AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
niet waar juffrouw de groot vroeg bartje blom die het goed met mij scheen te meenen maar suzette noiret en saartje wezen mij terecht en deden t mij voor nu moeten mijne lezers die misschen laag op de schoone kunst van koekvergulden neerzien
de komst van de familie kegge maakte eenige opschudding onder de jonge heeren die achter in de zaal stonden en die door den heer kegge naarmate hij hen passeerde zeer luidkeels begroet werden
trouwens indien zij er maar gelukkig mee geweest waren ik had hun die uurwerken als speelgoed gaarne gegund maar zij waren reeds volkomen blasé op het punt van dat moois
waarop pieter zonder aan eenige mogelijke verontschuldiging te denken ongetwijfeld onmiddellijk had gezegd dat s goed hoe laat ga jelui
hij tastte in zijn beurs daar barend zeide hij wat er meer is dan een spiergulden is voor jou geef me nu den ruiker maar in een groote spanen doos barend ging de doos halen die oude heer barend is in allen gevalle
na dien tijd had hij nu reeds een jaar of drie op zijn vaders kosten die gelukkig een welgesteld man was een ander beroep uitgeoefend hetwelk men
maar de eerste schuld ligt toch bij hen door wie al die wijsheid is uitgelokt bij hen die de zaak des gevoels z ver trokken dat het verstand boos werd toen wij lang
met de betuiging dat het jammer voor juffrouw kegge was zoo reis vergulden dat was altijd nog reis aardig ik hoop zei juffrouw de groot in de aanstaande week de kleine neefjes en nichtjes
eindelijk wilde hij een poging doen om ze van zeer verre te schieten maar zijn geweer ketste en viel hem uit de handen toen kraaiden de patrijzen alle drie
indien men opheldering zoekt bij de volgende vrije vertaling le nom de la garde baker est une
draaide zij zich eensklaps om en greep in een aanval van behaagzieke speelschheid mijn arm van dien oogenblik aan haatte mij de charmante
gevoed verrijkt gesierd en gelukkig gemaakt wel moogt gij den hemel weerkaatsen en de wonderen des hemels weerspiegelen gij weldadigen wel mogen de zaden der liefelijkste bloemen nedervallen aan uw oevers de weelderigste takken der schoonste boomen
moet nu nicht kegge er niet aan fluisterde hij mij met een vergenoegd gezicht in t oor wel neen antwoordde ik nog in lang niet
is nou eigenlijk de effetieve mimosa nolus mi tangere hou op met je potjes latijn riep kegge uit allemaal gekheid hoe heet het in je moers taal man kruidje roer me niet antwoordde barend dankje hartelijk
dààr te pronk gesteld waar ootmoed en eerbiedigheid zich met gebukten hoofde voor het oog des heeren stellen het is de hulde vaak overdrevene altijd dààr misplaatste hulde
viermaal vierentwintig als t viermaal vijfentwintig was dan was t net honderd dat s vier minder dat's zesennegentig of der zesennegentig vierdepartjes waren en als ze dan op tafel kwamen nog eens waarop die van de blauwe
van den koekebakker de groot of zooals henriette altijd zeide van de de grooten zij was vrij verre van het huis van den heer kegge gelegen en ik ging op de voor een stadgenoot waarschijnlijk zeer heldere
als daar waren hangen en verlangen de diligence de put de klok het bijenkorfje en andere waarbij machtig veel gekust en evenveel gegild werd ik schilder u de uitgelatenheid
het water neen ik kom van mijn denkbeeld terug dat er in spijt van newton en herschel eene verandering in ons wereldstelsel zou hebben plaats gehad mijn barbier had er mij bijna
maar z was zijn ziel van patrijzen vervuld dat ik bijna geloof dat er dwars over zijn weg een haas had kunnen heengaan zonder dat hij het hoe goed jager hij ook was anders dan te laat zou bemerkt hebben
het voor een jager zoo welluidend getik der hanen van zijn geweer de blijde zonneschijn schenen teun de jagers somberheid te verdrijven en hem moed in te boezemen
die zijne oogen aandachtig toedeed onder het spel en de maat met zijn teenen sloeg en dan weer een hoe is het mogelijk gezicht zette en een schrikkelijken nood had om aan iedereen te vertellen hoe familiaar
en een vingerling van de oude juffrouw de groot en een pennemes van den ondermeester de riet en een ménagère van bartje blom en een horlogesleutel van den kastemaker opper
de een had het zoo hard niet te ferrara en de andere was niet zoo heel verliefd zie indien een geestig schrijver gezegd heeft dat de historie niets anders is dan eene fabel waaromtrent men overeenkomt waarom zijn er dan zoo vele spelbrekers die ons met een hatelijken glimlach
maar zij waren reeds weer gevallen daarop laadde hij bedaard zijn geweer en teun de jager zag hem een koppel mooie hoenders in de tasch bergen nadat hij die eerst een oogenblikje met welgevallen bekeken had
wier optelling aan rekenboeken denken doet en geographieboeken en wat voor boeken er al meer zijn wier blaren heen en weer schuiven in den band wegens de krampachtige aanraking der wanhopige vingers van jeugdige heeren die maar niet onthouden kunnen hoeveel koeien er jaarlijks aan de hoornsche markt komen
hij zette zijn lorgnet in den hoek van het oog om een overzicht van henriette te nemen om voor te knielen riep hij uit allercharmantst mevrouw van
èn de vrijmoedigheid waarmee ik mij daarna met haar in gesprek had begeven èn de vriendelijke lachjes die mij bij die gelegenheid waren te beurt gevallen had benijd
aan ik al lange behoefte ben geweest hebbende zoodat ik nu den stumilus niet langer kan wederstaan gij zoudt niet gelooven hoe in deze hoofdstad het getal dagelijks vermindert der confraters met wie men eens redelijk over de wetenschap van denkbeelden wisselen kan
de mooie juffrouw noiret had gekozen en per slot niets te kussen kreeg dan den harden muur terwijl den jongen opper het lot te beurt viel haar den zoen te geven in één woord het was
hij zweette dan erg toen vroegen ze an stoetema om koedekken maar hij wou ze niet geven me koedekken motten droog blijven zeid ie
en zonder angsten zij reikte mij stilzwijgend de hand en als het licht uit den kleinen winkel op haar gelaat viel zag ik hoe bleek en hoe bedroefd zij was wij scheidden ik vond de
en dat groote open te veroorzaken hetwelk de beroemde hondsbossche zeewering tot welker instandhouding zooveel paalwerk en zooveel maaltijden onvermijdelijk zijn
