AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
maar toch altijd dieper dan een manslengte de jonge vrouw die haar kind droeg gleed uit viel naar beneden en was verdwenen
zij was een mooi volwassen meisje en ik een krachtige jongeling de wolfshuiden op het bed van moeder en van anastasia had ik zelf afgestroopt van de dieren die onder mijn schot gevallen waren
ziezoo nu ben ik een doekspeld zei de stopnaald ik wist wel dat ik in eere zou komen is men wat dan wordt men wat en daarbij lachte zij in
die echter al spoedig te voorschijn kwam kijken met haar fonkelende donkere oogen het had den rijken molenaar gestreeld dat het een jager uit zijn kanton was die de beste schoten deed en door al de anderen geëerd werd
wij zullen het wel gedaan krijgen zei de ijsjonkvrouw gij of ik ik ik neen neen klonk het om haar heen alsof het een echo van het gelui der kerkklokken in de bergen was maar het was gezang
zoo ontmoetten aphtanides en ik elkaar voor de eerste maal moeder kon vischnetten breien dat gaf haar hier bij de golf een goede verdienste en wij bleven geruimen tijd bij de zee wonen de schoone zee
uit welks ramen zij nog menigen avond over de kastanjeboomen naar de sneeuwbergen kijkt waarover rudy zich eenmaal voortspoedde zij ziet des avonds den
het waren dezelfde sterren en zij stonden op dezelfde plaats boven mij als toen ik te delphi voor onze hut zat eindelijk kwam het mij voor alsof ik daar nog was daar plofte er iets in het water en de boot schommelde hevig ik gaf een luiden gil want anastasia was in het water gevallen
zij keken om zich heen en nu verhief zich in de hoogte op de helling der rots het sneeuwdek het bewoog zich in golven als een stuk linnen wanneer de wind daaronder speelt
ja dien grijpen zei de duizeligheid daartoe ben ik niet in staat de kat dat ondier heeft hem haar kunsten geleerd dit menschenkind bezit een eigenaardige macht die mij van zich stoot
overigens was zij zooals gezegd is zeer achtenswaardig en nu viel zij in slaap donker was het in het rond de eene kip zat naast de andere maar die welke het dichtst bij de vroolijke zat
maar hoe meer zijn blik zich verduisterde des te meer lachten haar oogen zij had den blonden engelschman met de roode bakkebaarden wel een kus willen geven als zij daardoor had kunnen bewerken dat rudy razend werd en wegliep dat zou haar juist een bewijs zijn hoe lief hij haar had
de duizeligheid heeft vele zusters een geheele schaar en de ijsjonkvrouw koos de sterkste van die velen die buiten en binnen haar taak vervullen
en de avondklokken klonken van de bergen van savoye van de zwitsersche bergen in het westen verhief zich in den gouden glans het zwartachtig blauwe
men kan het niet altijd goed hebben zei het vlas men moet iets ondervinden dan weet men wat maar het liep slecht af het vlas werd nat gemaakt en gedroogd gebraakt en gehekeld ja wat wist het hoe het heette wat men er al zoo mee deed het kwam op het spinnewiel
dat is toch eigenlijk niets zei de derde dan behoort men toch niet tot den deftigen stand en er zijn velen in een stad die allen ver boven een metselaarsbaas staan
hij bewees babette terstond de grootste opmerkzaamheid rijk gebonden boeken muziek en teekeningen lagen er op de groote tafel verspreid de deur die naar het balkon voerde stond open en gaf het uitzicht op het schoone uitgestrekte meer dat zoo blank en stil was
het jonge bruidspaar liep gearmd de stad uit en ging den straatweg langs onder de met struiken begroeide rotsen langs het blauwachtig groene diepe meer het sombere chillon spiegelde zijn grauwe muren en zijn logge torens in den helderen vloed af
op welke wijze hebt ge de wereld verlaten vroeg hij verder om toch ergens over te spreken daar het hem verveelde daar te staan wachten ja hoe ik haar verlaten heb dat weet ik niet
hij nam hem in den jachttijd mee naar de bergen en liet hem van het warme bloed der gemzen drinken dat den jager de duizeligheid beneemt hij leerde hem ook den tijd te onderscheiden wanneer op de verschillende bergen de lawinen zouden neerstorten s middags of s avonds al naardat de zonnestralen daar werken
zwijgend wandelden wij over de rotsen het was laat op den avond toen wij voor de hut van mijn moeder stonden anastasia hield ons de lamp toe toen wij binnentraden mijn moeder was er niet zij keek verwonderlijk weemoedig naar aphtanides
en zoo werd het een mooi groot stuk linnen al het vlas tot op den laatsten stengel ging aan dat ééne stuk op maar dat is toch zonderling dat had ik nooit gedacht o wat is het geluk mij toch gunstig de paal wist werkelijk niet wat hij bedoelde met zijn snip snap snor
telkens wanneer ik denk uit is het lied dan ga ik weer tot iets hoogers en beters over nu moet ik zeker op reis gaan en de heele wereld rondgezonden worden opdat alle menschen mij kunnen lezen dat kan niet anders zijn
rudy stond daar bleek en sidderend het was de eerste schrik zijns levens de eerste huivering die hem over de leden ging laat op den avond kwam hij met de doodstijding in het huis terug dat nu een huis van rouw werd
rudy was een goede partij zooals men zeide als hij maar niet met een meisje boven zijn stand wilde trouwen hij was een danser van wien de meisjes droomden en dien deze en gene zelfs wakend in haar gedachten
koud en diep was het heldere blauwachtig groene ijswater van den gletscher van het gebergte rudy keek in het water neer slechts een enkele blik en het was hem alsof hij een gouden ring zag rollen glinsteren fonkelen
was het het leven des geestes of des doods dat hem vervulde werd hij opgeheven of zonk hij in de diepe doodende ijskloof gedurig dieper
dat deed hij dan ook en de menschen zeiden van den vijfde in hem zit bepaald iets het is een schrandere kop maar hij doet niets doch juist daarom was hij iets zie dat is maar een kleine geschiedenis en toch heeft zij geen einde zoolang de wereld bestaat
maar de stoomboot voer voorbij en legde aan waar zij moest aanleggen en wel te vevay het kleine gezelschap wandelde van hier verder tusschen de witte door de zon bestraalde muren die de wijngaarden voor het bergstadje montreux omgeven
