AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
lie've jongen antwoordde hij mij ik heb er niet tegen dat er nu een eind aan mij komt ik heb mijn jongen gezien en hij kan wel zonder mij een heerwezen
het was toen eerst dat ik begon te beven nadat ik met mijne lippen eenige klanklooze woorden had gevormd dwong ik mij om hem te zeggen hoewel ik dit niet duidelijk doen kon dat ik tot erfgenaam van eenig vermogen was verkozen
nooit gezien antwoordde wemmick nooit van gehoord nooit den ouden man gezien nooit van hem gehoord neen het kantoor is een ding en het bijzonder leven is een ander ding
neem nog een glas wijn en veroorloof mij aan te merken dat de maatschappij niet van iemand vergt zoo uiterst nauwgezet te zijn in het leegdrinken van zijn glas dat hij het geheel t onderste boven behoeft te keeren met den rand op zijn neus
en een rondreizende reus die voor een stuiver zijn naam schreef leerde mij schrijven ik werd niet zoo dikwijls meer opgesloten als vroeger maar ik versleet toch nog rijkelijk mijne portie van
een man in een grijs pak verscheen met het verlangde ik zou niet kunnen zeggen waar vandaan uit de herberg of van de straat of van elders en toen drummle van den zadel overleunende zijne sigaar aanstak
jonge heer alick en jonge jufvrouw jeane riep een van de kindermeisjes tot twee van de kinderen als je zoo tegen die heg opspringt zal je er overheen in het water vallen en verdrinken en wat zal je pa dan zeggen
dat uw eene been korterwordt dan het andere ik weet niet merkte de ernstige dame aan wier stem ik maar eens had gehoord dat men
jufvrouw georgiana en meyrouw camilla mijne vriendinnen niet waren naar ik meen deze vergelijking met de anderen scheen hen gelijk ik met blijdschap zag bij haar goed te doen
die uitwendig een vorm hadden alsof zij onhandig nit het worteleind van een boom waren gehakt
ik ben schapenhouder en nog andere dingen geweest daar in de nieuwe wereld zeide hij ver van hier vele duizend mijlenver over eene stormachtige zee
het laatste dat ik van hem hoorde toen ik in den mist stilstond om te luisteren was het nog steeds aanhoudende krassen van de vijl
zijn moed boezemde mij eerbied in hij scheen volstrekt geene kracht te hebben raakte mij nooit hard en werd telkens op den grond gesmeten maar telkens was hij in een oogenblik m groote verwachtwgen weder op
ik moet dus genomen worden gelijk ik gernaakt ben zeide estella het goede is niet aan mij toe te schrijven en het kwade ook niet maar beide te zaraen maken mij tot hetgeen ik ben
en niet van mijn onrustig eerzuchtig en ontevreden persoontje afkomstig was wat ik verlangde wie kan dat zeggen hoe kan ik het zeggen daar ik het zelf niet wist
hoop ik dat wij onzen plicht zullen doen ik hoop en wensch dat jij en ik onzen plicht zullen doen allebei tegen elkander en tegen diegenen die ons gul present hebben doen begrijpen
zij legde hare hand die eene moilige hand was schoon wat ruw van het werken op mijne handen en nam ze een voor een zachtjes uitmijn haar
wei lieve biddy wat ben jemooiopgeknapt ja lieve pip en jo wat ben je ook mooi opgeknapt ja lieve pip oude jongen
eindelijk werd het uitgemaakt dat er voor den vergramden heer niets aan te doen was en dat hij of met dit toevallige gezelschap vertrekken of achterblijven moest
wat de gevangenen betreft z'y bleven op den wagen hun weg vervolgen en ik wist nauwkeurig de plek waar z'y dien zouden verlaten om naar de rivier gebracht te worden
toen de rekening betaald en de knecht met eene fooi bedacht de stalknecht niet vergeten en het kamermeisje in aanmerking genomen was
maar zij kon nauwelijks zes regels gelezen hebben of zij vestigde hare oogen op mij en zeide ik hoop dat uwe mama welvaart
en ik vond die geheele landstreek veel schooner en vreedzamer dan ik ze nog ooit gekend had vele aangename tafereelen van het leven dat ik hier leiden zou
toen liet hij ze weder zacht op zijne borst zinken met zijne eigene handen daarop de vreedzaam strakke blik naar de zoldering kwam terng en ging voorbij en zijn hoofd zonk langzaam op zijne borst
toen ik geschreid had beter dan te voren bedroefder meer bewust van mijne ondankbaarheid nederiger als ik vroeger had geschreid zou ik jo toen bij mij gehad hebben
als een bezoek dat geen verder oogmerk had maar eenvoudig dankbaarheid voor eene ontvangene gunst moest bewijzen a'sdan deze proeftocht geen opvolger zou hebben naar deze voorwaarden beloofde ik mij te zullen gedragen