hij dien duizendkunstenaar kende en hoe goed die duizendkunstenaar biljartte en hoe n aangenaam mensch en van welk een goede familie die duizendkunstenaar was en hoe die duizendkunstenaar enkel speelde omdat hij t niet laten kon
en ten laatste wel wat overtollig kijken op de pendule die eindelijk op kwartier over zevenen stond het rijtuig wachtte en wij reden
in de eenzaamheid over en eene kleinigheid was in staat hem in die stemming te brengen dan was hij zwaarmoedig ja moedeloos dan dacht hij zonder merkbaren overgang aan zijne moeder en zijn vader
de oppasser van het berger bosch was naar alkmaar derk joosten ha hoe tergend had hij de hoenders opgeheven was noordwaartsuit gegaan en dààr een veertig schreden verder misschien lagen de voorwerpen van zijn verlangen
van ten hoogsten honderd en dertig graden naar de piano gebogen en maakte zich verdienstelijk met het omslaan der bladen
en ondersteunde zijn begeerte met eene heftige beweging der ellebogen doppie jan dat is een mooie riep een ander da's zeker en jan klaasen ben je mal jongen
ter plaatse waar die het allerbreedst zijn om bij camp plotseling geheel af te breken en tot petten toe het land hare bescherming te onttrekken
wat beider beleefdheid het aangenaamst maakte was het eenvoudige en ongedwongene het volkomen vrindelijke en opgewekte dat haar eigen was en niet anders voortkomen kon
en in het fransch in de revue des deux mondes blijkbaar van zeer bekwame hand en van gerrit witse in het hoogduitsch in die niederlande door dr alb wild
zijne wederkomst aldaar af te wachten elke zerk van het plaveisel werd een grafsteen en de gemeente vond het opbouwend het woord des levens te hooren gezeten op de verblijven der
noch zijne vroolijkheid gaande te maken wij reden de poort uit en den straatweg op en deden een mooien keer door de boschrijke streek het was een heerlijke najaarsdag het had in dien herfst weinig geregend en nog in het geheel niet gestormd
uwe grootmoeder verschuldigd zijt hebt gij u zelven wel niet eens betrapt op een indruk in de kinderkamer ontvangen kunt gij u niet voorstellen dat de schoone wereld uwer idealen dààr is aangelegd dààr allereerst bevolkt en zoudt gij tegen het opkomend geslacht wreed kunnen zijn
en niet ééne kop of maat het is blijkbaar dat gij u vergist hebt driemaal doet gij al de vermenigvuldigingen en deelingen over en weer over eindelijk besluit gij alles uit te veegen
maar het gezicht van de zee bracht er hem bijzonderheden van te binnen die hij reeds had vergeten alras verdiepte hij er zich slechts te levendiger in hij was weer
als in zijn slaap ter jacht met de zonen van de ambachtsvrouw van schoorl evenwel niet in het schoorler veld maar in het berger bosch
dat suzette noiret door niemand werd geplaagd om een uur of half acht kwam er een groote ketel anijsmelk binnen die door al de dames déli gevonden werd daarna kwam de schepper en boetseerder van al de koeken kunstgewrochten die wij zaten op te luisteren
riep hij luide wêl goed antwoordde een welluidende vrouwestem die uit de diepte scheen te komen nog een oogenblik vertoefde hij en langzaam vloeide de glimlach weg op zijne lippen en hernam zijn gelaat de sombere uitdrukking van zoo even
zij ontstaat uit de omstandigheid dat een mensch van vijfendertig of veertig een dertig of vijfendertig jaar van zijn vijfde jaar verwijderd is en in dien tijd machtig veel vergeten kan
en die niet zelden een grooten en hevigen invloed hebben op de vorming van het karakter de eerste en grootste hebben wij al gehad het is met verlof van pestalozzi
den voet hebt ingezet met benijding terugziende op de armelui's kinderen die geen opvoeding krijgen en duitjen p speelden op straat eerst hoeft men u gedwongen
nu en dan van zich af te werpen of zich dien te ontveinzen door van tijd tot tijd koddig of ruw uit te vallen maar daarna geraakte hij op nieuw in de stilte hij was de man van gisteren niet die barre mijnheer kegge
met een goed geweten als die overtuigd is in dezen niets bereikbaars verzuimd te hebben meende hij dan ook ditmaal het met zorg herziene op den titel te mogen stellen
en een ware peulschil is naar huis te gaan dat noemt men in het maatschappelijk leven als men't op het moreele toepast taxeeren en die taxatie van t physieke is de eenige waarvoor de kinderleeftijd gevoelig en ook zeer gevoelig is neen
t is nou de allerschraalste tijd weetje wel dat we al mooi naar korsemis opschieten kom zoo vroeg in t voorjaar as je wil meheer kegge en ik zel je een handvol gebroeid goed geven
of maakt niet het vierde eener eeuw en eener eeuw als de negentiende maakt niet het vierde eener eeuw een tijdperk uit lang genoeg om een boek als het zijne hier en daar zonderling te doen voorkomen
in die laffe wakke flauwhartige waterzuchtige winters men verachteloost men vergeet men spreekt kwaad van u tweemaal in de week wil de schoorsteen niet trekken zesmaal in de veertien dagen
maar het begraven van stadswege zooals dat reeds hier en daar plaats heeft is toch een koud denkbeeld neen de buren de buren moeten begraven
waaruit vonkelende oogen straalden en vroolijke lachjes opgingen als de dwarling van jonge heeren een aanvang nam
en eenmaal voorwijzigheid in plaats van voorzichtigheid hebt gezet welke omstandigheden zoo ieder op zichzelf als in onderling verband u eenigszins angstig doen denken aan het uur waarop de critiek des meesters haar uitspraak zal komen doen
in uwe gedachten schoon zuiver alleen zijn maar gij hebt van den boom der kennis gegeten en zijt uzelven een afschuw geworden ik voor mij geloof dan maar liever aan de
bij de ondankbaarheid des tijdgenoots of zoo gij u dààr over heen gezet hebt eilieve zeg mij eens oprecht
de hond begint nou al te werken zei teun dat zel goed gaan ook duurde het niet lang of een schuchter haas sprong op de twee schoten vielen het een na het andere de hond sloeg aan
maar t is maar dat het zoo bitter uit den tijd is is het voor mevrouw neen barend voor me dochter kom an hernam hij da's etzelfde
aangediend werd en binnenkwam henriette kleurde vreeselijk dérangeer je niet lieve mevrouw dankje mijnheer van kegge een zeer ongelegen uur inderdaad
