AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
maar het boek waarin ik dit gelezen heb zei de keizer is mij door den grootmachtigen keizer van japan gezonden en het kan dus geen onwaarheid zijn ik wil den nachtegaal hooren hij moet heden avond hier zijn hij bezit mijn hoogste genade en als hij niet komt
het water bruiste beneden het water stroomde boven vochtige wolken dreven eraan de lucht de jagers bereikten den steilen kant der rots hier werd het donkerder
nu werd er aan ieder gevraagd naar den merkwaardigen nachtegaal dien de heele wereld kende maar aan het hof niemand eindelijk troffen zij een klein arm meisje in de keuken aan dat tegen hen zei
nu greep de beul haar bij de hand waarop zij de elf hemden haastig over de zwanen heenwierp en onmiddellijk stonden daar elf schoone prinsen maar de jongste had een zwanevleugel in plaats van zijn eenen arm want er ontbrak een mouw aan zijn hemd deze had zij niet klaargekregen
zij zien er net als bloemen uit dat zijn ze ook geweest zij zijn van den stengel af hoog in de lucht opgestegen en hebben daar met hun bladeren geklapwiekt alsof het vleugeltjes waren en zoo vlogen zij weg
de werkelijke nachtegaal werd uit het land verbannen de kunstmatige vogel had zijn plaats op een zijden kussen dicht bij het bed van den keizer al de geschenken die hij gekregen had lagen om hem heen
het werden elf prachtige wilde zwanen met een zonderling geschreeuw vlogen zij uit de ramen van het kasteel over het park heen en het bosch in
ja hij verzekerde dat hij beter dan een levende nachtegaal was niet alleen wat zijn veeren en de vele prachtige diamanten betreft maar ook innerlijk want ziet ge mijne heeren en bovenal gij uwe majesteit
midden in de groote zaal waar de keizer zat was een gouden stok geplaatst daarop moest de nachtegaal zitten het geheele hof was er en de kleine keukenmeid had vergunning verkregen om achter de deur te staan daar zij nu den titel van een werkelijke hofkeukenmeid gekregen had
s morgens vroeg ging de koningin in het bad dat van marmer gebouwd en met zachte kussens en de prachtigste dekens versierd was zij nam drie padden kuste ze en zei tegen de eene ga op het hoofd van elize zitten als zij in het bad komt opdat zij even dom moge worden als jij bent
nu was zij zeer dicht bij de kerken en eensklaps werden deze tot een geheele vloot die onder haar voortzeilde maar toen zij naar beneden keek waren het slechts nevelen die over het water heen dreven
als de zon ondergegaan was dan moesten zij menschen worden in de zee neerstorten en verdrinken nu zond zij uit het binnenste haars harten een gebed tot god op maar nog zag zij geen klip
hier stroomde hem een verstikkende stank van aas tegen in het nest lagen lammeren gemzen en vogels die tot verrotting overgegaan waren
o die kinderen hadden het zoo goed als het maar kon doch zoo zou het niet altijd blijven hun vader die koning over het geheele land was trouwde met een booze koningin die de arme kinderen volstrekt niet mocht lijden op den eersten dag konden zij dit al merken
slechts eenmaal in het jaar is het ons vergund een bezoek aan ons vaderland te brengen elf dagen mogen wij hier blijven en over het groote bosch heenvliegen vanwaar wij het kasteel waarin wij geboren zijn en waar onze vader woont en de hooge kerktorens waar onze moeder begraven is kunnen zien
rudy zat daar op zijn hurken zoo stil alsof het een stuk van de rots was waarop hij zich bevond het geweer met den gespannen haan hield hij voor zich om te schieten zijn blik vestigde zich onafgebroken op de bovenste kloof waar het adelaarsnest onder de overhellende rotsen verborgen zat
maar de vogel hield zich stil er was niemand om hem op te winden en anders zong hij niet maar de dood ging voort den keizer met zijn groote holle oogen aan te staren en stil was het akelig stil
de zon was half onder het water nu zag zij eerst de kleine klip onder zich deze zag er niet grooter uit dan of het een zeehond was die met zijn kop boven het water uitstak de zon daalde zeer snel nu scheen zij nog slechts als een ster daar raakte haar voet den vasten grond aan
maar de nachtegaal is nog het mooiste van alles stond daar geschreven wat is dat riep de keizer uit den nachtegaal ken ik niet eens is er zulk een vogel in mijn keizerrijk en zelfs in mijn tuin dat heb ik nog nooit gehoord dat ik zoo iets eerst uit boeken moet vernemen
is er dan niemand die de bloemen kwaad doet omdat ze in het kasteel van den koning dansen eigenlijk weet niemand daarvan af zei de student somtijds wel is waar komt de oude slotbewaarder s nachts wel eens met een grooten bos sleutels in de hand
niet ver weg in het kanton walliserland was een arendsnest dat zeer kunstig onder een hooge vooruitspringende rots gebouwd was
maar zoo broos zoo gevaarlijk om er aan te raken dat men zich zeer in acht moest nemen in den tuin zag men de wonderlijkste bloemen en aan de prachtigste waren zilveren klokjes vastgebonden die altijd bengelden opdat men niet zou voorbijgaan zonder op de bloemen te letten
maar men had haar niets kunnen geven wat haar aangenamer was zij vatte haar werk weer op en bad tot god buiten zongen de jongens spotliederen op haar niemand troostte haar met een vriendelijk woord
maar de vlieg kan meevliegen als de stroohalm loslaat doch rudy kon slechts zijn nek breken de wind suisde om hem heen en beneden in den afgrond bruisten de wateren van den ontdooienden gletscher het paleis der
de notenkraker liep tot aan den rand van de tafel ging plat op zijn buik liggen en begon de lade een weinig uit te trekken nu stond sophie op en keek verbaasd in de rondte
menig vriendelijk woord dat zij uit de volheid haars harten gesproken had drong als zonnestralen in zijn borst door en al spoedig was alles daarin slechts zonneschijn bij de gedachte aan babette ja zij moest hem alles kunnen biechten en zij zou dit ook doen
dat noem ik een duchtigen schop nu is rudy weg en babette zit te huilen maar de molenaar zingt duitsch dat heeft hij laatst op zijn reis geleerd ik zal er maar niet treurig over zijn want dat baat toch niets maar zoo is er dan toch altijd nog mogelijkheid op zei de
