AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
in de fransche physionomie is gekomen bij dat volkomen gemis van hoeken t welk de sicambren onder de romeinen zoo kenbaar maakte en het leeuwenras van het adelaarsgeslacht onderscheidt
hij opende het omslag dit was niet verzegeld en bevatte vier brieven die evenmin verzegeld waren er stonden adressen op
trachtte een hoop te vinden maar vond ze niet de onrust van zijn geest was in zonderlingen strijd met de noodlottige stilte van het roovershol te midden der stilte hoorde men de voordeur openen en weder sluiten de gevangene bewoog zich in zijn banden
de twee plaatjes uit te hollen zonder de munt te beschadigen en een schroefdraad aan de randen te brengen om beide stukken weder aaneen te sluiten t is dan een doosje dat men open en dicht kan schroeven en waarin
ik zal u zeggen ik trad de kerk binnen vond hem op zijn gewone plaats boog voor hem en stelde hem den brief ter hand hij las hem en zeide mij
de spaansche kapitein don alvarès de ongelukkige moeder balizard de tooneeldichter genflot de oude komediant
ik zal een rijtuig nemen en er even spoedig zijn als gij ik gaf hem het adres toen ik hem het huis aanduidde scheen hij een oogenblik verwonderd en aarzelend maar zeide eindelijk om t even ik zal gaan
die den aardbol vrijmaakt aan alle natiën laat het den eed van de kaatsbaan doen zijn nacht van vier augustus vernietigt in drie uren de drieduizendjarige leenheerschappij
voor het meisje ik heb t u straks gezegd het was duidelijk dat thénardier vermeed het meisje te noemen van t welk spraak was hij zeide de leeuwerik het meisje maar noemde geen naam
pontmercy zei marius verbleekend juist pontmercy hebt ge hem gekend mijnheer zei marius hij was mijn vader de oude kerkmeester sloeg de handen ineen en riep zijt ge zijn zoon
deze gewichtige zaak werd fluisterend behandeld en de twee scheppende hoofden raakten elkander eerst de namen gevonden als men die maar heeft komt het onderwerp vanzelf
op vijftienjarigen leeftijd schijnen zij twaalf jaar op zestienjarigen twintig jaar oud te zijn heden klein meisje morgen vrouw t is alsof zij het leven met groote stappen doorloopen om te eerder aan het einde te zijn
men heeft gezien hoe marius had ontdekt of meende ontdekt te hebben dat zij ursula heette zijn nieuwsgierigheid nam met zijn liefde toe
toen legde hij het vel papier voor mijnheer leblanc schrijf zeide hij eindelijk sprak de gevangene hoe wilt ge dat ik schrijve ik ben gebonden t is waar vergeving ge hebt gelijk zei
te teekenen de koning met de goedheid welke hij van hendrik iv erfde hielp den jongen voltooide de peer en gaf een louisd'or aan den knaap zeggende zie daar staat ook een peer op
men hoorde niets dan de geruste ademhaling van den dronken ouden man die sliep marius wachtte in een angst die door alle omstandigheden toenam het raadsel was onoplosbaarder dan ooit wie was dit meisje dat
een oogenblik sloeg hij vrouw jondrette gade zij had uit een hoek een oud ijzeren fornuis gehaald en zocht in oud ijzerwerk zoo voorzichtig mogelijk klom hij van de commode ten einde geen gerucht te maken
aan dwaasheden overgegeven en evenwel zieltoogden in zijn nabijheid deze menschelijke wezens zijn broeders in jezus christus zijn broeders in het volk zij zieltoogden vruchteloos hij zelf had deel aan hun ongeluk en verergerde het
in een hoek dicht bij de opening door welke marius keek hing aan den muur in een zwarte lijst een gekleurde prent waaronder met groote letters geschreven stond de droom zij stelde een slapende vrouw voor
door la camargo en la sallé begluurd te worden tusschen twee vuren geraakt had hij toen een heldhaftigen aftocht gemaakt naar een kleine danseres
is t koud fel koud het sneeuwt zich toen tot zijn dochter wendende die op het bed bij het venster zat riep hij haar toe met donderende stem haast u van t bed luiwammes zult ge dan nooit iets doen sla een ruit in
kan men zich zoo iets voorstellen t was ontzettend wat zij gedaan had helaas het arme meisje had niets gedaan de eenige schuldige was de wind maar marius in wien onbestemd de
trouwde toen hij vijf en tachtig jaar oud was met een nufje van vijftien jaar mijnheer virginal markies van alluye broeder van den kardinaal de
marius bloosde en antwoordde het beteekent dat ik de zoon mijns vaders ben mijnheer gillenormand lachte niet meer maar zei ruw
dwalen is menschelijk flaneeren is parijsch in den grond was hij scherpzinniger en diepdenkender dan hij eigenlijk
zij die geen sokken hadden waren blootsvoets jondrette bespeurde dat de blik van den heer leblanc op deze mannen was gericht t zijn vrienden buren zeide hij
hij was overal een orakel zelfs bood hij het hoofd aan mr de bonald en bengy puy vallée omstreeks sleet hij onveranderlijk twee middagen per week bij mevrouw de barones
de gemaskerde met de stem eens buiksprekers legde den grooten sleutel op den vloer hief beide armen omhoog en opende en sloot driemalen zijn handen zonder iets te zeggen
en legde op javert aan javert die drie schreden van hem stond aanschouwde hem strak en zeide niets anders dan schiet niet het pistool zal ketsen thénardier drukte af het pistool weigerde
met zijn broek is hij niet tevreden zoo er geen horlogezak in is hij verwondert zich zelden schrikt evenmin bespot de
en zeide bedaard glimlachende een baron als mijnheer en een burgerman als ik kunnen niet onder hetzelfde dak blijven en zich eensklaps oprichtende
marius was niet langer dan achtenveertig uren te vernon gebleven na de begrafenis keerde hij naar parijs terug en hervatte zijn studiën zonder veel meer aan zijn vader te denken
maar wie was dit meisje hoe kende zij zijn naam zonder te wachten dat hij haar verzocht te naderen trad zij binnen zij trad stoutmoedig voort terwijl ze met een onbeschaamdheid die het hart toekneep haar blik door de kamer en op het nog afgehaalde bed sloeg
toen marius haar den tweeden keer voorbijging sloeg de jonge dame de oogen op en hij zag haar donkere hemelsblauwe oogen maar in dat omsluierd blauw lag slechts de blik van een kind
men had geen gevoel meer voor hetgeen groot noch besef van t geen bespottelijk was er was iemand die bonaparte scapin noemde zulke menschen zijn er niet meer neen wij herhalen het niets is thans meer van hen over
