AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en de volgende morgen kwamen ze ving ik ze op in een angstige roerlooze spanning van mijn fijnste zenuwdraden ik voelde ze vlijmen door mijn borst boven door mijn hoofd doodend zich vastvreten in mijn ziel en zeide me dat is nu wat je zocht dat is leven
t is waar ik zou t anna niet bekennen maar had ik geen recht aan een ander te schenken wat zij versmaadde en nu zij me niets kwam vragen niet eenmaal haar verwondering te kennen gaf over mijn buitengewoonlaat thuis komen
ik giegelde zoowat vond me zelf even kinderachtig als zijn beleefdheid overdreven maar antwoordde niet veel bijzonders van geestelijken heb ik altijd een afkeer gehad
maar papa en mama doorzagen hem volstrekt niet mama wantrouwde hem dat is zoo maar papa riep maar hij is zoo vreemd en dit vreemde ik weet niet waarom maar dit vond ik juist aardig en interessant
de wereld zou schande over me roepen o ja maar wat kon die wereld me nog schelen was ik niet gedoemd altijd het onooglijke ventje het mispunt te blijven waarop iedereen met verachting en afkeer neer mocht zien
maar toen ik in mijn ontwikkeling stug eenzelvig leelijk werd en haar nooit meer een gelegenheid verschafte om een beetje met me te bluffen nam haar onverschilligheid omtrent mijn doen en laten met den dag toe
toen gebeurde t dat mijn buurman door een reeks van vragen mij tot een gesprek wist te verlokken eerst verwenschte ik de lastige kerel en dacht zelfs aan opstaan maar zoetjes aan liet ik me meeslepen en de volgende morgen verlangde ik naar het
menige harde strijd heb ik moeten strijden geloof me ik weet wat verleiding is en ik weet ook wat het zeggen wil niet te zijn bezweken lang heeft dit besef me met trots vervuld maar nu de rijpere leeftijd voor me aan is marcellus emants een nagelaten bekentenis gebroken nu de ouderdom opdaagt in het verschiet
opziende tegen elk tweetal woorden dat ik zou moeten wisselen draaide ik mijn kamerdeur af en toch snakte ik naar een afleiding naar iets nieuws iets onverwachts een avond alleen met anna leek me ondoorkomelijk een samenzijn met carolien in t geheel niet meer verleidelijk ik wilde niets en wilde toch iets willen
was t de opwinding van de wijn of wat was t dat me op eens belette genoegen te nemen met een illusie waarin ik zoo even nog mijn hoogste geluk had gezien ik dronk meer en meer en allengs keerden allerlei visioenen uit mijn jeugd terug gevoelde ik weer zooals ik toen had gevoeld
misschien moest ik zeggen mijn beter ik overwon maar heeft dit beter ik nog recht op zijn naam wanneer het ons in plaats van de zelfvoldoening en de tevredenheid die op zulke overwinningen heeten te volgen slechts zelfverachting en spijt verschaft
in alle geval we waren getrouwd als twee om verschillende redenen trouwlustigen die elkander ontmoeten op een lange eenzame weg bij wat ruimere keuze hadden beiden zich op gansch andere wijze gepaard
ik zag me ontwaken beklemd door de angst voor de lange leege dag ik zag me ronddwalen in de straten bespied door kwaadwillige oogen zonder eenig ander verlangen dan het dooden van de onsterfelijke tijd
deze hysterische instemming maakte me bijzonder kregelig en met een onaangenaam lachje zei ik ongeveer een fijne waarheid ik had van een almacht iets beters verwacht dan zoo duur te koop aan te bieden wat i graties zou kunnen geven nu weet ik wel wat u daartegen zal inbrengen we kunnen m niet doorgronden niewaar
je vragen wat de reden is dat je in de laatste dagen niet met hem gewandeld hebt en of je misschien van daag anders morgen weer eens wandelen wilt ofschoon ik er een voorwendsel in zag deed de verklaring me genoegen ongelukkig voegde zij er zonder te lachen maar toch op een flauw spotachtige toon bij
doch op dit oogenblik stroopte zij haar mouw tot aan de schouder op en strekte de bloote arm onder mijn hoofd uit ga nu maar liggen of wil je soms niet
de deur glipte achter me in het slot en onbeweeglijk bleef ik staan verbijsterd door al het plotselinge in de laatste seconden ze hadden me niet gehoord al pratend over de onverwachts opgekomen bui kwamen ze binnen gedempt maar duidelijk genoeg drongen de klanken door het dunne hout van de deur
denkt u dat zij zich door iemand de les had laten lezen denkt u heusch dat het me wat geholpen zou hebben als ik de meiden gewaarschuwd had hoe is t mogelijk zoo iets te zeggen me zulke verwijten naar het hoofd te gooien
verbeeldde ik t me of was t waar dat hij tegen de oude lui een veel gemoedelijkere toon aansloeg dan hij tegen mij had gedaan wat was hij deelnemend en wat putte hij zich uit in loftuitingen van anna
de ambtenaar van het ministerie de maatschappelijke man met relatie's de hagenaar die achter de schermen kan kijken nam het af van de nietsdoener de outcast de onbenulllige provinciaal en t was duidelijk dat ik zakte in de politiek zakte in de sociologie zakte zelfs in de algemeene bekendheid met de nieuwtjes van de dag
even weken de oogleden terug en zag ze me aan doch tegelijkertijd slikte ze ook daarna hoestte zij eens murmelde met moeite als iemand die te veel gedronken heeft eenige onverstaanbare klanken en sliep weer in
half afgewend als gaf ik me daardoor de schijn niet met haar te spreken hoorde ik haar antwoord aan riep goed na afloop tot straks en rende de trappen weer af op mijn plaats teruggekeerd zag ik haar kijker de zaal
dus had ik eindelijk mijn avontuur beet eindelijk zou ik me kunnen ontdoen van het vernederende en intimideerende gevoel van kwajongen te zijn en te blijven nu kwam het er maar op aan met takt van de omstandigheden gebruik te maken
noemde ze zijn naam dan was t uitsluitend in verband met zijn groote vaderlijke liefde waarvoor zij haar bewondering niet zonder beleedigende bedoeling tegen mij dikwijls genoeg uitte ik had dus eigenlijk niet één deugdelijke reden om ongunstig over hem te oordeelen en toch deed ik t zoo vaak het maar eenigszins mogelijk was
de kracht waarmee ik de zoogenaamd deugdzame normale maatschappelijk goede menschen heb benijd bewijst genoegzaam voor de oprechtheid waarmee ik gewenscht heb een van de hunne te mogen wezen
