AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
want ik ben zeker dat hij nooit van iets geniet maar wat er volgde ging weer voor me verloren een zwaar dreunende verhuiswagen rommelde langzaam marcellus emants een nagelaten bekentenis voorbij en het duurde geruime tijd eer mijn oor dat nu tegen de deur was aangedrukt door het knarsen en brommen heen weer een syllabe kon onderscheiden
dat zij iemand was met aanleg voor menschenkennis wie t evenwel aan wetenschappelijke ontwikkeling en denkkracht ontbrak om iets verder te komen dan tot een stijfhoofdig t hare er van denken bloemendael weidde nu uit over vaders huwelijksleven dat niet gelukkig was geweest
eindelijk werd ik door één van hen net zoo lang getergd dat mijn vuist in een overschuiming van drift hem een stomp toebracht dat zal ik je betaald zetten riep hij uit en toen bij het uitgaan zijn overmoedig schetterend stemgeluid achter me aanklonk op de trap begreep ik wat er buiten volgen zou
de volgende morgen was ik zoo aangenaam gestemd als ik ooit in mijn leven geweest ben mijn verlangen om een goed mensch te worden goed te gaan leven met goede menschen goed om te gaan was volkomen oprecht ik verafschuwde mijn verleden als een leelijke heete ziekte en dacht op eens gezond en kalm te zijn geworden
was t doordien ze op dit verbleekte prentje de lach al vertoonde waarmee ze me later had bekoord of voelde ik voor het tengere onnoozele kind wie het leven nog toelachte een medelijden dat de krachtigere vrouw van ondervinding me niet meer had
toen ik echter hoorde dat zij mee zou gaan en de indische jongen nog t huis moest marcellus emants een nagelaten bekentenis blijven kreeg de zaak een gansch ander aanzien door voorzichtig en zwijgend te dringen te draaien te sluipen lukte t me in het rijtuig een plaatsje naast haar machtig te worden
wie geven wil moet iemand vinden die wil aannemen en dat is minder gemakkelijk dan het zoo oppervlakkig lijkt bij deze woorden rees de kantere zoo schielijk op dat ik meende niet verstaan te zijn
wat zou mijn armbloedig melancholisch opwellinkje een erbarmlijk figuur hebben gemaakt naast zijn overweldigende jubelende drang marcellus emants een nagelaten bekentenis was mijn zoogenaamde liefde wel meer dan een verlangen om te trouwen gepaard aan het onverwacht bij de hand vinden van een eenvoudig voorkomend meisje
hij iets kon zeggen beweerde ik van daag heel veel beter te zijn en plan te hebben op het gewone uur anna te bezoeken nog zie ik het verwonderde gezicht van de goedmoedige oude heer die verwacht had te zullen vinden hetzij een zeer zieke die niet voor het ergste durfde uitkomen
natuurlijk verwonderde ik me over deze blijken van een gehechtheid die ik vroeger niet in haar vermoed had maar gevolgtrekkingen maakte ik er toen niet uit daarvoor dacht ik te uitsluitend over mezelf na
t was me niet mogelijk de oogen er van af te wenden ik hoorde de vragen niet die tot me gericht werden en stelde me soms aan als iemand die maar half snik is mijn marcellus emants een nagelaten bekentenis schuwheid werd in dit bijzondere geval nog versterkt door het gerucht dat een indische kostjongen die ik om zijn reuzekracht en zijn uitdagende manieren altijd zorgvuldig vermeed
ik denk aan aan een gevoel van vriendschappelijkheid ja ja uit vriendschappelijkheid voor mij blijft hij tot half elf bij jou mijn toon was toch weer hatelijk geworden waardoor door een laatste sprankje jaloezie
met anna heb ik er geen woord over gewisseld trouwens t'huis spraken we zoo goed als in t geheel niet meer alleen aan het tweede ontbijt aan het middagmaal en aan de thee zagen we elkaar en dan deed ieder zwijgend of er niemand anders in de kamer ware
nadat ik ook te parijs geen stap verder was gekomen maakte ik me diets dat kleine steden een veel gunstiger terrein opleverden en zwierf ik eenige maanden lang door zuid frankrijk rond zonder andere avonturen te vinden dan een paar ontmoetingen met schijnbaar wereldwijze
iemand zoowel de lust als de moed kan geven om tot b sarcastische en hatelijke opmerkingen te richten die hij onder vier oogen evenmin zou kunnen als willen uitbrengen zoodra de kantere verdwenen was had ik geen trek meer een woord met anna te wisselen laat staan haar onaangenaamheden te zeggen
ik herinner t me alsof t gisteren gebeurd was dat ik naar beneden komende om mijn dagelijksche wandeling te ondernemen in de gang een mannestem hoorde die me stil deed houden op de trap de meid ging naar binnen keerde terug liet iemand in de achterkamer en toen ik daarop behoedzaam de trap was afgedaald vernam ik hoe die iemand zich had laten aandienen
waarom een mensch houdt al van zijn kinderen eer ze leven van een waardeering is dus geen sprake hij verwekt en houdt ze om te voldoen aan een instinct zelfs ziet hij er niet tegen op kinderen in het leven te roepen als hij nagenoeg zeker kan wezen dat zij ontaard zullen zijn of gepraedisponeerd voor ellendige ziekten of bestemd om levenslang armoe te lijden
de avond van zijn vertrek ging ik voor t eerst uit zonder te zeggen waarheen en zonder door anna ondervraagd te worden de volgende dag hadden wij ons laatste onderhoud het spreekt van zelf dat dit weer in het etensuur plaats had op andere tijden wisselden wij nagenoeg geen woord
nu dit even onmogelijk was als t me onmogelijk leek èn dat ik haar zoo gauw al zou opgeven èn dat ik haar met een ander op gelijke voet zou deelen zat er niet veel anders op dan te overwegen of ik haar voorstel niet kon aanvaarden
ik kan t haast niet begrijpen dat dezelfde muren dezelfde meubels die mijn oogen aanschouwden toen ik met anna hier binnen kwam me nog altijd omgeven alles ziet er nu anders uit vooral anders gekleurd
het was zulk een zeldzaam mooie dag en ik voelde me s morgens ook zoo zeldzaam gelukkig de frissche berglucht werkte als tintelende champagne op mijn zenuwgestel en vuurde mijn hartslag aan
de aaneenrijging van zijn woorden bestudeerd sierlijk wat moest mijn onbeholpenheid in het spreken en gesticuleeren daartegenover een treurig figuur maken marcellus emants een nagelaten bekentenis hij begon met zich te verontschuldigen voor zijn onbeleefdheid
