AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
er zijn vrouwen genoeg al is er geen vrouw in villa geen enkele vrouw niente niente hij wendde zich om balde de vuisten carlo lachte en riep
hij lag hier halve dagen las de couranten rookte riep haar dan plotseling omhelsde haar zoende haar en hij was heel teeder
hij kwam niet terug en dit was zijn afscheid het was zoo vreeslijk dat zij niet uitbarstte in snikken en dat zij zelfs niet
een groot kind is hij een jongen met zijn fluitje van een paar soldiheller en scheller floot hij kom kom scheen zijn lied nu niet meer te smeeken maar dringender te bevelen
te klimmen hooger en hooger en zij voelde zich in hare leden gestagen als of zij waarlijk zoo geklommen had tegen de macht in van een orkaan
maar zij sidderde omdat zij heel boos was zij wilde het niet aan giannina toonen en zij zoii zich dwingen te eten
en tochlas zij ze las zij zedoor klagelijk zongen de zinnen op tusschen het soms razend gevedel der krekels daar buiten nagalm
toch niet die straat af neen dadelijk naar boven hij wees de groene overkant het was een dichte heuvelige schadiiw naar boven daar heen ik zal nooit kunnen laat mij uw schoenen
maar hij wilde haar zeker sparen hij wilde haar sparen zij zouden elkaar immers na maanden terug zien het was heel natuurlijk dat hij ging voor een paar maanden met een vriend naar indie voor
lokkende met zijn eentonige melodie van verieiding twee drie tonen o kom toch o kom toch kom
hij dacht dat zij nu weldra naar florence naar rome zou gaan en hij schreef dat hij haar dacht te ontmoeten aldaar
hij lag op den rieten stoel op het terras hij had niet gesproken en hij had niet gegeten zij was hem eindelijk durven naderen was in een gezonken bij zijn stoel op den grond
het was men en er heerschte al almachtig het woud zij waren in het woud verloren villa plekte daarginds tusschen haar tuinen hier was de groote groene gouden stilte
wat ben je een kind zei ze zacht een beetje ontsteld door zijn heftigheid wil je heusch hagedisjes tarn maken ik heb er wel eens heel tarn gemaakt
welken brief vroeg hij om haar stem verbaasd deze zij toonde hem sidderend bleek den brief open hij schrikte nauwlijks zag dat zij gelezen had
was het niet begrijpelijk dat zij eindelijk was driftig geworden iviaar misscmen moesc zij nu zy nem betcr leerae kcnnen ook anders met hem omgaan
op dp naar boven het bleef stil stil met opgerekt kopje met knippende oogjes milia was vlak genaderd zich niet meester
en de morgen onwetend van het wreede geweld klaarde als de dageraad van een weer nieuwe en loutere toekomst de zomerzon triomfantelijk stijgend
tot het weer sterker werd dan haarzelve en zij hem vragen moest waajom hij zweeg waarom spreekje nooit met me aldo
smakten aldo ardo's lippen zacht en het beestje draaide met het staartje kom kom mijn mooi hagedisje bella lucertola mia kom kom
wij zullen alle godsdienst hier hebben waarom zou de sater er wel zijn de madonna niet en waarom de nymfen wel en geen heiligen ik geloof aan ze alien
en als met de lanen van een feeentuin verschoten de hortensia's naar het einde van het park toe haar boek was op den grond gevallen hare handen hingen slap
zoo als zij er maken voor de madonna door de open deur zagen uit het tuintje der zonbloemen schitterende oogen nieuwsgierig naar binnen
zijn lippen verslonden haar oogen haar mond haar gezicht en hij kermde razend bezwijmeld van zijn verlangen daalde zij sneller naar beneden naar het hotel als vluchtte zij een al te groote
en zijn vrouw maar zij was toch dien avond vroeg naar haar kamer gegaan hij had haar beloofd niet te fluiten opdat zij dadelijk zou kunnen slapen
jawel het is ons eigen huisje en we zijn niet arme menschen het is beter dat de mannen s winters maar weg zijn anders worden de huisgezinnen te groot voor menschen die
zijn groote lichaam in grauw flanel los breed over het zilvergrijze mos het hemd los geknoopt aan zijn hals
zoo zoo wat giannina zoo mooi hebben ze nooit een man gezien en ze zeggen de vrouwen wat zeggen ze dan
haar ziekte meende hij was geheel nerveus was verveling gaf haar iets om te liefkoozen te beschermen te troosten te kussen
misschien misschien even voor haar milia maar was die liefde iets anders dan inniger verliefdheid geweest hare noordelijke blonde onwetendheid had tot zijne zinnen gesproken
het was haar of zij iets dat zij gevonden had niet meer zovi behoeven terug te geven nooit meer
zij was eindelijk opgestaan van den vloer zij huilde niet meer hij bleef lang weg uren
de groene schaduwen der eeuwoude boomen de boomen die vorstelijkheid en opulentie hadden gezien en wier groene schaduwen wisselden naar mate de zuidelijke zon steeg en daalde
u doet heusch goed wat te wandelen zeide hij met zijn doktersstem zij zag hem van ter zijde aan vond zijn profiel als van een antiek beeid met zijn rechte bijna te groote neus waarvan de vleugels
jawel maar oppassen signor tcnente de meesten hebben een fidanzato eenige meisjes van de papierfabriek misschien maar niet mooi morgen komt er een circus achter het casino bij de rivier
was het waarlijk een lach was dit bosch niet bewoond door allerlei wezens die blijde waren te lachen te leven elkander lief te hebben hij luisterde
maar is u niet hier heel alleen hare lippen trilden zij glimlachte smartelijk wat doet het er toe ik ben niet vroolijk
kwam nader kwam nader behaagziek met het trilstaartje wendende links en weer rechts lucertola lucertola mia mooi smaragdgroene beestje
zonder dat toch ook weer niet waar giannina blijfje hier slapen ik kan niet ik kan niet alleen zijn
wel die fiaschetteria daar ginds waar zij wijn van het land konden drinken maar niets anders maar als de signoria in haar eenvoudig huisje wilden binnenkomen
hij was daar in die eetzaal heel mooi en heel gezond hij was treffend mooi en tusschen die ziekachtige oude
zij was de kleine vreugde geweest en een kleinere vreugde had zij verpletteren kunnen als een dom noodlot gevoelloos en trots
ik ben toch van livorno maar ik aspireer niet heel sterk de c aqua halda zegt mijn kamermeisje als ze mij warm water brengt neen dat is niet mooi roept u niet meer uw hagedisje ze is nu bang