ik wist t wel en dan kijk niet alleen mijn gemoed komt er bij te kort maar ook mijn geest de geest heeft behoefte aan strijd aan tegenspraak hij wil kampen en overwinnen de rust verzwakt hem en eindigt met hem
met het meisje op zeer vertrouwelijke voet stond en dat onvoldaan begeeren dat kampen met een verlammende vrees brachten me elke woensdag en zaterdag in zulk een koortsachtige overspanning gevolgd door afmatting dat ik zelf niet meer wist of ik naar de teekenles verlangde dan wel m verafschuwde
stil riep ik uit zwijg over dat geld of ik loop de deur uit en kom nooit terug ze schrok van mijn heftigheid zoende me weer en suste nu nu nu word maar niet boos je bent lief
dat spreekt wel van zelf de oude heer is z van streek nu t is gegaan zooals ik dacht ik ben bij de officier van justitie ontboden die heeft me omstandig laten vertellen wat ik hier heb gevonden
behalve op de teekenlessen ontmoetten wij alleen dikwijls op straat waarschijnlijk spraken we dan over liefde maar ofschoon ik er nog wel eens in slaag haar beeltenis in mijn geheugen terug te roepen en flauw weer de aandoeningen te gevoelen die zij toen in me opwekte kan ik me onmogelijk herinneren wat we samen behandelden
dan straalden ze als een bleek licht in de ruimte weg en terwijl t om me weer effen zwart werd hoorde ik opnieuw de vraag is ze dood of moet ze nog sterven of wat zal er gebeuren
zou ik haar opwachten bij het uitgaan haar schrijven haar bezoeken alle mogelijkheden passeerden de revue maar tegelijkertijd wist ik wel dat ik vreesachtig en onhandig als altijd niets zou doen dan wachten wachten wachten altijd wachten op iets dat van zelf toch nooit kwam
al dertig jaar wat moest er van me terecht komen als ik ziekelijk hulpbehoevend werd en niemand anders dan een betaalde oppasseres zich om me bekommeren zou voor t eerst rees het denkbeeld van een huwelijk in me op en verbeeldde ik me de haven te zien waarin mijn ellendig scheepje zou kunnen ankeren
of meer dan de zelfvoldoening van eindelijk tegenover een vrouw eens dapper te zijn geweest gevoegd bij de vrees geen tweede keer zulk een gunstige gelegenheid te zullen vinden t is immers al een veeg teeken dat iemand zich de vraag stelt ben ik heusch verliefd
dan uitte zich dat superioriteitsgevoel in hatelijke opmerkingen die wel moeilijk te weerleggen waren maar tevens onder mijn voeten de brug naar de normale menschheid stuk voor stuk weer afbraken
nu was het huis voor me samengekrompen tot een kamer en het vijandige doorgedrongen in alle gangen en alle andere vertrekken daaromheen ik nam t overal om me waar als een onzichtbare marcellus emants een nagelaten bekentenis benauwende overmacht die al mijn verlangens veroordeelde en poogde te smoren in de duffe atmosfeer van deze kleine ruimte
zooals de aanraking van fluweelige meisjesvingers gestrengeld door de mijne het kijken in een jong mij toelachend gelaat het denken die vrouw is nooit van een ander geweest en zal ook nooit van een ander zijn
haar photographie aanziende die ik niet gekregen maar gekocht heb kan ik de eerste wegsleepende indruk van dat teerblanke gezicht met die glanzige oogen en dat bijna zilverblonde haar nog wel eens duidelijk in mijn ziel oproepen
terwijl ik de slaap niet kon vatten lei ik me zelf die vragen voor en kwam tot het besluit dat mijn zelfvoldoening ongetwijfeld in het spel was maar ik tevens moeder en dochter meer voor sluwe intriganten dan voor geloofwaardige personen hield
in mijn drukkende moedeloosheid overkwam t me heele dagen lang in bed te blijven niet wetende waarvoor ik zou opstaan me kleeden me bewegen toen gebeurde t dat ik te interlaken aan een hôtel tafel tegenover een zeldzaam mooi meisje zat
de woorden waren me nauwelijks van de lippen of ik voelde dat hij al naast me voortwandelend me van ter zijde begluurde was t omdat hij wilde weten met welke bedoeling ik gesproken had of had zijn huwelijk iets geheimzinnigs gehad en stelde hij zich de vraag wat weet die man van me af
toch was er leven in een afwisseling van stemmingen groot genoeg om me aan een afwisseling van menschen in hetzelfde omhulsel te doen gelooven was echter een der vacantie's ingetreden welke mina geregeld buiten de stad bij haar familie doorbracht dan verbleekten al mijn gevoelens tegelijkertijd en bleef in mijn ziel alleen een ondraaglijke dorheid achter
ik hield van groote stevige vrouwen deze was lang maar uiterst tenger dit belette echter niet had veeleer juist ten gevolge dat zij een zonderling mengsel van gevoelens in me verwekte
toch beefde ik over mijn gansche lichaam toen mijn vingers de half leege chloraal flesch omvatten een tijdlang bleef ik er mee in de hand staan als een dief die een verdacht geluid hoort en zich op heeter daad betrapt gelooft
dat hij geen vertrouwelijke omgang wenschte was duidelijk genoeg maar als hij me al voldoende kende om me daar te laag voor te schatten moet ik dan niet aannemen dat hem ook gebleken was van mijn oprechte begeerte om anders te worden en de maatschappelijke samenleving lief te krijgen althans belangstellend te leeren beschouwen
alleen in mijn kamer fantaseerde ik als gewoonlijk ons onderhoud aan tafel en nam me daarbij voor eens te doen uitkomen welk een zonderling figuur marcellus emants een nagelaten bekentenis anna's hysterisch dankbare vereering van de kantere
denkelijk al vr de zomer en voorbij hem heen kijkend zei ze u heeft wel gelijk niets bindt u en een wezen waaraan je heele hart hangt te moeten verliezen is dat is verschrikkelijk hoe gelukkig als je nog strijden kunt en strijden mag voor zijn behoud
dan zou ik wel tot tegenweer genoodzaakt zijn geworden en als mijn eerste antagonist eens geweken ware voor een toevallig raak aankomende vuistslag wie wee hoeveel moed de zelfoverschatting me dan had
wat mezelf betreft ik ontwaak uit die waan zoodra ik handelend moet optreden maar daar het niet willen marcellus emants een nagelaten bekentenis voor het oogenblik voldoende is bestaat er voor anderen geen aanleiding om aan mijn onverzettelijkheid te twijfelen
