AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
de luitenant die zich zonder een voet te verzetten recht had opgericht zakte weer in zijn zetel neer bertha was reeds vooruitgegaan naar de deur toen fokke tusschenbeiden kwam
den dag daarop deed die gelegenheid zich aanvankelijk niet voor het licht was zoo gunstig dat onze schilders bijna zwijgend hard doorwerkten aan die gespannen aandacht was het toeteschrijven dat zij de donkere wolkenmassa niet bemerkten die langzaam boven den horizont achter hen omhoog rees
veroordeelt mij dus ook als een coquette vrouw die haar man ongelukkig maakt en anderen het hoofd op hol brengt waarom is nu fokke niet hier was tonie's eerste gedachte
tegen de deur stond een canapé van sterk verschoten gele zijde aan de overzijde een nagemaakt ebbenhouten schrijftafeltje overladen met porseleinen beeldjes vergulde kandelaartjes en vaasjes van glas en aardewerk op de tafel voor de canapé lag een onvoltooid tapisseriewerk en tegen het raam stond een blinkende naaimachine
andere rechten van wien ontbrak hem de moed den naam van kamper te noemen hij nam dus de uitnoodiging aan en wilde haar daarna eenige schetsen toonen zij verontschuldigde zich echter omdat haar man wachtte toen zij beneden aankwam verscheen fokke juist aan de deur
bij tonie's kamer aangekomen bleef zij wederom aarzelend staan als een hamer sloeg haar hart eindelijk vermande zij zich en klopte aan binnen klonk het en zij voelde berouw maar het was te laat
daarom maakte hij plotseling de opmerking dat het in een warmarcellus emants een drietal novellen men zomer gelijk den juist voorbijgesnelden een groot genot was zulk een reusachtigen beukeboom voor de vensters te hebben welke de zonnestralen onderschept en s avonds eene gezellige zitplaats aanbiedt
tonie kende dat nadenkend stilzwijgen van zijn vriend en toefde een oogenblik met de herhaling zijner vraag toen hij evenwel nogmaals zeide is het afgesproken vond hij t een slecht teeken dat fokke antwoordde
de burgemeester die aan een partij biljart bezig was had hem uit de verte met de hand gegroet en de griffier die terstond naast hem plaats genomen had was van een spraakzaamheid geweest welke hij gisteren avond niet zou hebben vermoed
ik vreesde te storen en begreep terstond dat hij een dwaasheid gezegd had toen zij hernam mij dunkt die vrees had u voor mijne rekening kunnen laten indien een dergelijk gevaar bestond zou ik u geen uitnoodiging hebben gedaan
een laatste donkerroode dalia strooide haar encas als een regen van bloeddruppels op den grond neer van haar plan om de beek nog te bezoeken voorheen haar geliefkoosde plek zag zij eensklaps af
bovendien vervolgde upbergen moet ik je een bekentenis doen uit je schrijven dat je hier een beetje den werther speeldet heb ik dadelijk een ongunstige meening van mevrouw wandelheem opgevat
ziet mijnheer upbergen dat mevrouw wandelheem marcellus emants een drietal novellen uit liefde tot de kunst den kunstenaar onder haar bijzondere hoede neemt merkte de burgemeester aan op een toon die kwaadaardig genoeg klonk ofschoon hij hem vergeefs sarcastisch poogde te maken
zij waren nu wel genoodzaakt eenige oogenblikken te gaan zitten om allen weer op adem te komen de koude noordenwind had bertha donkere rozen op de kaken gekust haar hoed zette zij evenwel nog niet op het golvend haar bleef los langs de welgevormde schouders hangen
fokke kende beiden want in de eerste dagen van zijn verblijf op het dorp had hij eveneens een paar malen de harmonie bezocht zelfs wist hij dat wandelheem den kolonel een onverzoenlijken haat gezworen had omdat deze hem luitenant noemde terwijl hij alle herinneringen aan zijn militairen loopbaan steeds had pogen
wandelheem staarde in den gang de griffier draaide aan zijn blond kneveltje en de burgemeester die nooit de persoon aanzag met wie hij sprak begluurde bertha die de drie kopjes nogmaals met suiker bedeelde
mijnheer de schilder je doet mevrouw wandelheem onrecht aan als je meent dat er onderwerpen bestaan waarvan zij geen verstand heeft ik wed dat de oorzaak van haar afdwaling in een nog diepzinniger quaestie dan de onze gezocht moet worden
slechts één vraag heb ik te doen aan u heeft u aan hun woorden geloof geslagen of niet geen van beiden antwoordde tonie en die woorden waren nauwelijks zijn mond ontsnapt of hij had er berouw van ze te hebben gesproken
rechts vertoonde zich een kleine waterval welke de breede kom van stroomend water voorzag voor hen lag als op een tapijt van afgevallen bladeren een groen en wit geverfd bootje door middel van een ketting en ijzeren pen aan den oever bevestigd
maar een blijvende uitdrukking kon zij niet vatten en nadat zij hem lang en scherp had begluurd verviel zij in een droomerig staren dat den burgemeester niet ontging is u dat niet met mij eens mevrouw wandelheem riep hij plotseling uit
onbewegelijk strekte de beuk zijn breede kroon boven hunne hoofden uit in den zoelen septemberavond zond het insluimerend dorp hun uit de verte zijn laatste zuchten toe
wat hij zich niet bekende was dat zijn ijdelheid gestreeld werd door het bezoek dat zij hem bracht veeleer verweet hij zich nu haar van coquetterie beschuldigd te hebben zij was immers even vriendelijk tegenover iedereen
zij liet het echter zoover niet komen even plotseling marcellus emants een drietal novellen als zij zich van hem afgekeerd had wendde zij zich nogmaals om nam haar en cas van de sofa op opende de deur en ging in het bootje zitten tonie volgde en roeide haar naar wal
nu eerst viel de donkere beukeboom hem weer in de oogen wiens grijsgroene schaduwen treurig door het van zindelijkheid stralend kamertje zweefden van het scheidend zonlicht slechts een mat schijnsel doorlatend hij moest dicht bij het open venster gaan zitten om nog gemakkelijk te kunnen lezen en daar was t kil
ouden suter de enfant terrible aardigheden van den eerste waaraan de leden van de harmonie sedert lang gewend waren gingen hem dezen keer wat marcellus emants een drietal novellen al te ver op den toon van iemand die kalm een standje wil uitlokken antwoordde hij