kijk die leelijke heks eens geen gezangboek heeft zij in de hand neen met haar afschuwelijke tooverij zit zij daar scheurt haar in duizend stukken en zij snelden allen op haar los en wilden de hemden verscheuren toen er elf wilde zwanen kwamen aanvliegen
och hemel den nachtegaal ken ik heel goed o wat kan die zingen iederen avond mag ik de restjes van de tafel aan mijn arme zieke moeder brengen zij woont aan het strand en als ik terugkom moe ben en in het bosch uitrust dan hoor ik den nachtegaal zingen
er was al een nieuwe keizer gekozen en het volk stond buiten op de straat en vroeg aan den kamerheer hoe het met hun ouden keizer ging p zeide hij en schudde met het hoofd
maar voor de piano zat een groote gele lelie die de kleine ida bepaald in den zomer gezien had want zij herinnerde zich nog heel goed dat de student gezegd had o wat lijkt zij op juffrouw lientje
zij wist niet waar zij naar toe zou gaan maar gevoelde zich diep bedroefd en verlangde naar haar broers dezen waren zeker ook evenals zij de wijde wereld ingejaagd en nu wilde zij hen zoeken en vinden
het scheen alsof hij ingelijks tot de bloemen behoorde hij zag er ook zeer keurig uit en een kleine wassen pop die juist zulk een hoed met een breeden rand op het hoofd had als de oude heer droeg zat boven op hem de soldaat huppelde midden onder de bloemen en stampte geducht want hij danste de
na eenige beraadslagingen werd men het daaromtrent eens dat twee aan elkaar gebonden ladders van boven in de kloof neergelaten en deze wederom in verbinding met de drie van beneden neergezette gebracht moesten worden
nu bracht hij de ladder in een schommelende beweging evenals de spin zich schommelt wanneer zij aan haar langen zwevenden draad hangende iets wil
neen dat zijn kikvorschen zei het meisje maar nu denk ik dat we hem gauw zullen hooren daar begon de nachtegaal te zingen dat is hij zei het meisje hoort hoort daar zit hij en hierbij wees zij naar een kleinen grauwachtigen vogel boven in de takken
hij kwam op zekeren morgen in zijn tuin en zag een groote brandnetel staan die met haar bladeren aan een mooien rooden anjelier allerlei wenken gaf zij zeide je ziet er zoo lief uit en ik mag je graag lijden
het eerste woord dat ge spreekt dringt als een doodende dolk in de harten van uw broeders door aan uw tong hangt hun leven neem dat alles wel ter harte en zij raakte met haar hand tegelijkertijd de brandnetel aan deze was als een brandend vuur elize werd er wakker van
nu zullen we eens zien wat je hier van nacht droomt zei de jongste broer en wees haar haar slaapkamer moge de hemel geven dat ik droom hoe ik je kan verlossen zeide zij en deze gedachte hield haar geheel en al bezig zij bad innig tot god om zijn hulp ja zelfs in den slaap ging zij met bidden voort
en de goede god met milde blikken op haar neerzag en de kleine engelen keken boven zijn hoofd en onder zijn armen uit toen zij s morgens wakker werd wist zij niet of zij het gedroomd had dan of het werkelijk zoo geweest was
de wilde appelen in het bosch groeien om de hongerigen te verzadigen hij wees haar zulk een boom aan de takken daarvan bogen zich onder den last der vruchten hier hield zij haar middagmaal zette stutten onder de takken en ging toen het donkerste gedeelte van het bosch in
lieve nachtegaal zeide het meisje overluid onze genadige keizer verlangt dat ge voor hem zingt met het meeste genoegen antwoordde de nachtegaal en zong daarop dat het een lust was om te hooren
hoe kan men een kind nu toch zoo iets in het hoofd brengen zei een deftig oud heer die een bezoek was komen brengen en op de canapé zat hij mocht den student niet lijden en bromde altijd als hij hem al die kluchtige grappige dingen zag knippen
met groote moeite sleepte men de twee ladders naar boven en maakte boven de touwen vast de ladders werden over de vooruitspringende rots heengeschoven en hingen daar zwevend boven den afgrond
booze machten drijven haar spel om ons en in ons dat had rudy wel eens gehoord en veel daarover nagedacht wat was er in hem en om hem heen gebeurd daar op den berg waren het spoken of koortsachtige droomen hij had vroeger noch koorts noch eenige andere ziekte gekend
zich rondom haar op de kar neerzetten en met hun groote vleugels klapten nu week de menigte verschrikt op zijde dat is een teeken van den hemel zij is zeker onschuldig fluisterden velen maar zij waagden het niet dit overluid te zeggen
daar klapten er tegen den avond dicht voor het getraliede raam zwanevleugels dat was de jongste der broeders hij had zijn zuster gevonden en zij snikte luid van vreugde ofschoon zij wist dat de nacht die aanstaande was waarschijnlijk de laatste zou zijn dien zij te leven had
daar was het zoo stil dat zij haar eigen voetstappen hoorde alsmede het ritselen van ieder dor blad dat zich onder haar voet boog geen enkele vogel was er te zien geen enkele zonnestraal kon door de groote donkere takken heendringen de hooge stammen stonden zoo dicht bij elkaar
hier is ons vaderland hierheen gevoelen wij ons aangetrokken en hier hebben wij u o lieve kleine zuster gevonden twee dagen kunnen wij hier nog blijven dan moeten wij over de zee naar een heerlijk land dat ons vaderland echter niet is hoe zullen wij je daar naar toe brengen wij hebben geen schip en geen boot
ziet ge die brandnetel die ik in mijn hand houd van die zelfde soort groeien er verscheidene rondom de grot waarin ge slaapt alleen die daar en die welke op de graven van het kerkhof groeien zijn bruikbaar let daar wel op die moet ge plukken ofschoon zij uw hand vol blaren zullen branden
maar hij zeide dat hij ontzien moest worden want de pennetjes waren afgesleten en het was onmogelijk er nieuwe z in te zetten dat de muziek goed bleef gaan nu heerschte er een diepe treurigheid slechts eenmaal in het jaar mocht men den kunstmatigen vogel laten zingen en dat was bijna nog
en wat leed zij niet in haar hart voor haar broeders op het koninklijk fluweel en purper vloeiden haar heete tranen deze lagen daar als fonkelende diamanten en allen die deze schitterende pracht zagen wenschten koningin te zijn
maar zij schudde het hoofd en smeekte met blikken en gebaren dat hij heen zou gaan dezen nacht moest zij haar arbeid immers voltooien anders was alles vruchteloos alles smart tranen en slapelooze nachten
