AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
ik geloofde destijds nog dat iedere vrouw gerespecteerd wil worden en zeker is t dat zij nooit iets liet blijken terwijl onze platonische liefde na het vertrek van den indischen jongen die het klimaat niet kon verdragen een chronisch karakter aannam
dat geluidlooze lachje waarbij haar licht blauwe oogen schenen mede te lachen terwijl twee gelijke rijen witte tandjes heenblonken door het fletse rood der lippen oefende een zeldzame bekoring op me uit
zooals altijd lag het rotsblok der onhandige verlegenheid versperrend voor mijn voeten maar de muziek sleurde me er ditmaal overheen ik zei niet wil je mijn vrouw zijn maar ik heb je zoo lief anna
naast brokstukken waarin ik het werkelijk aanschouwde het zuiver gevoelde het echt doorleefde met woorden poogde uit te drukken en marcellus emants een nagelaten bekentenis toch had ik ook dit laatste niet uit mijn pen geschud ieder woord was de buit van een zegepraal op mijn lusteloosheid en alleen bij heldere hemel vond ik helderheid in mijn geest
het willen doen zien doengevoelen doen begrijpen van de fijnste schakeeringen verwijderen hem meer en meer van het tevreden berustende gedachteloos zijn naast bij zijnd plichtje marcellus emants een nagelaten bekentenis volbrengende conventioneele nabauwende produkt eener lange hereditaire
maar tegelijk was t me of ik met het geheim in mijn ziel al die menschen bedroog of mijn daad waarmee ik straffeloos de maatschappelijke wetten getrotst had me boven de alledaagschheid stelde die me omringde
achter lag ze op het bleeke kussen vaal wassig geel met paarse oogleden strak vaneen wijkende lippen en akelig starende half geopende oogen
bevend en gloeiend van zenuwachtigheid bleef ik nog een poos stil achter de deur staan om langzamerhand mijn zelfbedwang terug te kunnen vinden en nog eer ik weer kalm recapituleeren kon schalde de vraag me door t hoofd
wat wilde ik eigenlijk doen ik wist t niet dat zij de sleutel van avond bij vergissing niet had omgedraaid leek me onbetwijfelbaar een tweede keer zou dit haar wel niet overkomen bovendien dacht ik laat zij zeker elke nacht het licht branden om niet in het duister door mij overvallen te worden
had t dus toch opgemerkt en daar was in haar blik die minachting weer die minachting waartoe misschien alle menschen berechtigd waren behalve zij en toch kon ik ook deze keer niets antwoorden omdat zij de waarheid had gezegd
maar hij deed het met de woorden van iemand die in zijn leven veel heeft vergeleken en op de toon van iemand die na de overschatting der jonge jaren zich een vaste maatstaf voor zijn waardeering gevormd heeft
dus ben ik weer vrij maar wat baat me nu die vrijheid ten naastenbij kan ik krijgen wat ik sinds twintig jaar ik ben vijf en dertig verlangd heb maar thans durf ik t niet nemen
het vermoeden dat deze zin aan een boek ontleend was dat de kantere zelf haar gegeven had deed me bijna in lachen uitbarsten onderwijl voer ze veel zachter en kalmer voort
alle plannen van baantjes zoekerij voor altijd op te geven dat de man al gauw mijn weinige zeer verre familieleden bijeenriep en hun voorstelde mij meerderjarig te laten verklaren
anna liet hem niet uistpreken met andere woorden ik heb zijn teere snaar niet weten te vinden en t is dus mijn schuld er was ergernis in haar toon geweest zeker meer ergernis dan de kantere lief was snel viel hij althans in de rede
intusschen was mijn gevoel hoe zwak ook mijn argwanend verstand veel te veel de baas t is waar ik wilde wel zoo het deed me plezier dat haar lachend mondje haar zacht vragende blik en de tallooze onbeschrijflijke ja zelfs onnaspeurbare marcellus emants een nagelaten bekentenis vrouwelijke eigenaardigheden van vorm
mijn vermogen behoort mij ik verlang t voortaan zelf te administreeren wees dus zoo goed en geef t af toch deinsde ik terug voor de onverwachte wendingen die het gesprek zou kunnen nemen
zoodra zij weg waren zocht ik mijn gids op en bestelde tegen morgen drie paarden voor een uitstapje daarna schreef ik op mijn kamer een uitnoodiging en marcellus emants een nagelaten bekentenis liet die nog dezelfde avond door de meid aan de dames bezorgen
het kind stemde me bang en was t blijven leven dan zou ik mijn vaderschap gevoeld hebben als een drukkende verantwoordelijkheid elk foutje in zijn gestel of karakter ja zelfs in zijn uiterlijk had ik me zeker zwaar aangerekend en wie weet of ik t daardoor niet gehaat zou hebben net als ik anna heb gehaat
was dit alleen zelfvoldoening omdat ik eindelijk eens had vol gehouden in het aanstevenen op een doel of achtte ik een verovering toch mogelijk zelfs voor een niet millionair zonder opoffering van mijn vrijheid
vindt u niet dat wij voorshands beter zullen doen de krachtige inspraak van ons hart te volgen dan de zwakke uitspraak van een betwiste en zeer betwistbare leer ik begon te vermoeden dat ik me in s mans bedoeling had vergist maar begreep toch niet terstond dat hij op zich zelf had
toch is juist die morgenstemming ondraaglijk in geen mensch geen werk geen boek zelfs eenig belang te stellen doel en willoos om te dwalen door een leeg huis
is t vreemd dat uit mijn antwoord alle goedigheid spoorloos verdwenen was well om alles mooier en lichter en kleuriger te zien worden t is toch altijd gemakkelijker je zoo'n onschuldig genoegen zelf te bezorgen dan te moeten wachten dat een ander t je geeft
konijnen zijn bijzonder ongevoelige dieren is dat hun schuld en dus ook een schandaal hoe vreemd t mag schijnen ik voelde meer genegenheid voor mijn poes dan voor mijn dochter voor die kat althans getroostte ik me allerlei lasten en ik bediende het zelfzuchtige dier op zin wenken maar toch was ik tegelijkertijd ook weer onverschilliger voor dat beest dan voor het kind
die niets voor haar gedaan had maakte naast haar minachtende koelheid voor mij aan wie ze toch minstens haar onafhankelijke positie verschuldigd was de kantere nam de uitnoodiging aan
toen ik de dominee vriendelijk haast neerbuigend lachend met een langzame hoofdknik vol kwalijk verborgen eigenwaan en een nedergeslagen blik vol geveinsde ootmoed onder het lispelen van een overhartelijk gaat het u goed zijn blanke hand anna zag toesteken kreeg ik lust uit te roepen
