AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en zal ik naar de gevangenis moeten gaan waarin ik dan vijf jaren blijven moet daar ik het niet met mijn geld doen kan zal ik mijn schuld met mijn lichaam met mijn vrijheid moeten aflossen
het was voor de eerste maal dat ik een brief schreef het was een moeilijke en zware taak die mij werd opgelegd hoewel na alles wat
toen hij een nacht in een boom en in de sneeuw had geslapen ik had een heftige longontsteking veroorzaakt door de koude welke ik den nacht waarin mijn meester gestorven was doorstaan had
nadat ik mijne moeder teruggevonden had wilde ik dat vrouw barberin bij ons zou blijven maar zij nam dit niet aan
en als ik dan nog maar wist waar we een nachtverblijf zullen vinden gij waart dus van plan
en dat moest ook zoo zijn daar twee der hoofdpersonen joli coeur en capi niet konden spreken en de derde ik zelf niet in staat zou geweest zijn twee woorden te uiten
een warme adem streek langs mijn haren slaapt gij vroeg hij op gesmoorden toon ik paste wel op dat ik geen antwoord gaf want de vreeselijke woorden of ik word boos klonken mij nog in de ooren
ik stond als vastgenageld aan den grond mevrouw milligan zag mij uiterst verbaasd aan zij wilde dat ik spreken zou
was mattia al dien tijd treurig en afgetrokken geweest ik vroeg hem naar de oorzaak hiervan hij had mij steeds ten antwoord gegeven
die hij reeds ontvangen had tevens te behouden het scheen zelfs een speculatie van hem te zijn en daar hij overtuigd was
ik had slechts aan den meester gedacht die zou verdrinken en met het instinct van een nieuwfoundlander had ik mij in het water geworpen
wij haalden vrij adem en ons hart klopte weder in onze borst carrory greep mijn hand en drukte deze krachtig ge zijt een beste jongen
ik nam mijne harp zette mij op de plecht en begon toen te spelen op dat oogenblik haalde de dame een zilveren fluitje te voorschijn en een schelle toon klonk door de lucht ik hield dadelijk op en vroeg me zelven af waarom zij floot
ik leerde haar ook teekenen dat wil zeggen zooals ik teekenen kon dit duurde echter lang en was veel moeilijker maar het gelukte mij toch ik was zelf geen
wat wij gezien en gedaan hadden mijn verhaal duurde zeer lang daar ik bang was om aan het einde te komen en onderweg te spreken over hetgeen mij zooveel angst aanjoeg want ik zou nooit aan mijn meester durven zeggen
zou men zoo klein mogelijk maken om alles in den kortst mogelijken tijd te laten geschieden zonder zich dag noch nacht een oogenblik rust te gunnen
vroeg zij zichzelf af waar ik mij in deze hevige koude bevinden zou mijn oogen vielen toen weder dicht
van tijd tot tijd zag ik hem bleek worden maar hij speelde toch door en blies zoo hard hij kon door den horen gelukkig was ik niet de eenige die zijn bleekheid opmerkte de bruid zag het eveneens
ik beklaagde mij dus niet en oom gaspard verklaarde dat ik een flinke jongen was en later ongetwijfeld een goed mijnwerker worden zou
ik zie wel dat ik het u moet vertellen toen arthur ziek was heeft mevrouw milligan weder op eene boot
joli coeur die alles altijd herhaalde wat hij dwaas vond had ook deze beweging nagebootst en daar hij altijd bij mijn lessen tegenwoordig was speet het mij geweldig
lize kon met haar linnen schoentjes niet over deze bevroren hagelsteenen loopen en ik nam haar op mijn rug op haar gezichtje dat in het gaan zoo vroolijk en opgeruimd was geweest lag nu een droeve trek
men wilde mij houden en men hield mij bij zich en bij al haar drukke bezigheden nam martha nog de rol van ziekenverpleegster op zich zij verzorgde mij liefderijk geheel volgens het voorschrift
en nu en dan de kruitontploffingen in de mijn die in deze doodelijke stilte nog akeliger en zwaarder
dat zij van quint tot quint de noten aangeven dat is te zeggen de sol vierde snaar ré derde snaar la tweede snaar mi eerste snaar
mattia mocht eraan twijfelen aan mij was dit niet geoorloofd en toen mattia mij zijn twijfel wilde mededeelen was het mijn plicht hem het zwijgen op te leggen
gij zult toch wel gelooven wat ge zelf wilt wanneer gij echter iets van hem leert wees er dan niet zoo ijdel op als de schoolmeester niet zoo pedant was zou hij een beste kerel zijn
als ik trek had het bord soep was in een oogwenk ledig toen ik mijn lepel neerlegde uitte lize die voor mij was blijven staan een onverstaanbaren kreet
en hoe vreeselijk wij daaronder zouden lijden hij begreep toch ten volle met welke moeilijkheden onze redding zou gepaard gaan
tot nogtoe had hij jaarlijks deze aflossing kunnen betalen door ijverig te werken en zeer zuinig te leven
daar deze hem afstand van zijn schat deed doen benjamin vergat mij evenmin hij wilde mij ook een geschenk geven
eindelijk kwam het geld dan ook te voorschijn uit het alleronderste puntje van den zak intusschen hield vitalis zonder een woord te spreken aanhoudend zijn blik op het bakje gericht en speelde eenige vroolijke deuntjes op zijn viool
en wanneer men door de deuren of vensters naar binnen ziet ontwaart men smeltende massa's die als reusachtige dieren over den grond
en hij verwijderde zich het rijtuig was vertrokken het huis gesloten ik hing mijn harp over den schouder
vergeet vooral niet dat ik tuinman geweest ben zegt hij tot zijn knecht en dat ik verstand heb van dat werk
wanneer ik niet wist wat te zeggen dat is zoo omdat het zoo zijn moet het is een wet mattia had geen karakter dat zich tegen de wet verzetten zou
maar vrouw barberin sloeg daar geen acht op misschien had ik u de waarheid reeds vroeger moeten zeggen maar ik hield zooveel van u
ik vergat dat gij mijn zoon niet waart ongelukkig echter onthield jérôme dit en toen uw ouders u in drie jaar niet gezocht hadden tenminste u niet gevonden hadden wilde hij u naar het gesticht brengen
maar toen ik wat stroo over mij heen had gelegd en vlak naast hem was gekropen toen voelde ik
zoodra lize dat hoorde ging zij tegenover mij staan en terwijl zij mij strak aanzag bewoog zij hare lippen alsof zij mijne woorden herhaalde
voortgetrokken het water lekte de kiel en van weerszijden schenen de boomen ons voorbij te trekken verlicht door de schuine stralen van de ondergaande zon wilt gij spelen vroeg arthur