dit drietal maakte te zamen het kleine huishouden van t stulpje onder t geboomte uit en behalve hare grootmoeder en het ongelukkige kind had sijtje niemand liever dan teun den jager
maar ik roep al de jannen pieten willems en heinen waarmee ik in de jacobijnenstraat te h op de banken zat tot getuigen of er ooit iemand is geweest die zijn lei volgeschreven heeft met een optelling der genoegelijkheden
die juffrouw kegge speelt admirabel niet waar zei een beschaafd heer zijn viool weer uit de vioolkas nemende
dag opeens was het alsof er een luchtig windjen opstak dat verkwikkend door zijn bezweete haren blies en toen hij daarop nog éénen hoogen witten zandheuvel
sinensis afsneed zoodat wij op t laatst nog een vrij aanzienlijken ruiker bijeen hadden terwijl barend bij iedere bloem zijn kennis en praatziekte had aan den dag gelegd toen hij de laatste deur achter zich sloot
alsof men schroomde u wakker te maken men spreekt niet dan fluisterende in de sterfkamer o voor wie u teeder beminde is het eene behoefte het doove lijk nog eens bij uwen naam te noemen
een welgemaakt officier der zware ruiterij trad in burgerkleeding met een wit vest op en zong een paar coquette romances die beurtelings zeer laag en zeer hoog liepen
ze speelt verdraaid vlug antwoordde die van den waldhoren veel smaak veel smaak riep een wijs burgerheer die een dwarsfluit blies smaak
intusschen zou het hem niet mogelijk zijn deze nu veertiende uitgave van zijn werk in het licht te zenden zonder dat zij de openlijke betuiging bevatte zijner erkentelijkheid aan zijn vriend johannes dyserinck
ik zal niet als een lichtzinnige dwaas mijne zolen met ijzer schoeien om u te vereeren en de rustplaats te ontwijden van mijn dierbare lig dààr en mest u met het kostbare bloed der aarde
och mijn plezier is er nu alweer af bromde pieter en verliet de kamer om in zijn vertwijfeling nog wat aan zijn tabellen te gaan knutselen ik had ondertusschen de ontmoeting van de contrasteerende heeren dolf en pieter wel eens willen zien
om er tot uwe interne indignatie bij te lezen dat er weder een nieuwe soort van patent razoors patent stroppen patent zeepen is uitgevonden
hij was nog een vijftig schreden van haar stulpjen af daar ritselde het hout aan zijn linkerhand en sijtje sprong met een luiden kreet om hem te verschrikken te voorschijn het doofstomme kind volgde haar langzaam
ook nam hij de veldflesch om een teug te nemen maar zette haar weer van den mond neen zeide hij met een zucht och die droom
toen keek hij triomfantelijk rond om te zien welk een uitwerking deze onafhankelijke taal op de groote hanzen en adellijke heeren die rondom stonden maken zouden men zat
en als hij het leerde knippen van steenen te maken om mosschen te vangen en sijtje zag teun met groote heldere donkerblauwe oogen al heel vriendelijk aan
en stellig niet beter geschreven dat echter het boek zooals het is in meer dan één opzicht de sporen draagt van den jeugdigen leeftijd waarop het is tezamengesteld ziet de schrijver zelf nu beter dan menig ander
menige gebrekkige of min gelukkige uitdrukking door een juistere en betere maar vooral een goede hoeveelheid onduitsche woorden
ook nog maar om den wil van het zoete water zoo verre gaat mijn hartstocht niet het is het vaste land dat mij het water te meer doet waardeeren maar ik bemin het dan ook met een gloed die aller zeeën en stroomen tezamengedreven vocht niet in staat zou wezen te blusschen
al de heeren verlieten het orkest uitgenomen de contrabassist een oud man die zijn bril op zijn voorhoofd schoof en de paukenslager die zijn handen in de zij plaatste en kwamen achter ons in de zaal dringen
in een enkele doodswa gehuld onder een lang wit laken als een steen het is nu nog het uwe het zal dan het uwe niet meer zijn gij zijt dan niet meer een persoon maar een ding men staat er bij liefde
dat ze schaterde om aan hare ernstige waarschuwing klem bij te zetten erg best antwoordde de minnaar maar weet je wat sij geef me een zoen op hand en als ik je morgen geen hoenders breng dan nooit geen zoen meer
de freule van nagel scheen zeer tevreden over het spel maar liet zich over de speelster volstrekt niet uit ik bewonderde onder de menigte van schoone vrouwen van middelbaren leeftijd
later bracht men vaak hun dierbaar gebeente uit het onaanzienlijk graf waarin het vernachtte naar de kerk over en begroef het onder het outer in hunne nabijheid te rusten was sinds lang de vrome wensch van menig stervende
maar nu schijnen alle dingen weer op den ouden voet te zijn en indien het al waarschijnlijk is dat wij een uitstap hebben gemaakt het is zeker dat wij weer zijn teruggebracht dat wij weer tehuis zijn het is weer winter in januari mijn grootmoeder
koude ziellooze stof als de logge aarde shakespeare noemde het water valsch maar hij lasterde het water is zoo oprecht als doorschijnend
daar hed van de zes woorden er maar drie verstaan had mijnheer kegge dronk den dichter en de dichter dronk den heer kegge en de heer kegge liet de kurken van champagneflesschen tegen den zolder
maar zelfs het zedige koosje luisterde met alle blijken van welgevallen en genoegen wanneer dolf nu eens een liedje zong dan eens den voorzanger uit de groote kerk nabootste
als een golf onder de golven zich over te geven aan den vriendelijken geest der wateren wiens onzichtbare hand u voortstuwt over zijn gebied
orden familiën geslachten soorten met hunne natuurlijke en kunstmatige stelsels hoe dikwijls zult gij er tevergeefs naar een vroom en hartelijk woord van bewondering en verrukking zoeken waarlijk men heeft de wonderdoende natuur te veel ontcijferd
toen zelf nog maar even vijfentwintig jaren oud ofschoon in een ander vak van letterkundige voortbrengselen onder zijn eigen naam niet onvriendelijk door zijne landgenooten opgenomen
welke daarin van lieverlede hadden plaats gehad en door de onoplettendheid der correctie van de eene uitgave in de andere waren overgegaan waren ontsnapt noch ook de kleine maar opzettelijke verbeteringen
vol met een berekening van belang driemaal hebt gij reeds de helft uitgeveegd omdat gij bemerkte dat gij het vraagpunt niet begrepen hadt maar eindelijk de som is af
