AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
een kamer waar men rust moet twintig francs kosten ja zei de vreemdeling gij hebt gelijk waar is de stal mijnheer zei thénardier met een glimlach ik zal mijnheer voorgaan
ik zal voor u dragen cosette liet den emmer los de man ging naast haar voort t is inderdaad zwaar zeide hij binnensmonds en hij hernam hoe oud zijt ge kleine acht jaar mijnheer
deze gestalte stond lang in vollen glans dit was ten gevolge van zekere verduistering die aan legenden eigen is en die de waarheid steeds min of meer omsluiert thans echter heeft de geschiedenis hier haar licht aangebracht
van het gevangen dier welk een genot zulk een vangst javert genoot de mazen van zijn net waren sterk hij was zeker van te slagen hij behoefde slechts de hand uit te steken
twaalf uren lang van vier uren s avonds tot vier uren s morgens ligt de zuster die de verzoening verricht op den steenen vloer voor het heilig sacrament met saamgevouwen handen en de koord om den hals
dat wijl het keizerrijk despotiek was geweest het koningschap tengevolge der natuurlijke terugwerking gedwongen was liberaal te wezen
t leeft t sterft t is niet ouder dan gisteren de muren bezwijken de steenen vallen de bressen gapen de openingen zijn wonden de gebogen en sidderende boomen schijnen te willen vluchten
kortom men liet haar zelfs de nachtrust niet alle nachten na een dag van werkzaamheid moesten zij in de afmatting van den eersten slaap wanneer men nauwelijks verwarmd is opstaan en in een ijskoude donkere kapel op een steen geknield bidden
ook het volgend merkwaardig gesprek werd hier gevoerd een kapittel moeder waarom weent ge mijn kind het kind zes jaar oud snikkend ik heb aan alix gezegd dat ik mijn geschiedenis van frankrijk kende zij zegt dat ik ze niet ken en ik ken ze
elkander ontmoeten was elkander vinden in het geheimzinnige oogenblik dat hun handen elkander raakten sloten deze zich ineen
een uitvinding der philanthropen die het schavot willen verbergen het verachtelijke en schandelijke grèveplein eener kleingeestige maatschappij
deze nota kwam onder de oogen van javert en maakte hem nadenkend de naam fantine was hem bekend hij herinnerde zich dat jean valjean hem luide had doen
vergeving verschoon mij mijnheer zeide hij hijgend maar neem uw vijftienhonderd francs terug dit zeggende reikte hij den vreemde de drie bankbriefjes de man sloeg de oogen op en vroeg
ter plaatse waar zijn pad door den met boomen beplanten weg van gagny naar lagny doorsneden wordt hoorde hij menschen naderen hij verborg zich schielijk aan den kant van een sloot
t is een reusachtige ontbinding ney leent een paard springt er op en plaatst zich zonder hoed zonder das zonder degen dwars op den weg naar brussel
dit was reeds geschied de strooper deed alsof hij ze zocht en zeide er is niets dan heeft men mij bestolen hernam de officier
cosette voerde den vreemdeling door de straten zij gingen voorbij den bakkerswinkel maar cosette dacht niet aan het brood dat zij moest medebrengen de man had opgehouden met haar te spreken en bewaarde nu een somber zwijgen
hij was niet zonder gezond verstand spraakzaam iets zeldzaams bij de landlieden en de boeren zeiden van hem hij praat als een advocaat fauchelevent was zoo wat half stedeling half boer
twintig francstukken der restauratie waarop de kleine pruisische staart den lauwerkrans aan het borstbeeld vervangen had cosette was als verblind haar lot begon haar te bedwelmen zij wist niet wat een goudstuk was nooit had zij er een gezien
er scheen mogelijkheid deze vermolmde sluiting open te breken bij nadere beschouwing bleek het hem dat deze deur geen eigenlijke deur was zij had noch duimen noch hengsels noch slot
binnen een half uur sliep cosette die bij een goed vuur haar blos had herkregen in het bed van den ouden tuinier jean valjean had zijn das omgedaan en zijn jas aangetrokken
tweede hoofdstuk gelukkig dat er rijtuigen over de brug van austerlitz gaan jean valjeans onzekerheid was ten einde gelukkig duurde zij nog voort bij de mannen
een hunner kurassen bij t linker schouderblad door een kogel doorboord bevindt zich bij de verzameling in t museum van waterloo voor zulke franschen werden niets minder dan zulke engelschen vereischt
door haar moeder aan een herbergier in de gemeente toevertrouwd was door een vreemdeling gestolen het meisje heette cosette en was het kind van een vrouw fantine genaamd die men wist niet wanneer of waar in een hospitaal overleden was
dit is de eeuwigdurende aanbidding de priorinnen en zusters dragen schier alle namen die gewichtige bijzonderheden uitdrukken
ja zei de man de reiziger betaalde tot lagny men vertrok toen men buiten de barrière was wilde de koetsier een gesprek beginnen maar de reiziger antwoordde slechts kortaf toen ging de koetsier aan t fluiten en op zijn
vergeleek het kind hem bij haar en beminde hem op het bepaalde uur ijlde zij naar het huisje en bracht er den hemel in valjean was verrukt en opgetogen en voelde zijn geluk vergroot door het geluk dat hij cosette bezorgde
zoo er niet nu en dan fatsoenlijke en rijke reizigers kwamen als mijnheer wij hebben zoovele lasten onder andere die kleine kost ons ontzettend welke kleine
alleen de colonne wathier had door de ramp geleden de colonne delord welke ney links had doen zwenken alsof hij een hinderlaag vermoedde was ongedeerd aangekomen
wie zich veertig jaren geleden in de onbekende streken der salpêtrière waagde en den boulevard tot aan de italiaansche barrière volgde kwam op een plek waar men zou kunnen zeggen dat parijs ten einde liep
t was een wonderbaar oogenblik toen de lompen van cosette in aanraking kwamen met de linten en het frisch roodkleurig neteldoek der pop madame vroeg zij mag ik ze op een stoel zetten ja mijn kind antwoordde vrouw
mont saint jean nemen brussel bemachtigen de duitschers in den rijn de engelschen in de zee werpen dit alles lag in napoleon's doel van dezen veldslag vervolgens zou men zien
er zijn bedriegelijke beroemdheden men weet niet altijd waarom zekere schoon overigens groote generaals zoo populair zijn geweest