nu biggelden den koning twee tranen langs de wangen hij ging naar huis met twijfel in zijn hart en hield zich s nachts alsof hij sliep maar er kwam geen geruste slaap in zijn oogen hij merkte dat elize opstond
doch toen werd hij door allen uitgelachen maar nu kwam het de kleine ida werkelijk ook voor alsof de lange gele bloem op dit meisje leek en zij had ook dezelfde manieren bij het spelen nu eens boog zij haar glimlachend geel gezicht naar den eenen dan weer naar den anderen kant en sloeg met haar hoofd de maat bij de heerlijke muziek
het was nog schemerachtig eerst na verloop van een uur ging de zon op en daar stonden de elf broeders voor de poort van het kasteel en verlangden tot den koning toegelaten te worden
maar een hunner de jongste bleef achter en de zwaan legde zijn kop in haar schoot en zij streelde zijn vleugels den geheelen dag waren zij bij elkaar tegen den avond kwamen de anderen terug en toen de zon ondergegaan was stonden zij daar weer in hun natuurlijke gedaante
vliegt de wijde wereld in en helpt u zelf zei de booze koningin vliegt evenals de groote vogels zonder stem maar zij kon het toch niet zoo erg maken als zij graag wilde
hij ging naar den molen toe en kwam tot de biecht deze begon met een kus en eindigde daarmee dat rudy de zondaar bleef het was afschuwelijk van hem zulk een wantrouwen zulk een heftigheid kon hen beiden in het ongeluk storten ja zeker dat kon
en terwijl elize onder water dook zette de eene pad zich in haar haar de andere op haar voorhoofd en de derde op haar borst neer maar elize scheen dit niet te bemerken zoodra zij zich oprichtte dreven er drie roode papavers op het water
en terwijl hij zong werden de spooksels gedurig bleeker en bleeker het bloed begon gedurig sneller en sneller door s keizers zwakke leden te vloeien en zelfs de dood luisterde en zei zing door kleine nachtegaal zing door
maar zoodra de bloemen de sleutels hooren rammelen houden zij zich stil en verschuilen zich achter de gordijnen en steken het hoofd alleen er uit het ruikt hier naar bloemen zegt de oude slotbewaarder dan maar ik kan ze niet zien dat is aardig zei de kleine ida en klapte in haar handen
de tulpen en de groote tijgerleliën zijn oude dames die zorg dragen dat er goed gedanst wordt en dat alles geregeld in zijn werk gaat maar vroeg de kleine
zij zitten op de balustrades van trappen en torens zij loopen als katten langs de kanten der rotsen zij springen over de balustrades heen slaan in de lucht als de zwemmer in het water en lokken haar slachtoffer in den afgrond
de boomen stonden diep onder hem en zagen er uit alsof zij aardappelenloof waren de dennen de struiken werden kleiner hier boven de alpenrozen groeiden naast de sneeuw die in afzonderlijke strepen lag evenals linnen op de bleek
toen wij opstonden zag ik mijn moeder weenende aan de deur der kerk staan wat was het vroolijk in onze kleine hut en aan delphi's bronnen den avond voordat aphtanides zou vertrekken zat hij peinzend evenals ik tegen de helling der rots
och zeide het madeliefje met een zucht dat is toch verschrikkelijk nu is het met hen gedaan daarop ging het meisje met de tulpen weg het madeliefje was er blij om dat het buiten in het gras stond en een klein bloempje was het gevoelde zich zeer dankbaar
o kijk eens nu ben ik eerst wat gewichtigs geworden dat was dus mijn bestemming dat is immers een ware zegen nu doe ik nut in de wereld en dat moet men immers dat is eerst het ware genoegen wij zijn twaalf stukken geworden maar wij zijn toch allemaal een en hetzelfde wij zijn juist een dozijn
voor het aanbreken van den dag stond hij op kuste ons allen tot afscheid en ging heen aan mijn moeder had hij zijn geld voor ons gegeven anastasia was mijn verloofde en na verloop van weinige dagen mijn vrouw
neen hier zag het er uit alsof de houten huizen van de bergen in het groene dal geloopen waren en zich langs den helderen snelvlietenden stroom in het gelid geschaard hadden wel een weinig ongeregeld maar toch altijd zoo dat zij een mooie straat vormden
laat hem dan spreken zegt mijn muze een gebruik een eigenaardig gebruik moet den herder daar op den berg de stof voor zijn vertelling aan de hand doen namelijk het vriendschapsverbond
de franschen hebben in de rotsen gehouwen dat het een lust was om te zien den simplonweg hebben zij in de rotsen gemaakt zoodat ik nu tegen een kind van drie jaar kan zeggen ga eens naar italië toe houd den grooten weg maar en het kind zal goed en wel in italië aankomen als het den grooten weg maar houdt
de stroom des levens is de stroom der vreugde door dezen gedragen te worden dat is gelukzaligheid hij keek het meisje aan het was annette wel en toch annette niet en nog minder de spookgestalte zooals hij het noemde die hem bij grindelwald tegengekomen was
maar wij willen met het begin beginnen en dit is in een kippenhok in een andere stadswijk te zoeken de zon ging onder en de kippen vlogen op haar stok een kip met witte veeren en met korte pooten legde haar eieren zeer geregeld en was in alle opzichten een
langs deze stonden de huizen maar slechts aan den eenen kant zij zouden anders de frissche groene weiden aan het gezicht onttrokken hebben waarin de koeien rondliepen met klokjes om den hals die als op de hooge alpen klonken
want de oudste broeder bezat een goed hart al bracht hij het ook niet verder dan dat hij baksteenen vervaardigde de arme vrouw bouwde haar huisje zelf het was wel is waar klein en bekrompen het eene raam zat scheef de deur was te laag en het stroodak had beter gelegd kunnen worden maar beschutting verleende het toch
dat arme rozeboompje zei het kind neem het mede opdat het daarboven bij god moge bloeien en de engel nam het kuste het kind daarvoor en de kleine deed zijn oogen half open
het kwam in de krant het werd gedrukt en het is stellig waar een klein veertje kan wel tot vijf kippen aangroeien
verzengend staat de zon boven het diepe dal en ook in de hoogte op de zware sneeuwmassa's brandt zij zoodat deze met de jaren tot glinsterende ijsblokken samensmelten en zich tot rollende lawinen tot opeengestapelde gletschers vormen