toen ik van vertrekken sprak begon arthur te weenen rémi mag niet vertrekken riep hij ik gaf hem ten antwoord dat ik mijn eigen baas niet was dat ik aan mijn meester behoorde
want ik wist niet in welke richting ik zwemmen moest plotseling viel mij iets in zeg eens iets riep ik mijn makkers toe waar zijt gij
want de dorpen die wij moesten doortrekken waren alle even arm en de bewoners zelven konden nauwelijks hun eigen brood verdienen
gij zoudt terstond door capi en zerbino achterhaald worden ik dacht al niet meer aan ontvluchten waar zou ik heengaan bij wien
gij kunt denken hoe ik mijn ooren spitste toen ik dien naam hoorde dus als uw neefje beter wordt ging uw vader voort
wij besloten daarom in mende de groote uitgave van een muziekles te bekostigen want hoewel onze verdiensten zeer weinig beteekenden
in een oogenblik lag er een witte laag over de straat alsof we midden in den winter waren de hagelsteenen waren zoo groot als duiveneieren en terwijl zij vielen maakten zij een dof geraas
als ik gedurfd had zou ik hebben bekend dat ik evenveel hoop gehad had als hij maar niet durfde zeggen zelfs voor mij zelven niet welke gedachten en dwaasheden die in mijne verbeelding had doen
toen het eerste stuk geëindigd was nam capi een houten bakje in zijn bek en deed hij op zijn achterste pooten de ronde bij het geachte publiek
ik heb het recht niet hem dit te beletten en als hij verdrinkt en als hij zich redt inplaats van hier wachtende om te komen een oogenblik peinsde de meester hierover na
zoodat ik een seconde na den meester mij in het water bevond gedurende mijn reizen met vitalis had ik genoeg zwemmen geleerd om mij even zoo op mijn gemak te gevoelen in het water als op den vasten grond
en zonder meer te zeggen vertrok hij in allerijl met niet minder haastigen tred door ons gevolgd nu was het geen tijd meer voor scherts wij speelden geen krijgertje noch verscholen ons achter boom of struik
ik vroeg wat optreden was en vitalis legde mij toen uit dat dit was voor de eerste maal als tooneelspeler in het publiek verschijnen
was waarlijk de geschikte persoon niet om hem narichten omtrent dien neef te vragen van den anderen kant ware het ook zeer onvoorzichtig om aan den heer milligan te zeggen
dat wij ook dien braven bob hier wachten die nu een der voornaamste ondernemers van publieke vermakelijkheden van gansch engeland is geworden
dit maakte een eigenaardigen indruk en ik vroeg mij af of het eigenlijk wel een glimlach was dan wel een beweging om te bijten terwijl hij met mijn vader engelsch sprak wierp hij telkens een blik naar mij
liet ik mij in het water glijden gij moet aanhoudend luid spreken zeide ik voordat ik begon te zwemmen uw stem zal mij leiden
men heeft ons dus vergeten waarom denkt gij dat van uw makkers viel de meester in de rede het is niet billijk van u om ze zoo te beoordeelen
ik wist niet waar ik heen moest gaan of wat ik doen moest de plek waar ik stil had gestaan
gij zijt gered bovendien ik wist wel dat het zoo zijn zou toen wij in het rijtuig zaten zag ik hoe de wind de boomen deed heen-en-weer gaan en ik zei bij mij
wanneer gij dit gebruikt dan kunt gij aan ons denken gedurende dit gesprek was alexis ook in den tuin gekomen en zoodra martha in huis teruggekeerd was naderde hij mij
daarvoor moest ik eerst mijn kaart raadplegen wij waren nu geheel buiten en wij konden zeer goed een oogenblik uitrusten zonder dat we bevreesd behoefden te zijn om gestoord te worden
spoedig echter alsof zij door de muziek werd medegesleept begon zij in de keuken te dansen terwijl haar twee broeders en zuster rustig bleven zitten
hij stond op en kwam naar mij toe hij voelde mijn armen legde toen zijn hand op mijn hart en vervolgens zijn hoofd tegen mijn rug en vervolgens tegen mijn borst en beval mij diep adem te halen alsof ik hard had geloopen
en zal mijn kost wel verdienen op ieders gelaat kwam terstond een trek van voldoening en ik zag dat dit plan geheel met hun bedoelingen overeenkwam
mijn honden hebben mij evenveel lessen gegeven als zij van mij ontvangen hebben ik heb hun verstand ontwikkeld zij hebben mijn karakter gevormd hetgeen ik hoorde scheen mij uiterst zonderling toe en ik kon niet nalaten er om te lachen
maar weet gij in het leven doet men niet wat men gaarne wil gij zijt mijn nichtje en als wij thuis komen en mijn man zich er tegen verklaart of bevreesd is dat wij niet zullen uitkomen
hij had mij bij zich genoodigd en ik moest toen aan zijn dochter een uitvoerig verhaal geven van alles wat gedurende onze opsluiting had plaats gevonden iedereen in varses wilde mij zien
zoo ver mijn blik in die blauwe diepte reikte was alles stil en ledig eenzaam en verlaten waren wij
wat zult ge dan allen honger hebben riep hij uit op dat woord dat ze allen verstonden begonnen de honden te blaffen en joli coeur wreef zijn buik
welke bloedarmoede veroorzaakt is de mijnwerker even gezond als de boer die op het land woont
niemand op weg niemand in mijn onmiddellijke nabijheid ik riep moeder moeder barberin maar niemand gaf eenig antwoord op mijn angstkreet die in een snik eindigde
joli coeur werd van zijn ketting losgemaakt en gebruikte deze gelegenheid om in een boom te klauteren en eens duchtig aan de takken te schudden
als het brood vijf stuivers per pond kost heeft men niet veel voor drie stuivers ieder kreeg een klein stukje zoodat ons ontbijt spoedig afgeloopen was
en mij de eer bewezen een gulden van mij te leenen om dien z op te zetten dat hij zeker winnen moest het was eene zeer vernuftige berekening
maar het is nog een geheele afstand die harfleur van isigny scheidt en men moet het geheele schiereiland cotentin omzeilen
nam haar bord dat nog vol soep was en bracht dat mij ik deed een poging om haar ervoor te bedanken daar ik zelf de kracht tot spreken miste
en andere ornamenten bedekt die zoo kunstig gehouwen zijn in de witte steen welke de vensters en deuren omlijst
toch vervulde mij die brief uit weenen met trots en vreugd het was of ik zelf deelde in de toejuichingen waarvan hij de weerklank was maar was dit ook niet zoo
alsof het de slinger van een klok was en bij iedere postafwisseling gevoelden wij een koortsachtige aandoening