het trippelde aan op de voetjes het trilsidderde met het staartje en het kopje was opgerekt naar aldo's schoen stil fluisterde hij verroerje niet zij verroerde zich niet genesteld tegen hem aan
aan den breeden voet van den eeuwouden boom hare handen zochten hem omdat zij heel bang werd om dat kraken der takken en bladeren
lurazzi en die had haar de bagni di lucca aangeraden om de frissche zomerlucht toen had zij aldo ontmoet en in een flits zag zij al het lieve en wonderlijk teedere
die maar niet uitbarstte en tevens koel weg verwonderde zij zich hoe kon hij zoo doen gaan zonder afscheid naalhun geluk
werd nu getroebeld door dien honger om te weten en dien angst was er iets slechts in hem of iets goeds lets duivelsch of iets engelachtigs o hij was toch zoo innig
daar zaten aan aparte tafeltjes engelsche dames oude en jonge een oostenrijksch echtpaar ook italianen
wat zeg je dat aardig ik weet toch bijna nauwlijks te praten ik stamel nog mijn italiaansch er is ook zoo weinig te praten er is alleen jou jou niets anders
maar hem dan ook dadehjk vergeven niet boudeeren vooral niet boudeeren vooral niet boudeeren en vooral niet driftige woorden zeggen of driftige dingen doen
hij keerde zich om licht aangetrokken hij haastte zich stil haar achterna uit den salon klonk pijnlijk en hard de piano maar zi j was niet in den salon gegaan
zoo heel anders alles dan hoor hoe is het mogelijk dat hij zoo fluit als hij nooit muziek heeft geleerd op een fluitje van een paar soldi
maar het is me onmogelijk hem uit te spreken ik weet alleen dat u emilie heet er komt dan ook een g en een sch in mijn naam
een compliment van de engelsche dames aan aldo ardo dat hij floot met talent op dat fluitje van een straatmuziekant hij lacnte verontschuldigde rich en floot en zag om naar de
hij strekte zijn hand uit de palm aanbiedend open en hij zoenesmakte hartstochtelijk het beestje trilde van verlangen de flankjes bliezen op en neer
ik hou wel van je zei zij eenvoudig maar je hadt me niet een zoen moeten geven want ik ben hier weerloos in je macht wees niet boos ik ben niet boos maar doe het niet weer
de groote weg van de vreugde had vele ter zij slingerende paden op en neer deze roode liefde bloeiende zomer was een halte geweest meer niet
dat zij met wijd puilende angstige oogen uit wijd openen mond had haar adem geslaakt zoo hadden haar
enje wenkbrauwen zijn zoo zwaar zoo een staaf boven je oogen hare wijsvingers streken zijn brauwen ja strijk me zoo dat vind ik zoo lief van je als je me zoo strijkt me zoo strijkt over mijn wenkbrauwen
dat de vervoering die zij zich heugde waar moest zijn na die nachten waren het de zacht sleepende morgens in het park tusschen de
uit te vorschen te rafelen aan het gevoel zoo als zij dat met haar hugo gedaan had te pluizen te zoeken in psychiesch ziekelijke nieuwsgierigheden naar dingen
je haren geurden je lippen geurden herinner je de maan die gluurde op eens zij lachten ja de maan glansde zoo wit jij glansde splendor mio jij glansde zoo wit jij glansde
nu hij ging was het haar als brak er een weefiel tusschen hem en haar ginds floot hij kom kom schenen de hoog kristallijnen kreten te smeeken en zij smeekten eerst kreunden
een angst overviel haar een huivering en ook een troebelende jalouzie plotseling daar ginds op het terras klonk aan zijn lippen het fluitje het klonk heel zacht heel zacht roepende
en de incantatie van zijn stem aan haar oor milia ikzou hier willen blijven metjou metjou metjou zij
maar beiden waren zij ook dikwijls te laat van hun wandering thuis gekomen tot wanhoop van giannina en zij maakte zich niet ongerust na rjen minuter kwam giannina terug
zij werd er weemoedig om bleek en nerveus milia je bent toch niet ziek ik ben veel beter dan twee maanden geleden antwoordde zij met een poging hare stem te doen klinken
omklampen verstikken al het andere hugo de mooie brieven dat was het niet dat was het nietgeweest het was dit wat was het vreeslijk en wat deed het een pijn
nu is het hier heel lief en mooi met waar zoo dat u met den signor is komen wonen maar van den winter ach ach
als hij gedaan had en was geweest en eerst nu had hij zich schrap in dien stroom kunnen zetten eerst nu had hij kracht gevoeld zich uit die onweerstaanbaarheid te bevrijden aan wal te klimmen en zijn weg te gaan
omdat de hare door hem over haar ziekelijke ziel gezond hadden getriomfeerd had die ziel hugo ook kunnen vergeten die gewekte zinnen zouden hem aldo ardo moeilijker vergeten kunnen
en hij nestelde haar zacht in zijn armen als een kind tegen zijn hart en hij vertelde van andere vrouwen
nooit was haar een maal waaraan iedere verfijning ontbrak zoo een bekoring geweest het was het primitieve festijn van het geluk dat zij nooit had gedacht te zullen kunnen genieten
tot in der faunen mysterien zacht en hevig gevierd terwijl het zonnegoud regende of over de knakkende varens de nymfen reidansten in
u moet beter worden en goed wil u niet beter worden zij gebaarde vaag de handen weifelden u moest mij als uw dokter beschouwen
de zachte woorden waren gezegd geweest omdat zij verleid was betooverd door hem door natuur land woud lucht zon boomen en krekels en toen weer door hem
als hij haar wilde zoenen wendde zij zich af zag hem dan weer aan en eindelijk zei ze aldo weet je waarom ik van je hou waarom dan
het was alles heel eenvoudig geweest en het was gebeurd voor zij zich was bewust en de betoovering had kunnen beseffen
sedert milia die kleinere vreugde hem vertrapt had was hij verzaad van haar kussen voelde hij koud haar lichaam het zijne beroeren was hij zich bewust dat hij haar niet haatte want daar was zij te klein hem voor
het likte aan de wondermelk gesprenkeld en het hoorde naar de incantatie van den god het kwam betooverd uit een spleet van den terrasvloer achter de zonbloemen
vond zij des middags aldo terug tusschen de roze hortensia's dan was zij blank kalm en rustig sereen en kon zij zeggen
het waren droomen meende zij terug in haar kamer in het nog nachtstille hotel zij begreep niet wat zij gedaan had wat zij had kunnen doen en alleen haar hevig geluk kon haar zeggen dat zij zich niet bedroog
