AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
het voorbijgaande leven heeft rechten wij stemmen het toe maar het blijvende leven heeft ook de zijne helaas niets belet dengene die opgestegen is te vallen men ziet dit vaker in de geschiedenis dan men wenschen zou
terwijl hij jean valjeans stilzwijgendheid goedkeurde poogde hij blijkbaar hem te doen spreken hij stiet hem met den schouder om zijn gezicht van ter zijde te zien en sprak zonder echter zijn stem luider te verheffen
en marius en cosette naderende fluisterde hij hen toe praat maar stoort u aan niets tante gillenormand was verbaasd over de inbreking van licht in haar oude hart
na drie duizend ellen riool op alle punten der stad gebouwd te hebben stierf de ingenieur duleau er zijn geen bulletins voor dergelijke moedige daden die echter nuttiger zijn dan het domme bloedbad der
geheel ongedekt midden op den boulevard viel hij op een knie neder mikte schoot doodde den escadrons chef
de zaak is dat de groote revolutionnaire genieën die niet slecht waren dat is zeker die voor den drommel helden waren vonden dat andré chénier hen een weinig hinderde en zij lieten hem
de twee verlaten kinderen waren aan den grooten vijver gekomen en door het heldere licht een weinig verlegen poogden zij zich te verbergen
het was moeielijk te raden waarom er was hier niemand dan zij beiden jean valjean dacht dat misschien andere bandieten in een naburigen hoek verborgen waren en thénardier liever niet met hen wilde deelen
gelooft wat ik zeg t is gezond verstand gezond verstand kan niet liegen vereert elkander ieder vereert op zijn wijze god
een noodzakelijk wapen van verdediging voor ieder die met de wettige orde eenigszins in strijd is waar heb ik voor den duivel iets als dezen kerel gezien vroeg hij zich
de nacht van den op den februari was een gezegende nacht boven zijn duisternis had hij den open hemel t was de bruiloftsnacht van marius en cosette
een misschien heiligen afschuw wij hebben het immers aangewezen dat hij in dien man een zeker quid divinum
hij naderde de vijf die hem toelachten en ieder met het oog vol van die bovenaardsche vlam welke men in de geschiedenis der thermopylen ziet riep hem toe mij mij mij
de boerin landbezitster die op haar veld werkt keert zich niet om de hond van den arme blaft tegen den rijke de hond van den rijke blaft tegen den arme ieder voor zich eigenbelang is s menschen doel goud is de magneet verder maak een einde
dag vader hoe gaat het met uw hand beter niet waar en voldaan met het gunstig antwoord dat hij zich zelven gaf vervolgde hij wij hebben veel over u gesproken cosette en ik
naar alles geluisterd alles gehoord en alles onthouden had toen hij meende te zullen sterven die zelfs nog in den doodsangst bespiedde en op de eerste trede van het graf geleund nog aanteekeningen had gemaakt
du calvaire toen riep hij koetsier men herinnere zich het huurrijtuig dat wachtte javert behield de portefeuille van marius
ik zou mij te la joya willen vestigen wij zijn met ons drieën ik heb mijn echtgenoot en mijn dochter een zeer schoon meisje de reis is lang en kostbaar ik heb een weinig geld noodig
jean valjean twijfelde geen oogenblik hoe onverwacht deze ontmoeting was kende hij echter dezen man t was
koetsier zeide hij naar de straat de lhomme armé no het rijtuig vertrok ha welk een geluk riep cosette naar de straat de lhomme armé ik durfde er u niet meer van spreken wij gaan mijnheer jean bezoeken
in deze tweede helft der negentiende eeuw waarin wij zijn zijn de maire en zijn sjerp de priester en zijn kasuifel de wet en god niet meer voldoende
zijn gezicht nam in een oogenblik de stijve trekken van een doodshoofd aan zijn armen vielen neder als ware een springveer er in gebroken en zijn ontzetting verried zich door de uitbreiding der vingers zijner oude bevende handen
jean valjean klopte aan de deur opende zich goed zei javert ga binnen met een zonderlinge uitdrukking en alsof t hem inspanning kostte voegde hij er bij ik wacht u hier
zooals men ziet waren beide barricaden hoewel zij stoffelijk gescheiden waren met elkander in gemeenschap
zou hij teruggetreden zijn zou hij haar minder hebben bemind zou hij daarom met haar niet getrouwd zijn neen zou het iets veranderd hebben aan t geen gebeurd was neen
zijn leven aan een booswicht verschuldigd te zijn deze schuld aan te nemen en ze te voldoen ten spijt van zich zelven op gelijken voet te zijn met een hervatten tuchteling en hem een dienst met een wederdienst te betalen zich te laten zeggen ga
cosette mompelde hij wanneer zij verneemt dat bij deze woorden beefde jean valjean over al zijn leden hij richtte een verwilderden blik op marius
sloot het hek weder draaide tweemalen den sleutel om en verdween opnieuw in de duisternis zonder meer gerucht dan een ademtocht te maken hij scheen op de fluweelen klauwen van den tijger te gaan
na eenig zwijgen voegde hij er bij ik vraag u maar gij hebt gelijk niet te antwoorden t is goed wanneer men voor den rechter van instructie staat bovendien als men volstrekt niet spreekt is men niet in gevaar te luid te spreken
aderen en doorstrooming heeft dat slijk is doch zonder menschelijken vorm want men mag niets vleien zelfs geen groot volk daar waar alles is bevindt zich naast schande ook verhevenheid en zoo parijs athene de stad van het licht
die tot in de straat saint louis bleef gapen de mond van het riool in de straat de la mortellerie was berucht wegens de pestziekten die er uit opstegen als een drakenmuil die de hel op de menschen blies
allen lieten treurig het hoofd zinken zonderlinge tegenstrijdigheid van het menschelijk hart in zijn verhevenste
daarop rukte hij de lap uit thénardiers handen knielde bij den rok en hield de afgescheurde lap bij het pand van den rok waar het ontbrak de lap paste volkomen en bracht den rok weder in zijn geheel
valjean nam het touw er is niemand die soms niet iets werktuiglijk aanneemt thénardier knipte met de vingers alsof een plotselinge gedachte bij hem opkwam
valjean nam ziender oogen af hij daalde hij naderde den donkeren horizont zijn adem stokte bij tusschenpoozen en werd door gereutel afgebroken