toen hij des nachts er over nadacht speet het hem den man niet te hebben aangesproken ten einde hem te noodzaken het hoofd nogmaals op te heffen
de twee of drie straten uitgezonderd waarvan wij spreken zullen zag men er niets dan muren en eenzaamheid geen winkels geen rijtuigen te nauwernood hier en ginds een licht aan de vensters
men had het zoo zulk een woordverbinding geoorloofd was een harlekijns klooster kunnen noemen sedert het keizerrijk was t aan al deze arme verstoorde verjaagde geestelijke dochters vergund geworden
vriend ik heb zeven kleinen te voeden en aangezien zij moeten eten mag ik niet drinken en met de zelfvoldoening van iemand die iets fraais zegt voegde hij er bij hun honger is de vijand van mijn dorst
de weddingschap werd aangenomen maar niemand geloofde er aan op t oogenblik dat de aartsbisschop voorbij de pensionnaires ging trad de jongejuffrouw bouchard tot onbeschrijfelijken schrik harer gezellinnen uit de rij en zeide
zij droegen den helm zonder paardenstaart en een kuras van geslagen ijzer pistolen in de holsters en een langen rechten pallas
op zekeren avond dat jean valjean hier langs ging hij had cosette niet bij zich zag hij den bedelaar op zijn gewone plaats onder de straatlantaarn die juist ontstoken was de man scheen als gewoonlijk te bidden en zat diep
hij wordt begrensd door een terras van hardsteen met dubbel uitspringende balustrade t was vroeger een slottuin in den franschen stijl welke dien van le nôtre voorafging thans niets dan bouwvallen en distelen
in zijn genie lag iets van den kanonnier carré's overhoop te werpen regimenten te verpletteren en uiteen te jagen hierin lag alles voor hem slaan en altijd slaan en deze taak droeg hij den kogel op
hield hij stil dan zweeg ook het geluid t scheen duidelijk dat de schel aan den man bevestigd was maar wat kon dit beteekenen wie was deze man die een bel droeg als een ram of
t is waarachtig waar riep hij het stuk beziende een mooi stuk geld en niet valsch vrouw thénardier naderde en stak zwijgend het geldstuk in haar zak
op den eersten beker las men dit opschrift apenwijn op den tweeden leeuwenwijn op den derden schapenwijn op den vierden varkenswijn
wat vroolijk den grond nog vol beenderen tot een heuvel deed opkruien om er den leeuw op te richten wat zegepralend op dat voetstuk den datum juni heeft geschreven
er zal ruim een uur mede verloopen de plechtige stem hernam requiescat in pace de kinderstem antwoordde amen
ik moet wel vijftienhonderd francs betalen hij zette zich in den hoek van den haard met de voeten in de warme asch en peinsde nu ge vergeet toch niet dat ik vandaag cosette de deur uitzet het monster ik kan haar niet uitstaan met haar pop
nog een vreeselijken doodsstrijd ulm wagram jena friedland stierven in hen in de schemering tegen negen uur s avonds bleef er op de vlakte van mont saint jean slechts één over
dat toen hij bij waterloo als sergeant bij t doet er niet toe lichte infanterie stond hij alleen tegen een escadron zwarte huzaren
eindelijk bereikte hij parijs men heeft hem nu te montfermeil gezien zijn eerste zorg toen hij te parijs kwam was geweest rouwkleederen voor een zeven of achtjarig meisje te koopen en zich vervolgens van een verblijf te voorzien
en vertolken zijn gewaarwordingen hij had den hoogsten trap van zelfverloochening het toppunt van mogelijke deugd voor zijn oogen de onschuld die den menschen hun misslagen vergeeft
zij beschouwden hem op een afstand met een soort van eerbiedige schuwheid deze zoo armoedig gekleede man die zoo onverschillig de vijffrancsstukken uit zijn zak haalde
thénardier lette op de dikte van den knuppel en de eenzaamheid der plaats de man ging met het kind het bosch in en liet den herbergier verbluft staan
allerlei geschiedenissen werden wegens mevrouw albertine verhaald zij was het voorwerp der voortdurende nieuwsgierigheid der pensionnaires in de kapel was een tribune die men het oeil de boeuf noemde
na het gevecht haastte men zich de lijken te begraven de dood vervolgt op zijn wijze de overwinning en zendt de pest achter den roem aan de typhus is een aanhangsel van den triumf
dartelheid vermaak geluk om de rimpels weg te strijken van alle grootmoeders die van het heldendicht zoowel als van het sprookje
dat was een soort van treurigen april de oude ongezonde en giftige werkelijkheid nam een nieuw voorkomen aan de logen vereenigde zich met het goddelijk recht vermomde zich onder een charter
zij droegen gelijke roode buizen men veroorloofde hun als bijzondere gunst in de grootste hitte een linnen broek en in de strengste koude een wollen deken zij dronken geen wijn noch aten vleesch dan wanneer zij van uitputting zouden sterven
zij had geen andere dienstmeid dan cosette een muis in den dienst van een olifant alles beefde voor den klank harer stem vensterruiten huisraad en menschen
de herberg was gesloten de gelagkamer was ledig het vuur was uitgedoofd maar de man zat nog op dezelfde plaats en in dezelfde houding
maar wanneer hij verslapt en een tijdperk van ongeregeldheden intreedt wanneer hij dan nog voortgaat tot voorbeeld te dienen wordt hij nadeelig om dezelfde redenen die hem in het tijdperk zijner zuiverheid heilzaam deden zijn
betaalde den koetsier nam cosette bij de hand en beiden gingen in den donkeren avond door de eenzame straten in den omtrek van l'ourcine en la glaciere naar den boulevard de
t was voor ieder gezin dus een moeielijk werk zich van t benoodigde water te voorzien de groote huizen de aristocratie de kroeg van
do diamanten en robijnen schijnen vloeiend en doen beneden in de schaduw gesluierde wezens weenen wier lendenen gestriemd en verwond zijn door den geesel met ijzeren punten
dat zijn broeder een dochtertje had t welk hij meê zou brengen en in het huis godvruchtig zou kunnen worden opgevoed en wie weet misschien eenmaal non worden
en wel zoodanig dat hij t kind niet kon bezeeren maakte aan den das een eind van het touw vast met een zoogenaamden weversknoop nam het andere einde tusschen de tanden
het benedengedeelte van een soort van vervallen schuur diende aan warmoeziers tot bergplaats en had met de bovenverdieping geenerlei gemeenschap