en als hij eindelijk zelf verschijnt om de stervende met zijn armen te omklemmen zal hij in den langen huwelijksnacht zijn bruidsgeschenk haar op het marmeren voorhoofd drukken een diadeem van bleeke opalen
tonie deed een poging om zijn vriend te redden door hem van luiheid te beschuldigen en beweerde dat hij wel aan het werken zou komen nu zij te zamen konden uitgaan maar daarvan wilde van zanten niets hooren
langzamerhand kreeg bertha haar spraak terug en noemde zij de namen op van alle belvédères en torens die zij in het uitgestrekt vergezicht konden ontdekken zij was uitmuntend op de hoogte
die mededeelingen geheimen mevrouw o neen burgemeester de goedige fokke heeft geen geheimhouding verlangd voor iets wat in den haag algemeen bekend is aha de nieuwe commensaal is dus een hagenaar
maar hij had gisteren mevrouw wandelheem overgehaald tot een groote wandeling en haar beloofd op zijn beurt vandaag in eenige huiselijke zaken behulpzaam te zijn tonie zou dus inzien niet waar dat
zoodra fokke beneden kwam snelde mevrouw wandelheem van pret in de handen klappend op hem toe denk eens welk een plezier mij wacht van avond wordt in arnhem de faust gegeven en wandelheem heeft gezegd dat wij er heen zouden gaan
het eenzame landhuis met zijn gesloten luiken sluimerde nog in zijn laatsten dos van donkerroode wingerd en helgroene begonia met vlammende kelken de kronkelende paden rond de kleine vijvers verbeidden onder de verdorde bladeren de werkzame hand die hen reinigen zou
fokke hield woord den volgenden morgen was hij het eerst op de been en trokken de beide vrienden behoorlijk uitgerust met vouwstoelen en schilderkisten eerst den rechten straatweg op toen een mul zijpad in dat hen spoedig naar een uitgestrekte heide voerde het weder was niet minder gunstig dan de vorige dagen
dan weer kreeg hij op een heuvelrug eensklaps arnhem in het gezicht op den bruinen hei voorgrond dit sierlijk boschje van sombere dennen afgewisseld door een enkelen bedeesden berk daarachter een blinkend stukje rijn dat de groene betuwe met haar gazen nevelmarcellus emants een drietal novellen sluier begrensde
recht over het gras heen sprong tonie de helling af en oogenblikkelijk bleef fokke zoover achter dat er aan geen inhalen meer te denken viel als de wind stormde upbergen voort de vluchtende vrouwengestalte achterna in een oogwenk was de afstand die hen scheidde tot een armslengte ingekrompen
tonie volgde van tijd tot tijd wierp zij een blik achter zich naarmate zij het eind van de laan naderden ging zij sneller en sneller voort marcellus emants een drietal novellen de witte vlek werd tot een tuinhuisje dat op een eiland in een uitgestrekten vijver lag
waar de regens ze hadden doorweekt en donkerbruin getint bertha overstelpte de beide schilders met vragen van den boom wiens naam zij vergeten was sprong zij naar een opvatting in kunst waarover zij hen samen had hooren twisten
en zij waren rein die opwellingen omdat zij de kracht misten datgene te begeeren wat aan een marcellus emants een drietal novellen ander toebehoorde en dus bezweken voordat er nog sprake was van strijd
het leven zeide zij is al treurig genoeg ook zonder pijnboomen nu ontwaarde zij in de verte op een heuvel den koepel daar had t haar altijd beter bevallen
ja die schilders zijn gevaarlijke menschen voegde de burgemeester in met een glimlach op zijn ongezonde rood en grijs gemarmerde wangen die aan een beet in een onrijpen appel deed denken maar iedereen zou nieuwsgierig zijn indien hij alles wist wat ik omtrent dien man gehoord heb
de ketting viel rammelend op de voorplecht neer een krachtige duw dreef het ranke vaartuig van den oever af en juist op het oogenblik dat fokke den waterkant bereikte wiegelde de boot onder den druk van tonie's voet die er in was gesprongen langzaam naar het midden toe
eindelijk nam zij weer aan de tafel plaats schonk zich een kopje thee in en begon een gesprek over het donkere najaarsweer dit gaf fokke moed en hij begon haar de schilderachtige schoonheid van zulke grijze dagen duidelijk te maken
zijn somberheid nam zoo toe dat men voor krankzinnigheid vreesde den geheelen zomer duurde dit aldus voort totdat na lang bidden en smeeken hij er nu in toegestemd heeft met zijn schilderkist eenige dagen hier te komen doorbrengen zijn vrienden meenen dat alleen afleiding en werkzaamheid hem weer kunnen genezen
het blauwend verschiet dat met fijne tinten door het geboomte heenspeelde legde zulk een zachte vredelievende stemming over het geheel dat t hem speet geen palet en penseel te hebben om zich aanstonds aan het werk te kunnen zetten en dien indruk van rust en tevredenheid in lijnen en kleuren terugtegeven dan weer
zwijgend ging het drietal met snelle schreden voort bertha innig boos op haar bovenlip bijtend tonie nu en dan steelsgewijze een verlegen blik op haar werpend overweldigd door de tegenstrijdigste aandoeningen
van die opofferende daad had de arme schilder al bitter weinig voldoening in stede van hem haar dankbaarheid te betuigen was t of bertha den bewezen dienst nog kwalijknam
intusschen had bertha met de punt van haar en cas diepe lijnen in het schelpenpad getrokken zoodra fokke ver genoeg af was om haar woorden niet meer te kunnen verstaan zeide zij tot tonie
twee uur had de kerkklok reeds geslagen voordat hij luchtig van hart en het hoofd vol plannen in het dorp terugkeerde en weinige minuten later de openstaande voordeur van wandelheem's woning binnentrad
anders zoo spraakzaam thans volhardend in zijn stilzwijgen volgde hem niet en toen kamper dit bemerkte zette deze den hoed weder neer dien hij opgenomen had om te vertrekken hij gevoelde zich tegenover den doornatten schilder in een voordeelige positie waarvan hij niet nalaten mocht een goed gebruik te maken
lachend verzekerde bertha dat zij niets van de koude voelde en gelukkig een gezondheid van ijzer en staal had zij legde een sterken klemtoon op dit gelukkig de burgemeester die een hekel aan fokke had omdat hij bij mevrouw wandelheem in gunst scheen te zijn zeide daarop