laat den dag van uw grootsten luister niets deren de bruiloft is de huishouding niet o zoo ik mijn zin had zou t allerliefst zijn en in alle boomen zou men muziek hooren
marius zag hem strak in het gezicht ik ken uw buitengewoon geheim evengoed als ik den naam van jean valjean kende evengoed als ik uw naam ken mijn naam ja
alles verdwijnt uit de gedachte de kalmte hult den denker als in nacht en in de schemering rijzen er sterren in de ziel op evenals zij aan den hemel
evenals zijn oostersche evenknie mokanna de gesluierde profeet van korassan uit den rioolput van kekhscheb zijn valsche zon deed komen de geschiedenis van den mensch spiegelt zich af in de geschiedenis der
ik dank u vader zei cosette deze vervoering begon voor jean valjean smartelijk te worden zacht trok hij zich uit cosettes armen en nam zijn hoed
dat zijn oorsprong aan den voet van den heuvel menilmontant was het is niet in rechtstreeksche verbinding met de vertakking welke van de wijk
hij werpt den last zoo hij er een draagt af en verlicht zich als een schip dat in nood is maar het is te laat het zand komt reeds tot boven zijn knieën
ladders om op de binnenplaats af te klimmen geen deuren aan de kamers geen trappen naar de kamers maar ladders des avonds sluit men de valluiken men trekt de ladders in men stelt donderbussen en buksen in de schietgaten geen middel om binnen te komen
nicolette naaide ze samen basque rolde ze op er was geen pluksel de geneesheer had voorloopig het bloed met watten gestelpt naast het bed brandden drie waskaarsen op een tafel waarop de
t is waarschijnlijk dat indien het een arm huwelijk ware geweest zij het arm zou gelaten hebben des te erger voor mijnheer mijn neef hij trouwt met een bedelares dat hij bedelaar zij maar het half millioen van cosette
ik ben er in twee dagen niet geweest zei jean valjean op zachten toon maar nicolette sloeg geen acht op deze aanmerking en bracht ze niet aan cosette over
hij hoorde plotseling boven zijn hoofd als een verren maar gestadigen donder t was het gerol der rijtuigen hij had nu omtrent een half uur geloopen althans naar zijn schatting
het vooruitsteken van zijn hoofd en de strakheid van zijn oogappels deden aan de kompasnaald denken die door de pool wordt aangetrokken hoe lang hij zijn wandeling rekte
nu en dan hoorde men bij t draaien van den wind onduidelijke kreten gerucht een soort van woest geknetter dat het geweervuur was en doffe slagen die kanonschoten waren
ik gevoel dat gij cosette gelukkig maakt zoo ge wist mijnheer pontmercy hoe haar schoone rozenwangen mij verheugden wanneer ik haar bleek zag was ik treurig in de tafel ligt een bankbiljet van vijfhonderd francs
hij heft de handen op slaakt een woest gekerm krabt met zijn nagels in het zand wil zich aan deze asch vastklemmen steunt op de ellebogen om zich uit dien zachten vorm te trekken snikt als razend het zand stijgt immer
deed hij een poging op zich zelven richtte zich overeind en kleedde zich hij trok zijn oud arbeiderspak aan daar hij niet meer uitging had hij het weer in gebruik genomen en gaf het de voorkeur
ieder zou in het geluk gedeeld hebben door steeds mijnheer fauchelevent te blijven was alles terecht gekomen ja behalve mijne ziel
greep een voor een de spijlen in de hoop een minder stevige uit te kunnen rukken en er zich als een hefboom van te bedienen om het slot af te breken
doordrongen van hun harlekijnswaardigheid en deftig als openbare ambtenaars nu en dan ontstond hier of daar eenige belemmering in den voortgang der rijtuigen
dat oproer moest bestreden worden en t was plicht want het viel de republiek aan maar wat was juni eigenlijk een opstand van het volk tegen
dat hij op den vollen middag onherkenbaar zou geweest zijn daarentegen viel thénardier beschenen door het licht van het hek wel is waar een kelderlicht maar duidelijk in zijn bleekheid jean valjean eensklaps in t oog
hij stond nog op dat punt trouwens om later volkomen vooruit te gaan daar zijn aard goed en in den grond voor den vooruitgang was
keerden allengs geregelde woorden terug maar de grootvader scheen de kracht niet meer te hebben ze uit te spreken zijn stem was zoo dof en gesmoord dat zij van de overzijde eens afgronds scheen te komen
hier en daar in het zand gedrukte voetstappen vertrapt gras verplette struikjes de jonge gebogen takjes der struweelen die met bevallige langzaamheid zich weder oprichtten
ik weet wel dat men een afzonderlijke kapel in de kerk heeft en men in de broederschap der h maagd wordt opgenomen maar voor den drommel een mooien goeden jongen tot man en na verloop van een jaar een dikken blonden knaap met mollige billen aan de borst
jean valjean begon zich te vergissen hij meende onder de straat st denis te zijn en het speet hem dat het zoo niet was onder de straat st denis is een
het gemor vermeerderde t is overigens merkte een stem in een groep aan gemakkelijk te zeggen heen te gaan maar de barricade is
hij had den doek van zijn arm genomen en gebruikte zijn rechterhand alsof er hem niets aan deerde hij naderde zijn bed en zijn oogen vestigden zich was het toevallig of opzettelijk op de onafscheidbare waarop cosette zoo jaloersch was geweest
deze ziekte van den vooruitgang den burgeroorlog hebben wij op onzen weg moeten ontmoeten t is een dier noodlottige tooneelen tevens bedrijf en tusschenbedrijf van het drama
dit feit hoe zonderling het zij is bevestigd door de rechterlijke instructie ter zake van den opstand in kapitein fannicot een ongeduldig en stoutmoedig burger een soort van condottieri der orde
maar het was genoegelijk en vroolijk geweest de huwelijksmode was in anders dan thans frankrijk had van engeland nog niet die verhevene kieschheid overgenomen van zijn vrouw te schaken
verstaat niets van de kunst der feesten ge weet in dezen tijd geen vreugdedag in te richten uw negentiende eeuw is flauw zij heeft geen weelde zij verstaat het rijke het edele niet
iedereen heeft wel eens opgemerkt hoe behendig een geldstukje dat men laat vallen zich verbergt en hoe kunstig het zich onvindbaar weet te maken
en wie voor de anderen redenen zou vinden om niet te blijven gij hebt een vrouw die u bemint gij hebt een oude moeder