met het vaste voornemen de eenzame duinen in te gaan was ik uitgetogen toch belde ik om drie uur aan bij carolien wat had haar straat toen een leeg en armoedig en doodsch aanzien en toch drukte ik me angstig tegen haar deur aan rondglurend of niemand me bespiedde
ik bleef alleen door de straten dwalen en ontmoette niemand om te groeten ik liep alleen het schoolgebouw uit en mijn buren met wie ik zooeven nog had gesproken sloten zich nu bij een dichte jongensdrom aan waarin voor mij geen plaats scheen te zijn
die avond voor de eerste maal vond ik haar lach niet bekoorlijk meer zoo bleef ons engagement dus aan ofschoon de ongesloten verbintenis reeds alle glans alle kleur alle frischheid miste
mooi vond ik haar in t minst niet maar een beminnaar van lijnen had haar zeker anders beoordeeld het blauw der oogen was me te licht de bijna onzichtbare oogharen en wenkbrauwen teekenden niet het wipneusje gaf haar iets kinderachtigs en de koele marcellus emants een nagelaten bekentenis gemarmerde huid wekte niet de minste zinnelijke begeerte in me op
en dan eens ware t ook maar eens midden in die zaligheid te mogen fluisteren ik heb je lief o gauw toch gauw toch eer t te laat is
zoo onopgesmukt waar als dit verhaal is van de ellendige omgang met me zelf die ik als een jammerlijk onbeduidend en ledig leven achter me zie marcellus emants een nagelaten bekentenis liggen is ook mijn bekentenis dat ik bewust althans gedurende die dagen van aanhoudende tweestrijd nooit iets anders heb verlangd dan anna te kunnen maken tot een gelukkig
een geluk als zij me gaf had ik nooit gekend zou ik nooit weer vinden er viel niet te aarzelen morgen al wilde ik naar utrecht gaan om bloemendael mijn effekten af te nemen wat drommel ik hoefde er hem toch geen rekenschap van te geven waarom ik mijn vermogen zelf verkoos te beheeren en wat ik er mee verkoos te doen
wat er me destijds in aanlokte was geen behoefte aan de affectie van een vrouw of van kinderen ik zag alleen een zonnige woning waarin ik t goed zou hebben en veilig zou zijn voor de menschen
de kleine door een spinneweb van plooitjes omstraalde oogen flikkerden guitig en manlief zou zeker een fraai partijtje herinneringen ten beste hebben gegeven als zijn dochter niet in de kamer was geweest om der wille van het kind hield hij zich in en nog een slokje nemend sprak
maar van naderbij beschouwd was dit een zuiver negatieve deugd ofschoon ik nooit iemands vermogen iemands positie heb benijd is naderhand mijn haat tegen de zoogenaamde normale menschen toch voortgekomen uit wangunst als knaap benijdde ik hun dat zij meer pret hadden
ten einde iets meer van hem te weten te komen vroeg ik eens of hij al dadelijk bij de aanvang van zijn studies de roeping had gevoeld dominee te worden o neen ik ben zelfs begonnen met in de rechten te studeeren
bovendien hinderde me voortdurend het besef dat haar affectie zooveel mooier laat ik liever zeggen zooveel minder leelijk was dan de mijne en wat me nog t meest kwelde was de gedachte dat zij mij zooveel meer plagen kon dan ik haar
meer en meer er zijn oogenblikken t is zoo maar ik geloof ja ik ben overtuigd dat ik t allerongelukkigst zou wezen als ik ontevreden werd over
voor het nieuwe het onbekende ben ik altijd teruggedeinsd en toch heb ik er altijd naar gehunkerd aan dergelijke tegenstrijdigheden is mijn ziel rijk ik snak bijvoorbeeld naar aandoeningen en ontwijk toch al wat mijn gemoedsrust kan verstoren
moet bedenken dat ik niet voor artieste groot ben gebracht mijn vader was ook rijk en mijn moeder is een geboren barones en hernam de oude vrouw als na de dood van mijn man onze notaris niet op de loop was gegaan met ons heele vermogen dan gaf mijn dochter hier geen concert dat verzeker ik u
dat me ook tegenover een dokter zoo kinderachtig zwak maakt ik herinner me de kantere een sigaar aangeboden en een kleur gekregen te hebben toen hij zeide nooit
zij ging voort al wat het huishouden betrof zoo zorgvuldig te behartigen dat het mij onmogelijk zou geweest zijn ééne gegronde aanmerking te berde te brengen en in de tijd die zij overhield wandelde zij met sofietje en de kantere lei ze eenige bezoeken af marcellus emants een nagelaten bekentenis of zat ze in haar kamer te lezen
de moedige trouwe genegenheid van de laatste heeft gadegeslagen verwondert zich niet over de onberedeneerde haat waarmee die twee dieren elkaar naderen zonder te weten hoe begreep het normale individu
de moed om uit eigen beweging aan dat tafeltje plaats te nemen heeft me echter altoos ontbroken en een toenadering van de andere kant heb ik nooit bespeurd na een poos om een biljart rondgedraaid of achter een paar geïllustreerde weekbladen mijn verlegenheid verborgen te hebben moest ik telkens onverrichterzake weer heengaan
voelde me alleen in de eenzaamheid op mijn gemak en besefte toch dat ik mijn dorst naar genietingen van allerhande aard nooit in deze eenzaamheid zou kunnen lesschen mijn levenskracht was groot genoeg om duizenderlei begeerten in me op te wekken maar scheen te zwak om één dier begeerten te bevredigen
maar zal je zeggen als anna t maar weet nu daar heb je gelijk in alleen zie je t is toch altijd beter ten halve gekeerd dan ten heele gedwaald en dus zie je als t je soms berouwen mocht ik weet t niet ik weet er niets van maar hè
die kalme aanmatiging maakte me razend gestoord door het binnenkomen van de meid was ik genoodzaakt een tijd lang te zwijgen en in die pauze slaagde ik er in wat te bedaren ik vond een paar frasen die me in staat zouden stellen langzaam mijn doel te naderen en hervatte dus zoodra wij weer alleen waren
zijn dat nu de normale menschen in wier gevoel geen inbeelding geen zelfbedrog in wier woorden geen huichelarij geen onwaarheid is zoodra ik kans zag onbemerkt te ontsnappen snelde ik da kamer het huis uit en het bosch in onder het wandelen begon ik te herdenken
het leven was t'huis ook zoo vroolijk niet ik dacht dat ik hem op de duur beter zou begrijpen en nu ja dat is dan ook gebeurd op onze huwelijksreis zijn me de oogen
de volgende morgen vertoefde ik eerst geruime tijd voor mijn spiegel dat werd me allengs tot een gewoonte
dan zouden alle sensatie's het slagen het genieten het triomfeeren het verliezen het vertwijfelen het vaarwel zeggen elkander van zelf met noodlottige zekerheid opvolgen