het kleine madeliefje kon niet spreken geen vertroostend woord zeggen hoe graag het ook wilde zoo verliep de voormiddag hier is geen water zei de gevangen leeuwerik
was hier voor rudy nieuw kleederdracht zeden en gebruiken zelfs de taal maar deze zou het oor van den knaap wel spoedig leeren verstaan
haar oogen fonkelden daar zoo dat er een waar vuur in was dat was plotseling zoo gekomen evenals een andere brand ook plotseling uitbarst
ik zie en hoor immers dacht het de zon beschijnt mij en de wind kust mij o hoe rijk ben ik toch begiftigd in den tuin stonden vele stijve deftige bloemen hoe minder geur zij van zich gaven des te meer
babette hoorde dit en keek door de dunne gordijnen naar buiten toen zij den witten man echter zag en wel kon begrijpen wie dit was klopte haar hartje van schrik maar ook van toorn
ik had mijn beste kleeren aangetrokken de witte fustanella viel in rijke plooien langs mijn heupen neer het roode wambuis sloot mij nauw om de leden aan den kwast van mijn fez zat zilver in mijn gordel staken messen en pistolen
zijn grootvader sprak hierover maar zelden doch men wist het toch overal in het gebergte de vader van rudy was postiljon geweest de groote hond die in de kamer van zijn grootvader lag
nu rudy was wel een gelukskind datgene waarom hij hierheen vertrokken was maar nu zelf bijna vergeten had dat zocht hem op als landslieden elkaar ver van hun vaderland ontmoeten dan knoopen zij een gesprek aan en maken kennis met elkander
van alle kanten schoten er bliksemstralen van alle kanten deden zich donderslagen hooren zij rolden in elkaar minuten lang de bliksemstralen hadden vaak den glans der zon men zag iederen wijnstok evenals op den tijd van den middag en terstond daarop was alles weer in duisternis gehuld
eerst den volgenden morgen hoorde men aan den oever het wanhopige jammeren der bruid maar het reishandboek vertelt niets van het stille leven van babette bij haar vader niet in den molen want daar wonen nu andere menschen maar in het mooie huis in de nabijheid van den spoorweg
in dit huis zou rudy nu de lieveling worden wel is waar was er al een namelijk een oude blinde en doove jachthond die nu echter niet meer op de jacht meeging maar het toch vroeger gedaan had
de tweede broeder die had nu meer verstand van het metselen hij had dit dan ook geleerd toen zijn proefjaren als gezel ten einde waren deed hij zijn ransel om en hief het lied van den handwerksman aan
misschien is er geen vorm van letterkunde die in alle kringen der maatschappij zoo zijn invloed doet gelden als het sprookje arm en rijk aanzienlijken en geringen ontwikkelden en eenvoudigen van geest raken even gemakkelijk onder de bekoring die er van het sprookje uitgaat
al moge het regen of zonneschijn wezen de kinderen zijn er altijd met hun koopwaren voor omstreeks twintig jaren stond hier dikwijls maar altijd op eenigen afstand van de andere kinderen
de prachtigste van alle straten was als het ware uit den grond opgerezen sedert rudy hier als knaap geweest was het scheen hem toe alsof zij ontstaan was uit al de lieve huisjes die zijn grootvader gesneden had
het kind deed zijn oogen wijd open en keek den engel in het schoone vroolijke gelaat en op hetzelfde oogenblik bevonden zij zich in gods hemel waar vreugde en zaligheid heerschten
mij heeft hij onder het dansen een kus gegeven zei annette van den schoolmeester tegen haar beste vriendin maar dat had zij niet moeten zeggen zelfs niet tegen haar beste vriendin
gaat ge ons verlaten zeide zij wat spijt mij dat spijt het u zeide hij en er scheen mij in deze woorden een smart te liggen even groot als
zij sloegen hun tenten daarom naast onze hut op braadden lammeren en vogels schonken zoete krachtige wijnen in maar de turken mochten daarvan niet drinken
een schooner sieraad bezat geen grieksch meisje haar gezicht fonkelde haar oogen waren als twee sterren stil baden wij alle drie daarop vroeg zij ons wilt gij vrienden zijn in leven en dood ja antwoordden wij
en waarlijk zij brak heb ik het niet gezegd riep de stopnaald uit ik ben te fijn nu deugt zij volstrekt niet meer zeiden de vingers maar zij moesten haar toch vasthouden de keukenmeid liet lak op de naald droppelen en stak daarmee haar doekje van voren vast
nu werden zij in stukken en flarden gescheurd zij dachten dat het nu met hen gedaan was want zij werden fijngehakt geweekt en gekookt ja zij wisten zelf niet wat er al zoo met hen gebeurde
hij stak het hoofd uit een der groote steenen vensterramen en keek neer in het diepe blauwachtig groene water en naar het kleine eiland met de drie acacia's daarheen wenschte hij zich wel verplaatst te zien vrij van het geheele pratende gezelschap
het werd avond en nog kwam er niemand om den armen vogel een droppel water te brengen nu strekte hij zijn lieve vlerkjes uit en schudde er krampachtig mee zijn gezang was een weemoedig piep piep
lang bleef hij dit echter niet hij schoot al spoedig wortelen in het huis en in het hart hier in het kanton walliserland is het nog zoo kwaad niet zei de oom en gemzen hebben wij
waar de vijgeboomen het huis van den boer beschaduwen laurierboomen en cipressen in de tuinen groeien halverwege op den berg stond het huis waarin de petemoei woonde
ieder schutter droeg zijn schietnummer in een krans op den hoed hier was muziek en gezang lieren trompetten geschreeuw en rumoer huizen en bruggen waren met zinnebeelden en verzen versierd er wapperden vaandels en vlaggen
maar wanhopen deed hij niet toen de zon den volgenden morgen opging was zijn goede luim al lang opgegaan deze was nog nooit verdwenen babette is te interlaken vele dagreizen van hier zeide hij bij
een oude toren staat hier als schildwacht voor het kanton walliserland dat hier eindigt en ziet over de gemetselde brug naar het tolhuis aan den anderen kant daar begint het kanton waadland en de naaste niet ver verwijderde stad is bex
zouden nu niet al die halve en heele steenen als één steen voor hem kunnen gelden het is een daad van genade hij heeft daaraan nu behoefte en hier is immers de bron van genade
de belangrijkste en vaak de schoonste producten van de letterkunde zijn daar om het te bewijzen sla goethe heine wieland
