AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
zoover in t bosch komt immers geen mensch wanneer de jacht niet geopend is zij weten niets van dit ongeluk wij die in t bosch oud geworden zijn zei toen kroonhoorn gelooven niet dat wij dieren ons alleen tegen dit insectenvolk kunnen verweren
juist toen hij daaraan dacht hoorde hij een licht suizen boven zijn hoofd en een oogenblik later stond er iets dat op een klein kort berkestompje leek naast hem op den grond
de ganzen die op wacht stonden vlogen dadelijk luid klapwiekend in de hoogte opdat de heele troep zou hooren dat er gevaar was alle wilde ganzen vlogen op maar de witte bleef kalm op het veld loopen
dagaklar en sneeuwrust konden nog van de dagen spreken dat zwanen van hun stam nergens als wilden leefden in zweden maar alleen als tamme zwanen in sloten en vijvers voorkwamen maar toen was een paar zwanen losgebroken uit hun gevangenschap
of als t paviljoen op de rots boven aan het meer de schoolgebouwen lagen op het vaste land vlak over het kasteel op groene beschaduwde velden
want hij sprong op zij zoodat de vossen hem misten dat beteekende nu wel niet zoo veel want de ganzerik had maar een paar voet voorsprong en bovendien was hij kreupel de stumper liep voort zoo hard hij maar kon en ganzen
de arend in het rotsdal hoog op de rotsen in lapland lag een oud arendsnest op een terras dat uitstak
dat hij bij de schoorsteenen was maar toen was hij weer in de hoogte gevlogen maar nu had de huismoeder den arend opgemerkt ze had het hoofd opgeheven en hem met de oogen gevolgd
ik weet wel hoever je ketting reikt nu heb ik je twee keer gewaarschuwd zei de hond en kwam uit het hok nu moet je maar oppassen meteen wierp hij zich met een grooten sprong op den vos en pakte hem heel gemakkelijk
t was morgen en mooi weer ola serka zelf de voornaamste onder de laplanders had gezegd dat hij asa's vader zou gaan zoeken maar hij maakte geen haast hij zat voor de tent op den grond gehurkt en dacht aan jon assarsson
en het scheen alsof hij stervende was zijn hals lag rechtuit op t veld zijn oogen waren gesloten en zijn ademhaling was nog maar een flauw zuchten lieve maarten ganzerik zei de jongen probeer een slok water te nemen
je weet zeker nog te weinig van stockholm klement als je alles wist zou je niet meer verlangen van hier weg te gaan ga nu eens met me meê naar die bank daar dan zal ik je van stockholm vertellen
daar in t westen zie ik den heuvel van t järomeer en in t oosten glanst de zee om t ag eiland heen in t noorden zie ik ook iets glinsteren dat zijn zeker de dellen
en ze had vaak den slöjdcursus hooren roemen die op dat groote landgoed werd gegeven onderwijzers en onderwijzeressen uit het heele land kwamen daar bijeen om te leeren hun handen te gebruiken
keek men naar het oosten het zuiden en het westen dan was er bijna niets anders te zien dan een armoedig hoogland met donkere dennenbosschen bruine moerassen met ijs bedekte meren en blauwe
t laatst stootte ze met den snavel duimelot aan zoodat hij wakker werd wat is er moeder akka vroeg hij en sprong verschrikt op er is niets gevaarlijks
toen ze zoover geloopen hadden dat ze de tenten in t zicht kregen zei ola nog ze is hier in sameland gekomen om haar vader te zoeken en niet om mijn pleegdochter te worden maar als ze haar vader niet vindt wil ik haar graag bij mij in de tent houden
hij wou het liefste dat maar nooit meer iemand hem zien zou het was toch verschrikkelijk zoo ongelukkig als hij was niemand in de wereld was z ongelukkig als hij
toen de zomer voorbij was verhuisden ze zoover naar beneden op de rotsen dat ze de grens tusschen t naaldbosch en de loofboomen bereikten en daar sloegen ze weer hun kamp op
ze zag dadelijk aan hun vlucht of ze een goede jacht hadden gehad en ze voelde zich dan veilig voor haar troep maar dien dag zag zij de arenden niet terugkomen ik word zeker oud en suf dacht ze
we zullen heel hälsingland doorzoeken van lingbo tot mellammeer van den grooten berg tot hornsland zei de arend en morgen zal je met den man kunnen spreken
maar hij kon den kabouter niet vinden onder het zoeken schreide hij en smeekte en beloofde alle mogelijke dingen hij zou nooit weer zijn woord breken tegenover iemand nooit zou hij weer ondeugend zijn nooit weer slapen onder de preek
niels holgersson had het meest naar de studenten gekeken maar hij merkte wel dat ze niet alleen in den tuin waren er waren daar jonge meisjes in lichte japonnetjes met mooie zomerhoeden op
die daar bij t vuur stond en niet naar bed ging t is niets moeder ik denk maar aan vroeger zei hij de zaak was dat toen hij daar juist voorbij de herberg kwam een paardenkooper naar hem toe gekomen was en hem had gevraagd of hij een paard wilde koopen
heb ik niet bevolen dat ze beleefd tegen vreemden moeten zijn zei hij en keek ontevreden sneeuwrust de zwanenkoningin zwom weg om haar volk te controleeren en dagaklar wendde zich weer tot
dat prettiger is op een mooien zomerdag dan op dat kleine donkere beekje te roeien en naar boven te zien naar al dat zachte groen dat zich vasthaakt aan de ruwe bergwanden maar
neen ze komt ver uit het zuiden zei ola en keek alsof dit niets met de zaak te maken had maar nu begon de visscher belang in de zaak te stellen dan denk ik niet dat je haar kunt aannemen zei de visscher
in den kouden maartnacht en de oude vrouw begon er over te denken om weer naar binnen te gaan toen ze geklepper op de steenen hoorde en zag dat de kleine kabouter er weer aan kwam stappen
om het zwarte water dat in spleten en gaten was bij elkaar geloopen vond men geen wilde zuring en geen wilde aaronskelk
en begon weer naar het strand te loopen door het omkeeren verloor de vos een beetje tijd en eer hij opnieuw den jongen had ingehaald was deze op een paar mannen toegeloopen die den heelen dag en ook den avond op het meer hadden doorgebracht
ik heb eens op een jongen haas gejaagd die bijna volwassen was ik moest hem van den eenen struik naar den anderen jagen verder kwam ze niet want een ander nam het woord
omdat hij gekomen was begon hij een gat in den muur te hakken met den beitel de zwavelkeuken had geen dikke muren maar de jongen kreeg met iederen houw maar een splintertje los z dun dat een rat
