AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en toch was het aangenaam zoo te zijn met elkaâr liefjes gezellig stil zonder veel woorden de muziek achter den rug der piano wegklagende tot ze eensklaps zweeg
had zij hem moeten zeggen dat hij zich bedroog had zij hem moeten vragen waarom verlaag ik me door me te mengen met andere menschen wie dan toch zie je in me
zij wist niet wat dit was maar het was haar of heel verre perspectieven voor hare oogen opengingen met wegdeiningen van
en ze zag dat de jongen eensklaps zijne armen tot eene woeste liefkoozing heensloeg om zijn vriend die hem afweerde met een zacht gebaar
die god en hij meende in haar die slechts schepsel was van hem zijne gelijke te zien had zij dit alles moeten verklaren zoo ten koste van hare schuchterheid als van zijn geluk
als iets dat eigenlijk in geen van beiden element werd wat had hij niet met een klein beetje tact een klein beetje zelfleiding zijn leven tot iets moois kunnen maken
dus zich misschien onbewust in zijn eenvoud haar met dien naam gelijke maakte van wat goddelijk in hem was had hij haar niet lief god had hij haar dan niet lief
dat quaerts wat was dat kort een naam als een klap van een harde hand er was in dien naam iets slechts iets
toen zij daarop alleen was las ze zijn briefje over en nog eens over bezag zij met een glimlach het papier bezag zij de letters van het schrift
die zee niet en die lucht niet want die zee is slechts herinnering en die lucht slechts illuzie en toch zijn herinnering en illuzie alles zijn ze de wijde domeinen der ziel
het is me of dat niet zoo is ach en ik hoû toch zoo van ze mijn ventjes maar dàt dat is zoo mooi zoo helder zoo doorzichtig alsof dàt alleen de waarheid is misschien is liefde alleen de waarheid
het is niets fluisterde zij terug toch even gekrenkt in haar sensitivisme door de onverwachte ontmoeting
eene wilde vreugde om te leven die eerst natuurlijk weldra werd opgeschroefd en hooger opgeschroefd om ze nog een paar dagen langer te laten duren de laatste nachten moê met écarté doorgebracht
ze zweeg weêr ze dacht aan hare antipathie voor hem voelde ze die nu wel wat denkt u er van vroeg hij ze zag op hare witte vingers trilden in de tulle van haar schoot zij poogde vaag te
nog éens gehoord heel lang geleden in haar zielebestaan van vroeger van eeuwen her zoo precies zoo in dien kring van menschen daar voor dat vuur
daar met die diamanten u weet ze zeggen van quaerts mama gelooft het niet hij is anders wel een flirt u heeft naast hem gezeten
maar ik hoû van hem ik heb hem lief ik heb hem lief lief lief
hoe kan je toch die kuren van jules nog excuzeeren sprak ze met eene stem die hokte ik vind het aardig dat hij zoo de partij trekt van menschen van wie hij houdt
over hare bewegingen hare oogen hare woorden zij sprak druk met cecile vertelde lange verhalen waarnaar cecile niet altijd luisterde
ik leerde dat van je dezen avond of dezen dag wat is het o je hebt me het leven gegeven en het geluk en alles en ik dank je ik dank je
zonder die opkomende gedachte door te denken zij was wellicht drie viermaal verschenen in zijne hersenen als een vaag beeld wit en
natuurlijk sprak hij dan wil ik u wel bekennen dat ik vrees dat u weinig in mijn huis zult vinden dat u zal amuzeeren ik zie geen menschen ik maak u geen visite om de menschen die ik bij u zoû kunnen zien
dàar vèr weg als een onzichtbare god verscholen in de heiligheid van zijne lichtextaze als in de uitstraling van zichzelven
dat wàs dat alles wàs dat was geen mooie leugen van dichters het bestond het straalde in haar hart als een heilig juweel
is het zoo tante neen nietwaar neen maar waarom dan zij richtte zich in eens op zich winnende en zag hem vast aan hij gaat weg omdat hij weg moet
als hadde zij zich verloren als zocht zij zichzelve als wist zij niet wat zij nu dacht wat zij op het oogenblik zelve zeggen zoû er smolt iets in hare hersenen als eene momenteele verweeking
telkens en telkens scheen over te meten achter de chaise-longue brandde op een onyxen zuil eene lamp van onyx onder hare kanten kap zacht gloeiend als eene groote zeshoekige
ik droom ik fantazeer lachte ze in zichzelve het was alles heel eenvoudig ik maak het maar zoo ingewikkeld omdat ik daar pleizier in heb
dat was al weêr voorbij wat ging alles spoedig heen hoe klein was de stip van het heden ze stond op ze zette zich voor het schrijftafeltje ze schreef in eens neêr
sprak geen woord zijne oogen zagen recht voor zich uit met iets van boudeeren voelende dat quaerts nu naar hem keek jules zei
en toch zonder ooit het minste voorgeraden te hebben van het gevoel zelve en jonge vrouw was ze geweest ze was gehuwd geweest kinderen had ze
omdat herhaalde ze met groote oogen hij vermande zich en zeide het ronduit dolf sprak altijd veel over u en zei dat u stil leefde
doe lijden vergeef me vergeef me ik heb misschien uitgesteld uit een beetje besluiteloosheid maar veel meer omdat ik meende niet anders te mogen doen
maar hij was stil door gegaan met zijn werk en nu het klaar was klom hij af en ging hij stil zitten op den grond met zijn hoofd tegen het voeteneind aan van de bank waar zijn vriend lag te denken
twee officieren weken voor haar uit daar zij draalde met de oogen zocht ze mevrouw hoze zij bespeurde haar te midden van enkele gasten met haar grijs hoofd haar vriendelijk en toch hooghartig gezicht
mysterie het was in eens daar op die trap voor haar opengestraald in hare ziel als eene groote bloem van licht mystieke roos met glanzende bladen die zij nu in eens in het gouden hart zag
de kamer was half duister door de dicht gehouden stores in de schaduw van den baldakijn die over het ledekant oprees met draperieën van een oud blauw brokaat lag cecile te slapen
en blij zoo een mooi verdriet te hebben toen bezat hij zich niet meer en hij speelde door en het was hem of hij niet speelde maar een ander
de herinnering aan ons geluk zal niet alles kunnen doen o kon het dat maar dan was alles goed alles ik wil niets meer k heb mijn leven gehad mijn eigen leven mijn eigen geluk ik heb nu mijn kinderen
is u dat dan vergeten neen maar ik dacht wat ik weet het niet ik dacht dat u zoo lijden zoû ik ik vervloekte mezelven