zal t een vaarwel voor immer zijn ik verbeeldde me te hooren dat een kus de woorden op zijn lippen smoorde daarna stommelde hij op en verliet eensklaps haastig het vertrek
goed als wij onze begeerten kunnen aankweeken verfijnen veredelen zijn wij ook in staat ze te onderdrukken ja te dooden daartoe dient immers onze wil die bestuurd moet worden door de intelligentie
zooals je verkiest werd het me al weer onbegrijpelijk hoe ik me zoo dwaas onvoorzichtig tot een uiting had laten verleiden die ik immers toch terug zou nemen ik twijfelde er geen seconde aan dat ze me voor had gelogen maar als ik haar opgaf wat bleef me dan over wat zou ik ooit in plaats kunnen krijgen
ik durfde niemand aanspreken stond eerst als een doove maar schuw voor me uit te staren en propte me daarna vol met eten dat haast in mijn keel bleef steken en onderwijl spookte carolien zoo wild door mijn hersenen rond dat het me onmogelijk was mijn aandacht bij de praatjes aan tafel te bepalen
ik weet nu wat ik niet wist toen wij trouwden suze heeft me verteld van swamelen is daar achter gekomen hoe hij geleefd heeft vr zijn huwelijk allertreurigst nu begrijp ik heel goed
voor mij stond het dadelijk vast dat zij opgelucht waren en dit verwonderde me in t minst niet de twee zusters konden t samen vrij wel vinden ofschoon zij nooit erg intiem waren geweest
terugkomende van het kerkhof wilde ik anna een marcellus emants een nagelaten bekentenis zoen geven op het voorhoofd doch met een haastige handbeweging weerde ze mij af wat heb ik je misdaan mij niets is t soms mijn schuld dat dat zeg ik niet maar je bent er blij om me dunkt dit is erg genoeg
maar zoo dikwijls t me in het oog sprong dat andere jongelui zich al gemakkelijk onder menschen wisten te bewegen terwijl ik door mijn geboortestad ronddoolde als een reiziger in een vreemd land vertwijfelde ik er aan die toekomst ooit te zullen verwerkelijken er was maar een eerste stap voor noodig maar t was me onmogelijk die te zetten
de plooien verdwenen echter weer een vreemde dwepende gloed begon uit zijn donkere pupillen te lichten en zachtjes het hoofd heen en weer schuddend sprak hij t wil er toch niet bij me in als we volkomen zeker waren van de erfelijkheidstheorie ja maar dat is met deze theorie nog minder het geval dan marcellus emants een nagelaten bekentenis met andere
in dit werk vergeleek hij de menschheid bij een heir dat ten strijde is uitgetrokken waarvoor vragen soldaten officieren generaals en het antwoord luidt voor allen verschillend
mijn vader liet me dus op zijn kantoor komen en vroeg onder het innemen van een lepel brom kalium naar de afloop van het examen ondanks een groote lust om me voor t oogenblik met een leugentje van de zaak af te maken bekende ik gedropen te zijn
t was of niet alleen haar oogen maar haar heele gelaat glansde van een stil opgesloten onmededeelzaam geluk ongetwijfeld had zij met de kantere gewandeld en vertoefde zij in gedachten nog altijd bij haar dominee zij keek nu niet langs maar over me heen
t is waar hoe beter een mensch past in zijn tijd vooral in de conventie's van zijn tijd hoe minder hij in onaangename botsingen komt hoe minder hij dus gedwongen wordt door te denken over de ware beweegredenen van de menschelijke handelingen hoe gereeder hij derhalve allerlei moois bij anderen onderstelt dat hij in zich zelf meent waar te nemen
een kleine hokking in mijn woorden was op eens marcellus emants een nagelaten bekentenis voldoende om me te doen schrikken voor al t geen ik daar zoo onverwachts had uitgeflapt ik geloofde een allerzotst figuur te hebben gemaakt tegenover een man die ik een paar dagen geleden nog niet kende
op dit moment naderden eenige heeren die terugkeerden naar hun plaatsen een dwaze angst dat iemand me zou herkennen zweepte me voort gejaagd vroeg ik alleen nog je adres gauw je adres
te mishandelen des noods dat ze wel moet buigen of me voor haar zoogenaamde plichtsbetrachting blind te houden mijn gang te gaan alsof ze niet meer bestond en des noods mijn intrek te nemen bij carolien zeker het laatste maar zou ik ooit tot zulk een krasse maatregel durven overgaan
wat zouden die twee elkander wel van me verteld hebben vroeg ik me weer af en mijn antwoord aan anna luidde wie weet hij schijnt althans op sommige personen veel invloed te kunnen uitoefenen
toen ik nog veel te vroeg op het portaal stond bleef ik een lange poos de deur van anna's kamer aanstaren daar achter lag ze nu met haar akelige half geopende oogen dood
daar kon ik al dadelijk iets op aanmerken en als we dat niet weten te doen de kantere had weer een citaat bij de hand von feuchtersleben zegt schep je een toestand waarin je moet
al leert een doofstomme verstaan wat iemand zegt hij kan t daarom nog niet hooren mijn lafheid was volstrekt niet overwonnen toen ik in mijn later leven gewapend met de wetenschap dat niemand mij oplette soms een volle zaal dorst binnengaan
laat opgestaan had ik anna wel uit de verte gehoord maar nog niet gesproken na haar zingen verwonderde t me niet een ongewoon blijde uitdrukking op haar gezicht waar te nemen terwijl de meid haar van een bedelaar vertelde die allerlei wonderbaarlijke verhalen had opgehangen zag ik duidelijk haar oude geluidlooze lach
het was duidelijk dat ik zeldzaam voorzichtig te marcellus emants een nagelaten bekentenis werk moest gaan zoo ooit kwam t er nu op aan niet alleen een rol te spelen maar die rol zeldzaam goed te vervullen die rol tot in de kleinste bijzonderheden van buiten te leeren
tot aan de begrafenis sprak ik anna niet toe t was ook onnoodig ze had toen haar moeder bij zich de oude vrouw zal me wel weer vreemd misschien nu ook slecht hebben gevonde ik voelde dat het veinzen me niet goed af zou gaan zoolang het kind ons kind in huis was en wat kon ik zeggen dat geen veinzerij was
ik zat maar recht op in mijn bed te staren te staren en verbeeldde me elk orgaan in mijn lichaam te kunnen onderscheiden overal het aangetaste plekje te voelen branden van waar het bederf uitging dat voort zou woekeren al verder en verder