en hare kleine handen rondden zich verliefd en een beetje angstig en klampend te gelijker tijd rondom zijn schouders
neen hij floot niet het was buiten de rust van de siesta en alleen de krekelen snerpten aan het dejeuner had zij bijna niet kunnen eten was zij blij geweest dat de zaal zacht schemerde
hij verliefde op haar zoo als hij nooit verlieven zou op een groote zware gezonde vrouw die zou zijn zinnen een oogenblik ontwaken doen en niet meer
de verrassing steeg met iedere pas omhoog en de betoovering omstrikte dichter met elke herhaalde omhelzing het was haar een zweven tot aan den hemel toe terwijl zijn armen haar voerden voerden
wat schuin hoog een ii glimlach heel zacht smakte hy met de lippen ah ware het met het geluid van een zoen het zoenegeluid waarmee zacht het hagedismannetje lokt zijn wijfje bewoog zich verder niet
en wondermuziek in de warmte der hand draaide het beestje behaagziek zwiepte het staartje bleef stil
en het was of hij ruimer mem naaiac aan mj in aagcn gcuaan nau nu mj ae vrijheid van dit oogenblik ademde het was niet voor hem
er was niets in of aan hem veranderd hij was altijd zoo geweest eerst eenvoudig zoo zijnde toen onbewust zich verbergend zich pogend te geven aan de omgeving die hem geheel wilde hebben
de teedere toon zwol heel hoog tot het scheen of zij breken zou als een straal van glas maar hij boog om
aldo wat denk je van mij dat je mijn engel bent ik heb nooit gedaan wat ik doe en ik dacht dat ik zoo verstandig was en koud
hare melancholieen stegen nevelen op en langs het liefdepad sloegen als blijde cymbalen te zamen
ik ook word telui maar het is alles goed en het is alles lief en het is alles zoo mooi en zoo heerlijk
na zoo veel liefde der zinnen na zoo veel roode zoenen te kennen in zijn ziel was er iets dat zij hem verborg wist aldo niet van haar zieken man van de treurige jonge vrouwjaren en van hugo
maar op mij ben je niet boos neen ik ben niet boos op je omdat ik wel van je hou mijn lieveling mijn liefde mijn schat sprak hij
diavolo mai riep hij uit ik bedoel het zoo eenvoudig en waarachtig mogelijk o eindigde zij teleurgesteld en sloot de oogen
niet alleen voor den geheelen dag niet thuis te komen maar onverwachts weg te blijven te overnachten te lucca wat had hij toch vreemde manieren en dat zoo rustig weg
een vreugde een bhjdschap je moet altijd zoeken naar de vreugde dat is te vinden je moet niet zoeken naar het geluk maar naar de vreugde als je die vindt is het al heel veel
en het was heel eenvoudig als of het niet anders had kunnen zijn zonder strijd er om heen en verhindering die
tot de eerst zoo zachtc melodie opraasde van onbevredigden hartstocht met nooit te verzoenen wellustverlangen er kreunde een woeste smart in nu en daarna smachtte hij die daar floot
al klimmende en kijkende naar den grond had zij niet opgelet plotsehng zag zij dat het woud heerschte almachtig
ofncier van gezondheid dienzij bij toeval had ontmoet en dien zij nu liefhad omdat hij haar hevig en feeder de liefde geleerd had die zij nog nooit had geweten
dan giet amedeo liever zijn beeldjes van gips madonna's en heiligen en ook mooi naakte vrouwen zoo als de nymfen zijn in het bosch
er is onder de cypressen links heelemaal achter een plekje vrij ten minste toen vroeger toen ik er wel eens gewandeld heb daar zou ik een steen willen hebben en alleen mijn naam er
terug zei de kapitein tot zijn vrouw die ardo is een vroolijke kerel un matto allegro jammer dat hij niet meer in dienst is
en wat zou dan de dag zijn wat zou zij doen wat zoii zij verder doen de dagen van haar leven het was voorbij er zou nooit meer iets zijn
en zij staken vier kaarsen op die flikkerden in den grauwen morgen van zwaren neerstralenden regenvloed er waren om haar lichaam geen bloemen want het tuintje was uitgebloeid zonder dahlia's en zonder zonnebloemen
dat het hagedisje wel niet anders kon denken dan dat het een mannetje was dat haar riep ook al was de roep zoo heel anders zoo veel vreemd ontroerender dan die van de hagedisjes
mag ik u eenvoudig op zijn italiaansch signora emilia noemen ja zeg mij
bella sei bello herhaalden altijd hun stemmen terwijl hun blikken elkander aanbaden hunne handen elkander zegenden hunne zoenen tot elkanders hostie tusschen hun lippen werden als zij
hij daalde en voelde zich wel verlucht dalende langs de hellingen van het woud langs de wilde kastanjes sloeg hij wreed de gelende varens met zijn ruwen stok en schuin zag hij naar de hagedisjes die vluchtten
ja ja heel gauw over een week o ja over een week ik heb ook niet zoo een verdriet
als ware een smartspellend woord haar gezegd de signor roept zei zij zacht ik ga arme giannina ik zal van den winter aanje denken als je alleen zal zijn denk dan ookaan mij
zijn stem klonk plechtig bijna godsdienstig zij zwegen een pooze wat is het hier geheimzinnig fluisterde zij als in een kerk geen ander geluid dan de krekels alleen de krekels herhaalde hij
maar verteederend juist om die ouderwetschheid zoo dat milia zich glimlachend geroerd gevoelde in aldo's omhelzing en jong werd als een heel jong vrouwtje
want zij bleven kuisch gesluierd als maagden tot zij als bacchanten de dichte trossen zich drukten
en moet zelfi wel eens mee doen poverino en bij het ijzeren kruis in het bosco sacro woont een
maar afscheid nemen is mij altijd lets vreeslyks om te doen over een paar maanden muia zien we elkaar terug plotseling scheurde het voor haar open in licht fel en wreed hij wasgegaan
maar de wandeling haar in der daad voorgesteld als hygiene zou hem toch naar een vreugde voeren voelde hij duidelijk en glimlachte daarom wat schuiner wat wreeder dan anders egoist en blij
dood in het leven en nooit meer nooit meer iets voelen zou en ik hou van je ik hou wel van je
het was het zelfde hagedisje dat hij iederen morgen lokte er was melk over den grond gesprenkeld en het hagedisje kwam er van drinken
met den eersten dageraad schokte zij uit een nachtmerrie wakker zij had gedroomd in den wind te klimmen het bergbosch no op om aldo te zoekcn dsen zij verloren had
tijgerjacht en mooie vrouwen hindoetempels met half ontsluierde priesteressen die dansten wouden van oer geheim en daarin te zoeken te zoeken dat