de heere jezus ligt daar als een schoone bloem zei mijn moeder en christus is opgestaan alle menschen omarmden elkaar ieder hield een brandende kaars in de hand ik kreeg er zelf ook een en anastasia eveneens
terwijl zij op den stok vloog plukte zij zich met den snavel en viel er haar een veertje uit daar vliegt het weg zeide zij hoe meer ik mij pluk des te mooier word ik zij zeide dit op vroolijken toon want zij was de vroolijkste van al de kippen
er kwam een bliksemstraal even verblindend als zonneschijn op de witte sneeuw babette sprong op het meer verhief zich op dit oogenblik als een vlammende gletscher de ijsjonkvrouw stond daar vol majesteit blauwachtig bleek stralend en aan haar voeten lag het lijk van rudy
maar op zekeren dag kwamen er menschen deze pakten het vlas van boven beet en trokken het met den wortel uit dat deed zeer het werd in het water gelegd alsof het verdronken moest worden en toen kwam het over het vuur alsof men het wilde braden dat was ontzettend
rudy draaide met babette een paar malen in de rondte daarop gingen zij hand in hand op de kleine bank onder de neerhangende acacia's zitten keken elkaar in de oogen en alles in het rond straalde in den glans der ondergaande zon
maar hij leerde ook nog wat van anderen en deze anderen waren zijn huisgenooten die tot het dierengeslacht behoorden er was een groote hond die ajola heette en aan rudy's vader toebehoord had
dat was een prachtige stad zooals er geen andere bestond dacht rudy een zwitsersch stadje in zondagsgewaad dat zag er niet uit als de andere steden log een troep zware steenhoopen vreemd en voornaam
er zwommen allerlei voorwerpen over haar heen spaanders en strookjes van oude kranten kijk eens hoe zij zeilen zei de stopnaald zij weten niet wat er onder hen ligt ik lig hier ik zit hier vast kijk daar gaat een spaander die denkt aan niets anders in de wereld dan aan
ons huis was uit leem samengesteld maar de deurposten bestonden uit marmeren zuilen die gevonden waren op de plek waar men het huis bouwde het dak reikte bijna tot aan den grond toe nu was het zwartachtig bruin en leelijk
zij deed dit volstrekt niet om te spotten want er konden rechtschapen ja lieve goede menschen onder zijn dat wist babette wel zij had immers zelf een petemoei die zulk een deftige engelsche dame was
zij liepen naast elkaar als waren zij oude kennissen zij sprak en vertelde en het ging haar heel goed af meende rudy zooals zij het belachelijke en overdrevene in de kleeding en den gang der vreemde dames deed uitkomen
met uitgesneden houtwerk om de ramen en den gevel met een vooruitspringend dak keurig en sierlijk en voor ieder huis was een bloemtuin aan den kant van de met steenen geplaveide straat
de oom van rudy was nog een krachtig jager en verstond bovendien het kuipersambacht zijn echtgenoote was een kleine levendige vrouw met een vogelgezicht oogen als een adelaar en een langen met haar begroeiden hals
vijf kippen heette het hebben zich alle veeren uitgeplukt om te toonen wie van haar van liefde voor den haan het magerst geworden is en toen vochten zij duchtig met elkaar en vielen dood neer tot spot en schande voor haar familie tot groot verlies van den bezitter
daar drijft een strootje o wat draait en keert het zich naar alle kanten denkt toch niet alleen aan u zelf want dan zoudt ge u licht aan een steen kunnen stooten daar zwemt een stukje krant wat daarin staat is al lang vergeten en toch spreidt het zich uit ik zit geduldig en stil
de kip die het losse veertje verloren had herkende haar eigen geschiedenis daarin natuurlijk niet meer en daar zij een fatsoenlijke kip was zeide zij ik veracht die
een gedachtebliksem een genadestraal haar droom van den afgeloopen nacht levendig als deze geweest was kwam haar weer voor den geest zij herinnerde zich de woorden den wensch dien zij uitgesproken had omtrent datgene wat voor haar en rudy het beste zou zijn
jammerend zat zij daar in den donkeren nacht door de diepe stilte schenen de woorden van rudy nog te klinken de laatste die hij hier sprak meer heeft de aarde mij niet te geven zij klonken in de volheid der vreugde zij werden herhaald in diepe smart
ik ben den kortsten weg gegaan zeide rudy ik ben over de bergen gekomen geen weg is zoo hoog of men kan dien wel langs maar ook den nek breken zei de molenaar en gij ziet er mij juist naar uit alsof ge den nek nog eens zoudt breken zoo stoutmoedig als ge zijt
het gaat niet gemakkelijk zulke dingen geheim te houden het is als zand in een zeef het loopt er doorheen en spoedig was het bekend dat rudy hoe braaf en goed hij ook was onder het dansen kuste en toch had hij niet eens diegene gekust die hij het liefst had willen kussen
het was rudy die hier even stil stond als op dit oogenblik de geheele omgeving hij sliep niet nog minder was hij dood maar evenals er dikwijls groote wereldgebeurtenissen langs den telegraafdraad vliegen
zij brachten groeten van huis van zijn grootvader ja zelfs van de beide kippen die eenige vogels in huis waarmee rudy zich echter nooit inliet
vasthouden aan mij behoort de macht spreekt zij een schoonen knaap heeft men mij ontstolen een knaap dien ik gekust maar niet doodgekust heb
de vingers richtten de stopnaald vlak op de pantoffel der keukenmeid daarvan was het bovenleer doormidden gescheurd en dat moest weer aan elkaar vastgenaaid worden dat is gemeen werk zei de stopnaald ik kom er nooit van mijn leven doorheen ik breek ik breek
ook werd er een monument op zijn graf opgericht wel is waar slechts één verdieping hoog maar dat is toch altijd iets hij was nu gestorven evenals dit met zijn drie andere broeders het geval was
een burger daardoor krijgt men zijn eigen vaandel zijn eigen herberg ja als alles naar wensch gaat zal ik knechts kunnen houden word ik baas en zal mijn vrouw juffrouw genoemd worden dat is toch iets
maar de graszode met het madeliefje werd in het stof van den straatweg geworpen niemand dacht aan de bloem die het meest voor den kleinen vogel gevoeld had en die hem zoo graag had willen troosten
wij herkenden de omtrekken der bergen zeer goed mijn moeder legde vuur aan kookte uien die zij meegebracht had en mijn zusje en ik sliepen in den tijm zonder vrees voor den afschuwelijken