duurde t niet lang of ik voelde me bijzonder op mijn gemak ik bood koffie met likeur aan wat niet werd afgeslagen en waagde de vraag of de dames voor hun genoegen reisden o neen menner heeft u dan mijn portret nog nergens achter de glazen zien liggen ik moest een ontkennend antwoord geven en nu viel de moeder in
ons heele verschil was dat voor mij de bevrediging pas begon met de daad terwijl zij zich in het willen vermeide met het geruststellend bewustzijn van een tijdige zelf beheersching
dat op al die uitingen al die vragen geen syllabe werd geantwoord ontging hun geheel toen ze eindelijk wat tot bedaren waren gekomen vroeg ik of ze anna nog eens wilden zien en zond ik hen met de meid naar boven zeggende dat de aanblik mij te veel aangreep
hem bracht de kleuren harmonie van de donker roode gordijnen met het smyrnasche kleed en de notenhouten meubelen in geenerlei stemming hem liet de boekenschat van pikante wijsgeerige en belletristische literatuur volkomen
je tot een goede maar eenvoudige burgerlijke familie hoort en na mijn dood juist genoeg zult bezitten om fatsoenlijk te kunnen leven nu lijk je wel krankzinnig wanneer je de menschen afstoot en er niet in tijds voor zorgt goede relatie's te krijgen
naast haar zat een oude vette uitgezakte vrouw met bol bleek gelaat half tooneel stiefmoeder half baker die even ijverig doorat als het mooie kind scheen te vasten
ik lei mijn hand op de mooie witte vingers waarvan mijn oogen al weer een uur lang zich geen seconde hadden afgewend en nu gebeurde wat ik wist dat gebeuren zou en toch voor onmogelijk hield zij trok niet terug
natuurlijk hadden wij t aan tafel uitsluitend over interlaken de omstreken en het weer maar het lukte me ook haar na afloop van het dîner mijn gezelschap in het salon op te dringen
hoe verlokte me toen dit vooruitzicht nog altijd was mijn verliefdheid diep zwaarmoedig er lag het voorgevoel van een dreigend onheil in een onheil vooral voor haar dat alleen bezworen kon worden door een volkomen zelfopoffering van mij
emotie's illusie's voor dit mannetjes dier was dat allemaal onzin hij begeerde maar een meid om aan zijn dierlijke behoefte te voldoen en zij zij vond er niets in daarvoor te worden gebruikt en betaald
gelukkig merkten de oude menschen er niets van ze jammerden maar door maar door en werden niets anders gewaar dan het wegzijn van hun dochter mama huilde stil vader moest er bij spreken
intusschen had ik op het nachtafeltje ter zijde van het bed een apothekersfleschje zien staan nog maar voor een kwart met een bijna kleurloos vocht gevuld een porseleinen lepel lag er naast
meer dan eens heb ik in mijn leven de afschuwelijke sensatie ondervonden van even woedend als machteloos te zijn maar nooit heeft i mijn heele wezen zoodanig in oproer gebracht als op dit oogenblik
toen liep ik de kamer uit wachtte op het portaal de meid af en keerde met haar naar het bed terug het spreekt van zelf dat het niet mogelijk was de de verlamde keel te doen slikken de melk liep terstond terug gelijk van nacht het laatste beetje chloraal
dan voelde ik me een goed mensch worden en om die ras verkillende lichtend warme weekheid zoo lang mogelijk te laten duren probeerde ik door drank de opwinding in mijn zenuwen te verlengen
vroolijkheid was er zeldzaam omdat zoowel het begeeren als het verliezen met diepe melancholie gepaard gingen maar die melancholie was altijd bedwelmend als een zware wijn en de ziel in zijn voortdurende roes bleef er gevrijwaard voor de looden druk van de sleur
mijn bed werd niet naar de groote slaapkamer teruggebracht maar toen ik er anna eindelijk eens in opzocht weerde ze me evenmin af o zij kende haar plicht en niemand zou het recht hebben haar te beschuldigen in plichtsbetrachting te kort te zijn geschoten
koesterende betooverende aan alles ontrukkende heerlijkheid van het samenzijn met een mooi zacht vurig begeerd wezen te kunnen beseffen en heviger dan ooit pijnigde me de vraag waar zou zij te vinden zijn de vrouw die me lichamelijk en geestelijk bekoort
alleen het uitspreken van deze vooraf beraamde marcellus emants een nagelaten bekentenis woorden was al voldoende om mijn stille wrok om te zetten in een kwalijk bedwongen opbruisende drift mijn stem beefde toen ik vervolgde
kwam het op betalen aan dan was de oude heer vrijgevig genoeg zoowel voor mijn lessen als voor mijn plezieren maar dit was dan ook al wat hij voor mijn opvoeding deed op zijn manier hield hij van zijn zoon maar wat is dat houden van waard wanneer iemand versleten op is kan ik nog van iemand houden
de vuile slecht verlichte straten in om aangeklampt te worden door een dier hongerige opgedirkte teringachtige schepsels waarvan ik gruwde naar de volle comedie's waar t me niet mogelijk was de onverzelde vrouwen te onderscheiden en slechts naar t me voorkwam bekenden elkaar toespraken
was t me of ook hier de isoleerende toovercirkel me omgaf en ging ik onverrichterzake weer heen bijna zeker achter mijn rug te worden uitgelachen marcellus emants een nagelaten bekentenis wat dan toch te doen
tenzij hij een dweper is en dus verblind dus met zijn gevoel contrôle uitoefent over zijn verstand in plaats van omgekeerd de kantere bleef volmaakt kalm dan zou ik me onder de dwepers moeten rangschikken want hoe veel ik ook verloren heb kan en mag ik me niet ongelukkig noemen
ik was er dus zeker van dat zij zich in hem vergiste en die zekerheid kon geen andere grond hebben dan mijn ongemotiveerde overtuiging dat er in de kantere een huichelaar stak of hij als klein burgerman bang was zijn afkomst te zullen verraden dan wel als leeraar zijn gedragingen in strijd wist met zijn stellingen durfde ik nog niet zeggen
ik had ze wel vast willen houden en menigmaal schrok ik midden in den nacht uit mijn slaap op gewekt door die onverdoofbare galm in mijn binnenste geniet toch geniet toch gauw nog maar weinige jaren en alles is uit uit uit voor eeuwig uit
ik kan misschien minder lijden maar zeker ook minder genieten dan de gewone gezonde mensch mijn belangstelling in de wederwaardigheden van anderen is zelden iets meer dan nieuwsgierigheid en marcellus emants een nagelaten bekentenis een ongeveinsd medelijden komt bijna nooit in me op