ach hier is toch niets te doen en wat zouden de mannen hier blijven bij hun vrouwen als er toch niets is te verdienen
het woud leefde de oude boomen trilden van leven de krekelen zagesnerpten van wellustig genot het leven trilde in de lucht sidderde in het licht overal scheen een wezen te ademen
menschelijkheid had gewaagd met kloppende flankjes bleef het daar wat verder naar achter toespieden in aldo ardo's oogen kwam een heel zachte blik en over de wreedheid om zijn gloeienden mond trok
wil uniets neen niets wil ik bij u blijven als ik mijn keuken geruimd heb ik zal milio zeggen dat hij zoo niet door den tuin loopt hij hindert me niet laat hem
dit is een lief hotel de tuin is zoo vol schaduw ik moet maar stil zitten hier in die schaduw geheel de bagni di lucca de geheele villa is omringd van schaduw er zijn hier prachtige oude bosschen
zij had dat blonde waarvan hij hield en eigenlijk was zij niet mooi hij zag dat alles heel gauw en dat de vorm van hare handen heel zuiver was klein weifelend en hee teer blank
o als die behoefte in haar maar niet zoo zwol die behoefte te weten die dan gevolgd werd door dien angst
ik wil geen dokter hebben u moet een dokter hebben ik hcb professor lurazzi gehad nu moest u mij nemen wat moet ik dan doen niet hier den heelen morgen alleen bhjven zitten
wil je weten van vroegere vrouwen ja zeide zij gretig kleine flauwe dwaze milia spotte hij
een witte gestalte werd half zichtbaar een vrouw luisterde uit naar het nu wilde dan weeke gefluit dat kristal dropte door de nacht nu vol starren dat snerpte daarna en krijschte
laat me zoo stil blijven ik ben zoo goed ik ben zoo kalm zoo tegen je aan ik heb dat nooit zoo gevoeld ik voel hierje hart ik ken je nauwlijks
is van mij is van mij zeg ikje ben ik niet je eigen aldo ja ja mijn aldo mijn mooie aldo
want de signore dat zegt marianna ook de signore dat is geen gewoon man geweest hij was te mooi hij was geen mensch de vrouwen fluisterden lang geheimzinnig en
neen het was dom van hem hij had den brief glad vergeten het was voorbij dat alles het waren de vroegere banden
ik ben gek ik weet niet wat ik doe dacht zij de fluit hield stil zij stond zij zag hem zitten daar ginds in zijn raampost zoo vaag zoo vaag in den nacht
in het bosch maar ik weet niet waarheen ik dwaal ik klim zonder doel het is zoo mooi daar verlaten verlaten wild als ik de groote wegen tref die gaan naar de dorpjes wijk ik dadelijk af
er is niets er is niets er was niets en er was misschien dat wat geheel zijn ziel was maar wat hij niet zeggen zou niet zeggen wilde niet zeggen kon
neen neen hij was vrij hij voelde zich vrij hier in de natuur in de eenzaamheid voelde hij het onwederlegbaar dat hij vrij was en bereid voor de vreugde
en er iets zoek enje mond is alsje lacht net het begin van den dag zoo rood wat praat je mooi wat praat je lief o milia mia en wat kjinkt dat mooi in je
maar trots die schaduw was de lichtzegen toch om hen heen in den immensen groenen dom waar de duizende krekelen klaterden en hun orgelzang dreunde alom
neen neen hij had gezegd van niet het was maar een kleinigheid geweest en hij had haar vergeven vergeven hij hield niet meer van haar dat moest het alleen zijn dat alleen
aan de wand heiligeplaatjes en ge illustreerde briefkaarten en in een hoek bij het raam een naaimachine
met meer vrouwelijken tact dien grooten jongen van haar zien te leiden dat zelve niet vragen willen kreeg diep in haar iets van boudeeren en zij wilde niet boudeeren zij wilde niet
deed haar vreemd aan langzaam-aan werd het alles stil zij was steeds blijven liggen als neergepletterd door te veel licht te veel waarheid te veel geluk misschien zij verlangde verlangde naar hem
al is u dokter tenentemedico u doorziet toch zoo niet wat goed voor mij is ik ben heel ziek geweest ik ben nog ziek ik voel dat ik rust moet hebben
tijgers vergeef me dat het zoo onverwachts is opgekomen en dat ik niet terug kom om afscheid van je te nemen
en overbekends van veel geziene en dikwijls nagedane aquarellen iets van een niet meer modern ideaal van schoonheid
eens zelfs met zijn portret er op zoo als hij liep met zijn mand vol beeldjes aan den arm dan toonde nina blij de geillustreerde briefkaart aan de buurvrouwen en zij vroegen schrijft de signore nooit
wit was er wat zweeg hij waar droomde hij over voelde hij niets voor die vrouw of voelde hij meer voor die vrouw dan voor haar
en dan gebood het als met het bevel van een meester dieslaafis plotseling daar in het pavillioen werd een jalouzie deur zacht geopend
is u een fransche vroeg hij in zijn eigen taal en keek op neen u sprak zoo even heel goed italiaansch
omdat u samen met den signore was het waait al een week lang zoo s avonds dat is de bergwind ze zeggen wel eens dat het een booze geest is die de campanile om wil blazen
toen maakte aldo een enkele beweging de beestjes vluchtten ieder een anderen kant uit waarom doeje dat vroeg milia zijn mond glimlachte schum en wreed en zoo rood of zijn lippen waren geverfd
misschien zelfs had zij nooit nog geleden zou het alles zou het alles komen dezen dag voor het eerst had zij waar gevoeld had zij geleefd had zij lief
in den volzomer der ontwaakte zinnen rijpte haar vleesch tot hare mooiste openbaring zij vond zich mooier dan vroeger maar zij vond rich hem nooit waardig zij had zoo gaarne heerlijk mooi willen zijn prachtig mooi
mijn testament is in holland maar ik zou hier willen geven zie hier is de beschikking door mij geteekend tien duizend lire aan kleinen milio en tien duizend aan het kindje dat gaat geboren worden
neen neen zij voelde zich machteloos het was voorbij zij begreep dat het voorbij was dat hij niet meer van haar hield
verteederd goedmoedig in begrijpenden weemoed van ouderdom vol herinnering aan het vele voorbij
wat krullen ze wat krullen ze herhaalde zij ik ben bczweet sprak hij glimlachend alsze vochtig zijn krullen ze meer zij had haar zakdoek in de handen zij veegde zijn voorhoofd af bijna voorzichtig
verwonderd scheurde milia den brief open doorlas hem omdat giannina wachtte en haar aanzag zeide zij de signore komt niet thuis eten giannina hij heeft een vriend ontmoet in