die heet de sonrots ging de raaf voort je kunt er van op aan dat hier heel wat wolven waren vroeger dat was een beste schuilplaats voor hen zei de jongen
omdat een groote beek die uit de groeve kwam en in t meer viel blinkend heldergeel water had hij verwonderde zich over de ruïne van vervallen gebouwen aan den oever
en dan waren er ruiten groen in t midden en met bruin omzoomd dat waren de tuinen waar t gras al begon groen te worden terwijl de struiken en boomen er om heen nog naakt in hun bruinen bast stonden de jongen
vroeg hij ze zijn niet zoo bang voor de andere jonge ganzen je vleugels zijn vergroeid terwijl je op de rotsen woonde zei
zoover gekomen was stond de oude hond op en ging twee stappen naar haar toe grauwvel heeft een goed leven geleid zei hij hij kent mij hij weet dat ik een dappere hond ben en dat ik blij zou zijn als ik hoorde dat hij een goeden dood stierf
en haar troep neer aan den oever van een boschmeer ze waren nog in kolmarden maar ze hadden oost göthland verlaten en bevonden zich nu in jonakker in sörmland de lente was uitgebleven
ik zou wel eens willen weten waarom je me dat verhaal vertelt zei de jongen och dat kwam me zoo maar weer voor den geest terwijl ik hier naar de sonrots stond te kijken zei de raaf ze reden nu verder langs ljusna
toen hij bij t volgend boschje kwam meende hij iets wits te zien schijnen door de struiken en zijn hart begon van vreugd te bonzen ja
en het duurde ook niet lang of ze vonden wat ze noodig hadden in een vroolijk lentebeekje klapperde een rad van een klein smederijtje en daar in de buurt vond de jongen een beitel op een paar schragen lag een half afgewerkte canoe
op de plaats voor de poort wemelde het van menschen de mannen droegen lange met pelswerk omzoomde mantels over zijden onderkleeden baretten met veeren versierd zaten schuin op hun hoofden
toen ze voor hem bleven staan bogen ze verscheidene malen de halzen en zagen er zoo gewichtig uit dat hij onwillekeurig de muts afnam en voor hen
en sloeg wat hij kon wat ben je mooi wat ben je mooi zong hij niemand is zoo mooi niemand is zoo mooi en zoodra hij dat liedje uitgezongen had begon hij opnieuw
maar deze schenen er in t geheel geen begrip van te hebben hoe ze zich moesten houden eindelijk zeide een oude schapemoeder die een lang en bedroefd gezicht had en een klagende stem er is niemand onder ons die u zal verbieden te blijven maar dit is een huis van rouw
denk je er niet over erts te delven uit den koperberg dien je zoo pas gevonden hebt vroeg ze verder neen ik moet met het mijnwerk uitscheiden anders kan ik haar die ik liefheb niet tot vrouw krijgen
hij verstopte zich gauw onder een groot dor distelblad en liet meteen een waarschuwend roepen hooren maar de witte scheen bepaald van plan zich niet bang te laten maken hij bleef op het veld loopen
stel je voor dat ze in plaats van de kinderen te onderwijzen een slöjdschool voor onderwijzers oprichtten als nu eens onderwijzers en onderwijzeressen van t heele land naar nääs kwamen en slöjd leerden
waren warm en moe alsof ze een lange wandeling gemaakt hadden een van hen had zoo'n dorst dat hij naar de waterton ging en zich voorover boog om te drinken hij had een botaniseertrommel om den hals hangen en hij vond zeker dat die hem hinderde
zij was ontevreden met haar volk omdat die haar al haar pasgeboren jongen afnamen en die verdronken maar ééns gelukte het haar ze te verbergen
hij hoefde niet lang te wachten voor er beneden uit het bosch een klein bengelend belletje klonk en dadelijk daarop hoorde hij t gedruisch van stappen en van brekende takken alsof een menigte dieren door een woest veld
naar bleking kom nu meê ik zal je weer in de goede richting brengen en toen vloog hij met hen weg en toen hij hen zoo ver van den grooten trekweg gebracht had dat zij geen roepen meer hoorden verdween hij in den mist
dadelijk daarop had de arend een boer in t oog gekregen die een akker liep te bezaaien dicht aan den oever van de rivier de man droeg koren in een mand die hij voor de borst had hangen
waren de vossen z dicht bij dat zij den slag konden wagen alle drie wierpen zich tegelijk met een grooten sprong op den ganzerik op het laatste oogenblik moest deze toch wat gemerkt hebben
t vuur in t bosch was zeker allebei vogel en slang t kon verre einden door de lucht vliegen en langs den grond sluipen t zette de heele bergvlakte op eens in vlammen
jij die nog maar een beginner bent moet dit werk voortzetten wat ik begonnen ben en ik zal een nieuw land scheppen daar ging petrus dadelijk op in en toen begonnen zij te werken
en allereerst zou ze vertellen van de plaats waar ze was opgegroeid t was een klein landgoed dat ver van de bewoonde wereld lag en waar veel ouderwetsche zeden en gewoonten bewaard gebleven waren
en ze zagen dat de kinderen het werk ernstig opnamen en z vlijtig waren dat ze nauwelijks tijd hadden om op te kijken vader stond een poosje te kijken en toen begon hij ook heikruid uit te trekken maar zoo'n beetje voor de grap
en nu begreep hij op eens dat de wilde ganzen nooit van plan waren geweest hem meê te nemen naar lapland zij hadden hem maar voor de grap van huis weggelokt het ergerde hem geducht
en t was onbegrijpelijk hoe de brand hem had bereikt was die er op roode vleugels heengevlogen of had die langs den grond gekropen als een slang ja dat kon niemand zeggen
op een hoop dorre bladen neerzonk volkomen krachteloos en mat bijna op t punt den laatsten adem uit te blazen hielden ze op hem te foppen nu weet je vos hoe t hem gaat die het waagt
en de kale rotsgrond stak overal door op de beste plaatsen waren de steenen met klei en zwaar grint bedekt maar dat zag er zoo mager uit dat het gemakkelijk te begrijpen was dat er nauwelijks iets anders dan dennen
wil je nu meê naar huis gaan ja nu zal het wel tijd zijn zei de eland beiden waren stil op den terugweg karr zuchtte meermalen alsof hem iets tegengevallen was maar grauwvel liep met opgeheven hoofd en scheen van zijn avontuur genoten te hebben