wij zwenkten dus rechtstaf waar het oosten lag en jo rende zoo verbazend voort dat ik moeite had om te blijven zitten
neen ik zou niet want wat is een deurketting als zy er al een heeft die altijd voorhangt kn spijkers jo eeuet het goed zouden verkeerd opgenomen kunnen worden
hoe moeielyk het ook in eene groote stad is zich te ontslaan van het vermoeden dat men bespied wordt wanneer men dit eens heeft opgevat kon ik toch nu niet denken dat de menschen die ik op straat zag op mij letten
wij wandelden naar den kant van camberwell green en toen wij daar bijna waren zeide wemmick eensklaps hallo hier staat eene kerk
want dit hier mag naar londensche mode eene goede herberg zijn zeide jo vertrouwelijk maar ik zelf zou er geen varken in willen houden ten minste niet als ik het wou mesten en er gezond en lekker spek van krygen
je bent laat gebleven merkte ik aan orlick antwoordde niet onnatuurlijk wei jij bent ook laat gebleven
en jonge jufvrouw jeane scherpelijk belastende om daarvoor te zorgen daarna verlieten de twee kindermeiden de kamer en hadden op de trap eene levendige schermutseling met een verloopen page die aan tafel had gediend
was hij dat armoedige werk moede geworden en naar londen gekomen hier had hij na trapswijze zijne meer verhevene uitzichten te hebben opgegeven
daar hij mij met eene houding van statige vergiffenis zijne hand toereikte en ik door ziekte verzwakt en buiten staat was om ruzie te maken nam ik die hand aan
de kaarsen die deze kamer verlichtten waren op armblakers langs den wand geplaatst zij waren hoog van den grond en brandden met de dofheid van kunstlicht in eene lucht die zelden ververscht wordt
en zat daar als een steenen beeld ondertusschen was de giek die zeerbehendig gestuurd werd ons voorbijgevaren had ons toen laten opkomen en hield zich nu naast ons juist maar genoeg ruimte latende om de riemen te bewegen
en tegen hare fraaie bruine haren afstak uw eigendom eens liefje en ge zult het goed gebruiken laat ik u eens met dat jongetje zien
en terstond weder er buiten was in dat oogenblik had een gezicht dat mij vreemd was met eene onbegrijpelyk uitdrukking te gelijk ontroerd en verheugd naar mij opgekeken
of zoo overgegeven aan het nesten uithalen dat hij door de beren werd opgegeten die juist zeer gelegenin de buurt woonden
schijnbaar geheel buiten de gewone plaats van dat licht en hare straleri geleken naar eene vaste in den mist hangeride zelfstandigheid
ik vond het zonderling dat men gelijk hij ingewikkeld scheen aan te duiden niet zou kunnen rondzien zonder op een kantoor te zijn maar dit gaf ik stilzwijgend aan zijne meerdere ervaring toe
kleine aleck met zijn kieltje heeft reeds schikkingen gemaakt voor zijne vereeniging met een voegzaam jeugdig persoontje te
als machteloos van bewondering dat is het waaraan je ze kent mijnheer ik weet niet wie de mijnheer was maar ik was het zekerlijk niet en er was geen derde persoon tegenwoordig
het is een zaakje dat je wel spoedig schikken zult denk ik maar je bent gearresteerd voorwelkeschuld honderd drie en twintig pond vijftien en zes juweliers rekening geloof ik
want toen wij aanlegden om eenige flesschenbier in te nemen gaf ik hem maar een enkelen wenk dat hij naar mijne gedachten veiligst zou zijn waar hij was en terstond zeide hij denk je zoo lieve jongen en ging stil weder zitten
en toch jo dacht ik goede jo gij spreekt er nooit van geduldige lijdzame liefderijke jo gij klaagt nooit en gij ook niet zachtaardige biddy
en dat nu allebei gedaan zijnde zeide jo blijkbaar verheugd dat hij zoo ver gereed was nu is het een ware vriend die je dit zegt namelijk
terwijl hij deze woorden op zijn gemak en op den toon van een koel recensent uitsprak bleef zij ons naar de rij af een voor een aanzien zoodra hij zweeg zag zij hem wederom aan
in een geheelen winkel van kettmgen en boeien gezeten en getiteid ter lezing in mijne eel jje zaai van het hof was eene wonderlijke plaats dachtmij met nog hoogere banken dan in de kerk
deed jo mij zoodra ik de klink ophchtte en de deur binnenkeek eene vertrouwehjke mededeeling de vrouw is al wel twaalfmaal naar je gaan zoeken pip en ze is nu aiweer om je naar buiten zoo ja pip zeide jo
om ons tot dien arbeid te sterken bestelden wij dan iets bijzonders voor het diner met eene flesch van iets evenzeer ongewoons
en bereidwillig genoeg om net te veranderen zeg niets meer wij zullen elkander nooit verstaan maar zulk een lage kerel zulk een domme kerell riep ik wanhopig uit