het slot verstond ik niet het klonk gedempt als fluisterde hij t haar in de ooren dat iemand z tot een vrouw als de mijne spreken kon was me raadselachtig al moet ik bekennen dat hetzij door jaloezie hetzij door een verandering van smaak mijn oordeel over anna's bekoorlijkheid in de laatste tijd bij vlagen wel veranderd was
dat deze twee menschen gevoelens voor elkaar koesterden waarin geen geld geen inbeelding rollen speelden dat zij zoo iets moois en heerlijks gevonden hadden zonder t te zoeken dat zij t genoten zonder gedwongen te zijn zich te verschuilen dat was t wat me hinderde
t is wat mooi's je zieke vader zoo te behandelen als hij morgen sterft heb jij t op je geweten maar dat kan jou niet schelen hè jou kan niets schelen je zwijgt maar en denkt er het jouwe van
zondert je af alsof de omgang met anderen je bezoedelen kon dat is nu nog alleen belachelijk belachelijk en dom maar eens zal marcellus emants een nagelaten bekentenis het je verderf zijn je bent bezig onmogelijk te worden en wat je ook aan zult vangen alles zal je mislukken
t was of zij een groote broederschap vormden waarvan alle leden elkander kenden vertrouwden liefhadden hielpen en of ik alleen daar niet in opgenomen was daar nooit in opgenomen zou worden
een paar malen hadden we hen teruggevraagd altijd alleen omdat er bij ons niemand aan huis kwam door deze uitgangen waren we noch vertrouwelijk geworden noch binnengeleid in een kring nooit heb ik bij mijn zwager durven aanschellen zonder genoodigd te zijn of een antwoord klaar te hebben op zin vaste vraag wat is er van je dienst
op zijn vraag om weer eens samen te wandelen was ik het antwoord schuldig gebleven ik voelde hem al veel te veel op anna's hand om nog openhartig met hem te kunnen praten en bovendien hield ik mijn beschikbare tijd liever vrij ten einde op alle uren van de dag carolien te kunnen bezoeken
maar was dit liefde ik geloof t niet als een door en door gezonde waarlijk goede echt verliefde man en ik onze gevoelens ter vergelijking eens te voorschijn hadden kunnen halen uit onze harten onze hoofden onze zinnen
ach wees zoo goed je eigen wenschen niet aan mij toe te schrijven ik weet bulderend viel ik haar in de rede je weet je weet ja biecht eens op wat je al zoo weet maar praat dan asjeblieft niet over dingen waarvan je niemendal afweet
al die glanzende deuren en traptreden al die blinkende glazen knoppen en koperen roeden glommen me hatelijk tegen als gematerialiseerde uitingen van anna's zelfgenoegzame preutschheid en dorre huishoudlust
daar kwam bij dat mijn handelwijze anna onvermijdelijk nog meer achterdocht het spreekt van zelf dat mijn argwaan ook bij haar argwaan veronderstelde moest geven dan ze reeds had waarschijnlijk zou ze dus bij van swamelen om raad en hulp aankloppen van swamelen zou me laten volgen zou alles te weten komen dan
gebeurde t al gauw dat ik de kantere eens dicht bij huis tegenkwam en een poosje met hem op en neer liep iets later deden we samen een lange wandeling die door vele anderen werd gevolgd
ga nog even zitten zei anna de regen zal niet lang aanhouden wat ik nog zeggen wilde het ratelen van een paar voorbijrollende rijtuigen beletten me te hooren wat zij er op volgen liet toen ik weer verstaan kon sprak de kantere
de dagen gingen voorbij en sloten zich in het verleden aaneen tot weken en maanden doch mijn bestaan bleef ledig en mijn behoefte aan aandoening onbevredigd soms genoot ik van de natuur soms van een concert soms van een roman
wat zou die man voor verschrikkelijks gaan zeggen heeft u niet wat te veel uitsluitend met u zelf geredeneerd de vraag viel mee gaf me zelfs weer lust op het thema door te gaan ik vermoedde dat mijn antmarcellus emants een nagelaten bekentenis woord anna ter oore zou komen en tevens dat zij nog niet zoo heel veel kwaad van mij gesproken had
moedwillig was ik gedropen en die slechte afloop van het examen had hen niet verbaasd nooit hadden zij een vertrouwelijk woord met me gewisseld en toch meenden ze me te kennen
wat kon haar verleden me schelen indien ze van daag me maar vijf minuten lang begeerde gelijk ik haar begeeren zou ver moest ik loopen maar het loopen verstoorde mijn stemming niet
of het licht kleurig levendig wordt in mijn mat grijs slaperig brein ik gruw van mijn gewoon nuchter ik met zijn leukheid tegenover alle belangen alle banden van het leven zijn vreemdsoortige begeerte om eens marcellus emants een nagelaten bekentenis menschen vooral vrouwen te pijnigen
dat zij met een troepje vrienden een toer op touw wilden zetten had ik ongeveer begrepen ik dacht dat het ook een bergtoer zou wezen en besloot dus hun plan te verijdelen door het te voorkomen
een paar uur later belde ik aan bij carolien ze was erg ontstemd me zoo vroeg te zien verschijnen is dat een manier van doen ik heb mijn haar nog niet opgemaakt nog niemendal gegeten denk je dat ik als een dame vr drieën rustig op mijn stoel te pronk kan gaan zitten
daar bleef ik sidderend tegen de muur geleund staan volkomen bij mijn bewustzijn maar toch buiten staat mij te verroeren of na te denken mijn hersenen waren als verlamd ik weet zelfs niet of ik heel kort dan wel heel lang in die houding heb volhard
meerderjarig was ik nog niet er werd me dus een voogd toegewezen ik gaf echter aan deze verre neef en oude vriend van mijn vader de heer bloemendaal gemeente-ontvanger te utrecht zoo duidelijk mijn voornemen te kennen om alle studies onmiddelijk te staken
ik schonk nu een fijnere wijn dronk daar zelf veel van mee en verloor de draad van het gesprek onwillekeurig dwaalden mijn gedachten naar carolien daar was mijn vergoeding ik zag me naast haar zitten mijn hoofd tegen haar schouder geleund en ik voelde haar ronde arm om mijn hals
dag en nacht trilden er de zenuwen van wisselende aandoeningen naast de uitgebloeide liefde ontkiemde reeds een nieuwe en geen wachten op een ontnuchterende formaliteit vertraagde er de bevrediging tot het verlange verlept was
dofheid sensatie's verlangde ik en die wilde ik zoeken in een afzonderlijke samenleving het droombeeld van mijn genotzucht voor wier bestaan ik in tal van fransche romans de bewijzen meende te vinden