dat ons leven trapswijze gelouterd wordt hij erkende het hersenschimmige en dwepende van zijn karakter een soort van inwendige wolk die aan veler natuur eigen is
dat gij gelukkig zijt dat mijnheer pontmercy cosette hebbe dat de jeugd den ochtend huwe dat u mijn kinderen seringen en nachtegalen omgeven dat uw leven een schoon grasperk met zonneschijn zij dat alle verrukkingen des hemels uwe ziel vervullen
uw vader cosette meer dan ooit uw vader cosette ik begrijp het thans ge hebt mij gezegd dat ge nooit den brief had ontvangen dien ik u door gavroche gezonden had hij zal in zijn handen zijn gevallen cosette hij is naar de barricade gegaan om mij te redden
hoort ik wil u een raad geven bemint elkander ik zal geen langen omhaal van woorden gebruiken maar recht op het doel afgaan
dat geld behoort wel deugdelijk uw vrouw ik zal t u verklaren mijn kinderen en juist daarom doet het mij genoegen u te zien het zwarte git komt uit engeland het witte git komt uit noorwegen dat alles staat hier op dit papier dat
men riep t is ook een st simonist en men wilde hem dooden hij droeg een deel der gedenkschriften van den hertog de saint-simon onder den arm een nationale garde had op dit boek het woord saint-simon gelezen en geroepen
met deze uniformen zei enjolras mengt men zich onder de soldaten en ontsnapt hier zijn er althans voor vier en hij wierp de vier uniformen op de ongeplaveide straat
toen op zekeren ochtend even vr dat de zon opging boulatruelle zich als gewoonlijk naar zijn arbeid en misschien naar zijn hinderlaag begaf bemerkte hij tusschen de takken een man van wien hij slechts den rug zag
uithoofde zijner uniform van nationale garde had hij gemakkelijk kunnen doorkomen de schildwacht dien de opstandelingen in de straat mondétour hadden geplaatst behoefde niet voor een enkelen nationale garde alarm te maken
als wilde hij haar beeld in de eeuwigheid medenemen in de diepe schaduw waarin hij reeds verzonken was was in de aanschouwing van cosette voor hem nog verrukking mogelijk
toen een geweerschot marius deed vallen sprong jean valjean met de vlugheid eens tijgers toe viel op hem als op een prooi en droeg hem weg
jean valjean had aan cosette gearbeid hij had haar ziel een weinig gevormd t was onbetwistbaar en verder t was een leelijke werkman maar het werk was bewonderenswaardig
eeuwige stad onpeilbaar riool voor deze dingen zoowel als voor andere geeft rome het voorbeeld dat voorbeeld volgt parijs met al de domheid van beschaafde steden
de geheele barricade schoot de losbranding was vreeselijk een rookwolk overdekte en omhulde het kanonstuk
zij voor wier oogen deze twee vreeselijke meesterstukken van den burgeroorlog onder den schitterenden blauwen juni hemel oprezen zullen ze nooit vergeten
god weerstand te bieden welk een vreeselijke doodsstrijd hoevele geheime wonden voelde hij in zich bloeden hoe dikwerf had hij zich opgericht bloedend gekwetst gebroken verlicht met de wanhoop in het hart de kalmte in de ziel
hij voelde een lauwen stroom langs zich loopen en door zijn kleederen dringen het was het bloed van marius een vochtige warmte aan zijn oor dat den mond van den gekwetste raakte verried echter ademhaling en bijgevolg leven
hij moest er zich aan onderwerpen hij begon te begrijpen en zooals t in dergelijke gevallen meestal gebeurt hij ging hierin te ver hij rilde als voor een schrikkelijken inwendigen bliksem een denkbeeld dat hem deed sidderen schoot door zijn geest
een gendarm die een geheiligd persoon moest zijn te hooren herhalen wat hij in de kamer van den rechter van instructie heeft gehoord is een ernstige onordelijkheid ten tiende
zou marius er aan bloedverlies sterven en hij van honger zouden beiden eindelijk er in verdwaald raken en twee lijken worden in een hoek van dezen nacht hij wist het niet hij vroeg zich dat alles doch kon er geen antwoord op geven
eensklaps richtte hij het hoofd op zijn blond haar golfde naar achter als dat van het sterrenbeeld den engel en geleek op de manen van een woesten leeuw
ingetogen zindelijk en terzelfdertijd o mijn liefde heeft men in het geweten mesthoopen en modderpoelen waarvoor een koewachtster die haar neus met de vingers snuit zou schrikken
wat den diefstal betreft dit spreekt vanzelf men vermoordt niet iemand voor niets deze galeiboef ging het lijk in de rivier werpen het verdient opmerking dat deze galeiboef vr hij aan het uitgangshek kwam reeds zeer verre door het riool was gegaan
en het hek dat waarschijnlijk zelden op zijn verroeste hengsels draaide was aan zijn steenen kozijn gehecht met een zwaar slot dat rood van de roest een grooten baksteen geleek
vijfde hoofdstuk welken horizont men van de kruin der barricade ziet de toestand van allen in dit noodlottig uur en op deze plaats zonder erbarmen had de diepe droefgeestigheid van enjolras opgewekt en ten top gevoerd
hij had zonder hem te kennen hem den bekenden brief geschreven volgens zijn gedachte was er volstrekt geen betrekking tusschen dien marius en mijnheer den baron pontmercy mogelijk
daarop vroeg ik waarom zegt ge mij dat hij antwoordde om het te weten jean valjean vond geen woorden cosette verwachtte waarschijnlijk eenige ophelderingen van hem
iedere barricade droeg den stempel van haar bouwmeester cournet was een man van hooge gestalte met breede schouders rood gezicht verpletterende vuist stoutmoedig hart eerlijke ziel
de traan viel niet hij trok zich terug en jean valjean verving hem door een glimlach cosette nam beide handen van den grijsaard in de hare
ik sta geheel alleen ik heb een kamer fraai in orde gebracht zoo ik er onzen lieven heer in had kunnen plaatsen had ik het gedaan men laat mij met mijn kamer zitten
deze bedwinging geschiedde niet zonder dat gewoel en gerucht t welk aan een botsing tusschen het leger en het volk eigen zijn dit was het wat enjolras in de tusschenpoozen van het kanon en geweervuur hoorde
deze opvoering van het een door het ander in het ideaal en misschien ook als de geringe mate van verstand in dien geweldigen en bekoorlijken
hij zelf legde de matras in de snijding en plaatste ze zoodanig tegen den muur dat de artilleristen ze niet zagen toen dit verricht was wachtte men het schrootvuur af het bleef niet lang uit