des avonds was t er treurig en doodsch de zon was nog niet ondergegaan toen de lijkkoets met het wit laken en het zwarte kruis in de laan van het kerkhof vaugirard verscheen de hinkende man die haar volgde was geen ander dan fauchelevent
deze jeugdige infanterie bezat vuur dit mishaagde wellington na de bemachtiging van la haie sainte was de veldslag weifelend
welke hij uit liefde nog een paar dagen wilde behouden hebben maar t was haar grootvader die op de natuurlijkste wijs ter wereld gekomen was om haar te halen hij sprak van een grootvader omdat dit goed klonk toen javert
leverde zijn contingent insecten ieder der vier hoeken had naar deze insecten in de taal der pensionnaires een bijzonderen eigenaardigen naam ontvangen
alle koninkrijken heeft medegesleept de val van het geweld de nederlaag van den oorlog de menschen hebben tot deze gebeurtenis welke het merk der bovenmenschelijke noodzakelijkheid draagt niets toegebracht
ze en waartoe haar geen der aandoeningen van den dag noch haar gang naar het bosch noch den zwaren emmer noch het verliezen van t geld noch het gezicht der karwats zelfs niet de dreigende woorden van vrouw
de muren waren wit de tafels waren zwart alleen deze twee rouwkleuren wisselden elkander in de kloosters af de maaltijden waren naargeestig en het voedsel der kinderen zeer sober
dit had zijn ongelegenheden in de wijk begon hij bekend te worden onder den naam van de bedelaar die aalmoezen geeft de oude hoofd huurderes een hatelijk wezen geheel vervuld met afgunstige opmerkzaamheid sloeg
mallet poret de morvan toen de hooge berenmutsen van de garde met de adelaarsplaat in stipte orde in gelederen geschaard bedaard in den nevel van het gevecht verschenen
ik neem ze stap op dan maar voor hij wegreed sloeg de koetsier een blik op de sobere kleeding van den reiziger en zijn klein pakje en liet zich terstond betalen gaat ge tot lagny vroeg de koetsier
de man hernam met eene stem welke men onverschillig tracht te maken doch evenwel beeft zoo men er u eens van
deze sphynx fluisterde hem al zijn geheimen toe maar fauchelevent die alles wist hield zich geheel onwetend hierin bestond zijn kunst het geheele klooster hield hem voor dom
mevrouw campan verhaalt van een kleine een zevenjarig meisje dat tot een groote van zestien jaren die aan t hoofd der processie ging terwijl de kleine achteraan moest blijven zeide gij zijt een maagd en dat ben ik niet
het openen en sluiten der havens enz enz door de beschaafde wereld over de geheele aarde elke vier-en-twintig uren honderd vijftig duizend nuttelooze kanonschoten met los kruit worden gedaan
alles is zwart behalve de hoofdband die wit is de novicen dragen dezelfde kleeding maar geheel wit die haar gelofte hebben afgelegd dragen bovendien een rozenkrans aan de zijde
cosette cosette ontstelde alsof de grond onder haar ingevallen ware zij keerde zich om cosette herhaalde vrouw
javerts beide helpers waren bij hem uithoofde der langzaamheid van hun tred en hun veelvuldig stilhouden hadden zij ongeveer een kwartieruurs noodig om ter plaatse te komen waar jean valjean zich bevond
deze bandiet heeft geweigerd zich te verdedigen t is door het bekwaam en welsprekend orgaan van het openbaar ministerie bewezen dat de dief medeplichtigen had en jean valjean tot een bende dieven van t zuiden behoorde bijgevolg is jean
zoo niet dan zweeg de stem en de muur werd stil alsof de sombere duisternis van het graf aan de andere zijde ware geweest zoo men het woord kende hernam de stem ga ter rechterzijde binnen
ook het vooraf gereed gemaakte pakje voor de kleine was iets zonderlings daar schuilt een geheim achter wanneer men geheimen heeft laat men ze niet spoedig los
al de verborgenheden eener diepe ziel het verbond met het noodlot de stroom de vlakte het bosch de heuvel opgeroepen en eenigerwijs gedwongen tot gehoorzaamheid de despoot zelfs zoover gaande van het slagveld te tyranniseeren
dit torentje had een zoldering waarvan slechts de balken zijn overgebleven het ijzerwerk der schoring van den rechtermuur vormt een kruis men blikt naar beneden en t oog verliest zich in een diepen baksteenen koker vol dikke duisternis
hij had cosette naar bed gebracht en zacht tot haar gezegd ga heel stil naar bed en terwijl hij haar op het voorhoofd kuste hadden de voetstappen opgehouden
dit brengt een treffende treurige uitwerking voort de nonnen van klein picpus hadden onder haar hoofdaltaar een grafkelder doen maken voor de begraving harer zusters
boulatruelle zou op zekeren ochtend dat hij zich bij het krieken van den dag naar zijn werk begaf verrast zijn geworden door in een hoek van het bosch onder t kreupelhout een schop en een houweel te vinden die daar zoo t scheen verborgen waren
vatte de politie hem opnieuw te parijs juist toen hij in een der kleine rijtuigen steeg die van de hoofdstad naar het dorp montfermeil
vol vuur en onverschrokken riep de prins van oranje den hollanders belgen toe nassau brunswijk nimmer terug hill die verzwakt was had zich tegen wellington geleund
de nieuwheid welke de wereld en het leven aanbieden moet er bij gerekend worden niets bekoorlijker dan de heldere weerglans van het geluk in een zolderkamertje wij allen hebben in ons verleden zulk een
dààr maakte javert zich op verschillende en wij moeten zeggen hoewel het woord voor dergelijke zaken ongepast schijnt op eervolle wijze verdienstelijk
het kerkhof vaugirard maakte een uitzondering op de andere kerkhoven van parijs het had zijn bijzondere gebruiken alsmede zijn wagenpoort en zijdeur welke de oude lieden aan oude spreekwijzen gehecht de ruiters en de voetgangerspoort noemden
te laag om er in te staan daarin stak men een mensch en legde er een steenen deksel op het bestaat nog men ziet men betast het
nam het papier en las m sur m vijf-en-twintig maart mijnheer
na deze maatregelen te hebben genomen en meenende dat jean valjean nu ingesloten was tusschen het slop genrot rechts zijn agent links en hem javert van achter nam hij een snuifje
fauchelevent antwoordde vijftig jaar wat doet ge fauchelevent antwoordde tuinier zijt ge een goed christen fauchelevent antwoordde allen zijn het in mijn familie