cecile drukte haar de hand met een lachje ik heb me toch nooit voor u verborgen ik ontving altijd ja wij moesten maar naar jou komen maar jij bleef thuis niet waar u is toch niet boos op me daarom
zie ik ben alleen eene vrouw eene vrouw van zachtheid en gedroom en zie ik heb je lief gekregen ik weet niet waarom
dat haar als tot hem trok onwederstaanbaar als was ze in eens van haar eerste moment van zelfkennis af zijn ding geworden dat hem in alles zoû dienstbaar zijn
het duizelde hem hij begreep dat het moest ja ja ik ga sprak hij ik mag u schrijven niet waar zij knikte van ja met haren glimlach schrijf me ik zal u ook schrijven zeide zij laat mij altijd van u weten
cecile haalde diep adem onmerkbaar de hand drukkende op den rand van haar corsage alsof zij iets schikte
cecile den volgenden avond in den salon bij de van attema's binnen kwam langzaam met haar slependen tred in het soupele zwart van haar krip kwam dolf aanstonds op haar toe en hij drukte haar de hand
ik hoop dat je het niet vervelend zal vinden quaerts kwam hier een visite maken en dina had gezegd dat wij thuis waren het spijt me
de stemmen verloren zich in het gegons der anderen cecile ving alleen nog even een klank als den naam van quaerts op maar suzette vroeg eensklaps kent u de jonge mevrouw hijdrecht tante neen
zij zag hem geheel en al ontsteld aan en ze zag hem ondeugend lachen ik verveel me nooit sprak ze ook lachend en met volle overtuiging
het leven overstroomde het met zijn verder vloeien als met een water dat alles uitwischte o de melancholie dat te bedenken
een beetje ik lees niet zoo heel veel niet o neen ik heb twee kinderen en er dus niet veel tijd voor en het boeit me nooit veel het leven is veel romantischer dan welke roman ook
knikte ja tante hij gaat weg voor zoo lang hij had zelve kunnen huilen en huilen was ook in zijne stem maar hij wilde niet en alleen werden zijne oogen vochtig hij vroeg mij het u te vragen herhaalde hij moeilijk
antwoordde hij ik heb de oogen van een lynx stap voor stap gingen zij voort en zij gevoelde eene zoete vreugde zich te laten leiden door hem
die gleed tusschen de stille plooien der geëffaceerde behangsels hield iets in dat rust gaf aan zenuwachtigheid zoodat dolf in eens zijn stap van meten staakte zitten ging om zich heen zag
de weelde te lijden voor een dien ze liefhad als ze had hèm in zich gefolterd te zullen worden van verlangen dat hij niet tot haar komen zoû met de omhelzing zijner armen
het kwam naar zijne moeder en zette zich op zijn plaatsje met een blik van prille wijsheid in zijne bleekblauwe oogjes dan gehoorzaam ik sprak quaerts met eenige moeite
zoo geheel en alleen met het edelste dat in eene ziel vaak voor zichzelve zelfs onzichtbaar verscholen is voelde hij dat hij haar liefhad met allernieuwste gevoelens van reine jeugd
die van hem houdt dacht ze en amélie die van hem sprak maar ze wist niets wat is er in hem wat schuilt er achter hem zijn lichtschaduw waarom kwam hij hier waarom voel ik toch antipathie voor hem
hoe goed ik me voel ik weet niet waarom maar ik voel me zoo misschien om uw vergeving het roomsche geloof is toch heerlijk met zijn absolutie wat een troost voor zwakke menschen
spreek nu niet meer zoo dwaas riep amélie zenuwachtig ja ja kreet jules in eens met een halven snik uit ik zal mijn mond hoûen maar spreken jullie
zij sprak hem nog eens over christie over zijn petekind dolf vroeg toen naar hare zuster amélie we maken het goed dank je je mag wel eens naar ons vragen we zien je bijna nooit antwoordde hij
dat heb ik gevoeld u voelt alles zeide zij bijna bang u is een gevaarlijk mensch hoor dat denken er heel veel
neen je weet kaarten en ik hij drong niet verder aan hij had nog quaerts en de meisjes om te spelen wat doe je daar jules vroeg hij met een blik over de piano
ik weet niet tante zeide hij maar zij omhelsde hem in eens onstuimig met dankbaarheid zij was hem hét het mysterie verschuldigd omdat hij eens op haar was boos geweest
in hare herinnering waren stralen in die stralen zag zij het diner hunne gelouis couperus extaze een boek van geluk sprekken en wandelingen geheel hare liefde geheel zijn opzien tot haar die hij madonna noemde hunnen laatsten avond van licht en extaze
door haar geheele wezen smolt eene zachtheid de tafel die menschen dat geheele diner scheen haar door een waas van licht toen zij zich weêr geheel bewust was zag zij dat aan den overkant
ik dank je ik dank je ik weet niet hoe ik je danken kan maar ik kan je alleen zeggen dat ik van je hoû dat ik je aanbid
zij sloeg haar arm om amélie heen ze deed haar zitten drukte amélie's hoofd tegen haar schouder weet ik wat er is snikte amélie
en haar blik omringde de kinderen als in een cirkel van warm gevoel zij was in hare stemming van kalm geluk
in een klein leêg loketje van hare schrijftafel zij wilde thuis blijven en liet de kinderen wandelen met de
en toch op die trap als van de zoldering van heur thuis viel als een waas van beschermende veiligheid
mogelijk ze doet me ook altijd pijn alleen bij u daar vergeet ik dat ze bestaat die wereld daar buiten begrijpt u nu waarom ik u zoo ongaarne bij mevrouw hoze zag
zoo zag zij hem niet gedurende weken weken het leven ging voort zij had iederen dag kleine bezigheden in haar huishouden voor heure kinderen
laten we nu eens over u spreken zeide zij met eene aangenomen luchtigheid weet u wel dat u alle moeite doet mij te doorgronden en dat ik niets weet van u dat is niet eerlijk
de liefde der goden die is de ziel der liefde zelve hoog voelde hij zich de gelijke der illuzie die hij zag in haar die ze wezen wilde om hem
het hinderde haar dat hij ze zoo vast hield ze zoo aanzag maar hij liet ze nu los en ze gingen weêr op hunne bankjes zitten zoet zacht stil
roze witte en gele met een breed lint samengestrikt hij had ze haar meêgebracht en zij had ze nog niet in eene vaas gezet er was veel kalmte om hen heen de exquize atmosfeer van het boudoirtje scheen
zoo geef je me namen lachte quaerts waarbij deel je me verder in jules bij de heele enkele menschen van wie ik veel hoû riep jules in vuur en vlam taco je zoû me nog altijd paard leeren rijden