maar nu achtte de jongen zich toch te goed om naar zulke praatjes te luisteren neen hoor eens jelui kraaien zei hij ik vind dat jelui je schamen moest om over al jelui leelijke streken te praten
en de oude wilde ganzen bleven hun geen antwoord schuldig maar ze riepen tegen de jonge gansjes kijk zij eens ze liggen liever een half jaar te slapen dan dat ze de moeite nemen naar t zuiden te verhuizen
ze liepen rond om eten te zoeken maar niemand van hen dacht er aan den jongen wat te geven toen kwam haspel op den hoofdman toe met een tak van een doornstruik waar een paar rozebottels aan zaten
maar dan verborgen de vossen zich in grotten en spleten zoodat ze hen niet konden schieten je meent toch niet vadertje dat een stumper als ik ze aan zou kunnen als jij zelf en de boeren ze niet onder den duim hebben kunnen krijgen zei de jongen
zou je geen lust hebben zoo'n mensch te worden die alles weet wat er in de wereld gebeurd is die alle talen spreekt en zeggen kan welke wegen zon maan en sterren langs den hemel nemen ja dat kon ook wel prettig zijn
toen ze zich al hadden klaar gemaakt om te slapen was duimelot nog wakker en keek door de gebarsten gewelven op naar den bleekrooden avondhemel toen hij zoo een poos gezeten had dacht hij dat hij er niet meer over wilde treuren
ze had gedacht dat het aardig zou wezen voor de kinderen om te hooren van de verschillende bezigheden die t heele jaar door elkaar opvolgden ze wilde vertellen hoe ze kerstfeest en nieuwjaar en paschen en t zomerfeest bij haar thuis hadden gevierd
en daarom konden ze zeker t ijzer buigen en vervormen naar welgevallen hij kon niet gelooven dat het maar gewone menschen waren die zulk een macht hadden kijk zoo gaan ze nu maar door dag aan dag nacht op nacht zei de beer en ging op den grond liggen
t ganzenspel alles bleef zooals het was in t bosch ongeveer zoo lang als een gans noodig heeft om te ontbijten
caesar had hem ook bovendien nog gezegd dat de menschen op dezen tijd van het jaar niet op de jacht gingen het is verboden in dezen tijd zei hij maar dat geldt natuurlijk niet voor mij de jongen voer intusschen naar een van de slik eilandjes met riet omringd
drongen door de reusachtige takken heel tot op den grond in het woud en zetten den jongen neer onder een grooten tak waar hij zoo goed verborgen was dat zelfs geen valk hem in het oog had kunnen krijgen
hij zei hiervan niets aan den ganzerik want ze vlogen over bohuslän met de snelst mogelijke vaart en de ganzerik hijgde z dat hij geen antwoord had kunnen geven
en hij vloog naar de gans toe met een mond vol van de kleine vischjes en wilde er haar van geven o foei meen je dat ik zulke vuiligheid eten wil zei de wilde gans den volgenden morgen was het nog altijd even mistig
kon niet laten te lachen toen hij zag hoe alles geruit was maar toen de wilde ganzen hem hoorden lachen riepen ze als bestraffend vruchtbaar en goed land vruchtbaar en goed land de jongen was al weer ernstig geworden
en sinds dien dag zat de jongen stil en verdrietig op den ganzenrug liet het hoofd hangen en had geen lust om rond te kijken
asa vond dat ze het verschrikkelijk hadden en dat zei ze ook je weet niet wat je zegt zei aslak blijf maar een week bij ons en dan zul je zien dat wij het gelukkigste volk op de wereld zijn
k vind t zonde den ganzerik te slachten nu hij met zoo'n groot gevolg hier thuis komt zei holger nielsson als t ons beter ging zou hij wel mogen blijven leven maar als we van hier weg moeten kunnen we toch immers de ganzen niet houden
dan ben ik bang dat smirre niet veel moeite meer hoeft te doen om op mij te jagen de berin schoof met den poot den jongen naar haar kleintjes toe en een van hen pakte hem en sprong met hem weg
misschien zou hij nu met behulp van de kraaien dien dwerg te pakken kunnen krijgen die hem altijd ontsnapte ik weet wel iemand die den pot voor jelui zou kunnen openmaken zei de vos wie dan wie dan riepen de kraaien
en hij preekte zoo krachtig voor de boeren in delsbo dat in zijn tijd alle beren en wolven in zijn gemeente werden uitgeroeid hoewel ze toch schijnen te zijn teruggekomen nadat hij weg was
daarop wendde hij zich weer tot de laplanders en bleef druk met hen praten hij wilde niet dat asa gelegenheid zou hebben hem nog meer over jon assarsson te vragen
nu glommen alle naalden op eens en ze vatten vuur z mooi was hij nog nooit geweest maar t was ook voor t laatst dat hij zijn schoonheid kon vertoonen de den was de eerste boom op de vlakte die vuur vatte
en eindelijk was het een kraai gelukt dien weg te pikken die bergvlakte op de heide was namelijk niet zoo eenzaam als men wel zou meenen
maar ze was nu niet meer zoo heftig als vroeger ze nam den tijd niels holgersson eens goed aan te kijken eer
voor een poos was het vuur gestuit maar toen wierp zich een lange vlam op een dorre spar die wat hooger op de helling stond en dadelijk stond die in lichte laaie en toen was het vuur over de beek gekomen
vii bij de beek van ronneby noch de wilde ganzen noch smirre had gedacht dat ze elkaar ooit weer zouden ontmoeten
ligt ze op den grond vroeg ze ja dat doet ze zei de jongen ze had de gewoonte in de schuur te komen ging de koe voort en over al haar zorgen te praten
ze zwommen sprongen en vlogen om het hardst met hem de groote tamme gans deed zijn best maar hij werd aldoor overwonnen door de vlugge wilde ganzen de jongen zat aldoor op den rug van den ganzerik en moedigde hem aan en had evenveel pret als de anderen
haar veeren waren z zacht als zijde en haar oogen zacht en smeekend toen ze den jongen zag wilde ze wegloopen maar haar linkervleugel was uit het lid en sleepte over den grond zoodat die haar hinderde bij al haar bewegingen
en nu was hij zoo verbluft en verward dat hij vergat dat hij vliegen kon en haastig wegliep de kinderen liepen hem achterna joegen hem in een sloot en vingen hem daar de grootste van hen nam hem onder den arm
neer op het eiland en het dwergje nam hem meê en vertelde hem hoe ze heetten en wat ze zeiden en dat was z prettig dat peer ola al het andere vergat
ratten geweest ook toen hij nog een groot en sterk mensch was en hoe zou hij het dan nu niet zijn nu hij zoo klein was dat twee of drie van hen hem al de baas waren de eene rilling na de andere ging over zijn rug terwijl hij daar naar hen stond