bromde de kolonel tonie in t oor terwijl kamper die voelde dat wandelheem hem met welgevallen gadesloeg het onaangenaam besef had dat iedereen de gezochte hatelijkheid begreep zonder dat hij er iets op kon antwoorden van zanten bestelde nog een halfje
zij wees hem haar gerimpeld gelaat en haar vervallen lichaam doch hij lette er niet op streng en ernstig hield hij aan hij had gezworen te zullen bereiken en voor dien wil boog zij eindelijk het fiere hoofd
de plekken aan door de schilders in hunne schetsen opgenomen en keerde telkens met welgevallen naar de arnhemsche torens terug de stad was de wereld die haar aantrok een paar minuten bleef zij er zwijgend heenstaren toen wendde zij zich plotseling om en riep uit
was er ook van overtuigd en kreeg een kleur toen hij den tweeden handdruk mocht genieten zoodra echter de beide heeren vertrokken waren en upbergen met een enkel woord de gastvrouw bedankte en goeden nacht wenschte rijkte zij haar hand aan fokke toe en bepaalde zich tegenover tonie tot een koele buiging die niet minder koel beantwoord werd
hij luisterde niet maar onwillekeurig ving zijn oor een paar zinsneden op zij behoorden tot een brommigen uitval van den luitenant op zijn gewonen langzamen toon zeide hij
ik verzeker u dat ik van daag niet mede zou gegaan zijn indien ik deze wandeling met hem alleen had moeten doen een antwoord zweefde tonie op de lippen maar het was te laat fokke stond voor hen hij had nog slechts een paar groene takjes gevonden bloemen schenen er daar in de buurt niet meer te zijn
zij het met een allerliefste hoofdbuiging voor den spiegel had opgepast en heen en weder geschoven tot het eindelijk naar haar zin stond op het golvend haar nam zij de lange zwarte linten onder de kin met haar fijne vingers bijeen dat zij als een lijst het ovale kopje omsloten wendde zich lachend naar upbergen en zeide
nog sprakeloos van de onstuimige drift waarmede zij de steilte was opgesneld lachte zij hem toe zoodra hij naast haar stond en wees met een trek van medelijdende minachting om den mond op fokke die blazend en kuchend achter zijn vriend aanstrompelde
verschrikkelijk moet upbergen zich haar dood hebben aangetrokken hij wilde van niets en van niemand weten aan schilderen dacht hij niet meer zijn beste vrienden vermeed hij peinzend voor zich uit te zitten staren was zijn eenige bezigheid
vloog aanstonds de donkere achterkamer binnen waarin hij wist dat hij haar vinden zou upbergen nam tusschen wandelheem en den burgemeester plaats binnen weinige minuten kwam bertha den gang weder uit een vierkant blad met kleine en groote glazen dragende
kamper was echter op zijn hoede geweest en had zijn lange armen bij tijds langs den jongen perrin uitgestrekt om dit hoffelijk dienstbetoon te voorkomen die kleine zegepraal stemde hem zoo vroolijk dat hij de vraag niet weerhouden kon wanneer komen wij bij jou vrouw theedrinken griffier
bovendien ging wandelheem voort is fokke niet zoo maar een schilder ik verhuur geen kamers aan den eerste den beste t is een gunst die ik aan een oud vriend bewijs
mij zou het zeer aangenaam zijn indien u deze uitnoodiging wilde aannemen misschien gelooft u mij niet indien ik beweer prijstestellen op uw aangenaam gezelschap ik wil daarom liever als reden opgeven dat mijn man betuwzicht alleen in geval u meegaat bezoeken wil
gaf er een tint van gezelligheid aan die nog verhoogd werd door het driekante buffet in den hoek waarop in groote karaffen de drank met alle kleurschakeeringen van het zwartachtig bruin van den portwijn tot het marcellus emants een drietal novellen hoog geel van het citroenbitter en van het bloedrood van de bessen jenever tot het doorschijnend wit van de klare
afgewisseld door slanke stamrozen aan de stamrozen was knop noch bloesem meer te ontdekken maar op het vroolijke groen der geraniums gloeide hier en daar in de verte nog een vermiljoen roode bloem
hoe vroolijk zij lacht altijd opgeruimd en toch heeft zij meer reden om te schreien dan om vroolijk te zijn maar zij heeft wilskracht het lieve wijfje ziet zij er niet allerliefst uit
weer volgde een antwoord van bertha maar tonie wilde niet langer toehooren hij verweet zich reeds de weinige woorden die hij had opgevangen en sloot het venster na dien morgen van licht en lucht was t hem echter onmogelijk langer in de sombere kamer te vertoeven die het goedig egoïsme van zijn vriend hem had toebedeeld
met genoegen zeide de schilder en hij meende dat van harte want hij voelde zich te gelukkig om niet iedereen gaarne in zijn stemming te laten deelen terstond ging hij met zijn verhaal voort
moet wel ontzaglijk veel van haar gehouden hebben en voegde zij er zachter bij zij moet wel bijzonder lieftallig zijn geweest tonie voelde dat een onweerstaanbare lust zich van hem meester maakte om bertha iets onmeedoogend wreeds te zeggen
in de eerste plaats houd ik niet van zulk licht blond haar en zulke schel blauwe oogen vervolgens heb ik een marcellus emants een drietal novellen afkeer van een wipneus en ten slotte heeft zij iets overdreven innemends dat mij
begrijpt mij verkeerd antwoordde tonie snel meenende zijn fout te herstellen maar te laat bemerkend dat hij slechts een tweede dwaasheid bij de eerste voegde ik vreesde fokke te storen
mevrouw ik wil niet de oorzaak zijn dat het gezelschap vroeger opbreekt dan het u aangenaam is ik huiverde dat is waar waarschijnlijk deed de avondlucht mij een weinig aan na de lange warme reis maar dat is nu al weder voorbij
in plaats daarvan moest hij keukenwerk van haar vergen en nog trachten te vergeten dat zij eigenlijk de oorzaak van zijn ellende was tonie gevoelde het onaangename van dien toestand
bij de aangestoken lamp die boven de leestafel hing nam tonie plaats bestelde een glas bier aan den jongen die half slapend tegen het buffet hing en nam een handelsblad op met het plan aftewachten of er iemand komen zou met wien hij praten of biljartspelen kon
ja ja ik weet wel wat je bedoelt o t is een heerlijk land hier tonie's blijde stemming was nog lang niet bedaard toen hij zijn reisverhaal ten einde had gebracht in plaats van moeheid scheen het dat de lange wandeling hem integendeel verhoogde levenskracht had geschonken