ik heb nog nooit op een harp gespeeld jules schei uit riep amélie schel je maakt me zenuwachtig met dien onzin schaam je toch voor meneer quaerts
zij verheerlijkte zich z voor zijn oog dat zulk profaan verlangen ver van hem af bleef en toch voelde hij op dit oogenblik dat hij haar liefhad maar z als hij nog nooit had
ja antwoordde ook hij en hij vroeg verder en verlangt u nu niets anders neen niets stamelde zij ik wil niets dan dit niets dan wat ik heb
zij had pijn hare ziel leed en het scheen haar toe dat hare ziel leed voor het éerst misschien omdat voor het eerst die ziel niet zichzelve was geweest maar een ander
was dat toeval of logica ze kon het niet inzien ze wist niet wat hij daar deed die man rijzende door hare smart heen in zijne atmosfeer van antipathie
de avonden de zomeravonden die koelden na warme dagen de avonden die zij alleen zat turende van uit hare kamer waar de onyxen lamp met halve vlam brandde
een houtblok brandde met een paar kronkeltongen in het louis couperus extaze een boek van geluk haardje van nickel en verguld als een vuurtje van stille intimiteit als eene vlam van discretie in die schemeratmosfeer van met kant gedekt
dat wat niet te zeggen is omdat woorden zoo weinige zijn altijd de zelfde combinaties van enkele letters en klanken
zij hoopte dat er geene andere visite komen zoû noch mevrouw hoze noch de van attema's en voor zich uit turende dacht zij na lang lang na er was zooveel dat ze niet begreep
zoo stil vloeiend waren er twee weken verloopen na den avond dien zij bij dolf had doorgebracht het was zaterdagmiddag zij had eerst met de kinderen gewerkt ze leerde ze nog zelve
ik ga zoo weinig uit verontschuldigde zij zich dat is juist verkeerd je komt veel te weinig in de lucht en veel te weinig onder de menschen amélie zei dat van middag ook aan tafel
waar was haar vroegere gelijkmatige zachtheid van droomend geluk en waar waar was haar zonnestralend geluk en waar was haar strijd in zichzelve tusschen wat zij was en wat hij in haar zag ook die strijd was niet meer
met dien vreemde dien zij zich niet herinnerde ooit bij dolf gezien te hebben en dien zij nu zag opstaan waar hij zat met de oude mevrouw hoze dolfs oud-tante met amélie en haar beide meisjes anna en suzette
ik woû u nu verzekeren dat alles wat u me gegeven heeft heel veilig bij me zal zijn en ik geloof dat ik u nu beter begrijp dat ik u beter zie
zit toch niet zoo te suffen jongen mopperde dolf vriendelijk met zijn diepe stem waar zijn de kaarten nu weêr amélie
en nu nu zag ze voor zich een langen weg een wijde kim wegglansend in licht alles licht
hij had iets verlegens tegenover haar en zij gevoelde eenigen trots en vroeg hem niet te komen ja er was iets veranderd in wat zich tusschen hen had geweven maar zij leed zeer
na enkele oogenblikken kwam greta echter binnen met een kaartje of mevrouw ook ontving en of er belet was voor dien meneer
ja mevrouw wij zijn gisteren nog in de manège geweest zij vond hem reeds onhandig dat hij het gesprek zoo vallen liet maar hij vroeg met dat béetje verlegenheid dat om zijne flinkheid hem een
met een trek van wreedheid om zijn mond herinnerde hij zich hoe zij geweend had aan zijne knieën hoe zij jaloersch gejammerd had van cecile hoe hij ze haar mond had doen houden en haar verboden had dien naam uit te spreken
madonna moest ze blijven om hem moest zij die blijven om hem in de marteling van zijn eerbied en de duizeling van het hooge punt
ja we zijn nu geen menschen sprak zij glimlachend en hare vergroote oogen zagen in het donker dat licht was eens toen waren we menschen
ja maar mij hindert het meer dan ik u zeggen kan ik lijd er onder dat beest doet mijn ziel pijn nog meer pijn dan de heele wereld haar pijn doet en weet u nu waarom ik me vooral bij u voel
want de vrede was er de lucht waarin alle verlangen oplost en tot kristallen transparantheid wordt en hun leven was er het limpide zijn in verlangenloozen vrede zij wandelden er voort in goddelijke sympathie van
gelooft u mij als ik u zweer veel over dit alles te hebben nagedacht gelooft u mij als ik u zweer dat ik lijd bij de gedachte u nooit weêr terug te zullen mogen zien
dat ik niet iemand apart ben lachte zij steeds uit ijdelheid omdat ik verkeerd dacht en toch misschien dacht ik ook niet verkeerd
ze zag hem aan het ontstemde haar dat ze hem niet begreep ze wist dat hij nog al een don juan was ze herinnerde zich den naam eener getrouwde vrouw in verband met den zijne
antwoordde niet en quaerts ging zijne kleedkamer in de jongen zette zich op de bank strakrecht en zag naar het paleis
altijd brieven ik hoû heel veel van correspondeeren met mijn broêr en mijn zuster in indië maar toch niet altijd o neen wat schrijf je dan nog meer je wordt indiscreet hoor lachte zij
en zij zwegen beiden hunne oogen vergroot als door den glans van een vizioen om hen heen scheen het zacht te stralen door de asch der schemering heen
wij hebben dat zoo gekregen een geschenk van licht en ik durf u te vragen of u met mij dat geschenk bewaren wil als iets heiligs
plooide hare brides zoo nu zullen ze het niet zien zeide zij laten we maar naar binnen gaan ik ben weêr kalm je bent een lieve meid zij gingen in de kleine kamer
dat weet ik niet precies misschien omdat ik het verlang misschien ook omdat het z waar is dat het geen twijfel meer toelaat o ja ik weet bijna zeker
een boek van geluk geluk zijn eerste zooals hij zeide haar z lief te hebben en niet anders o zij begreep hem ze begreep zijne illuzie die hij zag in haar en ze wist nu dat zoo ze hem in waarheid lief wilde hebben om hèm
van haren schouder op en zag haar lang aan was het heusch zoo of zegt u maar wat neen heusch mijn lieveling o toe huil nu niet meer
cecile kuste de oude dame en zij groette verder rond met een glimlach door hen allen verwelkomd omdat ze zoo veel van haar hielden dolf prezenteerde mijn vriend taco quaerts mevrouw van even mijn zuster
had hij zich geheel en al voelen verheffen naar dat éene uiterste top van hoogheid top van louter kristallen sympathie waar zijn cirkel van atmosfeer zooals hij zeide sympathetisch had geschoven over de hare