ik ging in deze tijd dikwijls naar de opera en bijna altijd alleen ofschoon ik anna regelmatig uitnoodigde mee te gaan eensdeels ging ik om door marcellus emants een nagelaten bekentenis de muziek mijn fantasieën te laten prikkelen en kleuren anderdeels om het je kunt nooit weten van een avontuurlijke ontmoeting
zulke avonden speelde ik met walgelijke vrouwen en nog walgelijkere kameraden de rol van hypochondere fanfaron du vice elke nacht dronk ik wat meer elke morgen duurde t wat langer eer de kalmte terugkeerde in mijn verhit bloed de helderheid in mijn omneveld brein
de vrees voor mislukking en spot was de ketting aan mijn voet die mijn vrijheid van handelen beperkte toch droomde ik nog altijd van een betere toekomst die aan zou breken zoodra ik maar geheel en marcellus emants een nagelaten bekentenis al mijn eigen meester was en door middel van wijn of likeur slaagde ik er zelfs in mij hallucinatie's te bezorgen van de ideale vrouw
en de reactie van mijn openhartigheid kwam over me als een lust om weg te loopen en de dominee nooit meer onder de oogen te komen intusschen had hij in t geheel niet verbaasd bedaard geantwoord
juister gezegd in afwachting dat ik beter zou worden wilde ik beter schijnen ongelukkig belette dit niet dat mijn oogenblikken van angst voor de toekomst met de dag menigvuldiger werden
een zonderling gevoel overmande me t was of de stilte mijn zwarte koude rilling was die zich afrolde over de dingen om me henen hun geluiden dempend hun oogen bedekkend hun ooren verdoovend alles alles langzamerhand in slaap wiegend smorend verstikkend
had ik om me goed in dit geval onverschillig te kunnen houden vr zijn komst eenige borrels naar binnen geslagen ik was dus tamelijk prikkelbaar gereed om te ver te gaan in welke richting ik me ook zou bewegen
ja een belemmering van de luchttoevoer door de neus zoowel op ons denken als op ons willen allernoodlottigste uitwerkingen kunnen hebben maar daarmee zei ik toch nog altijd niet wat ik eigenlijk zeggen wilde
haar mama die altijd meeging eens de opmerking maakte dat ik op een visite haast onbeleefd stilzwijgend was geweest nam anna mijn partij en noemde ze me een buitengewoon mensch misplaatst onder hun harleveensche kennissen
thans geloof ik dat het tegendeel het geval is geweest hij deed alsof hij ongemerkt zijn tijd had vergeten stak me de hand toe en zei tot afscheid als u t mij vergunt zullen we een gesprek dat bijzonder interessant voor me is geweest een andere keer eens voortzetten
tamelijk lang duurde t eer de kantere weer voortging en op nieuw keek hij me herhaaldelijk aan soms met een zeer achterdochtige oogopslag dit kijken maakte me weer verlegener doch de lust om mijn cynische levensopvatting die schijnbaar voortreffelijke man eens in het gezicht te slingeren hield aan
ik hoorde ze als door een mist tot eindelijk uit me losbarstte wat ik al in de aanvang van ons gesprek onbewust me voor had genomen die dominee vroeg of laat in het gezicht te gooien
ik dankte er voor tot repoussoir te dienen voor anna's schijn voortreffelijkheid en me te laten belemmeren door een dood blok aan mijn been terwijl carolien op mijn schoot zat en me al kussend naampjes gaf begon ze weer over de
waarom heeft ze daar niet eens over gesproken dan had je haar ten minste marcellus emants een nagelaten bekentenis wat afleiding kunnen bezorgen en een dokter raadplegen niewaar ze is wel altijd erg gesloten geweest nooit eens recht vertrouwelijk
had hij echter niet iets meer kunnen doen marcellus emants een nagelaten bekentenis dan eenvoudig zeggen dit of dat komt open als je daar lust in hebt raad ik je aan eens met deze of gene te gaan spreken hij kon toch wel begrijpen dat ik aan mijn lot overgelaten nooit tot zulk een stap zou komen
wat bedoel je met mijn grieven wel je aanmerkingen je redenen van verontwaardiging je je zult toch niet beweren dat dat je nog dezelfde opinie van me hebt als toen we geëngageerd waren
maar ben je nog toegankelijk voor goede raad denk dan aan t geen ik je gezegd heb eén ding wil ik je wel bekennen van een jongen als jij kan ik geen hoogte krijgen als het aankomend geslacht meer zulke exemplaren rijk is dan zal t er lief op de wereld gaan uitzien
ik ben zooals ik ben bevalt u dat niet zeg t dan maar ik doe niet aan huichelarij alsof al wat ik gezegd had van mijn standpunt niet één doorloopende huichelarij was geweest
al dat wikken en wegen vergalde me niet alleen spoedig mijn beetje geluk maar hield me ook lang terug van de beslissende stap niet lang genoeg dat is zoo maar toch is dit aarzelen een van mijn weinige daden geweest als t een daad mag heeten die me niet tot oneer hebben gestrekt
die borden en glazen deed rinkinken galmde ik haar toe wat beteekent dat getreiter heb je t er dan op gezet me dol te maken plicht plicht is t jou plicht me als een klit aan het lijf te blijven hangen terwijl je nog minder om me geeft dan om die kat
daarna vroeg ze wanneer hij van plan was heen te gaan en ik zag haar wenkbrauwen even op en neer gaan haar mondlijn verstarren het fletse rood van haar wangen nog verschieten toen hij antwoordde
en dan die zoenen van een paar frisch warme lippen voor wie het kussen eene heerlijkheid is die onbeschrijflijke weelde van genot te kunnen schenken in het vinden van de hoogste verrukking
is dat nu echt medelijden echt berouw geweestof zit de huichelarij me zoodanig in het bloed dat ik tegenwoordig ook me zelf voor de gek houden moet ik weet t niet meer misschien is alles het gevolg van mijn angst voor de toekomst de oude dag
ik heb mijn vrouw vermoord vermoord voor jou alleen om jou om jou geheel en alleen te bezitten wat zal ze doen als ze dat hoort
nog zie ik de bruine tafel achter het opgehangen voorbeeld dat ons beveiligde voor onbescheiden blikken nog hoor ik de marsch die mij doorgloeide als een warme wijn
ik begrijp waarop je doelt maar je vergist je je weet zelf bij ondervinding dat je je vergist ik zal me daar nu niet verder over uitlaten het is me onaangenaam zulke dingen te bespreken haast nog onaangenamer dan en het geeft toch niets