en luider met iets dreigends in zijn toon hervatte de kantere och twijfel niet aan mijn oprechtheid waar ik je zulk een diepe blik gun in mijn ziel
ik voel t nog hoe ik de oogen niet af kon houden van haar verrukkelijke lippen die in een voortdurende golving als zoenden ze elkander over het zachte karmijnrood een vochtige glans onderhielden en hoe t me bij haar vraag eensklaps te moede werd of er uit mijn maag een gulp gal opsteeg naar mijn keel
of liever waren in staat me te vervullen met geestdriftige bewondering spraakzame vriendelijkheid cerebrale vereering zelfverloochenende liefde dan wordt het me te moede alsof mijn traag bloed plotseling sneller gaat stroomen of er spanning komt in mijn slappe zenuwen
of anna zich al dan niet aan hem over mij beklaagd had was me onbekend maar in beide gevallen begreep ik niet better te kunnen doen dan zelf een hooghartig stilzwijgen te bewaren
in die belofte geloofde ik omdat ik niet twijfelen wilde edoch reeds de volgende avond stuurde ze me zoo gauw mogelijk weg voorgevende dat ze bij een vriendin thee ging drinken
het visites maken leek me een stuitende groenlooperij maar ik onderwierp er me aan meenende dat het de brug zou vormen waarover ik terug moest keeren in de maatschappelijke samenleving bijna overal kreeg ik nare indrukken
hij wist het ambt me zoo smakelijk te schilderen dat ik ten slotte geloofde het geneesmiddel voor mijn kwaal het toevluchtsoord uit mijn ellende het redmiddel van mijn toekomst gevonden te hebben
volgden de beslommeringen van de begrafenis de advertentie de communicatie's die mijn aandacht afhielden van de snel voorbijjagende angstvisioenen welke gestadig mijn duister brein als vuurpijlen
het waren amerikanen sterk van bouw gezond van tint flinke frissche mooie jongens wat leutert die portier toch hier is niemand de portier die hen gevolgd was merkte op dat dan de dames al naar boven waren getrokken
dan voelde ik voor een poos mijn koud grauw denken weer kleurrijk ontgloeien tot een zelfopofferend sentimenteele verliefheid en dan verstomden in mijn marcellus emants een nagelaten bekentenis hoofd de opschietende leuke vragen overruischt door de muziek van het gevoelen
ja dan was t raadzaam de meid te bellen haar naar mevrouw te vragen mijn verwondering te betuigen over anna's laat opstaan niet dadelijk doch iets later moest ik de meid naar boven zenden en dan ja wat dan weer in mijn hoofd was t zoo ijl dat ik me haast niets voor kon stellen
beiden waren dermate buiten westen van smart dat ik niet begrijp hoe ze nog in staat zijn geweest hun huis te verlaten en de reis naar den haag te volbrengen de oude heer was nagenoeg blind van het huilen in het eerste half uur brachten zijn bevende lippen geen enkel verstaanbaar geluid
slotte begon het dwaze van deze verhouding me te hinderen en op een avond nadat we elkaar in de stad weer rakelings waren voorbij gegaan bracht ik onder de thee de zaak ter sprake geen boos woord is me bij die gelegenheid ontglipt ik zei eenvoudig marcellus emants een nagelaten bekentenis meneer de kantere schijnt te gelooven dat ik hier in huis op kamers woon
de omgeving moest haar waardig omlijsten en een gepaste achtergrond leveren voor haar onberispelijke persoonlijkheid ik voelde me vreemd en onbehaaglijk in mijn eigen huis t was of zij er in heerschte en ik er maar geduld werd
de eene meid ging maar nu daagde de andere weer op ik begreep dat het gevaarlijk kon zijn werkeloos te blijven haal me melk ik bleef alleen met het lijk maar dit kon ik niet uithouden de eene huivering voor de andere na rilde me over het lijf ik probeerde die starende blik te trotsen maar op eens was t me of ze bewoog
weet u wat me daarbij altoos t meest heeft getroffen t is dat de menschen hun ongeluk laat ik liever zeggen hun gevoel van ongelukkig te zijn dat is niet hetzelfde doorgaans hoofdzakelijk te wijten hebben aan zich zelf om u tot voorbeeld te nemen als u t me ten minste veroorlooft
en voor dat ééne ding te sidderen als een eekhoorntje voor de fascineerende blik van marcellus emants een nagelaten bekentenis een slang hoe houd ik zoo'n afschuwelijk leven dag in dag uit ten einde toe nog vol
vergeef me toch als ik je onwillens gegriefd heb ik dacht ik wilde in alle geval niet en ach als t dan toch moet gebeuren wat zal ik o je weet niet wat een marcellus emants een nagelaten bekentenis afschuwelijk gevoel t voor me is je zoo hoe zal ik t noemen zoo eenzaam zoo onbeschermd achter te moeten laten
doezelde de uitputting het schel schitterende angstleven in mijn hersenen ineen tot de bonkige grijsheid van een nare droom uit die droom ontwakend viel mijn eerste blik op mijn bemodderde kleeren
ofschoon al twee jaren getrouwd kende ik haar niet dikwijls genoeg had ik vr mijn huwelijk me afgevraagd hoe ben ik kan ik haar gelukkig maken nooit was t me ingevallen te onderzoeken hoe zij was of zij mij gelukkig kon maken
wat was er in s hemelsnaam voor plechtigs in der verklaring afgelegd tegenover een gebrild bureau heertje dat wij voornemens waren een huwelijk aan te gaan had ik er iets in kunnen vinden dan zou t iets stuitends zijn geweest
wat hadden ze vooral wat had hij dan wel van me gezegd ik zou t graag vernomen hebben maar durfde t weer niet rechtstreeks vragen daarom beproefde ik er achter te komen langs een omweg zoo is de kantere zoo lang gebleven dat kan een interessante avond voor je geweest zijn waarover hebben jelui t al zoo gehad
maar toen kwamen anna's ouders mijn zwager had ze van de trein gehaald en dus al ingelicht ik hoefde niets te vertellen marcellus emants een nagelaten bekentenis och wat moet het lijden van een mensch intens zijn als hij zich niet meer ontziet zulke belachelijke grimassen te maken nog nooit had ik zoo iets afzichtelijks en bespottelijks gezien
toen ik tot mijn verbazing haar bruin haar haar zware wenkbrauwen en haar groote donkere oogen boven de rand zag opduiken ze naderde keek me even aan en ging zwijgend naast me liggen ik vond geen woorden om te spreken en geen moed om me te verroeren