kom meisjes we moeten naar huis sprak amélie met eene nog wat vreemde stem heeft u gehuild mama vroeg suzette dadelijk mama was wat zenuwachtig om jules zeide cecile snel
ik weet wat u me vragen wil maar ik zal het niet zeggen dat moet u doen zek dus uw woorden als u het dan weet vergunt u me dan het u te zeggen
zij luisterde vol aandacht in hare oogen een angst voor dat levensgeweld waarvan de echo zijne woorden doorbruiste ware het dan ook eene echo door eerbied getemperd en was dat alles zonde die vergeven moet worden vroeg zij nu
ben je boos jules neen maar ik heb een afspraak kan je wachten tot ik me gekleed heb dan gaan we samen ik ga naar tante cecile
afscheid ja en hij vroeg mij het u te vragen of hij u nog eens zien mocht zij had zich half opgericht en zag den jongen wezenloos aan in eene seconde gingen de herinneringen door haar brein
had zij dan zijne oogen moeten openen en hem moeten zeggen zie in een spiegel je eigen ziel en zie jezelven en zie dat je een god bent op aarde
je maakt me bang schertste hij ik stap op hoor ik heb nog veel te werken dus tot morgen heel graag tot morgen
drukte gleden eenige boeken van het tafeltje maar jules dan toch riep amélie quaerts raapte de boeken op terwijl jules door bleef dwingen
er was iets in die oogen ze wist niet wat maar iets van magnetisme als zoû zij de hare nooit meer kunnen afwenden
daar ze niets zag in het donker dat toch louter licht was van hun geluk en zoo was het of het niet avond was maar dag middag middag in den nacht ure van licht in het duister
en hij lag nog niet wetende hoe en wat daar voor hem was het paleis daar naast de hooge raad op zij zag hij de witte en de zwijger stond in het midden van het plein
maar hij mocht toch wel weten dat ze las houdt u veel van lezen vroeg cecile ik lees niet veel daarvoor is het mij een te groot genot ik lees zoo maar niet alles wat er uitkomt en ik ben erg kieskeurig kent u
gelooft u glimlachte hij brengt hij geluk aan zelfs dan zelfs dan zij hoorde zich aan terwijl zij zoo sprak het was haar of een ander sprak
dien zij niet begreep en wien zij aanhing met al het geweld harer brutale passie als met eene passie uit primitieve tijden van louter zin
het leven der uiterlijke schijnsels op het leven der ziel het leven der in waarheid de wereld was nieuw frisch van nieuwen
waarin een klein gitten kroontje glom als zwart spiegel ik ga eens even zien wie er wint sprak ze en ze ging naar de speeltafel in de andere kamer ze zette zich achter mevrouw hoze schijnbaar belangstellend in het spel
toen vouwde zij het met zorg dicht zij stond op liep de kamer op en neêr zocht met hare fijne vingers in een coupe vol visitekaartjes en nam er twee uit die zij lang bezag
harer bevalligheid staande voor het theetafeltje in den hoek in haar wit toilet had zij iets van marmer dat week zoû zijn van bezieling en leven en onbewegelijk bleef hij zitten
minstens toch belangstelling dit kon ze zich niet ontkennen zij stelde belang in hem om wat haar heugde dat jules gezegd had dat amélie had gezegd zij voelde reeds dat achter dien sportman
de verwachting om welke zij aan dit diner gekomen was werd vervuld mevrouw hoze die cecile bij de van attema's gezien had had zich blij tot taak gesteld het nog zoo jonge vrouwtje opnieuw in de wereld te brengen
het is de mijne je houdt immers van me vergeef je me die luiheid dan ook niet vooral als ik beloof morgen te zullen komen hij was ingepalmd
hunne zieleschouders uit ze trippelen achter elkaàr de regenbogen over als over bruggen van glazen blauw en roze en geel getintel en er komen al meer en meer
troon van vergoding waarop hij haar tot zich verhief om haar heen voelde zij die duizeling draaien als met ringen van glans en ze viel neêr op hare bank hare vingers vouwden zich
zijne dunne nerveuze vingers tokkelden tastende over de toetsen zelve leed hij van valsche akkoorden die hij zoekende aansloeg dan liet hij zich gaan vond een enkel motief
christie bedaarde maar was blijkbaar teleurgesteld het slot van het verhaal voldeed hem niet en toch het was wel mooi zoo veel mooier dan dat jozef boos was geweest en benjamin had gevangen gezet
eene huivering overviel haar eene doodelijke angst voor hem neen neen drong ze aan denk zoo niet doe zoo niet noch het een noch het ander heusch dat alles is niet goed
ja sport u weet het schertste hij terug met een blik van beteekenis zij zag hem terug aan en sympathie lachte uit de diepte harer goudgrijze oogen hij voelde zich gelukkig en met het kind op zijne knie
zat er achter de jongste zoo verloren in zijn spel terwijl hij rubinsteins romance in es speelde dat hij niet had gehoord hoe zijne tante was binnen
als in de bloesemteederheid van éene groote mystieke bloem zijn twijfel werd toen als eene wond die gebalsemd wordt hij gaf zich geheel over aan het geluk het weefde eene atmosfeer om hem heen van
men op antwoord wachtte schreef zij dadelijk terug geachte heer het zal mij aangenaam zijn u vanmiddag te ontvangen cecile van even
die pijn twee druppels bloed die van louis couperus extaze een boek van geluk haar voorhoofd vielen ze bracht haar tot bezinning voor den kleinen venetiaanschen spiegel boven hare schrijftafel wischte zij zich met den zakdoek de roode vlekjes af
maar ze vroeg aan quaerts wie is toch die dame daar in het lichtblauw met dat donkere haar en zij zag dat hij schrikte
en nu weêr zoo wijd maar als hare armen konden uitslaan en omvademen en kon hij haar die liefde zoo klein niet teruggeven en kwam hij daarom niet bij haar
waarop cecile voor hen geabonneerd was stil zaten ze zoet en fijntjes als kinderen die in een week interieur opgroeien tusschen te veel zachtheid te bleek met te lange blonde haren vooral christie
twee menschen ja mijn ziel die ik beschouw als mijn eigenlijke mensch en dan dan nog iets anders en wat is dat andere
want zijn geluk ze wist dat nu was haar te zien zooals hij haar zag bij mij voelt hij zich gelukkig dacht ze en hij heeft sympathie met me gesloten
zij zaten er naast elkander eerst zwijgende en toen hij zich herinnerde dat hij eene stem had en woorden kon zeggen sprak hij
ieder op zichzelf misschien maar zoo zie ik ze niet ik zie ze en bloc en zoo haat ik ze u dan niet neen zeide zij kalm ik geloof niet dat ik haten kan