nam dien gordel weder evenals te voren af en legde hem voor haar op de tafel aannemende dat de tafel het pad der deugd voorstelde zou ik mogen zeggen dat wemmick's arm zoolang de oude man las
wel ja lieve jongen hij is zoogoed als een andere of je moest liever een ander willen hebben hoe is uw ware naam vroeg ik fluisterend magwitch antwoordde hij even zacht en abel gedoopt en wat zijt ge voorheen geweest
dikwijls hunne gala dagen hadden gehad eenige oude boomen voor het huis waren nog gesnoeid in fatsoenen even stijf en onnatuurlijk als de hoepelrokken en pruiken
eene opene deur toonde in het verschiet den ouden man in bed hallo mijnheer pip zeide wemmick je bent dus thuis gekomen ja antwoordde ik maar ik ben niet naar huis gegaan u goed zoo zeide hij zijne handen
nogmaals rees de mist omhoog toen ik heenstapte als hij bij zijn oprijzen tot de ontdekking kwam gelijk ik vermoed dat hij deed dat ik niet zou terugkomen en dat biddy gelijk had is al wat ik zeggen kan
het was de eerste maal dat zich op mijn levensweg een graf opende en de kloof die dit in den effen grond maakte was iets verbazends
daarna zaten drummle en ik nog een uur lang tegen elkander te blazen terwijl het boschje zich met een algemeenen woordenstrijd van alien tegen alien bezig hield
buitendien pip ik ben hier omdat ik je dat jaren lang by mij zelven beloofd heb en wat durven betreft ik ben nu een oude vogel die sedert hij pas veeren kreeg alle soorten van strikken heeft getart
niemand twijfelde daaraan maar compeyson die daarvangetuige had willen zijn werd als een lijk door de golven voortgewenteld en toevallig was er geen beambte in l o n d e n die de vereischte getuigenis kon afteggen
greep meteenvloek een groot glas en zou dit zijne party naar het hoofd gesmeten hebben indien onze gastheer het niet behendig had vastgehouden
mijne handen waren in den nacht een paar malen verbonden en werden dit des morgens nog eens mijn linkerarm was tot aan den elleboog tameujk erg en in minderen graad tot aan den schouder
yerder dat het het verlangen van den tegenwoordigen bezitter van dat vermogen is dat hij onmiddellijk uit zijn tegenwoordigen kring en van deze plaats verwyderd
en wederom was er niemand nabij mij herbert en ik waren het eens dat wij niets anders konden doen dan zeer voorzichtig zijn en wij waren ook zeer voorzichtig nog voorzichtiger dan te voren als dat mogelijk was
en mijne zuster had met hem en ieder om haar heen wel tienduizendmaal twist gehad wat den vreemdeling betrof als hij om zijne twee banknoten teruggekomen was
ik zeide haar dit toen zij na die uitbarsting somber zat te peinzen wel wel wel zeide zij wat verder ik werd voor mijne opwachting hier ruim betaald zeide ik
hij weet wel veel van weergalooze schoonheid te spreken die ellendige uill ftuisterde ik herbert toe ik ken die dame zeide herbert toen de toast gedronken was
die met die plaats voor zijne oogen zijn hoofd op zijne peluw kan leggen nadat hij een medemensch ongehoord voor schuldig heeft verklaard
ik zag nu de reden waarom ik zoo lang werd uitgesteld en ook de reden waarom mijn voogd niet rechtstreeks kennis aan zulk een plan had willen hebben
eerlijkheid en dienstijver straalden hem uit de oogen zijn gang duidde het voornemen aan om met vroolijken spoed naar zijn winkel te loopen
en ge tom jack of richard aan boord van eene vreemde paketboot zoudt willen helpen dan is hij daar klaar zeer opgebeurd door deze bedenkingen be dankte ik wemmick nogmaals en nogmaals en verzocht hem om voort te gaan
dadelijk was de schim weder verdwenen wat is er zeide estella ben je weer verschrikt dat zou ik zijn als ik gelooven moest wat ge daar zoo even gezegd hebt antwoordde ik ontwijkend
ik bedacht hoe een enkele schalm van verwantschap die herkenning in den schouwburg had helpen teweegbrengen en hoe zulk een schalm
en zag dat er naast het huis eene groote brouwerij stond maar er werd niet in gewerkt en dat scheen ook in zeer langen tijd niet gebeurd te zijn
boven alles blonk echter eene tafeluit met een spiegel in vergulde lijst en met eene draperie omhangen en dit begreep ik terstond dat eene toilettafel van eene dame was
ik wist deze verrassende omstandigheid niet te verklaren en kon niet nalaten er over na te denken totdat millers met het kind beneden kwam
tot hij hem in zijne macht kreeg eindelijk hem in de spoelkom kaatsende waar ik de vrijheid nam om er de hand op te leggen