als die van een faun zij ging tot het einde der hortensia laan hij had de courant weer laten vallen en deed of hij aandachtig zocht over den grond
toen hij haar had gezoend misschien was het om de taal maar misschien ook was alles verleider geweest en
was den schoen opgewipt glipte er over heen verdween ergens onder aldo's been het is weg zeide zij en bewoog zich neen zeide hij met een schok bijna boos het was niet weg het was daar onder mijn knie
hij liet haar opgerezen uit zijn bukkende houding plukte hij een paar groote bladeren van wilde wingerd schoksnikkende handwringende over den vloer zag zij toe wat hij deed
het oogenblik was meer dan de eeuwigheid en de ziel was geen andere dan die haar lichaam geworden was in de macht van zijn liefde
maar zijn vuur stak van af de toppen en klingen zijn pijlen flitsten door elkaar onredelijk en onbarmhartig schoten onder het loover dat niet meer beveiligde
u heeft uw man morgen terug maar ik ik wie weet hoe lang amedeo blijftzwerven hoor hoe het waaien gaat
verder golfde het weg als een fosforizeerende zee in die lichtende toovere golving doken ter zijde telkens de heel groote roze ronde hortensia's op een hooge
hij lachte bepaald vermaakt bij het idee dat hem dit zoii vermoeien kijk eens om zeide hij zij keek om
aldo ardo keek in den salon wipte dadelijk weg door de open verandah deur stiile smachtingen achter zich latend hij dwaalde het park door het oude park der hertogelijke villa
wel livorno was zijn laatste plaats geweest na zijn ontslag had hij hier wat willen verzomeren wat was het eenzaam om hem geen familie
o aldo vergeef me zij snikte luide op radeloos in hare radeloosheid dorst zij zijn hand nu grijpen kuste die kuste die weer hij trok die hand niet terug
de post binnenbracht het waren aldo's couranten en het was een brief een brief van hem wat schreef hij dat hij voor het dejeuner terug zou zijn
het is gemakkelijk de beeldjes te gieten als hij zijn vormen mee heeft en dan loopt hij van plaats tot plaats van dresden loopt hij dan tot de grootste stad dat is berlijn en dan verdient hij
daar lagen de andere arendnesten van dorpjes daar staken andere vierkante campaniles toskaansch typiesch omhoog
maar tegen haar toch nooit zij herinnerde zich niets dan zachtheid innigheid liefheid teederheid zoo haar niet hartstocht heugde
het woud dat zij zonder hem zelfs niet geweten had zoo dichtbij te zijn hij had haar in zijn armen genomen haar gezoend en zij had hem eenvoudig gezegd dat zij hem
de signoria van risotto vroeg de vrouw aarzelend aldo betuigde van ja en milia lokte het blonde ventje
herhaaldelijk deed zij zoo om zich heel veilig te voelen eenvoudig blij omdat hij sterk was en haar voor alles beschermen zou
en de mannen trokken in de stad naar het buitenland en bleven lang lang weg in het huisje van amedeo had aldo ardo de twee kamers gehuurd waar de oude vader eertijds had geleefd
het waren drie drie maanden geweest van geluk van zaligheid van hartstocht van vreugde hij noemde dat vreugde
er was blijde verwondering in hem omdat het zoo vreemd niet was als het scheen wat was er toe noodig geweest om zichzelve te zijn
de romaneske taak was haar jeugd te zwaar geweest en in de ziekekamer van haar echtgenoot die haar nauwelijks een man was geweest
hoe kdn hij zijn ziel zoo verbergen aan de vrouw die hij lief had en met wie hij leefde bang werd zij bijna voor hem als of hij iets bovenmenschelijks uitstraalde als of hij een god was van vreugde
maar er was gevoel in de kraaloogen de pauwstemmen en zij ze hield zoo van die oranje en roode doeken om de schouders en van die lange gouden ringen aan de ooren
hij was als een god die groot voortging triomfantelijk door de kleine lichtende hulde hem ter eere ontstoken
de treurige hefde week voor de hefde die lachte en de ziekelijke verstandelijkheid eens arm van bloed was herboren in een gedachteloos geluk van het lichaam
het teerroze kristallijnen licht huiverde een oogenblik en de maagdelijke morgen gaf aan de zon zich als dag
en uit dat verpletterd lichaampje stak hooger het kopje op met uitgepuilde doode kraaloogen nog vol van verwondering waarom
de kennissen de kameraden afgeschreven ach er waren toch goede jongens bij brave kerels maar het leven was geweest een dwang van dingen tegen zijn eigen wil in nu deed hij zijn eigen wil
die die tonen hooren zouden het was te duidelijk te schel te luid zij had hem willen vragen zachter te fluiten en als onbewust was zij opgestaan stond zij betooverd
zij had kunnen snikken en zij voelde zich plots diep ongelukkig zoo als zij zich voelen kon als zij haar zenuwen plots niet meer meester was
een vrouw dacht hij zijn wreedroode mond glimlachte schuiner hij verademde hij voelde iets als een bevrediging als een schalke tevredenheid
een marchesa uit florence die veel had lief gehad en zich er niet voor schaamde zichtbaar bewonderde zij met sympathie het paartje daar ginds in de hortensia laan
als de eerste herfstadem loswarrelde de gelende bladeren en zoo als de sater toen zeker had gedaan greep aldo ardo naar zijnfluitje
u blijft hier ja de vrouw begreep er was iets gebeurd de signora lag daar krijtwit met groote holle oogen breng ik dan maar voor u op ik wil niet eten ik voel me niet wel
trilden trilden zij staarde voor zich uit in haar verdonkerde kamer en als zij dacht aan den morgen glimlachte zij
er was eigenlijk niets veranderd het was alles zoo van zelve geworden zoo van zelve gegaan nu was hij vrij en lag hier rekenschap te geven aan niemand
er was alleen in hem zoo vreemd een droesem van bitterheid iets dat hij zich vroeger nooit nooit bewust was geweest
als roode vruchten aten zij elkanders kussen tot zij doodsbleek zweetbepareld was aan zijn borst niet meer niet meer smeekte zij het is slecht wat ik doe
neen zeide hij ik ben niet boos ik begrijp alleenniet hoeje het hebt kunnen doen jij een zachte vrouw
zoo maar kijken ja zoo maar kijken lui zijn niets doen heerlijk niets doen en dan in eens naar jou verlangen en je roepen en als je dan komt je zoenen je zoenen
neen nooit nooit meer zij wist het zeker zij voelde het zeker zij was ook ziek