uit deze vergelijking leidde de schrijver ook nog de formule af ons leven besta in toewijding en om de lezer te doen gevoelen wat hij met deze toewijding bedoelde zeide hij
het hinderde me al genoeg dat ik de oude man die altijd zoo goed en zoo vriendelijk voor me geweest was bedriegen moest en eindelijk viel ik driftig uit ik heb nu al honderd maal gezegd van neen ja maar waarom nam ze dan chloraal omdat ze niet slapen kon
vatte ik in t geheel niet meer wat me gebracht had tot mijn ontzettende daad waarom toch waarom toch ik zei me dat anna nog mijn eenige band was geweest met het menschdom het eenige schepsel dat eenigermate belang had gesteld in mijn lot
de gedachte dat ik het menschdom voor de gek hield gaf me een ongekende kracht maar daarna van onze t'huiskomst af totdat de oude lui weer wegreden naar het station en de van swamelens naar hun woning in die heele tijd brandden de vreeselijke woorden me voortdurend op de tong
hield me aanbevolen liet hem uit en werd toen eerst mijn verbazende opwinding gewaar mijn wangen waren dof rood van de congestie mijn oogen brandden en alles trilde me aan het lijf
en had ik mijn carrière niet afgebroken eerst om met mijn vrouw naar het zuiden te gaan daarna om me geheel aan sofietje te wijden dan zou ik geworden zijn wat ik maar wilde t is alles een quaestie van aandurven en volhouden
op zoo'n dag werd t me klaar dat gekomen was wat ik gevreesd had het versuffen in de grijze damp van een donker huis met dikke tapijten en zware gordijnen
maar zijn vaderlijke genegenheid voor dit kind hield zijn behoefte aan passie in toom net als in een gierigaard de geldzucht alle andere hartstochten aan banden legt anna's naam werd tusschen ons nooit genoemd wel maakte de kantere op haar zijdelingsche prikkelende toespelingen zoo zei hij bijvoorbeeld
d'amour de verrukkelijke akkoorden doortintelden mijn zenuwen als een warme bourgogne liefde liefde klonk het in mijn ziel en het kwam me voor dat alleen zenuwzwakte me belette die liefde te voelen alleen lafheid me belette ze te vinden
bang dat iemand me die afdwaling aan zou zien nam ik weer mijn toevlucht tot de wijn ik leegde mijn eigen karaf die aan werd gevuld ik sloeg geen enkele fijne wijn over en dronk mijn champagne telkens onmiddellijk uit
mijn eerste vraag luidde nu heb je er over nagedacht zij begreep heel goed wat ik bedoelde maar vroeg toch schijnbaar verwonderd waarover wel over t geen ik je verleden voorstelde over een scheiding op die vraag heb ik je immers mijn antwoord gegeven
ik vroeg of die vriendin soms het gerokje ventje uit de opera was en met een tergend grinniklachje antwoordde ze precies liegt ze dacht ik of plaagt ze me maar
t was niet mogelijk dat ze reeds iest van mijn verhouding tot carolien met zekerheid wist toch ontbrak de moed me haar te vragen zeg t me dan beseffend echter dat zwijgen op dit oogenblik een min of meer duidelijk schuldbekennen zou wezen zei ik
van medelijden met mij was op het gelaat van de dokter bij deze confidentie niets te merken integendeel verbeeldde ik me dat hij me streng verwijtend haast bestraffend aankeek en toen zei hij
hun beetje levenskracht bluffering verspillen zag dat voorbeeld kon ik toch niet volgen mijn blik naar binnen werd al gauw weer helderder en in me zelf bezat ik mijn strengste onmeedoogendste rechter
die emotie's zoekt even als ik die ze met me wil deelen en van me wil heengaan zoodra de bekoring begint te tanen eenmaal binnen de nederlandsche grenzen lokte de afzondering bij een stille vliet me in t geheel niet meer aan
denk ik thans aan die jaren terug dan is t me of ik ze verslapen heb in een onrustige sluimering vol vreemdsoortige droomgezichten dikwijls genoeg kwam de lust in me op eens uit mijn afzondering te voorschijn te treden deel te nemen aan uitspanningen die me toelachten vroolijk en gewoon te worden gelijk anderen
loom opgestaan was ik terstond na het ontbijt weer op mijn canapé neergezonken en daar lag ik nog te soezen toen in de verte de kerkklokken begonnen te luiden
toen eerst begeerde ik haar inderdaad met lichaam en ziel en die nacht in mijn droom zag ik haar tot me komen het blonde kopje nederbuigen een kus drukken op mijn lippen en dan heengaan heengaan voor immer
een paar seconden bleef haar antwoord uit ik keek haar scherp in de oogen en las er in dat ze evenmin de waarheid als een leugen wilde zeggen reeds was ik op het punt nogmaals los te branden toen ze op een toon die me weer onverdraaglijk theatraal klonk zeide ik heb medelijden met je willem
leek i me een reusachtig geheimzinning raderwerk dat zijn machinisten de leden verbrijzelt bij de minste achteloosheid of verkeerde beweging ik voelde dat ik er nooit op mijn plaats zou zijn ja dat ik nooit de moed zou hebben de drempel van die duistere benauwende inrichting te overschrijden
herinnerde ik me tot vijf uur wakker gelegen en daarna gedroomd te hebben van een nauwe donkere smerige koker waardoor ik heen moest kruipen hoe verder ik voortkroop hoe langer de koker werd terug kon ik niet en de cirkel wit daglicht die ik bereiken wilde werd in de verte al kleiner en kleiner
van die dag af sloot hij zich met een zeldzame hulpbehoevendheid steeds bij me aan en het bewustmarcellus emants een nagelaten bekentenis zijn van een steun te wezen oefende zulk een bekoring op me uit dat ik zelf het plan opperde hem naar amsterdam te volgen
ik maak me dan diets dat ik mijn gezelschap niet op wil dringen doch eigenlijk dient deze verklaring om aan een leelijke zaak een mooie glimp te geven mijn antwoord aan mina was zoo dwaas mogelijk wel ik had niets te zeggen
onwillekeurig begon ik door mijn kijker het publiek eens op te nemen op de eerste rang waren tamelijk veel blanke schouders die achterover bogen naar gerokte heeren veel bloote armen die spelend met waaiers als ivoor glansden onder het schijnsel van de kroon
anna was verbijsterd van smart ze kon niet huilen niet slapen en nam toen voor t eerst haar toevlucht tot chloraal dagen lang zat ze wezenloos voor zich uit te staren en ik ik had moeite mijn zonderling blij gevoel te verbergen
