AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
mecklenburg verzekerde haar dat mevrouw b zeer spijtig gezien had en juffrouw c achter haar waaijer haar iets met een jaloerschen grimlach had ingefluisterd
blommesteyn raakte spoedig weêr in eene goede luim daar het niet lang adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn duurde of zijne aandacht die op den groenlandsvaarder toen zij eerst onder zeil waren gevestigd bleef vond afleiding wijl een schip uit de zuiderzee kwam opzeilen dat naar
de czaar die slechts op een kleinen afstand van het paar stond vestigde tusschen beide de aandacht op de schoonheid en op het gesprek van antje en kon niet nalaten te zeggen
de heer bergveld achtte dit misschien niet ongunstig voor zijne bedoeling en maakte dus zijne opwachting bij mejuffrouw blommesteyn het leed na de gewone pligtplegingen zeer kort of mejuffrouw blommesteyn begon van de treurige omstandigheden
het leven van johannes wouter blommesteyn kende daar hij ook een of twee schepen op een gegisten afstand van ruim twee uren ten anker zag liggen
en het schip in de gelegenheid raken om misschien door eene sleuf in zee en bij de andere schepen te komen evenwel mannen zeide hij die van u gaan wil kan
uwe ootmoedige dienaar mijnheer zeide van wieringen het zou mij gevoelig leed doen indien door mij hoe onschuldig ook eenig verder ongenoegen
maar ook geeft de mensch zich al ligt over om gunstige en ongunstige gevolgen af te leiden uit adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn onverschillige verschijnsels of die althans in geene onmiddellijke betrekking staan tot dadelijke of toekomende gebeurtenissen
blommesteyn deed bij het gezegde van zijne vrouw wegens haar voorgevoel en droom deze zeer onbeschaasde uitdrukking dat zijn al te maal van die paapsche zotheden
maar hoe dit zij het is althans gebeurd en hij zal daarin zeer wel met mijne hulp slagen ja zoodanig dat hij den zoo liefderijk aangeboden bijstand van het goud en de juweelen hier haalde hij het doosje voor den dag en zette het voor mejuffrouw
was intusschen naar zijne studeerkamer vertrokken en juffrouw leentje liet haar minnaar van dalen uit dat een geruimen tijd duurde althans zoo lang dat moeder
niet veel anders dan water en lucht ziet en er weinig bijzonders met hem voorvalt haar daarvan onkundig te laten hoezeer vader wynstok ingenomen was met de voordeelige partij welke hij meende
zoo ik geweten had dat dit eene leugen was nu ik weet dat dit een leugen is neem ik nog in overweging om de geheele surinaamsche reis te katten
alle de vrouwen daar tegenwoordig benijdden aan antje de uitstekende eer die haar zoo toevallig bejegende behalve hare moeder die er niet weinig zich over verheugde dat juist haar kind dat geluk
om die bekwaambeden verder uit te oefenen zeer wel uwe fortuin zoudt kunnen maken daartoe doet zich nu toevallig eene goede gelegenheid op
integendeel had zijn oom die hem als een vader beminde met zeer veel leedwezen verlaten was daarenboven door een groot aantal van
er vader maar hoe eer zoo beter kennis van te geven want als het dan met leentje en van dalen ook tot een paar kwam zoo als zij wel verwachtte dan ging alles zoo met eene drokte door
en nu ontdekte de heer wynstok dat zijne dochter in het leven van den jongen blommesteyn eenig bijzonder belang moest stellen daar hij zich herinnerde hoe zij dikwijls de tijding van het vergaan van schepen niet man en muis zonadriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn der blijk van zoo hevige aandoening had aangehoord
en overmorgen misschien zal de heer westendaal in volle staatsie aan mijn vader belet vragen en zoo het u eenige voldoening geven kan dan zal het geen tweemaal vier en twing uren lijden of de vriend uit de teertuinen die nog geen vermoeden ter wereld op dit interval heeft
moeder moeder schreeuwde hij uit zoo als hij binnenkwam en het duurde geen oogenblik of hij lag haar om den hals juffrouw blommesteyn was zoo ontsteld door deze ontmoeting dat haar de spraak in de eerste oogenblikken ontbrak en zij zelfs hare zintuigen
als het oostelijke windje wat wakkeren wil en men blijft hier niet te lang met afscheidnemen vertoeven dan zullen wij met den avond niet veel meer van de hollandsche kust in het oog hebben
zoodat hij zonder wonderwerk binnen weinig tijds den weg van allen vleesch zou moeten gaan wanneer blommesteyn niet alleen in het bezit van catharina neerstras maar ook van de nalatenschap van vader neerstras komen zou
scheen op hare beurt liefhebberij te hebben om hem dat te laten winuen want zijne eenige uitspanning bestaande in s avonds een kaartje te speelen dat somtijds vrij grof ging zag hij meestal met rijke winsten bekroond
als ik dat geweten had dan zou ik dan zou ik het gewaagd hebben om mij bij uwe ouders te komen verontschuldigen ja ja het moet er maar vlak uit ik zou boven alles wat er gebeurd was
met omhoog wat toond die zig aan ons in t vreêjaar nog verbolgen wist in de krijg hier boer nog steêling van vervolgen geen zorgeloosheid zeg
koopman was blommesteyn eigenlijk een niets beteekenend wezen hij had alleen liefhebberij in geld te winnen en zelf de fortuin
het is een beleesd jongman en die er dan wat warmpjes in zit de eenige nagelaten zoon van mijn ouden vriend albert van wieringen die daar dat kostelijke huis met een hardsteenen gevel in de teertuinen heeft laten zetten nu over veertien dagen zal hij weêr komen
hij bedroefde zich alleen dat neef van dyk eene zoo ellendige hand schreef dat hij er zich over schamen moest zulk een lid in zijne familie te hebben
wanneer wij verder over de voorwaarden daaromtrent met elkander wel zullen overeenkomen blommesteyn hoorde met verwondering en tevens met vrij wat genoegen dezen voorslag aan
nu dat noem ik zich uitkleeden voor dat men naar bed gaat gij zult begon de heer bergveld weder niet kwalijk nemen mijnheer
van ons eene aanmerking te veroorloven op derzelver gebruik om hunne namen zoodanig te vergriekschen en verlatijnschen als reeds ten tijde van
en daar hij vond dat de y een veel deftiger figuur maakt dan de i op zichzelve besloot hij dus dat de geslachtnaam blommesteyn blijven zou zoo als die sedert de helft der vorige eeuw aangenomen was