het was zeker gebcurd het allereerste oogenblik dat zij hem even voor zich had zien opdonkeren in de van glimvliegjes lichtgolvende hortensia laan het was gebeurd toen hij dien nacht had gefloten
zij trad binnen verdween haar tred was die van een even kwijnende vrouw wat was zij gracieus gebroken zij was eer groot dan klein niet te groot
ik ben ziek en nerveus ik zou kunnen huilen alsje me weer zoent barst ik in snikken uit je doet het zoo heftig ik ben bang voor je maar ik hou wel van je
maar waarom zeide hij nooit iets van samen wonen in rome in florence van waar ook maar waar ook maar
zij had nooit nog waar gevoeld geleden ja had zij veel maar geleden van melancholie mistroostigheid geleden om haar grauwe bestaan
toen was het gekomen een nacht van wind van woedenden demonischen wind dat zware gewicht dat altijd was blijven drukken op hare arme voeten
het eens dierbare woud het woud dat zij kende met de zon met de maan met al de liefde en met al het licht om lets van het woud te zien moest giannina haar iederen dag de laatste
en ons noodlot uw signore is zoo mooi en zoo lief en ik zie u toch ook wel eens schreien
uw italiaansch is heel moeilijk er zijn allerlei nuances die onderscheiden we zoo gauw van zelve in het leven en ook in de taal zijn de nuances alles
ik ben hard het was maar een hagedisje ja bimba ik meen het je was wat driftig en je moet voortaan je beter beheerschen
de maanglansen dansten met blanke voeten er tusschen door reiden stilzwijgend mysterie heibg en heidensch
ik kan niet zeide zij smartelijk neem mijn arm ik kan niet ik kan niet kan u niet opstaan
u fluit heel aardig o het is maar op een fluitje van een paar soldi hij toonde het isumuzikaal absoluut niet en u fluit
en zij er van opschrikten en lachten en lachten daarna het was de wondere weelde het waren de toovere nachten
de adem der appenijnentoppen woei soms van verre aan maar toch heerschte de augustu zon almachtig en sleepte als een god zijn gouden mantel over de lagere klingen heen
en aan de oorkleppen de twee wuivende vliegenkwasten de wijngaarden midden door en dair bij het kapelletje zag zij aldo staan die haar afwachtte
in de verte klepte een klok het allereerste morgenuur zij ging pas voor pas geheel in zijn omhelzing geleid zijn zoenen bloeiden over haar neer
op het terras lag wat gesprenkelde melk en wat bleek kleurloos bloed dat verdroogde in de zon zij staarde er naar zij wachtte tot hij komen zou voor het tweede ontbijt en staarde steeds naar het bloed en de melk
hij wilde haar niet meer zien neen hij had haar niet meer lief hij was verzaad van haar kussen hare omhelzing beklemde hem
zei aldo ardo hij koos met zorg zijn visch uit bestelde goede chianti
anders moest zij met hem omgaan hem nu zeggen als hij kwam dat hij het niet meer moest doen nooit haar zoo verwaarloozen en hem dan zoenen in beide haar armen nemen en hem dadelijk vergeven
hoeveel we ook van elkanderhouden je bent zoo lief aldo zoo lief je bent nooit boos nooit driftig
maar de bedoeling van het leven is den menschen meestal niet langer duidelijk dan de enkele seconde die verrassend helder een klein en gewoon voorval belicht en daarna uitdooft in het vele dat er schemert om heen
teedere onkuischheden troebelden haar de verwachting van het geluk dat dra zijn zou het waren aanbiddingen van wat zij niet had gedacht ooit te aanbidden omdat zij tot nog toe het nooit had ontmoet
zij was aan tafel niet geweest kijk het pavillioen waar zij woonde lag tegenover zijn eigen kamer in het hoofdgebouw zelve
is het slecht maar het is niet slecht we houden van elkaar en we vinden elkaar mooi en we verlangen beiden naar elkaar ik naar jou en jij naar mij en het is niet slecht het is heelemaal niet slecht ikdenkaan aan wat denk je aan
hij opende de deur van een gangetje een andere deur wees de kamer hij verontschuldigde zich heel hoffelijk als een gastheer die niet gereed was zijn gasten te ontvangen zijn vrouw riep hem toe de tafel te dekken
zij was niet een der engelsche dames bedacht hij verder neen zij zat niet aan tafel zij was gracieus heel gracieus en jong
en om haar te plagen vertelde hij haar de schriklijkste operaties maar meestal slechts hcrhaalden zij de litanie der innige aanbidding
van elkaar houden als u en de signorc daar is het een net pickje wei voor ik ben hier ook met
van onder den steen zat het beestje ontroerd te staren en begreep niet de stem die met liefde geroepen had aldo ardo lachte stond op
aldo ardo verkleedde zich vlug hij kwam in de eetzaal waar het diner zoo juist was begonnen militair de hielen aan
amor mio herhaalde hij steeds hare handen legden zich om zijn slapen en zij zag hem innig
en zoo kaal met die paar meubels de oude nono de grootvader de vader van amedeo was hier gestorven
maar ginds ginds floot hij floot hij smachtte smeekte beval gebood zij kon niets anders doen dan hare voeten die zij gaan voelde
en reden zij naar de dorpjes arendsnesten hier en daar tegen de helling stoer sterk
die brieven wonden hem op en haar en toch waren twee jaren lang die brieven geheel haar leven geweest dat waar haar ziel van leefde
en overal ter eere der komenden stonden de bonte madonna boeketten te pronk aldo leidde milia de kamers binnen twee vertrekken ruim frisch gekalkt blinkend de steenen vloer rood
hij nu at hongerig gulzig met smaak zij half in zijn arm zei dat zij geen honger had at toen uit zijn bord van zijn tinnen vork
nu glipte het over mos tusschen gras het wipte over wat daar gestrekt lagden voet van den god zijn lichaam groot vreemd en heel onbekend
de vrouw van zijn vroegeren kolonel in die gamizoensplaats waar hij anderhalfjaar was geweest dat wist zij
die zij zich heugde uit haar oude teekenvoorbeelden van school en ook de figuren de mooie bruine mannen en de donkere vrouwen
heeft u haar van nacht gefloten u heeft mij gehoord neen neen ik floot zoo maar ik dacht van nacht niet aan mijn
er nevelen gordijnen weken of zij klaar zag de waarheid in fel licht zij had nooit nog lief gehad zij had nooit nog geleefd
ik voel mij flauw en toch gloeiend ik geloof dat ik koorts heb en o dat gevoel in mijn voeten dat loome gevoel altijd