ik tart hem om dat te doen groote verwachtingen de ander zag met eene poging om verachtelijk te glimlachen hoewel hij het zenuwachtige trekken van zijn mond niet genoeg bedwingen kon om daaraan eenige bepaalde uitdrukking te geven de soldaten aan
hierin was niets verwonderlijks maar wederom was ik eenigszins verwonderd toen hij alsof hem een schitterend denkbeeld inviel zeide laten wij eens binnengaan
ik had er vroeger nooit aan gedacht om mij over mijne handen te schamen maar nu begon ik ze voor leelijk te houden hare verachting was zoo sterk dat ze besmettelijk
want wij vonden hem met zijn hoofd in die kast gestoken om niet alleen zijne handen maar ook zijn gezicht te wasschen en zijne keel te
wij waren nu in de maand maart gekomen mijn linkerarm hoewel zich geene slechte teekenen vertoonden was zoo traag in het genezen dat ik nog geene jas kon aantrekken
toen wij terugkwamen en hij mij uit het rijtuig tilde en mij zoo gemakkelijk hetplein over en de trap opdroeg dacht ik aan den gewichtigen kerstdag toen hij mij door de polders had gedragen
vraagt die man dat merkteikaan toen jo scheen te wachten dat ik zou spreken ja die man vraagt het zeide jo heeft hij gelijk die man beste jo hij heeft altijd gelijk
zij scheen eenigszins verwonderd dat ik dit wist maar antwoordde wederom volkomen waar ge kunt hem toch niet liefhebben estella voor de eerste maal hield zij hare vingers stil en zij antwoordde
het was een vreeselijk man geheel in een grof grijs pak gekleed en met een z waren ijzeren ring om zijn been een man zonder hoed met gescheurde schoenen en met een oud stuk van een doek om het hoofd gebonden
het oude huis en waar de brouwerij en waar de hekken en waar de vaten gestaan hadden ik had dit gedaan en keek het verwaarloosde tuinpad langs toen ik daarop eene eenzame gedaante zag
mijn ernst deed eene verwondering bij haar ontwaken zoodat het scheen alsof zij medelijden zou hebben gevoeld indien zij mij maar voor zich zelve begrijpelijk had kunnen maken
nog tweemalen kwam de huishoudster weder te voorschijn maar toen bleef zij zeer kort in de kamer en sprak mijnheer jaggers haar scherp aan
dit was het geloof ik dat de galerij aanleiding gaf om de schim te raden eens om te slaan eene aanbeveling welke het spook zeer kwalijk scheen te nemen
het mij in dit lichtte leeren zien en toen ik het in dit licht zag dat ik het ook zoo zeggen zou
de tijd was zoodanig weggesmolten dat het vroege etensuur weldra naderde en estella ons verliet om zich te verkleeden wij waren bij het midden der lange tafel blijven stilstaan en jufvrouw
maar houvast een betere onthoud dat zult ge zeide mynheer jaggers zijne oogen dichtknijpende en zijn hoofd schuddende alsof hij jo iets vergaf
en dit mag we de reden zijn geweest waarom de onderscheidene gedeelten zijner kleeding zich op zulke verschillende trappen van verval bevonden wij bleven in de herberg tot het get ij keerde en toen werd magwitch naar de giek en aan boord gebracht
zag hem aan alsof zij beter begreep wat hij werkelijk was dan ik voor mogelijk had gehouden nu hij zich daar zoo aanstelde en nam een zakje van de tafel
twee of drie jaren zij zelve weet niets behalve dat zij wees is en ik haar tot kind aannam ik was er zoozeer van overtuigd dat die vrouw hare moeder was dat ik voor mij zelven geen bewijs daarvan noodig had
zij hield het boveneind van haar stok tegen haar hart terwijl zij naar de tafel stond te turen zij in haar eens wit gewaad geheel vergeeld en verteerd het eens witte tafellaken insgelijks vergeeld en verteerd
mevrouw pocket bleef al dien tijd aan het lezen en ik was nieuwsgierig wat voor boek het zijn kon wij wachtten dacht ik dat mijnheer pocket buiten bij ons zou komen
en een glimlach van vergevend medelijden met de zwakheid der anderen op haar noten gezicht terwijl estella hen naar beneden lichtte bleef jufvrouw havisham met hare hand op mijn schouder
die daar stonden en sterk naar brandewijn en bier roken maakte ik op dat er zitting werd gehouden terwijl ik daar om mij heen
toen pumblechook daar met zijne sjees aankwam als dat diepersoon zeide jo door eene opkomende gedachte van den weg gelokt somtijds mijne haren geducht den verkeerden kant opstrijkt
wel zeide de bleeke jonge heer zijne hand uitstekende dat is nu alles voorbij hoop ik en het zal grootmoedig van je zijn als je me vergeeft dat ik je zoo heb afgeklopt
ik ging er door zonder naar haar om te zien toen zij mij tergend met hare hand aanstiet waarom huil je niet zeide zij omdat ik niet wil dat doe je wel zeide zij