na afloop maakten we onze testamenten en terwijl het denkbeeld van de dood anna's wangen aschgrauw kleurde had ik moeite niet in een schaterlach uit te barsten over de ernst waarmee zij die niets bezat en weinig had te wachten mij vermaakte al wat zij had en al wat zij eenmaal zou krijgen
alles trilde me aan het lijf en net als in mijn jongenstijd wanneer ik tot wanhoop getergd eindelijk eens blind op mijn vijanden insloeg om des marcellus emants een nagelaten bekentenis noods me zelf te pletter te loopen tegen hun koppen en knuisten
ik zag de dwaasheid van mijn handelwijze helder in en ben toch in mijn verdere leven telkens weer op dezelfde klip gestrand juist in de gevallen dat ik een vriendschappelijke vertrouwelijke omgang wensch belet me een marcellus emants een nagelaten bekentenis geheimzinnige onoverwinnelijke weerstand met wat vriendschap en wat vertrouwelijkheid van mijn kant tegemoet te komen
het verdriet waarvoor een troost of liever een trooster is te vinden heeft niet veel te beduiden en het ergerde me dat anna ondanks mijn uitdagende blik hier volkomen kalm bij bleef zij deed alsof ze me niet eenmaal verstaan had
weinige dagen later was de meester wij zeiden natuurlijk de oude jarig het geschenk dat hem vereerd moest worden daargelaten vierden wij dat feest elk jaar op onze eigen kosten
dan begon ook zij tot verbazing van haar ouders met die kennissen de draak te steken en ziende welk een invloed ik uitoefende op haar denken en waardeeren kwam ik er toe bij buien zelf in mijn superioriteit te gelooven
op de duur is t onmogelijk dat zulk een volkomen opoffering van al het menschelijke een mensch bevredigt ons gemoedsleven heeft rechten marcellus emants een nagelaten bekentenis heilige rechten en als die miskend worden dan ja dan eindigen ze met zich te wreken
kijk als je me soms onverschillig vindt grijp me dan maar bij de hand kijk me vast in de marcellus emants een nagelaten bekentenis oogen en zeg denk aan mij dit zal helpen probeer t maar wil je t probeeren
het spreekt van zelf dat ik niet aan de mogelijkheid van zijn genezing twijfelde maar het onverwachte verdwijnen van de man met wie ik gewoon was voor al mijn doen en laten rekening te houden gepaard aan de zekerheid dat hij als een gevangene misschien wel in een dwangbuis achter slot zat gaf mij toch een pijnlijke indruk
mij is weinig ten deel en dit weinige altijd tegengevallen ligt het aan mijn fantasie die nog te levendig of aan mijn zenuwgestel dat te slap is vermoedelijk aan het laatste
nog zie ik het onverdraaglijke lachje waarmee ze me even recht in de oogen keek om daarna met een hooghartig neusoptrekken te antwoorden alsof t zoo moeilijk was te weten wat er bij jou omgaat
van mijn moeder ondervond ik weinig meer hartelijkheid zoolang ik nog het aardige popje was dat mooi werd opgedirkt en waarmee ze pronken kon had ze druk met me gespeeld
nu echter had ze een nieuwe beschermer noodig en daar t haar stuitte telkens met een ander aan te leggen want ze was niet gemeen vroeg ze of ik die beschermer wilde zijn
mijn opwinding nam toe ik sloeg een hooge toon aan wist al gauw niet meer wat ik zeggen wilde verstond de anderen minder en minder duidelijk en merkte plotseling dat ik de menschen niet goed meer kon fixeeren
avond kwam hij eens praten anders niemendal dat wil ik je wel zeggen ik ken jou nu eenmaal en ik heb een hekel aan veranderen maar als jij er voor bedankt me te geven wat ik vraag dan heb ik maar één woord te spreken
ja daar hij een brandkast met kluis en ik noch het een noch het ander bezat was zelfs het tegendeel het geval wat dus te doen om tijd te winnen beloofde ik de zaak nog eens te zullen overwegen en verkreeg daarvoor van haar de belofte dat zij intusschen zich tevreden zou stellen met hetgeen ik haar gaf
en nu verdronk mijn vrees voor de justitie in die veel diepere mijn heele wezen doorsidderende angst voor me zelf de eerste was maar één enkel gedachtetje van mijn brein geweest deze was een ziekte een ontbinding van mijn gansche persoonlijkheid
ik voelde dat niemand anders me geven kon wat zij me gaf ik kon haar onmogelijk meer missen een toekomst zonder haar leek me een levend doodzijn ik moest en geen laagheid zou me te laag geen bedrog zou me te gemeen zijn om het gevraagde jaargeld bijeen te brengen
doodsbang dat een of ander geluid me beletten zou de volgende woorden op te vangen hield ik me zoo strak mogelijk tegen de deur aan geperst ofschoon mijn knieën onder me knikten alle nekspieren me pijn deden en mijn hoofd gloeide als waren mijn hersenen aan het zweren
en als ik t eindelijk weer beseffen kon dat ze al die tijd roerloos was blijven liggen voelde ik me geruster worden en de zekerheid terugkeeren in mijn armen en beenen geen half werk prevelde ik voor me heen en nu stond ik op ging naar de tafel maakte de flesch sirop follet open vulde de lepel en bracht m in haar mond
met zekerheid kent een mensch alleen zijn eigen gevoelens u heeft mooi voorschrijven je moet zus of zoo als je niet kunt is er een eind aan alle moeten zeg vrij aan een zuiplap je moet het drinken laten zie het verkeerde er van in dan wil je ook je verplaatsen in omstandigheden waarin je onmogelijk drinken kunt
reeds bij onze tweede samenkomst vertelde deze me dat een bejaard heer die vier weken geleden gestorven was haar onderhouden had gedurende zijn leven zou ze mij niet ontvangen hebben want ze was noch ontrouw noch ondankbaar
godverd waarvoor denk je dat ik getrouwd ben het antwoord bleef een poos uit en ik moest mijn vraag snauwend herhalen eer zij zie ik denk met de beste bedoelingen het schijnt marcellus emants een nagelaten bekentenis dat je niet vindt wat je gezocht hebt dat spijt me maar t is buiten mijn schuld ik kan niet meer doen dan mijn plicht
en nu in de eenzaamheid begon mijn angst zich terstond weer scherper te doen gelden bij elk belgelui schrok ik heviger op spanden zich mijn zenuwen strakker in een sidderend verbeiden van het geluid dat me zeggen zou daar zijn ze
weet je wel dat over jou niemand tevreden is de curatoren evenmin als de leeraren de directeur of ik je kop is goed genoeg die heb je van je vader maar je doet net of t er voor jou volstrekt niet op aankomt