onbekende helden wel maar dikwijls grooter dan de beroemde z slechts worden standvastige en zeldzame zielen geboren schoon de armoede meestal stiefmoeder is wordt ze toch somtijds moeder
wie weet dacht hij of niet t een of ander gebeurt dat mij van de vreeselijke keus bevrijdt f den vader van ursula te doen omkomen f den redder van den kolonel in t verderf te storten
de maan wierp haar wit licht door de vier ruiten van het raam in het vertrek dat door den vuurgloed purper gekleurd was voor den poëtischen geest van marius die zelfs op t oogenblik der handeling nog peinsde
met weinig tevreden goedwillig en hij dankt god dat die hem die rijkdommen gaf welke zoovele aanzienlijken moeten ontberen de arbeid die hem vrij maakt en de gedachte die hem veredelt
boek viii de slechte arme i marius zoekt een meisje met een hoed en ontmoet een man met een pet
vermits het gezelschap van mevrouw t uitgelezen was heerschte er onder een uitnemende wellevendheid tevens een fijne smaak en veel hoogheid de gewoonten waren er onwillekeurig aan allerlei verfijning onderworpen
mijn kameraad neemt met haar plaats in het rijtuig met twee paarden en mijn vrouw komt hier terug om te zeggen dat het geschied is uw dochter zal geen leed geschieden het rijtuig voert haar naar een plaats waar zij gerust en veilig is
een ter dood veroordeelde luistert op de kar naar zijn biechtvader de parijsche jongen roept hij praat met den paap o de fielt
luister naar de lofrede van den eenen gebuur op den anderen wit is nijdig op wit zoo de lelie spreken kon hoe zou zij de duivel hekelen een kwezel die van een devote vrouw spreekt is venijniger dan een adder
en bijgevolg hebt ge even weinig lust als wij om met de politie en justitie in aanraking te komen en wel zooals ik reeds sinds lang vermoedde omdat gij er belang bij hebt iets te verbergen
hij trok zijn goeden rok aan knoopte een foulard om den hals nam zijn hoed en ging uit niet meer gerucht makende dan wanneer hij blootsvoets op mos had geloopen intusschen ging vrouw jondrette voort met in het oud ijzer te rammelen
en hij wierp het vijffrancstuk dat de menschenvriend hem gegeven had in den schoot der vrouw houtskool vroeg de vrouw ja hoeveel maten twee dit is dertig sous
juist toen hij de trap wilde opgaan zag hij aan de overzijde van den boulevard langs de eenzame muren van de straat der barrière des gobelins jondrette
bleek bevend vreeselijk met een gefronst voorhoofd dat straalde van toorn stak hij zijn armen naar marius uit en schreeuwde hem toe ga heen marius verliet het huis den volgenden dag zei gillenormand tot zijn dochter
de keizer heeft mij op het slagveld van waterloo tot baron verheven daar de restauratie mij dezen titel betwist dien ik met mijn bloed betaald heb zal mijn zoon hem nemen en dragen het spreekt vanzelf dat hij hem waardig zal zijn
wanneer het donderde voelde hij zich den pols overigens was hij de vroolijkste van allen al die tegenstrijdigheden jonkheid inbeelding zwakheid en vroolijkheid hielden samen zeer goed huis en vormden een zonderling
deze ladder en eenige grove werktuigen wezenlijke ijzeren knotsen die onder den hoop ijzerwerk achter de deur lagen waren des ochtends niet in het vertrek
zijn orkaan ontstaat soms uit een grimas zijn uitbarstingen zijn groote dagen zijn kunstgewrochten zijn wonderen zijn heldenfeiten gaan tot de uitersten der wereld
dit licht was juist genoeg om een mensch als een spookgestalte te doen voorkomen de muren hadden een rotachtig aanzien en waren gescheurd en met naden als een door een afschuwelijke ziekte misvormd gelaat
de grenzen der koninkrijken trilden op de kaart men hoorde het klinken van een bovenmenschelijk zwaard dat de scheede verliet men zag hem aan den horizon opdagen met een bliksem in de hand en schittering in de oogen zijn beide vleugelen in den donder ontplooiende
in hetzelfde verhaal verwart hij staatkundigen met moordenaars hij weet hoe allen het laatst gekleed waren deze had een hoed gene een pet op de een was kaal en blootshoofd een ander was blozend en gezond
ik wil er geen een koning is een woekerplant men heeft geen koningen voor niets luistert koningen zijn duur toen frans i stierf bedroeg de fransche staatsschuld dertigduizend francs
marius zou t niet hebben kunnen zeggen er lag niets en er lag alles in t was een wonderbaar weêrlicht zij sloeg de oogen neder en hij zette zijn wandeling voort
maar toen hij naderde was het wel dezelfde man maar het meisje scheen anders te zijn geworden het meisje toch dat hij thans vond was een rijzig schoon wezen met al die bekoorlijke vormen welke de vrouw bezitten kan op het oogenblik
der deur licht va riep een stem hij is uit marius herkende de stem der oudste dochter zijt ge binnen geweest vroeg de vader neen antwoordde de dochter maar hij is uit want de sleutel is in het slot
zag hij aan het einde mijnheer leblanc en de jonge dame op hun bank hij knoopte zijn rok tot bovenaan dicht streek de plooien langs zijn lijf glad beschouwde met eenig welgevallen den glans van zijn broek en trok naar de bank
waaraan onder de regeering van lodewijk xiv de namen van al de provinciën van frankrijk werden gegeven gelijk men in onzen tijd aan de straten der nieuwe wijk tivoli de namen van al de hoofdsteden van europa gegeven heeft
de straatjongen van parijs is eerbiedig spotziek en onbeschoft hij heeft leelijke tanden omdat hij slecht gevoed wordt en zijn maag ziekelijk is hij heeft fraaie oogen wijl hij schrander is
en opende ze ge blijft immers de geheele week neen ik vertrek van avond tante dat is onmogelijk stellig
en marius bij den eersten schok tegen de onvermijdelijke verwikkelingen van het noodlot ontwaken zou intusschen schoon hij advocaat was en vader gillenormand het dacht pleitte hij niet
o hemel hij sprong veeleer dan hij klom op de commode en plaatste zich weder voor het kleine spiegat in den wand hij zag weder in jondrettes woning
deze was niet alleen grooter maar ook schooner geworden gelijk sommige boomen slechts drie aprildagen behoeven om zich met bloesem te bedekken had zij slechts zes maanden noodig gehad om zich in schoonheid te kleeden ook haar april was gekomen