maar misschien kunt ge nu nooit meer gelooven dat er iets menschelijks in mijn hart is toen ik eenige woorden had gezegd om haar te bedaren strekte zij hare bevende rechterhand uit
als ik op deze tafel ben gelegd dat zal zijneplaats zijn daar met haar stok op de tafel slaande aan mijn hoofdeneinde en de uwe zal daar zijn
haar vader was een landjonker daar ergens in uwe streek van de wereld en bovendien een brouwer ik weet niet waarom het iets fatsoenlijks moet wezen een brouwer te zijn maar het is
neen zeide hij geen bezwaar ik bedankte hem en liep weder naar huis daar vond ik jo die reeds de voordeur gesloten en de pronkkamer ontruimd had en nu bij het keukenvuur zat
de tijd is weder gekomen dat jufvrouw havisham mij een dag op satis wil hebben je moet me brengen en hier terugbezorgen als je wilt
en altijd zullen zijn estella tot het laatste uur van mijn leven kunt gij niet anders dan een gedeelte van mijn karakter blijven dan een gedeelte van het weinige goed dat ik in mij heb
daar sprong op eens van achter de sluis of uit de biezen of uit de slib dat wel bij zijne druilende manieren zou gevoegd hebben oude orlick overeind holla bromde hij
deze moest ik in een band dragen en ik kon mijne jas slechts als een mantel om den hals vastgemaakt over mijne schouders laten hangen mijn haar was door het vuur gezengd maar hoofd en gezicht waren onbeschadigd
om hen scheen te hameren en te klinken en al de zwarte schaduwen op de muren dreigend tegen hen schenen te schudden wanneer de vlam beurtelings opsteeg en zonk
dat de eerste avond van mijn verhelderd fortuin de eenzaamste moest wezen dien ik ooit gekend had naar het venster kijkende zag ik de lichte wolkjes van jo's pijp
hij gaf mij gehoor en ik ging alleen er lag geene boot bij de punt en ook nergens in de nabijheid en ook waren er geene teekenen dat die mannen hier waren ingestapt
en zijn gezicht stond strak en dreigend maar hij sliep toch en gerust ook schoon hij een pistool op zijn kussen had liggen hiervan verzekerd nam ik zachtjes den sleutel van de deur en sloot die aan de buitenzijde
hier staat de kastelein van het wilde zwijn er bij die in de stad bekend en geacht is en hier staat william wiens vaders naam potkins was als ik me niet bedrieg
dit was het eenige goede dat ik gedaan had en het eenige dat ik tot een goed einde had gebracht sedert ik voor het eerst van mijne groote verwachngen had vernomen
en nadatik ze had ingezonden kon ik mi niet van de plaatsen verwijderd houden waar zij waren want het was mij alsof de uitslag minder wanhopig was als ik mij in de nabijheid bevond
de dame die ik nog niet gezien had sloeg hare oogen op en keek mij schalkachtig aan en toen zag ik dat de oogen estella's oogen waren
ik verkocht al wat ik had zonderde daarvan zooveel mogelijk af om tot eene schikking met mijne schuldeischers te komen die mij tijd lieten om hun ten voile te betalen en begaf mij naar herbert
en geen rust ofduur meer zou hebben al was het waar dat zijne nabijheid mij nu zoo diep ellendig maakte en ik veel liever mijn leven lang in de smederij had willen werken dan ooit hiertoe gekomen te zijn
toen ik zat en hij staan bleef en zijne wenkbrauwen over zijne laarzen boog gevoelde ik mij zoo zeer in het nadeel dat het mij aan den ouden tijd herinnerde toen ik opdengrafsteen gezet werd
hetwelk zij aan fiopson overgaf die het weder aan mevrouw pocket wilde geven maar toen ook struikelde en met kind en al over mevrouw zou heengetuimeld zijn als herbert en ik haar niet hadden opge
thans maakte zij slechts het beding als je den jongen met een aan stukken geschoten hoofd terugbrengt moet ge niet denken dat ik het weer maken zal de sergeant nam afscheid
lieve mama fluisterde het meisje het kleintje zou zijne oogen hebben uitgestoken hoe durf je me zoo iets zeggen hervatte mevrouw pocket ga oogenblikkelijk weer op uw stoel zitten mevrouw pocket's knorrigheid was zoo verpletterend
terwijl wij alien in de gure lucht waren en stevig voortstapten naar onze taak fluisterde ik jo den landverraderlijken wensch toe ik hoop jo dat wij ze niet zullen krijgen en jo fluisterde mij toe
hier in een hoek werd mijn ieerbrief naar behooren geteekend en bekrachtigd en werd ik aldus verbonden terwijl pumblechook mij al dien tijd bleef vasthouden alsof wij onderweg naar het schavot maar even waren binnengekomen
maar dat het niet gemakkelijk was dit vak van studie in den wintertijd te beoefenen dewijl het winkeltje waarin mijnheer wopsle's oudtante school hield en dat te gelijk hare huis en slaapkamer was