blommesteyn die hoe hooger de nood klom des te meer vergat den heer te spelen deéd ook alles wat zijne krachten
was er voor hun beide plaats aan eene tafel waarop zij dan ook zonder zich veel aan het gezelschap dat er zich bevond of wie juist de aanwezige personen waren te storen zich
aan den eenen kant bij het scheepsvolk niet gezien gelijk meestal het geval is bij den lageren omtrent den meer bevoorregten stand terwijl het aan den anderen kant blommesteyn ook ontbrak
om zoo hoog noord op te gaan dewijl men daar toch groot gevaar liep om in het ijs vast te raken en dan was goede raad duur na eenige uren ook veranderden
en ik hoop toch niet antje zeide hare moeder met wezenlijke bekommering dat gij er eenigzins het oor aan geleend hebt dat zou eene nagel aan mijn doodkist zijn
toen zijn broeder verhaalde hoe zij eindelijk op ijsland kwamen toen barstte met dubbele krachten de opeengestopte bron der geleerdheid van fredericus los en hij riep me hercule johannes gij hebt dan gezien het ultima thule der
ik zou het in het geheel niet op dat gekortswijl hebben zeide de oude wynstok de czaar is al een heele rare potentaat en ik ben heel blij dat antje het maar vlot geweigerd heeft
waar de schuit nog een goed eind van den wal af was waagde blommesteyn een sprong van zoovele voeten dat al de passigiers die in de schuit zaten er door schrikten en nier zonder reden daar blommesteyn maar even op den rand van den wal
blommesteyn en de oude heer wynstok zaten op ééne bank beide meer slapende dan wakende de pijp was den eersten uit den mond gegleden en de tweede meende dat hij rookte schoon de uitgevallen kool voor zijne voeten lag te gloren
ik blijf na u ook wegens mijnen kunst en boezemvriend schelte gegroet en heil te hebben toegebeden uw dv dienaar en neef
was ook zelve zeer gelukkig echter hoorde zij adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn nooit suriname noemen of las in de courant van schepen daar van daan gekomen of zij dacht nog altijd met eenen zekeren weedom aan
hij dacht hij droomde intusschen van niets anders dan van geld win nen en toen hij zich door den band des huwelijks aan zijne catharina verbonden had stapte hij
wel zeide de advokaat bergveld hoe kunt gij u daarover verwon deren mijnheer blommesteyn daar gij weet wat er tusschen u en hem is voorgevallen
en het geen negenennegentig van de honderd meisjes in hare omstandigheden nog zouden doen zij barstte in tranen uit en sliep niet in voor dat zij zich moede geschreid had
die ook vrij wat was aangedaan vooral omdat adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn hij zijn bejaarden vader nog nooit had zien schreijen en omdat hij nu de vaderlandsche reê zou verlaten nu gingen vader
aan die toeschietelijke vriendelijkheid welke den zoogenaamd geringeren van geboorte zoo aangenaam is als het hun die zich door rijkdom of aanzien meerder wanen te zijn gemakkelijk valt die te betoonen
of beschroomder van aard dan kommandeur fobberts zij volgden hem niet in de onderneming om zijne fortuin eenige mijlen noordelijker te beproeven
ik hoop nu mijnheer wynstok dat de jonge heer blommesteyn maar gaauw over komen zal met zijn bagaadje dan kan ik voort dan kan ik
met volle uijers vroeg droog s avonds dood geveld het aardgewas verdrinkt in s hemels traane plassen dat waarschoud tijdig nog door boet nat ons te wassen
maar hoe hard het mij valt dat gij met een ander trouwt tienmaal liever zie ik u de vrouw van den heer westendaal dan adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn van dien slechten half verloopen lichtmis
daar deze echter zeer stevig was besloot de stuurman vol te houden en zich van het ijsveld verwijderende dieper in zee te steken het baatte blommesteyn niet dat hij nu en dan eens sprak of het niet meer raadzaam zou zijn nog terug te keeren naar het in het ijs beknelde schip
maar vader christoffel had toch gezorgd dat zij nog al zoo wat voor het uiterlijk voordeed en daar zij dat alle meisjes met ledige hoofden aan te raden is meestal in de kleine verkeering die zij had
de kraamvrouw welke juist geen zeer diepen indruk had van de ware bedoeling der plegtigheid die haar kind had ondergaan beschouwde met verrukking de fraaije kanten met welke het doopkleed omboord was en vroeg of misschien mevrouw b of
ik heb zeide blommesteyn terwijl hij moeite had om den vaak uit zijne oogen te houden ik heb daar juist niet veel zwarigheid in ik ben althans verzocht om het
vijfde hoofdstuk schoon blommesteyn uitstekend wind en weder trof bij het uitzeilen was hij toen hij al meer en meer de vaderlandsche reê verdwijnen zag in geene zeer opgeruimde luim
met groote handigheid wist men nu de lijnen die voor in de sloepen verborgen zijn en eene lengte van verscheiden honderd vademen hebben te vieren
meer en feller zoude blommesteyn en wie weet wat niet al gezegd hebben zoo niet antje door eene zachte drukking van hare hand op de zijne
hij had het geluk niet van dezen te huis te vinden hij verstond echter van de dienstbode die hem de deur opende dat de heer blommesteyn alle oogenblikken te huis verwacht werd waarom hem de dienstmaagd vroeg of hij ook middelerwiji de juffrouw wenschte te spreken
men beklom dan den groenlandsvaarder en vader wynstok was van de vier personen de eenige die geene aandoening gevoelde over het nabij zijnde afscheid
daer in te fwemmen en hen te bewegen daer vaeren de schepen niet sonder noor de walvisschen die schrieklick sijn en groot die gy o heere hebt gemaeckt om velen ziet men altoos in de wateren spelen
intusschen duchtten zij reeds bij het intreden dat dit genot niet zeer ongestoord zou zijn dewijl het voortreffelijke zomerweder zoovele amsterdammers derwaarts had uitgelokt die reeds de beste plaatsen ingenomen hadden doch daar er bij hun inkomen juist eenige lieden vertrokken was
met zeer veel genoegen nam blommesteyn dit aan en als hij van de beurs kwam zou hij den heer bergveld daaromtrent nader berigt doen welke hem dan bij zich ter maaltijd verzocht om met zijnen