maar die vossen hier zijn misdadigers de boeren aan wie dit eiland toebehoort moeten u komen helpen meende de jongen zij zijn hier al dikwijls geweest antwoordde de hamel
en het duurde een poosje eer hij weer terugkwam toen hij op den drempel stond gaf hij een schreeuw in de haast had hij de deur open laten staan toen hij heen ging en het venster waar de schrijftafel voor stond was ook open
nu zou grauwvel wel een oneindig langen tijd moeten wegblijven want die slang zou wel nooit sterven maar juist toen karr het bedroefdste was viel hem een gedachte in die hem een beetje troostte
en sloop naar de keuken om een beetje water te vragen toen nu t ventje in de keuken werd gedragen wou hij zeker probeeren eens naar den ganzerik uit te zien
zelf was ze niet van taterfamilie maar een dochter van een grondeigenaar ze was van huis weggeloopen om met de taters meê te gaan nu meende ze dat een
ten eerste maakte dat wiegen hen onuitsprekelijk slaperig onophoudelijk wilden ze den kop omkeeren den snavel onder de vleugels steken en inslapen niets is gevaarlijker dan zoo in slaap te vallen en akka
en de laplanders verbaasden zich over de kolonisten die zooveel zwaar werk deden terwijl er toch niet meer noodig was dan een paar rendieren en een tent om te kunnen leven op een middag in juli regende het ontzettend bij
en haalde diep adem toen hij zag hoe de slang na een paar heftige rukken stil bleef liggen ik geloof niet dat ik op deze heele reis ooit in grooter gevaar ben geweest hij had nog maar pas tijd gehad om tot zichzelf te komen toen hij een geruisch boven zich hoorde
maar de ander liep daar bekommerd en ongerust en wilde graag weten wat de student van zijn boek zou zeggen en toen hij hem voorbij zag loopen met een niet al te vriendelijk knikje werd hij heel angstig hij klopte den student op den arm en vroeg hem of hij iets had gelezen
een kloek en knap zwemmer was ik wil wel gelooven dat je niet naar de wilde ganzen wilt kijken als je niet in staat bent ze te bereiken maar de otter die zwemvliezen tusschen de teenen had een stijven staart die zoo goed als een roeiriem was
en de tamme vogels kon plagen maar hoe heerlijk hij t ook vond hij kon er toch niets aan doen dat hij tegen den middag moe begon te worden
de andere bleef staan en keek om weg met jou wat wil je hier zei hij en gaf den vos een schop dat hij dwars over den weg stoof van dien tijd af hield de vos zich op een paar stappen afstand maar liep toch steeds meê
die men gewend was vredig bijeen te zien geen van hen bewoog zich om akka aan te zien of om haar welkom te heeten ze dachten aan niets anders dan aan een paar lange grijze lijnen die hier en daar flauw te onderscheiden waren op de rotsen die kaal en naakt waren door den winter ze zaten er
iets beters zullen we zeker niet vinden kort daarop stonden ze alle drie op de binnenplaats van de hoeve twee van hen sliepen dadelijk in zoodra ze moesten blijven staan maar de derde zag haastig rond om te ontdekken
terwijl hij als gewoonlijk riep pas op vogels kom niet in mijn buurt ik ben maar een lokvogel dat er een duikernest kwam aandrijven naar t eilandje waar hij stond
hier zouden de menschen het veel te goed hebben als ik er niet was ze zouden maar slaperig en vervelend worden hier moet iemand zijn als ik die ze wakker schudt en ze in hun humeur houdt
toen hij op den dijk gekomen was keerde hij zich om en keek naar de vele vogeltroepen die over zee vlogen alle riepen hun loktonen alleen één troep wilde ganzen vloog stil voort zoolang als hij ze zien kon
met die woorden liep de kat weg en zag er weer even glad en zachtzinnig uit als toen ze kwam de jongen was zoo beschaamd dat hij geen woord zei maar zich haastte
ik weet wel dat er sprake van is dat het meer nog van t jaar zal worden drooggemaakt maar daar is al zoo dikwijls over gesproken en er kwam nooit wat van
had er haar eer in gesteld dat het haar zou gelukken een arend tot een zachten en ongevaarlijken vogel op te voeden en ze kon niet verdragen dat hij naar zijn eigen goedvinden zou leven
en de jongen kon dus niet anders dan daar stil blijven de eene herder was jong en zag er heel gewoon uit maar de andere was een wonderlijke oude man
want het was immers stikdonkere nacht de oudste van hen antwoordde dadelijk we willen niet naar die hoeve gaan want de menschen die daar wonen zijn boos en gierig het is hun schuld dat wij beiden hier op den weg moeten loopen bedelen dat kan wel wezen zei de jongen maar jelui moet daar in ieder geval
de duizeligheid ging op eens over hij vond het zoo heerlijk te denken dat hij naar den hemel ging en de aarde verliet maar op eens hoorde hij een paar knallende schoten
en de eland liep heel langzaam t is misschien t beste dat we teruggaan zei karr jij die nog nooit in een woest bosch geloopen hebt kon je beenen
ze bewonderden het prachtige uitzicht en bleven lang staan praten de jongen werd onrustig omdat die reizigers zoo lang bleven
op den hoogen steen in het midden stond namelijk de boschree en hield een dennefakkel in de hand die met een groote roode vlam brandde
ga niemand anders roepen had hij gezegd toen het einde naderde en zijn zuster had gedaan zooals hij graag wilde ik ben blij dat ik niet aan de ziekte sterf asa had hij gezegd jij ook niet
en ze opat begon bataki met hem te praten zie je die mooie rots daar vlak in t zuiden vroeg hij ja die zie ik altijd door zei de jongen
ik ben te moe om vanavond nog iets te doen wacht tot morgen doe dien pot open zei windsnel en schudde hem heen en weer de jongen ging toen recht overeind zitten en bekeek den pot nauwkeurig
en dan lachte ze luid en spottend als een ekster en stormde weg dansend en rondzwaaiend van den eenen hoek van de vlakte naar den anderen en als de bewoners van närke zagen
een mespunt of zooiets t zit zoo goed verstopt dat de dokter het niet kan vinden maar het steekt en ik heb zoo'n pijn dat ik niet loopen kan
onder het werk werden de vrouwen grijs van t stof haar kleeren en haren waren bedekt met afval van t vlas maar ze waren toch even vroolijk