is zeer handelbaar en niets geniaal jules is niets dan aanhankelijkheid met wat rudimentair talent en u u heeft hij ook mis mij geheel en al
en zij haastte zich weg naar den aangrenzenden salon een groot vertrek waar cecile nooit zat wat is er amy vroeg cecile die haar gevolgd was
ja zeide zij dat merkt u juist op u kent hem goed o we kennen elkaâr al lang van jongens af het is curieus hij ziet nooit de dingen die vlak bij hem liggen hij doordringt ze niet hij is intellectueel verziende
jules was een paar dagen niet naar school gegaan om zware hoofdpijnen die hem heel bleek maakten en hem een trek van groote treurigheid gaven
ze voelde dat ze met haar hoofd op zijn schouder lag ze hoorde zijn adem iets als kilte liep haar langs de schouders
ik ik zweer het u ik vertrouw dat u niet alleen zweert om aan mijn verlangen te voldoen u is het hoogste in mijn leven geweest sprak hij zacht
en ze had al iets van eene oude vrouw dor schraal grijzend reeds aan hare slapen onder de getrokken voile van haar
wees dan dapper en vraag het schertste cecile voort ik durf niet herhaalde hij ik zoû het ook niet onder woorden kunnen brengen ze zag hem ernstig aan in zijne oogen die haar geheel openblonken en toen sprak ze
nam haar in zijn armen bijna woest en klemde haar in eens tegen zich aan als wilde hij haar verpletteren aan zijne borst
en het werden als menschenzielen die eerst leven en lijden en uitstooten haar klacht die dan sterven beginnen te stralen met lichamen van klaarte wien lange vleugelen ontschieten als weêrlichten van zilver
zijne oogen klein vriendelijk en prettig blauw grijs zijn mond beslist flink al glimlachte hij ook in het rossige gekroes van zijn
hij glimlachte blij dat hij dit verlangen voelde en trotsch daarom zich verheffend boven andere menschen hij stelde zich reeds voor zijn genot haar oprecht te biechten hoe hij geleefd had die drie weken lang
lief met de fijnste zielezenuwtrillingen van zijn mensch zijn eigenlijke lief met de supreme aandoening der essence zijns wezens
het was de droomerij van eene wie geene obsessie louis couperus extaze een boek van geluk van wat ook op de hersens ligt obsessie noch van geluk noch van smart
vindt je daar ook niet iets in amélie bedaarde waarom verstoord te zijn als cecile het niet was in jules vroeg zij vaag ach ja jawel ik weet het zoo niet
het geluk herhaalde zij stamelend in dàt geglimlach het hoogste van zijn leven o god het geluk ik dank u god ik dank u
en over dat voorhoofd met zijn enkele groef eene treurigheid als een waas van ouderdom vreemd in tegenstelling met de wulpsche jeugd van zijn mond en kin
zeer teeder droogde zij met haar zakdoek de treurige oogen van het kind af en nu jongens slapen het is al laat geworden zeide ze dof
aan de speeltafel was quaerts uitgevallen en ofschoon dolf vroeg of hij niet wilde doorspelen stond hij op
en toen hunne dolle omhelzing omhelzing van wreedheid wreedheid van haar tegen dien man dien zij telkens verloor als zij hem voor goed meende gevonden te hebben
ik weet niet dat voel ik zoo het verwent te veel het is te veel is u dan hier gelukkig hij glimlachte en maakte eene zachte beweging van ja met zijn hoofd
zij had dien avond lang geschreven in haar dagboek en ze liep nu de kamer op en neêr hare handen gevouwen neêrhangende haar hoofd een weinig gebogen met een blik die staarde
keek vreemd op voor taco vindt je dat ik me schamen moet taco wel neen jongen de klank van zijne stem was als eene liefkoozing
ik kan het niet helpen maar ik hoû niet van die héel gezonde sterke menschen die er zoo héel flink en stevig uitzien alsof ze dwars door het leven heen wandelen
anna trek ook eens een kaart als rentrant riep dolf uit de andere kamer louis couperus extaze een boek van geluk de beide zusters bleven alleen met jules de jongen was op een voetenbank gaan zitten bij cecile
maar ik verplaats me moeilijk als ik eenmaal zit dan zit ik en dan denk ik of ik denk niet maar tot opstaan kom ik dan niet gauw dat is een schandelijk luie
in sommige gevallen bedekken de cirkels elkaâr bijna geheel en al maar ze blijven toch altijd twee vindt u dat alles heusch zoo mystiek
haar gelaat was weggedoezeld in de schaduw het lamplicht guldende om heur haar en dolf zag haar eerst niet in de oogen maar toen zich wennende aan die schaduw bespeurde hij haren blik
iets weeks behoefte aan bijna vrouwelijke aanhankelijkheid toewijding aan een die hem alles zoû zijn had hem reeds van zijne kleine kind zijn als in zijne viriliteit getroffen
stil fluisterde zij de meisjes kunnen hier komen ze ze hoeven niet te zien dat ik gehuild heb opstaande schikte zij voor den spiegel heur hoed droogde voorzichtig met den zakdoek haar voile af
hij zweeg drukte zeer zacht met enkel teederheid haar tegen zich aan heure laatste woorden klonken haar nog in de ooren nadat zij ze gezegd had
en beweerde bovendien dat het niet de moeite waard zoû zijn eerzucht was er niet in hem het streelde hem niet dat dolf zooveel in hem zag zooveel meende te hooren in zijn spel
dat zij geen woord vond om hem te stillen te troosten te zeggen dat het goed afliep maar christie huil dan toch niet het loopt goed af
ook zij ze had van hem gehouden zij had gemeend hem uit liefde te trouwen hare aanhankelijke vrouwelijkheid beminde
boomstammen schuurden zij rakelings aan ik zie niets sprak cecile lachend ziet u den weg vertrouw maar op me ik zie heel goed in het donker
masker van voordoen terwijl daaronder het eigenlijke was de waarheid vreemd zoo vreemd het leven want het scheen haar of ze onder de heel gewoonheid van die afternoon-tea iets heel ongewoons gezien had
zij zat met dolf en christie op de chaise-longue in haar kleinen salon de jongens elk in een arm genesteld zij in het midden tusschen hen in jong als eene oudere zuster zacht gedempt vertelde hare stem
zij zag strak voor zich uit plotselinge onweêrhoudbare tranen vulden in eens beide hare oogen en vielen neêr in haar schoot amy wat is er vroeg cecile
een coeur d'or màar onpractisch en daarmeê uit jules een muzikaal genie màar een onhandelbare jongen uit