maar dit moet ik u zeggen toch al vrij roekeloos van u gedaan was nu begon blommesteyn met zich vrij kort en knap op dit punt te verdedigen en met de halstarrigheid hem natuurlijk eigen te beweren
nu ik ben in dezelfde sloep geweest als hij maar gelukkig ontkomen en wil nu nog eenig bescheid van hem gaan geven frans van dalen o dat moest gij liever niet doen dat geeft maar nieuwe aandoening men begint hem nu al mooitjes te vergeten
immmers de allezins verstandige overeenkomst dat de te verwekkene dochters met adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn haar en de zoons met vader blommesteyn zouden gaan was haar voldoende
o ik ben wel zeer wel antwoordde zij met veel verhaasting vreezende dat hare moeder nader de reden harer ongewone stilzwijgendheid zou vragen ik ben van morgen wat vroeg bij de hand geweest en zal niet regt uitgeslapen hebben
wie kan uytspreken tot een'ger tijt de dieren die hen roeren in t meyr wijt de groote visschen met de kleinen plegen
zij bereikten eindelijk eene kreek die bij het gehucht picknekop een klein eind weegs landwaarts in sprong blommesteyn met de andere manschap allen
gij kent immers den heer westendaal blommesteyn antje antje het valt mij zoo hard u hierin te raden maar ja maar ja
de czaar is een schrander en buitengewoon man en dien het er alleen om te doen is en dat is zeer loffelijk in een vorst om zijne onderdanen gelukkig te maken maar dat zal hij misschien doen ten koste van ons en andere natiën die hij bezoekt
of zij maar niet dit verzuim voor de oude lieden bedekken zou en bij gelegenheid den groet door hare dochter truitje aan antje als zij die in de kerk aantrof laten doen
en waaruit bij de meerdere uitbreiding van geslachten zwarigheden en duisternissen van belang ontstonden met toenamen verwisseld welke genoegzame onderscheiding
van de twee andere kinderen welken blommesteyn beloofde een aap en papegaai te zullen meêbrengen als hij weêr te huis kwam nam hij met deelneming afscheid
dat morgen plaats hebben zal bij te wonen en wel op het jagt waarop zich de czaar zelf bevindt ja ik ben genoegzaam door hem zelven gevraagd
ik zal die juweelen niet meer noodig hebben want ik zal mij wel spoedig dood treuren geef ze aan mijn johannes terug en zeg hem dat ik hem wil en zal en moet spreken vr dat hij naar suriname vertrekt
men zou verkeerd doen indien men waande dat deze dirk schelte een man van geringe opleiding van eenen zeer lagen stand in de maatschappij of in geen aanzien bij taal en letterkundigen van dien tijd zou geweest zijn
johannes wouter blommesteyn toon dan zij anders ooit aannam althans geheel niet in den kortswijligen trant waarop zij gewoon was bijna alle zaken te behandelen
aan het huis harer ouderen gekomen stapte hij met haar binnen en vond behalve wynstok en zijne huisvrouw een jong heer dien zich blommesteyn niet op het oogenblik herinnerde
de kommandeur zoo om zijne wat te ver gedreven stoutheid te verontschuldigen als om den jongen blommesteyn en ook zijnen scheepsgenooten moed in te boezemen verzekerde dat hij wel meer voor een half etmaal ja eens drie
wat doet niet al een mensch uit zelfsverveling nadat hij den brief van neef van dyk had weggelegd sloeg hij het dikke rijmwerk van schelte op en las onder andere de drie volgende kleine stukjes het eerste op eenen schipper dat de aandacht
daar hij gemerkt had hoe droevig zich de kommandeur vroeger misgist had stelde nu al zijn vertrouwen op den stuurman en vroeg hem wat zijn voornemen was
nu de heer westendaal is dan om die kwade schriftuurplaats maar over te slaan een geheel onbesproken man zeker wij vershillen meer dan twintig jaren in ouderdom
wouter blommesteyn twee of driemalen wakker gehoest te hebben begon zij te zeggen heb je al opgemerkt kind dat onze johannes veel werk maakt van juffrouw
de eerste bedankte maar de laatste kon het door nieuwsgierigheid neen door zekere bezorgdheid gedreven hoe het toch blommesteyn op het schip hebben zou niet van zich verkrijgen om het verblijf onbezigtigd te laten dat blommesteyn op de reis was toegeschikt
ja zeide de heer wynstok ik heb niet minder versteld gestaan dan gij mijne vrouw kan getuigen dat ik een man ben die wel zoo als men zegt zien mag dat de zon in het water schijnt maar zulk eene pracht
een harde toets zeide hij maar dien zij zoo als mij de jonge juffrouw graff de dochter van mejuffrouw merian verzekerd heeft ten volle kunnen doorstaan
den tijd van het afwezen te slijten dat zelfs hare moeder het zich weder bijna ontgaf dat antje eenige voorkeuze aan den jongen blommesteyn had gegeven en alles bijna toeschreef aan de aandoening welke haar bij het afscheid nemen getroffen had
en gij zult daarom klaar begrijpen dat het dwaas van u geweest zou zijn indien gij een oogenblik uit dien hoofde getwijfeld had om de reis naar suriname aan te nemen
dit verwekte moeder blommesteyn zoodanig eene buitengewone pijn daar het juist met dit geheele werk als voor de eerste maal niet vlug ging dat zij verklaarde buiten staat te zijn om zulke smarten uit te staan
en met hem van de voorgenomen surinaamsche reis begon te spreken slechts met een enkel woord hem meldende dat hij zulks van den advokaat bergveld vernomen had terwijl hij verder met hem wegens verscheiden cargasoen goederen zulke schikkingen maakte dat
wat zegt ge hernam blommesteyn leeft mijn moeder dan nog wel ja ze menheer antwoordde geertje zij heeft zich wel bijna blind om je gehuild want adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn wij meenden allen dat gij lang dood en begraven waart
blommesteyn beweerde uit den naam van goudsblomstraat als zijnde het zuiver amsterdamsch dialekt dat het blommesteyn moest wezen en niet
de oude blommesteyn die toch ook wel gevoelde dat hij den misstap van zijn zoon johannes hoe wraakbaar en grof te hoog had opgenomen was mede zeer wel te vreden dat alles in zoo verre was bijgelegd
die al trager en trager werden nadat hij meer en meer het huis van den heer wynstok naderde derwaarts met eene bevende hand aangeklopt hebbende
nog een klein briefje aan zijnen vader mede te geven dat natuurlijk weinig bijzonders behelzen koude en hem alleen van zijne tevredenheid aan boord en zijne gezondheid verzekerde hebbende hij tot nog niets van zeeziekte geweten