maar verbied ze dan ook hun blikken op te heffen tot den sterrenhemel zij weten immers niet dat die lichtjes daarboven werelden zijn onweerstaanbaar echter worden de kinderen tot het uitspansel aangetrokken
boven de deur hing een beeld van de heilige maagd en daarvoor stonden frissche alpenrozen en een brandende lamp zijn oom was zooals gezegd is een der onverschrokkenste gemzenjagers uit den geheelen omtrek en ook een der beste gidsen
nooit versagen riep hij uit een bezoek in den molen goeden avond molenaar goeden avond babette men valt niet naar beneden als men het zich maar niet verbeeldt babette moet mij toch eenmaal zien als ik haar man zal worden
krasten zij beiden in de duiventil van den buurman zoodat de duiven het hoorden heb je het gehoord heb je het gehoord uhu er is een kip die zich ter wille van den haan al de veeren uitgeplukt heeft zij zal wel doodvriezen als zij al niet doodgevroren is uhu
daarop werd het papier in een pakje samengebonden en in een ton geworpen die in het wachthuis stond na volbrachten arbeid is het goed rusten zei het papier het is zeer verstandig dat men zijn gedachten verzamelt en omtrent datgene wat er in iemand woont tot nadenken komt
en nu keek de idioot rudy met een geroerden blik aan vouwde de handen en zeide op een plechtigen en vromen toon aan jezus christus saperli zal hem een brief zenden hem vragen of saperli dood mag liggen en niet de man hier in huis rudy drukte hem de hand en zei
het vriendschapsverbond zoo even hebben wij een klein reisje gemaakt en reeds verlangen wij naar een ander waar naar
hij behoort mij toe zeide zij en ver in het rond zag zij weer niets anders dan duisternis en voortbruisende wateren hoe wreed jammerde babette waarom moest hij juist sterven nu de dag van ons geluk aanbrak
daar klopte een hand hem op den schouder en een zware stem sprak hem in de fransche taal aan zijt ge uit het kanton walliserland rudy keerde zich om en zag een rood vergenoegd gezicht een dik man het was de rijke molenaar uit bex met zijn gezet lichaam verborg hij de teedere lieve
waarschijnlijk zou de steen als ge dien gemaakt hadt niet veel waard zijn maar als hij met een goeden wil gemaakt was dan zou het toch altijd iets zijn maar ge kunt niet terug en ik kan niets voor u doen
daar beneden gonst en suist en bruist het water daarboven stroomt en babbelt het het ziet er uit alsof er zilveren linten over de rotsen naar beneden fladderden
toen walliserland zooals hij zich uitdrukte nog een dichtgemaakte zak was vol zieke menschen beklagenswaardige kroplijders maar de fransche soldaten kwamen hier zij waren de beste geneesheeren zij sloegen de ziekte terstond dood en de menschen sloegen zij ook
en toen boorde hij met zijn snavel in de koele graszode om zich daardoor een weinig te verfrisschen daar viel zijn blik op het madeliefje en de vogel knikte het toe kuste het met den snavel en zei gij moet hier binnen ook verdrogen arme kleine bloem
een schuimend zog vertoonde zich achter het schuitje dat beiden in weinige minuten naar het eilandje overbracht waar zij aan land stapten hier was niet meer plaats dan voor een dans voor twee personen
ge kunt hem wel grijpen maar niet vasthouden gij kinderen der kracht hij is sterker dan wij zelfs zijn hij klimt hooger dan de zon onze moeder hij bezit het tooverwoord dat wind en water aan banden legt zoodat zij hem moeten dienen en gehoorzamen
wat is dat voor een bijzonder geluk jaren verliepen er en nu waren zij heelemaal versleten eenmaal moet het immers gedaan zijn zei ieder stuk ik zou graag wat langer geduurd hebben maar men moet niets onmogelijks verlangen
rudy kwam te bex aan deed wat hij daar te verrichten had en keek eens in de stad rond maar geen molenaarsknecht laat staan dan babette kreeg hij te zien
het was nog geen avond toen de drie vroolijke menschen villeneuve bereikten en daar hun middagmaal hielden de molenaar zette zich in den leuningstoel neer rookte zijn pijp en deed een kort dutje
uw broeder diegene dien gij den geringste noemdet zei de engel diegene wiens eerlijk werk u het nederigst toescheen schenkt u zijn hemelsche gave
rudy lachte hij was goedsmoeds en liep naar den molen toe hij wist wat hij wilde hij wilde babette hebben de rivier met den witachtig gelen grond bruiste voort wilgen en linden hingen over de snelvlietende wateren heen
ook ik heb haar lief maar morgen vertrek ik over een jaar zien wij elkaar weer dan zijt ge getrouwd niet waar ik bezit eenig goud het behoort u toe ge moet ge zult het aannemen
iederen morgen drongen de zonnestralen door het eenige raampje het huis van den grootvader binnen en beschenen het stille kind de dochters der zonnestralen kusten
ge zult niet teruggewezen worden het zal u vergund zijn hier buiten te staan en na te denken maar er in komt ge niet voordat ge inderdaad iets uitgevoerd hebt
van de rhône gletscher langs den voet van den simplon tusschen vele afwisselende berghoogten strekt zich het breede wallisdal uit met zijn trotsche rivier de rhône die dikwijls buiten haar oevers treedt en over velden en wegen voortstroomt terwijl zij alles in haar vaart meesleept
daar waar de straatweg van bex onder de met sneeuw bedekte rotsachtige hoogte loopt die in de landstaal diablerets heet stond de molen niet ver van een snelvlietenden bergstroom die witachtig grijs was evenals zeepsop deze bracht den molen echter niet in beweging
ik heb je zoo lief rudy en je kunt zoo iets slechts van mij denken zij barstte in tranen uit en dat was goed voor haar want anders zou zij zeer bedroefd geworden zijn nu kon zij den slaap vatten den verkwikkenden slaap der jeugd slapen
het boek kan wel heel mooi zijn zei rudy maar de keurig gekleede mijnheer die het je gegeven heeft staat mij niet aan hij zag er net uit als een meelzak zonder meel zei de molenaar en lachte om zijn eigen aardigheid ook rudy lachte en zei dat hij er juist zoo
snip snap snor basselor uit is het lied neen het is niet uit zei het vlas morgen schijnt de zon of doet de regen goed ik gevoel hoe ik groei ik gevoel dat ik in bloei sta ik ben de allergelukkigste