doch de stroom gaat verder en wordt weer helder hoe herinner ik mij ieder plekje in zijn heilige diepe eenzaamheid midden in de hut werd vuur aangelegd en als de heete asch daar hoog en gloeiend lag werd het brood daarin gebakken
een menigte opgepronkte heeren en dames uit vreemde landen welk een gewemel van landlieden uit de verschillende kantons
toen het bloempje al zijn witte blaadjes weer als kleine armen naar de lucht en het licht uitstrekte herkende het de stem van den vogel maar het klonk treurig wat hij zong ja
de zomer kwam de zon brandde zoo heet dat de bladeren der boomen verdorden ik dacht aan onze koele bergen aan het frissche water dat wij daar hadden ook moeder verlangde daarnaar en op zekeren avond ondernamen wij de terugreis
de ijsmaagd kuste hem het was een kus die hem van het hoofd tot de voeten deed huiveren een kreet van smart ontsnapte er aan zijn lippen hij rukte zich los waggelde en het werd nacht voor zijn oogen maar hij deed ze weer open
haar dochters waren lieve mooie lange en slanke meisjes de jonge neef dien zij meegebracht hadden was van het hoofd tot de voeten in het wit gekleed had blond haar en zulke lange roode bakkebaarden dat er wel genoeg was voor drie heeren
al spoedig had hij hier een kring van vrienden om zich verzameld men eerde hem ja men bewees hem hulde babette was hem heelemaal uit de gedachten gegaan
en daar dronk hij zijn morgendrank de frissche versterkende berglucht dien drank dien slechts de goede god weet klaar te maken en waarvan de menschen alleen maar het recept kunnen lezen waarin geschreven staat de frissche geur van de kruiden van den berg van de kroezemunt en den tijm van het dal
het klonk mij wonderbaar in de ooren als een legende der priesters ik zag met een soort van eerbied tot hem op wat weet ge veel zei ik wat kunt ge aardig vertellen
een uur hooger ook in het gebergte woonde zijn grootvader die de fijne mooie huisjes sneed en bij den grijsaard in de kamer stond een groote kast met dergelijke gesneden voorwerpen in menigte
in het huis van den oom waar rudy nu woonde zagen de menschen er goddank uit zooals hij ze gewoon was te zien hier was slechts een enkele kroplijder een arme idioot een van die beklagenswaardige schepselen
de duizeligheid en de ijsjonkvrouw zij grijpen beiden naar den mensch evenals de poliep naar alles grijpt wat er in haar nabijheid komt de duizeligheid moest rudy grijpen
aan beide kanten van den weg die bergopwaarts loopt staan houten huizen ieder huis heeft zijn aardappeltuin en deze is onmisbaar want vele monden zijn er in die hutten kinderen zijn hier in menigte die altijd grage magen hebben
het is een verre tocht daarheen als men den breeden straatweg langs gaat maar het is niet zoo ver als men over de bergen klimt en dat is juist een weg voor een gemzenjager dien weg ben ik vroeger ook al eens gegaan
deze overschaduwen nu het geheele eiland babette was verrukt over deze plek deze scheen haar de schoonste op den geheelen tocht daar moest zij naar toe het moest daar verwonderlijk schoon zijn dacht zij
het meisje hier op den berg was frisch als de witte sneeuw bloeiend als de alpenroos en snelvoetig als een geitje maar toch uit adams rib geschapen evenals rudy
vader vertelde van de turken die de ouders van het kind doodgeslagen hadden hij vertelde ons zooveel dat ik er den heelen nacht van droomde vader was zelfs gekwetst moeder verbond zijn arm de wond was diep de dikke schaapspels zat aan het geronnen bloed
jaren waren er verloopen nu kwam op zekeren avond aphtanides slank als een riet krachtig en bruin hij gaf ons allen een kus en wist van de groote zee van malta's vestingwerken en egypte's zonderlinge graven te vertellen
ik heb waarlijk niets op de wereld uitgevoerd niets waarom de poort hier voor mij zou kunnen ontsloten worden het zal een waarachtige genade zijn als men mij vergunt dat ik door de poort binnentreed
en vol leven was deze vreemde jongeling zijn oogen fonkelden zijn blik en zijn arm waren zeker daarom raakte hij ook het geluk geeft moed en moed had rudy immers altijd
hij liep weer langs den weg voort waar hij als een kleine jongen met de andere kinderen gestaan en gesneden huisjes verkocht had daar boven achter de dennen stond het huis van zijn grootvader van moederszijde nog
toen de jongen nog geen jaar oud was lachte hij meer dan dat hij huilde had zijn moeder geschreven van dien tijd af waarop hij in de ijskloof gezeten had was er een andere geest in hem gevaren
al spoedig was hij over de brug waar de beide lütschines zich vereenigen het geboomte wordt hier al dichter de walnoteboomen geven schaduw nu zag hij de wapperende vlaggen het witte kruis op het roode veld zooals de zwitser en de deen het hebben en voor hem lag interlaken
waren zij dan zoo deftig vroeg de glasscherf deftig zei de stopnaald neen maar hoogmoedig er waren vijf broeders allen geborene vingers zij stonden trotsch naast elkaar ofschoon zij van verschillende lengte waren
rudy was door zijn schoten de eerste van het schuttersfeest gelijk de molenaar te bex de eerste door zijn geld en zijn goeden molen was zoo drukten de beide mannen elkaar de hand hetgeen zij vroeger nooit gedaan hadden
nu die weten het wel zij hadden maar moeten weten wie daar ging wij zullen het te weten komen maar zij wisten het niet al het oude papier het geheele pakje werd op het vuur gelegd en dit ontvlamde al spoedig hu zeide het en flikkerde in heldere vlammen op
de liefde was haar nog een spel en zij speelde met het hart van rudy en toch was hij dat moet gezegd worden haar geluk haar geheele leven haar voortdurende gedachte het beste en heerlijkste dat zij op deze wereld bezat
dat zou ik beter hebben kunnen zeggen dacht de liefhebber van redeneeren maar hij sprak dit niet overluid uit en dat was ten minste al iets
ongetwijfeld zal deze onderneming door ieder die goede lectuur voor het huisgezin op prijs stelt met vreugde worden begroet de aantrekkelijkheid van het boek wordt nog verhoogd door het groote aantal gravures van dalziel naar teekeningen van bayes