iedere lossing onzer riolen kost ons duizend francs en heeft twee resultaten de aarde verarmd en het water verpest de honger die uit de voren de ziekte die uit de rivieren komt
en zegt tot hem ik ga met u sterven en gij zult met mij herleven uit de omhelzing van alle droefheden ontspringt het geloof hier brengen de smarten haar doodsstrijd en de ideeën hun onsterfelijkheid
na den tabak herkend te hebben herkende hij het schrift men zou kunnen zeggen dat de verbazing bliksems heeft marius werd als door een dier bliksems verlicht de reuk dit geheimzinnig herinneringsmiddel deed een geheele wereld in hem herleven
nu in liefkoozingen en lichtstralen veranderd het bekoorlijke uur dat naderde nog bekoorlijker maakten en dat de droefenissen zooveel dienstboden waren die het toilet der
ik zou mijn waar gezicht verborgen hebben tegenover uw geluk zou ik een raadsel zijn geweest te midden van uw licht zou ik duisternis hebben geworpen zonder u te waarschuwen zou ik het bagno in uw huis hebben gebracht
twee mannen die een gemeenschappelijk geheim hebben en ten gevolge eener soort van zwijgende overeenkomst geen woord daarover wisselen zijn minder zeldzaam dan men gelooft
aan de prefectuur wist men minder dan de huurkoetsier men wist er niets van een inhechtenisneming den juni bij het hek van het groote riool gedaan men had niet het minste rapport van een agent deswege ontvangen
marius dood toen levend marius verzoend marius verloofd marius met een arme deern trouwende marius met een schatrijke jonge dame trouwende
toen plotseling zijn kalmte hernemende drukte hij een wereld van inwendige gedachten uit in deze schier spottend geuite woorden wel wel wel wel
van het riool moeten kennen en wij herinnere het hij kende niets van dien schrikkelijken weg dien hij betrad en had men hem gevraagd
jean valjean voelde dat de weg onder zijn voeten zonk hij trad in het slijk t was water van boven en modder van onder hij moest er door want hij kon onmogelijk op zijn schreden terugkeeren marius was stervend en
al de uitgangen waren ontwijfelbaar op deze of gene wijze gesloten zeer toevallig was de rooster door welken hij was binnengekomen losgeraakt maar ongetwijfeld zouden al de andere openingen van het riool gesloten zijn
zijt vol kracht en leven riep marius verbeeldt ge u dat men z sterft ge hebt verdriet gehad ge zult het niet meer hebben
afgemeten en langzame voetstappen dreunden eenigen tijd door het riool maar stierven allengs in de verte weg de groep der zwarte gestalten verwijderde zich een huiverend licht vormde in t gewelf een rooden kring die allengs kleiner werd en eindelijk verdween
deze man was bij de barricade zeide hij halfluid als tot zich zelven sprekende men noemde hem marius voorwaar een spion van den eersten rang die op alles gelet
het knaapje dat in zijn koek had gebeten en er niet meer van at scheen verwend de kleine was in de uniform van nationale garde om reden van den opstand en de vader droeg zijn burgerkleeding om reden van voorzichtigheid
nu en dan ontstaat op zijn oppervlakte een onrustige beweging waarvan men niets begrijpt een geheimzinnige rimpel plooit zich verdwijnt en komt weder
enjolras riep burgers stelt ge u de toekomst voor de straten der steden door licht overstroomd groene takken aan de deuren
de onverschilligheid dier denkers is volgens sommigen een verhevene wijsbegeerte het zij zoo maar in deze verhevenheid ligt gebrekkelijkheid
zulk een geïmproviseerde rechtbank had jean prouvaire gedood een wreede lynchwet welke geen partij het recht geeft een andere verwijtingen te doen
marius dacht niet dat hij nog voor eenige aandoening vatbaar was maar bij deze gedachte iemand voor den dood te kiezen stroomde al zijn bloed naar zijn hart terug hij zou verbleekt zijn zoo hij nog bleeker had kunnen worden
een licht knetterend gerucht klonk langs den straatsteenen muur t waren de hanen der geweren die werden overgehaald overigens was de houding der strijders fierder en geruster dan ooit
het kleine lage vertrek was gemeubeld met een hoop ledige in een hoek gestapelde flesschen van den met gele oker bestreken muur schilferden groote stukken
er was eens een koning en een koningin o hoe verheugd ben ik dit gezegd hebbende boog zij voor marius en jean
in de straat planche mibray wierp men van de daken op de soldaten potscherven en keukengereedschap een slecht teeken
met veel moeite gelukte het aan het oude monarchale prevootschap en in de laatste tien jaren der achttiende eeuw aan de revolutionnaire mairie om de vijf mijlen riool te bouwen die vr bestonden
wie weet of de zon niet blind is maar wien kan men dan vertrouwen solem quis dicere falsum audeat alzoo zouden zekere geniale zekere zeer verheven menschen sterrenmenschen zich kunnen bedriegen
t is mij reeds eens gebeurd maar het was minder smartelijk t was niets ja een eerlijk man ik zou het niet zijn zoo gij door mijn schuld mij verder geacht hadt
een der beide treinen stond stil tot de knoop was ontward een rijtuig was voldoende om de geheele reeks tot stilstand te brengen daarna stelde men zich weder in beweging
er zijn toestanden die ons binden er zijn omstandigheden die plichten vorderen ik heb in mijn leven veel ondervonden mijnheer
acht te veel houdt deze geweren geladen en evenals de andere bij de hand de sabels en pistolen in uw gordels twintig man in de barricade zes aan de dakvensters en aan het venster der eerste verdieping om door de schietgaten op de aanvallers te vuren
ik antwoordde dat maakt dertig toen hernam hij zoudt gij den moed hebben van drieduizend te leven ik antwoordde ja van niets mits het slechts met u zij
bruneseau ging in zijn onderzoek met den stroom voort aan het scheidingspunt der twee waterleidingen van den grand hurleur vond hij op een vooruitstekenden steen het jaartal deze steen wees de grens aan tot welken
en zijn portret uit den tijd dat hij een kleine jongen was aan het voeteneinde van mijn bed geplaatst had hij wist dat hij slechts behoefde weder te komen en ik hem sedert jaren terug