hij ging in t zand zitten en verborg zijn gezicht in zijn handen wat hielp het of hij ze al nakeek maar dadelijk daarna hoorde hij vleugels
daarom was er nu niemand die hij miste of naar wien hij verlangde de eenige met wie hij het wel had kunnen vinden was asa het ganzenhoedstertje en kleine mads
en waar zul jij je nu vestigen donsje vroegen zij ik zei donsje ik ben niet van plan hier op de klippen te blijven ik ga met de wilde ganzen meê naar lapland hoe jammer dat je weer weg moet zeiden de zusters
de zee was melkwit zoover hij zien kon rolde zij haar witte golfjes met zilveren glans op de toppen midden in al dat witte
en ik ben bang dat als je nu zijn aanbod niet aanneemt het je moeilijk vallen zal er hem later weer toe te bewegen een mensch van je te maken dat was nu vreemd van dien jongen zoolang hij had geleefd had hij van niemand gehouden
sponnen zich in witte draden in en zaten zoo een paar weken als onbewegelijke poppen in dien tijd werd gewoonlijk meer dan de helft van hen weggepikt
t was namenlijk zoo een eekhoorn was in een hazelstruik die aan den kant van het vombmeer groeide gevangen en naar een boerderij in de buurt gebracht alle menschen in de boerderij
en begonnen het uit te graven toen ze dat een paar dagen hadden gedaan ging de boer naar hen toe er is hier veel erts in den berg zei hij ja daar moeten nog veel menschen aan werken voor die schat gelicht is
maar klement begon onvervaard te vertellen op een dag liep ik op de schans en verlangde naar huis zei
maar toen hij zag dat het maar een paar armzalige wilde ganzen waren die hem hadden wakker gemaakt ging hij weer liggen neen vadertje ga niet liggen slapen zei ik toen tegen hem vlucht zoo gauw je kunt daar zijn jagers in t bosch
vlieg weg maarten vlieg weg riep akka want zij begreep dat de zwanen hem alle veeren zouden uitplukken en vlieg weg vlieg weg riep duimelot meê maar de ganzerik lag z vastgeklemd tusschen de zwanen
in een lange rij van het rotsige strand naar de kloof waar donsje wist dat haar ouders zich gewoonlijk ophielden donsje's ouders hoorden tot de besten en aanzienlijksten onder de ganzen
in den herfst gingen ze van den eenen akker naar den anderen heel gothland door en aten koren s zomers verspreidden ze zich over de hoeven in
maar de kinderen zeiden dat ze niet anders konden ze moesten vader opzoeken hij was van huis weggegaan omdat hij iets geloofde wat niet waar was
hij wilde allereerst wegkomen van wie daar achter hem liep maar al dadelijk hoorde hij dat de bronzen man dezelfde straat insloeg en de jongen
waarom hij zoo gedrukt was zeg grauwvel vroeg karr snel wat meent de slang daarmeê dat je iemand zoudt hebben doodgeslagen van wie hij zooveel hield hoe kan ik dat weten zei grauwvel je weet dat ik nooit iemand doodsla
ik heb het koper niet gevonden maar de bok en dien heb je al dood gemaakt vind je dat ik daarmeê genoeg gedaan heb vroeg de reuzendochter aarzelend ja zeker vind ik dat zei de boer
want de jongen zag de vroolijke optochten van menschen en vee uit ieder dal en uit iedere hoeve komen het stille bosch intrekken en dat met leven vullen van uit de donkere diepten in t bosch hoorde hij den heelen dag de herderinnen zingen
ze stonden in een lange rij op strand waar de golven het bespoelden zoodra een golf aankwam sprong de heele rij achteruit zoodra die teruggleed volgden ze haar na en zoo gingen ze uren lang door de mooiste van alle vogels waren de
daar stond een groot mooi paard glanzend van welvaren goeiendag zei de jongen ik heb gehoord dat hier een ziek paard moet zijn dat kun jij toch niet wezen je ziet er best en welvarend uit
een groote hamel met lange gebogen horens scheen de voornaamste van de kudde te zijn de wilde ganzen gingen hem diep buigende te gemoet wees welkom in deze wildernis zeiden ze
kom toch binnen kom binnen wees welkom zei vader hij kon geen woord meer uitbrengen maar de jongen bleef nog op den drempel staan hij kon niet begrijpen dat ze zoo blij waren met hem zooals hij nu was
zoo kwamen vader en moeder op den berg en eerst dachten ze er alleen aan hoe mooi dat stond al die rose gezichtjes die over de grauwe steenen verspreid waren
en het roode morgenlicht stroomde over uppsala alle daken en torens glansden en glinsterden en weer moest de jongen erkennen dat het een echte vreugdestad was wat bezielt je toch vroeg de raaf nu heb je de gelegenheid laten voorbijgaan
ze zagen er uit alsof ze opnieuw begonnen te leven toen de gasten weg waren bleven vader en moeder nog aan het hek staan om hen na te zien
toen alles voorbij was zat asa lang te denken aan wat haar broer kleine mads te verdragen had gehad zoolang hij leefde ze vond dat hij alle tegenspoed met den moed van een groot mensch had gedragen
want juist toen hij op den drempel stond klaar om heen te gaan bleef hij staan en keerde zich om nu je niet met moeder en mij meê naar de kerk wilt gaan zei hij vind ik dat je de preek ten minste wel hier thuis lezen kunt wil je me beloven dat je dat doen zult ja zei de jongen
en de groote brandplaats was aan de kanten weer met groen begroeid dat grensde aan t frissche bosch maar het grootste gedeelte van de hoogte lag daar naakt en akelig woest
dan konden allen merken hoe veel moediger en flinker zij waren dan hij geen van de kraaien wist dat het haspel was die den lap uit het venster had geplukt en als ze het gehoord hadden zouden ze zeker ongeloofelijk verbaasd zijn geweest
naar hun ouders in t vreemde land geen van hen kwam terug geen van hen bleef thuis de oude vrouw bleef alleen op de hoeve achter zij vroeg hun ook nooit om bij haar te blijven vind je rödlina dat ik hun moet vragen bij mij te blijven
hoe arm en eenzaam het hier wezen zou als het ijzer hier niet was hij dacht aan de werkplaatsen hier die aan zveel menschen werk gaven al van t oogenblik af dat ze gebouwd werden
antwoordde de leidstergans wij de zeven ouden in den troep wilden van nacht een eind over zee vliegen en zouden graag weten of je lust hebt om meê te gaan
en de woningen van de ondergeschikten daar te verbeteren maar toen was zijn vrouw gestorven en doordat hij geen kinderen had voelde hij zich vaak alleen op de groote hoeve