maar de tulpen stonden nog eens zoo stijf als vroeger en toen zetten zij een lang gezicht en werden vuurrood want zij hadden er zich over geërgerd de pioenen waren knorrig het was goed dat zij niet konden spreken anders had het madeliefje zeker een hatelijkheid moeten aanhooren
schreven langeliereboom de derde keek al de anderen over het hoofd heen ringeling de vierde ging met een gouden gordel om het lijf en pinkeling deed volstrekt niets en daarop was hij trotsch pralerij was het en pralerij bleef het en daarom ging ik heen en nu zitten we hier en glinsteren
kom maar eens met mij op het dak rudy was zeker wet hel eerste wat de kater gezegd en rudy verstaan had wat de menschen van het naar beneden vallen zeggen is louter verbeelding men valt niet als men er niet bang voor is
ieder stukje dat er van de rots afbrokkelde viel en stuitte terug sprong en rolde van den eenen rotswand naar den anderen totdat het in de diepte tot staan kwam
boven hen hangen de wolken dikwijls als dikke zware sluiers om de bergtoppen terwijl beneden in het dal waar de vele bruine houten huizen verstrooid staan nog een zonnestraal fonkelt en een plekje in het groen te voorschijn doet komen alsof het doorzichtig was
maar dat was niet goed van babette doch zij was immers nog maar negentien jaar oud zij dacht weinig daarover na en dacht er nog minder aan dat haar gedrag door den jongen engelschman licht anders zou kunnen opgevat worden dan het voor de eerbare verloofde dochter van den molenaar paste
waar waar kirden de duiven op de plaats van den buurman ik heb het zoo goed als zelf gezien het is bijna ongepast de geschiedenis te vertellen het is stellig waar
alles was stil de kerkklokken verstomden de laatste tonen verdwenen met den glans aan de roode wolken de mijne zijt gij klonk het in de diepte de mijne zijt gij klonk het in de hoogte
hij speelde nooit met de andere kinderen hij kwam slechts dan met dezen in aanraking als zijn grootvader hem den berg afzond om handel te drijven en van den handel hield rudy juist niet bijzonder
nergens is het schooner dan hier zei babette nergens zei rudy en keek babette aan morgen moet ik naar huis terug zei hij eenige oogenblikken later kom ons te bex eens opzoeken fluisterde babette het zal vader zeker genoegen doen
het kleine meisje zou mij tot een zuster zijn o wat was het beeldschoon de oogen van moeder waren niet vriendelijker dan de hare anastasia zooals zij genoemd werd zou mijn zuster zijn want haar vader had zich aan den mijnen verbonden naar oud gebruik zooals wij dit nog in eere houden
het was nacht het was doodstil zij bleven in de groote stad en zweefden in een der nauwe straten rond waar hoopen stroo asch en vuilnis lagen
zonderling sidderden en dansten de voorwerpen voor zijn oogen daar bespeurde hij eensklaps wat hij hier nog nooit gezien had een nieuw allerliefst huisje dat tegen de rotsen aangebouwd was voor de deur stond een jong meisje
die zullen wij nog meenemen zei de engel ik zal je vertellen waarom terwijl wij verder vliegen zij vlogen voort en de engel vertelde nu
zijn kinderen noemde men jongeheeren en jongejuffrouwen en toen hij stierf was zijn weduwe een douairière dat is iets en zijn naam bleef voor immer op den hoek van de straat geschreven staan en leefde in aller mond voort als de naam van een straat ja dat is iets
haar blanke hals en haar borst waren met een ketting van oude en nieuwe munten bedekt deze vormden een kraag haar zwart haar was op het hoofd opgestoken en werd door een klein hoofddeksel van zilveren en gouden munten vastgehouden die in de oude tempels gevonden waren
de menschen daar zei de grijsaard hadden er niet van oudsher gewoond zij waren uit het hooge noorden gekomen waar hun stamvaders woonden en zweden heetten rudy beroemde er zich nog al wat op dat hij dit wist
tusschen de stadjes sion en saint maurice maakt het dal een kromming buigt zich als een elleboog en wordt achter saint maurice zoo smal dat er slechts plaats voor de rivier en voor den smallen weg is
en zoo is het ook met het sprookje het sprookje leeft in het hart van het kind en het blijft leven en zijn invloed uitoefenen lang nadat de jeugd is voorbijgegaan
en zoo kreeg de oude grootvader slechts een kleinzoon in huis een wees denzelfden knaap die meer lachte dan huilde het scheen echter alsof hij nu het lachen geheel verleerd had
het was eenige dagen stil weer maar erg koud zooals ge zelf wel weet het ijs lag zoover in de zee als men zien kon al de menschen uit de stad wandelden over het ijs daar was zooals zij zeiden schaatsenrijden en dans geloof ik groote muziek en traktatie was daar ook
wilt ge u wat er ook moge gebeuren dit herinneren mijn broeder is een deel van mij mijn geheim mijn geluk is het zijne opoffering volharding alles in mij behoort hem zoowel als mij en wij herhaalden ons ja
en blijven leven zal het zoo lang wij menschen nog een jeugdig hart bewaren en er dichters opstaan die het zoo kennen en liefhebben als andersen de sprookjesdichter bij uitnemendheid
mijn zusje anastasia zat op den schoot van een hunner toen zij weg waren had zij twee en niet meer drie geldstukken in haar lokken zij rolden tabak in papiertjes en rookten deze de oudste sprak over den weg dien zij moesten inslaan en was daaromtrent in het onzekere
dat is een ontzettende geschiedenis in het kippenhok ik kan van nacht niet alleen slapen het is goed dat er velen van ons op den stok bij elkaar zitten en nu vertelde zij zoo iets verschrikkelijks dat de andere kippen de veeren te berge rezen en de haan zijn kam liet hangen het is stellig waar
terwijl moeder nog menigen winter van de roode groene en lichtblauwe tranen zong maar nog begreep ik niet dat het mijn eigen volk was welks duizendvoudige zorgen zich in deze tranen afspiegelden
iets beters komt er altijd te voorschijn wanneer het afgesletene vervalt zeide hij en als zijn oom eens recht in zijn nopjes was dan vertelde hij van de jaren zijner jeugd en verder op tot in den krachtigsten tijd van zijn vader
de arme kleine bloem kon wel zien dat zij niet in een goede luim waren en dat deed haar van harte leed op hetzelfde oogenblik kwam er een meisje met een groot scherp en blinkend mes in den tuin zij liep naar de tulpen toe en sneed de eene na de andere af