t was in den tijd dat het graan hoog staat aan den zoom der vlakte lag een bataljon der brigade kempt het e met buksen gewapend in het hooge koren
het eerst wat hem op dat grasperk in t oog viel was een poort uit de zestiende eeuw waarvan slechts de boog nog stond daar alles rondom haar in puin was gevallen
mijnheer onbekend zeide hij stoutmoedig en alle beleefdheid ter zijde stellende ik zal cosette terugnemen zoo ge mij geen duizend kronen geeft
st franciscus deed hem aan monseigneur st juliaan monseigneur st juliaan deed hem aan monseigneur st eusebius monseigneur
hadden haar doen verstommen eensklaps hoorde zij de stem van jean valjean die haar zacht toeriep ga tegen den muur staan zij gehoorzaamde spreek geen woord en wees niet bang hernam
en bois seigneur isaac in het westen zag hij den met leien gedekten kerktoren van braine lalleud die den vorm van een omgekeerde vaas heeft
gij mijnheer zeide zij ja madame antwoordde de man de hand aan zijn hoed brengende de rijke reizigers zijn niet zoo beleefd dit gebaar en t gezicht van het kostuum en de bagage van den vreemdeling die vrouw
gehoorzaamheid vrijwillige armoede kuischheid voortdurende afzondering deze zijn de geloften die zij doen en die door den regel zeer verzwaard worden
de romp was aan stuurboordzijde niet beschadigd maar naar gewoonte was de buitenhuid hier en daar geopend om lucht in t hol te laten
hij jaagt den winter van s menschen gelaat wanneer cosette van het uitspanningsuur terugkeerde staarde jean valjean naar de vensters harer school en des nachts stond hij op om naar de vensters van haar slaapzaal te zien
te huis wat doen zij dààr zij spreken zacht slaan de oogen neder werken zij verzaken de wereld de steden het zingenot de vermaken de
trots het scherpste opzicht en de strengheid der straffen gelukte het haar soms wanneer de wind de boomen geschud had ter sluiks een onrijpen appel een rotte abrikoos of een wormstekige peer op te rapen
de vrijheid straalt uit van frankrijk de vrijheid is daar de zon wie het niet ziet is blind napoleon heeft het gezegd
terwijl zij dit ernstig en moeielijk werk verrichtte zeide zij tot haar zuster in die lieve bekoorlijke kindertaal wier bevalligheid evenals de kleurenpracht der kapel verdwijnt wanneer men ze vatten wil
niets dergelijks was gezien sedert de inneming der groote redoute aan de moskowa door de zware cavalerie murat ontbrak er maar ney bevond er zich weder
de pruisen stormden in genappe woedend gewis zoo gemakkelijk overwonnen te hebben de vervolging was gruwelijk blücher beval alles neder te houwen
hun front strekte zich een kwartier ver uit t waren mannen als reuzen op kolossale paarden t waren zes-en-twintig escadrons en achter zich hadden zij om hen te ondersteunen de divisie van lefèbvre desnouettes de
de aanneming van het kloostergewaad de begraving van levende zielen voeg hierbij al naar den trap van verlaging der natiën de persoonlijke straffen
hebt ge de sleutels van deze twee deuren neen ik heb alleen den sleutel der deur die tot het klooster voert de portier heeft den sleutel van de deur naar de kerk wanneer opent de portier deze deur
dat werk was niet voltooid men had den tijd niet gehad het te palissadeeren wellington bekommerd doch koelbloedig zat te paard en bleef den geheelen dag in dezelfde houding
hij heet dehaze en was destijds achttien jaar oud wellington voelde zich wankelen de krisis was nabij de kurassiers waren niet geslaagd in zooverre t hun niet gelukt was het centrum te breken
welks dak ter hoogte van het planken beschot zeer laag bij den grond met een zachte glooiing en langs den lindeboom afliep t was een gelukkige omstandigheid want aan die zijde was de muur veel hooger dan aan de straat
voorts onderzocht hij het vest vond er een beurs en stak ze in zijn zak toen hij zoo ver was gekomen met de hulp welke hij den stervende bracht opende de officier de oogen
zij hadden voor deze laatste heldendaad post gevat eenige op de hoogten van rossomme andere op de vlakte van mont saint jean daar verlaten overwonnen hadden deze sombere
de regen had op den juni dezen weg nog uitgehold het slijk bemoeielijkte de beklimming zoodat men bij het klauteren er inzonk langs den top van het bergplat liep een diepte die van verre niet kon gezien worden
tiende hoofdstuk oorsprong der eeuwigdurende aanbidding dit akelig spreekvertrek waarvan wij getracht hebben een denkbeeld te geven was trouwens iets geheel plaatselijks
daarin wierp de doodgraver zijn kaart de portier hoorde ze vallen trok aan de koord en de voetgangersdeur opende zich indien de doodgraver zijn kaart niet had noemde hij zijn naam
twee francs twee francs goed twee francs zei een voerman zacht tot vrouw thénardier en t is slechts één franc
en de knop met lak rood gemaakt t was een knuppel in de gedaante van een wandelstok men ziet weinig voorbijgangers op dien boulevard
inderdaad geen drie minuten waren verloopen of de mannen verschenen zij waren nu met hun vieren allen forsche gestalten in lange bruine jassen met ronde hoeden op t hoofd en dikke stokken in de hand
meest al de boomen van den tuin waren wild hij entte en veredelde ze en won er heerlijke vruchten van cosette had verlof alle dagen een uur bij hem door te brengen dewijl de zusters gewoonlijk somber waren en hij vriendelijk was
die op den boulevard du maine gingen den hoed af voor een ouderwetsche lijkkoets die met doodshoofden en doodsbeenderen versierd was
tegen middernacht sloop of liever kroop een man nabij den hollen weg van ohain t was naar alle waarschijnlijkheid een derzulken welke wij zooeven geschetst hebben
daar liggen op het ebbenhout groote naakte meer dan bloedige bloedende ivoren christusbeelden uitgestrekt afgrijselijk en toch heerlijk
hij doorsnuffelde dit groote graf hij hield een afgrijselijke revue over deze dooden hij waadde door het bloed eensklaps stond hij stil
cosette zat op het dwarshout der keukentafel haar gewone plaats bij den schoorsteen zij was in lompen met de bloote voeten in klompen en breide bij het schijnsel van het vuur wollen kousen voor de kleine
hij voelde zich gerustgesteld schier evenzeer als ware hij werkelijk dood geweest den avond van den dag op welken jean valjean cosette uit thénardier's klauwen had gerukt kwam hij te parijs terug