hoeveel bedraagt de som twintig francs antwoordde de oude vrouw ziedaar sprak hij tot de oude vrouw hier hebt ge vijfentwintig francs betaal de huur voor die arme lieden
de gebaarde droeg een grieksch kapje de andere was blootshoofd met de sneeuw in de haren toen marius t hoofd vooruitstak kon hij hooren wat zij zeiden de langharige stiet den andere aan en zeide
theodule komt u dezen morgen een bezoek brengen welke theodule uw achterneef zoo zei de grootvader
en opgewondene natuur hulde dien man in een soort van stralen krans waaraan hij het leven zijns vaders meende te danken te hebben dien onversaagden sergeant welke den kolonel te midden van den kogelregen bij waterloo had gered
het suisde hem in de ooren de bank naderende streek hij weder de plooien van zijn rok glad en richtte zijn oogen op het meisje t scheen hem alsof zij het geheele einde der laan met een zacht blauw licht vulde
ja t is waar er was een draak die in zijn hol vlammen spuwde uit den muil en den hemel verbrandde verscheidene sterren waren reeds door dat monster verbrand dat bovendien tijger klauwen had
met de voorsteden eindigt voor hen de wereld zesde hoofdstuk een weinig geschiedenis
is hij krankzinnig jondrette herhaalde twee of drie keeren in allerlei afwisseling van klaag en jammertoon mij blijft niets over dan in t water te springen ik ben onlangs daartoe bij de brug van austerlitz drie treden naar beneden gegaan
die groot was in de grootste geschiedenis welke de menschen ooit gemaakt hebben die een vierde van een eeuw in het veld was des daags te midden van schrootvuur en kogels des nachts in sneeuw slijk en regen
lacenaire gaf dit antwoord dat raadselachtig voor den rechter maar duidelijk voor de politie was t is misschien patron minette men kan soms een tooneelstuk naar de naamlijst der personen beoordeelen
hij kon woedend zijn over zijn wanhoop hij had allerlei vooroordeelen en veroorloofde zich alles bovenal was hij trotsch en innig tevreden dat hij zooals wij gezegd hebben nog in zijn ouderdom zoo galant was gebleven
zijn hoofd dat zich beurtelings naar al de hoofden die hem omringden wendde bewoog zich langzaam met aandacht en verbazing doch niets aan hem verried eenige vrees hij had zich van de tafel een soort van verschansing gemaakt
zijn weeke slingerende ontwrichte ziekelijke wanstaltige ideeën hechtten zich aan enjolras als aan een ruggestreng vast
dat in de wereldheerschappij op het romeinsche volgde voor hem was hij de wonderbare opbouwer van hetgeen was ingestort de opvolger van karel den groote van lodewijk xi van hendrik iv
wikkelde het in het papier en wierp een en ander door de opening te midden van het dievenhol t was tijd thénardier had zijn laatste bedenkingen zijn laatsten schroom overwonnen en naderde den gevangene er valt iets riep vrouw
en met nog zachter stem leg dit in het vuur marius hoorde het geklink van een tang of ijzeren voorwerp dat in de houtskolen woelt en jondrette hernam hebt ge de hengsels der deur gesmeerd om ze niet te doen krijschen
het kaarslicht deed de hoeken van zijn wreed sluw gezicht scherp uitkomen hij fronste nu en dan de wenkbrauwen en bewoog driftig zijn rechterhand als antwoordde hij op de laatste raadgevingen van een inwendige sombere
eensklaps kwam een windvlaag die recht ondeugend en moedwillig om het meisje heen dwarlde haar als een boschgod pakte
die verandering van denkbeelden stap voor stap te volgen en aan te wijzen de geschiedenis waarin hij den blik had geslagen verschrikte hem de eerste indruk was verblinding
mij in uw bescherming te stellen en mijn geschriften met uw naam op te luisteren zoo ge u verwaardigt mij met een kleine gift te vereeren zal ik mij dadelijk aan een gedicht zetten
met een zeker gevoel van vreugd dacht hij er aan dat dit het minste dat dit een boetedoening was dat hij anders wegens zijn goddelooze onverschilligheid
niets gelijkt in de geschiedenis op den tijd die met aanvangt en in bij de komst aan het bewind van den heer de villèle den practischen man der rechterzijde eindigt
een kaars brandde op een groen uitgeslagen koperen kandelaar maar deze kaars verlichtte eigenlijk het vertrek niet het geheele hol was als geïllumineerd door het schijnsel van de brandende kolen in een groot ijzeren komfoor dat onder den schoorsteen
in deze van het eigenlijke koffiehuis tamelijk verwijderde kamer waarmede het door een zeer lange gang gemeenschap had waren twee vensters en een uitgang met geheime trap die naar de kleine straat
gij t ge zijt dus werkelijk een verspieder
aan de tafel waarop marius een pen inkt en papier zag zat een klein mager bleek man van ongeveer zestig jaren met sluw wreed en onrustig gelaat kortom een afschuwelijke kerel
wij van onzen kant hebben hetzelfde belang wij begrijpen elkander dus terwijl hij dus sprak scheen het alsof thénardier zijn blik op den heer leblanc gericht
ik heb hem gezien zei courfeyrac spreken wij hem niet aan waarom hij is ingespannen waarmee ziet ge t niet aan zijn gezicht
jondrette had zich voorover gebogen en zeer zacht met zijn vrouw gesproken toen richtte hij zich weder op en zeide luid deze is t die hernam de vrouw ja zij herhaalde de man
met haar vooral had hij medelijden nu gaf hij de voorkeur aan een denkbeeld boven een feit aan een dichter boven een held en bewonderde meer een boek als dat van job dan een gebeurtenis als die van marengo
uitmuntende waterzoodjes aan de barrière de la cunette en een lekker wit wijntje aan de barrière du combat vond kortom hij kende alle goede plaatsen bovendien verstond hij de scherm en de
hij verviel weder in nacht hij had gezien en werd weder blind met bitter leedwezen en wij moeten t erkennen met diepen spijt dacht hij aan de vijf francs welke hij dien eigen morgen aan dat ellendig meisje had gegeven
en hij overhandigde haar het pakje met de vier brieven zij klapte in haar handen en riep wij hebben t overal gezocht toen greep zij haastig het pakje en opende het terwijl zij zeide
de zomer verstreek daarna de herfst de winter kwam noch mijnheer leblanc noch zijn dochter hadden weder een voet in het luxemburg gezet