sloeg mijn arm om haar middel en zeide ja ik heb u lief zij drukte haar lippen op de mijne en sloeg haar armen om mijn hals maar de lamp was op den grond gevallen het was donker om ons heen evenals in het hart van den armen
en heeft men tegen de moraal van t sprookje in t algemeen iets wat nood zijn de vaders en de moeders er dan niet om de kinderen terecht te wijzen en te onderrichten en is het zelfs geen voordeel dat het kind al vroeg een weinig tot kritisch nadenken wordt geprikkeld het bevordert stellig de zelfstandigheid van zijn oordeel
ik zag het lijk van mijn vader en weende totdat ik in slaap viel toen ik wakker werd waren wij in de gevangenis maar de kamer was niet slechter dan die in onze eigen hut ik kreeg uien en harsachtigen wijn dien zij uit een geteerden zak schonken beter hadden wij het te huis ook niet
had hem altijd op zijn tocht over den simplon naar het meer van genève vergezeld in het rhônedal in het kanton walliserland woonden nog bloedverwanten van vaderszijde van rudy zijn oom was een onverschrokken gemzenjager en een welbekende gids
zijn oom had slechts oogen voor de gems die met haar jongen aan gene zijde van de rotskloof te zien was rudy hield zijn blik onafgewend op den vogel gevestigd hij begreep al wat deze wilde daarom stond hij gereed om zijn buks af te schieten
ach ge herinnert er mij slechts aan hoeveel ik verloren heb kon ik hem maar wat troosten dacht het madeliefje maar het kon geen blad bewegen doch de geur die de teere blaadjes van zich gaven was veel sterker dan men anders bij dit bloempje vindt
twee zulke gletschers liggen er in de breede rotskloven onder den schreckhorn en den wetterhorn bij het bergstadje grindelwald zij zijn merkwaardig om bezichtigd te worden en daarom komen er in den zomer vele vreemdelingen uit de geheele wereld hier naar toe
dacht xi de neef toen rudy eenige dagen later een bezoek in den molen kwam afleggen vond hij daar den jongen engelschman
alles wat zwaar is zuigen de hangende wolken in en de wind slijpt en wrijft ze over de toppen der dennen heen de geest van den geur gaat in de lucht over om haar lichter en frisscher gedurig frisscher te maken en dat was
wat is het heerlijk van liefde tot liefde van de aarde naar den hemel te vliegen er sprong een snaar er klonk een rouwtoon de ijskus des doods
het lijk van den vogel kwam in een mooi rood doosje koninklijk zou hij begraven worden de arme vogel toen hij leefde en zong vergaten ze hem lieten hem in de kooi zitten en gebrek lijden nu werd hij geëerd en werden er tranen om hem gestort
alle geschrevene letters werden voor een oogenblik rood en alle woorden en gedachten gingen in vlammen op nu stijg ik regelrecht naar de zon op sprak het in de vlam en het was alsof duizenden stemmen dit eenparig zeiden
de vlammen sloegen door den schoorsteen en er boven uit en fijner dan de vlammen onzichtbaar voor het menschelijk oog zweefden daar kleine wezens even groot in getal als er bloemen aan het vlas gezeten hadden zij waren nog lichter dan de vlam die ze had doen ontstaan
notenkrakers messen en vorken doozen met boomen en springende gemzen juist zoo iets aantrekkelijks voor kinderoogen maar de knaap rudy heette hij keek met meer plezier en verlangen naar de oude buks die onder den balk aan de zoldering hing
de valluiken waardoor de ongelukkigen naar beneden geworpen en op ijzeren spitse pennen opgevangen werden dat alles te zien noemden zij een genoegen een gerechtsplaats was het die door byrons gezang in de wereld der poëzie opgenomen is rudy had slechts gevoel voor de
er zouden niet vele jaren verloopen of rudy zou een uitstekend gemzenjager worden hij had er veel aanleg toe zei zijn oom en deze leerde hem de buks hanteeren leerde hem het mikken en het schieten
hier en daar tusschen de boomen op het groene veld stonden palen waarop een telegraafdraad die door het stille dal gelegd is rustte tegen een dier palen leunde een voorwerp zoo onbeweeglijk dat men het best voor een boomstam had kunnen houden
en toen deze uitging en er van het papier slechts de zwarte asch over was dansten zij nog eenmaal boven deze heen en waar zij ze aanraakten daar liepen de roode vonken
met zijn lichten ransel waarin zijn zondagspak zat op den rug met geweer en weitasch om den schouder klom rudy den berg op den korten weg die toch vrij lang was maar het schuttersfeest was eerst op dezen dag begonnen en zou de geheele week en nog langer duren
god mijn god verlicht mijn verstand straal in mijn hart ik begrijp uw wegen niet ik tast rond in de besluiten van uw almacht en wijsheid en god verhoorde haar bede
maar de menschen bereikten den dijk waar de vonken over mij heenvlogen ik redde ze allen doch ik heb de koude niet kunnen verdragen en ook niet den schrik en zoo ben ik hier aan de poort des hemels gekomen
maar babette was bijzonder vroolijk gestemd zij had zich uitstekend geamuseerd zeide zij de neef vond zij was een alleraardigst mensch ja een echte lafbek zei rudy en dit was de eerste maal dat rudy iets zei wat haar niet beviel
maar het is annette toch riep hij uit geef mij een kus ja geef mij den mooien ring dien ge aan den vinger hebt mijn verlovingsring ja juist dien zei het meisje en schonk op nieuw wijn in den beker dien zij hem aan de lippen zette en hij dronk
wij bereikten onze vroegere woonplaats maar de hut was in een puinhoop veranderd er moest dus een nieuwe gebouwd worden eenige vrouwen hielpen moeder en binnen weinige dagen waren de muren opgetrokken en was er een nieuw dak van oleander op
en lezen daarin wat zij al zoo merkwaardigs te zien hebben zij bezoeken chillon zij zien buiten in het meer het kleine eiland met de drie acacia's en lezen in het boek van het bruidspaar dat daar op een avond van het jaar langs voer van den dood van den bruidegom en
daar waar clarens zich met zijn treurwilgen in het water afspiegelt wandelde rousseau terwijl hij van heloïse droomde de rhône stroomt onder de hooge met sneeuw bedekte bergen van savoye voort
en die verandering moest zeker in de gletscherkloof plaats gegrepen hebben in de koude zonderlinge ijswereld waar de zielen der verdoemden tot aan den jongsten dag ingekerkerd zijn zooals de zwitsersche boer gelooft