al waren zij slechts weinige meters van ons verwijderd dan zouden wij hen nog niet kunnen hooren dit hangt geheel af van het gehalte der aardkorst die zij doorboren moeten
capi die nu van zijn touw bevrijd was sprong om ons heen en blafte alle rijtuigen en steenhoopen aan
wanneer zij het dansen moe waren verzochten zij mij om iets voor hen te zingen en wanneer ik mijn napolitaansch lied zong
om mij te waarschuwen dat ik mij nog niet boos moest maken espinassous was spoedig gereed met het scheren van den boer en met het servet in de hand maakte hij zich gereed om mattia's haar te knippen
een zwarte stad het is een lange weg van montargis naar varses dat in het midden van de cevennes ligt op de helling van den berg die zich naar de middellandsche zee buigt
dus was die goede vrouw barberin mijn moeder niet maar wie was dan eigenlijk mijn moeder zou die nog beter nog liever wezen
als de wind zoo aanhoudt zeide de kapitein zullen wij vanavond niet laat te isigny aankomen de eclips is een flinke boot een ganschen dag op zee en zelfs meer dan een dag arme mattia
zeg dat het water zakt zeide de meester wij weten het zoowel door de schacht als door de gang men zal u spoedig bereiken
en ik zou die goede martha die altijd zoo lief voor mij geweest was vooreerst niet wederzien van daar zouden wij naar lize gegaan zijn
zeide de broer van bob kunt gij het doen er is geen gevaar meer wanneer voelt men t minst van de zeeziekte vroeg
ik volgde ze tot aan het einde maar plotseling hield zij op ik begreep toen dat de spoorbaan weggespoeld was door den stortvloed van water en dat ik mijn gids verloren had
geen windje woei er overal doodelijke stilte geen blaadje ritselde geen vogel deed zich hooren geen wiel kraakte op den weg
die niet trouwt alleen om haar ouden vader op te passen en die de taak van beschermengel blijft vervullen gelijk zij die eenmaal vervulde voor hare broers en haar zusje
ik weet niet wat ik doen moet juist daarom is uw spel zoo goed morgen binnen weinige dagen dan zult gij wel weten wat gij doen moet
legde gaspard mij uit wat ik te verrichten had en toen onze wagen vol steenkolen geladen was duwde hij hem voort om mij te wijzen hoe ik hem naar den put moest rollen en wat ik doen moest
eerst als men mij slaat gaan mijn hersens open garofoli was zoo dom niet want hij bemerkte dit terstond hoe zou ik lang boos kunnen blijven na zulk een antwoord
weken en maanden verliepen er dat ik voortdurend mijn zakken met blokjes hout moest vullen ook was mijn werk
kwam onze mond vol stof de donder rolde reeds in de verte en naderde langzaam vergezeld van een oogverblindend licht martha en ik hadden lize bij de hand genomen en trokken haar bijkans voort
intusschen dringt het water door in de gaanderij en op dat oogenblik ontwaart de ingenieur eenige lampen
eerst luisterde zij terwijl zij mij bleef aanstaren maar daarop begon zij de maat met haar voetjes te trappelen
als hij mij nogmaals aan een anderen vitalis verkocht die niet als mijn oude vitalis zou zijn ongetwijfeld had hij daartoe het recht en deze gedachte deed mij telkens besluiten
wat moest ik met een servet doen capi maakte mij duidelijk dat ik mij bedienen moest maar hoe toen ik lang er over gedacht had snoot ik mijn neus
arm kind sprak de dame terwijl zij mijn glas vulde arthur zeide niets maar sloeg ons gade met wijd geopende oogen
open de oogen wijd en maakt uwe handen vast klaar om te applaudisseeren hetgeen hij een fraai tooneelstuk noemde was in werkelijkheid een pantomime dat wil zeggen een stuk dat met gebaren en zonder woorden gespeeld wordt
ziet ge het boschje boomen ja daar ginds links en de voren die zijn er niet ben ik dan blind zeide vitalis terwijl hij de hand over de oogen streek
toen hij ons hoorde naderen doordat wij het glas dat onder onze voeten kwam stuk trapten o mijn arme kinderen
ik riep hem maar zerbino begreep dat hij een strenge kastijding te wachten had en bleef eerst staan daarop keerde hij zich om en liep heen zoo snel hij kon
oom gaspard vatte den meester bij de eene hand en carrory bij de andere waarop beiden hem toen omhoog heschen terwijl ik hem van achter steunde
vii ik leer lezen ongetwijfeld bestond het gezelschap van den heer vitalis uit voortreffelijke
die mijnwerker te varses was in de cevennes benjamin naar een anderen oom die tuinman was
barberin was mijn vader niet en er bestond geenerlei reden die hem de verplichting oplegde om ten gevalle van mij armoede te lijden
hij groet alexis en verzoekt hem om naar lize te gaan en wanneer hij haar zijn groeten overbrengt haar tevens een gedroogde roos te geven
een afbeeldsel van uw borstbeeld is voor mij gegoten het staat daar voor mij en terwijl ik het verhaal schrijf van mijne eerste jaren van beproeving toen de loop der gebeurtenissen zich begon te ontwikkelen
ongelukkig echter heeft de grijsaard goed gerekend en had de jonkman het mis waar zullen we thans heengaan het was reeds laat en de koude die overdag minder streng was geweest
misschien hebben ze hun het kind ontstolen en betreuren zij het verlies nog altijd en zoeken zij hem voortdurend
en wanneer ik dit bij mezelf zeide terwijl ik mij uitkleedde dacht ik altijd met dankbaarheid aan hem mijn lust tot leeren herinnerde acquin weder aan den tijd toen hij op zijn eten zooveel mogelijk
dat men niets voor onze redding beproeft waarom denkt gij dat wij hooren niets de stad is verwoest het was een aardbeving of men meent in de stad dat wij allen verloren zijn en dat er niets voor ons te doen is
die vreeselijke stortbui duurde niet langer dan een minuut of vijf zes en zij hield even plotseling op als zij gevallen was de wolken trokken af en spoedig konden wij onze schuilplaats verlaten
kan een van u op den waldhoren blazen vroeg de groote man ja ik antwoordde mattia maar ik bezit er geen ik zal er een gaan halen want ik vind een viool wel heel mooi maar ijselijk pieperig
de uitslag was dezelfde overal een muur nergens kon men een opening bespeuren noch een weg of diepe voren of het spoor dat ons den ingang verraadde
ik ga daar zitten hernam vitalis gij zeidet daar straks dat als wij eens gingen zitten wij door de koude overvallen zouden worden