ik zag ze rondrijden door het bois de boulogne glimlachend tegen een bekoorlijke herinnering of een betooverende illusie en ongevoelig voor de glurende nijd en de minachtende bewondering van een nieuwsgierig plebs ach ook ik wilde leven leven als zij glansrijk hevig kort
neen dat trotseer ik niet meer liever mijn huishouden opgebroken en heengegaan naar een land waar niemand me zelfs van aanzien kent en waar niets meer aan het verleden herinnert dit wordt toch onvermijdelijk als de oude lui me eens te logeeren vragen en ik geen voorwendsel vind om te bedanken
kennelijk wilden ze me lijmen en terwijl mij dit ergerde van het mooie jonge meisje met de glanzende oogen en het bekoorlijke mondje gaf het me zoowel de moed als de onverschilligheid die voor mijn verleidersrol onontbeerlijk waren
ja dat heb ik ook gemerkt ik schijn zeven uur voor acht te hebben aangezien een kwartier later belde ik nog eens ik begrijp niet waar mevrouw blijft ga toch eens kijken
maar dan weer dan zou hij me allerlei vragen doen op die vragen kon ik me tamelijk goed voorbereiden maar dokters zijn in de regel menschenkenners als hij eens aan mijn manier van spreken van kijken van gesticuleeren iets vermoedde en daar kon ik me niet op voorbereiden
ik merkte dat een fijn compliment haar niet meer in verrukking had kunnen brengen dan het noemen van een geliefkoosd muziekstuk zij begon zelfs de melodieën te neurieën en beloofde ze aan de thee te zullen voorspelen
bij anna waren deze voorschriften zoo deugdelijk in het bloed opgenomen dat zij nooit aarzelde omtrent haar plicht ik benijdde die zekerheid doch vond m tegelijkertijd bekrompen
maar ik vermoedde toch dat zich een mededinger misschien wel het ventje uit de opera aan had gemeld die ze bereid was in mijn plaats te stellen of naast me aan te nemen ik begreep ook dat er op die vijftig gulden meer niets viel af te dingen doch de handel vervulde me voor t oogenblik met zulk een weerzin dat de toestemmende frase niet over mijn lippen wilde komen
naderhand werd t me klaar dat ik onwillekeurig niet alleen mijn aanstaande schoonvader maar ook me zelf had trachten te misleiden door mijn onloochenbare koelheid voor anna op één lijn te stellen met marcellus emants een nagelaten bekentenis een natuurlijk gevoel dat aan banden werd gelegd door de heerschende opvatting van het fatsoen
je plicht aha dus jij houdt het voor je plicht wel mijn vrouw te schijnen maar t niet in geen enkel opzicht te zijn anna verloor haar kalmte niet klaarblijkelijk had zij op dit onderhoud zich al lang voorbereid
en ik vermocht niets zoolang zij maar het voorgeschreven grenslijntje dat de conventioneele moraal tusschen verboden en geoorloofd genot getrokken heeft niet overschreed
de aanblik van de beide dames zette me terstond op mijn gemak niet dat ze bijzonder voorkomend waren of taktvol me heen wisten te helpen over mijn verlegenheid o neen integendeel kwamen ze me zeer terughoudend ja bijna stuursch voor
hij stierf nog plotseling maar t was toch een geluk in die toestand niewaar ik had jou maar eens als zoo'n kleine dreumes ja ja och wat was je klein en minnetjes och
als een geparalyseerde zat ik gekluisterd geen hand geen voet zelfs mijn hoofd kon ik niet meer bewegen en altijd door luisterde ik luisterde ik zonder te weten
het cynische van de vraag prikkelde me tot driestheid ik was dadelijk besloten zelf wel te verstaan tot aan het huwelijk de rol van de millionair te vervullen zeker ken ik millionairs die terstond bereid zouden zijn hun vermogen aan uw voeten te leggen met één ben ik zelfs zeer intiem bevriend
nu mag daarvan veel doch niet alles op mijn rekening worden gesteld in de beginne voelde ik wel dat het geluk het machtige lichaam en geestdoorjubelende geluk het geluk dat ik me gefantaseerd had als een bruisende zielsmuziek dat dit geluk nog altijd uitbleef
de dames verschenen niet op de gewone tijd ik liep naar buiten en weer naar binnen van de eetzaal naar de leeszaal en vice versa noch dames noch amerikanen de gids met de paarden werd aangediend en ik wist nog niet eens of mijn uitnoodiging aan was genomen
ik heb je niets meer te zeggen moet dat beduiden dat ik lieg is t onwaar wat ik beweer van jou en de kantere ik zal me niet verdedigen
om s nachts mijn kamer binnen te sluipen mij de armen om de hals te slaan en te smeeken heb me lief heb me lief ik beeldde me echter in ook tot een actiever optreden in staat te zijn wanneer ik eerst maar in een blik of in een gebaar een flauwe aanmoediging had gelezen
een brandkast te koopen zou nog verdedigbaar zijn maar een kluis te doen metselen in een huurhuis was al dwazer en ten slotte bleef het toch t veiligst stukken en couponbladen te verdeelen wat kon ik dus zeggen dat me niet dwingen zou hem ten slotte botweg tegen te werpen het gaat je niet aan ik doe wat ik wil
summarum hield ik van haar zooveel als een wezen gelijk ik van een vrouw houden kan die zijn zinnelijke begeerte niet opwekt maar om haar te doen gelooven dat dit beetje gevoel deze aalmoes van een arme slokker geen veinzerij was moest ik in overdrijving vervallen en dus noodzakelijk wederom een rol spelen
nooit heeft mijn schuwheid me op de duur de eenzaamheid lief doen krijgen altijd zijn afkeer van menschen en behoefte aan gezelschap in mijn ziel onafscheidelijk verbonden geweest
nu beweer ik ook dat ieder mensch in dit leven recht heeft op een quantum geluk en denk eens goed na zou hij dit niet aan een ander aan de ander die t met hem deelen moet ontnemen door t zich zelf niet te gunnen
die hoogst zelden door een en dezelfde persoon in toepassing worden gebracht nu ik het aantal echt normale menschen zoo groot niet meer en dus de normaliteit der meesten zoo benijdbaar zuiver niet meer acht
daar nu bergbeklimmingen het voornaamste genoegen uitmaakten van de plek en ik te zwak werd geacht om hieraan deel te nemen was verveling het eenige wat daarboven voor mij overschoot
dat je nu ook niet één vriend hebt niet één nieuwe kennis kunt maken ik begrijp t niet marcellus emants een nagelaten bekentenis moeten we dan tot ons tachtigste jaar z tegenover elkaar blijven zitten ik werd boos