rijzen de kantere's verklaring hief me op en het zonderlinge gevolg was dat mijn waarheidsliefde daardoor plotseling verdween en de oude lust om een mooi figuur te maken weer in me opkwam ik voelde volmaakt goed het leugenachtig theatrale van mijn antwoord toen ik haast fluisterend hem toevoegde
tegenover haar onderscheidde ik flauw een mager jong ventje in een rok op een kleine afstand bleef ik wachten verlegen met mijn figuur en om mij een houding te geven weer door een open loge deur turend naar de derde rang
zij deed voor mij haar plicht ik deed voor haar mijn best zij verwaardigde zich niet te klagen ik verstoutte me niet te vragen en zoo bestonden we naast elkander voort zonder dat onze zielelevens elkander ergens raakten
van elkaar ze waren gelukkig samen nooit heeft ze zich ergens over beklaagd toen de dokter eindelijk opstond om naar boven te gaan volgde ik hem op de voet na hij begreep met welk doel en in de gang gekomen draaide hij zich dan ook terstond om u zou graag weten hoe t afgeloopen is hè
vertoonde ik me echter eens dan trof t me dat ik hen altijd scheen te storen zoodra ze mij zagen staakten zij hun gesprek en nadat ik de kantere had begroet zetten ze nooit samen het afgebroken onderhoud weer voort t was moeilijk aan te nemen dat ze bij mijn aankomst steeds een onderwerp geheel hadden afgehandeld
en ik ik zal me aan banden laten leggen ik zal mogen toekijken bij je plezier ik zal me laten vernederen en ik zal nog de ellendeling heeten die jou levensgeluk verwoest hè god in den hemel zie je me dan voor een idioot aan genieten mag je hoor ik gun t je geniet zooveel je wilt en waarvan je wilt ik zal t je niet beletten
ik was iets minder schuw iets minder onhandig en dit gaf me een ongekend behaaglijk zelfvertrouwen vrienden voor zoover menschen als wij vrienden kunnen zijn werden we eigenlijk pas op een bruiloftsfeest toen hij zich als een schaduw aan me vastklampte en ik me vrijmoedig voelde worden alleen door de gek te steken met zijn angst
gesteld al eens dat haar vader mijn plan van eigen beheer ernstig opvatte dan lag t immers voor de hand dat hij mij voor marcellus emants een nagelaten bekentenis de veiligheid aan zou raden de couponbladen mee te nemen en de stukken achter te laten in zijn kluis en
het geheel innerlijke leven dat mijn aandacht meer marcellus emants een nagelaten bekentenis en meer van de buitenwereld afleidde was toen reeds bij me aangevangen ik deed geen poging om haar te doorgronden maar verdiepte me uitsluitend in de emotie's door haar aanblik haar aanraking haar woorden haar kussen in mijn gemoed verwekt
me mijn zielematheid was verdwenen mijn knagende lusten zwegen stil mijn menschenhaat verbleekte een verrukkelijke weemoed doorsidderde mijn geheele wezen als een verleidelijke muziek in me zelf sprak ik anna toe fluisterde ik biddende woordjes tot mijn madonna
beproefde ik t nog eens dan kwam ik me voor geen zelf meer te hebben niets anders te zijn dan een zielloos organisme zonder één neiging één afkeer één opinie één drang
zoodra het tweede ontbijt voorbij was waarbij we elkander geen syllabe toevoegden ging ik de lucht in om wat op te knappen maar de noordewind die mijn heet hoofd afkoelde kon de wrevel tegen alles en allen niet uit mijn gemoed verjagen wat kwamen die middag de dingen me zeldzaam stug en kil en onaangenaam voor
ik dacht dat de grond onder me wegzonk en het daglicht om me verduisterde gelukkig was ik nog niet opgerezen want op dit oogenblik zou ik zeker neergevallen zijn de heele kamer draaide ten minste een paar malen met me in de
bij de aanvang van de teekenles stond ik met een gloeiend hoofd op mijn voorbeeld te staren geeuwend en bevend van zenuwachtigheid buiten staat mijn aandacht te vestigen zonder stuur over mijn handen en voeten
wat gekomen is ze dan dood heusch dood zeker is ze dood en al een tijdje ook even bang te geagiteerd als te kalm te schijnen perste ik mijn zakdoek maar weer tegen mijn gezicht aan
het galmend klokgelui stierf weg de herinneringen verdoofden maar het tintelende verlangen in mijn zenuwen hield aan marcellus emants een nagelaten bekentenis ik probeerde te lezen doch mijn aandacht dwaalde af de kantere had me een boek gegeven een boek door hem zelf geschreven een boek dat drie drukken had beleefd en getiteld was het leger der menschen
zoo menig auteur heeft beschreven hoe vreeselijk het is als iemand zich bedrogen ziet in een ander hoe komt het dat nog geen schrijver eens verteld heeft hoeveel erger het is bedrogen te zijn in
ik was oprecht volkomen oprecht en toch heb ik misschien juist toen de indruk gemaakt van een comediant te zijn anna antwoordde me ten minste lachend wat zou je t gek vinden als ik t deed ik heb al eens meer gemerkt dat muziek jou vreeselijk sentimenteel maakt een beetje saai ben je wel maar ik geloof dat zijn alle mannen
wel stak ik mijn kop in het zand omdat ik mijn leven tot een afschuwelijke nietigheid voelde verschrompelen maar was t mogelijk in dat zelfbedrog te volharden het baatte me weinig of ik even ellendige wezens in domme zelf onbewustheid aan hun misselijke hartstochtjes genoegelijk de teugels vieren
arm ding prevelde ik je hebt ook eens gehoopt dat je van het leven zoudt genieten en wat heeft het je gegeven een lange tijd heb ik over die doode photographie zitten schreien en terwijl dat verdriet me deed verademen gelijk een doorblinkend maanlicht in een zwarte stormnacht het een eenzame wandelaar doet
die gedachte joeg mij het bloed naar het hoofd het duizelde me ik geloofde dat al de menschen mij dat duizelen aanzagen dat ze raden moesten wat er in me omging en ik durfde niet meer op zien vooral niet door mijn kijker
gelijk gebochelden die bespot wegens misvormingen waaraan zij onschuldig zijn en miskend in t geen zij verworven hebben ten koste van allerlei bittere ervaringen er toe komen een sarcastische toon aan te slaan als om zich daardoor nog boven degenen te stellen die op hen
op een stoel neergezegen hield ik haar in het oog wel een uur lang moet ik zoo gezeten hebben volmaakt gedachteloos aldoor maar starend en starend of er geen beweging kwam in het was bleek van het hoofd op het geel wit van het kussen het gas suisde en in mijn ooren ruischte het bloed