omstreeks honderd schreden achter zijn oom stond rudy op een vooruitspringende vaste rotspunt van hier zag hij een grooten lammergier door de lucht vliegen en zwevend boven zijn oom blijven staan dien hij met zijn vleugelslag in den afgrond wilde werpen om hem tot zijn prooi te maken
maar als nu het klimaat en de materialen niet deugen zei de vijfde dat zou een onaangename omstandigheid zijn want zij oefenen hun invloed uit de nationaliteit kan zich ook zoodanig uitbreiden dat zij onnatuurlijk en gemaakt wordt
reeds zagen zij het dal met de welbekende houten huizen voor zich liggen en hadden nog slechts een grooten gletscher over te loopen de sneeuw was versch gevallen en verborg een kloof die wel is waar niet tot op den diepen grond reikte waar het water bruiste
die in hun verlatenheid in het kanton walliserland altijd van huis tot huis gaan en in iedere familie een paar maanden blijven de arme saperli was juist hier toen rudy aankwam
hier kunnen we een heerlijke graszode voor den leeuwerik uitsnijden zei het eene jongetje en begon toen om het madeliefje heen een vierhoek te snijden zoodat het midden in de graszode bleef staan
want als men een kind is en nog niet kan spreken dan verstaat men de kippen en de eenden heel goed de katten en de honden spreken ons dan even verstaanbaar toe als vader en moeder alleen moet men daarvoor nog heel klein zijn zelfs grootvaders stok kan dan hinniken en een geheel paard worden met kop pooten en staart
dat zal wel schikken zeiden de vingers en pakten haar om het lijf beet ziet ge ik kom met gevolg zei de stopnaald en trok een langen draad achter zich mee maar er lag een knoop in dezen draad
deze dochters waren ongetrouwd en al oud dicht bij de dertig zei babette zij telde immers nog maar achttien jaren haar kleine mond stond geen oogenblik stil
welke bloem zullen wij nu meenemen en in den hemel planten vroeg de engel daar stond een slank prachtig rozeboompje maar een moedwillige hand had den stam geknakt zoodat al de takken vol half ontplooide knopjes er verdord
wee mij was dat de kiem der zonde in mijn hart was mijn droom een leven der toekomst welks snaar ter mijner redding moest breken ik ellendige
maar rudy had geen ooren naar deze taal hij klopte aan niemand hoorde hem niemand deed de deur voor hem open miauw zei de kat als rudy nog een kind geweest was dan zou hij die taal wel verstaan en begrepen hebben dat de kat zeide hier is niemand thuis
de dennenbosschen der bergen kleurden zich paarsachtig rood als bloeiend heidekruid en waar de boomen ophielden en de steenen te voorschijn kwamen daar gloeiden deze alsof de rots doorzichtig was
maar doet wat je wilt ik zal je niet gelijk zijn ik stel mij buiten de zaken ik wil over datgene redeneeren wat jelui uitvoert aan ieder ding kleeft iets wat niet juist is iets verkeerds dat zal ik opsporen en bespreken dat is iets
ik heb het haar nooit gezegd zij heeft mij misschien niet lief broeder denk er aan ik zag haar dagelijks zij is aan mijn zijde opgegroeid één met mijn ziel en u zal zij toebehooren zeide hij ik mag u niet bedriegen en ik wil dit ook niet
het voorspel eindigde opdat het levensdrama zou kunnen beginnen de wanklanken losten zich in de schoonste harmonie op noemt ge dat een treurige geschiedenis
en sterren zon en wolken regenboog en bliksem spreken tot hun verbeelding ja maar ook tot hun gemoed geen moeder die haar kroost kent en dit ontkennen zal
ja dat is zeker het verstandigste dacht het beschreven papier dat is mij niet ingevallen ik blijf te huis en word in eere gehouden als een oude grootvader en dat ben ik immers ook van al deze nieuwe boeken
ik kan weledele heer ja weledelgeboren heer worden ja zelfs nog een deftiger titel krijgen en ik bouw en bouw evenals de anderen vr mij gebouwd hebben dat is altijd iets waarop men kan bouwen het geheel is iets
god geve je het heerlijkste en het beste zei babette dat zal hij doen zei rudy morgen zal ik het hebben morgen ben je geheel de mijne mijn eigen lief vrouwtje het schuitje riep babette plotseling uit
al spoedig daarop hoorden wij schoten er deed zich nogmaals een knal hooren soldaten drongen onze hut binnen en namen moeder mij en anastasia gevangen de roovers hadden hun verblijf bij ons gehouden vader was hun aanvoerder geweest daarom moesten wij weg ik zag de lijken der roovers
rudy beefde van de koude hij was tot op zijn hemd doornat zijn ring was verdwenen de verlovingsring dien babette hem gegeven had zijn buks lag in de sneeuw naast hem
men had zijn goede eigenschappen uit vroegere tijden niet vergeten en daarom werd het beest nu tot de familie gerekend en goed verpleegd rudy streelde den hond maar deze liet zich niet meer met vreemden in en dat was rudy immers voor hem
op zekeren dag toen rudy met zijn oom op de jacht was hing deze zijn jas en zijn hoed op den alpenstok en de gemzen zagen de jas voor den man aan
daar beneden strekte zich de fluweelachtig groene weide uit bezaaid met bruine houten huizen de lütschine gonsde en bruiste hij zag den gletscher met zijn glasgroene randen en de smerige sneeuw zag in de diepe kloven zag den bovensten en ook den ondersten gletscher
de kinderen kwamen uit de school en de schoolmeester was de laatste dat was een pret en de kinderen zongen bij de doode asch snip snap snor basselor uit is het lied maar de kleine onzichtbare wezens zeiden allemaal het lied is nooit uit dat is het mooiste van alles ik weet het en daarom ben ik de gelukkigste
en na veel inspanning haalde men uit de ijskloof twee lijken te voorschijn naar het scheen allerlei middelen werden er aangewend het gelukte het kind in het leven terug te roepen maar de moeder niet
aphtanides had zijn blauwe kleeding aan zooals grieksche zeelieden dragen op zijn borst hing een zilveren plaat omzet met schitterende steenen zijn sjerp was kostbaar zooals slechts de rijke heeren er een dragen iedereen kon wel zien dat ons een plechtigheid wachtte
te montreux een der naastbijgelegen steden die met clarens vevay en crin een krans om het noordoostelijke gedeelte van het meer van genève vormen