tonie liet fokke voorgaan t was of hij bertha's medelijdend minachtenden glimlach had overgenomen nu hij zijn vriend met korte sprongen naar beneden zag galoppeeren den grauw linnen hoed in de hand het dunnend haar fladderend in den wind
nog één sprong en hij sloeg den arm om het fluweelen jakje heen en lichtte haar in dolle vaart van den grond terwijl zij gilde van schrik en in haar angst zich met beide armen vasthield aan zijn hals
och wat je zedige vormelijkheid ziet weer spoken ik heb medelijden met het arme lieve schepsel dat door haar man verwaarloosd wordt als je wist hoe innig dankbaar zij is voor een enkel vriendelijk woordje dan zou je misschien berouw hebben over de stugge wijze waarop je haar bejegend hebt van den dag af dat je hier aangekomen bent ik stug
zij voelde zich vrij de frissche lucht wekte haar op een uitgelaten vroolijkheid maakte zich van haar meester met een zekere haast waren zij het park binnen gesneld verlangend naar een verwarmende beweging want ofschoon de zon de slapende natuur vervroolijkte blies de noordenwind met ijskouden adem over de velden
is het geoorloofd bij het weifelend licht van het drietal kaarsen die marcellus emants een drietal novellen naast bertha's theeservies stonden herkenden de gasten het zwart behaard gelaat van den schilder fokke en toen wandelheem's bevelend kom buiten hem de gevraagde vergunning had verstrekt werden zij ook zijn vriend upbergen gewaar
benieuwd welke kleur van gordijnen en stoelbekleedsel men daarbij gekozen had lichtte zij de marcellus emants een drietal novellen hozen op waaronder de zijde was verborgen een warm amarant rood gloeide haar tegen de kleine bergplaatsen in den muur waren echter gesloten waarschijnlijk bevatten zij eenig glaswerk benevens de onontbeerlijke snuisterijen eener vrouw
met een blik waaruit verbittering en wanhoop spraken wendde bertha zich naar het venster om een siddering liep over haar gansche gestalte heen hij zag hoe zij de kleine vuisten balde om de zelfbeheersching te behouden die op het punt was haar te verlaten
den prijs van zijn overwinning den buit van zijn jongen overmoed en als hij haar tegen zijn borst aanklemde gilde zij niet meer maar wierp het hoofd dat al lang den hoed had verloren met een half gesmoorden zucht van overweldigend genot achterover
al wat mijn hart bezat heeft het aan haar geschonken doch zij was niet lieftallig voor iedereen er waren er die haar haatten omdat zij haar niet kenden en misschien ben ik wel de eenige geweest die ooit een blik wierp in het binnenste heiligdom van haar hart
langzamerhand bereikte een verwijderd gerinkel hunne ooren en dof gerol van wielen werd duidelijker en toen knalde er een zweepslag door de lucht de diligence komt laat aan merkte de griffier op
lange schaduwen gleden over de aarde heen nu eens een krachtigen voorgrond aanbrengend van somber blauwachtig dennegroen en bruinen tijm met grauw zand gemarmerd dan weer door de strakke lijn van een duister pijnbosch in den horizont verdubbelden glans schenkend aan het melkachtig blauw van den lichtenden hemel
op de gesloten voordeur stak geen sleutel maar de tuindeur was slechts van een grendel voorzien hij opende ze voorzichtig en was buiten frissche herfstlucht streelde hem t gelaat een doorschijnende nevel voorspelde een helderen najaarsdag
de vriend voor wien fokke een kamer heeft gevraagd heet upbergen twee jaren lang is hij verloofd geweest met een zeer mooi meisje dat echter altijd zwak schijnt geweest te zijn en er in het laatste voorjaar aan de tering gestorven is naar de beschrijving van fokke te oordeelen werd wel zelden een vrouw bemind als deze
bemerkend dat zij indruk op den schilder had gemaakt vond het verloren aplomb terug met een glimlachje dat twee verleidelijke kuiltjes in haar welgevulde wangen te voorschijn riep sprak zij hem aan
zoodra hij uit den lagen vochtigen tuin door het hek naar het zandige pad was opgeklommen dat met een wijden boog op den straatweg uitmondde lichtte hij den breedgeranden hoed af opdat de ochtendwind hem door het dikke haar zou spelen
daar geen van beiden van dat onderwerp ooit eenige studie had gemaakt kon hun gesprek niet veel belangrijks opleveren dit was echter niet de eenige reden waarom bertha in t geheel niet toeluisterde
hij tracht zich elke maand het genot te verschaffen u te kunnen oppassen wandelheem zweeg en plukte aan zijn blonde bakkebaarden zonder het hoofd te verroeren of een spier van zijn uitdrukkingloos gelaat te vertrekken
zich met een kort antwoord van de zaak afmaken zou misschien het verstandigst wezen daarom zeide hij ja mevrouw een zwaar verlies fokke heeft u daar waarschijnlijk al meer dan genoeg van verteld
het zilveren licht van den grauwen morgen door het verdorrend groen nog getemperd tot een bijna ziekelijk teederen glans speelde over het blanke voorhoofd en de strooblonde lokken tegen den donkeren achtergrond kwam het bleeke kopje met de schel blauwe oogen eigenaardig krachtig en toch zoo fijn van toon uit
onzeker of er geen hatelijke bedoeling in die woorden liggen kon vergenoegde kamper zich nu met een kwaadaardig neertrekken van zijn mondhoeken waarvan echter de luitenant niets bemerkte
in den gang viel zijn eerste blik op fokke die in een luchtig zomergewaad dat de geheele kleurgamma van grijs tot geel vertegenwoordigde de linnen broek vol verfvlekken voor eene geopende kast op de knieën lag tegelijkertijd hoorde hij een vrouwenstem uit de achterkamer roepen breng mij alles wat op de onderste plank ligt
de boomen zwiepten en kraakten met het verdorde loof gaven zij duizenden hunner frissche bladeren prijs die in een wilden cirkeldans ten hemel vlogen om dwarrelend op de aarde terugtezinken en dan weer met duizenden lang gestorven broeders door den wervelwind te worden opgezweept en
hier vond zijn schildersblik schat op schat nu eens was t een rood gedakt huisje verscholen tusschen het hout met een moestuintje er voor waarin de hooge boon aan de staken verdorde terwijl de zwellende koolen als reusachtige bloemknoppen uit den bodem te voorschijn kwamen
maar hij klemde haar tegen zijn schouder gierde rond en liet de slanke gestalte zacht neerzinken op het zand waar hij haar staande hield totdat zij de oogen weer opende die zij duizelend in den wilden ommezwaai gesloten had