hoe grooter zekerheid ik toen uit duizenderlei kleinigheden distilleerde dat zij met elke ontmoeting meer onder zijn invloed kwam des te grooter werd ook mijn verlangen mijn rechten van echtgenoot weer te doen gelden
zooals een eenvoudige wandeling een herstellende marcellus emants een nagelaten bekentenis zieke toelacht zoo lachte mij het vooruitzicht toe van een regelmatig huiselijk leven zonder eeninge opwinding edoch waar de vrouw gezocht
om toch eindelijk eens een werkelijk genot meester te worden mij dikwijls s avonds in koortsachtige opwinding de volle straten doorjoeg zag ik met klimmende angst de tijd naderen dat ik in het ernstige leven het leven van zaken en plichten van geld verdienen en vooruitkomen
von feuchtersleben zegt in zijn gezondheidsleer der ziel wanneer de mensch over zijn lichamelijke en zedelijke toestand nadenkt dan gevoelt hij zich doorgaans ziek hij lijdt aan t leven dit is juist mits men voor nadenkt leze te veel nadenkt
in deze tusschentijd moesten we op een groot dîner bij van swamelen zoo'n dîner was me altoos tot een marteling geweest waarvan ik me verbeeldde dat ik m alleen om anna's wil verduurde
je hebt gelijk groot gelijk maar omdat je een plicht tegenover hem te vervullen hebt en vervullen wilt zal je daarom je gemoedsleven dat hij marcellus emants een nagelaten bekentenis niet op prijs stelt waarin hij zelfs geen aandeel heeft laten verdorren
evenwel er trilde toch een onmiskenbare aandoening in haar stem toen zij haast fluisterend antwoordde jet weet wel beter thans werd ook zijn stem onzeker en begon ook hij zacht te spreken was hier affectatie of natuurlijk gevoel in het spel
eindelijk was de groote dag daar de dag van het examen voor delft maar toen klom mijn angst tot zulk een hoogte dat ik als een schuw paard voor een schitterende plas met alle kracht die in me was terugdeinsde voor het onbekende gevaar
ik begreep niet meer wat me bewogen had terug te snellen naar een land waar ik me eenzamer moest gevoelen dan overal elders en t was me als gaf ik mijn lichte vrijheid en een wereld vol zonneschijn prijs om een doodsche duistere muffe kloostercel te gaan betrekken
als in een opengeslagen boek vond ik gelukkig nog de kracht te antwoorden wel zeker het komt me nu zoo toevallig voor dat ze in de laatste tijd nooit meer over je heeft geschreven ik vroeg altijd hoe je t maakte maar sinds maanden kwam je naam niet meer in d'r brieven voor
was ze nog dichter bij hem gaan zitten had ze misschien zijn hand gevat haar hoofd tot hem over gebogen of had ze zich integendeel van hem verwijderd omdat hij toch al in haar achting was gedaald afgevallen van zijn voetstuk
monden die ik zou willen zoenen schouders waartegen ik mijn hoofd zou willen aanvlijen de oude adam die maar uitgeput en overvoerd met slechte spijs een poos gesluimerd had ontwaakte weer en mijn opwellingen van sentimenteele verliefdheid die me de stem haast deden hooren waarnaar ik verlangde
je hart ja wel maar wat wij voor de inspraak van ons hart houden is meestal heel iets anders u meent berekening nu soms berekening ook wel aandriften van allerlei aard en soort die zelden wat uit te staan hebben met dat hart
intusschen wierp de kantere me allerlei nieuwe argumenten tegen als de geest is afhankelijk van de stof maar de stof insgelijks van de geest of twijfel marcellus emants een nagelaten bekentenis niet aan de kracht van uw wil en uw wil zal krachtig zijn
t was in een dier opflikkeringen van gemoedsleven dat het denkbeeld bij me opkwam van mijn misselijk avontuur een novelle te maken al dikwijls had ik me afgevraagd of de vele abnormaliteiten waarvan ik me bewust was niet het kenmerk konden zijn van een artistieke natuur
de logeerkamer van de bloemendaels was en is even deftig als burgerlijk even proper als muf de ramen schuiven er niet hooger dan een handbreed op effen donker groene gordijnen hangen er zwaar neer voor de vensters en om het dubbele bed
als om me te rechtvaardigen weidde ik uit over mijn vermoeden dat anna bij ongeluk te veel medicijn genomen en zich dus vergiftigd had de meid jammerde verschrikkelijk wat ze gezegd heeft weet ik niet meer klagend en prevelend bleven we beiden ronddrentelen tot de dokter in de deuropening verscheen
trekt een ander de wereld door omdat hij belangstelt in alle openbaringen van het leven mij boezemden de dingen slechts belang in voor zooverre zij bij machte waren onderscheiden stemmingen op te wekken in mijn
ik die mij zelf zoo klein zoo onbeduidend zoo geminacht zoo verstooten vond pendant t was kil en grauw in mijn kleine kamer achter de gegrendelde deur toch bleef ik er omdat ik me alleen daar veilig voelde
mijn kijker rees en plotseling verscheen er een bekoorlijk lachend blond kopje in dat eveneens achterover leunend in druk gesprek was met een iets oudere zwaar
een lange en diepe stilte volgde wat doen ze vroeg ik me af hoe zitten ze nu staren ze naar de grond of kijken ze elkander aan t was of ik door de deur heen iets van de emotie voelde die hun zielen doortrilde en of zij die emotie stalen stalen van mij eindelijk hernam de kantere
verder herinner ik me niet wat er die avond voor is gevallen alleen een vaag besef van zinneloos luidruchtig te zijn geworden geraasd en getierd te hebben is in mijn hersenen blijven hangen als een onooglijke gloeierige wondeplek op de nog blanke huid van een voos lichaam
mijn dochter is artieste meneer zij speelt piano in zweden heeft zij een uitstekende reputatie maar het ongeluk wil dat haar gezondheid niet tegen het ruwe klimaat van ons land bestand is de profesmarcellus emants een nagelaten bekentenis soren hebben haar aangeraden een paar winters in italië en een paar zomers in zwitserland te gaan doorbrengen
t geen anna verlangd had was de zeer gewone gang van zaken eerst wat plezier op de huwelijksreis dan wat aardigheid in het mevrouwtje spelen zoowel binnenshuis als daarbuiten en eindelijk de zorgen van het moedertje zijn
na het woord koel was ik me zelf in t geheel niet meer meester de oude heer ik zag t best in had volkomen gelijk maar dat hij er mij een verwijt van maakte te zijn zooals ik nu eenmaal was ergerde me vreeselijk