dadelijk vatte ze vuur daar meen je misschien een hatelijkheid mee maar ik begrijp niet welke ten eerste is hij geen dominee meer en dan is t geen schande ten minste iets geweest te zijn
ik was dertig jaar geworden mijn verjaardag was een dag als een andere geweest alleen wat treuriger daar het van de vroege morgen af had geregend marcellus emants een nagelaten bekentenis wij waren laat uitgegaan en hadden veel gedronken vlak bij honk was ik uitgegleden en neergevallen in de modder
hij hemelde de zaak hoe langer hoe meer op prees ook het dorpsleven met zijn gedwongen sociabiliteit en zegevierde ten laatste over mijn besluiteloosheid weinige weken later zat ik op een gemeentehuisje bezield met de beste voornemens mij vleiend nu een gewoon mensch te zullen worden
als altijd was hij geheel in t zwart de lange glanzige jas zorgvuldig gesloten een glimmende cilinderhoed in de donker gehandschoende linkerhand aan hem viel geen spoor van schuchterheid waar te nemen
mieux au fonds du coeur zulke woorden uit anna's mond ik kon mijn ooren nauw gelooven en ik vroeg me af of de kantere nu niet oogstte wat hij gezaaid had frases
ook mij gaf hij een alleronaangenaamste indruk maar toch trof het me dat wij zooveel van elkander weg hadden op zich zelf ware dit nog geen reden voor me geweest om zijn bijzijn te zoeken doch de gelijkenis viel toevallig in mijn voordeel uit
wat meer en nooit weer ontwaakt dan was t uit dan was ze weg heelemaal weg voor altijd weg dan was ik vrij dan kon ik doen wat ik wilde vrij zijn heelemaal weer vrij
ze minachtte me in alle opzichten ze minachtte me z diep dat ze t zelfs beneden zich achtte van die minachting te doen blijken in stille berusting verbeidde ze het oogenblik dat het een of ander redmiddel liefst het meest afdoende haar bevrijden zou van mijn bijzijn
ik verstond niet meer wat tot me gezegd werd ik besefte niet meer waar ik was ik zag in mijn hoofd alleen maar het stukje straat voor mijn deur en keek of t daar nog altijd leeg was leeg van onbekende mannen
want anders anders zal t je gaan als mij anders zal je eenmaal berouwen wat wat toch je edelste zelfverloochening is geweest even zweeg hij en terwijl ook zij niet sprak hoorde ik een flauw geritsel een geluid als het kraken van zij die gedeukt wordt door een hand toen ging hij voort
duidelijk verbeeldde ik me de schijnwaarheid van de kantere's argumenten te doorzien en toch was ik niet in staat ze flink te ontzenuwen het ging me als bij het zoeken naar een vergeten melodie mijn ooren hoorden m maar mijn mond kon m toch niet weergeven
maar ik vat t toch niet ik vat t niet en dat een apotheker zoo iets gevaarlijks af mag geven dat moest toch verboden zijn t is vreeselijk t is afschuwelijk ach mijn kind mijn dochter wat moet ze geleden hebben mijn lief annaatje of zou je denken ach ja je weet t natuurlijk ook niet wie weet t wie zal dit ooit vertellen
kent misschien de juiste opmerking dat een jager wie men de haas aanbood waarvoor hij zich een heele dag heeft vermoeid dat aanbod zeker zou weigeren onder het woord begeerten versta ik even goed geestelijke als lichamelijke even goed de wenschen van het hart als de eischen van de maag
ach over allerlei dingen ik weet t zoo precies niet meer hij heeft me van zijn boek verteld het boek dat jij nu leest hij kent t bijna heelemaal van buiten wat een prachtige dingen staan daar in en zoo waar
de stilte in dit deftige ruime huis was nog dikker nog drukkender dan bij een van anna's utrechtsche kennissen van kinderen zagen of hoorden we niemendal en de gedempte toon waarop zoowel van swamelen als zijn vrouw steeds antwoordden smoorde elke poging om vertrouwelijk zelfs maar openhartig te worden
dus besloot ik hadden de menschen wel gelijk mij te minachten en te schuwen al begrepen zij me niet door een beredeneerde ontleding instinctief beseften zij toch de kille holheid van mijn ziel
dan de gebalde vuisten ophief eenige afgebroken onsamenhangende scheldende frasen uitstotterde en eindelijk toen mijn moeder binnentrad de kamer uitstormde schreeuwend zoo'n wezen zou je een beroerte op het lijf jagen
is t mogelijk dat ik niets niets geen medelijden voel ja ik heb geprobeerd me dat medelijden op te dringen ik heb me gezegd ze is toch de anna marcellus emants een nagelaten bekentenis van vroeger de anna voor wie je iets sentimenteel liefs hebt gevoeld de anna die je gelukkig hebt willen maken
ik herinner me alleen haar in een onverwarmde kamer geholpen te hebben aan het inpakken van de koffers en me z gedrukt zoo door en door verkleumd z min zoo diep ongelukkig te hebben gevoeld dat ik onwillekeurig fluisteren moest wat een ellende wat een ellende
en met de trillingen van mijn sensatie's tot leven opwekken in omtrekken voelde ik het werk dus terstond zoo duidelijk in me dat ik meende slechts nog een pen wat papier en wat inkt te behoeven om het van a tot z te kunnen
een genotvol tevreden soezerige loomheid bleef me de volgende morgen bij ik leefde nog altijd door in de vorige avond na zoo'n lange tijd van al drukker en drukker terugkeerende buien van machtelooze exasperatie waaruit zich ten slotte een blijvende verbittering als iets loodzwaars in mijn gemoed had afgezet
ik stelde me voor dat de mannen dachten je ziet op ons dorpelingen neer omdat je wat verder bent geweest dan wij die alleen de rijn kennen en omdat je in schouwburgen sociteiten
deze frase ergerde haar weer och invloed uitoefenen kan ieder die er zijn best voor doet en die t met een ander goed meent ten zij ten zij die andere even hoe zal ik t noemen even stug even ontoegankelijk is als iemand van mijn kennis
zag zij neer op hen die streng en veeleischend tegenover anderen zacht en toegevend voor hun eigen fouten zijn maar naast de hooge eischen die zij stelde aan zich zelf stond de strenge eisch aan haar medemenschen haar verdienste te erkenne en op prijs te stellen