en bovendien was zij het tijdperk der strengste vroomheid ingetreden met gods hulp en die van den hertog kwam zij er in maar na verloop van zes of acht maanden ging zij er weder uit om reden zooals zij zeide dat er in den tuin geen schaduw was
tot den herbergier haal cosette wat deed cosette terwijl dit plaats had cosette was terstond bij haar ontwaken naar haar klompje geloopen en had daarin het goudstuk gevonden t was geen gouden napoleon maar een dier
neerzetten en over dit meesterstuk van het afschuwelijke nadenken na een korte aarzeling dacht hij zij zouden den tijd hebben mij te ontkomen
zesde hoofdstuk het kleine klooster op het terrein van klein picpus stonden drie geheel van elkander verschillende gebouwen
t is waar t kon de oude vrouw zijn die ongesteld geworden naar den apotheker was gegaan jean valjean luisterde de tred was zwaar en klonk als die van een man
men ziet dat al deze mannen uitgezocht waren zoodanig was dit merkwaardig huis achtste hoofdstuk
de vriend trad binnen vrouw thénardier sloeg opnieuw een blik op hem beschouwde nauwkeurig zijn jas die geheel kaal en zijn hoed die eenigszins gedeukt was en raadpleegde hoofdschuddend den neus optrekkend
onmogelijk eén stak zelfs haar arm boven haar hoofd door de traliën en wuifde met haar zakdoek twee waren nog stoutmoediger zij vonden middel op een dak te klauteren en zagen eindelijk den
is daar tijd voor zei vrouw thénardier de man met de bruine jas sloeg geen oog van cosette eensklaps riep vrouw thénardier waar hebt ge het brood cosette zooals zij gewoon was wanneer
hoe haar te verwarmen hoe haar te wekken hij dacht op dit oogenblik aan niets dan aan dit geheel ontsteld ijlde hij uit de schuur binnen een kwartier moest cosette tot elken prijs bij een vuur en te bed zijn
op tweeërlei wijze nuttig was zij lieten zich door de moeder betalen en door het kind bedienen toen de moeder geheel ophield te betalen men heeft de reden ervan in de vorige hoofdstukken
de ontzettende laagte kon eerst overgetrokken worden toen ze gevuld was ruiters en paarden stortten er hals over kop in vermorzelden elkander en vormden in dezen kolk slechts één
een dof gerommel deed hem vermoeden dat men over de brug van austerlitz reed toen men stil hield begreep hij dat men aan het kerkhof was en toen men weder stil hield dacht hij hier is de
in plaats van epauletten de lichte hanoversche ruiterij met lederen hoogen helm waaraan koperen stormbanden en roode pluimen de schotten met bloote knieën en geruite plaids de groote witte slobkousen onzer
met kalmte over waterloo spreken geven wij het toeval wat het toeval toekomt en aan god wat god toekomt wat is waterloo een overwinning neen een lot uit de loterij
het vertier nam af het loon verminderde het werk werd gestaakt de zaak ging op de flesch voor de armen bleef niets meer alles verdween
de overige liggen in het gras schier alle zijn door het geweervuur beschadigd een enkele geknotte kolom staat als een gebroken been op het voetstuk
zelfs de vliegen die zijn hond eet deze man en vrouw waren de in den echt getreden list en de woede een leelijk en vreeselijk span
t was de hoed van den man het struikgewas was laag thénardier begreep dat de man en cosette dààr zaten de kleinheid van het kind belette dat men het kon zien maar men zag het hoofd der pop
na verloop van eenige minuten verdween het licht maar hij hoorde geen gerucht van voetstappen t geen scheen aan te duiden dat degeen die aan de deur luisterde zijn schoenen had uitgetrokken jean valjean wierp zich geheel gekleed op het bed maar sloot den geheelen nacht geen oog
aanstonds zullen wij samen een flesch gaan drinken de man antwoordde ik heb gestudeerd ik drink niet de lijkkoets had zich weder in beweging gesteld en rolde nu door de breede laan van het kerkhof
intusschen hielden de bezoeken van boulatruelle in het bosch op en hij was weer geregeld aan zijn wegarbeid men sprak weer van iets anders
maar aan die gelijken welke de pasgeborenen nog in de ooren klinken en de stervenden reeds beginnen te vernemen dit gezang kwam uit het sombere gebouw t welk aan den tuin uitkwam
jean valjean wist evenmin als cosette waarheen hij ging hij vertrouwde op god gelijk zij op hem t was hem insgelijks alsof hij iemand
welke zij naar haar ouderdom van de kleinste tot de grootste naast elkander staande deed zingen dit had wel iets van een rietfluit een soort van levende pansfluit uit engelen samengesteld
waar fauchelevent haar gisteren gebracht had cosette had bevende en niets begrijpende vier-en-twintig uren in stilte doorgebracht zij had zoo gebeefd dat zij niet kon weenen zij had evenmin gegeten als geslapen
voor wij verder gaan is t noodig eenigszins omstandig een zonderling feit te verhalen t welk te zelfder tijd te montfermeil plaats had en misschien niet zonder invloed was op zekere gissingen van het openbaar ministerie
tryphon spreekt van deze beide dingen niet wijl tryphon in de twaalfde eeuw leefde en de duivel niet zoo leep schijnt geweest te zijn het buskruit vr roger bacon en de speelkaarten vr karel vi uitgevonden te hebben
op t midden van t pleintje bleven zij staan alsof zij met elkander raadpleegden zij schenen besluiteloos hij die blijkbaar de aanvoerder was keerde zich om en wees levendig met de rechterhand in de richting waar jean valjean zich bevond
biechtvader van den broeder des konings later aartsbisschop van reims en kardinaal de bewondering voor fauchelevent vond zelfs haar weg naar rome
geef cosette aan brenger dezes over men zal u alle kleinigheden betalen met achting heb ik de eer u te groeten fantine ge kent deze handteekening hernam de man
wij hebben het reeds gezegd er is niets dat de kinderen beter geheimhouding leert dan het ongeluk cosette had zoo veel geleden dat zij alles vreesde zelfs het spreken en het ademen
alleen in dit vervallen slot van hougomont drie duizend man nedergesabeld doorstoken doodgeschoten en verbrand en dit alles opdat thans een boer tot een reiziger kan zeggen
voltaire raynal parny en zonderling st augustinus hij verklaarde een stelsel te hebben overigens was hij een groote afzetter