dat kan wel zoo schijnen zei de raaf maar dezen keer geloof ik dat je er me dankbaar voor zult wezen dat ik je zeg dat de kabouter het zoo heeft bepaald dat je een mensch zoudt worden
moeder had geprobeerd verstandig met vader te praten maar ze had hem niet tot rust en onderwerping kunnen brengen zooals ze zelf was een paar dagen later was het uit met vader maar hij was niet gestorven hij was weggegaan
maar wees daar maar niet bedroefd om je zult nog best een flinke vogel worden al gauw waren de vleugels van den jongen arend zoo groot dat ze hem konden dragen
maar ze mocht vrij door t park zwerven als ze tijd en lust had ze vond dat ze nog nooit geweten had hoe heerlijk de zomer was vr ze dien had mogen genieten op zoo'n mooie plaats
maar hij wou niet rusten voor hij precies wist wat er gebeurd was en liep voort met nog grooter haast hij kwam niemand tegen
maar die ook de meeste warmte meê de lucht in zonden als dat kleine ventje ooit heftig en ongeduldig was geweest kreeg hij dien dag een goede gelegenheid om zijn geduld te oefenen nu had hij al bijna een uur onbewegelijk gelegen
en als het de zee ontmoet is het z veranderd dat het zichzelf niet meer herkent dit alles kan men nu niet goed zien voor het zomer wordt maar de jongen merkte toch hoe zacht en vriendelijk de natuur was en hij begon zich rustiger te voelen
en dat was ze zelf ze vond dat alle anderen wijzer en knapper waren dan zij en treurde er over dat ze niet zoo kon worden toen de onderwijzeres een jaar of wat in dienst was geweest
ze waren zeker verwant aan de gewone eenden want ze hadden evenals deze een zwaar gezet lichaam een breeden snavel en zwempooten maar ze waren véél
dat dàt niet waar was geen mensch had de macht een ander op die manier een ziekte te zenden en ze wisten immers dat die ziekte t heele land over werd aangetroffen die kwam bijna in alle huizen maar niet overal had ze zoovelen doen sterven als bij hen
het spijt me zoo dat het niet is gegaan zooals u wilde mijnheer ermerik hij hield de handen voor de oogen en schreide het was moeilijk te zeggen wie er t meest bedroefd uitzag de jongen of mijnheer ermerik
toen ze de heele plaats hadden bekeken merkte hij dat de deur van den koestal open stond kijk hier nu eens in zei hij dan zul je zien waar ik vroeger woonde dat is heel wat anders dan je in moerassen op te houden zooals we nu doen
strepen goud speelden op de donker glanzende wateroppervlakte en over t veld trilde een licht bleekrood schijnsel waaruit geelwitte berken helderroode esschen en roodgele sorbeboomen opstaken
en dien neertrok zoodat het dier er bekommerd en bedroefd uitzag akka legde gauw zijn vleugeldekveeren terecht en boog verscheiden malen den hals terwijl zij den ooievaar tegemoet ging ze was niet heel verbaasd hem z vroeg in het voorjaar in skaane te zien omdat zij wist dat
je zoudt hem bijna voor een zwaan houden goudoogje gaf haar zuster gelijk en meende dat het zeker zeer aanzienlijke vreemdelingen waren die op het eiland waren gekomen
en van dat oogenblik ging alles uitstekend want ze kon uitstekend leeren als ze maar niet aan zichzelf twijfelde nu haar oogen van de duisternis waren bevrijd merkte ze overal die groote
en dat er veel tijd was voorbij gegaan eer ze bedacht hadden een huis te timmeren van boomstammen en daarna hoe lang hadden ze niet moeten werken en zwoegen om zoover te komen dat ze een slot konden bouwen met honderd kamers zooals
daarna vlogen de ganzen over de wijdberoemde lucifersfabriek die aan den oever van het wettermeer ligt groot als een vesting en haar hooge schoorsteenen naar den hemel opsteekt geen mensch bewoog zich op de
de boschree gaf een luiden doordringenden gil en de fakkel viel uit haar hand op den grond de vlam ging dadelijk uit en in den plotselingen overgang van licht naar donker kon de proost niets zien
ze praatten zoo vroolijk en vertrouwelijk dat de jongen lust kreeg een eindje mee te gaan en te hooren wat ze tegen elkaar zeiden dat kon hij gemakkelijk doen want als hij in de schaduw aan den kant van den weg liep was het bijna onmogelijk dat iemand hem zag
en hij durfde niet naar beneden op t veld te springen hij had het zoo koud dat hij bijna verstijfd was en bang was den tak niet te kunnen vasthouden
en toen de regenwolken zich begonnen te vertoonen vond de jongen dat een heel pretje vroeger toen hij de regenwolken alleen van beneden af had gezien had hij altijd gevonden dat zij grijs en vervelend waren
maar de jongen had heel afwijzend geantwoord dat hij wist hoe hij weer mensch zou worden hij had alleen maar den witten
groote werkplaatsen en fabrieken lagen beneden aan de bergwanden over den bodem van het dal lagen de arbeiderswoningen verspreid door tuinen als bonte tapijten omgeven en midden in het dal lag de school juist toen de wilde ganzen aan kwamen vliegen luidde een klok
dat s zomers door een troep wilde ganzen werd bewoond dat dal was voor hen een voortreffelijk toevluchtsoord t lag zoo tusschen de bergen verborgen dat er niet velen waren die t kenden
vind je zelf niet maarten dat het jammer is nooit meer zooiets moois als dit te zien zei de jongen ik houd meer van de vette akkers op söderslätt dan van die magere bergakkers hier antwoordde de
ze vlogen er snel op af en hadden het geluk onder neergevallen steenen en grastoefjes een vrij grooten aarden pot te vinden die met een houten deksel afgesloten was
en dien heelen dag vloog akka met haar troepje heen en weer over skaane tegen den avond streek ze neer in een moeras in de gemeente
en de regen die nu scherp en door den wind voortgezweept neerviel was met sneeuw vermengd t was niet moeilijk te begrijpen wat het paard wilde dat de jongen voor hem doen zou
op deze reis bestonden die merken uit de schrale heuvels van linderodsaas het buiten ovesholm de kerktoren van
als dat beetje maneschijn er niet geweest was zou hij moeite hebben gehad het pad te onderscheiden want het was een strenge winter en alles had dezelfde bruingrauwe tint dien nacht bereed de proost een paard waar hij bizonder op gesteld was
en vonden zijn spoor ook tot bij het takermeer maar hoe ze ook zochten ze konden hem niet vinden caesar de hond begreep heel goed dat zijn volk naar peer ola zocht