verheugd in frankrijk te zijn en toch ook weenend verrukt dat ze hun vaderland mochten wederzien en wanhopig dat ze hun monarchie niet wedervonden het was de adel der kruistochten die den adel van het keizerrijk
wie parijs ziet meent de geheele geschiedenis met den hemel en de sterren er tusschen te aanschouwen parijs heeft een kapitool het stadhuis een parthenon notre
de dienstmeiden heetten alle nicolette bij hem zelfs magnon van wie later zal gesproken worden op zekeren dag bood een keukenmeid van den eersten rang hem haar dienst aan
en den voddenraper de hoofdhuurderes tijdens jean valjean er woonde was overleden en door een dergelijke vervangen ik weet niet welke wijsgeer gezegd heeft aan oude vrouwen is nooit gebrek deze nieuwe oude vrouw heette vrouw
marius pontmercy welk een losbol riep tante ja uw neef is zoo ordelijk niet als gij begrijp eens den nacht in een diligence door te brengen evenals ik
ik scherts niet meer noch vind het grappig mijn god ik heb nu lang genoeg geleden ik wil nu eten als ik honger en drinken als ik dorst heb ik wil luieren slapen wanneer t mij lust enfin
courfeyrac schoot er met kracht bres in op de tafel lag een ongelukkig exemplaar der vermaarde charte touquet courfeyrac had het opgevat en schudde het
ook het hemd zeide hij alles heeft nu een goed aanzien een ijskoude wind floot door de ruit in de kamer de mist drong binnen en verspreidde zich door het vertrek
bahorel had in den bloedigen oploop in juni bij gelegenheid der begrafenis van den jongen lallemand een rol
wij zijn bonapartisten dat verzeker ik u waterloo was tegen de engelschen zij legde het boek neder nam een pen en riep ik kan ook schrijven zij doopte de pen
zesde hoofdstuk wat er van komt als men een kerkmeester ontmoet waarheen marius ging zal men iets verder zien
de klerk voerde hem in het vertrek van den commissaris een man van rijzige gestalte stond achter een traliehek tegen een kachel met beide handen de slippen van een ruime overjas met drie kragen ophoudende
toen zeeg zij weder op de krib neder de man ging op en neder zonder op zijn vrouw te letten na eenige oogenblikken stilte naderde hij haar en bleef gelijk een oogenblik te voren met over elkander geslagen armen voor haar staan
de werkgast is in verhouding tot den straatjongen wat de vlinder tot de pop is hij is een even fladderend en zwevend wezen t is genoeg
nu meende hij dat het nuttig kon zijn het te openen wijl het misschien het adres der meisjes kon bevatten zoo het pakje haar werkelijk behoorde of in allen geval de noodige inlichtingen om het aan den persoon terug te bezorgen die het verloren had
was een soort van schemeringsziel de preutschheid is half deugd half ondeugd bij haar preutschheid voegde zij nog dweperij dubbele voering voor zulk een kleed
is dit niet de heer der eerste verdieping die zooeven te huis is gekomen neen antwoordde de portier t is de heer der derde verdieping t was weder een stap verder dit geluk maakte marius stoutmoediger aan de straat vroeg hij
verlies vooral den brief niet denk er aan dat ge tweemaal honderd duizend francs bij u hebt vrouw thénardier antwoordde met hare schorre stem
de rekel der orde de engel van t appèl die recht vierkant nauwkeurig streng eerlijk en leelijk was god schrapte hem zoo als hij mij geschrapt heeft
t was de afgelegenste kamer van het afgezonderdste huis op den eenzaamsten boulevard van parijs zoo men hier geen hinderlaag gekend had zou men ze er uitgevonden hebben
in den tijd zijner grootste armoede merkte hij op dat de meisjes omzagen wanneer hij voorbij ging en met den dood in het hart snelde hij dan voort of verborg zich hij dacht dat zij hem om zijn oude kleederen nawezen en uitlachten
normand het schrikt als delphus bij de treffende vertooningen der geestverschijningen het doet de tafels draaien gelijk dodona de drievoeten het plaatst de grisette op den troon gelijk rome de courtisane
want de oude regimenten der monarchie behielden hun namen van provinciën zelfs na den val der monarchie en werden eerst in tot brigades gevormd
met bliksemende oogen beheerschte nader niet ga riep zij of ik verpletter u een grenadier riep javert ge hebt een baard als een man wijfje maar ik heb nagels als een vrouw hij naderde haar dichter
en den blik eener oude verdorven vrouw vijftig en vijftien jaren ondereen gemengd een dier tevens zwakke en leelijke wezens die ons doen huiveren of weenen
ik wacht uw tegenwoordigheid of uw gift zoo ge zoo goed wilt zijn en verzoek u de betuigingen van mijn eerbied te willen ontvangen waarmede ik de eer heb te zijn
ontving bevel met de vijf bataljons zijner brigade het kasteel van hougoment dat in het midden van de vlakte van waterloo ligt in te nemen
zij kreeg een inval zoo zij een man ware geweest zou zij zich voor het voorhoofd hebben geslagen weet ge ook of neef u kent vroeg zij
op dien leeftijd zegt het gezicht dadelijk alles woorden zijn onnoodig van menig jongeling zou men kunnen zeggen dat zijn gelaat spreekt men ziet en kent elkander
en ging alleen te voet vermoeid koortsig met doffe oogen en treurig in den nacht verdoofd door het geraas en het stof der rijtuigen die vol vroolijke zingende gasten van het feest wederkeerden en hem
memarchant de gorincourt en de vermaarde grappenmaker van de rechterzijde de heer cornet dincourt de baljuw van ferrette met zijn korte broek en spillebeenen
marius was omtrent dezen tijd een fraai jongeling van middelbare grootte met weelderig zwart haar een hoog schrander voorhoofd hartstochtelijk gebogen
en dan sloeg hij ze weder op zijn boek en zag er andere kolossale dingen verward dooreenwoelen zijn hart was beklemd hij was in vervoering en beefde en hijgde
deze brief die midden in het duistere avontuur viel t welk marius sedert den vorigen avond bezighield was een lichtstraal in de duisternis alles helderde zich eensklaps op
t zij in het voorbijgaande gezegd dat door de oude monarchie deze verlatenheid der kinderen niet werd tegengegaan een weinig landlooperij onder de lagere klassen kwam de hoogere kringen niet ongelegen en strekte ten dienste der machtigen