telkens deed hij de sneeuw die aan den kant van den weg opgestapeld lag verstuiven en ons in het gelaat waaien de huizen die wij voorbijgingen waren allen gesloten en donker
aan uwe lessen aan uw voorbeeld mijn dierbare oude meester en op elk feest zal uwe plaats in eere worden gehouden ziet gij mij niet ik zal u zien
vrouw barberin wenkte mij dat ik zonder tegenspreken moest gehoorzamen maar die raad was onnoodig ik had in het minst geen plan om mij te verzetten
gij zelf meester en ook pagès en bergounhoux gij zeidet dat gij buiten waart en dat het waaide
ik heb geen keus ik ben even bereid om rechts als om links te gaan ik verlang maar één ding
als gij bij mij blijven wilt dan zal ik een groot muzikant van je maken s morgens helpt gij mij in het scheren en den verderen dag moogt gij met mij werken
wie zoudt gij betreuren vrouw barberin vrouw barberin in elk geval zoudt gij toch niet hier blijven sprak barberin terwijl hij mij ruw bij mijn arm greep
wij zouden tot een uur of drie werken en dan zou alles gereed zijn en we mochten het huis sluiten en ons op weg begeven
ik bezat drie linnen hemden drie paar kousen vijf zakdoeken alles was zeer goed in orde behalve een paar halfversleten schoenen
maar voor onze repetitie waren drie uur noodig vitalis liet ons twee vierja tienmaal hetzelfde overdoen zoowel de honden als mij deze toch hadden gedeelten van hun rol vergeten en moesten die thans opnieuw leeren
om ons tot hem te richten maar inplaats van mij te begrijpen en te gehoorzamen ging mattia op een stoel zitten en zeide hij op vastbesloten toon wilt gij mijn haar knippen als gij dezen heer
men moet van stilte en eenzaamheid en een in zich zelf gekeerd leven houden men moet urenlang geheele dagen verdiept in eigen mijmeringen zonder ooit met iemand een woord te kunnen wisselen
bij iederen hamerslag die er viel dachten wij dat het de laatste was maar altijd werd hij door een anderen en weder een anderen gevolgd van tijd tot tijd werd er een vraag gedaan
het was een mooi gezond stevig kind dat niet moeilijk groot te brengen zou zijn de ouders die het eenmaal zouden zoeken zouden de verzorgers stellig ruim beloonen
meen niet dat ik u geen goed onderwijs zou geven omdat ik barbier ben men moet leven eten drinken slapen en daarvoor zorgt mijn scheermes al zorg ik voor een ieders baard
maar verder had ik geen afspraak gemaakt het was dus hetzelfde met wien ik begon of ik eerst naar cevennes naar charente of naar picardië ging
hij moest echter leven maar is nooit kunnen slagen wat hij ook beproefd heeft zoodat hij steeds lager en lager zonk en eindelijk met dieren ging rondreizen
wij waren in een graf levend begraven onder dertig of veertig meter aarde het werk hield den geest bezig en gaf ons afleiding
alsof mijn makkers nieuwe krachten verzameld hadden spoedig bevond ik mij aan het begin van de gang en riep ook
zelfs bemerkte ik al spoedig dat hij die eigenaardige teekenen van lachen vertoonde bij gelegenheden die zeer pijnlijk voor mijn eigenliefde waren
evenals ik vrouw barberin reeds verloren had zou ik dan altijd wanneer ik van iemand hield op zulk wreede wijze gescheiden worden van hen met wie ik mijn ganse leven zou willen doorbrengen
om elkander te begrijpen deed ik gewoonlijk verscheidene vragen die zij door een knikje met het hoofd beantwoordde zij zeide mij dat zij gaarne wilde dat ik te dreuzy zou komen
hebt gij wel eens een quadrille gespeeld vroeg ik mattia fluisterend in het italiaansch want ik gevoelde mij in het geheel niet gerust ja en hij begon er een op zijn viool te spelen
ik heb nog t een en ander vernomen omtrent zijne medeplichtigen zeide bob omtrent dien afschuwelijken driscoll vroeg
hij deed afstand van den naam carlo balzani en is vitalis geworden voor een ieder die hem in zijn goeden tijd gekend had hield hij zich verborgen
aan boord was eene engelsche dame met een knaap die op een bed lag uitgestrekt wij kwamen dichter bij lize en terwijl wij de zwaan volgden klopte mijn hart sneller terwijl ik mijne kaart bestudeerende
waarom geeft gij dan geen betere reden op dan moeder barberin hij schudde het hoofd waarom helpt gij mij niet als ge ziet hoe moeilijk het mij valt een besluit te nemen
de aarde woog hun niet zoo zwaar plotseling maakte de stem van oom gaspard een einde aan deze stilte ik denk
maar wat voor ons nog wel het meeste waard was hij haalde zeer veel op daar ik hem met de oogen volgde kon ik telkens een stuk zilver zien glinsteren bij de bruid kwam hij het laatst en deze legde er een vijf
we zijn hem voorbijgegaan zonder hem gezien te hebben in dezen donkeren nacht is het bijzonder moeilijk
waarin ik vroeger ook wel geslapen heb zijt gij moe ik heb bij garofoli zitten uitrusten
want allen waren het hierover eens bij het schijnsel van de lamp konden wij zien dat het water niet gerezen was maar dat het eer daalde
waardoor de moedigsten zelfs in verlegenheid zouden zijn geraakt te zorgen voor eenige weezen waarvan de oudste zestien jaar telde en de jongste stom was wat zou zij met die kinderen aanvangen
tegen de tafel leunende keek ik hem aan het was een man van ongeveer vijftig jaar met een norsch gezicht zijn hoofd helde een weinig naar de rechterzijde ten gevolge van eene wonde die hij bekomen had
want de bodem is diep en hard ik had zijn waarschuwingen niet noodig om ontroerd te wezen ik was uit mezelven reeds ontroerd genoeg
vr zij mij een kus gaf vitalis was dood ik stond dus heel verlaten op de wereld en toch scheen het mij toe alsof ik niet geheel alleen was en hij nog naast mij stond
of er wat korter of langer tijd voor noodig was deed niets ter zake de voornaamste buitengewoonste merkwaardigste zaak was dat de zwaan was gevonden wie heeft er gelijk gehad vroeg mattia
wie zou mijn peerappelen rooien barberin zeker die nare barberin nog een stap verder en alles zou voor mijn oogen verdwenen zijn
ik moest vitalis volgen die mijn pols niet had losgelaten goede reis riep barberin en hij ging weder in huis helaas er viel thans niets meer aan te veranderen