iemand die het zoo goed gewend is als u burgemeester zouden wij niet durven ontvangen luidde het antwoord hoor je wel vervolgde fokke dat ze hem terugwijst zoo gaat het altijd doch ondertusschen heeft hij haar in opspraak gebracht en wordt er zelfs beweerd dat hij zijn zin wel krijgen zal indien hij maar lang genoeg aanhoudt
gerust met uw vriend mede fokke viel bertha hem in de rede mijn zaken kunnen wel tot morgen wachten o neen lieve mevrouw wat ik beloofd heb moet ik doen zelfs al deed ik het minder gaarne dan nu het geval is
schilderde in zijn verbeelding een kolossalen herfst en nam eindelijk moe van al de kleuren die hem voor de oogen dansten een boek op om zijn aandacht een andere richting uitteleiden het was lewes werk ons leven van romans hield hij niet
ik ben nieuwsgierig onzen nieuwen huurder te zien zeide bertha marcellus emants een drietal novellen weer wat anders gromde de luitenant en op iets luider toon ging hij voort toen ik er van sprak een kamer te verhuren aan een jongen schilder die mij door een vriend werd aanbevolen
was reeds de ochtendstond minder frisch geweest dan die der vorige dagen tegen den middag werd de atmosfeer drukkend elk koeltje sluimerde in het hooge gras en in de gebruinde bosschen nu ging ook de zon schuil achter de zwellende grauwe wolken
onder het genot van een glas bordeaux overviel den luitenant een vlaag van vertrouwelijkheid die waarschijnlijk de terugwerking was van bertha's vriendschappelijken omgang met fokke hij beklaagde zich zelfs
tonie herkende kolonel suter aan zijn roodgeaderde hangwangen door een zwarte stropdas gestut na het afzetten van zijn hoogen cilinder kwam ook het pruikje voor den dag dat rossig tegen de grijze nekharen afstak de kolonel maakte zwijgend een beweging welke het midden hield tusschen een burgerlijke buiging en een militairen groet
er op aan dat zijn lieve gastvrouw niet te lang buiten zou blijven de avonden begonnen al koud te worden en onder zulke groote boomen moest men s avonds niet te laat blijven zitten
fokke begreep niets van die plotselinge verslagenheid hij meende haar beleedigd te hebben en vroeg vergiffenis voor zijn stellige weigering welke hij in haar eigen belang als noodzakelijk beschouwde haar verzekering marcellus emants een drietal novellen dat zij in het minst niet twijfelde aan zijn goede bedoelingen bracht hem echter nog verder van de wijs
de spiegel scheen eensklaps onnoodig te zijn ruw als een kind van tien jaren drukte zij zich den vilten bol op het hoofd glimlachte niet meer draaide even voor tonie heen en weer en verzocht hem een keuze te doen
de avond was zoel en stil levenszat genoot de machtige beukeboom die laatste weelde hij droomde van de vurige liefkozingen der lente en van de langzame verzadiging in den gloeienden zomernacht
en jij dan was al wat tonie antwoordde ik je denkt toch niet dat ik mevrouw wandelheem in opspraak wil brengen dat je t wilt beweer ik niet maar dat je t doet en dat zij het wederkeerig jou doet is zeker
kom nu maar binnen en neem een glaasje melk met brandewijn tegen de vochtigheid dat is een kostelijk denkbeeld mevrouw riep fokke opgewonden uit terwijl hij tonie voor zich uit duwde dier meer lust toonde regelrecht naar zijn kamer te gaan u wil toch ook wel even binnenkomen mijnheer upbergen
nu wist tonie niets van een deventerschen ritmeester af maar de leden van de harmonie waren gelukkig beter op de hoogte zoodat hij van vier kanten tegelijk de verklaring kreeg dat een ritmeester uit deventer gemarcellus emants een drietal novellen vlucht was met de vrouw van een raadslid dat de man het paar te brussel had achterhaald
fokke's geestdrift was merkbaar bekoeld bij het vernemen van die tijding hij wist wat men op de societeit van den burgemeester en van zijn toevallige bezoeken bij bertha als wandelheem uit was vertelde dit was echter de eerste keer dat hij hen te zamen aantrof
op deze weigering was mevrouw wandelheem klaarblijkelijk niet voorbereid zij keek fokke aan alsof zij op eens een geheele verwikkeling vermoedde die ontward moest worden niets dan een langgerekt zoo ontglipte aan haar mond
hij had behoefte aan werkzaamheid inspanning vermoeienis als t mogelijk ware daarom noodigde hij zijn vriend uit op het biljart hunne krachten te gaan meten in den tijd die nog voor het etensuur overschoot
ik heb nog nooit zoo'n verfsmeerder benijd lieve mevrouw maar thans zou ik er haast toe komen zoodra ons huis wordt opgemaakt neem ik bij u mijn intrek of worden hier alleen artisten geduld
fokke hem aldaar opzocht werd hij met de vraag begroet of mevrouw wandelheem haren kamerheer vrijaf had gegeven fokke die de spotternijen van zijn vriend geduldig verdroeg antwoordde
wandelheem deelde hem nog een menigte bijzondermarcellus emants een drietal novellen heden uit zijn leven mede en verdiepte zich vervolgens in de biographieën van de aanwezige leden een reeks van tafereelen waarin hij het bruin niet spaarde
niet ten onrechte had fokke die met blijdschap het bootje weer van het eiland zag afsteken bij zich zelven de berekening gemaakt dat tonie het eerst aan land zou komen en er dus weinig kans voor zijn behulpzame hand bestond om bertha in het uitspringen te kunnen steunen
hetgeen zij wilde doen was toch zoo iets verschrikkelijks niet aan fokke's kamer had zij zoo vaak aangeklopt meer dan eens was zij zelfs binnengetreden om zijn schetsen te bezien waarom was t haar dan nu of zij op het punt stond marcellus emants een drietal novellen een misdaad te begaan
weldra maakten de sierlijk aangelegde parken voor de vierkante akkers plaats waar de grauwe aarde in diepe voren omgeploegd van den langen arbeid rustte of het winterkoren haar met een dons bedekte fijn en zacht als het ontluikend vlas om een
thans straalde de natuur in volle pracht van verven met een laatste stuiptrekking van haar machtig leven vereenigde zij nog eenmaal de tînten van alle jaargetijden tot een onbeschrijfelijk schoon geheel