schenk ook eens in geleerde fredericus zeide hij voor de overige vrienden en nu klonk het welkom te huis uit aller monden heden wat ziet gij er zeide moeder blommesteyn wat ziet gij er misselijk in de kleêren uit
zoo bleek geworden was als de doek om haren hals gaf achter over in haar stoel vallende zulk een gil dat allen opsprongen
maar dat haar zeker aangenaam zijn zou om weder te ontvangen nu was antje zeer verlegen en eene kleur als die der beschaamdheid overstroomde haar geheel gelaat toen zij aan de vorstin het verloren juweel overreikte te meer daar de czaar zelf in de nabijheid zijnde
in schotsen gebroken werd schoten die van wederzijde tegen het schip op ligtten hetzelve naar boven en beknelden het tusschen beide op eene zoo vervaarlijke wijze dat het scheen of het even als een notendop aan stukken zou gekraakt worden
zij zeide dit wel zacht en fluisterende maar uit hare oogen was de diepe verontwaardiging te lezen en tevens ontdekte blommesteyn hoe eene vale tint van bleekheid de plaats van haren vrolijken en levendigen blos had ingenomen
de andere sloepen schieten hoe meer het dier afgemat raakt toe en met ijzeren lensen geven zij hem verscheidene steken ontzet was
en van de konst uw voordeel maar mooy werc raakt zey ik verblijf t aan kenders oordeel ay keyc wat mooy raars is t dat ons haar kunst komt biên rat reyck was mooy zoo elk daarin geen konst kon zien
het is waar dat hij door mijne ouders althans door mijn vader verkeering bij mij gekregen heeft maar het is niet waar dat ik er in heb toegestemd
zoo deelde dan blommesteyn reeds in zijnen vroegen leeftijd in de verbastering van t karakter van den ouden hollander bij wien zoowel de eenvoudigheid der zeden
ja zoo zijn de jongens maakte moeder blommesteyn de toepassing als er voor hen door een zuren appel moet gebeten worden dan zijn de moeders die zij anders voor sloven houden zacht goed genoeg
en die er want dat zal bij vader wynstok vrij wat asdoen vooral niet minder goed in zit dan van wieringen hij is daarenboven een vrolijk man
wouter blommesteyn dit zoo breed en naauwkeurig dat zij zeer hard moesten aanstappen om de muiderpoort nog tijdig te bereiken daar toen zij de voeten op de brug zetten reeds de poortklok ophield met luiden
dan zelfs de afwisselende en bonte kleuren van de zoo onderscheiden opgetuigde zeiladriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn schuitjes booten en boeijers hoe deze door goud en frissche en levendige verwen de kenmerken droegen van den rijkdom hunner bezitters
half uit eerzucht half om zijn vader uit deze eenigzins gemelijke luim te krijgen zette zich in het kantoor en verrigtte schoon met zeer groote inspanning
de laatste gaf daarop te kennen dat hij toch voornemens was bij zijn schip en het goed van zijne heeren en meesters te blijven daar hij nog hoop voedde dat door dezen storm het ijs uit elkander gaan zou
en zij draagt nog bij echte amsterdammers den naam van stad bij uitstekendheid ook vr het verbeterd onderwijs adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn zouden er wel in die stad enkele burgers gevonden zijn die ter goeder trouw
deze mooije jonge juffrouw die er toch wat betrokken uitzag van vrij nabij scheen te kennen hetwelk deze met eene flaauwe toestemminig beantwoordde
zij waren echter zoo zeer ten achteren dat zij het gezelschap niet eer bereikten dan nadat allen reeds de trappen van het huis waren opgeklommen en in de zaal waar zij s morgens ontvangen werden teruggekeerd die nu geheel in eene fraai verlichte danszaal veranderd was
daar zij de laatste dagen geen visch meer zagen eene proef nemen om door nog hooadriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn ger op te zeilen zich in de gelegenheid gesteld te vinden om met een vol schip te huis te komen
hem tevens te kennen gevende dat zij het wel op zich wilde nemen om als hij het verkoos vader blommesteyn hiervan zoo van ter zijde vooraf kennis te geven
eerste hoofdstuk na zoovele oorlogen zag nu eindelijk de nederlandsche staat even in den aanvang der achttiende eeuw de zon des vredes opdagen om bijna eene halve eeuw deszelfs gezigteinder niet te verlaten
door blommesteyn zeer volvaardig werd aangenomen die niet naliet om nog wegens dit zoo aangenaam besluit van zijnen vader den heer bergveld en diens neef onverwijld door een briefje kennis te geven
dat alles wat men van hem mogt hebben uitgestrooid boven hetgeen hij haar zelf verhaald had volkomen onwaarheid was en blommesteyn hield zich zelf mede overtuigd
op het gezigt van de vreesselijke doodsworstelingen van het zwaarder en zwaarder gekwetst wordend dier vooral toen het maar weinig verschilde of de visch had met zijnen staart de adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn sloep waarin zich blommesteyn bevond onderste boven geworpen
op den vooravond van den laatsten dag zijns verblijfs in amsterdam daar reeds het schip met den kapitein naar texel was opgezeild en hij dien voormiddag een brief gekregen had om binnen twee dagen met den heer bergveld aan boord te wezen wandelde hij met loome schreden
weinige dagen na de geboorte van johannes en wel den eersten zondag reed in eene fraaije koets met heerlijk opgeschikte paarden vader blommesteyn met de moeije van moeders zijde van onzen zuigeling de weduwe van den heere van meckelenburg naar de
en dat als zijn vader hem hier niet zien wil ik dan wel bij hem in het logement zal komen maak u zoo driftig niet hernam de oude blommesteyn wat zou de heer bergveld wel van mij denken
zoo pratende waren zij het huis genaderd vader blommesteyn gaf nu aan de dienstboden last dat zij oogenblikkelijk eenige flesschen boven zouden brengen en in de keuken moet ook braaf plaisier zijn zeide hij want mijn zoon johannes is te huis gekomen
nu stond blommesteyn te amsterdam en zag zich dus aan zijne geboortestad weder gegeven hij had een klein niets beteekenend pakje onder zijn arm en was gekleed in den dos dien hij zich te drontheim had laten maken
en de eenige zoon van twee eenvoudige en godsdienstige brave burgerouders die door hun oppassen en vlijt een merkelijk kapitaal aan dien zoon bij hunne aflijvigheid nalieten