een noodlottigen afloop scheen hij had niets van den doodsangst des drenkelings die onder water zijn verschrikte oogen opent zonder gemaaktheid stond
hij was de vereenigingsband tusschen de vrienden van het a b c en andere nog ongevormde genootschappen die later duidelijker te voorschijn zouden treden in dit conclave van jonge hoofden was een kaalkop de markies
verwondert u waarlijk als menschen die van niets weten de hertog van angoulême bastaard van zijne majesteit karel ix
in was mevrouw pontmercy een alleszins bewonderenswaardige verhevene zeldzame en haar echtgenoot waardige vrouw overleden en had hem een kind nagelaten
ja mijnheer evenals gij toevallig was ik eergisteren op de academie ge weet men heeft soms zulke gedachten de professor was bezig aan het appèl
goed dacht hij ik weet dat zij ursula heet dat zij de dochter van een rentenier is en hier in de westerstraat op de derde verdieping woont
om t even hernam jondrette t kan geen kwaad te gaan zien of hij te huis is neem de kaars meisje en ga zien
zij brak t lezen af met de woorden ha waterloo dat ken ik t was een fameuze slag mijn vader was er bij mijn vader heeft in t leger gediend
overtuigd dat zijn vader de voorvechter gelijk mijnheer gillenormand hem wanneer hij goed geluimd was noemde hem niet beminde
overigens had hij zich alles ontzegd hij hield zich stil en nam geen deel aan samenzweringen hij verdeelde zijn gedachten tusschen de onschuldige dingen welke hij deed en de grootsche dingen die hij verricht had
zooals met allen het geval is die eensklaps door een wonderbaar avontuur worden verrast scheen deze dag voor hem een droom en om zich te overtuigen dat hij niet onder den druk eener nacht merrie was moest hij in zijn zakken de koude pistolen betasten
tweede hoofdstuk een der roode spoken van dien tijd zoo iemand in dien tijd het stadje vernon door
mejuffrouw gillenormand zeide luid tot haar vader theodule uw neef en zacht tot den luitenant geef hem maar altijd gelijk toen verwijderde zij zich
men zal eens zien of t altijd even aardig is de huizen der menschen binnen te dringen onder het voorwendsel dat men er logeeren wil in een oude plunje als een arm mensch wien men een cent zou hebben gegeven
en zoo zij het ware en t was duidelijk dat zij het was marius voelde het bloed in zijn hart stilstaan wat te doen het pistool lossen al deze ellendigen in de handen der justitie overleveren
eene krib stond bij de deur een andere bij het venster beide kwamen met het eind tegen den schoorsteen en stonden tegenover marius
is het dat wat ge begeert vroeg zij ja kent gij hen neen dat wil zeggen gij kent haar niet maar wenscht haar te kennen hernam zij levendig
en hoonen wat het vleide de vreugd van een dwerg die den voet op t hoofd van goliath zou zetten de vreugd van een jakhals die een zieken stier begint te verslinden te stervend om zich te kunnen verdedigen maar nog levend genoeg om te lijden
men ziet dat gij verdriet hebt ik wenschte dat gij geen verdriet hadt wat kan ik er voor doen kan ik u in iets van dienst zijn beschik over mij ik begeer uw geheimen niet te weten ge behoeft ze mij niet te zeggen maar ik kan u misschien nuttig zijn
deze wanhopige poging van den bedreigde had thénardier in plaats van hem verwoed te maken tot kalmte gebracht in hem waren twee menschen de wreede en de listige mensch
welke wij niet mogen overschrijden vandaar onze vrede de vrede is een verterend geluk en jolly hoe staat het nu met den twist van uw juffertje ge weet wat ik zeggen wil met wreed geduld blijft zij pruilen
zij droeg een zwart damasten kleed een mantille van dezelfde stof en een wit krippen hoed haar witte handschoenen toonden de fijnheid harer hand die met den chineeschen ivoren steel van een parasol speelde
uitgezonderd enjolras en marius die zwegen sprak ieder op goed geluk af gesprekken onder vrienden
welke men eensklaps in een diepte ziet dat mengsel van woestheid en boerschheid die groote woeste vlakten waar de tamboers van het garnizoen een gerucht makende school houden en eenigszins een veldslag stamelen
er zijn geen andere vertrekken dan aan de straat zei de portier en wat doet deze heer hernam marius hij is rentenier mijnheer een zeer goed man die veel goed aan ongelukkigen doet hoewel hij niet rijk is hoe heet hij vroeg marius
een reuzengevecht was ontstaan met een vuistslag tegen de borst had de heer leblanc den oude in het midden der kamer doen rollen daarop met twee slagen twee andere aanvallers
den volgenden dag bleven mijnheer leblanc en zijn dochter slechts zeer kort in het luxemburg en verwijderden zich lang vr de avond viel
hetwelk nero op reis medenam deze strongylio heeft slechts twee beelden nagelaten waardoor brutus en nero elkander geleken
hij leefde van spotternij zijn leenspreuk was dit alleen is zeker dat mijn glas vol is hij stak den draak met den opofferingszin aller partijen of het die van robespierre den jonge dan wel die van
aan het luxemburg gekomen wandelde marius om den vijver en beschouwde de zwanen toen bleef hij lang nadenkend voor een beeld staan welks gelaat zwart verweerd was en waaraan een heup ontbrak
onder haar lang kleed kwam even haar kleine voet in een zijden laarsje te voorschijn zij was ook nu weder in gezelschap van mijnheer leblanc zij was de tafel genaderd en had er een vrij groot pak
t is het volk als kind met den rimpel der oude wereld op het voorhoofd de straatjongen is voor de natie tevens een bekoorlijkheid en een ziekte een ziekte die genezen moet worden
ergernis en gebabbel in de buurt wien zou die schaamtelooze zoo iets durven wijs maken welk een vermetelheid welk een schandelijke laster
deugniet kom nader antwoord schelm zoo ge mij weder onder de oogen durft komen enz
bij de tegenwoordige nog zoo onvolmaakte beschaving is het niet ongewoon dat gezinnen vervallen die niet eens weten wat van hun kinderen is geworden en ze op de openbare straat laten rondzwerven
een pistool dat hij onder zijn kiel droeg en gaf het thénardier dezen in t oor fluisterend t is javert ik durf op dien man niet te schieten durft gij waarom niet antwoordde thénardier schiet dan
en een weldadig mensch als gij kan wel tweemaal honderd duizend francs aan een huisvader geven die niet gelukkig is gij zijt zeker ook een verstandig mensch en kunt u niet verbeeld hebben dat ik mij heden