het kleine eiland met de drie acacia's lag nog dichter bij het zag er uit als een bloemruiker op het meer het moet daarboven verrukkelijk schoon zijn zei babette zij had weer heel veel lust om daar naar toe te gaan en deze wensch kon terstond in vervulling komen
nu was het niet mogelijk zijn gedachten bij elkaar te houden ik ben buitengewoon gelukkig geweest dacht het bij al zijn pijn men moet tevreden zijn met het goede dat men genoten heeft tevreden tevreden o en dat zei het nog toen het op het weefgetouw kwam
als een visch kon hij zich in het water wenden en keeren en klauteren kon hij als een aap zich aan den rotswand vastklemmen als een slak goede spieren en zenuwen had hij en dat toonde hij ook door den sprong dien hij eerst van den kater en later van de gems geleerd had
gebracht het vlas het vlas stond in bloei het had allerliefste blauwe bloempjes even teer als de vleugeltjes van een mug en nog fijner
deze les was hem reeds in zijn kindsheid ingeprent het trof toevallig eens juist zoo dat rudy iets te bex te doen had het was daarheen een heele reis want de spoorweg was destijds nog niet tot stand gekomen
de kinderen der zon legeren zich op de hooge bergen en herhalen het lied van den reiziger wien de wervelwind den mantel afrukte het hulsel ontnam maar niet den man
ik ben geen kerel ik ben een dame zei de stopnaald maar niemand hoorde het het lak was er afgegaan en zij was ook zwart geworden maar zwart maakt slanker en nu dacht zij dat zij fijner dan vroeger was
welke in den zonne en maneschijn glinsterden op het grootste der torentjes stond een windwijzer een pijl die een appel doorboord had dat moest aan het schot van tell herinneren
dan was rudy er zeker een hij klom zelfs een weinig hooger dan de geiten hij hield er veel van de vogelnestjes hoog boven in de boomen uit te halen hij was stoutmoedig en driest maar glimlachen zag men hem slechts als hij bij den bruisenden waterval stond of het neerrollen van een lawine hoorde
de ijsjonkvrouw i de kleine rudy laat ons een bezoek aan zwitserland brengen laat ons een reis doen door het bergland waar de bosschen tegen de steile rotswanden aangroeien
rudy was nog maar een jaar oud toen hij zijn vader verloor en zijn moeder verlangde nu met haar kind naar haar bloedverwanten in het berner oberland terug haar vader woonde eenige uren van grindelwald af hij sneed allerlei houten voorwerpen en verdiende daarmee zoo veel dat hij kon
dat de bergen van savoye met steden bosschen en sneeuwtoppen zich daarin afspiegelden rudy die anders overmoedig vroolijk en opgewekt was gevoelde zich hier volstrekt niet thuis hij bewoog zich alsof hij op erwten over een gladden vloer liep
toch gelukte het mij eindelijk het raam open te schuiven ik zag de menschen buiten op het ijs loopen en springen ik zag ook de mooie vlaggen die in den wind wapperden ik hoorde de jongens hoera roepen knechts en meiden zingen het ging vroolijk toe maar die
de engel wees te midden van deze verwarring naar eenige scherven van een bloempot en naar een klomp aarde die er uitgevallen was en door de wortels van eene groote verdorde veldbloem die niets waard was en die men daarom op straat geworpen had bij elkaar gehouden werd
hij zou haast gezegd hebben dat het annette van den schoolmeester was die hij eenmaal onder het dansen gekust had maar het was annette niet toch had hij het meisje vroeger al eens gezien misschien wel bij grindelwald op dien avond toen hij van het schuttersfeest te interlaken terugkeerde
de schutters begonnen nu met het schijfschieten rudy stond al spoedig onder hen en was de behendigste de gelukkigste van allen altijd was zijn schot raak
zij zullen het wel niet terughalen ik drink er niet van drink gij er maar van en het meisje haalde den wijn goot dien in een houten beker en reikte dezen aan rudy over dat smaakt lekker zei
de eene na de andere ging uit dat noemde men de kinderen uit de school zien komen en de laatste vonk was de schoolmeester dikwijls dachten zij dat deze heengegaan was maar dan kwam er op hetzelfde oogenblik nog een vonk daar ging de schoolmeester zeiden zij
op dit zelfde oogenblik kwamen er twee kleine jongens uit den tuin de een hield een mes in de hand groot en scherp evenals dat hetwelk het meisje had om de tulpen af te snijden zij gingen naar het kleine madeliefje toe dat maar niet kon begrijpen wat zij wilden
een rust welk een stilte wij liepen door den hoogen tijm die nog geur van zich gaf ofschoon de zon zijn bladeren verzengd had geen enkelen herder ontmoetten wij geen enkele hut kwamen wij voorbij alles was stil en eenzaam
ge vangt hem niet ge krijgt hem niet zeiden zij grooter en sterker heb ik er wel gevangen zei de ijsjonkvrouw nu zongen de dochteren der zon een lied van den reiziger wiens mantel de stroom wegvoerde de wind nam het hulsel maar den man niet
zij blies in aller ijl het licht uit onderzocht of de pennen wel op de ramen zaten en liet hem nu huilen zoo veel hij maar wilde het zou verschrikkelijk zijn als rudy nu hier in den molen was
die sterven niet zoo spoedig uit als de steenbok hier is het nu veel beter dan in vroegeren tijd hoeveel er ook ter eere van de vroegere dagen verteld wordt de onze zijn toch beter de zak is opengemaakt er gaat een luchtstroom door ons ingesloten dal
verscheidene dagen en nachten waren wij eenzaam in onze hut geweest daar kwam vader thuis ik wist dat hij voor mij mosselschelpen uit de golf van lepanto zou meebrengen of ook een mes scherp en blinkend
ik ben de schepper van een nieuwen bouwstijl ik geef het idee voor een gebouw aan de hand passend voor het klimaat en de materialen van het land voor de nationaliteit van het volk voor de ontwikkeling der eeuw en geef bovendien nog een verdieping toe voor mijn genie
de turk is in onze stad gekomen en gebruikt wilde honden bij zijn jacht een heelen troep ik jaag ze over de eilanden zei de jonge reebok ik jaag ze over de eilanden in de diepe zee
rudy zat op zijn hurken de boomstam waaraan hij zich vasthield was als doormidden gezaagd en de kroon was ver weggeslingerd daar tusschen de geknakte takken lag zijn oom met een verpletterd hoofd zijn hand was nog warm maar zijn gezicht niet te herkennen