daar komt het door aan t is zijn zuster die malle meid christientje heeft haar verteld dat ze met koosje en mij en een leidsch student uit varen ging
de boa weder om den hals werpen en speelde met het einde daarvan daarop begon zij een gesprek met de kleine hanna zoodat de geheele wereld
het verschilt als een wilde bloem en een gevlochten krans niet bij iedere zerk moet een roos geplant zijn niet over ieder graf een treurwilg weenen doch dààr staan zij geheel gereed om op de dooden te wachten
niet wèl geweest u zou mij daar niet gevonden hebben maar wie kan zich bij vriendelijke menschen die u gaarne zien
een gouden halsketting die het dubbel kon wegen van dengenen dien zij altijd droeg en waarmede zij geloof ik ook sliep hing over hare schouders en haar japon was vooral niet minder dan vuurrood
zij liep gedurig af en aan om ieder van het noodige te voorzien maar grietje van buren begon haar veelbeteekenende oogen toe te werpen en op eene mysterieuze wijze toe te lachen
en maakte plaats voor eene vijfde en zie hier nu de zesde in alles aan de vijfde gelijk behalve dat eenige druken stijlfouten verbeterd en waarschijnlijk ook weder eenige nieuwe gemaakt zijn en dat de verstandige lieden
sedert de loffelijke instelling welke het groot publiek zich verhardt apentuin te noemen en die door beschaafde lieden artis door niemand diergaarde geheeten wordt behoort de zaak nu reeds tot
amelie zuchtte over haar broeders ongevoelig hart nog een slag of vijftig en wij waren aan de boerderij wij stapten aan
of een heiligen tekst die in ieders hart vanzelf opkomt op het hek zonder kunstmatigen opschik zonder weelde zonder van buiten aangebrachte dichterlijkheid waar de doodenschaar een breeden kring om het huis gods slaat
maar toen pieter des voormiddags van eenige boodschappen die hij voor zijn toilet te doen had thuis kwam stond zijn aangezicht akelig bedroefd
kruipwilg en dwergachtige berkeboompjes hij hield echter nog meer zuidwaarts aan als ging hij de plek voorbij om de hoenders tegen den wind te schieten
een mensch moet altijd vroolijk zijn ik begon tienmaal meer van henriette te houden de kaketoe riep zoete vrouw wij zaten nog aan het dessert toen de heer van der hoogen dien ik in mijne gedachten nooit anders dan den charmanten
en geëerd en leg u dan ter ruste in den schoot des breeden oceaans hij alleen is uwer gij zijt zijner waardig gij beiden zult leven tot de hemelen met een gedruisch zijn voorbijgegaan
bij de zuivering der drukproeven is van elk der opstellen nu weder de eerste druk tot grondslag gelegd al het gaandeweg verdwenene
en over levenden en dooden welfden zich de gewijde bogen waaronder de leer verkondigd werd van hem die de dooden levend maakt en roept de dingen die niet zijn alsof zij waren
rijke familiën met arme bloedverwanten och of alle neven zoo bescheiden waren maar de meesten gillen hun neefschap luidkeels uit en laten zich door niets afkoopen
hiet ze zoo niet het hoofd wel op hol maken merkte een mevrouw van een zekeren leeftijd met eene zwarte gazen toque aan t is niet goed voor zoo'n jong
wil hare verschrikkingen hebben het wonderbaarlijke hoe verlokkelijk is het of is het uzelven niet een genoegen spook en wondergeschiedenissen te lezen ik voor mij lees swedenborg liever dan balthazar bekker gij doorbladert de
en de kleine keggetjes drongen door de menigte heen en hadden waarlijk ook ieder een sigaartje in den mond ter zake waarvan hun vader lachte dat hij schaterde
iedereen was even verrukt en de charmante week niet van hare zijde ik maakte haar mede mijn compliment en liet mij daarop van hoeken tot kanten dringen
en alles even blijd niets niets ter wereld doet hem aan of baart hem ongemak dan stuiters die te water gaan
er zijn hier nog altijd vele koortsen en ik blijf ze met onzen onvergelijkelijken patroon aan de principiums noncentiums van het water toeschrijven in combinatie met de humeuren van de athmosfeer maar geloof mij dat het kinazout er op den duur veel kwaad aan doet
proestte men t uit van t lachen en ging een kreet van verbazing op t is zonde betuigde mietje dekker heb ik van mijn leven informeerde keetje de riet die stedenten hebben alevel altijd wat raars fluisterde die van de roode
van den aanzett chirurgus te monnickendam mijn waarde collega de lange winteravonden en het betrekkelijk klein getal patiënten permitteeren mij u toch vr nieuwejaar nog eens een confraterlijken brief te schrijven waartoe ik lang lust laat ik zeggen
waarlijk ik houd het er voor dat de meeste rekenboekmakers afstammelingen van koning herodes zijn uit al wat ik tot nog toe in het midden heb gebracht zal zonneklaar blijken dat de school de plaats niet is om het kinderlijk gemoed te doen overstroomen van het besef van geluk en genot
ik onderrichtte hem omtrent die dwaling en hij betuigde dan ook al gedacht te hebben wat merk ik dien hoorn weinig
en dan het nergens aan mogen komen alsof men geheel handeloos en met een instinct om alles nu ook maar stuk te gooien en te breken in de wereld was gekomen
en op tonen drijvende zielen wij waren allen geheel bewondering en mevrouw kegge niet het minst hetgeen ongetwijfeld veel voor de zaakrijkheid van het gedicht pleitte
eene kleine duinsprank verschool te voorschijn duivelsche hond motje nou al zuipen gromde hij baloorig maar terstond veranderende zei hij zacht tot zichzelven als sijtje wist dat ik knorrig op den hond was
en ik twijfel niet of zijzelve zullen met eenige opmerkzaamheid op hunne gewaarwordingen en inspanning van ziel hetzelfde ontdekken er zijn tonen
om den wille van de gril van een zeventienjarig meisje dat hij liefhad en vreesde mejuffrouw toussaint in wie ik niet weet
ik vraag maar mijn waarde collega ik vraag maar wat beteekent die gansche fraaie instelling der patenten indien het iedereen niet alleen ongegradueerden maar zelfs ongepatenteerden veroorloofd is zichzelven den baard af te nemen
om zich voor de tweede afdeeling gereed te maken en omziende naar een groot liefhebber een dik persoon met een lomp uiterlijk dien ik in t orkest met een waldhoren gezien had