t was een vierkant gezicht met dunne krachtige lippen zwarte halfgrijze bakkebaarden en een blik die uw zakken scheen om te keeren men zou van dien blik hebben kunnen zeggen niet dat hij doordringend was maar dat hij omwoelde
na een laatsten blik in den spiegel te hebben geworpen ging zij en sloot de deur achter zich een oogenblik daarna hoorde marius het gerucht der bloote voeten van de beide meisjes in de gang en de stem van jondrette die
met het ovaal lapje rood laken waarop twee gekruiste degens het kruis van st louis van den soldaat op de borst en bovendien versierd met een roksmouw zonder arm er in met een zilveren kin en een houten been
in spijt nochtans van dien begunstigden lancier kwam haar de benaming van preutsch welke wij haar gegeven hebben toch volkomen toe juffrouw
hij droeg zijn hoed op één oor om den haarlok naar de mode van te doen uitkomen hij leefde van gewelddadige diefstallen zijn jas was naar de laatste snede maar kaal
voor het overige zal ik een middagmaal gereed maken verduiveld neen waarom geef het vijffrancstuk niet geheel uit waarom wijl ik iets voor mij moet koopen wat iets hoeveel hebt ge noodig
dat zoo men zich herinnert door hem zelven geschilderd was het eenige wat van zijn schipbreuk te montfermeil was overgebleven
hij is nog aan een been gebonden en zal niet wegloopen ik sta er voor in ik heb dien poot gebonden nu sprak de gevangene
hij zag alleen haar lange kastanjekleurige wimpers vol schaduw en kuischheid dit belette het lieve kind echter niet te glimlachen terwijl zij naar den man met het witte haar luisterde die haar toesprak
dat ge hier zoo lang gebonden zult blijven tot de persoon welke uw brief zal bezorgen teruggekeerd is wees nu zoo goed te schrijven
een zilveren een gouden zie ik ken een kleêrkooper die uw jas en broek wel zal willen nemen goed dan houdt ge maar een broek vest rok en hoed over en mijn laarzen
marius was opgestaan en aanschouwde met een soort van verbazing dit schepsel dat een dier schimmen geleek welke soms in den droom verschijnen
geen der raadsels welke hij gehoopt had opgelost te zien was opgehelderd alle integendeel waren misschien nog duisterder geworden hij wist wegens het schoone meisje van het luxemburg en den man dien hij leblanc noemde
regeerden van tot het derde onderaardsche gewelf van parijs gueulemer was een ontaarde hercules en had tot hol den modderpoel van de
voor de gillenormands was pontmercy een pestziekte zij wilden het kind op hun wijze opvoeden misschien had de kolonel ongelijk deze voorwaarden aan te nemen maar hij onderwierp zich in de meening dat hij er wel aan deed en slechts zich zelven
t is het ontwaken van iets schitterends en onbekends niets kan de gevaarlijke bekoorlijkheid beschrijven van dien onverwachten glans die eensklaps een aanbiddelijke duisternis verlicht
het gesprek werd gevoerd in de achterkamer van het café musain bijna alle vrienden van het a b c waren er dien avond vereenigd de lampen brandden feestelijk men sprak van een en ander zonder drift maar toch luidruchtig
ik geloof dat de leeuwerik werkelijk uw dochter is en ik vind het heel natuurlijk dat ge zorg voor haar draagt maar luister mijn vrouw brengt haar uw brief
wie in dienzelfden tijd de militaire gedenkschriften de biographieën den moniteur en de bulletins van het groote leger had gelezen zou getroffen zijn geweest door een naam die er zoo dikwerf in voorkomt den naam van
goed hernam jondrette morgen zullen wij anders eten een eendvogel en wat er bij behoort ge zult smullen als koningen alles gaat goed en met zachte stem voegde hij er bij de muizenval is open de katten zijn er
opdat niets aan deze bekoorlijke gestalte zou ontbreken was de neus niet schoon maar lief niet recht noch gebogen niet italiaansch noch grieksch t was de parijsche neus namelijk zoo geestig en fijn
stil mompelde vrouw jondrette niet zoo luid t zijn zaken die anderen niet behoeven te hooren kom wie zou t hooren de buurman
en er waarschijnlijk des namiddags terwijl marius afwezig was gebracht t zijn smidswerktuigen dacht marius zoo marius in dit opzicht meer ervaren ware geweest zou hij geweten hebben
van het egoïsme des lijdenden gaat hij tot het medelijden des bespiegelenden menschen over een bewonderenswaardig gevoel ontwaakt in hem vergetelheid voor zich zelven en medelijden voor allen
vierde hoofdstuk hij kan nuttig zijn parijs begint met den gaper en eindigt met den straatjongen twee wezens die een andere stad niet kan opleveren
zij richtte haar doffen blik op hem waarin zich een flauw licht scheen te ontsteken en zeide gij schijnt treurig mijnheer marius wat deert u
men ziet soms lieden die arm en nietswaardig plotseling schijnen te ontwaken plotseling van armoede tot weelde overgaan allerlei verteringen maken en schitterend verspillend
was als verpletterd zij zag haar handen en die van haar man gekneveld zonk op den grond en riep weenend mijn dochters zij zijn in zekerheid zei javert
zoo voor hetgeen voorafging als voor t geen volgen zal gaan wij nu voort toen bespeurde hij dat hij tot hiertoe zijn vaderland evenmin als zijn vader had begrepen geen van beiden had hij gekend hij was met vrijwillige blindheid geslagen geweest
in zulk een opgewondenheid tehuis gekomen als haar gewoonlijk kalm karakter slechts toeliet marius had zijn grootvader weder verlof gevraagd voor een reisje en gezegd dat hij dienzelfden avond wilde vertrekken
tot den man met de bijl sprak was hij met den rug naar den heer leblanc gekeerd van dit oogenblik maakte deze gebruik
en pontmercy de reddende sergeant de geredde kolonel marius was als dronken deze schilderij deed zijn vader om zoo te spreken herleven
hij hoorde een bekoorlijke stem die de hare moest zijn zij sprak bedaard zij was zeer lief dat gevoelde hij hoewel hij geen moeite deed haar te zien
hij onderscheidde zich te austerlitz bij dien bewonderenswaardigen marsch onder het vuur des vijands volbracht toen de cavalerie der keizerlijke russische garde een bataljon van het vierde linieregiment in de