nu zeide de kommandeur lagchende tegen den heer boekhouder nadat zij nog eene korte poos in de kajuit vertoefd hadden en een glaasje op den valreep als het ware op de goede reis gedronken hadden
waarvan zij gevoelde dat zij meer hinder had dan zij zelfs voor zich zelve wilde weten zoo verliep de geheele nacht wordende er alleen tot afwisseling en verkwikking tusschen beide allerhande keur van wijnen en ververschingen aangeboden
dat onze johannes nog al wat werk zal hebben om zoo een eenige dochter als de jonge juffrouw wynstok is te krijgen ik heb daar in het geheel gene zwarigheid voor antwoordde
mijn wijf en mijn jongens zeî de kommandeur heb ik al over twee dagen naar de helder gejaagd dat volkje begon mij aan boord mooitjes te vervelen en het moest mij althans geen oogenblik ophouden als ik anders klaar was
verder las hij den verjaarkrans gevlochten uit de naamletteren van juffrouw maria oosterweyck zijnde eene aanspraak aan dezelve wegens haar gadeloos bloemschilderen op haar verjaardag
een eerlijk bedrijf uitoefent en een nuttig lid der werkzaame burgermaatschappij uitmaakt want zoogenaamde grooten en hooge of lage ambtenaars vallen geheel buiten mijn bestek
die hier en daar over de oppervlakte der golven zweesden wat zou hij nu al veel beter aanvangen dan daar hij rekende overvloedigen tijd te hebben langzamerhand zijne bagaadje uit te pakken
eerst verhaalde de kommandeur zeer natuurlijk de uitmuntende vangst waarmeê hij was binnengekomen en hoe het schip nu op pampus lag nadat zij hierover wat gesproken hadden vroeg de boekhouder
en poogde van een der matrozen deszelfs twee laatste beschuiten af te koopen maar deze gaf adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn hem zeer kort en krachtig te verstaan dat voor geen berg van goud deze beschuiten
hierin niet veel alleen verklaarde zij dat zij wel gewenscht had dat maar eene andere dan zij dat juweel der keizerin gevonden had want dat zij zeer tegen de partij van het admiraalzeilen opzag en evenwel zij had die moeten aannemen
dat vind ik ook zoo en ik heb u dat nu zoo willen vertellen daar ik u adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn nog kon spreken opdat gij als gij in de west eens in den een of anderen brief mogt lezen
aan de haarlemmerpoort gekomen bekroop blommesteyn de lust om gebruik te maken van de trekschuit niet omdat hij zoo vermoeid was maar omdat men hem dan niet in de verte zou kunnen zien aankomen en om als hij dan vlak voor het buiten uit de schuit sprong al de vrienden des te meer te verrassen
eer schimmen dan menschen gelijkende zette nu vol vreugd zijne voeten op den ijslandschen grond maar voelde hoe zijne beenen hem onder het lijf knikkende het naauwelijks meer dragen konden
anders scheen u vervolgde zij tegen blommesteyn die voorwaarde niet kwaad ik heb zeide deze alles voor louter kortswijl gehouden
kon hij geen woord meer uitbrengen maar zich na eenige oogenblikken hersteld hebbende ging hij voort het is immers waar het is immers waar juffrouw wynstok dat hij verkeering bij u heeft en dat hij
en bovenal aan den vroegtijdigen dood van haren vader dat zij zich er niet hevig had tegen aangekant dat haar zoon bij de gereformeerden en niet bij de luterschen gedoopt werd
alleen betuigde hij zijnen wensch dat hij toch voor zijne afreis met zijnen vader mogt verzoenen waartoe hij de medewerking van den heer bergveld die reeds zooveel voor hem gedaan had en nog wilde doen ten ernstigste inriep
naar het kastanjebruin overhellende lokjes die anders te zeer door het hoofdhulsel belemmerd en ontluisterd werden door aardige en zachte kronkelingen toonden hoe zij ruimer aan de vrije natuur overgelaten langs hare fraai geaderde hoofdslapen bevallig zouden dartelen
en mijnheer behoeft zich om mij geen oogenblik op te houden om zijne czaarsche majesteit te volgen dat geloof ik dat geloof ik wel voerde hem blommesteyn met klimmende drift te gemoet dan dan hadt gij ruim baan niet waar
zag wel met eenige aandoening de vaderlandsche kust verdwijnen maar met veel minder dan zijn reisgenoot daar hij behalve zijne moeder eigenlijk niemand welke hem regt lief had achterliet
had uit de behandeling van zijne klein verstandige moeder omtrent de dienstboden geleerd dat naar den smaak der duitschers die lage stand van menschen alleen tot slaafsche dienstbaarheid der grooten gevormd was
het was even voor het begin van dit tijdvak van rust en kalmte dat binnen amsterdam geboren werd
mij ook riep blommesteyn de jonge heer van dalen zeî apparent moet gij den heer blommesteyn over zaken van negotie spreken
dan moest gij ons zoo eens verhalen hoe het met adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn u geloopen was want wij weten niets verder van u als toen gij den kommandeur fobberts op het ijsveld in groenland verlaten hebt dat naar mijn gedachten zie ik ben blij dat gij nu weêr gezond en frisch te huis gekomen zijt
die catharina schijnt mij een goede zeiler te zijn als hij de hopende visscher nog inhaalt eer zij buiten gaats zijn dan zal mijn johannes hem wel herkennen en zich te binnen brengen dat bijna de halve lading voor rekening van mijn kantoor is
de jonge blommesteyn deed hun tot den trap toe uitgeleide en daar de oude juffrouw wynstok op het dek stond wierp hij toen het jagt losgemaakt van het groote schip afvoer haar zijne groete toe schoon zijne oogen van tranen
doch de heer frans van dalen was ook niet weinig in de engte hoe hij zich gedragen zou hij gedacht gedurig de uitnemende koele wijze waarop hij weinige minuten geleden in de trekschuit over den persoon van blommesteyn als eenen overledenen gesproken had
ik houd mij dus overtuigd dat hoe vertoornde en niet zonder reden uw vader op u is adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn uw dwaas gedrag sta mij toe dat ik vrijelijk het zoo noeme niet aan slechte
dit zeggen sloeg hem geheel ter neder en toen de heer wynstok teruggekomen was en tegen zijn vrouw zeî die heer van wieringen is toch een man die zijne wereld verstaat het ontschiet mij niet dat hij het zoo ver brengt in zijne zaak