zeg niet dat ik vroolijk was viel zij mij in de rede het zou mij spijten ik hield mij zoo goed als mogelijk maar mijn hart was ergens anders mijn hart was bij mijn moeder voegde zij er haastig bij is uw moeder ziek of zij is oud mijnheer heel oud was zij
zoo kwam ik tot aan de deur en nu bezocht ik ook de koffiekamer hier waren de standen meer dooreengemengd en vooral onder de werkende leden vond men van alles
de vader was verlegen het is goed weer hernam hij best weer ik heb de schimmels voor de barouchette laten zetten ik wil een toertje maken met mijn logé ga je mee harriot ik heb te schrijven en muziek te copiëeren antwoordde zij
hij veinsde maar effen naar uw tand te voelen hij trok er hem verraderlijk uit ondertusschen was deze slinksche streek voor u een weldaad die voor alle volgende keeren verkeken was spreek mij niet van
naar een mooi exempel als bijv zoo gij groot schrijft het woord wederwaardigheid opmerkelijk door twee moeilijke w's zonder aandikken bijna niet goed te krijgen zevenmaal of indien gij klein schrijft vijftien maal
dacht er over hoe zij deze verschillende raden het best zou vereenigen daarop maakte grietje van buren zich van den boventoon meester en vertelde het gezelschap wonderen van de gierigheid van de freule troes van wie zij hare lijfrente had ik kan je zeggen
gij voelde toch niet ja helaas gij voelde maar al te zeker dat gij een dubbelen tand hadt en de voorste zat zoo vast als een muur zes dagen lang verborgt gij uw leed somtijds vergat gij het maar zesmaal daags midden onder uw spel bij het genot van de lekkerste krakeling
omdat de kou er bij was een ander ried zoete melk aan om er den brand uit te trekken een derde kennelijk onder den invloed van den genius der plaats achtte niets zoo heilzaam als koekebakkersdeeg en bartje blom
verbaasd stond over eene jonge dame die zoo voortreffelijk speelde en zoo lief was met haar zusje
met haar zilveren kurketrekker in de gedaante van een hamer hoe blonken hare oude oogen als zij den wolf nabootste op het oogenblik dat hij toebeet zekerlijk vader jacob en zijne kindertjes is een heel mooi boekje de brave hendrik is allerbraafst maar ik had toen een afkeer
zoo stond ik menigen schoonen zomeravond aan uwen rand liefste aller vijvers gij weet of ik u liefheb thans helaas ik schrijf dit alles bij een groot kolenvuur
en indien zij t hart had gehad om ooit of ooit aan haar grootmoeders dood te denken zou zij er misschien
elf jaren later een derde druk noodig werd had hij den moed de nieuwe uitgave met eenige tot hiertoe onuitgegevene opstellen zoodanig te vermeerderen dat het boekdeel hetwelk nu
welke daaraan terstond na zijn verschijning in het genoemde maandwerk van eene scherpe pen te beurt viel zijn onsterfelijkheid en voor den schrijver een groot gewicht het heugt hem als de dag van gisteren
de twee telgen van den heer opper voornaam metselaar waarvan de eene in t openbaar een hoed met steenen bloemen en de andere een dito met houten pluim droeg maar die in dezen huiselijken kring zich gelukkig gevoelden in het hoofdsiersel
die van het nadeel van op een achterste roeibank te zitten dit voordeel had van zoo dikwijls ik wilde het gesprek niet te hooren maar
zie nu is het hemel boven en onder en rondom u en gij gevoelt u zelven het gelukkig middelpunt eener sfeer van schoonheid en weelde dat gij uwe luite bij u haddet de zachte melodie
het geluk van des morgens met een blij gelaat mijn lampet aan te grijpen en het heldere frissche water op mijne handen te gieten heeft veel van zijne bekoorlijkheid verloren sedert ik het klare vocht als het voermiddel dier afschuwelijkheden heb leeren
van een intriganten hautbois of het uitgelatene van een opgewonden trompet ja zelfs nu en dan iets van het gillende eener hysterische dwarsfluit
de dames zijn onze beste klanten voor de blommen maar as we t van de blommen hebben mosten maar waar drommel moet je t anders van hebben wel van de bollen zei barend de blommen beteekenen
zag hij de groote zee voor zich de zee is altijd een ontzaglijk gezicht maar als men haar ziet op een volstrekt eenzame plek met niets dan het dorre duin links en rechts en achter zich
als mij gaat dan verliest gij ook dagelijks kalanten en worden er geen nieuwe geprocreëerd gisteren en deze omstandigheid moveert mij juist u heden te schrijven gisteren verloor ik mijn laatste patiënt die gewoon was zich tot in den nek toe te laten razeeren
daarop daalde de heer van der hoogen af om door henriette af te halen voorloopig aan zijne bestemming te voldoen zij zag zeer bleek en ik verdacht haar van aan het obligaat op den hoorn juist niet veel gehad te hebben
aan haar de schoone slaapster aan haar de rijstebrij berg en luilekkerland voor u de flauwe dorre ware werkelijkheid voor u onze kleine groote mannen onze wakende leelijken
onmogelijk aan iets anders kan doen denken dan aan de volkomener vormen adolf rudolf of des noods ludolf maar welke naam aan mejuffrouw debora stastok
en was er onder deze levendige beek zijner opgeruimdheid waar zich niets dan licht en bloemen in schenen te spiegelen een bodem van ernst en droefgeestigheid aan deze gaf hij zich niet zelden
het haas was vrij wat duivel nou nep teun de jager en smeet het geweer neder verbaasd zag hij den langoor na die nergens gekwetst was en van den hond vervolgd
en schoon ik weet dat de kunst onbetaalbaar is zoo ben ik toch van oordeel dat men voor geld en een goede ontvangst ten minste een beleefd gezicht zou kunnen
maar zij was te beleefd om bepaald om te kijken en eerst veel later toen de heer van der hoogen was heengegaan om zijn viool te stemmen
dérangeer u niet à ce soir hij danste heen ik begreep de beschaamdheid en de tranen van henriette nog beter dan vr den eten het was alles een opgedicht stukje en de heer van der hoogen vertrok met de zalige overtuiging der schoone brunette
en vriendelijkst en bezieldst heeft doch werwaarts ik mijne oogen wende nergens ontdekken zij het voorwerp mijner liefde het ligt onder deze dikke nijdige
zooals juffrouw van buren deed en een koets met paarden als juffrouw de riet die het zweepkoord zoo natuurlijk wist te doen kronkelen of het een gouden kurketrekker was dat is iets anders het is gemakkelijk gezegd t is maar koekvergulden