laten wij liever over het tweede spreken dat wat u aangaat de menschen de menschen de menschen spreken over ons ik ben nu eenmaal een mauvais sujet
en hem den aalmoes zijner liefkoozingen vragen maar ook te voelen dat ze hem meer liefhad dan dat en hooger en niet uit fierheid en kuischheid die toch nog egoisme zijn maar alleen uit zelfopoffering aan zijn geluk
avonden avonden lang in eenzaamheid als de kinderen waren gaan slapen het wachten als zij maar stil zat de oogen strak voor zich uit kijkende naar de trammen die eindelooze die vervelende trammen
het zijn volken van zielen en ze reppen en reppen hare zilveren voeten ze dringen zich over den regenboog ze lachen en zingen en duwen elkaâr in hun gedrang stooten hare vleugels elkaâr
welke iets als eene wijdte van in alleen zijn om hem deed ronddraaien hij was veertien jaar maar hij voelde zich niet als een kind niet als een jongen
zij wist niet waarom maar cecile zette eensklaps een zeer ernstig gezicht alsof zij met hare zuster over zeer gewichtige zaken sprak en ze zeide toch niets anders dan
goed dan maar haast je quaerts stond op hij zag nu de wapens hangen die hij geheel vergeten had dat heb je netjes gedaan jules sprak hij bewonderend dank je wel hoor
wil ik er dan naar raden schertste cecile ja wat denkt u zij zag even de kamer rond toen naar het kleine tafeltje met de boeken
of zij de wereld wilden rein maken die sneeuw was frisch en nieuw maar toch was die sneeuw niet de eigenlijke natuur voor haar die steeds hare verre landschappen zag als fata morgana's sidderend in trillingen van licht
vroeg zij en hij was nu geheel wakker en verlegen omdat hij dacht dat hij zeker heel veel geluid had gemaakt door het huis door hun huis
of hij afscheid kan nemen ja tante zij antwoordde niet maar bleef voor zich uit turen om haar louis couperus extaze een boek van geluk heen begon eene leêgte zich uit te meten
cecile was alleen de kinderen waren naar boven om zich op te knappen voor het diner
gaat dus weêr uit mevrouw zij vond zij had het verleden ook reeds gevonden dat hij wel eens vragen deed die men niet deed dat was iets vreemds in hem
geen vriendschap sloot hij en hij sprak niet van liefde maar hij noemde dat sympathie bij mij voelt hij alleen zijn eigenlijke mensch en niet dat andere zijn beest zijn
zij zag vreemd om zich rond met verwilderde oogen met ineengewrongen handen ga ga herhaalde zij als ijlend toen merkte zij de rozen op
en als eenige helte in haar ooren een paar diamanten die waren als droppelen dauw er was eene trilling in hare dunne suède vingers die den waaier bewogen
iets leelijks iets gemeens iets brutaal primitiefs het beest in een woord zij haalde lichtjes hare schouders op wat maakt u uzelven zwart zoo iets is er in
en toch in dat geluk de onoverkomelijke weemoed die is in alles van het leven zelfs in geluk ik weet niet hoe ik het u zeggen kan sprak hij maar stel eens dat ik u iederen dag zag
zoodra zij kon nam cecile mevrouw hijdrecht op zij had een warm teint van mat goud donkere brandende oogen een mond als van frisch bloed zij was laag gedecolleteerd
niet bij me geweest sprak ze en gaf hem de hand hij antwoordde nog niet glimlachend we zullen in den tuin gaan zitten achter het weêr is zoo mooi ja sprak hij
in glans verschoten en weggeglansde landouwen als oazen van bloemen en planten aan wateren van licht stil en klaar en geruischloos van vrede
overwonnen was die strijd ze voelde niet meer die hevigheid van hartstocht zij verlangde alleen naar hem zooals hij altijd gekomen was zooals hij nu niet meer kwam
dàt hij niet schipperen kon en niet tot harmonie kon brengen wat telkens in hem tegen elkander stiet toen hij cecile had ontmoet had weêrgezien en nog eens weêrgezien
te bedenken hoe gauw als een geur die niet te grijpen is alles vervliegt dat lief is mevrouw hoze verliet haar
ik heb u geraden zooals u was ik heb u mogen spreken ik heb u mogen liefhebben met mijn ziel alleen ik smeek u o laat het zoo blijven laat me mijn geluk zoo blijven bewaren
cecile knikte van ja glimlachend amélie zuchtte ze bleef even liggen met haar hoofd tegen heur zusters schouder cecile kuste haar maar eensklaps schrikte amélie
de jongen was daar achter blijven zitten als vergeten hij stond nu op hij kwam te voorschijn lang uit zijne kracht gegroeid met vreemde oogen wat deê je daar ik ik zocht iets een stuk
dolf bedierf hem in zijn jongen iets ziende dat hemzelven vreemd was en hem daardoor aantrok zooals hem dit louis couperus extaze een boek van geluk misschien vroeger in zijne vrouw ook had aangetrokken
ze had haar gedroom om zich heen zien wolken als eene apotheoze ze had veel liefde voor hare kinderen in zich gevoeld zij had ze na den eten verteld uit den bijbel
menschen die leden en verlangden op een wereld waar heel veel moois was maar ook heel veel leelijks waarom spreek je daar nu van vroeg ze
hoewel dit gevoel toch in haar lag maar het lag zo diep zoo in het onbewuste van hare ziel dat het niet tot haar kwam mocht het misschien later ook langzamerhand kunnen op en oprijzen als eene schim van duidelijker weemoed
alsof ik veilig ben omdat ik bij u dat beest niet voel laat mij nog even praten laat me even biechten het doet me zoo weldadig aan u dat alles te vertellen
de bloemen satijnig paarsch en zacht getijgerd in den kelk omringden hen in een hooge haag van dichte bouquetten die opgingen van het pad tot boven hunne hoofden
in de immaculate vlucht van een duif vrijheid lucht licht ze wendde zich met een glimlach van verrukking af van het portret
ik heb u al zoo veel van me gegeven in dit korte oogenblik als ik menlouis couperus extaze een boek van geluk schen die ik jaren ken in al die jaren niet gegeven heb daarom moet u zeker iemand apart zijn
en hij wachtte in den kleinen voorsalon wandelend tusschen de rozenhouten meubeltjes en de vieux roze moiré cauzeuses met de drie vier groote passen waarmeê hij de nauwte van het vertrekje
en ik liever over u wees dus nu voor de eerste maal galant louis couperus extaze een boek van geluk tegenover me en spreek over uzelven hij boog met een lachje als u me dan niet pedant vindt