wij gingen van het eene huis naar het andere zonder dat iemand ons opende zouden wij dan toch genoodzaakt wezen om zonder even te rusten de vier mijlen af te leggen die ons nog van ussel scheidden
wij waren niet in een stemming om te spreken alleen om iets te zeggen toen de gedachtewisseling over den tijd geëindigd was
want mattia had gezorgd dat hij mijne harp had medegenomen die ik in de tent van bob achtergelaten had in den nacht dat ik naar de herberg de eikenboom ging
gij moet dan maar onder het stroo kruipen en ik wed dat gij wel warm zult worden en inslapen toch werd ik niet zoo spoedig warm als vitalis wel had gemeend
terwijl een man ongetwijfeld haar man naast haar zat met den rug naar haar toegekeerd zij zijn aan het avondeten merkte mattia op
hij is een stadskind en stadskinderen kunnen we hier niet gebruiken ik verzeker u dat hij een flinke jongen is en hij is zoo slim als een kat en
een schel gefluit het water valt in de mijn riep carrory het is niet het water hernam de meester
intusschen ging ik voort met aan den varensgezel die zoo goed was geweest om ons te antwoorden nieuwe vragen te doen twijfelen was niet langer mogelijk het was de zwaan
op eenigen afstand achter hen zie ik eene oude vrouw komen gekleed in de dracht der fransche boerinnen
zonder het koud te hebben eindelijk rolden grootere stukken tusschen ons de opening was boven in de zijgang aangebracht
waarvan zelfs capi schrikte heilo ho vrienden riep hij wat dunkt u van een stukje muziek hier komen juist eenige muzikanten o ja ja muziek muziek
bergounhoux had gevraagd om de lamp aan te steken teneinde voordat hij stierf nog aan zijn vrouw en kinderen te schrijven
zoo groot was mijn verlangen om parijs te bereiken maar mattia die mij een korte poos bijgehouden had
een onbestemde vrees maakte zich van mij meester zonder mezelf rekenschap te geven van het gevaar dat mij dreigde gevoelde ik toch dat mij iets boven het hoofd hing
door deze omstandigheid werd het mij onmogelijk gemaakt om mijn plan ten uitvoer te brengen en schoot mij niets anders over dan terug te keeren ik had dien weg reeds eenmaal afgelegd en wist dat ik hier buiten gevaar verkeerde
daar onze tafel in de open lucht onder een vlierboom gedekt was konden wij gemakkelijk het onweder zien opkomen kinderen zeide acquin wij moeten ons haasten om tehuis te komen
ik moet bekennen dat dit de eenige sombere gedachte was die in deze gelukkige dagen bij mij opwelde eindelijk op een morgen
overal moesten wij een voorstelling geven waar wij kans hadden om een voldoende ontvangst te bekomen de honden en joli coeur moesten dagelijks hun repetitie houden en wij moesten voor ons ontbijt en middagmaal zorgen
dus dat ik niet van plan was om van mijn rechten afstand te doen ga en kom spoedig terug dat gaf mij weder eenigen moed want ik verkeerde geheel-en-al onder den invloed van het besef een vondeling te zijn
maar gij zult zien dat die schoolmeester toch tot iets deugt de mensch heeft zijn leven niet alleen in zijn hand maar ook in zijn hoofd evenals gij stelde ik op uw leeftijd in veel dingen belang
mijne bezorgdheid was nog grooter dan mijne vermoeienis deze eerste dag van mijn reis was slecht geweest wat zou de dag van morgen opleveren
eene kleine vallei door een beek doorsneden welke haar naam aan de mijn gegeven heeft zoo het uiterlijk der stad weinig bekoorlijk is de vallei zelve ziet er akelig en somber uit
ik heb niets anders wij wachtten u niet niets anders niets voor mijn avondeten hij keek om zich heen
waarom zou ik ook zwijgen ik verhaalde haar dus waarom ik van vitalis had moeten scheiden die tot gevangenisstraf was veroordeeld omdat hij mij verdedigd had
dat deed er nu weinig toe want al waren wij niet door de gang gered het zou door een schacht gebeuren het geroep werd duidelijker en duidelijker zoodat wij alle hoop hadden spoedig de stemmen te kunnen onderscheiden
niet naar de straatdeur maar naar den stal toen ik alleen was vroeg ik mijzelven af wat al die vragen van den voornamen heer beteekenden
dus slechts weinig francs ontbraken ons om de koe te koopen hoewel ik niet in de mijnen wilde werken speet het mij toch dat ik varses verlaten moest want ik moest dan ook van alexis oom gaspard en den meester scheiden
de huizen tot aan den nok heeft omspoeld de straten zijn niet aangelegd voor wagens en ook niet voor voetgangers maar voor spoortreinen en karren uit de mijnen
hoe dit zij ik ben zoo zeeziek geweest dat ik eerst te red hill de kracht had om u bericht te zenden
wij den anderen morgen naar het dorp zouden terugkeeren om den burgemeester te bezoeken had barberin zeker het voorstel van vitalis van de hand gewezen
in al mijn verdriet gevoelde ik mij toch gelukkig nog geruimen tijd spraken wij over ons plan over de scheiding en wanneer wij elkander zouden terugzien
toch besefte ik dat men mij wegdroeg en dat toen wij buiten de gang waren men mij in dekens wikkelde ik opende de oogen maar een oogenblik daarop werd ik als verblind zoodat ik genoodzaakt was ze weder te sluiten
zoo zelfs dat hij al spoedig mij door zijn vragen verbaasde mijne verwondering veranderde in verlegenheid en eindelijk was het zoo ver gekomen
ik was dus verdwaald in dien duisteren afgrond onder dien zwaren steenklomp en in dat ijskoude water maar eensklaps drong weder het geluid van stemmen tot mij door en ik wist daardoor in welke richting ik mij bewegen moest
o ik tel niet mede bovendien ben ik gewoon mij zeer matig te voeden dus zou het brood als ik het gehad had toch voor mij wezen vroeg
en hij voegde er nog iets bij dat ik niet juist begreep maar dat mij scheen te beteekenen voor t oogenblik zullen wij zien wat ons te doen staat
waar mevrouw milligan haar intrek genomen had vr dat ik mijn verhaal had geëindigd vitalis sprak mij bovendien in het geheel niet van den brief dien hij had ontvangen
en mattia had hierop niets weten te antwoorden maar ik had mij niet op dezelfde wijze uit de verlegenheid kunnen redden
mijn maag vertelde me dat er uren waren verstreken sedert ik mijn stukje brood gegeten had van hun kant gaven ook de twee honden en joli coeur mij op de duidelijkste wijze te kennen dat zij honger hadden
met hangende ooren haalde hij ons dan weder in op de groote straten volgden de stegen en na die stegen weder breede straten