een gewichtige gebeurtenis men verbrak de stilte om elkander te zeggen t is een hulptuinier de kapittelmoeders voegden er bij t is een broeder van vader
montebello montenotte mantua marengo arcola waterloo zege der middelmatigheid die de meerderheid behaagt het noodlot nam genoegen met deze ironie
hij had een zeer ouden en kalen hoed op t hoofd een bruine grof lakensche jas tot op den draad versleten welke kleur destijds geen opzien baarde een groot vest met zakken van verouderden vorm een zwarte broek aan de knieën grijs geworden
zij had in haar kast een geheimzinnig voorwerp opgesloten waaraan zij zeer gehecht was de regel van fontevrault verbood haar zulks niet zij wilde aan niemand dat voorwerp toonen zij sloot zich op t geen haar regel haar vergunde
wijl er dit uit zou volgen de plant wil zij heeft dus een ik de wereld wil zij heeft dus een god voor ons evenwel die in tegenoverstelling met deze school niets à priori verwerpen schijnt een wil in de plant
zoodra hij jean valjean den gevreesden tuchteling stellig herkend had bedacht hij dat hij slechts twee mannen bij zich had hij liet dus bij den commissaris in de straat pontoise versterking vragen
kwam de man nader dan naderde ook het geluid verwijderde hij zich dan verwijderde zich ook t geluid t geluid verzelde regelmatig zijn bewegingen
in minder dan tien minuten klopte fauchelevent wiens schel de nonnen op zijn weg deed vluchten zacht aan een deur en een zachte stem antwoordde in alle eeuwigheid in alle eeuwigheid dat wil zeggen binnen
een echte reliquie men verloor zich in gissingen toen de goede oude vrouw overleden was ijlde men misschien haastiger dan betamelijk was naar de kast en opende ze
ijlings kwam een denkbeeld en een hoop bij hem op in t middelgedeelte van den voormuur van het gebouw in de straat droit mur waren aan al de vensters der verschillende verdiepingen oude trechtervormige looden bakken de verschillende buizen
de wanhoop geeuwt men kan zich nog iets vreeselijker voorstellen dan een hel waarin men lijdt namelijk een hel waarin men zich verveelt zoo zulk een hel bestond kon dit deel van den boulevard er de toegang van geweest zijn
wel drommels hoe is t mogelijk riep de grijsaard ik ben immers degeen dien ge hier geplaatst hebt en dit huis is dat waarin ge mij een plaats bezorgd hebt hoe herkent ge mij niet neen zei
oogenblik over een toestand oordeelen hij begreep dat t nu het oogenblik was om regelrecht en snel door te tasten hij handelde als de groote veldheeren op het beslissend oogenblik dat zij alleen weten te erkennen hij ontblootte eensklaps zijn batterij
toen hij hem in de straat pontoise stellig herkende t was een fout dat hij met zijne handlangers in helder maanlicht op het plein
de koningen plaatsten zich in dat ledige het oude europa maakte zich dit ten nutte om zich te hervormen er was een heilig verbond belle alliance had het noodlottig veld van waterloo reeds vooraf gezegd
eenige schreden voor hem in den hollen weg op het punt waar de hoop dooden eindigde kwam uit dien stapel menschen en paarden een open hand te voorschijn die door de maan beschenen werd
een wonderbare blijdschap had den grijsaard als omgekeerd zijn gelaat scheen te schitteren wat wilt ge dat ik doen zal vroeg hij
t was de bijenkorf der vreugd die werd geopend en ieder bracht zijn honig zij speelden riepen elkander vormden groepen stoeiden kleine witte tandjes babbelden in een hoek
het geloof aan een goed gesternte gepaard aan de krijgswetenschap haar uitbreidende maar zonder regel wellington was de barême van den oorlog napoleon de michel angelo en ditmaal werd het genie door de berekening verwonnen
dat metselwerk was bijna vijf voet hoog om nu van die hoogte op den muur te komen moest men nog ongeveer veertien voet hooger klimmen
de kerk van het huis die zoodanig was gebouwd dat zij het groote klooster van het pensionaat scheidde was echter met dit het kleine klooster en het pensionaat in gemeenschap
dit duurde evenwel slechts een oogenblik hij naderde zijn vrouw en zeide zacht tot haar dat ding kost ten minste dertig francs geen gekheid dien man moeten wij zien in te pakken
gebleven ik zou ten minste een stukje papier een paspoort of iets van dien aard moeten zien zonder op te houden den herbergier met dien blik aan te zien die om zoo te spreken tot in het diepst der ziel dringt antwoordde de vreemde met ernstige
onverwijld kwamen er verschillende lezingen van de zaak in omloop dat deze eindelijk een kinderroof werd hiervan was een nota aan de politie het gevolg evenwel had thénardier met zijn bewonderenswaardig instinct
smolt al de liefde welke hij in zijn geheel leven had kunnen hebben tot een onbeschrijfelijken gloed te zamen t was de eerste heldere verschijning welke hij ontmoette
hetzelfde heeft plaats als de eene aan de deur der andere klopt nauwelijks is de deur aangeraakt of men hoort aan de andere zijde een zachte stem haastig zeggen in alle eeuwigheid
schier in dezelfde minuut vroeg ney een zonderlinge samenloop die de uitputting der beide legers schetst infanterie aan napoleon en napoleon riep infanterie
de wreedheden waarvan wij gesproken hebben de in pace de gesloten monden het inmetselen zoovele ongelukkigen in den kerker der eeuwige geloften geworpen
er hadden echter sinds eenige dagen zonderlinge zaken plaats meer was voor hem niet noodig en hij had besloten niet meer naar het huis gorbeau terug te keeren als een opgejaagd dier zocht hij een hol waarin hij zich kon verbergen
zoo er iets vreeselijks is zoo er een werkelijkheid boven de voorstelling gaat is het dit te leven de zon te zien
het veerebed de matras en den bos stroo te weten hoeveel de schaduw den spiegel verslijt en hiervoor te rekenen en bij de vijfmaalhonderd duizend duivels den reiziger alles te doen betalen
het groot gebouw door de nonnen bewoond het pensionaat met de kweekelingen en eindelijk het zoogenaamde kleine klooster
grouchy doof voor het kanon napoleon door den gids bedrogen bulow door den gids terechtgewezen al deze omstandigheden zijn wonderbaar bestuurd
bij deze plek begint de glooiing van den heuvel de man volgde den weg van montfermeil niet hij ging rechts over het veld en liep met haastigen tred naar het bosch