dien met den zijne werd genoemd zij wist zich los te maken van het gesprek met den generaal die het zijne roeping scheen te vinden haar bezig te houden en zij wendde zich zij het eerste tot
dan glimlachte zij en die glimlach zelve straalde over hare smart heen hare smart dat zij hem niet meer zag en zich trotsch gevoelde en wat bitterheid in zich had alles moest immers goed zijn zooals hij het wilde
maar het vreemdste was dat van geheel zijn mooi van geheel zijn wezen van geheel zijn zitten daar met zijne handen gevouwen tusschen zijne knieën een magnetisme tot haar uitging
mama laat mijn muziek toch liggen amélie zette zich bij cecile is christie beter hij is vandaag wat opgewekter gelukkig maar kende je quaerts niet neen niet hé hij komt dikwijls hier
ik zal heel graag naar u hooren een vraag vooraf u houdt niet van menschen die aan sport doen zeker wel ik hoû er veel van krachtsontwikkeling te zien als ik er zelve buiten ben
alleen wordende uit hun sympathetisch samenzijn zooals eene bloem wordt uit een onzichtbaar zaad na een regendrop en wat zonneschijn
cecile leefde deze drie weken in eene onwetendheid die haar pijnlijk aandeed door dolf had zij wel gehoord dat quaerts jaagde
het licht der kaarsen tintelend op zilver en regenbogend in kristal op tafel veel spiegel als water gevat in bloemen kleine meeren tusschen mosrozen
zij wilde telkens andere woorden zeggen dan zij zeide koeler woorden hatelijker woorden maar er was te veel welopgevoedheid in haar zij kon het niet doen
voelde zij verzonken in de wolkjes van haar gedroom dat zij iets miste om hare verweduwing voelde zij eenzaamheid om zich heen voelde zij dat er niemand naast haar zat
en hij glimlachte blij dat hij haar kende dat hij tot haar kon gaan dat het hem nu vergund was door te dringen in het kuische heiligdom harer omgeving als in een tempel
ouderliefde maar jules schudde weêr zijn hoofd ouderliefde is gewoon egoïsme kinderen zijn een deel van de ouders die houden dus van hunzelven als ze van hun kinderen houden
is niet dom hij heeft een goed oog op allerlei dingen en ook op menschen ik voor mij geloof ok dat je taco quaerts verkeerd ziet hij is een heel interessant mensch
zij redeneerde in de eerste jaren zoû zij zich toch nog niet behoeven te scheiden van dolf en christie zij had dus allen tijd zich met dit denkbeeld van scheiding eigen te maken
in hare ziel als haar zonne middenpunt en zij leefde de dagen die kwamen in hare zelfverwondering voort dwalende door haar gedroom als door een nieuw land
hij beschouwde haar als een zeldzaam genot waarvan men maar weinig noodig heeft en zij ze had hem eenvoudig lief
ik dank u adieu mevrouw adieu cecile o als u wist wat dit oogenblik mij kost
o ik bederf je heelemaal heelemaal ik woû dat ik je niet kn toegeven ik woû dat ik je naar kampen kon sturen
nu vroeg ze ik bezit iets dat me heel dierbaar is en waarvoor ik heel bang ben dat de menschen het zullen aanraken en wat is dat mijn ziel en ik ben niet bang dat u dat zal aanraken
vergeef me zoo ik u zelfs durf te vragen of het niet zal moeten zijn dat wij elkander net meer zien zoo ik u pijn doe en beleedig zoo ik god geve van niet
zie je bijna niemand houdt van me alleen je papa en jij van je papa weet ik het maar van jou niet waarom je van me houdt louis couperus extaze een boek van geluk je wilt ook alles weten
ik heb er geen kop voor ik componeer zoo maar zoo maar hij maakte eene vage beweging met zijne vingers
cecile voelde een malaise het scheen haar toe of ze met vuur speelde zij wendde haar blik van de jonge vrouw af en zag quaerts aan magnetisch gedwongen
terwijl zij terugkwamen van den hemel waar alles licht en alles geluk was geweest zonder weemoed en duister en zoo in dien weemoed zwegen zij tot zij op den grooten weg waren den ouden scheveningschen weg
zij zag niets voor zich geene toekomst geen leven niets dan éene wijde duisternis vervreemd van hare kinderen alleen in zichzelve
dacht er over een begonnen brief naar indië af te maken maar zij was in zoo eene andere stemming dan toen zij dien brief begonnen had
en nieuwe frischheid en klare belangeloosheid en het werd hem alsof dat alles een droom was die niet wàs een droom van lichtgeweef om hem heen als met mazen van zonneschijn
als u wist hoeveel wroeging ik voel zij stond op en trad op hem toe waarom sprak ze met eene stem van klaarte omdat u mij geraden heeft en me geluk heeft gegeven heb ik dat dan
of naar deli dan zoû je wel flinker worden maar ik alleen kan niets en je vader bederft je ook wat er van jou nog moet worden
over sympathie aan dat diner van zoo even eene broze intimiteit te midden der wereldsche schijnsels om hen heen voorbij dat oogenblik en nooit nit zoû het weêr terug
en hij drukte de tippen dier vingers even heel eerbiedig tusschen de zijne dank u sprak hij zacht met zijne stem die wat gebroken was is u dikwijls ongelukkig vroeg cecile
als ik maar de woorden had u te zeggen hoe dankbaar ik in mijn innigste ziel ben voor dat geluk als ik ooit later op mijn leven terugzie dan zal ik er altijd tusschen veel leelijks en zwarts dàt geluk in blijven zien als een ster van licht
andere kennissen begroetend mevrouw hoze had den arm van een ouden heer genomen een defilé begon zich langzaam te formeeren de lakeien hadden deuren open geschoven eene tafel glinsterde half zichtbaar
jules stout mama vroeg christie zij schudde lichtjes glimlachend van neen zij voelde zich heel vreemd te moede onzegbaar vreemd
met breede schouders en een harden lach de asch van hun sigaar wegknippend op het tapijt waarom rees dwars door deze wreedheid in eens het beeld van quaerts op
dat hun hemel waarin hun geluk het licht was niets was dan hunne liefde en zagen zij dat de landouwen
dan zit ik altijd daarover te denken en dan geloof ik dat het goed zoû zijn voor altijd afscheid van u te nemen zij zweeg nog roerloos zat ze hare handen slap in den schoot haar hoofd lichtjes neigend een glimlach om haren mond
eeuwigheden lang mat zich hun hemel uit naar alle zijden mat zich die uit met zalige verschieten van witte
den volgenden avond genoot cecile nog meer dan gewoonlijk van de weelde thuis te kunnen blijven het was na den