die van s morgens vroeg tot s avonds laat over de rails loopen welke dwars door de straten zijn aangelegd laten daar onophoudelijk eene roode en zwarte stof achter
daarom ben ik nog geen slecht musicus toen ik dit hoorde zag ik mattia bezorgd aan wat zou hij antwoorden
ik behoefde niet bang te zijn dat men ons zou inhalen maar men zou ons kunnen tegenhouden en dit scheen mij het plan van twee of drie menschen die van de andere zijde kwamen
wij zouden samen gewerkt hebben wij zouden groote artisten worden en voor een muzikaal publiek optreden en elkander nooit verlaten maar dat zal allemaal gebeuren mijn goede mattia als mijn ouders rijk zijn
vroeger was het recht van den oudste bij adellijke geslachten een groot voordeel tegenwoordig is het bij arbeidersfamiliën dikwijls een groote verantwoordelijkheid welke de eerstgeborene erft
dat als in de bergen verloren lag en slechts bekend was door de kinderen van god die onder de leiding stonden van jean
ook gevoelde ik mij den anderen dag zeer zenuwachtig toen wij de herberg verlieten om naar de markt te gaan waar onze voorstelling zou
maar het boek mijner eigen geschiedenis dat ik doorblader en in orde breng wij zullen ons eerste kind laten doopen onzen kleinen mattia
als ik dan niet wist wat erop te antwoorden redde ik mij uit mijn verlegenheid door het voorbeeld van oom gaspard te volgen
en niet meer zouden kunnen opstaan zonder mij hierop te antwoorden wenkte hij mij dat ik het stroo een weinig bij elkander moest vegen hij liet zich toen daarop
ik sliep in met de gedachte dat ik den anderen morgen aan mijn hart wel zou kunnen lucht geven maar toen ik den volgenden morgen opstond was vrouw barberin niet te vinden
aan de linkerzijde hingen tegen den muur verscheidene muziekinstrumenten is mijnheer espinassous tehuis vroeg mattia
joli coeur had ik vastgemaakt want ik was bang dat hij lust zou krijgen om zerbino te gaan opzoeken capi en dolce lagen aan mijne voeten
gij weet wel dat als een ramp de mijnwerkers treft zij elkander altijd bijstaan en dat twintig ja honderd mannen zich eer zullen laten dooden
hij bleef uitgestrekt liggen zonder zich te bewegen nu en dan slechts klapte hij in de handen was hij lam hij scheen op een plank
dat wij op zee ook zoo dansen zouden op dat oogenblik werd de deur van de kajuit geopend als gij op het dek wilt komen
wij alles eerlijk moeten deelen zullen wij beurtelings elk een uur lang de reistasch dragen mattia weigerde eerst dit aanbod aan te nemen
waar bevond zich thans de zwaan hoe dikwijls had ik als wij een rivier overstaken of langs een kanaal liepen mij zelf afgevraagd of men niet het een of ander pleizierbootje had zien
al heb ik in lang niet over haar gesproken men moet daaruit niet opmaken dat ik haar als een ondankbare vergeten had
daar deed zich de vraag voor of wij de seine dan wel de marne moesten volgen die vraag had ik mezelven al dikwijls gedaan terwijl ik mijne kaart bestudeerde
martha die zoo krachtig was alles altijd moedig had gedragen was thans even zwak als wij zij sprak ons geen moed in
heerschte er algemeene teleurstelling maar toch bleef een ieder voor zichzelf nog eenige hoop koesteren daaronder die zes zich juist de persoon bevinden kon dien men wachtte
en ik was er bijzonder op gesteld dat hij vooruit reeds van haar zou houden de wijze waarop wij ontvangen waren spoorde mij niet aan om weer naar die woning terug te keeren
ik vroeg hem of het moeilijk was om die betrekking te vervullen niets is gemakkelijker men behoeft slechts een wagen voort te duwen
grifte hij op het eene een fen op het andere een g sleutel toen hij hiermede gereed was begonnen zijn lessen en ik moet bekennen dat zij mij niet minder moeielijk vielen dan de vorige
wat hebt gij vroeg vitalis ik geloof dat gij gek wordt zonder te antwoorden hield ik de oogen op vrouw barberin gevestigd maar zij wist niet dat ik zoo dicht bij haar was en zij zag niet naar boven
en na de zandige vlakte te hebben doorkruist die zich in de omstreken van toulouse uitstrekt was ik nu in een weelderig vruchtbaar land gekomen
toen men vernam dat men weldra eenige woorden met ons zou kunnen wisselen waren alle mijnwerkers alle bloedverwanten en vrienden komen toesnellen
na dien nacht in de gevangenis naar rust maar zoodra ik even was ingedommeld werd ik met schrik weder wakker en toen was het mij onmogelijk den slaap weder te vatten
gij zijt hier niet vandaan niet waar uw schapevacht en uw hoed zeggen mij dat gij van verre komt
voordat zij noodzakelijk zouden zijn wij bleven dus voortdurend in de duisternis gedompeld dit was niet slechts onverdraaglijk maar bovendien gevaarlijk
vooruit zeide zij en het rijtuig reed weg door mijn tranen heen zag ik lize's gezichtje nog even uit het rijtuig steken en wuifde zij met de hand
hebt gij honger ja zeer veel kunt gij wachten als gij te zwak zijt dan zal men een gat boren en daarin bouillon gieten
martha ging niet naar bed voordat hij tehuis was hoe laat in den nacht dit ook wezen mocht als ik dan nog wakker was of door het gedruisch dat hij veroorzaakte ontwaakte
hoe vetter een koe is hoe meer zij eet en ik wilde niet dat mijn geschenk vrouw barberin in verlegenheid zou brengen
hij had veel talent maar ook ik had talent en wij waren elkander waardig maar toch konden wij daar niet blijven zitten en elkaar tal van complimenten maken wij moesten na voor ons zelven
ik was een mager kereltje toen ik bij vrouw barberin leefde en de wijze waarop men over mij sprak duidde dit aan
bij die herinneringen aan het verleden had ieder wat te vertellen hadden wij niet allen gebeurtenissen te herdenken waarbij ieder onzer van meer of minder nabij betrokken was
ik zag nu dat hij inderdaad op een plank was vastgebonden zooals ik terstond reeds had meenen te bemerken je hebt een vader niet waar jongenlief vroeg de dame ja maar thans ben ik alleen voor hoe lang voor twee maanden
als gij hem beklaagt dan gaat hij nog harder schreeuwen laten wij thans tot onze zaken overgaan terwijl hij dit zeide wierp vitalis acht stukken van vijf francs op tafel