deze gaf hem te verstaan dat hij van meening was om zich van de gegeven vrijheid te bedienen en eenige matrozen kozen ook zijne partij gelijk
een en ander veroorzaakte dat de heer van wieringen onaangezien alle zijne aangewende en herhaalde pogingen na het aanzoek van den heer westendaal op eene zeer bescheidene wijze werd asgewezen tot groot genoegen van
barstte in een luidkeels geschrei uit dat door de broeders en zusters naar de onderscheiden geaardheden en krachten ondersteund werd behalve door zijn broeder christophorus fredericus die zeer ontijdig aanmerkte
en ik heb dikwijls juist of de heer mij bijzonder zegende onder het zingen van dit zelfde vers een walvisch in het oog gekregen schoon zeker de kommandeur te veel kracht toeschreef aan zijn gezang ja daaraan
rijmwerk van schelte voor altijd digt niet omdat hij zooveel smaak bezat dat hij het walgelijke van dien rijmtrant juist bijzonder gewaar werd maar omdat hij zoo als trouwens het geval op vele plaatsen zijn moest het niet volkomen begreep
toen draaide hij het hoofd om gaf een diepen zucht wenschende dat hij met dat jagt naar amsterdam terug mogt varen maar het was nu te laat en hij onderwierp zich zoo als de meeste menschen met uiterlijke gelatenheid
waar het bijna ten zelfden tijd in texel binnen liep als zij aan de kust van ijsland voet aan wal zetten maar het laat zich begrijpen hoe vader en moeder blommesteyn te moede waren toen kommandeur fobberts schoon met vele omwegen
had in een der eerste dagen dat hij aan boord was het ongeluk om over tafel een zoutvat om ver te stooten dit mishaagde zeer aan den kommandeur ja hij kon niet nalaten om tegen blommesteyn te zeggen
toen het dansen algemeen werd weigerde ook blommesteyn niet om daaraan deel te nemen daar hij het toch in zijne vroege jeugd in die kunst tot eene tamelijke hoogte gebragt had
waarin zou dat bestaan blommesteyn dat gij mij verklaarde dat gij mij voor een niet zoo door en door slechtmensch houdt als ik merk dat men mij bij u en uwe ouders heeft afgeschilderd
de nacht die volgde was pikdonker het anders troostelijke noorderlicht vertoonde zich niet en er was geen maanlicht hopeloos zaten zij bij elkander neder
met vader blommesteyn sprak hij veel over zaken den koophandel in de west betreffende terwijl zijn jongste broeder en zuster hem verzochten dat hij haar uit suriname een papegaai en een aap zou toezenden
nu bloos maar zoo niet ik noodig u overmorgen met hem in mijn jagt als er admiraal gezeild wordt dan zal ik tusschen beide eens denken of ik adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn îets vinden kan dat u schadeloos stelt als vindster van een der sraaiste juweelen van mijne
bij het openen van het boek viel hem een brief tegen eigenhandig adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn door zijnen taalgeleerden neef geschreven van den volgen inhoud zeer geachte neef
en wat betrekking blommesteyn heeft het ontdekken van die onwaarheid op uwe surinaamsche reis
en koesterende stralen de weder ontwakende menschen en dieren verkwikte nu liet ook de heer wynstok het rijtuig komen en stapte na zijnen dank aan den heer koolaart en huisvrouw betuigd te hebben met vrouw en dochter vergezeld van blommesteyn in hetzelve en liet zich naar amsterdam terugrijden
doch zoo ik u niet weêr sprak goede reis en god zij met u of er zoo als blommesteyn zich verbeeldde tranen in de oogen van antje stonden is onzeker maar niet dat haar het schreijen nader was dan het lagchen
blommesteyn een zeer getrguw verteller was sloeg hij toen hij op het eiland amak gekomen was geheel niet over hoe hij daar met de vriesche boerinnen gedanst had en zoo niet aller oogen te sterk gevestigd waren geweest
ik kan hernam onze blommesteyn nadat het zoogenaamde penitas weder gedronken was frederik ik kan u op mijn woord van eer verzekeren dat ik op ijsland waar ik onder de ijslandsche studenten verkeerd heb dat woord nooit heb hooren noemen
bij den glans van de zon die zachtkens het westen begon te naderen allen in top naar pampus stevenden t is hier zeker schoon maar toch zoo vrolijk niet
zelfs oordeelde moeder wynstok het niet kwaad om met de haar eigene voorzorg en hare natuurlijke opregtheid hare dochter van verre te doen gevoelen dat zij meêr of min verknochtheid aan den jongen
maar hij beschouwde dit als geheel hopeloos en onmogelijk zeggende zoo is dan mijne hoop op u geheel afgesneden juffrouw
antje zeide blommesteyn en dit was alles wat hij kon uitbrengen en zij schichtig het hoofd omdraaijende greep het vol geschonken kopje koffij op bragt het aan hare lippen doch hare hand beefde zoodanig dat de rand van het kopje tegen hare tanden kletterde
alleen door de biddende tusschenspraak van leentje gesust werd terwijl de heer bergveld zeer veel moeite had om door spoedig eene andere conditie in te stellen eene gedwongen aswending te maken ter voorkoming van een openlijk krakeel
is uw broêr dan teruggekomen ô neen antwoordde die in een brief aan mijn vader en moeder dien hij den loots toen die van boord vertrok heeft môegegeven laat hij u groeten
toen was reeds blommesteyn het hek der buitenplaats doorgegaan en daar hij zijne moeder voor de glazen zag zitten kop hij zich niet langer bedwingen jaadriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn zijn geheel plan van vermomming
die toestand veroorzaakt bij den mensch niet alleen eene meerdere overhelling om hulp te smeeken en te verwachten van eene magt die alle menschelijke vermogens verre overtreft en dus zijne ziel in eene godsdienstige stemming te brengen
het spijt mij van den goeden jongen en van de oudeluî maar gij hebt eene uitmuntende reis gemaakt en dat zal het bij den ouden blommesteyn ook wel weêr wat goed maken
men zat de eerste oogenblikken gelijk niet zelden het geval is wanneer een nacht met vermoeijenissen althans stapeloos op een groot festijn is doorgebragt bijna sprakeloos bij elkander
sta mij toe schoon uw heer vader tegen mijns vaders zin verkozen heeft dat gij johannes wouter het welk een volstrekt barbarismus is heeten zoudt u zoo bij dezen aan te spreken