maar ik m o e s t nog meer zeggen lieve jo ik hoop dat ge kinderen zult krijgen om u lief te hebben en dat er eens op een winteravond een knaapje bij dien haard zal zitten dat u aan een ander knaapje zal herinneren
eer de week om was ontving ik een briefje van wemmick van walworth gedateerd om my te berichten dat hij hoopte eenige vorderingen gemaakt te hebben in de zaak waarover wij als particuliere personen hadden gesproken
de meubelen waren goed en degelijk evenals zijn horlogeketting maar zij hadden zeker officieel voorkomen en er was niets te zien dat louter tot sieraad diende
in den dampkring van geparfumeerde zeep om hem heen dat zij het voor dien dag opgaven terwijl wij voortgingen werd hij in het gewoel op straat
de tooneelbiljetten hadden eene weinig aanprijzende melding van hem gemaakt als van een getrouwen neger in verband met een klein meisje van edele geboorte en een aap
twee dagen later deden wij de reis en vonden haar in de kamer waar ik haar het eerst gezien had en het is noodeloos te zeggen dat er in satis huis niets veranderd was
toen ik hem zeide dat ik een klein meisje verlangde te hebben om opte voeden en lief te hebben en voor mijn lot te behoeden ik had hem voor het eerst gezien toen ik hem hier liet komen om al mijne zaken afte doen
nu mijn jonge vriend begon mijn voogd alsof ik een getuige was dien hij ging verhooren heb ik een paar woorden met je te spreken
hij was een welgesteld oud vrijer en zijn open venster zag in een welgesteld tuintje met een boomgaard uit
toen ik van het kerkhof naar huis kwam loopen was de smederij gesloten en zat jo alleen in de keuken daar jo en ik lotgenooten in het lijden waren en als zoodanig geheime gemeenschap met elkander hielden
zie je wel smid hernam de sergeant die nu jo in het oog had gekregen wij hebben een ongelukje met die dingen gehad ennuzie ik dat het slot van den eenen niet goed werkt en de scharnieren ook niet glad gaan
geen vuurgloed geen schitterende regen van vonken geen blaasbalggeloei alles dicht en stil maar het huis was niet verlaten en de pronkkamer scheen in gebruik te zijn
in die blijde vooruitzichten verheugde ik mij dat herbert's weg zich verhelderde en dat als de oude bill barley met peper en rum gedaan had zijne dochter weldra gelukkig bezorgd zou zijn
wij kenden de teekenen om de beide vaartuigen van elkander te onderscheiden de verlichting die ik gevoelde nu ikeindelijk op de volvoering van ons voornemen uit was
als men aan een persoon denkt daardoor juist groote aanspraken op dien persoon zou verkrijgen melieve
als eens dieandere gevangene of eene andere omstandigheid van zijn leven tot een voorwendsel kon gemaakt worden om hem weg te krijgen
in de richting naar walworth afgegaan of ik bevond dat ik arm in arm met den rechten tweeling wandelde en de verkeerde in de avondlucht was
zeide herbert die sedert wij op dit belangrijk onderwerp gekomen waren buitengemeen neerslachtig en weemoedig geworden was dat zij eenigszins beneden de dwaze familiebegrippen van mijne moeder is
het was november en mijn voogd stond voor het vuur met zijn rug tegen den schoorsteenmantel te leunen met zijne handen onder zijne rokspanden wel pip zeide hij ik moet je vandaag mynheer pip noemen gefeliciteerd mijnheer pip
die weder in het leven was gekomen en zich weder ging ophangen ik ontstelde toen ik daaraan dacht en toen ik de koeien de koppen zag oplichten om hem na te kijken stelde ik mij voor
namelijk telkens als zy niets anders te doen hadden waarom ik geen pleizier had wat kon ik anders doen dan zeggen dat ik pleizier had hoewel dit volstrekt het geval met was
ik werd niet voor laat op den dag verwacht maar ik had mijne sleutels en indien herbert reeds sliep kon ik zonder hem te storen naar bed gaan
waarom ik niet in staat ben om het begonnen werk te voltooien kan ik u niet ophelderen dit is een gedeelte van het geheim dat een ander
teleurstellingen alsge mij ontvangen kunt gelijk een kind dat men vergeefb en waarlijk ik ben even bedroefd als zulk een kind biddy en heb evenzeer eene troostende stem en eene streelende hand noodig
mij onderrichtende dat hij mij voor eene halve kroon eene plaats vooraan kon geven waar ik het voile gezicht zou hebben op den lord opperrechter met zijne pruik en zijn tabbaard