nog altijd bewoog er niets achter de stille groene gordijnen het gas suisde in mijn ooren ruischte het bloed en in eens als bij iemand die haastig in de duisternis aangeloopen voor een plas staat en springen moet om er niet in te trappen in eens stond bij me vast wat ik doen zou
en terwijl ik me voor oogen stelde hoe dat grove lichaam haar in zijn armen nam zoende behandelde was t me of hij me uitlachte beleedigde mijn laatste beetje flauw opflikkerende affectie vereering menschwaardig gevoelen bezoedelde
wij deden een wandeling ik onthaalde haar op snoeperijen luisterde naar haar spel en trachtte me iets interessants te geven door wederom een der liefde dramas die ik soms voor mijn toekomst fantaseerde als gebeurd voor te stellen ten slotte noodigde ik de dames op een bergtocht uit waarvoor wij samen de paarden en de gidsen bestelden
het eerst sprak de kantere weer anna je bent streng voor je zelf en streng voor anderen ben je niet wel eens te streng stel je soms niet al te hooge eischen aan je zelf en aan anderen
bij deze woorden schuimde mijn drift tot zulk een paroxysme omhoog dat mijn grijpende vingers onwillekeurig een zilveren vork omklemden en tot een kurketrekker verwrongen mijn stem kon mijn nijpende keel haast niet meer door en de woorden bibberden op mijn lippen toen ik uitkrijschte
misschien dat denk ik ook wel eens zou alles heel anders geweest zijn als haar lichamelijk schoon mijn zinnelijkheid wat meer had geboeid het tegendeel is haar zeker niet ontgaan en wie weet hoe zij t heeft uitgelegd
wat ik graag zou weten is of er onder de menschen die beter zijn dan ik onder die groote menigte waardoor ik verafschuwd word onder al deze geachte geëerde fatsoenlijke edeldenkende beroemde enz maatschappelijke mannen één te vinden is die in mijn omstandigheden met mijn wetenschap
aldus maakte ik me allengs met de gedachte vertrouwd dat ik niet alleen dingen ging doen welke veroordeeld moesten worden door hen die er achter zouden komen maar ook dat ik daarop een recht had net even goed als een kat zich het recht aanmatigt de tuin omver te halen en te bevuilen waarin zijn meester m heeft toegelaten
mijn ondervinding was zoo uiterst beperkt dat ik me telkens belemmerd gevoelde dan lukte t me wel in oogenblikken van opwinding het een of ander te verzinnen maar bij de overlezing kon ik me moeilijk ontveinzen dat dit vulsel een armzalige indruk maakte
nu kende mijn woede paal noch perk meer een vloed van woorden louter wartaal en schimp uitbrakend sprong ik weer op greep mijn stoel aan en hief die in de hoogte
al wat ik anderen benijd heb ik in mijn droomen marcellus emants een nagelaten bekentenis genoten en zelfs tegen de nawerkingen van die droomen tegen de verfletsende emotie's die er me een dag lang van achter bleven heeft nooit een echt doorleefd genot kunnen opwegen gaat het anderen eveneens of gunt de natuur hun de werkelijkheid waarvan i mij alleen de afspiegeling toestaat
nu hoorde ik de kantere zijn neus snuiten als iemand die tegen wil en dank heeft moeten schreien anna troostte hem niet met woorden maar uit een flauw geritsel meende ik op te maken dat zij van houding veranderde
dat zij dit op prijs stelde of zelfs maar besefte is me nooit gebleken ik geloof dat zij in die tijd gedachteloos tevreden met het vervullen van haar huiselijke plichtjes en het tegemoet zien van een vaag mooie toekomst evenmin veel begeerde als waardeerde
wat me eindelijk opjoeg uit deze marasmus was de vrees voor de dienstboden ik heb er altijd een hekel aan gehad op mijn wandeling bekenden tegen te komen gedeeltelijk vindt dit zijn verklaring in mijn angst om menschen te groeten die me niet herkennen
geen denken meer aan slapen mijn hart bonsde zoo hevig dat ik mijn nachthemd op en neer zag gaan opwellingen van hitte stegen me naar het hoofd en marcellus emants een nagelaten bekentenis t was me niet mogelijk meer een hand of een voet te verroeren
al rijdend door de straten hinderde t me niet toen was t me al heel wonderlijk te moede langzaam meeschommelend in die plechtige lijkstoet dwars door het stil uitwijkend en opkijkend straatpubliek heen voelde ik me eindelijk eens iemand die meedoet die op zijn tijd zijn deftigheidsvertooning ten beste geeft
toch was ik maar door maar door gespoord overmand door de weteschap dat de schuld van alles in me zelf lag en geen omgeving die fout kon verhelpen waartoe elders gezocht wat ik nergens zou marcellus emants een nagelaten bekentenis vinden ik had mijn ideale wereld aanschouwd en mijn onmacht gevoeld er in door te dringen
evenwel voor het oogenblik was haar onmiskenbare achterdocht me welkom als een zweepslag om mijn rol weer op te vatten en zoo goed mogelijk vol te houden aan het dessert kwam de dokter
wanneer ik haar aanzag voelde ik dat mijn oogen haat uitstraalden en mijn tanden op elkander klemden als wilden ze iets vermorzelen door hun beet en wat viel er te doen tegen iemand die geen ander verlangen had dan als een dood lichaam aan me te blijven hangen verbonden door een artikel van de wet
ik zie niet in dat jij in eenig opzicht een belachelijke rol speelt en ik zou ook niet weten wie of wat je daartoe dwingt ik had lust haar een klap om de ooren te geven zoo ijzig koud en hoovaardig uitdagend tevens keek ze me bij deze verklaring aan een vloek siste door mijn tanden heen
t was of al de kracht van mijn zien mijn hopen mijn tasten mijn denken mijn voelen in mijn binnenste samekromp tot een logge loodzware doode massa tot s avonds laat bleef ik onbeweeglijk staroogend liggen
de oude lui geheel van streek wisten hun tranen niet te bedwingen anna schreide mee waarschijnlijk alleen uit zenuwachtigheid en terwijl t mij even onmogelijk was met al dat huilen in te stemmen als een vroolijkere toon aan te slaan verbeelde ik me dat de getuigen me aanhoudend opnamen en zich verwonderden over mijn
mijn geheugen is nooit bijzonder goed geweest ik zie mijn jeugd dan ook niet meer voor me als een doorloopende reeks van gebeurtenissen maar herinner me alleen de enkele oogenblikken waarop ik sterke doorgaans onaangename indrukken ontving