hij wist nu he zij hem liefhad zij had hem dat zelve geopenbaard maar zij had hem immers ook geopenbaard dat dit alles het verleden was dat zij nu was die hij wilde
ach taco quaerts is altijd precies in de puntjes verdedigde anna maar deze visite was juist nièt in de puntjes lachte cecile vroolijk maar taco quaerts schijnt bij jullie geheel en al onfeilbaar te zijn
ik heb nooit zoo een oogenblik doorleefd als dit ik vergeet waar we zijn en wie we zijn en dat we menschen zijn we zijn dat geweest niet waar ik herinner me dat we dat geweest zijn
en daarom ben ik eens aangeloopen om te vragen of je morgenavond bij ons komt een soirée niemand goed ik zal komen met heel veel plezier zelfs
met wat zwart fluweel lint en iets van zilverkant hier en daar ik ben blij je te zien je bent in zoo lang
met zijn zinnelijk profiel zijn kleinen vollen mond levend rood onder het goudbruin van zijn kroessnor laag het voorhoofd het haar zeer kort geknipt als een rond zwart vlies
neen natuurlijk niet antwoordde hij hoe weet u dat vroeg ze dat voel ik hernam hij en ik voel nog meer ik weet ook dat het fond van uw karakter niet melancholiek is niet donker maar heel licht
wat een idée dacht ze waartoe wat beteekende dit maar ze vond het onnoodig onbeleefd te zijn en belet te geven hij was toch een vriend van dolf maar zooveel
hun mond die haar niet meer zoû zoenen hun hart waarin ze niet meer thuis zoû zijn zij zag ze reeds met hunne blague van zeventien en achttien jaar door hare kamers stappen in uniform van cadet en
zij zag hem glimlachend kijken naar het lage tafeltje er slingerden een paar tijdschriften een paar boeken boven op lag een deeltje van
neen ik wil geen dokter ik heb het anders heel goed niet waar ik heb een lieven man en lieve kinderen ik heb nooit groot verdriet gehad en toch voel ik me soms diep ongelukkig radeloos ongelukkig
als met eene liefkozing van louter kuischheid en spiritualiteit zooals twee sterren die nader wentelend hare dampkringen wellicht even mengen als adems
zij snakte naar eenzaamheid zij had zich geheel en al verloren zij smachtte er naar zich terug te vinden in haren coupé dorst zij bijna niet ademen bang voor iets dat zij niet had kunnen zeggen
het heden is het eenige dat is of dat ten minste schijnt te zijn de stip is de stip ten minste schijnt
een feit van voelen zoo reëel in zijne etherische lichaamloosheid dat het haar toescheen of zij vor dit oogenblik nooit had geweten had gedacht had gevoeld
en zijne oogen turende naar de renaissance van het paleis van justitie dat achter de dorre boomen van het plein een fond van architectuur teekende
de wereld was het eden van genesis en hare ziel zelve was eene ziel van nieuwheid uit zich herboren in eene metempsychoze van meer volmaking van dichter genaken tot het doel dat verre doel
zoo ook speelde hij nu en het was erbarmelijk eerst hij kende nauwlijks de noten weêr verscheurende cacofoniën kermden op
met geheel haar even voorover buigend staan hij zàg het haar smeeken zooals hij het haar horde doen en toen zag hij dat zij hem liefhad eene lichte verrukking kwam over hem als daalde iets hoogs tot hem neêr om hem te leiden
glad rozig bijna zonder rimpel mevrouw hoze kwam haar tegemoet je weet niet hoe lief ik je vind dat je me niet gedupeerd hebt sprak ze cecile's hand drukkend
zij haalde dus uit een laadje een dik cahier te voorschijn haar dagboek zij zette den datum neêr dacht even na den zilveren pennehouder zenuwachtig prikkende in hare tanden
zonder meer aan iets anders te kunnen denken dan aan het idéé fixe om te winnen de uitputting van al hun geweld reeds vloeiende door hunne lichamen
ook zij ze was gelukkig ze voelde niet hare pijn om zijn eerbied ze was wel een beetje weemoedig dat hij zoo geleefd had maar toch was ze gelukkig om het geluk van die stip van het heden
zelfs op dàt oogenblik frommelden mijne vingers aan een roos die uitbladerde en toen ik die eene roos ontbladerd zag was het in mij eene wreedheid om ze allen te ontbladeren en ik verfrommelde ze allemaal
door haren geest flitste heur huwelijksleven in een bliksem van herinneringen en ze bleef staan voor het portret van haren overleden man dat daar op een ezel stond in eene draperie van somber peluche
het was haar of ze als een vrome blijde pelgrim langs oazen van paradijs naar die verre oorden voorttoog
zij waren er alleen in hunnen hemel in hunne hemelwijdte die was als de ruimte eindeloos onder hen en boven hen en om hen rond met eindelooze ruimten van licht en muziek van licht dat muziek was
daar was niet meer aan te vragen waarom waarom daar was niet meer over te peinzen en droomen dat was alleen àan te nemen als het onverklaarbare
de generaal innerlijk verheugd dat de rechter buurman mevrouw van even bezig hield en hij voor het meerendeel rustig eten kon
omdat u me een visite maakt o waarlijk niet meneer quaerts het is heel beleefd van u alleen als ik oprecht mag spreken zij lachte even
het is altijd of ik naar iets toe wil en niet kan het is altijd of ik een grens voor me zie zij snikte hevig een regen van tranen dreef over haar gelaat
zij bleef staan bij het lage tafeltje zij nam eene visitekaart op waarin een vouw was geknepen en zij las t h quaerts een kroontje met vijf parelen boven dien naam
en ik zeg juist altijd dat we nooit iets weten we weten nooit iets vindt je ook niet cecile ik ten minste ik weet nooit iets nooit haar blik dreef weg door de kamer in het vage
ik ben nu alles voor hen voor hem mocht ik niet méer zijn zij wendde zich van den spiegel af en zonk neêr op de bank
maar zij drng het door en het was de eerste pijn die haar om heure liefde trof u is toch wel lief dat u niet boos op me is begon hij
zij verwachtte hem en ze zag nu uit het open venster of hij kwam lang bleef zij daar toen wist ze dat hij dadelijk komen zoû en hij kwam ook ze zag hem naderen langs den scheveningschen weg hij duwde het ijzeren hek der villa open
voel ik die antipathie wel ik kan niet in zijn oogen zien ze had dat gaarne eens gedaan ze had gaarne zeker willen zijn van die antipathie of niet zeker
hare antipathie in den aanvang sport hij deed veel aan sport herinnerde zij zich zijne visite die eene indiscretie was geweest