overigens was het hier even stil als bij delphi tusschen de zwarte rotsen ik lag in de boot op mijn rug anastasia lag aan mijn borst en de sterren boven ons fonkelden nog helderder dan de lampen in onze kerk
booze machten hadden haar spel met hem gedreven verdwenen was het alpenmeisje verdwenen de beschermende hut het water stroomde langs den naakten rotswand neer sneeuw lag er rondom
waar moet ik van meet af aan beginnen ja om het maar ronduit te zeggen moet ik als krullejongen beginnen moet ik met een pet rondloopen ofschoon ik er aan gewoon ben een zijden hoed te dragen moet ik voor de knechts jenever en bier halen en dezen zullen jij en jou tegen mij zeggen en dat is beleedigend
ja de domineesvrouw heeft zelfs een lofrede op mij gehouden en gezegd dat ik het beste stuk uit het kerspel ben ik kan niet gelukkiger worden nu kwam het linnen in huis en toen onder de schaar
gij maakt het zware drukkende gewicht los en hij verheft zich hooger heerlijk klonk het koor als het gelui eener klok
op hetzelfde oogenblik kwam er meer water in de goot het stroomde over den kant heen en voerde de glasscherf met zich mee ziezoo nu wordt zij bevorderd zei de stopnaald ik blijf zitten ik ben te fijn maar dat is mijn trots en die is
de groote vogel sloeg door den knal van het schot verschrikt een andere richting in zijn oom wist niets van het gevaar waarin hij verkeerd had eerst van rudy vernam hij dit
dat is meer dan ik ooit gedacht had toen ik nog een klein blauw bloempje op het veld was hoe kon het mij in de gedachten komen dat ik eenmaal vreugde en kennis onder de menschen zou verspreiden ik kan het zelf nog niet begrijpen maar het is toch werkelijk zoo
maar ik vind dat iets eigenlijk niets sprak de vierde ik wil niet in het zog van anderen varen geen kopie zijn ik wil een genie zijn ik wil meer beteekenen dan jelui allemaal met elkaar
de molenaar vertelde van den langen weg dien zij hierheen gereisd hadden en van de vele groote steden die zij hadden gezien zij hadden naar zijn meening een verre reis gedaan en waren met de stoomboot met den spoortrein en ook met de diligence gereisd
ja zei een oude jager hij heeft annette gekust hij is met a begonnen en zal het heele abc wel doorkussen een kus onder het dansen was alles wat de roerige tongen tot dusverre tegen hem wisten in te brengen hij had annette wel is waar gekust en toch was zij niet de bloem van zijn hart
en god drukte het doode kind aan zijn hart en nu kreeg het vleugels evenals de andere engel en vloog aan zijn hand mee en god drukte al de bloemen aan zijn hart maar de arme verwelkte veldbloem kuste hij
als een bruisend water tot ijs gestold en samengeperst als tot groene brokken glas ligt de gletscher het eene groote ijsblok op het andere gestapeld beneden in de diepte bruist de snelvlietende stroom van gesmolten sneeuw en vloeibaar geworden ijs
terwijl zij hem waarschijnlijk nooit had opgemerkt en onlangs toen hij in den molen geweest was en wel met vele gedachten die hij niet kon uitspreken waren zij en haar vader afwezig ver weg maar toch niet zoover dat men niet over den muur zou hebben kunnen klimmen die den weg lang maakte
maar hoe weet ge dit alles vroeg het kind dat door den engel naar den hemel gedragen werd ik weet het zei de engel want ik was zelf die kleine zieke knaap die op krukken liep mijn bloem ken ik wel
nat en met slijk bedekt kwam hij onder het raam van babette hier klom hij in de oude linde en begon de stem van den uil na te bootsen want een anderen vogel kon hij niet nazingen
rudy was de beste gids waaraan men zich kon toevertrouwen hij zou zich een geheel vermogen als gids kunnen verwerven het kuipersambacht dat zijn oom hem ook geleerd had beviel hem echter niet zijn lust was de gemzenjacht en deze bracht hem ook geld op
ge zijt zeker een diamant ja ik ben zoo iets van dien aard en zoo dacht de eene van de andere dat het iets heel kostbaars was en zij spraken er over hoe hoogmoedig de wereld toch was
uit wiens muil vlammen springen of voor den wolf en den jakhals moeder zat immers naast ons en dat was voldoende voor onze veiligheid
en dezen inval had een jongmensch de engelschman in het wit gekleed als een molenaarsknecht klauterde hij des avonds naar den overkant geleid door het licht dat er uit de kamer van babette stroomde
zijn verlovingsring kwam hem in de gedachten en de ring werd grooter breidde zich in een fonkelenden kring uit en hierin schitterde de heldere gletscher diepe kloven gaapten er in het rond en het was alsof het water geluid gaf als een klokkenspel en van witachtig blauwe vlammetjes
ach ik ben zoo fijn dat mijn moeder mij niet kan vinden als ik mijn oude oog had dat afgebroken is dan geloof ik dat ik zou kunnen schreien maar ik zou het toch niet doen want schreien staat niet deftig
op zeiden boom en struik ziet ge wel hoe hoog wij kunnen reiken hoe wij ons vasthouden zelfs aan den uitersten smallen kant van de rots rudy bereikte de bergtoppen dikwijls nog voordat de zon daar kwam
ik wil iets zijn zei de oudste van vijf broeders ik wil nut in de wereld stichten al moge het ook nog zulk een nederige betrekking zijn
het zag er hier welvarend uit in vergelijking met zijn vroeger verblijf bij zijn grootvader de kamer was grooter de muren prijkten met horens van gemzen en blank gepolijste jachtroeren
en ver over de zee die met geweld tegen den muur aanklotste kon men van uit het huisje zien de zilte golven deden haar schuim over het geheele huis spatten dat er nog stond toen hij die de steenen daarvoor vervaardigd had al lang dood en begraven was
de kleine vogel danste rondom het lieve bloempje heen en zong o wat is dat gras toch zacht en zie eens welk een lief bloempje met goud in het hart en zilver op zijn kleed het gele stipje in het madeliefje zag er immers als goud uit en de blaadjes rondom waren zilverwit
een kleine jongen die ook handel wilde drijven hij stond daar zette een heel ernstig gezicht en hield zijn mars zoo stevig met zijn beide handen vast alsof hij niet geneigd was er iets uit te verkoopen
menschen uit alle duitsche kantons zouden daar zijn die arme rudy kon men zeggen hij had geen gelukkigen dag voor zijn bezoek te bex gekozen hij kon nu weer terugkeeren en dat deed hij dan ook en begaf zich over saint maurice en sion naar zijn dal naar zijn bergen toe