die niet slechts veel menschen zag maar haar gezelschap altijd geheel bezielde en doordrong van de liefelijkheid haar aangeboren
wat het meest te bewonderen f de juistheid waarmede zij de verborgenheden van het innerlijk leven opvat f de keurigheid en kracht waarmee zij die in hare geschriften schildert
op eens anders kerkhof waarmee wij niets hadden te maken geweend hadden en naar sterren en wormen en welkende bloempjes gekeken toen kwamen de tegenvoeters en de afbrekers de spotters en de
in met den brief van hildebrand aan schipper rietheuvel en met het laatst en weemoedig bijvoegsel tot de narede en opdracht aan den in datzelfde jaar ontvallen vriend vermeerderd
en bij de negenenzestig jaar maar hij had zijn volle gebit nog we woonden toen ter tijd te uitgeest en hij kwam geloopen van uitgeest na alkmaar om de koffie want we hadden een eigen moei te alkmaar
dan uit eene lieve harmonische stemming des gemoeds en eene heldere tevredenheid des harten voor mij was het een waar genoegen haar gade te slaan en ik kon niet nalaten met minachting te denken aan de valsche redeneering
op eens bukt de ongelukkige jager zich en vat het bij de greep maar een forsche hand grijpt de tromp en ontrukt het hem het was een boer die toegeschoten was en nu den anderen loop in de lucht afschoot
in het bruin met het blonde saartje waarnaast zij gezeten was en eindelijk aan het hooger einde van de tafel moeder de groot zelve een dame van een veertig jaar in eene zwarte zijden japon gekleed en dragende een muts
op wat wijze de gewoonte van in het heiligdom te begraven in de wereld is gekomen eerst bouwde men de kerken op de graven
tegen het korten der dagen dan tegen onze natte schrale voorjaren op maar noch het glas water dat ik elken avond op mijne nachttafel gereed zet moest stollen
roeiden den singel uit en de kleine rivier op die de trots en de glorie van d uitmaakt en waren spoedig in het ruime daar viel het roeien nog veel makkelijker de dames vonden het dolprettig op het water
en gij stroom van rozen en paarlen uit den mond der jongste dochter hoe verkwiktet gij mij in mijne jeugd mijn grootmoeder kon de historie van roodkapjen
en de jonge heeren die het er op gezet hadden de eene of andere schoone naar het rijtuig te geleiden met het stellige voornemen om dien nacht van dat geluk te droomen zochten zich van stonden aan van een gunstig standpunt te verzekeren
zich aan weerskanten van afstand tot afstand de kleine stulpjes der bewoners vertoonen aan de westzijde niet zelden half in het duin begraven
of te scheef gemaakt hebben diezelfde eeuw alles in het werk stelt om hetgeen onder hare oogen gebeurt zooveel mogelijk opgesierd en mooigemaakt tot de nakomelingschap te brengen wij die op al wat nu geschiedt medailles slaan op alles oden maken al het tegenwoordige ten breedsten uitmeten
ik zal naderhand ook wel reis roeien dat spreekt maar jijlui moet beginnen vindje t goed hildebrand best zei ik ik nam de taak van ceremoniemeester op mij en plaatste mij op de achterste roeibank
en een huissleutel van den klerk hupstra en een beurs van mijzelven en al wat verder ter tafel was gebracht in hed maagdelijken schoot geworpen daarover werd een zakdoek gespreid en nu begon het roepen van
de heele pot geef as dat ik er de hartsteng uit mot snijen want daar zit al de kracht in weetje en blom meheer kegge dat zeg ik altijd en blom is net as en mensch
op het bevrozen tooneel dat buiten is de helderheid van hemel aarde en haard te genieten het flikkeren van de witte sneeuw met dat der gele en oranje vlammen te vergelijken het is zalig maar het ijs het ijs waarom ijs ja
de jongen greep er een op en bekeek het hè wat een vette zei de jongen en watte mooie oochies voegde hij er bij in kinderlijke speelschheid een der oogen van het hoen opentrekkende en het teun voorhoudende
waarbij ik het voordeel had veel te zien en te hooren dat mij voor dien avond belangrijk voorkwam ze zullen die juffrouw kegge
dan dat zij de lekkernijen zagen toebereiden die hun begunstigder broederen gelukkig of zooals maltentige menschen beweren ziek zouden maken nou wat weerga jongen laat main ook reis kaiken zei de een
wij hadden het schuitje in den singel laten brengen en derwaarts had keesje den rijnschen wijn getorst ik kwam juist met christien ter bepaalder plaatse als pieter er ook verscheen
en van welke zoo onbegrijpelijk veel afhangt in de maatschappij wij zouden ons alsdan ten minste kunnen getroosten het algemeen profijt niet geheel zonder profijt voor onszelven te behartigen maar indien het u
teuns hoop was nog zoo levendig niet geweest dien ganschen dag maar op eens daar valt hem de jachtpaal van den ambachtsheer van bergen in t oog wiens ban zich nog eenige roeden verder dan het bosch uitstrekt
en door den schrijver der camera obscura hooggewaardeerde uitdrukking gevonden maar wat bij dit alles voor dien schrijver een zeer groot gewicht hebben moest waren de hier geleverde bewijzen der allerbijzonderste oplettendheid door den heer
neen zei de heer kegge ik ben op die repetitie gesteld wij wachten u van avond stellig om een uur of zeven niet waar charmant charmant riep de heer van der hoogen uit en wipte van zijn stoel op
bij juffrouw de groot die gehoopt had met nicht henriette te pronken het speet de vergaderde juffers ook recht zooals zij zeiden schoon ik mij overtuigd hield dat het wegblijven van zulk een dame
als bij de elkander schielijk opgevolgde de de en de heeft de schrijver bij deze ste uitgave aan het bovenstaande iets toe te voegen dan de verzekering
maar toen hij ging om het op te rapen was noch het hoen noch de jonker van schoorl te vinden maar daar lag het bloedige hoofd van sijtje
geen vuur aangemaakt omdat het er zoo rookt en schoon hij zich vrij wat koude getroosten kan in de kou mag hij volstrekt niet gaan zitten ondertusschen is het een schrikkelijk ding tusschen het ontbijt en het koffieuur te zitten hangen
al het misbruik dat van haar gemaakt is door intriganten en hypocrieten neemt niet weg dat zij een der schoonste sieraden van het menschdom is en een der verhevenste onderscheidingen boven het dierengeslacht doet uitkomen