er was evenwel iets aan gene zijde dier duisternis er was licht leven in dezen dood hoewel dit klooster buitengewoon door muren beschermd was willen wij echter beproeven er binnen te dringen
willem van kylsom woonde te hougomont om het kasteel te bewaken en verschool zich in een kelder de engelschen ontdekten hem
de pop is een der dringendste behoeften en terzelfder tijd een der bekoorlijkste instincten van de vrouwelijke kindsheid te verzorgen op te schikken te kleeden en te ontkleeden te onderwijzen een weinig te knorren
hoewel hij naar zijn meening een geruime poos gewacht had bewoog de op den grond liggende gestalte zich niet eensklaps voelde hij zich door een onuitsprekelijken schrik aangegrepen en hij vluchtte naar de schuur zonder te durven omzien
toen zij de herberg naderden nam cosette hem bedeesd bij den arm en zeide mijnheer wat mijn kind wij zijn dicht bij huis nu
deze gemeene deur en dit fatsoenlijk hoewel vervallen venster welke men aan hetzelfde huis zag waren als twee ongelijke bedelaars die met verschillende uitdrukking onder dezelfde lompen samen zouden gaan
hoe heeten die meisjes ponine en zelma het kind vereenvoudigde aldus de beide voor vrouw thénardier zoo dierbare romaneske namen wie zijn ponine en zelma
wat kon toch dat zoo kostbaar en verborgen ding zijn die schat der honderdjarige waarschijnlijk een heilig boek een rozenkrans eenig in zijn soort
na het ontbijt had hij een kwartieruurs nagedacht vervolgens hadden twee generaals met een pen in de hand en een blad papier op de knieën op een bos stroo plaats genomen en de keizer had hun de slagorde gedicteerd
hij vroeg aan een andere pensionnaire een bekoorlijke brunette met frissche wangen die bij hem stond wie is deze een spinnekop monseigneur
iederen dag verdween een afzonderlijk deel van het geheel thans en sedert twintig jaren is het station van den orleanschen spoorweg in de buurt der oude voorstad en beheerscht haar
hij liep voort meer dan hij ging in de hoop een zijstraat te vinden daar door te ontkomen en nogmaals zijn vervolgers van het spoor te brengen
t is voor hen niet veel meer dan een punt van definitie in allen gevalle gelooven zij niet aan god als groote geesten bewijzen zij het bestaan van god
de gebeden der postulanten zijn ontzettend de gebeden der novicen nog ontzettender en de gebeden der nonnen
en deze brug toen de voorzienigheid hem in het klooster van klein picpus wierp zoolang hij zich slechts bij den bisschop had vergeleken had hij zich onwaardig bevonden en was hij nederig en ootmoedig geweest
deze wonderlijke wijnstok met ijzeren en looden takken was het eerste wat jean valjean in t oog viel hij zette cosette met den rug tegen een schampsteen zei haar zich stil te houden en liep naar de plaats waar de buis de straat bijna raakte
volgens anderen verfraaiingen zijn de velden de werven en oude gebouwen zijn verdwenen tegenwoordig zijn er nieuwe groote straten circussen
ontnemen deugt niet men moet hervormen en herscheppen sommige geestvermogens van den mensch zijn naar het onbekende gericht de gedachte de bespiegeling het gebed het onbekende is een oceaan
en toen de lijkstoet de laan van het kerkhof inreed zag hij met opgewekten blik de doodkist aan wreef zich de grove handen en zeide halfluid t is waarachtig grappig
door een dezer ellendelingen een spaansch nakomer die fransch sprak werd de markies fervacques die door zijn picardisch koeterwaalsch misleid
bleef stil bewegingloos met den rug naar de deur gekeerd op zijn stoel welken hij niet verlaten had met ingehouden adem in t donker zitten na een tamelijk geruime poos niets meer hoorende keerde hij zich om zonder eenig gerucht te maken
men zag om zich doch bespeurde niemand men luisterde maar hoorde noch voetstappen noch menschelijke stem de wand was kaal de kamer ledig er stond zelfs geen stoel
een treurig probleem dat niet is opgehelderd een schrikkelijk raadsel dat niet is opgelost eenige schreden verder vindt men de noodlottige straat
men houdt er aan vast en wil er niets aan veranderen want men is aan het voorkomen van het vaderland gehecht evenals aan de trekken eener dierbare moeder
ge hebt dus te montfermeil geen zaken te doen neen ik reis hier slechts door anders niet wat ben ik u schuldig madam vrouw thénardier reikte hem de toegevouwen rekening over zonder een woord te zeggen
die hier met zijn dochtertje wonen wilde hij had zes maanden vooruit betaald en aan de oude vrouw opgedragen de kamer en het kabinetje te meubileeren op de wijze zooals men gezien heeft
wie kon deze onbekende zijn kon het jean valjean wezen maar jean valjean was dood javert nam zonder iemand iets te zeggen plaats in t rijtuig van
nam haar op zijn rug hield haar handjes in zijn linkerhand legde zich plat op den buik en kroop over den muur tot aan de deur waar zooals hij vermoed had een gebouw stond
waterloo is geen veldslag t is een omkeering van t gelaat der wereld tiende hoofdstuk het bergvlak van
en echter zijn er voorstanders dezer theorieën deze theoretici overigens schrandere lieden handelen zeer eenvoudig zij leggen op het verledene een vernis t welk zij maatschappelijke orde goddelijk recht zedelijkheid familie
de vooruitgang der beschaving is mede hun werk deze ontstaat uit hen en niet door het toeval de grootheid welke zij in de negentiende eeuw hebben heeft waterloo niet tot oorsprong
de lieden van het oord zeggen dat t een mirakel is het onthoofde kind jezus is zoo gelukkig niet geweest als de christus de muren zijn bedekt met opschriften aan de voeten van christus leest men den naam
een bij den tempel een ander in de straat neuve saint geneviève de orde der bernardijner benedictijner nonnen waarvan wij spreken was overigens geheel verschillend van die der vrouwen van het h sacrament
wel de kleine die gij gezien hebt cosette de leeuwerik zooals men ze hier noemt ha zei de man zij voer voort de boeren zijn zoo dom met hun bijnamen zij heeft meer
toen hij wegens de maan de meloenbedden met matten moest bedekken welk een en ander er eindelijk op neerkwam dat hij een broeder had de priorin maakte een beweging een bejaarde broeder