kleurde en antwoordde verlegen pour se marier il faut être deux hij had het bij die woorden niet gewaagd bertha aantezien maar de burgemeester was minder beschroomd toen hij met een
en verzuimde er bij te denken qu'on n'aime pas toujours ceux qu'on tourmente in de eerste weken van haar huwelijksgeluk had de teringachtige eigenares van betuwzicht den romantischen inval gekregen van het eilandje in den vijver een boudoir te maken
de mooie dagen zijn toch gedaan en indien je fatsoenlijk man blijven wilt kan je verhouding tot mevrouw wandelheem wel de bron van een menigte onaangenaamheden maar van geen enkel rein gelukkig oogenblik voor je zijn
met immer vlugger veerkrachtiger schreden liep hij voort het dorp lag al ver achter hem naar alle zijden bood de natuur mild hare schatten aan eerst waren het kleine tuinen toen grootere hofsteden die aan beide kanten den straatweg begrensden
dankend wees tonie deze uitnoodiging van de hand als reden voor zijne weigering gaf hij de noodzakelijke voltooing op van een aangevangen schets inderdaad zag hij in deze vriendelijkheid slechts het gevolg eener gewetenskneep die mevrouw wandelheem begrijpen marcellus emants een drietal novellen deed dat haar vertrouwelijkheid met fokke zonderling moest afsteken
toen dit hersteld was maar stijf bleef heeft hij zijn pensioen genomen en is hier gaan wonen waar hij voor weinig geld dit huis kon krijgen dat niemand koopen wilde omdat het lager dan den straatweg letterlijk in een moeras ligt of dat ongezond is voor zijn vrouw kan hem niet schelen misschien is t hem wel aangenaam
rein als uw sterkende adem geen hartstocht in den boezem z wilde hij leven voor de kunst voor de eenige liefde die ons nooit begeeft toen hij zich alleen zag op den langen weg dacht hij bijna hardop
het was hem of dit aanminnig beeld van vlekkelooze liefde zijn geheele toekomst heiligen zou of de reine marcellus emants een drietal novellen ziel die van het leven slechts de lentegeuren had ingeademd en met kinderlijke schaamte was heengegaan toen het lichaam krachtiger voedsel vroeg thans als een engel boven hem zweefde en op zijn arbeid zegenend zou
een vrouwenkopje met blanke rozen op t marmerkoud voorhoofd een wit kussen onder het doodsbleek gelaat t was voor de eerste maal dat hij er zonder bitterheid aan kon denken
wees verstandig en laten wij morgen overmorgen of uiterlijk zondag vertrekken is dit afgesproken fokke antwoordde eerst niet maar staarde tonie met zijn goedige oogen verwonderd aan
daarom wilde hij zijn als gij frissche verkwikkende herfst voor wien de gloed der jeugd is uitgedoofd de barensweeën zijn vergeten en die in s levens kleurenspel een kalm genieten vindt
daarom was hij genoodzaakt geweest in zulk een gat te gaan wonen waar men zich behelpen moest met het gezelschap van rijkgeworden smokkelaars half suffe oud militairen en gepromoveerde domkoppen met wie hun familie geen raad wist het zou hem een genot wezen zijn vrouw in de wereld te kunnen brengen
de burgemeester keek bertha ter sluik aan terwijl hij een glimlach van vergenoegen nauwelijks bedwingen kon fokke stootte in het voorbijgaan zijn vriend tegen den arm en beijverde zich bertha behulpzaam te zijn door het overdragen van stoelen glazen en flesschen
dan trokken zij in de bosschen terug klemden zich in kille omhelzing aan de statige kruinen van beuken en eiken vast en zonken als donkerblauwe sluiers in de diepe schaduwen van het somber denneloof en van het dicht struikgewas neer
en toen een diepe zucht van het stervend leven suizend voorbijsnelde zag tonie een siddering door de bladeren gaan slaapdronken knikten zij en onder het insluimeren zonden zij hem hun laatste kussen toe bedwelmend
daar komt de medoogenlooze rechter weer voor den dag riep fokke lachend uit cato de censor ja voor al die grillen van getrouwde vrouwen ben ik inderdaad zonder mededoogen stil viel fokke hem in de rede spreek zoo luid niet zij kunnen beneden alles verstaan
natuurlijk viel fokke in upbergen voegde er bij indien wij u niet storen integendeel tot straks dus de beide schilders verdwenen in huis en de griffier merkte aan dat die fokke wel wat zwaar op de hand was met zijn
wel onderscheidde zij zijn donkeren knevel die over de mondhoeken treurig neerhing als ware hij van slavischen oorsprong ook zag zij den geheelen vorm van zijn ietwat vierkant hoofd duidelijk tegen den donkeren hemel afgeteekend
met den sleutel die aan een haak hing maakte hij de deur open en ging zijn vriend met licht voor eenvoudig maar netjes zeide fokke en die loftuiting was verdiend veel meubelen stonden er niet een ijzeren ledekant een bruine latafel met koperen knoppen die een paar vazen met papieren bloemen droeg
beschreef den weg dien hij genomen had vertelde waar hij had gerust schilderde de vergezichten en de boomgroepen de kleine boerenwoningen en de groote buitenplaatsen waaraan hij voorbij was gegaan
nog strekte zich een lange streep blauwe lucht achter de beide schaapskooien uit waarvan tonie een schets nam en het thans effen grauwe landschap met zijn stille sombere boomgroepen schonk hem de groote partij van rijk bruin die in zijn lucht het spelend licht te voorschijn brengen moest
dat komt er van als men onnadenkend is en geen parapluie meeneemt met deze woorden kwam zij de achterkamer uit een coquet bruinfluweelen hoedje met een groote struisveer versierd op t hoofd fokke vond dat ze er uitzag om te stelen
bovendien genoot hij van het half medelijdend half verachtend glimlachje dat bertha hem toewierp en dat hij als een confidence opnam perrin dien zij ook met een snellen blik had vereerd bekroop voor de honderdste maal de lust om zijn gastheer een oorveeg toetedienen met de
de sombere bruidegom had gezegevierd en als de laatste najaarszon aan den horizont onder zal zijn gegaan snelt hij aan op de vleugelen van den storm voorafgegaan door heel zijn machtig
bij het rossig schemerlicht der drie kaarsen dat grillig zwevende schaduwen in de diepten van ieders gelaatstrekken tooverde was al haar aandacht op upbergen gevestigd die haar van zijn kant met geen blik vereerde zij zag scherp maar hij zat ver van haar af en de vlammen flikkerden haar in de oogen