tien jaren geleden wist ik niet dat zij bestond jean valjean was een voorbijganger hij zelf had het gezegd welnu hij ging voorbij wie hij zijn mocht zijn rol was ten einde
en van onder zijn gescheurden kiel een grooten sleutel half latende zien voegde hij er bij wilt ge zien hoe de sleutel gemaakt is zie
jean valjean maakte den zwarten doek waarin zijn rechterarm lag open nam het linnen dat om zijn hand was gewikkeld weg en liet zijn blooten duim aan marius zien
die duisternis werd eensklaps verschrikkelijk vijfde hoofdstuk zoowel voor het zand als voor de vrouw is er een verraderlijke fijnheid
hij begaf zich moedig in het kreupelhout hij had nu met steekpalm hagedoorn netels wilde rozelaars distelen en doornen te doen hij werd deerlijk gewond en gekrabd
hij vermeed alzoo den viervoudigen valstrik die hem in de duisternis door de vier doolwegen welke wij hebben opgesomd gelegd was
de sloffen en pantoffels behooren nog niet tot onze huwelijksplechtigheden maar geduld bij vooruitgaanden goeden smaak zal men er wel toe komen honderd jaren voor men de bruiloft niet in vollen galop
de levendige aandoening welke hij ondervond kort na zijn terugkomst onder het zodendak zijner wegwerkershut was van den volgenden aard
op den achtergrond van het vertrek stond zooals men zich herinnert een lange tafel waarop men kogels gegoten en patronen gemaakt had de patronen waren gereed en al het kruit was gebruikt zoodat deze tafel ledig was
terwijl deze twee mannen ieder zijnerzijds zich met onberispelijke krijgskunst bewogen naderden zij een afloop der kade die tot op de rivier daalde
voegen wij hierbij dat de ongehoorde ordonnantie van gisquet welke den geneesheeren gelastte de gewonden aan te geven de algemeene verontwaardiging had gewekt niet alleen bij t algemeen maar bovenal bij den koning
marius riep de grijsaard marius mijn kleine marius mijn kind mijn geliefde zoon gij opent de oogen gij aanschouwt mij gij leeft goddank en hij zonk machteloos neder
wat bedoelt ge gij hebt dien man vermoord goed ik heb den sleutel thénardier wees met zijn vinger op marius hij vervolgde ik ken u niet maar wil u helpen gij moet een vriend zijn
daardoor ontstaan beroeringen maar na die beroeringen ziet men dat er weg is afgelegd zoolang de orde niet is ingevoerd
men kan onsterfelijk en kreupel zijn gelijk vulcanus men kan meer dan mensch en minder dan mensch zijn het groote onvolledige ligt in de natuur
de aanvallers hadden de meerderheid de opstandelingen de goede stelling zij stonden op een muur en hadden de soldaten onder t schot die door de dooden en gekwetsten belemmerd waren
kwam achter jean valjean weder te voorschijn en beide gestalten smolten zoodanig ineen dat zij er slechts ééne vormden die eerbiedwaardig was
al de vrouwelijke voorwerpen waaraan cosette gehecht was waren medegenomen er bleven slechts de groote meubels en de vier muren over ook het bed van vrouw toussaint was afgehaald een enkel bed was opgemaakt dat
t was voor jean valjean een onbeschrijfelijk oogenblik gelukkig dat ofschoon hij de lantaarn duidelijk zag de lantaarn hem niet ontdekte
hoe het zij zelfs wanneer zij gevallen vooral wanneer zij gevallen zijn zijn die mannen verheven die op alle plekken der aarde met het oog op frankrijk gericht
maar de mensch is zoo schrander dat hij deze vijfhonderd millioen liever in de goot werpt het is het onderhoud van het volk zelf t welk hier bij droppels daar bij stroomen onze riolen in de rivieren en de rivieren in den oceaan uitbraken
zonder dat zij zelve wist waarom en zonder dat men haar deswege moet beschuldigen had haar ziel zich zoozeer naar die van haar echtgenoot gevormd dat hetgeen marius geest beschaduwde ook den haren verduisterde
een nog zeer jong meisje met een half masker voor het gezicht insgelijks de bruiloft opgemerkt en spraken met elkander terwijl hun makkers en de voorbijgangers aan t schelden waren het gesprek werd door het rumoer gesmoord en verloor er zich in de
evenwel was zijn geest in het genootschap der vrienden van het a b c eindelijk eenigszins naar de denkbeelden van combeferre gaan overhellen
huivert gij niet ik die slechts de meest gebogen mensch ter wereld ben zou de afschuwelijkste zijn geworden en deze misdaad zou ik elken dag bedreven dezen logen
feuilly gij hebt de menschheid voor moeder en het recht voor vader aangenomen ge zult hier sterven dat is zegevieren wat heden moge gebeuren burgers zoowel door onze nederlaag als door onze overwinning zullen wij een revolutie bewerken
ik betrap u op heeter daad zei cosette ik heb door de deur vader fauchelevent hooren zeggen het geweten zijn plicht doen dat is politiek ik duld dit niet men mag niet reeds den volgenden dag over politiek spreken dat is niet recht
al den drommel groote linten en strikken ik betreur den kouseband der bruid de kouseband der bruid is aan den gordel van venus verwant
bespeurde een lap er af te scheuren en dien onder zijn kiel te verbergen waarschijnlijk met de gedachte dat deze lap hem later kon dienen om den vermoorde en den moordenaar te herkennen hij vond overigens niet meer dan dertig francs
pont au change en de pont-neuf verdronken was gevonden en dat een geschrift t welk deze overigens onberispelijke en door zijn superieuren zeer geachte man had nagelaten aan een vlaag van zinsverbijstering en zelfmoord deed denken inderdaad dacht jean
t geen de sluwe oplettendheid te kennen geeft van iemand die een ander tracht te herkennen dit gelukte hem niet jean valjean zooals gezegd stond met den rug naar het licht en zag er bovendien zoo gehavend zoo beslijkt en zoo bloedig uit
ging uit aller mond een zonderling tevreden een vreeselijke kreet op waarvan de zin treurig maar de toon zegevierend was leve de dood blijven wij allen hier
maar dat toen adam haar een oogenblik bij haar ontluiking aanschouwde zij beschaamd en rood werd wij behooren tot hen die voor meisjes en bloemen beschroomdheid gevoelen
trotsch met opgericht hoofd in zijn kleeding en manieren al het elegante uit den tijd van barras mengende geleidde cosette hij trad in de plaats van
maar voegde hij er eensklaps treurig bij welk een ongeluk nu denk ik er aan meer dan de helft van t geen ik bezit is