deze uitdeeling maakte het volk meer of min genegener voor blommesteyn want daar hij als passagier medevoer en zich altijd den zoon van een der reeders gevoelde te zijn was hij daarom
een verzoek maar maar één verzoek antje wynstok en dat is dat is blommesteyn mag ik voor dat ik vertrek bij u afscheid komen nemen
zelden vrij zijn van zekere mate van bijgeloof dat waarschijnlijk toe te schrijven is aan bijna dagelijks zoo zigtbaar blootgesteld te zijn aan groote gevaren
en latere in gebruik was dat de oorspronkelijke niet alleen verbasterd maar zoodanig veranderd werden dat het zeer moeijelijk viel om eenig spoor van den eigen naam te ontdekken van hun had ook de nederlandsche burgerstand deze dwaasheid niet geleerd
de meid die hem de deur opende hem wilde tegenhouden daar zij hem geheel niet kende als na zijn vertrek in dienst bij zijne moeder gekomen stapte hij met vrij wat gedruisch binnen en de eerste en eenige die hij zag was zijne moeder
meest van allen was antje met zich zelve verlegen daar zij vreesde dat zij door haar te groot betoon van blijdschap en ontroering zich voor de vrienden geheel verraden had dat niet noodig was omdat behalve de twee kleinste kinderen bijna alle zeker wisten dat zij blommesteyn wel lijden mogt
stond er toen reeds over verwonderd omdat de heer van dalen die gij weet dat goede vrienden is met van antje wynstok met drift tusschen beide
of t leeft is ieder trek daar niet als geest in zweeft o wat is aremoe ryck voor die dees konst maar heeft soo konstryk is uw werk dat gy met uw paneelen tart al wat konstrijk heet weyckt may zoo raar penseelen
en dewijl hij zoodanig uit de gunst van zijnen vader geraakt was dat het voor hem onmogelijk zou zijn om weder op deszelfs kantoor te komen zich genoodzaakt zag om naar eenig ander middel van bestaan om te zien
altijd een doren in het oog der overige kinderen wezen zou niet weinig vreemd zag intusschen onze blommesteyn op toen zijn vader op de beurs adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn hem ontmoette en hem oneindig vriendelijker bejegende dan hij zich had kunnen voorstellen
met de taal der vingeren hem te kennen gegeven had dat hij niet voort zou razen op zulk een hevigen toon en dit oogenblik nam vader wynstok waar om te zeggen
omtrent een voortbrengsel der natuur zoo onontbeerlijk dat zelfs vele spijzen zonder deszelfs prikkeling alle smakelijkheid verliezen
eer deze nog geheel waren uitgevierd roeiden twee sloepen op het geroep van val val de sloep waar aan het lijn dat de walvisch voorttrok vast zat te hulp en wat nu ook de kommandeur zeide blommesteyn vervoegde zich onder het scheepsvolk in de laatste sloep
ook dan niet ook dan niet antwoordde zij met veel drift middelerwijl liep nu het spiegelgevecht ten einde en in het jagt van den czaar werd een zoo prachtig middagmaal door de regering van amsterdam aangerigt als de gelegenheid der plaats
nadat hij zich daarover verheugende zich had laten aandienen trad hij de zijkamer binnen waar hem antje met veel bescheidenheid ontving
zonder dat gij u zou hebben moeten laten voorstaan dat ik u daarom voor mijn vrijer hield maar nu maar nu hierop veranderde oogenblikkelijk de stroeve toon van
aan boord van het schip de goede verwachting waarmede zij met het krieken van den morgen het gat van texel uitstevenden dat blommesteyn van de gelegenheid beroofde om nog eenig nader berigt van antje wynstok te ontvangen
zelfs na den dood van haren vader geheel niet van die liefhebberij af maar juist met de vermeerdering van zijne schatten vermeerderde ook nog zijne zucht om meerdere schatten op te leggen
tien man hebben zich bij eene bezetting in het ijs met eene sloep willen redden en daaronder ook de jonge heer blommesteyn en er is van hun allen niemand te regt gekomen
blommesteyn smeet zijne pen op den inktkoker neder en zeide ik had voor den liever dat gij met uw schip vol walvisschen in de zee verzonken waart en dat gij wat beter voor mijn johannes gezorgd hadt
ik ben maar eene onnoozele vrouw dat weet ik wel maar ik wil niet dat een van mijn kinderen al hadden zij tienmaal meer slechtigheden begaan als mijn johannes de wijde wereld zoo maar zal worden ingestooten
nadat de czaar en zijne gemalin zoo voor het gegeven watervermaak als het onthaal bedankt hadden verlieten zij met hun gevolg het jagt en weldra scheidde het geheele gezelschap
en had een vinnigen schampscheut op antje wynstok afgegeven blommesteyn zeide hierop niets anders dan wel leentje hoe kunt gij u daarover zoo boos maken
mede te nemen dewijl haar dit tegen de gemeenzaamheid van den czaar welke haar geheel niet bevallen was het beste tegenmiddel scheen gaf zij hem vergiffenis over zijne stroefheid en
de overige groenlandsvaarders die op grootere en kleinere afstanden lagen waren van een ander gevoelen en het zij minder de belangen hunner uitzenders ter harte nemende
de groetenis van zijn zoon joannes hebben laten doen maar hij was er ook wel over indien de groetenis van joannes aan juffrouw antje door hare dochter bij gelegenheid geschiedde
terwijl blommesteyn bij de smart des afscheids het onaangenaam gevoel van een beschuldigend geweten aan het hart knaagde nu meer dan ooit overtuigd hoe gelukkig hij met antje wynstok zou geweest zijn
als men zeide blommesteyn alles zoo net vooruit kon zien juffrouw antje dan zou men dikwijls heel anders doen als men doet maar ik had in het geheel geen zin om mij daar in groenland zoo maar stilletjes te laten doodvriezen ik wilde zoo graag vr den winter te amsterdam zijn
dit deed hem daar de rijmwerken van schelte voor het uiterlijke niet weinig naar die van cats zweemden waarom hij dacht dat de inhoud ook wel zoo omtrent het zelfde zou zijn
en zou het nu zoo goed mogelijk zien te maken blommesteyn verklaarde dat hij zeer wel te vreden was dat zij daarop genoodigd waren en dat hij er zich veel plaisier van voorstelde
ja ik heb toen ik die met van wieringen niet zoo gaaf wilde aannemen hem echter plegtig moeten beloven dat ik van u afzag omdat hij in eeuwigheid tot deze verkeering geene toestemming geven zou
och nog zooveel antje wymstok dat kan zijn maar dat zult gij dan moeten meênemen want ik wacht voor half tien ure mijne ouders te huis en ik zou vooral niet gaarne hebben dat vader u hier aantrof