en dikwijls had hij het in stilte haver gegeven hij had nooit te voet naar de kerk willen gaan toen hij dat paard had hij had altijd gereden t was alleen om met dat jonge paard te pronken
eindelijk vond hij dat hij over een echte woestenij heen vloog waar hij niet anders zag dan moerassen heiden en heuvels met jeneverbessen begroeid de zon was ondergegaan maar het was nog helder dag toen de kraaien de groote heide bereikten
toen begreep de jongen dat de zon tegen al dat kleine goed gezegd had word nu wakker en kom uit je huisjes nu ben ik er nu hoef je nergens bang voor te wezen van het meer hoorde hij de wilde ganzen roepen
en boden hem die aan en allen wezen ze hem dat al wat ze als betaling begeerden maar één enkele kleine penning was maar de jongen keerde zijn vest en broekzakken
ze kropen over den weg op de tuinheggen langs de muren ze zwierven over de grenzen van het friedsbosch naar andere gedeelten van kolmarden ze houden niet op voor al onze bosschen vernield zijn zeiden de menschen
en daar waren verscheidene andere groote troepen wilde ganzen gekomen zoodoende hadden ze er een prettigen tijd gehad met veel gesprekken met de oude vogels en allerlei wedstrijden en spelen van de jongen onderling
de wilde ganzen hielden vaak en lang rust op den dag ze vonden overal zulke heerlijke stoppelvelden dat ze er bijna niet vandaan konden komen en ze kwamen niet in dalsland voor tegen zonsondergang
omdat het werk waar hij vijf jaar lang meê bezig was geweest niet deugde en hij zei tegen den student in zijn groot verdriet onthoud nu wat ik je zeg als mijn boek niet deugt wil ik het niet meer zien
hij was geen mensch meer maar een wonder hij begon zoo langzamerhand te begrijpen wat het zeggen wou geen mensch meer te zijn hij was nu van alles gescheiden hij kon niet meer met andere jongens spelen
dan in t begin van den nacht toen hoorde hij op eens een sterk en akelig gehuil van uit het park bij het badhuis en toen hij opstond zag hij een vos in den bleeken maneschijn op den grond onder het balkon staan
maar hij had geen kracht genoeg om smirre in zijn vaart te stuiten de vos sleepte hem meê zoodat het dorre beukenloof om hem heen opstoof maar nu scheen smirre er achter te komen hoe weinig gevaarlijk hij was die hem achterna zat hij bleef staan
de insekten gonsden om de zich voortspoedende planten in de sloten langs den weg gleden visschen voort vogels zaten te zingen in de reizende boomen tamme en wilde dieren liepen om t hardst
dat was nu juist een antwoord dat de jongen vroeger niet ongestraft zou gelaten hebben als hij nog niels de ganzenjongen was geweest maar nu was hij alleen bang
aan den anderen kant van het meer scheen open en licht bebouwd land te liggen maar waar de ganzen neergekomen waren lag een groot dennenplantsoen en t was alsof de naaldboomen de macht hadden den winter vast te houden
en kort daarna zonken ze levenloos op den grond als de lente kwam kropen kleine gespikkelde larven uit de eieren en begonnen denneschors te eten
dat mijlen ver over het vlakke veld te zien is t is maar drie verdiepingen hoog maar t is zoo geweldig groot dat een gewoon huis dat op hetzelfde landgoed staat er uitziet als een stukje kinderspeelgoed het groote steenen huis heeft zulke zware buiten
t moet gezegd worden dat zoolang de zwarte ratten de macht in handen hadden ze door alle andere levende wezens even erg verafschuwd werden als de grijze ratten nu
en op den grond stootte met een met ijzer beslagen stok dat klonk alsof de groote bronzen man van de markt aan t wandelen was gegaan de jongen luisterde naar die stappen terwijl hij de straat uitholde
de boosdoeners merkten dat ze niet zeker van den weg waren en deden àl wat zij konden om hen in de war te brengen waar moet jelui heen vrienden riep een zwaan
hij liep door grauwvel achterna de eland sprong weer voort met zulk een vaart dat de hond hem niet kon inhalen karr karr riep hij een poos later hoor je niet hoe het knapt in de takken nu klonk de stem z droevig dat die steenen zou kunnen vermurwen
en gezocht had tot hij haar vond sinds dien tijd had hij haar eten gebracht ze hadden allebei gehoopt dat ze beter zou worden voor hij van t eiland weg zou gaan maar ze kon nog niet vliegen of loopen
drie dagen later vertoonde hij zich weer in den troep van de wilde ganzen nu weet ik wie ik ben zei hij tegen akka omdat ik een arend ben moet ik leven zooals het een arend betaamt
nu was het een zondagmorgen en de ouders van den jongen waren bezig zich klaar te maken om naar de kerk te gaan de jongen zelf zat in zijn hemdsmouwen op den rand van de tafel
ik kom je juist hun groeten brengen antwoordde de raaf akka merkte dat hier een jager op den berg rondzwierf en daarom durfde ze niet hier blijven en op je wachten maar is vast
t was lang geleden dat ze op een zomernacht in het bosch waren geweest en t scheen dat ze er niet toe konden komen te gaan slapen t was helder dag en de veehoedsters waren vlijtig bezig met haar handwerkjes
bosschen in t oosten en een breed rivierdal midden door t heele land antwoordde de haan dank je wel je antwoordt flink riep de jongen toen hij een eind verder was hoorde hij een kraai krassen beneden in den mist
had hij elken dag van karlskrona verteld van de groote oorlogswerf en van alles wat daar in de stad te zien was hier voelde de jongen zich heelemaal thuis en hij was er blij om
dat waren sterke en wijze vogels maar ze hadden niet zoo'n zacht en glanzend veerenkleed als donsje en ook niet zoo'n lief en zacht karakter al sinds den tijd dat ze kleine gele jonge gansjes waren hadden ook de ouders en familieleden
tegen haar wil te verzetten aan de eene zijde van het moerassige veld waar de wilde ganzen graasden lag een breede steenen plaats en nu gebeurde het dat de jongen tegen den avond het hoofd ophief om eindelijk met akka te spreken en dat zijn oog op de plaats
vlogen ze naar dat blauwe dal ze waren in t allerbeste humeur schreeuwden en waren rumoerig zoodat ieder die niet doof was ze wel moest opmerken nu was het toevallig de eerste echt mooie lentedag dien men in die streek gehad had