ik wil overdaad het nuttelooze noodelooze het buitensporige overvloed ik herinner mij in de kathedraal van straatsburg een uurwerk te hebben gezien
bij god neen ik ben een boer van faverolles mijnheer de baron pontmercy ik verdiende den kost met boomsnoeien ik heet niet fauchelevent ik heet
er ontstond een pauze beiden zwegen ieder verdiept in een afgrond van gedachten marius had zich aan een tafel gezet en liet den hoek van zijn mond op een zijner gebogen vingers rusten
de onomkoopbare rechters aannemen gevoelt men zich verlicht wanneer men in een riool ziet welk slijk er toe behoort het onderwijst tevens wij hebben aanstonds gezegd dat de geschiedenis door het riool gaat
noch de geweerschoten uit de kelders en dakvensters noch de woede van den aanval noch de razende verdediging noch toen eindelijk de deur zwichtte de dwepende waanzin der verdelging de aanvallers die de herberg binnendrongen
die jongelieden der artillerie zijn zeer goed onderwezen hij heeft vader en moeder een familie hij bemint waarschijnlijk hij kan niet ouder dan vijf-en-twintig jaar zijn hij kon uw broeder wezen
gij vindt mij dus zoo dom t is dan iets zeer gewichtigs wat ge zegt zaken geldbelegging in een bank t heeft wat te beteekenen
van dit tijdstip af waarvan wij aanstonds zullen spreken is het werk met kracht hervat en voortgezet napoleon bouwde de cijfers zijn merkwaardig vier duizend achthonderd vier ellen
hij vermoedde dat hij waarschijnlijk in het riool der hallen was dat zoo hij links ging en de glooiing volgde hij binnen een kwartieruurs aan een monding in de seine tusschen de pont au change en de pont-neuf zou zijn
evenals caton en phocion en ieder hunner schijnt een herinnering uit de oudheid moire antique riep de grijsaard ik dank u marius t is juist het denkbeeld dat ik zocht
de strijders vlamden en t was schrikkelijk deze salamanders van den strijd in dien rooden rook te zien heen en weder gaan wij onthouden ons de opvolgende en gelijktijdige tooneelen van dit grootsche bloedbad te schetsen
wij zullen den lezer noch naar het stadhuis noch naar de kerk voeren men volgt zelden twee gelieven tot zoo ver en is gewoon het drama den rug te keeren zoodra het een bruidsbouquet in het koopsgat steekt
en viel eer dan hij zich zette op het plaveisel naast den steeds bewegingloozen marius en liet zijn hoofd tusschen zijn knieën zinken geen uitkomst
de weinige voorbijgangers die van de jena brug kwamen zagen vr zij verder gingen even om ten einde een oogenblik deze twee bijzonderheden van het beweginglooze landschap te aanschouwen den man op den oeverkant het huurrijtuig op de kade
dit geheim is goud waard ge zult tot mij zeggen waarom hebt ge u niet tot jean valjean gewend om een zeer eenvoudige reden ik weet dat hij het geld heeft afgestaan en wel te uwen gunste
met die lichtheid waarmede men zich de zegepraal voorspelt welke een der deugden van den franschen krijgsman is verdeelden zij den aanbrekenden dag in drie tijdperken
op bevel van enjolras maakten vier opstandelingen javert van den paal los terwijl men hiermede bezig was hield een vijfde hem een bajonnet tegen de borst
niet recht voor zich uit te durven zien maar steeds gluipend inwendig eerloos te zijn neen neen neen neen liever lijden bloeden weenen zich met de nagels het vel van het vleesch scheuren de nachten in foltering doorbrengen
in den ondergaanden ouderdom ligt een hemelsch morgenrood intusschen had marius onder al het verbinden en verplegen slechts een enkele gedachte
athene was een ochlocratie de geuzen hebben holland geschapen het gepeupel heeft meer dan eens rome gered en het kanalje volgde jezus christus geen denker die niet soms de schitterende deugden der lagere klassen bewonderd heeft
is het gods mogelijk zij voegde er nu en dan bij alles zal met bloed bemorst worden toen de eerste ontsteltenis voorbij was en een soort van wijsgeerige helderheid in haar gedachten ontstond deed zij zulks blijken door den uitroep
in de straten achter deze moeder barricade verhieven zich nog negentien barricaden alleen bij haar aanblik gevoelde men in de voorstad het ontzaggelijk stuiptrekkend lijden
twee feiten twee bewijzen zei thénardier en reikte marius de twee opengeslagen bladen de lezer kent deze twee dagbladen
op het onverwachtst bespeurde hij onder t voortgaan dat de weg niet meer opliep het water vloeide hem niet meer tegen de teenen maar tegen de hielen het riool liep afwaarts hoe zou hij nu plotseling aan de seine komen
wat had ik gelijk aan die praatjes van den lansier niet te gelooven zeide vader gillenormand bij zich zelven nooit was cosette
aan het eindige dat den vooruitgang den verheven arbeid toelaat denken zij niet het onbepaalde dat uit de vermenging van het menschelijke en goddelijke het oneindige en eindige ontstaat ontsnapt hun
op zekeren dag riep hij weg met lodewijk xviii en hij ging heen t was mijn schuld niet hij was blond en blozend zijn moeder is dood
korte broek witte kousen en handschoenen was bezig om al de schotels die zouden worden opgebracht met rozenkransen te versieren
men heeft tegen zich een geheel leger maar men verdedigt het recht de natuurwet de souvereiniteit van ieder op zich zelven waarbij geen afstand mogelijk is de rechtvaardigheid de waarheid en desnoods sterft men gelijk de driehonderd spartanen
vierde hoofdstuk zwarte inkt die wit maakt dienzelfden dag of liever gezegd dienzelfden avond had basque aan marius
wat het volk betreft gisteren was het in gloed maar van morgen verroert het zich niet er is niets te verwachten niets te hopen evenmin van een voorstad als van een regiment ge zijt aan uw lot overgelaten
het eerste den rechteroever het tweede den linkeroever het derde de binnenstad de agenten waren met karabijnen met knuppels degens en dolken gewapend
dit kwam duidelijk bij den man op die het hek schudde en poogde te openen t geen hem dezen uitroep van verontwaardiging ontlokte t is sterk een
de liefde heeft recht op een langen witten baard methuzalem is bij cupido een kind sedert zestig eeuwen helpen man en vrouw elkander door de liefde
deze woorden verdreef de smartelijke angstwolk van ieders geest met daverenden bijval werden zij toegejuicht men heeft nooit den naam geweten van den man die dus gesproken had t was een onbekende een vergeten kielman