ik heb anastasia lief zei ik en zijn hand beefde in de mijne hij werd zoo wit als een doek ik zag het ik begreep het en ik merkte dat ook mijn hand beefde ik boog mij naar hem voorover drukte hem een kus op het voorhoofd en fluisterde
neen dan zou ik liever metselaar zijn dat is ten minste iets dat wil ik worden dat is een stand in de maatschappij daardoor wordt men een
hij raapte haar op en wilde haar afschieten maar zij weigerde vochtige wolken legerden zich als vaste sneeuwmassa's in de kloof de duizeligheid zat daar en loerde op haar machtelooze prooi
wie zou toch die vreemde jonge jager zijn vroeg men hij spreekt het fransch dat zij in het kanton walliserland spreken hij weet zich ook heel goed in ons duitsch te doen verstaan zeiden enkelen als kind moet hij hier in de omstreken te grindelwald gewoond hebben wist een der jagers te vertellen
zoo dikwijls een goed kind sterft daalt er een engel uit den hemel op de aarde neer neemt het doode kind in zijn armen spreidt zijn groote witte vleugelen uit vliegt over alle plaatsen die het kind heeft
hoe fijner men is des te meer kan men verdragen krak zei de eierschaal er ging een kruiwagen over haar heen hemel wat drukt dat zei de stopnaald nu word ik toch zeeziek ik moet braken
wij bleven op het water totdat de kleeren van anastasia weer heelemaal droog waren en niemand kwam iets te weten van den schrik dien wij met de kleine pleegzuster gehad hadden aan wier leven aphtanides nu immers deel had
de zon scheen op het vlas en de regenwolken begoten het en dat deed daaraan evenveel goed als het aan kleine kinderen doet als zij gewasschen worden en dan een kus van hun moeder krijgen zij worden daardoor veel schooner en dat werd het vlas ook
de bliksemstralen sloegen in het meer in zij flikkerden van alle kanten terwijl het gedreun door de echo's weerkaatst nog heviger werd op het land trok men de schuitjes op den oever alles wat leven had zocht beschutting en nu stroomde de regen neer
zij plukten van de prachtigste bloemen maar namen ook het verachte boterbloempje en het wilde vergeet mij nietje mee nu hebben wij bloemen zei het kind en de engel knikte maar hij vloog nog niet naar god op
dan dat zoo velen jammerlijk zouden omkomen het gelukte mij voor hen een licht te ontsteken de roode vlam steeg hoog op ja ik ontkwam gelukkig uit de deur maar voor deze bleef ik liggen
drie kippen zijn door een ongelukkige liefde voor een haan gestorven zij hadden al haar veeren uitgeplukt dat is een verschrikkelijke geschiedenis ik wil haar niet voor mij zelf houden zij mag gerust verspreid worden
maar voordat de avond daalde was de reebok verslagen en voordat de nacht aanbrak was het hert gedood en als moeder dit zong werden haar oogen vochtig en aan haar lange wimpers parelde een traan
de pioenen bliezen zich op om grooter dan een roos te zijn maar in de grootte zit het hem niet de tulpen hadden de allerschoonste kleuren en dat wisten zij wel en hielden zich zoo recht als een kaars opdat men ze beter zou kunnen zien
de brief komt daar niet aan en geeft ons hem niet terug het viel rudy niet gemakkelijk hem de onmogelijkheid daarvan te doen inzien nu ben je de steun des huizes zei zijn tante en pleegmoeder en rudy werd dit ook
één ding moet ge nog weten één ding dat tot hiertoe slechts ik en god geweten hebben mijn geheele ziel is liefde t is een liefde sterker dan die ik mijn moeder en u toedraag en wie hebt ge lief vroeg aphtanides en zijn gezicht en zijn hals werden vuurrood
als ik maar niet zeeziek word want dan moet ik braken maar zij werd niet zeeziek en braakte ook niet het is een goed middel tegen zeeziekte als men een maag van staal heeft en dan ook niet vergeet dat men iets meer is dan een mensch nu is de vrees voor zeeziekte geweken
wie is de beste schutter in het kanton walliserland dat wisten de gemzen wel wacht je voor rudy konden zij zeggen wie is de knapste schutter dat is rudy zeiden de meisjes
ik kon niet spreken maar hij greep haar bij de hand en zeide onze broeder daar heeft u lief hij is u dierbaar zijn zwijgen bewijst juist zijn liefde anastasia beefde en barstte in tranen uit nu zag ik slechts haar dacht slechts aan haar
en de zwaluwen van het huis van zijn grootvader waarop niet minder dan zeven nesten waren vlogen naar hem en de geiten op en zongen wij en gij gij en wij
en plukt een handvol bloemen waarmee hij naar god opstijgt opdat zij daar nog schooner dan op aarde mogen bloeien de goede god drukt al de bloemen aan zijn hart maar de bloem welke hem het liefst is geeft hij een kus en dan krijgt zij een stem en kan in het groote hemelkoor meezingen
deze goot was zoo rijk aan water dat zij overliep en de houten rand een natten slijkerigen weg aanbood aan dengene wien het in de gedachte mocht komen langs dezen den molen spoediger te bereiken
hoe klein hij ook was had hij toch een reis gedaan en voor zoo'n klein jongetje juist geen kleine reis hij was in het kanton walliserland geboren en over de bergen hierheen gedragen
de molen zag er netjes en welvarend uit deze liet zich ook uitteekenen en beschrijven maar de dochter van den molenaar liet zich niet uitteekenen en beschrijven zoo zou rudy ten minste gezegd hebben en toch stond zij in zijn hart uitgeteekend
hij wist zeer veel te vertellen niet alleen van de visschers aan de golf van lepanto maar ook van koningen en helden die eenmaal griekenland beheerscht hadden evenals nu de turken deden
bij eenige kinderen houdt dit verstaan later dan bij andere op en van dezulken zegt men dan dat zij achterlijk en heel lang kinderen gebleven zijn wat zegt men al niet
ik ben te fijn voor deze wereld zeide zij toen zij in de goot lag maar ik weet wie ik ben en dat is altijd een klein genoegen en de stopnaald behield haar trotsche houding en verloor haar goede luim niet
hij klom hooger op waar slechts een enkel grasscheutje tusschen de rotsblokken groeide de gemzen liepen rustig op het sneeuwveld hij verhaastte zijn schreden de wolkennevel daalde diep om hem neer eensklaps bevond hij zich voor den steilen rotswand de regen begon neer te stroomen