geheel misdeeld van kunstzin vonden zij t vervelend hiervoor een concertzaal of schouwburg uit te kiezen zij wisten van dregten te bewegen zijn vooravonden aan het whistspel te wijden en ik die nooit van kaartspelen heb gehouden was zwak genoeg maar weer toe te geven
het middel hielp allengs werd ik spraakzamer verbeeldde ik me zelfs dat de gesprekken me gingen interesseeren toen ik echter na tafel ook nog een paar cognacjes had genoten werd de uitwerking me weer te kras
juister waande ik dat iedereen me onaangenaam vervelend onbeduidend vond en mijn trots kwam in opstand tegen het denkbeeld van slechts geduld te worden zoo gebeurde t dat ik werd uitgenoodig toe te treden tot een letterlievende kring met een beperkt aantal leden
dacht ik er aan dan hoorde ik altoos een wals van strauss of waldteufel voor mij wekt niets beter dergelijke aandoeningen op als ik zocht dan deze sensueele melancholische en toch zoo dartele muziek
weer bekroop me de lust eens te openbaren wat er in me omging weer zweeg ik omdat de woorden niet over mijn lippen wilden na een korte aarzeling liep ik maar weg en sloot me boven in mijn kamer op
natuurlijk bevatte het de tijding van mijn nederlaag in een paar duitsche zinnen die aardig vol fouten zaten gaf het mooie kind te kennen dat ze onmogelijk van mijn beleefde uitnoodiging gebruik konden maken de verontschuldiging luidde zij hadden er reeds een andere aangenomen
en voor het vrijgezellen bestaan deinsde ik terug als elke gezonde voor de heete vunzigheid van een ziekte de derde dag kreeg ik al vroeg in de morgen een visite van mijn aanstaande schoonvader die eens kwam hooren hoe t mij ging zonder recht te weten waarom sprong ik dadelijk marcellus emants een nagelaten bekentenis op schoot haastig wat kleeren aan en ging bloemendael met een lachend gezicht tegemoet
koud en afgemeten moeten we elkander respecteeren maar heeft de wethouder eenmaal zijn vergunning uitgereikt dan is t weer omgekeerd wee de man die zich daarna niet hartstochtelijk toont
nu dan de dood van je moeder hè ik had er niet tegen dat je op reis zoudt gaan en de wereld zien dat is toch ook leerzaam hè je hadt al genoeg narigheid gehad en dan de jeugd moet uitrazen een oude vrouwegek is nog veel erger dan een jonge je bent op een goede leeftijd niet te jong niet te oud je hebt fortuin niet rijk maar genoeg om fatsoenlijk van te leven niewaar
de portier wilde de dames gaan waarschuwen maar ik hield hem terug de huisknecht geloofde dat zij zouden gaan rijden en ik dorst niet vragen met wien ik besefte dat op dit oogenblik elke daad te verkiezen was boven besluiteloosheid en wist toch niets te zeggen niets te doen
een van mijn eerste en pijnlijkste ondervindingen was mijn intrede op de lagere school wat ik me van die omgeving nog kan voorstellen is een groote grauwe ruimte waarin een massa giegelende kinderen bijeen zitten bewaakt door een norsche onderwijzer
op vijf en dertig jarige leeftijd had hij zijn jeugd gesloten verklaard en was hij getrouwd eigenlijk zou hij verstandiger hebben gedaan een huishoudster te nemen want meer verlangde hij niet maar ondanks zijn vrije moraal stoorde hij zich aan de maatschappelijke vormen
want alleen de hoogste leider die het geheel overziet kent het einddoel terwijl zij die onder hem dienen zich slechts rekenschap kunnen geven van de beperkte taak hun toevertrouwd
toch dorst ik niet lange tijd lag ik machteloos ten prooi aan de strijd die mijn hevig verlangen en mijn verlammende lafhartigheid samen streden maar het einde was dat mijn lafheid weer zegepraalde en dat de zeldzame tijd ledig voorbij joeg
een paar ouvreuses en een slenterende knecht keken me eens aan maar zeiden niets loges gingen open en luid pratende mannen kwamen er uit te voorschijn ik keek nog altijd niemand aan omdat ik me verbeeldde dat de menschen dan pas maar dan ook zeker mij zouden aanzien
ik waagde t niet naar een waarom te vragen maar stemde er in toe zoo gauw zij t begeerde terug te gaan het gevolg was dat we dadelijk het bezoek aan musea en kerken staakten en voor een paar dagen belet vroegen bij anna's ouders
sinds ik iemand ken die in staat is me uit te leggen wat ik niet begrijp de kantere kwam dadelijk tusschenbeide o mevrouw bij u is het ambt van uitlegger een sinecure dat heeft uw man al lang ingezien
ik trok dus naar scheveningen nam mijn intrek in het badhuis en wandelde er op het terras als een vreemdeling rond doelloos vriendenloos zonder in iets belang te stellen
beiden voelden we dat hij de regelmaat de behoudende kracht vormde ik de uitzondering de vrucht van een degeneratie was dit begon ik destijds al in te zien en werd me later volkomen klaar toen ik meer gelezen en me zelf dieper ontleed had
t is wel vreemd dat niemand haar eens geraden heeft een minder gevaarlijk middel te probeeren er bestaan toch veel onschuldigere slaapmiddelen u weet dus ook niet wie haar de chloraal heeft voorgeschreven
t is waar ik ben geen advocaat geen dominee marcellus emants een nagelaten bekentenis geen ingenieur zelfs geen artiest niet één titel bewijst dat ik aanspraak mag maken op een verstand toch durf ik beweren er een te bezitten dat bij buien helderder is dan het verstand van een hoop zoogenaamd zeer bruikbare menschen
ontbreekt bestaat er een altruïsme behalve daar waar het een instinkt een ambitie of een bedilzucht bevredigt de hedendaagsche menschen zijn priesters van afgoden waarin ze zelf niet meer gelooven verkondigers van leerstellingen waarnaar niemand meer handelt ze knielen en bidden nog omdat hun positie dit zoo marcellus
dit belette echter niet dat ik regelmatig het onderspit dolf en uit dit voortdurend gevoed minderheidsbesef ontwikkelde zich een machtelooze verbittering van die verbittering waartegenover geen liefde stond was ik me reeds op mijn twaalfde jaar helder bewust
ik ben toch op de hoogte dat zie je het verwondert me alleen dat je er niet om liegt dat hoorde er zoo bij ik zweeg omdat ik niets wist te antwoorden voelde dat mijn zwijgen hem kregelig moest maken en kon toch geen woord uitbrengen is t beneden je waardigheid een woordje van spijt uit te spreken