dat zal wel het geval zijn geweest maar bloemendael marcellus emants een nagelaten bekentenis had mij met opzet niet beter kunnen helpen dan hij thans onwillekeurig deed door maar te herhalen dus u denkt ook dat er aan haar hart iets niet in orde is geweest ja dat moet wel zoo zijn want anders het verlies van dat kind nu ja dat heeft het hart aangedaan want ze had toch haar man nog
dit bracht me eenigermate tot bezinning en nu ging ik naar mijn kamer liet me daar weer cognac brengen en viel eindelijk hoe laat weet ik niet meer nagenoeg stomdronken in mijn bed
ik zag ze in de schouwburg loges in zacht gefluister verloren terwijl het vulgus om hen heen zich boeien liet door zoutelooze grappen kinderachtige muziek en kleurige décor's
zou ik met mijn hang naar zelf ontleding met mijn zin voor kunst misschien een geboren kunstenaar zijn mijn werk alleen kon die vraag beantwoorden ik besloot de proef te wagen
met een vale alluminium glans doorsidderde het maanlicht de dampige ruimte scherp teekenden zich de bruin grijze gebouwen van het binnenhof af tegen de blauw grijze hemel en rustig sliep in het rimpellooze watervlak de donkere weerspiegeling o wat leek dit alles me mooi
hoe tevredener hij bijgevolg is in zijn verblindheid en hoe gunstiger hij denken moet over het leven hier schijnt tegenover te staan dat ondanks de mooie althans verdedigbare motieven welke de menschen voor hun daden in zich zelf meenen te vinden en dikwijls ondanks die daden in zich zelf ondersteld willen zien
integendeel liet hij altijd duidelijk genoeg merken dat mijn tegenwoordigheid hem bijzonder hinderlijk was of ik sprak te luid f hij kon mijn aanhoudend stilzwijgen niet verdragen terwijl mijn kleine verkeerde gewoonten als op mijn nagels bijten of noodeloos kuchen hem marcellus emants een nagelaten bekentenis soms vloekend deden opstuiven
ik nam dadelijk vijf en twintig plaatsen wat me een blik van het meisje bezorgde waarin ik zoowel verbazing als blijdschap meende te ontdekken mijn moed klom en toen de moeder de kaarten ging halen waande ik me in staat het mooie schepseltje aan te raken misschien snel het blanke halsje te kussen
als nabootsingen van edel metaal waren mijn indrukken mijn gevoelens onder de kunstbewerking verteerd vergaan en ik begreep dat de afwijzing van mijn novelle wegens onbelangrijkheid de veroordeeling van mijn gansche zieleleven was ik stond lager dan het publiek en een artiest moet hooger staan
dit maakte me hoe langer hoe voorzichtiger maar trok me te gelijkertijd aan soms voelde ik een krachtige aandrang om mijn gemoedsleven voor hem bloot te leggen doch zoo ver is t nooit gekomen
ondertusschen kwam er niets van mijn tocht naar utrecht om mijn effekten terug te halen van dag tot dag stelde ik t uit altijd door zoekend naar een deugdelijk argument zoowel tegenover mijn schoonvader als tegenover anna op mijn eenzame wandelingen viel t me gemakkelijk genoeg een onderhoud te fantaseeren waarin ik eenvoudig verklaarde
hond schapen hoeden en zijn jongen moeten schapen hoeden de contrôle van je verstand denkt u dat ik zoo'n leeglooper zoo'n menschenhater zoo'n misgewas zou wezen als mijn verstand wat minder machteloos was gebleken tegenover mijn neigingen en
ik zie meneer termeer dat u over de moeilijke problemen van ons zieleleven heeft gelezen en nagedacht maar mag ik eens openhartig spreken of liever iets vragen
ik kwam me een nieuw wezen voor zuiverder gezonder dan te voren en t was me of nu waarlijk in mijn gemoed een beter-ik had gezegevierd over de ellendeling hoe gemakkelijk leek het me een gewoon mensch te worden op zijn plaats in de samenleving omgeven door een kring van kennissen en vrienden
waarom vond ik dan louter teleurstelling omdat alleen het slechte ongeoorloofde genot mij aantrok maar waarom vroeg ik me af is het genot dat mij aantrekt slecht waarom trekt het geoorloofde me niet aan
begon ik te bemarcellus emants een nagelaten bekentenis grijpen dat mijn onhandigheid mijn begrek aan moed en volharding mijn behoefte aan emotie mijn hang naar het verbodene slechts de giftige bloesems waren van zaadkorrels in mijn voorouders ontkiemd de wortels reikten over me heen tot in afgesloten levens en daarom zou ik ze nimmer kunnen uitroeien
t was of een straal van nuchter wit daglicht eensklaps marcellus emants een nagelaten bekentenis neerschoot in de mystiek kleurige theater pracht van mijn fantasiëen en ook verder ging alles ontzettend gewoon
zal u me dat niet kwalijk nemen we kennen elkaar pas kort en het zou me erg spijten als door een onvoorzichtigheid van mijn kant toen hij de frase niet voltooide schudde ik flauwtjes lachend van neen maar voelde tegelijkertijd mijn moed wegzinken als het schuim van een uitgeschonken mousseerende drank
misschien zal ik t dan beter kunnen zwijgen en mogelijk zijn er menschen of zullen er menschen komen wie mijn levensproces belang inboezemt wie weet hoevelen net als ik zijn die t pas beseffen zullen wanneer zij zich aan mij hebben gespiegeld
lang mij veel te lang bleef hij praten en het kwam me voor dat hij ook pogingen aanwendde om van de oude lui iets te vernemen aangaande mijn verhouding tot mijn vrouw zocht hij misschien naar een tegenspraak tusschen mijn verklaringen en de hunne
mama is resoluut u kent haar maar de oude heer met zijn zwakke zenuwen o mijn god mijn god die man besterft t zonder eenige quaestie kijk ik durf hem al niet eens zeggen dat anna naar alle waarschijnlijkheid met opzet te veel heeft gebruikt ik was voornemens van een hartgebrek te spreken
nu was ik dan eindelijk geheel vrij nu kon ik mijn vleugels ongehinderd uitslaan niets belette me meer het land het klimaat waarin ik was opgegroeid te verlaten
toch vraag ik me wel eens af is bij menschen die behept zijn met de een of andere zoogenaamd overerfelijke kwaal de liefde een voldoende rechtvaardiging van hun huwelijk
ondanks of misschien door mijn menschenhaat was en ben ik bang voor de menschen ik voelde me dus als een vlieg in een spinneweb ragfijn haast onzichtbaar waren de draadjes die me gevangen hielden toch was ik machteloos me los te scheuren door een brutale krachtige ruk
daarna kwamen twee gebruiken ter sprake waarvan ik niets wilde weten een receptie en een kerkelijke inzegening anna en haar ouders waren op beiden gesteld ik was er z bang voor dat ik mischien nog eer mijn engagement had afgebroken dan op dit punt hun zin gedaan