zijn wangen waren door de zon verbrand zijn tanden frisch en wit zijn oogen gitzwart hij was een knappe jongen en twintig jaar oud het ijskoude water hinderde hem niet als hij zwom
waadland en walliserland waren naburige kantons die met elkaar op een goeden voet stonden hij sprak deze blijdschap zoo hartelijk uit dat babette zich niet kon weerhouden hem daarvoor de hand te drukken
de nederlandsche bewerking van andersens sprookjes die hierbij het publiek wordt aangeboden is voor zoover ik heb kunnen nagaan volledig verschillende nommers die in vroegere edities ontbraken of hier en daar verspreid werden aangetroffen zijn in deze uitgave
het was verhuisdag geweest daar lagen scherven van borden stukken gips lompen oude hoeden en alles wat als nutteloos weggeworpen was
maar rudy was niet in den molen neen wat nog erger was hij stond vlak onder de linde er werd luid gesproken het waren toornige woorden er kon wel een vechtpartij misschien zelfs moord en doodslag van komen
echter had hij niet geleerd en het scheelde dan ook niet veel of hij was hals over kop in het water gevallen maar hij kwam er gelukkig nog met doornatte mouwen en een smerige broek af
hier nu ziet men bij iederen stap dien men doet overal weelde en overvloed men bevindt zich als in een tuin van kastanje en walnoteboomen hier en daar komen cipressen en granaatbloesems te voorschijn er heerscht hier eene zuidelijke warmte alsof men zich in italië bevond
dat is een gewaagd spel men kan dan kou vatten en aan de koorts sterven en zij zijn beiden gestorven wordt wakker wordt wakker kraaide de haan en vloog op de plank de slaap zat hem nog in de oogen maar hij kraaide toch
de kust alhier is door de dichters bezongen hier onder de walnoteboomen aan het diepe blauwachtig groene meer zat byron en schreef zijn welluidende verzen van den gevangene in het donkere rotsachtige kasteel
alle drie moesten eens overkomen en daarom gingen zij er dan ook naar toe babette zou haar petemoei de petemoei zou babette zien
ge weet er ook wat van wat hier is zei het meisje en lachte hier achter ons beneden is een heerlijke weide daar loopen mijn geiten ik bewaak ze zorgvuldig geen enkele verlies ik wat van mij is blijft van mij gij zijt stoutmoedig zei rudy gij ook antwoordde het meisje
bij het stadje villeneuve aan het einde van het meer van genève lag de stoomboot die na een vaart van een half uur van daar naar vevay ten zuiden van montreux aanlegt
gedurende dezen geheelen tijd bleven de molenaar en babette bij hun bloedverwanten te interlaken had men hem gezegd rudy liep over den gemmi heen hij wilde bij grindelwald naar beneden klimmen
na verloop van een maand kwam hij weer en vertelde dat hij met een schip naar patras en corfu wilde vooraf echter wilde hij ons vaarwel zeggen voor onze moeder bracht hij een grooten visch mee
het werd avond de lucht was vervuld met den geur van den wilden tijm en de bloeiende linde om de met boomen begroeide bergen lag als het ware een schemerende blauwe sluier verspreid
waar zouden rudy en babette toch in dit onweer zijn zei de molenaar babette zat met gevouwen handen met het hoofd in den schoot sprakeloos van smart zij weende zij jammerde niet meer
de ontvangst was hartelijk de petemoei was een vriendelijke vrouw met een rond glimlachend gezicht als kind was zij zeker een echt engelenkopje van raphaël geweest nu was zij een oud engelenhoofd met weelderige zilverwitte lokken
daarom is zij ook bij machte zich met de snelheid der gems op den bovensten top van den sneeuwberg te verheffen waar de stoutmoedige bergbeklimmers eerst trappen in het ijs moeten hakken om hun voeten neer te zetten
rudy zat daar bij de bloedverwanten van den molenaar alsof hij ook tot de familie behoorde en een glas werd er leeggedronken op het welzijn van den besten schutter babette klonk ook mee en rudy bedankte voor den toost
van het bezoek te interlaken in één woord de geheele geschiedenis verteld en deze had haar in de hoogste mate verblijd en haar ten zeerste voor rudy en babette en ook voor den molenaar ingenomen
broeder laat ons beiden ook evenals de vaders van u en anastasia gedaan hebben naar de kerk toe gaan het schoonste en onschuldigste meisje is anastasia zij moet ons wijden geen volk heeft toch schoonere gebruiken dan wij grieken
zijn arm was om mijn middel geslagen de mijne om zijn hals wij spraken over de ellende van griekenland en over de mannen die het kon vertrouwen iedere gedachte onzer zielen lag duidelijk voor ons beiden open nu greep ik zijn hand
de roeiriemen grepen als vinnen van een visch in het water dat zoo buigzaam en toch zoo sterk is dat een rug tot dragen en een mond tot verslinden heeft dat vriendelijk glimlacht de zachtzinnigheid zelve is en toch schrik inboezemt en sterk tot verbrijzelen is
babette was juist bezig hem gekookte forellen voor te zetten die zij zeker zelf met peterselie versierd had opdat zij er recht smakelijk zouden uitzien maar dat was volstrekt niet noodig geweest wat wilde de engelschman hier wat had hij hier te doen door babette getrakteerd en onthaald te worden
daar spreiden zij haar rooskleurige vleugelen uit die met het dalen der zon gedurig schitterender worden en een gloed over de hooge alpen verspreiden de menschen noemen dat
wij zagen er als één schepsel uit nooit had ik er aan gedacht maar anastasia en ik waren immers één altijd zat zij op mijn schoot of hing op mijn rug en als ik droomde verscheen zij mij in mijn droomen
rudy was jaloersch en dat deed babette plezier het deed haar genoegen al de zijden van zijn karakter te leeren kennen de sterke zoowel als de zwakke
men hoorde geen gil geen zucht maar men vernam het huilen van een klein kind meer dan een uur verliep er voordat haar beide metgezellen uit de naast bijgelegene huisjes touwen en stokken gehaald hadden om zoo mogelijk nog hulp te bieden
men kan wel een braaf man zijn doch men behoort als baas toch maar tot diegenen die men den gemeenen man noemt neen dan weet ik wat beters ik wil architect worden mij op het gebied der kunst begeven en tot de hooger geplaatsten in het rijk des geestes behooren