wij zwegen beiden stil ik zenuwachtig lachend bang mijn zelfbedwang geheel te verliezen zij zich gemakkelijker beheerschend maar in haar ziel toch opgewonden verontwaardigd
eindelijk hernam ik met vrij goed geveinsde onverschilligheid marcellus emants een nagelaten bekentenis wij schijnen van het huwelijk zeer uiteenloopende opvattingen te hebben ja dat schijnt wel zoo o ik dacht dat je daar niet over wilde spreken
mij verbaast het niet meer dat de maatschappelijke samenleving uit zelfbehoud wezens zooals ik er een ben brandmerkt en bij de eerste geschikte gelegenheid opsluit of onder curateele plaatst
later als de dokter zei t is erg zwakjes waagde ik t nooit haar aan te zien de avond nadat ze me van haar zekerheid kennis had gegeven vond ik mijn bed naar een ander vertrek verplaatst
waarom heb je zoolang niets tegen me gezegd op deze vraag had ik me in t minst niet voorbereid en toch was t zoo natuurlijk dat mina m stelde alle jongens spraken haar toe ik alleen durfde t niet maar voelde me wel diep gegriefd dat het eerste woord niet van haar kant kwam
ik herinner me haar altijd even strak deftig geplooid gelaat met de scherp uitkijkende blauwe oogen noch mooi noch leelijk te hebben gevonden en denk ik nog eens goed over haar na dan geloof ik te mogen beweren
ja onuitgesproken verdenking van mijn vrouw mijn eigen vrouw te hebben vergiftigd marcellus emants een nagelaten bekentenis heeft u daar al het ontzettende wel van ingedacht u weet toch hoe praatjes in de wereld komen
menige avond bedronk ik me op mijn kamer om in een half uur van opgewondenheid voor de toekomst weer eens een romantisch plan te kunnen ontwerpen ik wist dat het nooit tot uitvoering zou komen maar het bezorgde me ten minste een flets voorgevoel van heerlijke emotie's een siddering van denkbeeldig leven
ik wil dat je altijd aan me zult kunnen denken als aan iets moois rein onbesproken rein wil ik in je herinnering blijven leven en ik wensch dit niet alleen voor mij maar ook voor jou
en dan gaan we s avonds op avontuur uit hè ik hoor t me nog zeggen op de toon van iemand die op dit gebied al heel wat ervaring heeft en ik achtte me op dat oogenblik werkelijk in staat de rol van viveur vol te houden
ik knikte ontkennend werd de chloraal door een van de meiden gehaald marcellus emants een nagelaten bekentenis op mijn zwijgende schouderophaling verzocht hij de meiden te mogen ondervragen en nu volgde een lang verhoor waaruit het volgende bleek
ik begrijp thans dat anna de zaak heel anders heeft opgevat zij wilde trouwen omdat het voor een meisje nu eenmaal zoo hoorde terwijl ongetrouwdte blijven haar een soort vernedering leek en zij nam mij omdat ik de eerste en vooralsnog eenige was die haar gevraagd had
maar het gevoel dat men mij duldde doch niet genegen was te veel doorzag en niet genoeg doorgrondde groeide marcellus emants een nagelaten bekentenis met de dag aan daar kwam bij dat het werk evenals elk werk mij al gauw tegenstond wat de burgemeester niet ontging
ik wilde er uit er uit en ik wist maar niet hoe diep voelde ik me verongelijkt en gekrenkt en toch moest ik erkennen dat feitelijk niet anna maar ik me had misdragen doch aan wie de schuld aan wie de oorspronkelijke schuld
s morgens en s avonds stak ze me nog haar wang toe maar dat was dan ook alles het kind vatte een beetje kou kreeg koorts en in een ommezien werd het armzalige levenslichtje uitgebluscht
ik hield wel vol maar niet uit een overtuiging die de vrucht is van een innerlijke aandrift gelijk een nachtelijke wandelaar die twijfelt aan zijn weg recht-uit doorzet omdat staan blijven niet baat zigwaarts afslaan nog veel gevaarlijker is dan volharden
daar was iets in dat me prikkelde maar ach in huis wedergekeerd verdoofde mijn begeerte terstond t was of mijn kamers de kamers waarin zij
dat volmaakt tevreden had kunnen zijn met een expansie van haar bescheiden krachten in het alledaagsch liefhebben van een man het zorgen voor een huishouden marcellus emants een nagelaten bekentenis het koesteren van een kind het belangstellen in een kleine kring van vrienden en vriendinnen
ik moest naar haar toe een enkel woord kon de schaal tot mijn voordeel doen omslaan nu was de gelegenheid daar om te toonen dat ook ik met takt en durf te werk kon gaan ja ik moest maar mijn voeten stonden als vastgeschroefd en het begon me te duizelen voor de oogen
kunst is een mooi tijdverdrijf maar als je er van moet leven een gebaar voltooide de zin en als vertoonden ze samen een ingestudeerd tooneel viel het meisje in
kon ik dan nooit eens verwezenlijken wat ik me voor had genomen als vroeger voelde ik die samenzwering van alles en allen tegen mij en de oude haat die ik telkens gesmoord vernietigd waande spookte toch altijd weer onverzwakt door mijn gemoed rond en korzelig ging zij voort
toch voelde ik de noodzakelijkheid me ten minste zoo groot mogelijk te houden ik betoogde haar dus dat ik niets liever wenschte dan altijd haar vriend te blijven en er misschien ook wel in toe zou stemmen haar nieuwe eisch in te willigen maar bedriegen mocht ze me nooit bedreigingen wilde ik ook niet meer hooren en ze moest althans probeeren me lief te krijgen
ondanks mijn overtuiging dat ik me hoe langer hoe onmogelijker maakte eenige tijd later spraken een paar kennissen er van paardrijles te gaan nemen en sloot ik in een opwelling van durven me ongevraagd bij hen aan
door haar afweer was ze me tot een verboden vrucht geworden maar tot een verboden vrucht die geen schroomvalligheid me belette af te plukken en de lust bekroop me haar tegenstand met geweld te overwinnen haar bijkans te verkrachten op een onmogelijk uur en een onmogelijke plaats
wat maakt het ook uit waar ik woon het leven is immers toch overal hetzelfde evenwel een uur lang heb ik om caroliens woning heen gedraaid zonder te durven aanbellen en zonder te weten wat ik zocht
en zeker heeft hij wel iets van die waanzinnige opwelling in mijn oogen gelezen terwijl ik met veel inspanning me tot kalmte dwong en maar heelemaal stilzweeg maar heelemaal op zij keek ten einde me niet te verraden toen hij echter evenmin door sprak vroeg ik eindelijk weer iets angstiger geworden door het denken over de mogelijke gevolgen en dan