vergeefs strekte de schilder smeekend de handen naar bertha uit en zond hij haar zijn teederste klaagtonen na zij bleef onwrikbaar en lachte hem zoo hartelijk uit dat hij t niet eenmaal over zich verkrijgen kon haar deze grap kwalijktenemen hij troostte zich met de gedachte
weet u wel dat uw weigering om mede naar nijmegen te gaan mij diep gegriefd heeft tonie wist niet wat hierop te antwoorden de ware reden van zijn weigering kon hij moeilijk zeggen en toch gevoelde hij lust haar die te doen raden niet zonder aarzeling sprak hij
die net zoo lang het lieve vrouwtje met zijn bezoeken zijn complimenten en zijn aardigheden lastig zou vallen dat wandelheem haar verdenken kon van de ongepaste vriendschapsbetuigingen van dien man door woord of daad te hebben uitgelokt
de glimlach stierf om haar lippen weg met een nadenkende plooi trokken de fijngeteekende wenkbrauwen boven het wipneusje samen en peinzend ging zij aan het venster staan om den schilder zich in t minst niet meer bekommerend
mag ik voor u gaan luidde terstond zijn gedienstig aanbod als t niet te veel gevergd is gaarne maar zonder een oogenblik van je werktijd af te nemen die opoffering zou ik niet durven vergen
heeft hij wapens dan zie ik geen reden mijn huid er aan te wagen maar roep den veldwachter de kolonel gromde iets onverstaanbaars waarin militaire eer en spek voorkwam de griffier die een kleine hatelijkheid wilde plaatsen zeide ik wist niet dat u zoo gevaarlijk was mijnheer upbergen mag zijn vriend wel waarschuwen
een echte romanheld dus zeide de burgemeester de griffier merkte aan dat er meer romanhelden op de wereld rondloopen dan de meeste menschen vermoeden en werd voor dat woordje van pas door een dankbaren blik uit bertha's helder blauwe oogen beloond
met deze woorden haalde zij uit een groote ronde doos een sierlijk zwart fluweelen hoedje voor den dag met een diadeem van veeren opgemaakt den bol verscholen onder een tuil van donkere fransche rozen
doch ook daar smolten zij weg voor den zonnegloed en als de toppen donkergeel en rossigbruin van ouderdom onder de kussen van den scheidenden zomer huiverden schudden zij de koude tranen af als een regen van schitterende
wel zeker klonk het antwoord terwijl zij bij een maandrozenbed neerhurkte waaraan maar ééne frissche bloem nog overig was de doornen zullen u steken ziehier een mes riep fokke verschrikt uit maar het was al te laat de roos welke zij aangevat had schudde al haar blaadjes af slechts een kalen steel hield zij in de hand
toen het middag werd vergenoegden zij zich met een stuk brood en een glas melk in een nabijgelegen hut genuttigd daarna hielden zij zich met kleinere schetsen bezig waardoor zij een rijken voorraad détails als struiken schuurtjes geiten arbeidende boeren en boerinnen verzamelden die eenmaal tot stoffeering konden dienen
tonie indien het soms je plan is mevrouw wandelheem zoo grof te blijven behandelen als je van avond hebt gedaan dan zal t mij aangenaam zijn wanneer je haar zooveel mogelijk ontwijkt en nooit meer gebruik maakt van een vriendelijke uitnoodiging die zij je uit goedhartigheid doet
een geel geverfde waschtafel met een rond spiegeltje voorzien een mahoniehouten tafel en drie stoeltjes van weensch fabrikaat doch alles verried een zorgende hand en men voelde dat het hier niet noodig zou zijn het licht uitte blazen alvorens de lakens van het bed op te slaan
de griffier geloofde er niets van maar een beschulmarcellus emants een drietal novellen diging tegen zijn gastheer uittespreken durfde hij niet en daarom gaf hij den burgemeester gelijk die woorden waren de aanleiding tot een gedachtenwisseling tusschen den burgemeester en fokke over de uitwasemingen der boomen en de samenstelling van den
langzaam doch met een grooten omhaal van woorden vertelde hij aan tonie hoe onaangenaam het was zich te moeten bekrimpen vooral wanneer men voor rijk doorging omdat men rentenierde
een blik achter zich werpend trof hem de saaiheid van het gepleisterd huis achter den zwaren beukeboom verscholen hij begreep waarom hij gisteren avond gehuiverd had en verwonderde zich niet meer dat wandelheem zulk een bleeke gelaatskleur had
wel was de hemel niet effen blauw meer en joeg de noordwesten wind zware grijze wolken die de zon met bjinkend zilveren randen omzoomde over hunne hoofden marcellus emants een drietal novellen heen maar voor het schildersoog zetten deze dreigende voorboden des te grootere bekoorlijkheid aan het landschap bij
voor mij zijn die helder blauwe oogen en die korenblonde lokken juist haar grootste bekoorlijkheden en wat dat aardige neusje aangaat het is waarlijk te klein om er aanmerkingen op te mogen maken jij verwerpt ook alles wat geen antieke schoonheid is en
houdt u dat inderdaad voor de reden vroeg bertha met een lachje dat een opmerkzamen toeschouwer stof tot nadenken had kunnen geven wandelheem liet den burgemeester geen tijd hierop een dubbelzinnig antwoord te bedenken op zijn gemarcellus emants een drietal novellen wonen saaien toon constateerde hij een feit en daarmede moest het dan ook uit zijn
bij de laatste kromming ontwaarden zij de lichtroode huizenreeks met haar donkergrijze daken treurig uitkomend tegen den grauwen hemel nog weinige stappen en zij gingen het hek door dat het kleine voortuintje met den nooit gebruikten oprit van den straatweg scheidde nauwelijks waren zij den gang binnengetreden of bertha's stem klonk hun in de ooren
de voorste die van een afgesleten kleed was voorzien diende tot leeskamer hetgeen de lange groene tafel met nieuwe en half verscheurde couranten bewees het bruin witgebloemd behang waarop de sierlijk geschreven naamlijsten van leden en oud leden naast een exemplaar van het reglement achter glas
onmetelijke ruimte uittedrukken door middel van dien wolligen bruinen bodem die gelijk een golvende zee zich naar den horizont uitstrekte immer blauwer wordend tot hij zich oploste in zilveren nevel en in den hemel scheen te verdwijnen
weldra stak de wind op en vlogen hun enkele groote droppels in het aangezicht toen was in een oogwenk de gansche hemel met jagende wolken bezet en trok onder het fluiten van den storm de laatste donderbui met geweldige slagen over gelderland heen