hadden hem volkomen overtuigd dat hij haar ongelijk had aangedaan misschien was hij wel een weinigje bang voor eene nieuwe vredebreuk nu henriette zei de
men eene niet zeer aangename bekrompenheid in de circumferentie van het lichaam gewaar wordt die ook al weer de oorzaak is van menig nieuw kruis in een dubbelen zin en van ontelbare scheuren
maar dat aan de slapen nog versierd werd door eenige dunne spierwitte krullen die aan zijn kleurig gelaat een zeer belangwekkend voorkomen bijzetten
dat zij op hun vijfde jaar met kleinen piet zeggen kunnen nu kan ik al le zen maar ik weet niet of kleine piet op zijn tiende jaar in massa zoo veel meer geprofiteerd zal hebben dan een ander die op zijn zevende of achtste begonnen is met de spa te werken
want we hebben t bed pas opgemaakt voor de jongens dan most me vader maar in den hooiberg gaan nou toen moest me vader zoo'n hooge ladder
zoo braaf zoo zoet zoo gehoorzaam zoo knap en zoo goedleersch dat gij hem met pleizier een paar blauwe oogen zoudt slaan als gij hem op straat ontmoette
noch de lieve breede vijver waar ik hier het uitzicht op heb mijn mikrokosmos noch mijn makrokosmos moest bevriezen en waarom niet ach gij zoudt de vraag niet doen zoo gij wist hoe dierbaar mij het water is
en geen rekenschap van hunne zaak kunnen geven die zelfs niet capabel zijn indien zij door eene toevallige omstandigheid eene ulceratie veroorzaken dezelve secundum legum artum te genezen of een emplastri te smeren
zij gaf een soort van pleeggehoor meermalen poogde zij te gaan zitten maar juist op het oogenblik dat zij er toe besloot verscheen er weder altijd iemand om haar zijne beleefdheid te bewijzen
om te laten nacijferen maar neen het hatelijk rekenboek geeft onder den verwaanden titel uitkomst op een
den stroom volgende werd ik nog voorbij vele paartjes gesleept die werk van elkander maakten ook langs schuchtere jongelingen die zich verstoutten hun geheel onbekende dames noodelooze diensten te bewijzen als daar zijn
ik weet wel de meester zit er niet meer met slaapmuts en kamerjapon en een ontzettende plak in den katheder en brengt ons niet langer door de verschrikkelijkheid zijner oogen en gebaren tot een punt van angst waarin wij
dat zij geen van beiden konden opwinden en waar slechts een van beiden zoo wat half en half op kijken kon hoe laat het was scheen mij toe niet overnoodzakelijk te wezen
om te zien waar men u gelegd heeft en uwer te gedenken op de plaats waar gij niet zijt doch waar datgene rust wat men het langst van u behield waar de menschelijkheid van u afscheid nam
nu is het aan de orde zooveel mogelijk haar te laten staan tot groot affront voor de uitvinding tubal kains en van het chirurgische vak en ik durf zeggen tot groot detriment van de goede zeden daarenboven want ik praesummeer op goede gronden
een mooie opmerking die ik gemaakt heb en die ik met dit mooie physische beeld besluit maar over t onderwerp meer nadenkende heb ik ook wel eens gedacht of de school dan toch ook de rechte plaats wel was om het kindergeluk diep te doen gevoelen
en sijtje is zeker ook weer ingesluimerd zouën ze allegaar droomen gekheid vervolgde hij en haalde zijn veldflesch te voorschijn en zich houdende
zei juffrouw noiret hare schoone oogen afvegende als wij voor een kleinen koomenijswinkel stonden ik dank u voor uw vriendelijkheid ik hoop zeide ik dat gij uwe moeder nog lang zult hebben
gij wordt van een noodzakelijk kwaad een onbeschrijfbaar geluk van eene gedoogde dienstbode een gevierde prinses men moedigt u aan men prijst men verheft men bewondert u gij wordt aangebeden uren kan men u zitten
uit de poort en over de brug zag gaan dolf had voor deze gelegenheid een gelen stroohoed opgezocht die hem vrij gemeen stond droeg een bruingeruiten pantalon en een groenen dichtgeknoopten rok met glimmende knoopen
en mijn hoofd goed leggen dat menige treurende gedaante in de eerste dagen dat sterfbed zal naderen om hem nog eens te zien dat menig sidderende hand mijne koude vingeren zal opvatten
zoo ras derk teun den jager bemerkte riep hij hem half gebiedend toe waar zijn ze heen etrokken teunis dat mot jij weten antwoordde deze kan ik dan door den berg heen kijken grauwde derk joosten heb jij al wat
hij keerde den jachtpaal en het jachtveld des heeren van bergen den rug toe en op eens als om hem te beloonen een luid gesnor met de korte vleugels ruischende vloog vlak vr hem een koppel hoenders op
met handen gemaakt of voor geld opkocht worden het is mooi het is verstandig het is beter en toch geloof ik dat het geheel afsluiten dier bovennatuurlijke wereld het volstrekt beperken der kinderlijke begrippen
een enkele haan kraaide een enkele hond kroop langzaam uit zijn hok te voorschijn maar geen menschelijk wezen bewoog zich
op uwe effenheid en al de sterren in u haren glans verdubbelen dan heerlijke vloed is er eene stem die opstijgt uit uwe bedding en roerend en verlokkend spreekt tot mijne ziel
of indien gij al wat verder zijt de levensschets van een onbegrijpelijk groot man wien na te volgen u pedant en wanhopig toeschijnt en door welke levensschets kunstiglijk een samenspraak is heengevlochten van knapen en meisjes voor wie gij ook al geen de minste sympathie gevoelt
beschaamde van tijd tot tijd met somberen ernst de overige zonen van het woud die nu nog zoo trotsch schenen op verdorde pracht en weldra naakt en arm den winter zouden tegemoet gaan maar noch de schoone natuur
want in den kleinen kring eener landgemeente heeft men bevrediging voor elks behoefte uit dit alles ziet men wel dat ik juist niet veel gevoel voor ceremoniëele begrafenissen lange
t houtschuitje daar gingen de knechts mee na huis want het sloeg twaalf uren deur die weg riepen ze an me vader jan kom der nou of daar is t schuitje maar me vader zei neen
en hield in de eene hand een violetkleurig biljet dat zij pas scheen te hebben ontvangen kind riep de heer kegge haar toe vanavond ga je uit hoor en waarheen papa vroeg henriette naar neef de groot