de deuren van het kleine terras openden zich maar het was het kamermeisje dat hij even zag rosina
en ook daar waar plots het kleine bosco sacro zichtbaar werd op een bergtop als een boeket van boomen omlijstten ter weerszijde
en zoo lag zij altijd en altijd en zij zag naar milio of zij luisterde naar den wind die kwam uit bet woud
is de broer van pietro juist ik heb uw broer gekend te pieve di cadore mag ik mij voorstellen mijn naam is de sanctis kapitein van de alpini
daar overal op zijn aangebeden aangebeden gezicht hij ghmlachte en heel teeder was de liefkoozing die de hare beantwoordde
geen land was als het zijne zoo mooi dit was de zomer dit was zijn land waar was een zomer als in italie
wat heb je een mooi smaragdgroene lijfje wat heb je een paar aardige oogjes kom dan ppp ik zal je geen kwaad doen
dan anders dat hij zweeg en de woorden van giannina hadden iets in haar geroerd zij drukte zich vaster tegen hem aan
zich schrap zettende op zijn stok daar een boomstam in het voorbijgaan tot steun omhelzend of zich een grashelling af latende ghjden als een schooljongen dronken van de lucht en het woud
zij lag met groote open oogen voor zich uit te staren in de zonnebloemen die zoo onverschillig dom terug staarden en het duizelde voor haar aanhoudend
je bent zoo mooi zoo mooi ik hou van je voorhoofd zoo smal en je haren krullen er dadelijk aan en je slapen je lieve slapen glijden zoo schuin weg tusschen mijn handen
een spinrag zoo fijn of het dadelijk zoii scheuren en waarachter het bergwoud veronzichtbaard
geheimen heb ik niet wat er geweest is dat weet je ik zweer hetje te verbergen heb ik niets zeg me alleen aldo zeg me alleen
steeds nog onrijpe druiven om een pergola rankend de tuintjes vol zonbloemen stokrozen dahlia's fel blij boersch opkleurende in de zon wat kinderen liepen
lang lang gedrukt op zijn hand zij had de beweging van dien zoen op te vangen te brengen aan hare lippen te bergen in hare borst
hier heel alleen met milio en daarom mag hij wel het zusje nog hebben dat ik dit najaar nog wacht
een plaat van goud karmozijn hemelblauw fonkelnieuw in geel blikken lijst een cadeau van giannina zeide hij mooi is het niet maar lief is het wel en de madonna is blond omdat je blond bent
om de gesloten jalouzieen was zij bang geweest dat die schroeiende zoenen zichtbaar op haar gezicht zouden zijn
dus moet ik nu mee naar het bosch zeide zij naar het woud verbeterde hij is het dan la selva oscura ed aspra bijna ik ben nieuwsgierig
laat mij los vroeg zij bijna zwijmend maar hij hield haar vaster in hare oogen zijn oogen zij voelde zijn mond haar naderen zij staarde in die oogen zij staarde op dien mond
op en neer het staartje zwiepte de oogen puilden sloten zich puilden weer plotseling zag het de hand
naar dat wat hij niet ioo zeggen kon nee immense vreugaeverlangen zyner voor ledereen geslotene ziel om daar over te spreken was hij te groot
die zouden dienen zijn verlangende ziel maar sterk moest hij zijn voor aandoeningen of het noodlot zou zijne zwakte weten en hem bestrijden om de vreugde te winnen
er effende zich iets in zijn verlangen hij zag haar achterna met ondeugende blijdschap en bewoog zijn schedel zijn ooren zoo als hij grappig doen kon wanneer hij tevreden was die ooren spitsten
wij zijn hier aan den rand van het woud daar waar giannina's beschaving begint giannina gelooft aan de madonna maar zij gelooft ook aan den
hij hield haar omdat de avond frisch was warm in zijn armen maar zijne oogen wilden niet op haar zien en zagen op naar de
misschien wie weet er zijn allerlei vrecmcic dingen die we niet weten signora zoo woont hier in het dorp een oude vrouw u heeft haar zeker we eens gezien
zie daar glipten de hagedisjes maar die diep in bittere weemoed waar hij bang toch voor was weerhield hem plots slingerde hij het fluitje van zich neen hij zoii er niet meer op fluiten
bimba bella milia mia zij spraken door door in de lachend gefluisterde herinneringen dan was het het lunch en zij beiden aan aparte tafeltjes de ondeugendheid in hun hart
arme giannina troostte milia we lijden allemaal allemaal om de mannen die we zoo heel erg lief hebben het is ons leven en ons noodlot ja signora ons leven
eeuwoude boomen zwaar dik met mossen bekleed gespleten door bliksem in tweeen soms niet meer dan een eeuwoude oersterke bast die hoi zich verwrong naar de hoogte
geen vrouw was waard om de goddelijke vrijheid te offeren geen vrouw had in zijn leven geteld en geen vrouw zou in zijn leven tellen voor geen vrouw had hij liefde gevoeld
peccato zoo een mooie kerel hij is bijna een te mooie kerel aldo ardo had met pleizier de partij billart gespeeld had gewonnen en was daar kinderlijk blij om
is getrouwd geweest mijn man is dood zij was weduwe zijn blik achter haar omvatte geheel haar figuurtje
een vrije blije weg aan het einde van dien weg dat wat hem wachtte o zeker een groote vreugde hij wilde haar nu te gemoet gaan haar zoenen haar plukken haar omhelzen die vreugde
aan wat denk je aan wie aan je man hij is dood je hoeft niet aan hem te denken niet aan hem te denken ik denk aan hugo
neen wat heeft u mijn voeten voelen zoo zwaar aan en ook voelt het zwaar hier zij legde de hand op haar knieen
zij voelde om haar middel zijn arm en het was haar of zij nooit een mannen arm had gevoeld het was die zelfde fluide
en in afwachting van hij wist niet wat ging hij naar het park nam een rieten stoel vroeg de rnorgencouranten rookte cigarette na cigarette
de liefde belovend aldo aan een der vrouwen de kan op den schouder een blond kindje aan hare hand vroeg of zij ergens wat eten konden of er een trattoria dichtbij was neen
loopen laat hem hij maakt altijd zoo een leven laat hem het kind speelde tusschen de dahlia's de zonnebloemen door het zong en het stoeide met zichzelve
rees als een god aan den heme hooger goot zijn gouden genade bij stroomen uit herschiep de heuvelen in treden van licht waarover hij met gouden voeten omhoog
haastig geschreven op papier van het cafe natuurlijk onverschilhg weg maar zij vond het geen manier van doen zoo sansgene te handelen
je hebt gelezen milia vroeg hij zij hijgde hare lippen sidderden en zij zag zoo wit als hij haar nooit had gezien ja zeide zij kort