de jongen werd eerst bang en wilde gauw wegloopen maar de koopman wenkte maar en lachte en spreidde op de toonbank een heerlijk stuk zijden damast uit als om hem te lokken
eindelijk overwon akka haar tegenzin en ging op den rand van het nest zitten maar ze keek onderwijl onrustig naar alle kanten uit want ze verwachtte ieder oogenblik dat de oude arenden zouden thuiskomen
al zou ik jelui ook door t heele land heen vervolgen je moest er eens over nadenken smirre of dat goed is van jou die gewapend is met tanden en klauwen om ons op die manier te vervolgen wij die weerloos zijn zei
linköping lag om zijn domkerk heen als een groep parels om een kostbaren steen en de hoeven op het land waren als kleine borstspelden en knoopen er was niet veel orde en regel in t patroon maar
ik weet niet hoe ik hem zal durven zeggen dat het weg is hij was z vol van wat er gebeurd was dat hij zijn gedachten niet bij elkaar kon houden al zijn kennis was spoorloos verdwenen hij hoorde niet wat de professor vroeg
hier waar zoo'n groot geschenk aan een school gegeven was moesten ze toch school onderwijs op prijs stellen juist hier moest ze zich niet verlegen voelen
het vel zat in plooien en hing slap alsof het een pels aanhad die niet voor hem was gemaakt het zag er altijd bedroefd en mismoedig uit maar vreemd genoeg het stond altijd haastig op zoodra het karr buiten het hok zag
heb je daarvan gegeten vroeg akka en wees op een paar wortels die op den grond lagen ja zei de ganzerik dan is t maar goed dat ze je in de keel zijn blijven steken
maar dat was juist wat hij vond dat hij niet deed hij zag geen maan of sterren om zich naar te richten maar hij hoorde tot de menschen die de windstreken in het hoofd hebben en hij had een sterk gevoel
jarro dacht er niet aan een bepaalde richting te nemen maar deed enkel zijn best om zoover mogelijk te komen toen zijn krachten hem begaven zoodat hij niet verder vliegen kon was hij niet langer boven het meer
de hellingen zijn met lommerrijke tuinen bekleed ten westen van de stad ligt ook een bergrug de top is met armoedige naaldbosschen bedekt en de heele helling is kaal
ja natuurlijk maar dat is niets voor ons zouden ze antwoorden ja dat is het juist de bedoeling is dat u dit krijgt als betaling voor den grooten witten ganzerik die jaren geleden is weggevlogen zou hij dan zeggen de jongen werkte al flinker met den beitel
hjälmar en de kinderen liepen naar het ijs te kijken dat het grootste gedeelte van het meer nog bedekte de morgenzon goot haar helder schijnsel over het ijs dat er niet donker en ongeredderd uitzag
toen de arbeiders dat antwoord hoorden meenden zij dat het hun eigen verlangen was dat door het ganzengekakel heen klonk in menschentaal neem ons mee neem ons mee riepen ze van t jaar niet van t jaar niet riep de jongen
en schikte ze weer in volgorde op de tafel terwijl hij daarmeê bezig was hoorde hij een klok slaan lieve hemel t is al tijd om naar den professor te gaan zei
hij hoorde de ganzen de namen van allerlei plaatsen uitroepen maar hij had geen lust dat alles te zien ik zal mijn heele leven wel met de wilde ganzen moeten
nu moet je jezelf redden niels holgersson zei hij tot zichzelf nu moet je toonen dat je wat geleerd hebt in die weken dat je in de wildernis hebt gewoond
iedere hoeve boven prachtige huizen en kasteelen boven marktplaatsen en steden boven boerenhoeven en spoorwegstations boven plaatsen waar de visch bijeenschoolt en
dan hij al was hij wilde niet dadelijk naar huis gaan maar week van den weg af en liep door het bosch daar zwierf hij den heelen dag rond zonder er over te denken
terwijl hij in zich zelf overlegde of hij zou omkeeren of doorgaan toen zei op eens t ventje dat op zijn rug zat lieve maarten
en de witte volgde den troep hoewel langzaam en met tegenzin de jongen was heel blij dat ze van het eiland weg zouden komen hij had berouw over de grijze gans en had den ganzerik niet willen zeggen hoe het was gegaan toen hij haar had willen genezen
dat hij hier niet levend zou afkomen maar het kwam niet in hem op den strijd met een vogel die zooveel sterker was dan hij te ontwijken de arend schoot neer op een meeuw en sloeg zijn klauwen in het dier eer hij het nog had kunnen oplichten
maar we moesten hier binnengaan om den regen dit is een herberg maar er zijn zooveel reizigers gekomen dat wij geen plaats in het huis kunnen krijgen de jongen antwoordde niet maar zat stil rond te kijken
zoodra de kippen de kat zagen werden ze stil en deden alsof ze nergens aan dachten dan aan krabben in den grond om eten te zoeken de jongen sprong dadelijk op de kat toe lieve
en toen wendde ze zich tot de duivenvlucht en zei terwijl ze om zichzelf lachte wil jelui niet naar vader gaan en hem zeggen dat ik zoo naar huis verlang ik heb lang genoeg in den vreemde
de korenhoopen weg te loopen maar keerden toen terug en begonnen weer te eten weer klonk de fluit sterk en snijdend en nu gebeurde er iets wonderlijks eén rat twee ratten ja een heele troep liep weg van het koren ze sprongen uit den korenhoop
de wilde ganzen gingen naar de weide om te grazen maar de jongen ging naar het strand om mosselen te zoeken er waren er genoeg en toen hij er aan dacht dat hij den volgenden dag
zie je de marmeren beelden niet noem jelui dit een hutje hebben hutjes dan een park waar beukenbosschen en kreupelhout van hazelaars zijn
dan lieten ze dit hier niet maar zoo gebeuren dacht hij ze zouden zeker liever hun eigen leven wagen dan hun kudde hier laten loopen tusschen beren en wolven en ze laten veroordeelen door de boschree
maar toen haar laatste kleinkind vertrokken was had de vrouw geen kracht meer ze werd op eens gebogen en grijs en ze wankelde onder t loopen alsof ze zich bijna niet meer verroeren kon
steeds zoo'n massa erts gehaald dat de mijn voor de rijkste kopermijn in alle landen gehouden werd die verspreidde groote schatten niet alleen in de naaste omgeving en de sommen die daaruit voortkwamen werden zweden tot groote hulp in benarde tijden
maar dit was er toch t zelfde gebleven dat de menschen er zich verwarmd voelden door welwillendheid en voelden hoe alles z in orde gemaakt en geleid werd dat allen gelukkiger zouden zijn