overigens hoopte hij dat door deze geweldige ontmoeting van jondrette en den heer leblanc eenig licht zou ontstaan omtrent alles wat hij wenschte te weten
en zich toen tot de drie gemaskerden wendende zeide hij tot den man met de bijl goeden dag gueulemer tot den man met den knuppel goeden dag babet en tot den buikspreker wees gegroet
van somber was hij rood van rood purper en van purper gloeiend geworden marius riep hij verfoeielijk kind ik weet niet wat uw vader was ik wil t niet weten ik weet er niets van
broeders zusters mannen vrouwen dochters kleven en hechten zich samen schier als een delfstoffelijke vorming
dat thans reeds is afgebroken het eerste diende voor de werklieden het tweede voor de studenten de gewone vergaderingen der vrienden van het a b c werden in een achterkamer van het café musain gehouden
hij sprak zacht boog het hoofd sloeg de oogen neder glimlachte verlegen gedroeg zich links bloosde om niets en was zeer bedeesd overigens was hij onverschrokken feuilly was een ouderlooze
die in de maand januari veertig francs de bos kosten ge eet doperwtjes ge smult en als ge weten wilt of t koud is kijkt ge in de courant hoe de thermometer staat
terwijl zij met beide handen den straatsteen boven haar hoofd hief als een reuzin die een rotsklomp wil slingeren neemt u in acht riep zij
evenzeer aan het instinct der bedeesdheid als aan dat der voorzichtigheid van minnaars gehoorzamende hij oordeelde het raadzaam de opmerkzaamheid van den vader niet te trekken
was hij reeds met het opgaan der zon tusschen zijn bloembedden bezig om te enten te snoeien en te begieten alles met een uitdrukking van goedheid treurigheid en zachtheid op het gelaat
de hitte van t vuur was zoo geweldig dat de kaars op de tafel aan de zijde van het komfoor smolt en afliep een oude koperen dievenlantaarn die voor een diogenes in een cartouche herschapen
zijn bewegingen waren overigens werktuiglijk en geen oogenblik werden de gewone werkzaamheid en gedachten van zijn geest afgebroken hij dacht op dat oogenblik welk een zot boek die manuel du baccalaureat toch was
hoeveel loon begeert ge s maands vroeg mijnheer gillenormand dertig francs hoe heet ge olympia ge zult vijftig francs hebben en nicolette heeten
noch aan den kant van jondrette noch aan dien van marius was deze muur behangen men zag er de naakte ruwheid van schier werktuiglijk bezag marius
die juist bossuet antwoordde wilde zijn geliefkoosde classieke houding weder aannemen door het luisteren vergat hij het echter
nam den brief bevend op las hem scheurde hem in vieren voor de voddenmand een paar dagen later hoorde juffrouw gillenormand haar vader die alleen in zijn kamer was luid spreken
in aanraking hij hoorde ze leven of liever reutelen naast zich en hij lette er niet op dagelijks ieder oogenblik hoorde hij door den muur heen hen op en neer gaan spreken en hij merkte t niet
hij was kolonel onder bonaparte ik geloof dat hij nu overleden is hij woonde te vernon waar mijn broeder pastoor is en heette meen ik pontmarie of montpercy ook had hij naar ik meen een geducht litteeken
t was de tweede februari op maria lichtmis welker verraderlijke zon de voorloopster eener zesweeksche koude aan mathieu laensberg deze terecht klassiek gebleven verzen inboezemde
niet wijl combeferre onbekwaam was in den strijd nimmer weigerde hij een hindernis te bekampen en met geweld aan te grijpen maar t was hem liever
hoe heet ge l'aigle de koning fronste de wenkbrauwen beschouwde de onderteekening van het request en zag den naam lesgle deze volstrekt niet bonapartische naam trof den koning en hij glimlachte
en zestig francs s jaars bedroeg zoo men daarbij de dertig francs voor de oude vrouw en eenige kleine uitgaven rekent ziet men dat marius voor vierhonderd vijftig francs gevoed bediend en gehuisvest werd
hij bracht zijn tijd door met een ontluikende anjelier te verbeiden en austerlitz te gedenken mijnheer gillenormand had volstrekt geen omgang met zijn behuwdzoon de kolonel was voor hem een bandiet en hij was voor den kolonel een
de cel er naast werd bewoond door een zeer arm jong mensch die mijnheer marius werd genoemd laat ons zeggen wie mijnheer marius was
naherry genaamd die evenals hij zestien jaar oud en geheel onbekend was en op wie hij verliefd was geworden hij vloeide over van herinneringen o riep hij vaak hoe schoon was guimard toen ik haar
de knoken schenen door zijn vel maar niets scheen door zijn oog heen hij beweerde chimist te zijn en was hansworst bij bobèche en paljas bij bobino geweest
zoo was het voorkomen van den salon in die verwijderde oprechte tijden toen martainville geestiger dan voltaire was die salons hadden een eigen literatuur en politiek men geloofde er
zijn spieren vorderden arbeid zijn domheid wilde dien niet hij was een geweldige dommekracht hij was moordenaar uit onverschilligheid men geloofde dat hij een creool was
de heer leblanc had nauwelijks eenige woorden gesproken zonder zijn stem te verheffen en zelfs in zijn worsteling tegen de zes bandieten bij het venster had hij het diepste zonderlingste zwijgen in acht genomen
hun werk was des nachts van het schavot de hoofden en lichamen der geguillotineerden van dien dag bijeen te rapen en daar zij deze druipende rompen meestal op den rug droegen hadden hun roode
een vergramden blik op hem sloeg zou mijnheer mij willen spreken dacht hij hij boog het hoofd toen hij het ophief waren zij zeer dicht bij hem
al die stroomen vermengden zich en hierdoor ontstonden de zonderlingste verbindingen van ideeën men vereerde tegelijk napoleon en de vrijheid wij schrijven hier de geschiedenis t waren de luchtspiegelingen van dien tijd
hoe zijn deze spookselen te verdrijven door licht door stroomen licht geen vleermuis kan het daglicht verdragen verlicht de laagste rangen der maatschappij
op een der legersteden zag marius onduidelijk een lang bleek schier naakt meisje met hangende beenen zitten dat niet scheen te hooren noch te zien noch te leven zeker de jongere zuster van degene die bij hem was geweest
in den derden hoek was men in een poëtischen strijd gewikkeld de heidensche godenleer lag met de christelijke mythologie overhoop er werd van den olymp gesproken voor welken jean prouvaire uit romantisme partij koos