pieter was dan ook volmaakt in zijn humeur en tantelief pakte ons nog dienzelfden dag een mandje met rijnwijn en sinaasappels eene verfrissching frisch genoeg in de maand october
waar hij alleen kan zitten een plaatsje van ontwijk al is dat dan ook nog zoo klein waar hij zichzelven kan toebehooren en ongestoord en onbespied gedurende een zeker gedeelte van den dag doen wat hij wil en
met eene belangrijke hoeveelheid wit lint opgesierd die groot en breed genoeg was en toch ongetwijfeld slechts een schaduw vertoonde van het hoofdtooisel dat zij op den vijfden december dragen zou de herhaling van mijn boodschap maakte veel sensatie
niet minder gewichtig dan die van den médecin malgré lui als hij het hart van de linker naar de rechterborst verplaatste maar bij voorbeeld de ton van diogenes is een klein hutje geworden alsof de grootste ton
aan mejuffrouw debora stastok en in t algemeen aan alle teederhartige moeders in geheel d een grooter schrik aan te jagen dan diezelfde naam dolf die den niets kwaads vermoedenden lezer
en de heer van der hoogen sloeg met de platte hand op champagneglazen dat de wijn op nieuw begon te schuimen en dit alles was ter eere van juffrouw
meimaanden novemberweer meebrachten toen ik zaterdags vr paschen en het was een late paschen van t jaar over den straatweg narde en op oudejaarsmorgen laatstleden drie bloeiende viooltjes plukte toen
en dat den grijsaard uitmuntend te pas zou komen indien zijne lichaamsgebreken hem nog even veroorloven wilden het te genieten een heel mooi ding die tevredenheid
nog niet antwoordde hij het lorgnet uit zijn oog latende vallen alsof het een groote traan geweest ware nog niet maar zij komt ongetwijfeld gisteren nog maakte ik een visite bij den baron van der hoogen zei ze
raapte hem op en smeet hem verachtelijk van zich veldin berokkende hem ook nog eene laffe teleurstelling daar hij voor iets stond dat toen het eindelijk uit het dikke mos opvloog bleek niets meer dan een slechte leeuwerik te wezen
teun de jager en de beide knapen stonden versteend maar het doofstomme kind kwam het eerst tot bewustzijn woedend vloog het op teun aan en beet hem in den arm het geweer was op den grond gevallen
en dilettanten op hetwelk gewoonlijk op een dames concert zijne krachten samenspant om aller harten te betooveren plaatste zich achter de respectieve
maar versterkt als verkwikte hem die aanraking zweeft de toon van rimpel tot rimpel van golf tot golf en vervult beide de oevers met den wellust des geluids waarlijk het water is bezintuigd is gevoelig het bemint al het schoone
reeds bijna aan het souper van der hoogen deelde er in en maakte op walgelijke wijze het hof aan henriette die al de aantrekkings en afstootingskunsten eener handige coquette het is een aangeboren gave
nog maar aan de riemen blijven dan zullen we wat uitrusten en dan roeien we langzaam naar de kom terug die we daar zoo pas zijn voorbijgegaan daar zullen we dan wat in gaan drijven
die tot deze zesde uitgave gewacht hebben zich het boekdeel aan te schaffen zonder vermeerdering van kosten daarbij nog dit voorbericht winnen het is den schrijver
u overvalt een gevoel alsof gij nu werkelijk aan de uiterste grens der wereld stondt alsof gij nu inderdaad de eenige de laatst overgeblevene bewoner der aarde waart
en zeker zeker is dat een droevig bewijs voor den treurigen toestand van later dagen maar ik weet niet dat er ooit dichtertjes geweest zijn van zeven acht of negen jaar
o ja riep amelie dat is lief ik ken niets aangenamers dan drijven ja zei ik en dan zullen we alle weelden vereenigen wij zullen zien wat er in ons mandje overbleef en wat er in uw gitaardoos is
en uwe stoeltjes stonden er bij klaar met twee poppen de nieuwste voor u en de oudste voor uw nichtje keetje die bij u te spelen kwam en s avonds zoudt ge een tulbandje bakken van gestampte beschuit en melk en een boterham met aardbeien zou alles bekronen
voorts hadden wij nog een obligaat op de violoncel van een duitscher met een plat hoofd en een gouden bril en het concert eindigde zooals een deugdzaam concert behoort te eindigen met eene
en bracht zulk een menigte van allerlei merken boven dat het hart mij van angst in de keel begon te kloppen de charmante die van de partij was
de blik zijner oogen was volmaakt kalm en ook beefde de hand des desperaten heeren van der hoogen niet toen hij die naar een glas port uitstak dat mijn gastheer voor zed had ingeschonken ik zal u zeggen dus vervolgde hij tot
der duurzame genegenheid van eigen land en taalgenoot wat betreft de in de voorrede van uitgedrukte meening omtrent
alsof hij den hond toedronk komaan veldin den eerste zen dood daarop spande hij de beide hanen van zijn dubbelloop en begon het jachtveld af te treden in geheel schoorl en bergen
zij koos haar plaats een paar rijen vr de zitplaatsen van onze dames en hoewel de heer van der hoogen deze omstandigheid in t vooruitzicht charmant genoemd had
dat het eenen sterken geest bewijst wanneer men den heldenmoed heeft van te zeggen het is mij om het even wat er na mijn dood mei mijn lichaam gebeurt ik zal er niets van voelen om het even
bij welke gelegenheid zij hare oogen op eene bijzondere wijze wist op te slaan net precies alsof zij een goede kennis had in de maan die alreede als een wit vlekje aan den hemel stond
waar de gort geoogst wordt die tot de vermaardheden der alkmaarsche markt behoort die deze liefelijke bosschages doorwandeld heeft en na zich eerst in de koele lommer
daar hij lang op de zee staart herhaalt zich het visioen en het hoofd van sijtje verschijnt tusschen de zonnige schuimige rimpels van de noordzee en gaat op en neder met de golven
die dit niet begrijpt verzoek ik te beseffen dat hij in eene eeuw leeft waarin hij al zulke dingen behoort te begrijpen
minnekoozen hernam hij met een schuinschen blik vol gramschap van onder zijn bril uit en lippen dik van toorn minnekoos jij zelf met pleizier beste vrind maar de meisjes willen mij niet hebben ik ben te leelijk
en welk een duizendwondertje van een mooi snuifdoosje die duizendkunstenaar van een prinses had gekregen en hoe hij zelf in eigen persoon op de repetitie van dien duizendkunstenaar geweest was en hoe de duizendkunstenaar hem verhaald had