dien ik hem geef hij heet eigenlijk barley maar welk een zegen is het voor den zoon van mijn vader en moeder eene beminde te hebben die geene nabestaanden heeft en nooit zich zelve of iemand anders met hare familie kan plagen
als je een woord tegen mij spreekt laat ik de zaak varen wij dachten mynheer jaggers begon een van de mannen zijn hoed afnemende dat heb ik je al gezegd dat je niet doen moest zeide mijnheer
ik zeide dus dat ik in het voorkantoor zou wachten en wemmick zoolang gezelschap houden de zaak was dat mij nu ik vijfhonderd pond in mijn zak had
smid zeide hij en keek omlaag naar zijn been nadat hij verscheidene malen met een dreigend gezicht nu naar zijn been en dan naar mij had gekeken
zij stonden ook in en voor de deur der vroohjke schuitenvoerders met slimme en achterhoudende gezichten die het geheele dorp met bewondering vervulden en zij hadden eene geheirnzinnige manier om hun glas uit te drinken
ik meen ik zou niet kunnen zeggen dat het in het eerst zoo was maar nu is het toch zoo of zal zoo zijn of loopt groot gevaar
de vreeselijke toestand waarin hij zoo gekomen was was voor ons beiden zoo ontzettend dat wij er niet met duidelijke woorden over konden spreken
ik was zoolang blijven staan om aan te duiden dat ik wenschte dat hij gaan zou maar ik liet mij door zijne ontroering verzachten en gevoelde eene aandoening van
dit wrekende spooksel werd gelast op dirisdagmorgen om acht uur in het portaal dat twee voet in het vierkant groot was gelijk uit de rekening van het vloerkleed
weldra werd zijne deur geopend en kwam hij er uit ik kon hem bijna niet aanzien en vond dat hij er bij den dag nog veel erger uitzag
dat met zijne takken en ranken zelfs de schoorsteenen als met oude gespierde armen omklemde maakten het tot een veelbelovend geheimzinnig
ik bedankte hem voor zijne vriendschap en voorzichtigheid en wij bleven zacht met elkander spreken terwijl ik de worst voor den ouden man braadde en hij een brood je voor hem boterde
ze moeten licht tevreden zijn geweest in die dagen zou ik denken maar treuzel zoo niet jongetje hoewel zij mij zoo dikwijls jongetje noemde
geloof dit toen zij pas bij mij kwam meende ik haar alleen te bewa ren voor eene ellende gelijk de mijne in het eerst bedoelde ik niets anders welnu zeide ik ik wil het hopen
wij dmkten elkander de hand hij deed dit alt l d bijzonder kort en ik bedankte hem neem een stoel mijnheer pip zeide mijn voogd
in deze onredelijke rusteloosheid en zielskwelling dwaalde ik des avonds door de straten voorbij de kantoren en huizen waar ik de verzoekschriften gelaten had
zij had maar een paar kneuzingen hier en daar voor eene landloopster was dat niemendal maar hare handen waren bovenop gekrabd en de vraag was of dit met nagels was geschied
wel antwoordde hij diep ademhalende ik hoop zoo en ge denkt ook zoo hij doopte zijne hand over den rand der boot in het water en zeide glimlachend met die meerdere zachtheid in zijn uitzicht en toon
als gij inlichtingen verlangt aangaande uw oo m provis zoudt ge best doen te komen het niemand te zeggen en geen tijd te verzuimen gij moet alleen komen breng dit mede
terwijl ik haar met aandoening aanzag en bedacht hoe ik zelf insgelijks een deel was geworden der verwoesting van dat huis sloeg zij hare oogen op zij zag mij met starende oogen aan en zeide zacht
dank je jongenlief dank je god zegen je jij hebt me nooit verlaten lieve jongen ik drukte zwijgend zijne hand wantik kon niet vergeten dat ik hem eens had willen verlaten
iedereen met uitzondering van mij zelven zeide volmondig neen niemand dacht aan mij wel zeide de sergeant zij zullen wel ondervinden dat zij omsingeld zijn gauwer dan ze gedacht hadden
de vermoorde was eene vrouw ruim tien jaar ouder en veel grooter en sterker het was een geval van jaloezie zij waren beiden landloopsters en die vrouw in gerrard street waszeerjong getrouwd
ik had mij niet bedrogen in mijne verbeelding dat er een eenvoudige ernst bij hem was het maaksel van zijne kleederen kon hem daarbij niet meer in den weg zijn toen hij deze woorden sprak dan het hem op zijn weg naar den hemel in den weg kon zijn
ik was mij bewust en ben dit nog dat de lucht van deze kamer een krachtig mengsel van stal en etenslucht iemand had kunnen doen besluiten dat het niet goed ging met den postwagendienst
maar als ik ooit meer kan doen uit een walworthsch oogpunt en als een strikt particulier persoon ben ik er gaarne toe bereid hier is het adres
dan met sterker licht want mijne hand is vaster als ik die ongelukkige brandplekken niet zoo duidelijk zie ge vindt uwe ademhaling toch niet belemmerd beste jongen ge schijnt heel snel adem te halen