hij ondervond de zonderlinge foltering van een geweten dat eensklaps uit de duisternis in t licht komt hij zag t geen waarvan hij afkeerig was hij gevoelde zich ijdel onnut misvormd uit zijn vorig leven van zijn rang ontzet tot niets gebracht
het huurrijtuig reed langs de boomen der champs-elysées men zag boven de borstwering het bovenlijf van den koetsier met de zweep in de hand uitkomen
dat ik gelukkig zou zijn in deze kamer welke ge mij aanbiedt dat ik niemand zou hinderen in mijn hoekje en dat terwijl gij cosette bezat ik mij zou verheugen in t zelfde huis met haar te zijn
toen was het moeielijk thans was het onmogelijk hij had vr zich dat onverzoenlijke zes verdiepingen hooge huis dat slechts bewoond scheen door den uit het venster gebogen doode
de overmaat van opoffering is een versterking zij hadden geen hoop meer maar wanhoop de wanhoop is het laatste wapen dat soms overwinning geeft virgilius heeft het gezegd uiterste hulpmiddelen ontstaan uit uiterste besluiten
van t welk de wanstaltige letters in schijnbare wanorde en als toevallig nu aan de hoeken dan aan de einden aaneen zijn gesmolten
van het groote drama t welk de schelmerij te parijs speelt zijn krot was de coulisse waaruit de diefstal ging en de afzetting
om hem toe te lachen hij was tevreden verblijd verrukt bekoorlijk jong zijn wit haar paarde een zachte majesteit aan den vroolijken glans op zijn gelaat wanneer bevalligheid zich onder rimpels voegt is zij aanbiddelijk
aan een dier hengsels hing een smerig vod dat zeker in t voorbijdrijven daar tegengehouden in de duisternis fladderde en verder scheurde
het vreeselijk pistoolschot er bestond waarschijnlijk haat tusschen dien spion en dezen galeiboef de een hinderde den ander jean valjean was naar de barricade gegaan om zich te wreken
wij zijn hier als aan een ontbijt van jongelieden zooals wij zeiden scheen de barricade der straat chanvrerie inwendig zeer kalm
uitwendig door het morgenrood beschenen boog zich werktuiglijk en zonder zich schier te durven bekennen dat zij tegelijkertijd aan marius dacht aanschouwde zij die vogels dat gezin
t is op haar eigen goeden wil dat wij een beroep doen geen geweldig middel is noodzakelijk het kwaad op vriendelijke wijze te onderzoeken het te erkennen en te genezen daartoe noodigen wij de maatschappij uit
overigens was bij t verschil van beider aard geen vraag van marius tot fauchelevent mogelijk de gedachte hieraan kwam zelfs niet bij hem op wij hebben reeds op deze omstandigheid gewezen
welke dat ik dezen man doodschiet javert richtte het hoofd op zag jean valjean maakte een onmerkbare beweging en zeide juist zoo
bij ieder schot zag men de jaloezielatten trillen een veertienjarige knaap werd in de cossonneriestraat aangehouden met zijn zakken vol patronen verscheiden wachtposten werden aangevallen bij den ingang der straat
omdat het kunstenaar is het ideale is slechts het hoogste punt der logica evenals het schoone slechts het toppunt van het ware is
en van al de revolutiën welke sedert zestig jaren de raven der tuilerieën verschrikken en wijl ge onmeedoogend zijt geweest door u te laten dooden zal ik over uw dood niet treuren hoort ge moordenaar
en schier zonder adem was staarde hij hem met een onuitsprekelijken haat aan bij de verschikking der kleeding van marius had hij in diens zakken twee voorwerpen gevonden
welke met deze stuiptrekkingen gepaard gaan men gaat heen en weder men praat men schertst men lacht een onzer kennissen hoorde een strijder te midden van het schrootvuur tot hem zeggen
hem voorhield stak hij zijn arm in de kast ondertusschen voer thénardier voort mijnheer de baron ik heb de grootste redenen om te gelooven dat de vermoorde jonge man een rijke vreemdeling was dien
de afgrond van het maatschappelijke onbekende had zich stil boven deze wezens gesloten men zag zelfs niet meer op de oppervlakte die rimpels die beving die donkere zich samentrekkende kringen welke aankondigen dat er iets in is gevallen
een lot had ook de jonge bekoorlijke vicomte d'escoubleau van wien wij gesproken hebben een der helden van de belegering van lerida welke stad men in zijden kousen en onder vioolmuziek bestormde
bovendien had hij aan het einde der straat gekwetsten zien voorbijdragen en hij zeide tot courfeyrac deze gekwetsten komen niet van ons
enjolras en combeferre onderzochten ze toen combeferre weder de keldertrap opging zeide hij t is van den ouden voorraad van vader hucheloup die in den beginne kruidenier is geweest
ditmaal was t gedaan de groep opstandelingen die het centrum verdedigde week in verwarring toen herleefde bij eenigen de treurige liefde voor het leven
er ontstond een dof geklots en slechts de duisternis kende het geheim van den doodsstrijd dezer donkere in het water verdwenen gestalte
het had hem steeds een volstrekte onmogelijkheid geschenen het woord tot dien raadselachtigen man te richten die voor hem evenzeer verdacht als indrukwekkend was bovendien was het lang geleden dat hij hem niet gezien had
en hem op zijn beurt te zeggen wees vrij aan persoonlijke belangen den plicht den algemeenen plicht op te offeren en in deze persoonlijke belangen ook iets algemeens te zien misschien iets hoogers de maatschappij te verraden om zijn geweten trouw te blijven
waar hij zich bevond hij zou geantwoord hebben in den nacht zijn instinct diende hem evenwel goed dalen was de eenig mogelijke redding
zich lichaam en ziel doorknagen daarom kom ik u dit alles verhalen uit lust des harten zooals gij zegt hij ademde moeielijk en voegde er nog bij vroeger stal ik om in t leven te blijven een brood maar thans wil ik niet om te leven een naam stelen
er zich mee doordrongen en thans nu hij het beschouwde kon hij de voldoening smaken van een zwaardveger die het merk zijner fabriek op den dolk zag welken hij rookend uit zijn borst trok cosette had marius marius bezat
deze of gene kapitein ging op eigen gezag in t vuur deze of gene nationale garde streed voor zijn idée en voor eigen rekening
nu hij moge razen maar zoodra venus verschijnt is hij bedaard het wilde dier onderwerpt zich wij zijn allen even z