zij dacht aan haar huwelijk haar ouden man getrouwd om hare behoefte een die haar lief had op te passen te verzorgen voor hem te leven
en zij ze hield wel van die donkere gezichten met groote zwarte kraaloogen de stemmen waren zoo hard als van pauwen en maakten wel eens in de kamer te schel geluid
dan met aldo mijn stoute aldo cattivo aldo mio steun mij zij drukte zich vast tegen hem aan
hem liefjes behaagziek verwijten hem zeggen dat zij dien nacht bang was geweest en giannina in de zitkamer had laten slapen
het was alles ahes voorbij en verzonken en niet als van hem hij zag er op neer op terug
en zag het dat het geen hagedisje was weg was het onder een steen maar de verleider smakte zijn zoenen hartstochtelijk smakte ze tusschen verleidelijke woordjes
tot het vreemd kristalleklaar werd in hare hersenen en zij wist dat de nacht zonder slaap zou zijn haar hart scheen te tikken tot in hare hersenen
zeg mij een woord aldo zeg me dat je me vergeeft ik heb zoo een berouw ik heb zoo een berouw zij voelde zijn arm om haar zeg me smeekte zij
zitten in schaduw is niet zoo goed als loopen in licht in zon wat weet u zei zij minachtend hoog
ppp lokte aldo met den zoen van zijn lippen de courant nog in zijn hand het hagedisje bewoog het koppetje
kijk we zullen hier nu samen leven het is jammer maar leven in het woud kunnen we niet wij leven aan den rand van het woud het is hier gevonden niet waar het is hier net of we iets gevonden hebben
onder de deur is onder het terrasje is de bergplaats voor koren en wijn ik heb mijn veld en mijn wijnberg hier
en er waren hoe eenvoudig ook wel een paar meubelen moeten komen van lucca maar nu was het er frisch en klaar en nu wachtte hij milia af
was hij altijd zoo geweest van kind af aan van jongen hij had zich slechts laten medeslepen door een stroom om te zijn en te doen
als hij nu terug kwam en zij hadden gegeten en als hij koffie hier dronk op het terras en zijn cigarette rookte zou zij hem vragen zou zij hem voorstellen horence of rome nice of parijs
zij was dien middag naar bed gegaan odi te slapen om lang te slapen maar na een uur was zij wakker geworden en zij wist niet wat te doen
en en en wat niets zeide zij zij had tranen in de oogen zij had willen zeggen en medegevoel maar zij had niet gekund
maar zij zij zou ook eens zoo wegblijven onverwachts en een briefje schrijven dat zij iemand ontmoet had en verhinderd was zij schelde je kan afhemen nina de
de avond donkerde onder de boomen scirocco wolken dreven zwaar en laag aan den drukkenden starloozen hemel
hij wil weer hagedisjes tarn maken dacht zij zou hij de beestjes zien in dien grauwen nacht kind groot kind dat hij is denkt hij niet aan mij als ik aan hem denk
zijn oogen gleden over haar blonde haren over haar blanke gezicht over haar meisjesbuste den leest omsnoerd door wit lint
zij had kennis gemaakt met de andere daar verzomerende gasten de oostenrijkers de engelsche dames kapitein
zal je me dan nooit vergeven nooit je hebt me verteld van den oorlog van abyssinie van de verschrikkelijkste dingen
zij was nog geen dertig zes zeven-en-twintig zij was blond zij was jong zij leek slank maar niet mager
op te glippen hoewel toch hare flankjes klopten en hare oogen puilden van heet verlangen hij floot hij floot heel zacht
het was wemeling van oude en jongere tot heel jonge geslachten toe verleden en toekomst in een oogenblik
en hoe giannina dan thuis zat alleen in den sneeuwstorm de nacht om het huisje maar nu is het hier mooi zeide hij egoist ja antwoordde zij nu is het hier mooi
mio aldo adorato de aanhef was als een kreet zij had eerst hem toe willen roepen waar zij dezen brief bergen moest maar zij kon niet die aanhef schreeuwde haar toe en zij las achter zijn rug
een pas en wij domme menschen gaanaltijd terug en zoo vinden wij het nooit nooit heelemaal
eigenlijk een gevoel waar hij bang om werd waarom zou hij haar ook vergeven had hij haar lief neen wie was zij
uit de slaapkamer riep nina het naar milia die lag op het terras en door de ruimte der twee kamers heen ontmoetten nina's oogen de oogen van de
als zij aan hem dacht maakten hare weifelende handen de beweging van zijn lichaam na te bootsen vurigheden voor haarzelve een schrik doorgloeiden haar warmer dan de zon haar
u is van daag heel goed mevrouw zei de dokter eens en ik ben overtuigd dat u gauw zal opstaan het zijn de zenuwen niet waar dokter
des middags tijdens de siesta de zon blaakte in vlammen van goud naar omneer gluurden zij naar elkaar door de half opene jalouzieen hunner kamers hij wierp haar een
en er blankte nu en dan een klein kerkhof helwit van kapel en van kruizen tegen heel donker groen van cypres
door ze te fluiten ja dan loopen ze tot op mijn hand maar als ik mijn hand dan bewoog wipten ze weg ik zou er een heelemaal tarn willen maken
fluitende na den kapitein de hand te hebben gednikt was hij het bosch ingegaan de fellere middagzon stoofde de wilde kastanjes belletjes klingelden van schapen die een herdersjongen de helling dp
of het zou drinken zou drinken gaan zou zwelgen en kus en betoovering de warmte van die hand de adem van die liefde der goden ze maakten het hagedisje gelukkig maar zoo loom
veel van die twee kamers met dat terras waaraan de zonnebloemen rezen omhoog twee maanden nu leefden zij hier en zij was er heel gelukkig geweest
maar waar blijft hij het wordt heel laat en de maccheroni bederft zoo zij ging naar haar keuken terug milia stond op het was al over eenen waar bleef aldo
hunne verlangens waren hun trouwe slaven die vooral haar bereidden het jubelend feest van haar vreugde de herhaalde extaze harer nauwlijks ontwaakte zinnen
hij ging weg terug naar livorno de engelsche dames vroeg waren al zeker aan het wandelen hij bleef allecn in het park voor den salon
maar sedert eeuwen heeft hij geblazen en de campanile staat nog altijd overeind een booze geest uit de bosschen een booze heidensche geest die vijandig is aan onze heere jezus christus
waarom zou hij haar vergeven hoe zou hij haar lief kunnen hebben zij hadden elkaars kussen gedronken dat was alles geweest korte lafenis gedurende de reize