met verbazing aanschouwde hij deze phantastische en verontrustende herschepping en hij had het gevoel van iemand die een tijger in een solliciteur zag veranderen mijnheer
teekende uit het hoofd een veelkleurige kapel wees de fouten in de fransche dictionnaire de l académie aan bestudeerde puységur en
babet las de dagbladen een zeldzame uitzondering in de wereld waarin hij leefde in den tijd toen hij zijn familie nog met zijn tent rondtrok had hij in den messager gelezen dat een vrouw van een levend kind was bevallen dat een kalfssnuit had en hij riep
voor den vooruitgang van het menschelijk geslacht moeten uit de hoogte steeds fiere lessen van moed gegeven worden vermetelheid begoochelt de geschiedenis en stelt den mensch in t schitterendst licht de dageraad durft
en het buitenste door het binnenste verandert een verborgen ontzaggelijk gewoel de maatschappij vermoedt nauwelijks deze ondermijning welke haar oppervlakte ongeschonden laat doch haar ingewanden verandert
wij hebben het gezegd de heer gillenormand had marius in den grond hartelijk lief maar op zijn wijze met norschheid en zelfs met oorvegen
maar niets stuit of weerhoudt al deze krachten die naar het doel streven noch deze eenparige groote bedrijvigheid die in deze duisternis heen en weder op en neder gaat en langzaam de oppervlakte door het onderste
de luitenant weinig gewoon aan zulke deftige bezoeken stamelde eenigszins verlegen goeden morgen oom en groette werktuiglijk half als militair half als burger
onderweg dankte hij de voorzienigheid hij overwoog dat zoo hij dien morgen zijn laatste vijffrancstuk niet aan de dochter van jondrette had gegeven hij de huurkoets van den heer leblanc zou nagereden zijn
ge ziet t is alles zeer eenvoudig er zal geen kwaad gebeuren zoo ge t zelf niet wilt ik verhaal u de zaak en waarschuw u opdat ge weet waaraan u te houden hij hield op de gevangene bleef steeds
ik wenschte u gaarne te zien en heb verlof verzocht mijn oppasser leidt mijn paard ik reis met de diligence maar daar valt mij in dat ik u iets vragen wilde
doch wanneer stadsbewoners of vreemdelingen de eersten de besten nieuwsgierig bij hem aanschelden om zijn tulpen en rozen te zien opende hij glimlachend zijn deur deze man nu was de bandiet van de loire
ultra zijn is overdrijven t is den schepter in naam van den troon en den mijter in naam van het altaar aanranden t is de zaak die men behandelt mishandelen t is achteruit schoppen in het tuig
daar aanschouwde hij zijn kind en weende want de arme man aanbad zijn kind ik heb t gezien die plek is als t ware heilig voor mij geworden en ik ben steeds gewoon er de mis te hooren ik verkies ze boven de bank
hadden de aandacht van vijf of zes studenten getrokken die nu en dan langs de boomkweekerij naar hun lessen of hun biljartpartij wandelden
eenigen tijd nadat hij hier ingetrokken was welke intrekking om de eigenaardige uitdrukking der hoofdhuurderes te bezigen een verhuizing van niets geleek had jondrette aan deze vrouw gezegd die gelijk haar voorgangster
toch vroeg courfeyrac hem op zekeren ochtend onverwachts a propos hebt ge ook een politieke meening wat zei marius door die vraag schier beleedigd wat zijt
nog vier of vijf malen ging hij de bank voorbij waarop het meisje zat doch zonder zijn oogen naar haar te richten de volgende dagen wandelde hij als gewoonlijk naar het luxemburg waar hij vader en dochter als gewoonlijk vond doch hij lette niet op hen
hij las de bulletins van het groote leger die homerische strofen op het slagveld geschreven bij tusschenpoozen zag hij er den naam zijns vaders en immer dien des keizers in
en het vervolgens toen zijn hand los was openschroefde en zich van het zaagje bediende om de touwen door te snijden waarmede hij gebonden was t geen het zacht gerucht en de schier onmerkbare bewegingen welke marius had opgemerkt verklaart
ik hield u voor jongelieden waartoe hebt ge dan uwe geestdrift en wat doet ge er meê wien bewondert ge zoo ge het den keizer niet doet wat behoeft ge meer
daar is mijn vrouw terug zei thénardier hij had dit nauwelijks gezegd toen vrouw thénardier inderdaad rood blazend hijgend met vlammende oogen
de verduwing van het kwade deed de begeerte naar het ergere in hem ontstaan hij was de deugniet geworden straatjongen de bandiet geworden deugniet overigens lief zacht bevallig sterk week wreed
die aan de brug van jena de n liet uitwisschen wat deed hij dan hetzelfde dat wij doen bouvines behoort ons evenals marengo de lelie behoort ons evengoed als de n
in zijn angst wegens hetgeen werd voorbereid en in zijn afgrijzen t welk de jondrettes hem hadden ingeboezemd gevoelde hij een soort van vreugde bij de gedachte
treurig verwijderde hij zich den volgenden dag want hij leefde van den eenen dag op den anderen er was om zoo te spreken voor hem geen heden meer den volgenden dag vond hij niemand in het luxemburg
de derde een hamer genomen en zich zonder een woord te spreken voor de deur geplaatst de oude was op het bed gebleven en had slechts de oogen geopend
zijn kleederen en horloge te verteren het was hem niets geweest nu echter moest hij van een onbeschrijfelijk iets van niets leven
en van den geest zijner denkers en dichters zijn sedert al de helden van alle volken gevormd schoon dat alles het echter niet belet straatjongen te zijn en dit groot genie dat parijs wordt geheeten en de wereld door zijn licht herschept
hij scheidde de herinnering aan dien man nooit van die zijns vaders en vereende ze in zijn vereering t was een soort van eeredienst met twee graden het hoog altaar voor den kolonel het kleine voor
op het oogenblik dat zij in onze geschiedenis optreedt was zij een oude vrome onontvlambare nuf met den puntigsten neus en het stompste verstand dat men maar vinden kon
o ik wenschte dat al de wijn dien men bij mij gedronken heeft in vergif ware veranderd voor hen die ze gedronken hebben om t even maar zeg ge moet mij wel uitgelachen hebben toen ge met de
na zijn gesprek met den man met den knuppel wendde jondrette zich weder tot den heer leblanc en herhaalde zijn vraag met dien stillen onbedwongen en vreeselijken lach die hem eigen was gij herkent mij dus niet de heer