misschien hadden zij den vorigen avond het oog der opzichters van den tuin bij de sluiting verschalkt en den nacht in een dier huisjes doorgebracht waar men de dagbladen leest
toen richtte hij zich weder op bibberend verkleumd gebogen onder den stervende dien hij voortsleepte van slijk druipend de ziel vervuld met een zonderlinge helderheid
hij stak de portefeuille weder in marius zak hij had gegeten en krachten herkregen toen nam hij marius weder op zijn rug liet zorgvuldig zijn hoofd op zijn rechterschouder rusten
nog vr den twaalfden slag stond enjolras op en beval van de hoogte der barricade met donderende stem brengt de straatsteenen in het huis stapelt ze in de vensterbanken
de vervolgde man kwam aan dien kleinen heuvel en ging er omheen zoodat hij niet meer door den ander gezien werd deze die den ander niet meer zag werd ook niet gezien
hij had deze woorden opgemerkt mijn echtgenoot en mijn dochter hij sloeg een vorschenden blik op den onbekende een rechter van instructie zou niet scherper gezien hebben hij bespiedde hem schier hij antwoordde enkel spreek duidelijk
en noodwendig een schrikkelijken modderpoel had ontmoet waar hij het lijk had kunnen achterlaten doch dan zouden de rioolruimers bij t schoonmaken den volgenden dag terstond den vermoorden man hebben gevonden t geen de moordenaar niet wilde
gedwongen zijn te bekennen de onfeilbaarheid is niet onfeilbaar er kan in het dogma dwaling bestaan alles is nog niet gezegd wanneer een wetboek gesproken heeft de maatschappij is niet volmaakt het gezag is aan weifeling onderhevig
jean valjean die voor alles den rug naar t licht wilde gekeerd houden liet hem begaan met de gezwindheid van een goochelaar vond thénardier terwijl hij den rok van marius betastte middel om zonder dat jean
evenwel ademde zijn half geopende mond jean valjean wilde opnieuw zijn hand in de rivier steken toen hij eensklaps een soort van dwang gevoelde alsof men iemand achter zich heeft dien men niet ziet
nam de beide dagbladen stak ze weder in den omslag en mompelde terwijl hij met de nagels op de drapeau blanc sloeg t heeft mij moeite gekost dit te krijgen
en wel in dier voege dat jean valjean hem gezegd had ge neemt mij in t verhoor hem geen twee of drie beslissende vragen gedaan
hij heeft mij door allerlei doodsgevaren heen gedragen welke hij van mij wendde en zelf op zich nam hij bezit allen moed alle deugden allen heldenzin alle heiligheid cosette deze man is een engel
marius streed ongedekt hij maakte zich tot een mikpunt meer dan ten halve lijve kwam hij boven de barricade uit niemand is verspillender dan een vrek die tot buitensporigheden overslaat
geruchtmakende benden zich gewoonlijk voortrollen door een oud rijtuig op welks verhemelte zij saamgedrongen zijn of zitten in woelige groepen van twintig personen in een rijtuig dat voor zes is bestemd men ziet er op den bok op de treden op de portieren op den
neen iets meer en wat heb ik op mijn beurt gedaan door hem genade te geven mijn plicht neen iets meer
later marlborough of malbrouck die op den dag van zijn huwelijk door den toorn zijner tante werd overvallen die hem geluk bracht
dit gebrek aan spanning van de kromme lijn van het werptuig der gegleufde kanonnen in de zestiende eeuw ontstond door de zwakke lading welke deze soort van kanonnen vorderen zoowel voor het behoud der affuiten als anderszins
welke beloofd hadden zich bij ons te voegen en gezworen ons te helpen en daarvoor hun eer verpandden en die onze generaals zijn en ons nu in den steek laten
een man stond voor hem deze man droeg een kiel hij was blootsvoets en hield zijn schoenen in de hand hij had ze blijkbaar uitgetrokken om jean valjean ongemerkt te naderen
waren meer gescheurd en vervallen dan het metselwerk van het ringriool dat van dagteekent het tijdstip toen de versch waterleiding van menilmontant verheven werd tot de waardigheid van groot riool van parijs
radeloos droeg hij cosette in zijn armen weg terwijl hij voor jean valjean de oogen sloot deze man behoorde tot den nacht tot den levenden vreeselijken nacht hoe zou men er den bodem van durven zoeken t is ontzettend de duisternis te
eensklaps ziet hij naar zijn voeten zij zijn verdwenen het zand bedekt ze hij trekt zijn voeten uit het zand wil terug keert om maar zinkt dieper
eenerzijds en de kade mégisserie en de bloemkade anderzijds een soort van vierkant meer door t welk een snelle strooming gaat
kortom wie valjean zijn mocht t was onbetwistbaar een ontwakend geweten t was het begin eener geheime bekeering en naar alle waarschijnlijkheid had het geweten zich reeds lang bij dezen man doen gelden
de kruin van den muur was door de kanonskogels verdwenen en ingestort het naar binnen en buiten gevallen puin had zich eindelijk aan weerszijden der barricade tot twee glooiingen opgehoopt de buitenste glooiing bood den belegeraars een hellend vlak ter beklimming aan
de bevolkingen aanschouwden schier met godsdienstige vrees deze bedden van verrotting deze monsterachtige wiegen des doods de holen van ongedierte te benares zijn niet minder vreeselijk dan de leeuwenkuil van babel
men danste een weinig men lachte veel t was een prettige bruiloft men had er den goeden man voorheen op kunnen noodigen hij was er trouwens in den persoon van vader
overigens was hij door zijn dochter azelma welke hij ter opsporing van het bruidspaar op den februari had uitgezonden en door zijn eigen navorschingen er in geslaagd veel te vernemen
de van een bliksem spattende vonken zijn ook bliksems het noodlot wil soms dat de onschuld zelve het merkteeken der misdaad verkrijgt door de sombere wet der
hem genade had geschonken en één ding had hem versteend namelijk dat hij javert jean valjean genade had geschonken
zevende hoofdstuk de toestand wordt erger het daglicht nam spoedig toe maar geen venster geen deur opende zich
ik heb er naar onderzocht zij woont in de rue de lhomme armé no ha nu zijn wij er ge wilt haar nu ge zult haar hebben
jean valjean zag de muren aan sloot eenige kastdeuren en ging van de eene kamer naar de andere hij kwam in zijn kamer terug en zette de kaars op een tafel