wat ik precies met die stoel voorhad wist ik op dat oogenblik zelf niet zeker had ik geen bedoeling er anna mee te treffen ik wilde alleen wat vastgrijpen en wat vernielen maar toen anna eveneens opgesprongen en wel verschrikt doch zich volkomen meester vlug als een hinde de kamer uitschoot
ziedaar nu juist het zonderlinge van de zaak wel beschouwd zou anna dan wel moeten scheiden en ik dus bereiken wat ik begeerde maar op deze manier wenschte ik de scheiding niet ja durfde ik m niet eenmaal aan
het eerste wat ons na mijn verhuizing naar een hôtel te doen stond was visites maken aan verwanten en vrienden der bloemendaels familie hadden ze bijna niet hun kennissen waren meerendeels oude en burgerlijke luitjes
te onverschillig echter om mijn bemarcellus emants een nagelaten bekentenis langstelling niet te beperken tot de weinige menschen van wie ik voor me zelf iets aangenaams verwachtte of onnagnenaams vreesde kwam t niet in me op de bejaarde mevrouw bloemendael veel oplettendheid waardig te keuren
zoo welde voor een seconde de lust in me omhoog met voorovergebogen hoofd op die deur in te rennen m door te rammeien en met verbrijzelde schedel neer te vallen in de gang van het huis
legt de justitie zich neer bij mijn verklaring dan zullen ze misschien u nog hooren maar daarmee is t dan waarschijnlijk ik zeg waarschijnlijk uit doen ze dit niet dan ja dan krijgt u het onderzoek toch
van mijn kant deed ik vruchteloos mijn best te begrijpen hoe anna vond dat een man moest wezen met de bedoeling dit beeld dan zooveel mogelijk te verwezenlijken al had ik maar bij schaarsche buien de eigenaardige zielsverrukking gevoeld waarin voor mij de liefde moet bestaan mijn afschuw van het verleden hield het verlangen in stand om een beter mensch te zijn
ze zullen toch wel meegaan laten we de grap in orde maken zonder er vooraf iets van te zeggen deze laatste woorden kwamen van de langste der twee die klaarblijkelijk ook de oudste en de toonaangever was
dit voorzichtige stil overwegen deze afzondering van mijn actieve makkers dit argwanend nooit toegeven aan een opwelling van het oogenblik bezorgden mij natuurlijk de reputatie van achterhoudend gluiperig loensch te zijn
de eerste keer dat ik deze taktiek in praktijk bracht keek ze me een poos strak met stille verwondering in de oogen daarna gleed er een minachtend lachje over haar lippen trilden even haar neusvleugels schokten haar schouders nauw merkbaar omhoog en tegenover mij heeft zij het onderwerp nooit meer aangeroerd
ik trek t me niet aan maar als je t noodzakelijk vindt je opinie over mij aan anderen mee te deelen doe t dan ten minste in mijn afwezigheid wat de kantere van me denkt is me onverschillig maar je moest begrijpen dat het nu juist geen pretje voor me is een belachelijke rol te moeten spelen
als je van mijn geld leeft zal ik toch wel mogen weten wie je ontvangt is t zoo laat nu hoor dan die man was de vriend van mijn vorige
veel meer dan wat zelf kennis verschaften zij me echter niet want terwijl het me duidelijk werd dat hun verhalen gelogen waren betrapte ik me zelf op de neiging om daar mijn eigen fantasieën tegenover te stellen
het gas suisde in mijn ooren ruischte het verhitte bloed verder was er niets dan stilte stilte in de kamer stilte in huis stilte buiten zoover als het oor kon reiken
een lange poos wreef hij met de altijd klamme hand over zijn weggetrokken kin en een dof maar verrukt ja welde eindelijk als een heete zucht uit zijn gemoed op hij wilde o zoo graag maar zonder mij zou hij nooit gedurfd hebben
verbeeld je gerust dat je me kent menschenkennis is doorgaans toch voor drie kwart verbeelding voor de menschen die denken dat ze anderen alleen met hun verstand kunnen doorgronden is dit zeker waar
wilde ik carolien bezighouden en me eenigszins tegen mededingers beveiligen dan moest ik dagelijks en op verschillende uren bij haar aanloopen ik deed t maar toch zocht ik nog altoos naar uitvluchten tegenover anna en beperkte ik me tot zeer korte bezoeken bij de andere ik was en bleef laf laf tegenover spiedende menschen laf tegenover anna
hoe besluiteloos ook omtrent mijn toekomstige loopbaan toch stelde ik me voor een voor me zelf belangwekkende rol van mefistofelisch don juan in de samenleving te zullen spelen
ook hij had willen genieten net als ik en ook hij was er niet in geslaagd bezweken zoowel voor de aanbidding als voor het fortuin van de eerste de beste had hij zich door zijn huwelijk evenzeer in zijn streven belemmerd als voor veel onaangenaams beveiligd gezien
elkander zouden zorgen ik althans heb t met die belofte ernstig gemeend en niets geeft me het recht me daaraan vrijwillig te onttrekken wat je anders als je gedwongen werdt graag genoeg zoudt doen
toen ging hij beteekenisvol gesticuleerend voort u weet dit natuurlijk even goed als ik ik heb innig in uw verlies gedeeld meneer termeer een marcellus emants een nagelaten bekentenis mensch spiegelt zich aan zijn evenmensch niewaar
als mijn eerste droom in bloemendaels huis die droom waarin ik anna mijn bed zag naderen zich vooroverbuigen en mij zoenen als die droom eens werkelijkheid ware geweest
doch niet één is er die de devotie van zijn buurman door en door vertrouwt bevrediging van je begeerten dat is geluk zei de kantere en hij had gelijk maar hij had ongelijk die begeerten te schiften in slechte en goede want voor hem die ze heeft bestaan er alleen dwingende
nu had deze opvatting mij ongetwijfeld een gevoel van superioriteit kunnen geven maar dit is niet het geval geweest komt dit door mijn onwillekeurig bukken voor het overwicht dat zij uitoefenen op de massa of schuilt hier achter weer hetzelfde onaangename vermoeden van te worden doorzien
nog altijd moet ik het hok met wilde dieren bevolkt binnen gaan zoodra ik me onder menschen wil bewegen en nooit vermag een redeneering het wantrouwen te onderdrukken waarmee ik mijn zoogenaamde broeders nader
schonk me port veel port zelfs en terwijl haar blanke hals me weer verlokte terwijl haar warme zoenen me opwekten voelde ik me langzamerhand moediger worden en krachtiger en helderder