net of dat jou wat zou kunnen schelen zei anna met een smadelijk lachje de kantere wierp t over een andere boeg ik ontken niet dat er iets aan is van dat prestige maar daarin schuilt wel het gevaar niet de voldoening aan ons ambt verbonden
woonlijk wist ik in mijn zenuwachtigheid geen woorden te vinden voor al de gedachten die rondspookten door mijn brein ik nam ze niet duidelijker waar dan als een doorgaande trilling ongeveer gelijk een voortgaande wandelaar de spijlen aanschouwt van twee hekken welke loodrecht op elkander staan
over mij geen woord en toch twijfelde ik er niet meer aan dat anna aan de kantere eens duidelijk had doen inzien hoe laag ik voor mijn vrouw stond o dat vervloekte gevoel je altijd en nooit geheel ten onrechte vernederd te weten of te wanen
de hitte van het hooi doorgloeide mijn aderen met begeerte en door al mijn zenuwen liep een wellustige siddering ik hoorde het gegons van de jongens heel ver af het zonlicht scheen me bij vlagen te verduisteren en marcellus emants een nagelaten bekentenis een lust om de kleeren af te rukken van de blankheid die ik naast me vermoedde woelde als een koorts door mijn bloed tintelde in mijn vingertoppen
nogmaals barstten de woorden teugelloos uit mijn mond los neen je zult je niet verdedigen maar je zult wel doen wat je aanstaat hè je zult wel genieten van de verliefde woorden en de verliefde aanrakingen van een gluiperige dominee en dan zal je tegenmarcellus emants een nagelaten bekentenis over de wereld nog de mooie rol spelen op de koop toe
veeleer is dit het product van mijn steeds binnenwaarts gerichte blik die het leven en het leed van anderen niet opmerkt mijn kennissen vrienden heb ik nooit gehad kwamen er niet licht toe mij om een dienstbetoon te vragen maar deden zij t dan weigerde ik zelden
zonder smart zonder wroeging en ook zonder blijdschap zonder hoop omdool alleen maar bang bang voor elk geluid bang vooral voor mijn eigen stem soms bijv s nachts of wanneer ik me verbeeld dat iemand achter de deur me beluistert moet ik hardop uitroepen ik heb haar vermoord
hij schijnt je te willen hervormen en hij gelooft zelfs dat hij al een goed eind op weg is dat de kantere ondanks zijn bekwaamheden en zijn ervaring tot de drijvers hoorde die graag alle menschen op het procrustus bed van hun opinie zouden leggen wist ik maar het ergerde me dat hij zijn hervormingsplannen met anna besproken had
in de zeldzame glasheldere nuchtere oogenblikken dat ik mijn verleden als een reeks van schakels door de noodzakelijkheid aaneengesmeed achter me uitgestrekt ontwaarde en die ketening zag voortloopen tot in de horizont van mijn toekomst
maar vreemd genoeg of was t misschien niet zoo vreemd in een cerebraal en harteloos wezen zooals ik immers ben mijn leuke nieuwsgierigheid om eens te zien hoe dit alles wel af zou loopen won t nog van mijn verbittering mijn verontwaardiging en mijn groeiende haat
stuitte me al erg tegen de borst maar de toestand werd onhoudbaar toen ik te recht of ten onrechte begon te vermoeden dat zij met van dregten waren overeengekomen voor de gezamenlijke verteringen alleen te putten uit mijn beurs
aan de andere kant hoeft u me geen overbodige vragen te doen niewaar u heeft gezien dat we twee slaapkamers hadden na de dood van ons kind heeft mijn vrouw mijn bed uit haar kamer laten verwijderen
doch wat gebeurt er nu klonk t in mijn hoofd de zaak werd me hoe langer hoe meer tot een interessante vertooning niet dadelijk volgde anna's antwoord eerst hoorde ik haar naam als een uitroep galmen door de kamer toen was t of beiden tegelijk spraken en beletten allerlei geluiden in huis me te verstaan wat ze zeiden
tevreden te kunnen worden zooals ik dacht dat de meerderheid der menschen was en dan ten minste in de oogen van één wezen goed beter dan vele anderen te mogen schijnen met de menschen in t algemeen vrijmoedig zonder schaamtegevoel te kunnen omgaan en met haar vertrouwelijk bewonderend koesterend en gekoesterd te mogen zijn
eenmaal in mijn leven had ik t beproefd het ernstigste voornemen had niets gebaat nu wilde ik eenvoudig mijn zin hebben en hoe ik die kreeg was me volmaakt
en toen kwam over mijn ziel een verlangen naar rust en frischheid gelijk's morgens over de tong die te veel gedronken heeft de lust komt naar ijskoud water kalmte en gezondheid was al wat ik nog verlangde
ik zag me weer naar bed gaan verbitterd over het leven dat vreugde en doelloos onder mijn vingers afbrokkelde gelijk al te dun ijs onder de greep van een drenkeling had ik ten minste maar plezier kunnen hebben in het bezit van kinderen het bekleeden van een onbezoldigd baantje of het aanleggen van een verzameling
om zich niet al te erg te vervelen zocht de man toen baantjes te krijgen hij begon met secretaris van een paar bonden penningmeester van eenige stichtingen president van ettelijke vereenigingen te worden en ontwaakte bij gevolg op een goede dag als lid van de gemeenteraad
en ik vermoedde dat de kantere uitnemend begreep wat voor rol hij moest spelen in deze comedie zou hij die rol echter kunnen en willen volhouden beducht zonder reden natuurlijk dat de kantere iets weten kon van mijn verhouding tot carolien
toch ben ik me bewust dat verstand gebruikt en ontwikkeld te hebben in elk oogenblik van mijn leven als niet de nevelen van mijn zenuwzwakte mijn hersenen in duisternis hulden en wat heeft nu dit verstand me gebaat dat ik in heb gezien een beroerde uitzondering te zijn op een miserabele regel
van stipt gehoorzamen en lastige verantwoordelijkheid mijn rol zou moeten vervullen ik was doodsbang voor de maatschappij meestal gaf i me de indruk van een soort kale donkere marcellus emants een nagelaten bekentenis straf kolonie te zijn waarin geketende misdadigers door meedoogenlooze opzichters met zweepslagen aan het werk worden gehouden
als u u zelf wat hooger aansloeg zou u u zelf geschikter achten voor de taak des levens en dan zou die taak u ook gelukkiger maken want u heeft een heerlijke taak meneer termeer maar allereerst in uw huis in uw gezin