op welke wijze wij ook gered werden wij hadden dit te danken aan den ijver en de juistheid waarmede de ingenieur den arbeid leidde het geluid der tonnen en der houweelen ging met de grootste
iederen dag hadden wij onze wandeling die nu eens kort dan weder lang was al naarmate de dorpen ver van elkander verwijderd lagen
als ik ze geslagen had zouden zij bang voor mij wezen en de vrees benevelt het verstand bovendien zou ik wanneer ik driftig werd niet wezen wie ik ben
en de dag was bijna aangebroken waarop mijn meester de gevangenis zou verlaten naarmate wij ons meer en meer van toulouse verwijderden werd de gedachte daaraan voor mij kwellender het was zoo heerlijk op een schip te zijn
alle steenen zijn geregeld geschikt en ik voel de kalk waar is dan toch de ingang zoek de voren
als men gewoon werkt niet maar als men zijn makkers moet redden kan men zoo veel wij kunnen hier geen acht dagen leven denk eens meester acht heele dagen en dan het water hoe moet dat uitgepompt worden
bleef mijn meester een oogenbik zwijgend staan daarop drukte hij weder zijn handen tegen den muur en betastte dezen van alle kanten capi begreep van dit alles niets en blafte van ongeduld
met een bezwaard gemoed en de oogen vol tranen voelde ik eensklaps een warmen adem over mijn gelaat glijden ik strekte de hand uit en voelde het kroezige haar van capi
om hare nieuwsgierigheid niet te lang op de proef te stellen nam ik mijn verrekijker die wij gebruikten om de schepen welke voorbijvoeren te zien
ik herkende moeder barberin zij was het daar was ik zeker van ik voelde dat zij het was kom zeide vitalis zullen we verder gaan
in mijn verward brein meende ik dat zij mijn beschermengel was en ik sprak haar toe zooals men tot een engel spreekt aan wien men zijn wenschen en verlangen vertelt
de tijd ging voort en altijd hoorden wij het regelmatig neerploffen en ophalen van de tonnen
bij elken slag dien zij met het houweel deden haalden zij de schouders op maar aangespoord door de overtuiging van hun meester
moed moed riep men ons toe en terwijl men door de opening aan de mannen die zich op de bovenste trede bevonden de hand reikte naderde men ons door de gaanderij
binnen een uur ben ik terug de deur ging open en weder toe hij was vertrokken ik zette mij plotseling overeind en riep vrouw barberin o moeder zij snelde naar mij toe
wat ik niet van hem gewoon was daar hij altijd bereid was om te babbelen en te lachen eindelijk gelukte het mij hem tot spreken te krijgen
reeds begon ik mij ongerust te maken toen capi verscheen met hangenden kop waar is
was hij den ganschen dag bezig dan was het voor ons en vooral voor martha een slechte tijd want als vrienden bij elkaar komen wordt er in den regel menig glas gedronken
men behoefde niet heel slim te zijn om te raden dat dit een bruiloft was plotseling viel het mij in dat deze menschen het misschien wel prettig zouden vinden als wij muziek maakten om hen te laten dansen
nadat het alle gangen van boven tot onder had gevuld sloot ons in onze gevangenis steviger en hermetischer dan een steenen muur dit had kunnen doen
en verbeeldde mij dat indien wij binnen tien minuten vertrokken moesten zijn het was omdat mijn meester mijn geboorte had verteld toen ik binnentrad vond ik arthur in tranen badende terwijl mevrouw milligan zich over hem heenboog
alsof ik den avond met hen had doorgebracht en natuurlijk was het mij onmogelijk den slaap weder te vatten langzamerhand echter werden deze beelden minder duidelijk
ik weet het niet maar als ik ze beoordeel naar de mijne dan waren ze verre van opbeurend ondanks den beslissenden invloed van den meester
zou het voortaan iederen dag zoo wezen zonder ooit te rusten in den regen loopen in een schuur slapen van koude bibberen en tot avondeten niets anders krijgen dan een stukje droog brood
schoenen met spijkers dat is heerlijk schoenen waren reeds voor mij een wonder maar toen ik van spijkers hoorde vergat ik mijn verdriet
zag hij toch niets ik begreep hieruit dat zijn gezicht verzwakt was want gewoonlijk kon hij ver zien wat doet er dat licht ook toe zeide hij
ik had natuurlijk wel kunnen zeggen dat ik niet sliep maar dat durfde ik niet men had mij gezegd dat ik moest slapen en nu kon ik niet slapen en ik sliep dus niet hoe staat het met uw proces vroeg
ons geld is op de koe is verkocht en moeten we dan nog wanneer we zelf niets meer te eten hebben aan een vreemd kind den kost geven
in welk een staat van verdooving hoe afgemat ik van lichaam en geest ook was zoo had ik mijn denkvermogen toch voldoende herkregen om de woorden die ik vernam
kijk ginds eens hij wees recht vr zich maar daar ik hem toen nog geen antwoord gaf want ik durfde hem niet bekennen dat ik niets zag begon hij weder voort te loopen
heb ik in de speelzaal te baden een engelsch heer ontmoet met witte puntige tanden die bijna altijd glimlachte ondanks zijn tegenspoed in het spel hij heeft mij niet herkend
aan wien mijn ouders mij verhuurd hadden en dat ik weder bij hem in dienst moest gaan zoodra hij mij noodig had ik sprak van mijn ouders zonder te zeggen dat zij mijn vader en mijn moeder niet waren
mijn kijker is zoo uitstekend dat ik hem volgen kan hij heeft de boot van southampton gehaald weldra zal hij hier zijn
ik was volstrekt niet geneigd om mijn tijdelijk beroep van mijnwerker weder te aanvaarden een mijn was heel mooi en belangrijk en ik was blijde dat ik er een gezien had
al zou ik mijn rol vergeten zijn dan zou de hond mij die wel hebben herinnerd op het gegeven oogenblik strekte hij zijn poot naar mij uit en bracht hij mij bij den generaal
vraag het aan alexis aan benjamin of ik niet vlijtig werk ja en ook goed soep eet niet waar ja ja hij hoort wel tot ons gezin riepen allen uit één mond lize
ik deed nog een poging om ze te openen maar daar dit mij niet gelukte kneep ik mezelf met alle kracht in mijn arm mijn huid was echter gevoelloos
vitalis giste toen de waarheid en beklom ook de helling hij bespeurde terstond de witte muts arme jongen fluisterde hij och als je blieft riep ik aangemoedigd door zijn medelijden
zij scheen gevoelig voor dit blijk van erkentelijkheid en minzaam teeder bijna streek zij een paar malen met hare hand over mijn voorhoofd