droeg zij het kleurrijk bruidsgewaad en vonkelde zij van edelgesteenten toen onze wandelaar haar aanschouwde die kleurenpracht streelde zijn kunstenaars oog en verhelderde de sombere duisternis die zich in zijn hoofd had gelegerd
de burgemeester had een nieuwtje starkenberg die juist een jaar geleden getrouwd was had onverwachts zijn vrouw verloren men sprak van een miskraam hij zal t zich niet aantrekken riep van zanten uit alleen om de duiten heeft hij haar genomen terwijl hij zijn hof maakte aan de gezelschapsjufvrouw van zijn tante
zij heeft behoefte aan wat aanbidding en haar lamme man behandelt haar ais een dienstmeid ja erger dan dat want een dienstmeid zou al lang weggeloopen zijn indien zij had moeten verduren wat zijn vrouw met engelen geduld verdraagt
t is of de geheele wereld je als een onschuldig vliegje beschouwt dat wel om een kaars fladdert maar den moed mist zich in de vlammen te wagen begrijp je niet dat het mij hindert je dus tot den speelbal verlaagd te zien van een coquette vrouw
door den wind opgejaagd vlogen de wolken naar het zuiden heen nu eens zich verbindend tot lange effen grijze lappen dan weder uiteenstuivend en vervloeiend aan den neergeslagen rook van een voortijlende locomotief gelijk
huis komend wijdde fokke zich meestal aan mevrouw wandelheem en s avonds verdeelde hij zijn uren zoo nauwgezet mogelijk tusschen zijn ouden vriend en zijn bekoorlijke vriendin op zekeren dag kwam hij van een wandeling met bertha zoo laat te huis dat tonie reeds alleen gegeten had en naar de societeit was getrokken
begon nu een geestdriftige beschrijving van marcellus emants een drietal novellen den heerlijken morgen dien hij had doorleefd middenin moest hij ophouden omdat zijn vriend hem de hand op den arm legde fokke had de stem van mevrouw wandelheem weer vernomen die vroeg waar hij bleef en antwoordde ik kom terstond mevrouw tonie is teruggevonden hij beschrijft mij zijn
zoodra hij een zijpad ontdekte verliet hij den rechten straatweg en drong met zoet verlangen alsof een aangebeden vrouw haar armen hem opende dieper door in het heiligdom der natuur
fokke noemde elk stuk bij zijn naam als had zijn vriend nooit een meubel gezien ten slotte overtuigde marcellus emants een drietal novellen hij zich dat er water in de lampetkan was trok het gordijn op en schoof het raam omhoog tonie schrok van den donkeren achtergrond waarop zijn blik stuitte zoodra het lichte katoen naar boven rimpelde
wanneer bertha niet dadelijk raadde welk park of welk uitzicht hij bedoelde riep hij zijn vriend te hulp en vroeg hem of hij die heerlijke landstreek niet reeds dikwijls had doorkruist en alles beter bij name kon aanduiden fokke had er echter ongeveer niets van gezien en keek dus ietwat verlegen terwijl hij mompelde
lang streden zij met de lage zonnestralen marcellus emants een drietal novellen die zij in het oosten tot een goudbruinen glans ineensmolten en in het dicht geboomte tot bleeke bundels samenpakten die rozige kringen teekenden op den purperen grond
aan het tegenovergestelde einde van den rechten weg vertoonde zich op den achtergrond van grauw kreupelhout de witte vlek van een stuk muur of een klein huis daarop liepen zij aan halverwege werd het pad door een even rechte laan gesneden die tusschen struikgewas besloten aan weerszijden een onafzienbare reeks geraniums vertoonde
ware bertha niet juist bezig geweest met het afwasschen van het theeservies dan hadden de beide schilders elk woord kunnen verstaan dat beneden gesproken werd thans kon fokke alleen de verschillende stemmen onderscheiden en maakte hij daarop fluisterend zijn vriend
met dat al heeft hij een aardigen schep geld van marcellus emants een drietal novellen haar geërfd dit vergeet je er bij te zeggen viel wandelheem haar in de rede de burgemeester grijnsde zonder op te zien maar bertha ging voort
stem die je nu hoort is die van den burgemeester kamper een man die zich met al zijn geld hier begraven heeft omdat hij zijn rijke indische vrouw nergens durft vertoonen weinigen hebben haar ooit gezien maar aan praatjes dat zij in een boom zit haar zwarte meid bijt van marcellus emants een drietal novellen haar vingers eet enz ontbreekt het natuurlijk niet
helaas ja zijn blik van den strakken bleeken wandelheem naar zijn levendig rozerood vrouwtje liet glijden het kwam hem evenwel raadzaam voor het onderwerp niet verder uittewerken
even onverwacht als bertha naar den koepel was gesneld rees zij nu op en sloeg zonder omtezien een van de lanen in die op den heuvel uitliepen de schilders volgden en waren haar weldra weder op zijde
een knoopje aan een halsboord ziedaar al wat hij vroeg voor een dubbeltje kan hij dat in een winkel gedaan krijgen hij vraagt het alleen om een gelegenheid te hebben op je zoogenaamd mooie handen te zitten kijken
op een kleine hoogte zette hij zich neder om in gedachten het tafereel dat hem voor den geest zweefde te ontwerpen hij schetste hij werkte t uit en kon er niet meer van scheiden hij bleef er zoolang zitten tot hij in gepeinzen verzonken een ander beeld weerzag waarvan hij eveneens niet had kunnen scheiden toen hij t geschetst had
plotseling zette zij t op een loopen en de verbaasde schilders volgden eerst fokke toen upbergen op zijn magere zwaaiende beenen kon fokke het onmogelijk tegen den vluggen krachtigen tonie uithouden hij was al ver achter toen de laatste bertha inhaalde en op zijde bleef
tonie die plagerij staat je leelijk maar ik zal je toonen dat ik tegenover iedereen even nauwkeurig ben in het nakomen mijner beloften klokslag half vijf vinden wij elkander n den vergulden ploeg afgesproken vermaak je ondertusschen goed en vergeet niet dat je haar alles van de onderste plank moet aangeven
zoo peinsde hij lang totdat de frissche lucht hem overeind deed springen en hij verder dwaalde door velden en bosschen over heide en wei toen hij hongerig werd at hij een hard stuk tarwebrood in eene kleine hut sprak er met de vrouw en lachte er met de kinderen totdat zij allen den vroolijken meneer een welgemeend tot weerziens toeriepen