
haar zwaar blond haar dat telkens losging en langs haar hoofd golfde deed haar eene galathee gelijken die onder de wilgen vlucht
de goede waardige mijnheer madeleine meer geëerd meer veilig en meer geacht dan ooit zou te voorschijn komen zoo iemand hem dit gezegd had zou hij het hoofd geschud en deze woorden voor onzinnig hebben gehouden
maar de roovers monseigneur ja zei de bisschop ik denk er juist aan gij hebt gelijk ik kon ze ontmoeten ook zij hebben noodig van den goeden god te hooren maar monseigneur t is een rooverbende een troep wolven
niemand is begeeriger om de daden van anderen te bespieden dan zij wien ze niet aangaan waarom komt deze heer altijd met den donker
zoo was het tegen half vijf uur des avonds gesteld met het herderlijk vermaak dat te vijf uren s ochtends begonnen was de zon daalde de eetlust werd verzadigd de
ik ben dus ook voornemens zonder escorte te gaan antwoordde de bisschop hoe kunt ge hieraan denken monseigneur hernam de maire ik denk er zoo zeker aan dat ik voor de gendarmes bedank en binnen een uur vertrek
na het van weinig te leven volgt het van niets te leven t zijn twee kamers de eerste is donker de tweede is pikzwart
haar stem was blatend als die van een geit en haar aard als die van een bok deze oude vrouw was ook eens jong geweest t geen men zich haast niet kon verbeelden
intusschen liet thénardier het kind niet los en had daarvoor allerlei voorwendsels aan de hand cosette was nog een weinig ongesteld
is het anders niet mijnheer de maire zei de bisschop ik ben niet in de wereld om mijn leven te behoeden maar om de zielen te behoeden
toen het huis tot hospitaal werd ingericht werd er een katoenen plafond over aangebracht het snijwerk dat men er vindt is uit den tijd onzer grootmoeders maar ge moest mijn kamer eens zien
wie was nu deze man van welken aard was zijn ongevoeligheid was het stompzinnigheid of list begreep hij volkomen of begreep hij niets nopens deze vragen dachten de aanwezigen verschillend en ook de gezworenen schenen hieromtrent verdeeld
de burgemeester en de president maakten hem de eerste visite en hij van zijn kant bracht het eerste bezoek aan den generaal en den prefekt
en aan de deugd waartoe ik ben wedergekeerd waarlijk ik begrijp niet waarom ik straks zoo bevreesd was bij den goeden pastoor binnen te gaan om hem als biechtvader alles te verhalen en hem raad te vragen
wat zephine betreft deze had haar fameuil veroverd door op zeer schalksche en verlokkelijke wijze ja mijnheer te zeggen
en het eerst wat hij deed was zijn brief aan den heer laffitte naar de post te brengen vervolgens in de ziekenzaal fantine te bezoeken
hij stond op en ging naar t raam geen ster was nog aan den hemel uit het venster zag men op de plaats van het huis en op de straat een ratelend krakend geluid van de straat deed hem de oogen naar beneden slaan
even te voren had hij een der werklieden gevraagd wat zij per dag met dit werk verdienden ze hadden hem geantwoord dertig sous wijl hij den volgenden dag verplicht was zijn reis voort te zetten ging hij des avonds naar den meester
madeleine verwijderde zich met gebogen hoofd en ging langzaam de trap af als aarzelde hij op elke trede
deze bemerkte dit nauwelijks hij was ter prooi aan een soort van gezichtsverwarring hij staarde slechts rechters een griffier gendarmen een menigte vreeselijk nieuwsgierige hoofden
toen cosette's moeder vertrokken was zei de man tot zijn vrouw met dit geld zal ik den wissel van honderd tien francs kunnen betalen die morgen vervalt
hij echter koos den kortsten weg den weg van t evangelie hij trachtte van zijn kazuifel geen eliasmantel te maken hij wierp geen straal der toekomst op de donkere golven der gebeurtenissen
dat hij haar had weggezonden en dat hij de oorzaak van haar ongeluk was begon zij ook hem bovenal hem te haten wanneer zij de fabriek voorbijging in de uren dat de werklieden aan de deur stonden deed zij moeite om te glimlachen en te zingen
al die ondoorgrondelijkheden welke den apostel tot god den atheïst tot het niet voeren het noodlot het goede en het kwade de oorlog van het eene tegen het andere schepsel het geweten van den mensch
de heer madeleine bleef zwijgen scaufflaire voer voort dat het kan regenen de heer madeleine richtte het hoofd op en zeide morgenvroeg om half vijf moet het paard met de tilbury voor mijn deur zijn
de parijzenaars keken naar dat nuttelooze ding met onverschilligheid mijnheer de vaublauc die door een staatsgreep en ordonnantie het instituut hervormd had
waren afschuwelijk en kwamen uit een mond waarin werkelijk de twee boven voortanden ontbraken t was fantine op het hierdoor ontstaan rumoer verlieten de officieren ijlings het koffiehuis de voorbijgangers bleven staan
listolier en ik hadden zooeven een woordenstrijd tholomyès een woordenstrijd is goed antwoordde tholomyès maar een twist is beter
op veertigjarigen ouderdom ging hij naar school en leerde lezen schrijven en rekenen hij begreep dat door zijn verstand te versterken hij zijn haat verscherpte in sommige omstandigheden kunnen onderwijs en kennis dienen om het kwaad te vergrooten