het werd nacht en de regen deed ons verstijven het was of mijn beenen stokstijf zouden blijven staan o dat heerlijk huis van moeder
het is gebouwd op een terras door de natuur zelve gevormd het heeft de gedaante van een kubus en op elken hoek staat een zware ronde toren
wat nu te doen hoewel zerbino straf verdiende en ons door zijn schuld in een alleronaangenaamsten toestand had gebracht kon ik het niet over mij verkrijgen om hem te verlaten wat zou mijn meester zeggen
omdat ik geen antwoord kan geven op uwe vraag zeide hij bewijst dit niet dat ik ongelijk heb want gij kunt geen antwoord geven op een van mijne vragen
waarin de namen en de geschiedenis staan van het land dat wij doorreizen zij die dit land bewoond of bezocht hebben teekenden alles wat zij zagen in mijn boek op
maar hiertoe liet haar vader mij zelfs den tijd niet neem het gerust aan mijn jongen wat lize geeft is goed gedaan en als ge trek hebt is er nog wel weer een ander te krijgen
maar zooals hij was had ik hem lief hij was van mij het was mijn grond en mijn werk ik kon er in doen wat ik wilde of mij inviel
deze ratten waren voor onze gevangenis wat de duif voor de ark van noach was het einde van den
neen het geluid is niet aanhoudend het is telkens een geregelde schok geregelde schokken dan zijn wij gered kinderen het is het uitpompen van het water met de tonnen
mijn hart klopte onstuimig toen wij dit huis naderden waarvan het venster verlicht werd door het schijnsel van een groot vuur
onmiddellijk was de steile bedding der rivier gevuld geraakt en de saint andéol en de truyère waren buiten hare oevers getreden
ik sleepte mijn beenen voort en het kostte mij zelfs groote inspanning om mijn meester te volgen toch durfde ik niet vragen om weder uit te rusten
gij zijt ongetwijfeld een goed onderwijzer en ik ben ervan overtuigd dat niemand mij alles wat ik geleerd heb zoo goed zou hebben kunnen doen begrijpen
o hoe welsprekend waren hare stomme lippen en wat lag er niet in haar blik te lezen hoe koud en onverschillig zijn woorden vergeleken bij dien blik lize lize
maar met dat al was het feit aanwezig dat meer tot mijn hart sprak dan alle woorden eene scheiding
ik verbeeldde mij dat de bewoners die onder hun dekens lagen te slapen de deur voor ons zouden geopend hebben indien ze wisten hoe koud wij het hadden
kwamen wij voorbij een boerderij waar tal van menschen gedost in hun zondagsche kleeren met bloemen en linten versierd bij elkander waren
een goed meester is meer waard dan het beste boek wat gij daar zegt brengt mij nog iets anders in de gedachte als gij het goedvindt zou ik aan een echten meester een les vragen
was de nacht voorbijgegaan zonder dat ik voor mezelf had kunnen beslissen of ik lize en martha niet eerst moest gaan bezoeken
mijn broek reikte slechts tot aan mijn knieën vitalis bond daaronder mijn kousen vast met roode banden die verscheidene malen over mijn beenen werden gekruist
en als ik met mijn geest mattia wilde volgen dan hield ik mij zelven terug maar toch niet z als ik wel zou verlangen
toen alles wat ik gaarne weten wilde terwijl hij mij de verschillende namen zijner steenen opnoemde de avond begon reeds te vallen eer hij hiermede geëindigd had maar ik was toen wel gedwongen
hij heeft overal gezongen te napels rome milaan venetië florence londen en parijs maar eens brak de dag aan waarop hij zijn stem verloor
frankrijk met hem doorkruist en daardoor hebt gij hem op de zwaan ontmoet hij is niet ziek meer dat is te zeggen hij wordt beter
zooals in vele boerenwoningen was onze keuken tegelijkertijd slaapkamer bij den haard stond alles wat voor het eten noodig was de tafel de etenskist de aanrechtbank
de jongen zal u geven wat gij noodig hebt zeide de kapitein dank u als hij maar niet te lang
het flauwe licht dat uit mijn lampje straalde het geluid van het rollen der andere wagens in de verte het kletteren van het water in de beek
die geen stap doen zonder hun vrouwen daarvan vooraf kennis te geven en haar te zeggen waar zij te vinden zijn indien zij hem noodig hebben
dat zal later wel aan t licht komen daar ben ik zeker van maar het oogenblik dat alles moet ophelderen vertraagt gij door uwe oogen maar niet te willen openen
welke evenals die van johannes in het midden gescheiden waren en golvend over mijn schouders hingen ik begreep dat zij een gelijkenis tusschen johannes en mij vond en zonder te weten waarom
in en men komt niet boven om te eten men gebruikt het middagmaal onder den grond in de mijn van oom gaspard was een opperman werkzaam
kruip maar dicht naast mij en neem capi bij u hij zal u iets van zijne warmte geven vitalis was een man van ondervinding die wist dat de koude in een toestand waarin wij verkeerden doodelijk zijn kon
en den anderen morgen moest ik andermaal al het smartelijke van een afscheid ondervinden maar nu tenminste verliet ik chavanon niet zooals den vorigen keer met vitalis
het waren de lampen der mijnwerkers die vr ons de mijn waren binnengegaan het geluid hunner stemmen drong als een dof gemurmel tot ons door voortgedragen door een zwoele lucht
wanneer hij er zooveel bij elkander had dat hij ze voor zilvergeld kon inwisselen zijn aanbod trof mij daarom des te dieper
ik moest mij dit in elk geval laten welgevallen daar het onmogelijk anders kon en mij voorloopig troosten met de gedachte
de agenten van politie die wij tegenkwamen bleven stilstaan en sloegen ons een oogenblik gade vitalis liep bijna in tweeën gebogen zonder een woord te spreken voort ondanks de koude voelde ik zijn hand in de mijne branden
ondanks den afstand en de hoogte waarop ik mij bevond kon ik alle voorwerpen duidelijk onderscheiden en hadden zij denzelfden vorm en gedaante maar eenigszins verkleind behouden
mocht ik ook bloemen planten en smaakte ik het genot die te zien groeien dat was mijn werk mijn eigendom mijn schepping en dat maakte mij trotsch
als wij vrouw barberin verlieten was ons plan geweest den zeekant langs te reizen om martha te bezoeken wij moesten van deze reis dus afzien
wij werden zelfs onafscheidelijk in de mijn spreekt men gewoonlijk weinig en men noemde ons dan ook de babbelaars alexis had mij niet alles verteld wat ik weten wilde