naar hem werd de straat genoemd en het mooiste huis uit de straat werd zijn eigendom dat was iets en hij was iets en dat met een langen titel van voren en
de gemeente knielde onder de gewelven der kerk stukken ijs vormden de orgelpijpen de rotsstroom speelde op het orgel de ijsjonkvrouw zat op den helderen doorzichtigen grond zij hief zich naar rudy op kuste zijn voeten
rudy was er in geen zes dagen geweest hij die in het ongelijk was hij die haar om vergiffenis moest vragen dien zij van ganscher harte liefhad
maar eindelijk sloeg ook zijn ure hij stierf en kwam voor de poort des hemels daar traden altijd twee te gelijk binnen hij stond daar met een andere ziel die er ook graag in wilde en dit was juist de oude vrouw margaretha uit het huis op den dijk
hoe komt ge hier zoo verzeild vroeg hij ik ben hier te huis ik hoed mijn kudde uw kudde waar graast die dan hier heeft men immers slechts sneeuw en rotsen
de doedelzakken klonken mannen dansten hand aan hand de kerk uit en daarbuiten waren vrouwen bezig het paaschlam te braden wij werden uitgenoodigd om er deel aan te nemen en ik ging bij het vuur zitten een knaap ouder dan ik sloeg zijn armen om mijn hals kuste mij en zeide christus is opgestaan
hij voelde een brandenden dorst hitte in zijn hoofd koude over al zijn leden hij greep naar zijn veldflesch maar deze was ledig hij had er niet aan gedacht haar te vullen toen hij tegen de bergen
en allen zongen zij kleinen en grooten het goede gezegende kind en de arme veldbloem die daar verwelkt gelegen had weggeworpen in het vuilnis onder het ontuig van den verhuisdag in de nauwe donkere straat
in de maand juni ging zij met haar kind in gezelschap van twee gemzenjagers over den gemmi naar grindelwald toe reeds hadden zij het grootste eind afgelegd en waren over den hoogen bergrug tot in het sneeuwveld gekomen
gij hebt mij toch eenmaal het schoonste verteld zeide hij gij hebt mij verteld wat mij nooit uit de gedachten gegaan is van het schoone oude gebruik het vriendschapsverbond dat gebruik dat ik wel graag zou willen navolgen
op zekeren morgen stond het met zijn kleine sneeuwwitte blaadjes die als stralen rondom de gele zon in het midden zaten geheel ontloken het dacht er niet aan dat niemand het daar in het gras zag en dat het een arm veracht bloempje was
de muziek drong tot het armoedige kamertje waarin ik lag door en toen was het zoo tegen den avond de maan was prachtig opgekomen maar nog niet in haar vollen glans ik keek uit mijn bed over de ruime zee heen en daar buiten aan den rand van de lucht en de zee
slechts een vallende ster zeide dat daarboven in den hemel nog leven was ik weet niet of de heldere blauwe lucht zelf licht van zich gaf dan of het de stralen der sterren waren
niet een was er die niet holde ik hoorde ze komen maar ik hoorde ook hoe het eensklaps in de lucht bruiste ik hoorde het dreunen als zware kanonschoten de springvloed hief den ijsvloer op die in duizend stukken barstte
nog kort geleden had hij te voet den naburigen staubbach bezocht die als een zilveren lint voor den met sneeuw bedekten verblindend witten berg de jungfrau in de lucht fladderde
de kerkklokken klonken hem in de ooren als wilden zij hem een welkom in het land waar hij zijn jeugd doorgebracht had toeroepen zijn hart klopte heviger en breidde zich dermate uit dat babette daarin voor een oogenblik geheel verdween zoo ruim werd zijn hart zoo vervuld van herinneringen
de wolken aan den hemel fonkelden als rood vuur het geheele meer was als het frissche gloeiende rozeblad langzamerhand rezen de schaduwen langs de met sneeuw bedekte bergen van savoye naar boven en kleurden ze zwartachtig blauw
de menschen zeggen dat ik bijzonder goed sta zei het vlas en dat ik heel lang ben er zal een prachtig stuk linnen van mij komen o hoe gelukkig ben ik toch ik ben zeker de gelukkigste van alle wezens wat heb ik het goed en er zal zeker wel wat van mij worden
zet uw eenen poot zoo en uw anderen zoo voel eerst met uw voorpooten ge moet oogen in uw kop en lenige ledematen hebben komt er ergens een kloof spring dan maar en houd u vast zoo doe ik het
daarop kwam het genie de vierde broeder die iets nieuws iets buitengewoons en nog een verdieping daarenboven wilde uitvinden maar deze viel naar beneden en brak zijn
voor achttien jaren toen babette gedoopt werd was deze petemoei te bex geweest zij had babette de kostbare doekspeld gegeven die zij op haar borst droeg tweemaal had de petemoei geschreven en dit jaar had babette gedacht haar en haar dochters hier te interlaken te ontmoeten
de buksen deden haar geknal onafgebroken hooren en de schoten waren in rudy's ooren de mooiste muziek hij vergat in deze bonte verwarring babette geheel ofschoon hij toch om harentwil hier naar toe gegaan was
maar de bovenste toppen fonkelden als gloeiende lava zij vertoonden een oogenblik uit de vormingsgeschiedenis der bergen toen deze massa's zich gloeiend uit den schoot der aarde verhieven en nog niet afgekoeld waren
de engelschman had haar een klein boekje tot aandenken aan chillon gegeven het was byrons gedicht de gevangene van chillon in het fransch vertaald zoodat babette het kon lezen
jaren zijn er sedert verloopen het meer glimlacht zijn oevers glimlachen de wijnstok krijgt zwellende druiven stoombooten met wapperende vlaggen jagen voorbij plezierbootjes met hun gezwollen zeilen vliegen over den waterspiegel als witte vlinders
gelooft gelooft ieder woord zeiden de duiven en zij kirden de kippen toe er is een kip ja eenigen zeggen dat er twee zijn die zich alle veeren uitgeplukt hebben om er niet even als de anderen uit te zien en om de opmerkzaamheid van den haan te trekken
maar nu moest hij naar den molen toe om te vragen en daar kreeg hij het bericht dat de molenaar op reis gegaan was ver weg naar interlaken en dat babette met hem meegegaan was daar was een groot schuttersfeest dat den volgenden morgen begon en acht dagen lang duurde
de weiden waren door hooge bergen omgeven die in het midden als het ware op zijde traden zoodat men zeer duidelijk den schitterenden met sneeuw bedekten berg de jungfrau de schoonst gevormde van alle zwitsersche bergen kon zien