mijn wangen gloeiden weer als in koortshitte t was of aanhoudend rookwolkjes voor mijn oogen omhoog trokken en mijn loodzware hersenen waren tot geen nadenken in staat ik voelde me te moe om een voet te verzetten en te gejaagd om een kwartier lang te blijven zitten of liggen
een aschgrauwe kleur verbreidde zich over haar gelaat maar geen klank verliet haar lippen roerloos als een beeld zat zij tegenover me de trillende oogleden neergeslagen de over elkander wrijvende handen weggestoken onder de tafel in haar schoot
daar hoorde ik bellengerinkel zweepgeknal het geknerp van wielen op kiezelsteenen en een flauw rumoer van stemmen weer liep ik naar voren en nu kwamen mij in de gang de twee vrienden tegen
de wereld waarin ik leven wilde bestond daar twijfelde ik geen oogenblik aan ik had geld genoeg om er me zij t dan ook voor een poos in te bewegen maar de kunst om er in door te dringen verstond ik niet
zooals gewoonlijk overblufte het onverhoedsche me volkomen het gevoel van nog ongekleed te zijn maakte me dubbel verlegen en de loomheid van mijn hersenen die ik vooral op warme regenachtige dagen gewaarwerd als een nevel waarin mijn gedachten verbleekten drukte me gelijk ik me voorstel dat de voorboden van waanzin een aanstaande krankzinnige moeten beklemmen
op zekere dag vroeg hij aan een goede vriend marcellus emants een nagelaten bekentenis van wiens zoon ik later de geschiedenis vernam of deze soms geen vrouw voor hem wist die niet piepjong meer was een beetje geld met wat overblijfselen van schoonheid aanbracht en aan het leven hoegenaamd geen eischen stelde
ik had dus toch een fout begaan hoe moeilijk is t zoo te liegen of te draaien dat iets niet alleen waar schijnt maar ook de indruk teweegbrengt die men maken wil het kwam me geraden voor nu zoo brutaal mogelijk op te treden
mijn eigen dochtertje is nog wel gezond maar zoo teer o zoo teer als ik dat kind moest verliezen volgde een lange pijnlijke stilte waarbij de kantere het raam uitkeek terwijl zijn steeds rondzwervende oogen vochtig begonnen te glanzen
kleur beweging klank doen en laten die de eene man bekoren de andere koud laten soms afstooten nu te kwader ure mijn achterdocht konden smoren ik wilde ingepakt worden en daarom misschien alleen daarom werd ik t
toen begon ik weer geheimzinnige liefdesgeschiedenissen te fantaseeren en wond me onder het vertellen zoodanig op dat ik overtuigd werd in amsterdam dergelijke avonturen maar voor het grijpen te zullen vinden
maar een drukkend voorgevoel dat de werkelijkheid nooit aan mijn verwachtingen zou beantwoorden en ik altijd dezelfde onhandige lafaard zou blijven trok over dit zonnig zieleleven de zwarte wolkschaduwen der zwaarmoedigheid heen
eerst later is zij in beide opzichten veranderd nadat zij door de ontgoocheling van ons huwelijksleven en de vergelijking van zich zelf bij andere vrouwen van mij bij een andere man als t ware marcellus emants een nagelaten bekentenis ontwaakt was uit haar
dat is wel heel ongelukkig zoowel voor u als voor haar maar in die omstandigheden marcellus emants een nagelaten bekentenis dat u er niet eens aan gedacht heeft haar wat beter te controleeren te ondervragen des noods de meiden bedektelijk te waarschuwen ik moet zeggen dat is kras dat is heel kras
zoodra het scherm weer gevallen was verliet ik mijn plaats en ging met groote haastige stappen zonder iemand aan te zien naar de tweede rang ik voelde me bleek worden en het hart klopte me in de keel toen ik in het benauwde gangetje achter de loges aankwam
alleen de herinnering er van doorgloeide me als een warme wijn die edelmoedig en vroolijk maakt en meer en meer voelde ik mijn verlangen naar haar als iets nieuws in me een begeerte waarin toch werkelijk de man van s morgens en die van s avonds beiden aandeel hadden
voor zoover ik weet niet zoo heeft u ook nooit iets abnormaals iets wonderlijks bij haar opgemerkt de vraag was weer kritiek maar ik bleef gelukkig bedaard
geen spoor meer van mijn vleugje energie ik stond pas uit mijn bed op wanneer ik t er niet langer in kon uithouden en ik viel er weer in neer zoodra ik niet meer wist waar ik onopgemerkt mocht blijven hangen of
het was geen besluit dat ik dat mijn verstand nam t werd voor me besloten ergens diep in me en mijn wil gehoorzaamde maar zoo is t sedert altoos gegaan misschien ging t voorheen niet anders en heb ik t toen maar voor t eerst helder beseft
waarschijnlijk was zij t zelf die op een goede dag haar ouders met mijn hofmakerij in kennis stelde toen ik die namiddag weer in de winkel kwam vond ik er vader en dochter bijeen de eerste verzocht me beleefd maar dringend mijn sigaren voortaan elders te koopen
bovendien was de organisator van de grap er zeker van haar alleen bij zich te hebben want mama werd eenvoudig in het andere rijtuig gestopt maar zou zij meegaan mijn uitnoodiging was de eerste geweest daaraan viel niet te twijfelen maar toch
nu overweldigde me een ontzettende angst mijn handen beefden hoe langer hoe harder mijn knieën begonnen te knikken het klamme zweet brak marcellus emants een nagelaten bekentenis me uit wolkjes trokken over mijn oogen heen en in die wolken zag ik sterretjes als iemand die zijn bewustzijn gaat verliezen
vindt je t netjes bij een man te blijven die van je af wil die dat wil omdat hij een zuivere toestand wenscht omdat onze verhouding onzuiver is omdat je immers niets meer voor me voelt dan afkeer of is dat zoo niet
mijn burgerschool jaren werden gekenmerkt door een steeds klimmende angstvalligheid tegenover het vrouwelijk geslacht gepaard aan een groeiende afkeer van mannelijk gezelschap ik werd al schuwer en schuwer
op de eerste verdieping kwam ik de werkmeid tegen die goeije morgen zei marcellus emants een nagelaten bekentenis ik bromde iets terug en bleef als versteend staan luisteren dat zij naar de zolder liep wist ik zeker toch dacht ik als ze eens bij anna binnen ging eerst toen ik haar stappen achter de zolderdeur hoorde verdooven was ik in staat weer verder te gaan thans naar de ontbijtkamer heelemaal beneden
als om te ontkomen aan mijn blik die wel evenveel verwondering als spot zal hebben uitgedrukt ging ze op eens aan de piano zitten en speelde uit haar hoofd eenige maten van chopin's