drie kwartier uurs voor het sluiten van het hek van t kerkhof zal men komen de lijkkoets zal tot het graf rijden ik volg dat is mijn werk ik zal in mijn zak een hamer een beitel en een nijptang hebben
de goede god is mijn vader de goede maagd is mijn moeder de drie apostelen zijn mijn broeders de drie maagden zijn mijn zusters in het hemd waarin god werd geboren is mijn lijf gewikkeld het kruis st margaretha is op mijn borst geschreven
wikke hennepzaad en een menigte ander tuig zonder het zand te rekenen dat in sommig koren vooral in het bretonsche overvloedig is
maar mijn hemel men weet niet wie daar is of wie er nog komen zal op zekeren avond betuigde de schoolmeester dat de justitie vroeger wel onderzocht zou hebben wat boulatruelle in het bosch ging doen dat hij wel had moeten spreken
t spijt mij t zou voor u zijn geweest de voetstappen der patrouille werden steeds duidelijker men nadert zei de strooper de beweging makende van zich te verwijderen
en een stoomvermogen van twee duizend vijfhonderd paardekrachten zonder van deze nieuwe wonderen te spreken is zelfs het oude schip van christophorus columbus en de ruyter een der grootste kunstgewrochten van den mensch
de grootvader van het gezin dat thans het huis bewoont was de oude tuinman van kylsom die nu sinds lang is overleden een vrouw met grijs haar zeide ons daar was ik ik was drie jaar oud toen dit gebeurde
van karel v die na zijn afstand voor het laatst plombes willende zien daarvan gebruik maakte om deze vrouw in het klooster van st yuste te brengen en het haar te doen verlaten
uitgezonderd hij en de tuinier zooals gezegd is kwam geen man het klooster binnen slechts de pensionnairen zagen er nog twee de een was de aalmoezenier de abt
soms zag men hem des avonds in de duisternis wanneer de tuin verlaten was geknield op het pad langs de kapel voor het venster door t welk hij in den nacht zijner komst gezien had
uit het refectorium waren deze namen in het pensionaat gekomen en dienden er evenals in het oude collegie mazarin ter onderscheiding van vier natiën
van wie van cosette ja het roode heftige gezicht der herbergierster straalde van hatelijke vreugde o mijnheer houd haar neem haar mede
inderdaad dit moet hem wel kenbaar maken deze man is gewoonlijk bezig met een kuil te graven men kan zich op drieërlei wijze bij zulk eene ontmoeting gedragen
de tweeden waren heengegaan volaverunt de regel der eeuwigdurende aanbidding is van een vreeselijke strengheid weinigen voelen er roeping voor en de orde vindt geen nieuwelingen
de ledige ja beneden in de kamer die de lijkkamer wordt genoemd zij staat op twee schragen en is door t lijkkleed bedekt
eensklaps zag men op de hoogte niets meer dan de artillerie en de tirailleurs het overige was verdwenen de door de fransche houwitsers en kogels verjaagde regimenten trokken af naar de laagte
het valsche heuvel monument wijkt de leeuw hoe dan ook verdwijnt het wezenlijke slagveld is er weder
en wat het lot betreft dezen geheimzinnigen beschuldigde wij oordeelen als het volk dat een naïef rechter is
deze schurk der samengestelde orde was volgens alle waarschijnlijkheid een vlaming uit rijssel in vlaanderen een franschman te parijs een belg te brussel die met gemak schrijlings op twee grenzen zat men kent zijn heldendaad te waterloo
toen zette een dame polichinel in de gevangenis t was hier dat deze teedere hartbrekende woorden werden gezegd door een verlaten kind een vondeling dat het klooster uit barmhartigheid opvoedde
maar sedert eenigen tijd begon hij zich bij de gewone menschen te vergelijken en de hoogmoed kwam bij hem op wie weet misschien zou hij allengs weder tot haat gekomen zijn
thénardier bewoog zich hoestte spuwde snoot den neus schraapte met zijn keel geen beweging van den man slaapt hij dacht
geen man dan de dokter der politie mag in de lijkkamer komen t staat zelfs op den muur geschreven zoudt ge mij van nacht als alles in t klooster slaapt niet in die kamer kunnen verbergen
hij had of meende te hebben eene verstandhouding men zou schier kunnen zeggen een deelgenootschap met de gebeurtenissen welke met de onkwetsbaarheid der ouden overeenkwam
gelijk alle kinderen die zich als jonge wijngaardranken aan alles hechten had zij beproefd iets te beminnen t was haar niet gelukt allen hadden haar afgestooten
kruisten de verontrustende zaken welke deze gevangene meldde het uitblijven van grouchy de vijftienhonderd man die in minder dan een uur in den boomgaard van hougomont gedood werden
de dronkaards zongen nog altijd hun lied en het kind onder de tafel zong het hare eensklaps zweeg cosette zij had zich omgekeerd en zag nu de pop van de meisjes welke zij voor de kat hadden verlaten en die op eenigen afstand der keukentafel op den grond lag
en met een schop gewapend zoodat hij hem waarschijnlijk zou doodslaan wanneer hij hem herkende en zich herkend zag een teedere opwelling van twee oude makkers die
wat is dat vroeg de reiziger t is onze bruidskamer zei de herbergier mijn vrouw en ik bewonen een andere wij komen hier slechts drie of viermaal in t jaar de stal zou mij even lief zijn geweest zei de man koel
en de nonnen komen nooit hier voeg ik er bij welnu riep jean valjean en hiermede wilde hij te kennen geven dat men er naar zijn meening verborgen kon blijven maar fauchelevent antwoordde
van het kerkhof bewoond werd deze hekken werden onverbiddelijk gesloten zoodra de zon achter den dom der invaliden verdween wanneer op dat oogenblik nog een doodgraver op het kerkhof bezig was
thans zijn er twee noodig den volgenden dag hoorde men inderdaad twee schellen in den tuin de nonnen konden zich niet weerhouden haar sluier een weinig op te lichten men zag nu onder het geboomte twee mannen naast elkander spitten fauvent en een ander
zij letten hier echter niet op hetzij dat oogen die steeds op god zijn gericht niet kunnen bespieden of dat zij zich bij voorkeur bezighielden elkander onderling te bespieden
die de beide rampzaligen bengelde t was intusschen den tuchteling gelukt tot den matroos te dalen t was ook tijd een minuut langer en de uitgeputte wanhopende man zou zich in den afgrond hebben laten vallen