hij ging daarenboven nog naar den jongen blommesteyn met verzoek om zich niet verder hier over uit te laten schoon hij ook wel onderrigt was dat de heer van dalen bij lang na geen zoo groot heiligje was als hij schijnen wilde
alle dagen deed de stuurman een noodgebed dat hij als een jongen van een oud kapitein geleerd had en blommesteyn kon zich niet herinneren dat hij ooit met zoo grooten ernst in de kerk had gebeden
blommesteyn ik heb nadat gij mij gisteren verlaten hadt mij wegens uw persoon door onzijdige lieden die ik onderstelde dat eenige nadere kennis dan ik aan u hadden doen
brandewijn uitgereikt eer dat zij overging tot het snijden van den visch en alle die bedrijven welke noodig zijn om deszelfs spek in den kortst mogelijken tijd binnen te krijgen
en antje waren zoo als de meeste van ontzetting verstomde beschouwers van het vuurwerk geweest en toevallig de laatste die den grooten stoet der gasten welke naar het groote huis met langzamen tred wandelde volgden
in wezen te houden besloot hij om eene vrouw te nemen die even de twintig jaren bereikte de eenige dochter van eenen suikerbakker christoffel neerstras welke reeds jaren weduwenaar geweest zijnde aan eene longtering kwijnde
hare oogen slonkerden als diamanten of liever de levendigheid harer ziel in dezelve te lezen bij ieder woord dat zij sprak overtrof verre dien luister
bij andere menschen plaats heeft dan bij zeer blohartigen en dit was toch het geval niet van van wieringen of bij veinsaärds die beangst schijnen dat men door de vensters der ziel tot de ongeregtigheden der bimiekamer van hun hart zal kunnen doorzien
wel gesproken mijne dochter zeide de moeder met een veelbeduidenden grimlach maar pas op uw hartje zij zou meer gezegd hebben waren de twee oude heeren niet van het dek binnengekomen waardoor het gesprek tot geen klein genoegen van de jonge juffrouw wynstok werd afgebroken
maakte zooveel zijne ontroering en de gelegenheid der plaats het toelieten ook zijn kompliment tegen de ouders van antje de groet van den heer wynstok was uitermate flaauw maar hij meende te zien
als de vrienden nu elkaêr niet gaauw adie zeggen neem ik ze allen meê naar groenland hierop volgde het afscheid antje kon geen enkel woord uitbrengen en hare schoone oogen glinsterden door tranen bij den afscheidskus van
zij verzuimde niet om den volgenden dag johannes te onderrigten wat er tusschen haar en zijn vader gesproken was en hem een riem onder het hart te steken om nog eer hij uitging er bij vader blommesteyn voor uit te komen
allen waren de een meer de ander minder door hetzelve getroffen en de meeste zeer verheugd van hem zoo welvarende in den schoot der blommesteynsche familie teruggekeerd te zien
zij maakte er echter weinige aanmerkingen op daar zij hem te verstaan gaf dat hij veel van het geen hij aan het ongeluk toeschreef naar het haar voorkwam aan zich zelf geheel te danken had maar liet zij met hare gewone goedaardigheid er op volgen
tegen den stuurman toen die hem te kennen gaf dat hij zich wel over dien grooten visch verheugde maar dat hij hoopte dat het de kommandeur niet verder zou doorzetten daar hij schoon aan dezen gehoorzamende voor zich altijd groote zwarigheden maakte
dat de kommandeur meer waarde hechtte aan een enkel zoutvat dat omviel dan aan een geheelen schotel met erwten welk ongeluk hij toch veel grooter zou achten dan de weinige korrels zout die verloren waren gegaan
toen juffrouw antje de zaal binnen gekomen was vervoegde zij zich bij den heer koolaart en gaf hem het gevonden kostbare edelgesteente over dat nog niet gemist was geworden
bragt nu antje naar het huis harer ouderen en beklaagde zich dat een zoo aangename dag zoo spoedig om was en herhaalde zoo al onder het gaan de gesmaakte genoegens
ik moet mijne ooren en oogen gelooven begon zijne moeder nu te zeggen maar ik kan niet begrijpen dat gij nog leeft waar is vader waar zijn de broêrs en zusters herhaalde
werd van dag tot dag ongeruster en zag nu adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn van achteren dat die kommandeurs welke eenige mijlen zuidelijker waren blijven liggen verre van den naam van laf hartige dien van voorzigtige lieden verdiende
als ook wel eens sommige lieden aan land gebeurt een boek in handen zou nemen natuurlijk was er een bijbel en psalmboek door zijne moeder bij zijne uitrusting gedaan en dus daarvoor had neef van dyk niet behoeven te zorgen
welke beschuldiging moeder blommesteyn schoon met tranen op de wangen askeerde zeggende dat dit verwijt haar heel zeer deed daar zij niet beter wist of zij was een goed luthersch kristen mensch
het is noodzakelijk dat hij zelf gaat opnemen hoe het daar gesteld is opdat zijn zaakwaarnemer die te paramaribo woont hem niet van hetgeen hem wettig toekomt verstoken late
schrandere opmerking tegen haren johannes maken kon dat zij nu waarlijk begon te gelooven dat er tusschen hem en juffrouw antje wynstok wat meer aan was als regt toe hem aanradende
in het zekere overtuigd dat alles wat deze wegens zijn gebrek aan moed gezegd had niet anders dan jokkernij geweest was ja dat zij zelfs berouw had van hem zoo te hebben uitgedaagd adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn er werd nu door den kommandeur order gegeven om het anker te winden
wel zoo wel zoo zeide vader blommesteyn dat staat mij maar half aan ik weet niet wanneer gij weder regt aan den slag zult raken toen gij zondag te huis kwaamt had ik mij dat heel anders voorgesteld
toen vader blommesteyn bij zijne vrouw en kinderen den volgenden dag te huis kwam was de nieuwsgierigheid van allen naar den staat waarin hij zoon en broeder aan den groenlandsvaarder gelaten had niet gering
en verklaarde na nog eenige redewisseling dat hij zeer genegen was om van dien voorslag gebruik te maken vooral daar hij door den ongelukkigen zamenloop van zaken
waarin zij nog meer versterkt werd door dat haar antje een handschoen vindende dien blommesteyn door het zoo haastig vertrek vergeten of verloren had denzelven op een gemaakten luchtigen toon bij zich stak zeggende