elk paard droeg op zijn blinkend tuig twee kleine schuin uit stekende zilverbestarde vaantjes en verder waren zoowel de hoofdstellen der rossen als de hoeden en de zweepen der koetsiers met kleurige linten versierd
als dit niet voor de eerste maal is dacht ik dat anna hem met je toespreekt dan hebben ze in mijn tegenwoordigheid me eendrachtiglijk voor de gek gehouden en nu klonk de stem van de kantere weer
als jelui nu je mooie rollen voor je eigen plezier speelt best maar denkt niet dat je er mij mee voor de gek houdt in haar zenuwachtige opgewondenheid bood anna haar gast niet dadelijk een stoel aan een paar minuten lang bleven wij dus midden in de kamer staan marcellus emants een nagelaten bekentenis praten en als gewoonlijk wierp ik toen een blik in de spiegel
anderen knoopten liaison's aan doorleefden spannende momenten mijn bestaan werd alleen door de garçon opgemerkt die me voor een fooi slecht bediende dagen lang zwierf ik in brussel s morgens door de musea de kerken de omstreken
t is of die stoelen die tafels die kasten die gordijnen vroeger gepraat hebben en nu moeten zwijgen altijd zwijgen t is ook of ze zich vroeger met elkander bezig heben gehouden en nu alleen mij aanzien altijd mij
sinds wanneer lees jij philosophische boeken of liever sinds wanneer lees jij in t algemeen een dof rood overtoog anna's wangen en ik zag het glas in haar hand beven toen zij op een kalme maar afbijtende toon me toevoegde
je denkt natuurlijk of je hebt gedacht ik zal maar zwijgen het baat toch niets maar dat dat is nog zoo zeker niet snel wierp zij me een uitvorschende blik toe doch ze hield zelfs niet op met eten en antwoordde haast lachend met de leukheid van iemand die door kalmte een nutteloos gevecht meent te kunnen ontwijken
en ettelijke seconden lang had ik de sensatie van aanstonds voorover te zullen vallen om als een duikelaar op mijn hoofd te blijven staan en toen ik me weer op mijn stoel voelde zitten was t of mijn slapen tusschen een ijskoude metalen tang waren gevat die langzaam al dichter en dichter werd toegeknepen
zooals ik zei gingen wij een enkele keer naar de comedie en dan gebeurde t wel dat de uitgedoofde schrijftrek nog eens in me opflikkerde zo zagen we onder anderen artiest van marcellus emants een marcellus emants een nagelaten bekentenis stuk dat anna afschuwelijk vond maar dat mij een een diepe indruk gaf door de vele trekken van overeenkomst tusschen die artiest en mij
daar verscheen carmen van een gitana had zij niets maar met de vurige camelia in het gitzwarte haar met de gloeiende oogen in het blanke tooneelteint zag ze er verleidelijk genoeg uit
alleen gebleven haalde ik de cognac schonk me een toddy in nam de kat op mijn schoot en verdiepte me in de warreling van mijn onsamenhangende denkbeelden had ik vroeger bij het toetrekken van mijn huisdeur me veilig gevoeld afgesloten van de vijandigheid der menschen
de kantere glimlachte met gemaakte bescheidenheid en van die pauze maakte ik gebruik om te zeggen als ik mijn leven moest overdoen werd ik dominee het moet aardig zijn z'n prestige in de oogen van de vrouwen te hebben dat zij elk woord van je lippen opvangen als de waarheid
daarom zal ik niet beweren dat ik hem in alle opzichten begrijp o neen hij is me heel dikwijls een volmaakt raadsel bijvoorbeeld vat ik in t geheel niet waarom hij me in de laatste tijd weer vermijdt
de twee uren gingen voorbij maar ik had evenmin een enkele juiste lijn getrokken als een poging gedaan om mijn brandend verlangen te bevredigen de indische jongen werd eer erger dan beter tegen de volgende zaterdag was t dus wederom zou ik durven
al de majesteit van de indrukwekkende jungfrau vermocht niets meer tegen de bekoring van het hollandsche dorpsgezicht dat in mijn geest was opgerezen ik zag me op een heldere zomeravond in een liefelijk tuintje aan een stille vliet
misschien vleide ik me nog heeft ze maar gedaan wat in dergelijke omstandigheden gebruikelijk is t is wel mogelijk dat mij de voelhorens ontbreken om het gepaste van zoo iets te beseffen
vr het eten had anna wel naar mijn gezondheid gevraagd doch niets gezegd over mijn koelheid hadden de oude lui hun opmerkingen dan voor zich gehouden zeker ben ik daar nooit van geweest maar ik geloof nu van ja en ik ben er wel van overtuigd dat anna zich destijds om deze koelheid niet bekommerd heeft
dus ruimde mijn voogd het veld met toestemming van de familie en de hooge raad op mijn verlangen behield hij echter de administratie van mijn vermogen wat wist ik van geldzaken af
niet dadelijk sprak ze ik moest mijn frase herhalen en er bijvoegen geloof je me niet toen echter sloeg haar antwoord op en vraag ten huwelijk die ze klaarblijkelijk al verwachtte
ik heb zelden tranen vergoten tenzij bij het hooren van muziek na dit onderhoud echter herinner ik me lang en bitter te hebben gehuild o ik wist wel dat de menschen mij evenmin begrepen als ik hen maar gold dit dan ook voor mijn vader en mijn moeder
onmogelijk uw kind is al vrij lang dood t is wel vreemd dat ze nu pas had ze wel eens last van
bekentenis hemel mijn eigen werk is nu juist zoo geestverheffend ook niet hè wat als hij dus naderhand maar een fatsoenlijke bezigheid weet te vinden niewaar de een of andere lief hebberij een baantje enfin wat je wilt er zijn toch overal menschen te veel en dus
liever zou ik elk menschelijk gevoel in mijn gemoed verstikken dan iemand het recht geven te twijfelen aan mijn vlekkeloosheid en terwijl zij in het trotsche bewustzijn van die vlekkeloosheid zich niet ontzag ten aanschouwe van de buren met de kantere gearmd in den tuin heen en weer te loopen
ook kreeg mijn comedie spelen een nieuw karakter daar ik nu bij voorkeur de eigenaardigheden van groote geheimzinninge misdadigers of melacholische romanhelden trachtte na te bootsen bij dit fantaseeren van idealen bemerkte ik voor t eerst dat verschillende invloeden geheele verschillende menschen in mijn binnenste kunnen opwekken
werd t me klaar dat ik niet alleen op van swamelen en suze een ongunstige indruk gemaakt maar ook in de oogen van mijn aanstaande vrouw al heel wat van mijn schijnbaar prestige verloren had