het komt er niet veel op aan of eene deur in dien tuinmuur waartegen ik de vorige maal was opgeklommen toen open of gesloten was genoeg dat ik toen geene deur zag en nu wel
is dat de naam van dit huis jufvrouw een van de namen jongetje heeft'het er dan nog meer jufvrouw nog een de andere naam was satis dat in het grieksch of latijn of hebreeuwsch of in alle drie
na het middagmaal kuierde ik alleen uit met voornemen om naar de polders te gaan en daarvan voorgoed afscheid te nemen toen ik de kerk voorbijkwam gevoelde ik gelijk ik reeds onder den dienst des morgens had gevoeld
hij zag er ook heel knap uit het was s avonds voor de grootste ren dat ik hem op de hei in eene tent vond
en ik kwam nooit groote verwachtingen in de nabijheid van chink's basin behalve wanneer ik daar voorbijroeide en keek dan slechts naar mill pond bank gelyk ik naar alle andere dingen
voegde ik er bij daar ik dacht dat hij anders misschien maar veinzen zou ze te maken mijn waarde heer zeide trabb met eene eerbiedige buiging
maar onze boot en de twee vluchtelingen waren verdwenen verbijsterd door het geschreeuw aan boord van de stoomboot en het ruischend afblazen van den stoom en het voortdrijven van dat groote gevaarte
kom ik wil maar een woord van u hebben ja of neen mijnheer wopsle aarzelde en wij begonnen alien tamehjk geringe gedachten van uem te krijgen
dewijl het op eens bepaald werd dat ik om den anderen dag daartoe des middags zou terugkomen en ik nu een kort verslag van een tijdperk van ten minste acht of tien maanden moet geven
hij haalde met de grootste koelheid eene lange beurs uit telde het geld op de tafel en schoof het mij toe dit was de eerste maal dat hij zijn been van den stoel nam
zeg mij niet dat het niet wezen kan ikzegje hij is het beiden antwoordden met een zachtgemompel de knecht vooral scheen bijzonder aangedaante zijn dat is hij hervatte pumblechook dien ik in mijne sjees heb laten rijden
mag ik toch wel zeggen dat al mijne verwachtingen van de stand vast igheid van een persoon afharigen zonder dien persoon te noemen en alles ten beste genomen hoe onvoldoende is het toch maar zoo onbestemd te weten wat die verwachtingen zijn
maar dit wilde ik zeggen als je daar wij het nu juist wat slap hebben mij morgen een halven dag vrijaf kondt geven denk ik dat ik eens naar de stad zou gaan en jufvrouw est havisham eens opzoeken maar zij heet geen
maar ik zat zoo lang in die bedompte kamer mij te verwonderen en te wachten tot ik die twee borstbeelden op de plank boven den stoel waarltjk niet meer kon aanzien en opstond om naar buiten te gaan
hij sprak dus en herbert wasevenzeer geroerd als verbaasd en de goede jongen en ik werden om die lange geheimhouding geene mindere vrienden
ik heb ontdekt wie mijn weldoener is het is geene gelukkige ontdekking en niet geschikt om mij in rang of aanzien te verhoogen of mijn fortuin te
je brengt me morgenochtend vroeg die vijl en pro viand dat breng je me bij die oude battery daar ginder dat doe je en je spreekt er geen woord van en je geeft er geen wenk hoegenaamd van
dat was ook mijn eigen geloof hervatte jo dat wij haar compliment aan jufvrouw j gargery zouden doen dat zal me wat helpen merkte mijne zuster aan maar scheen toch eenigszins gestreeld te zijn
wemelen van dat onverklaarbare gevoel dat ik vroeger meer had gehad en toen wij er uit waren was ik eene pooslang zoo verblind en verbysterd alsof ik in den glans van een bliksemstraal was geweest
dat geheel uw hart en ziel aan den verdelger overgeeft gelijk ik deed toen zij daartoe kwam en tot den woesten kreet die daarop volgde greep ik haar om haar middel
toen ik daar pas inging en eenigszins beklemd door de somberheid bij de deur bleef staan rondkijken zag ik haar tusschen de lang uitgebrande fomuizen doorgaan
eene aanwijzing waarvan zij nimmer gebruik maakten want zij kwamen er nooit heen onzichtbaar voor mij bleef tot ik er vlak onder was toen scheen die arm terwijl ik er naar opkeek
nog met beide handen voor zijn vogelnest zorgende zijne oogen door de kamer en over mijne gebloemde kamerjapon rondgaan een bons gehad
was het nu ik dat vermogen verloren had zeer onverschiliig daaromtrent het was avond toen ik aankwam zeer vermoeid van de reis die ik zoo dikwijls met zooveel gemak had afgelegd
toen hij eindelijk gedaan had en beloofd had het goed donderdagavond bij mijnheer pumblechook te zendeh zeide hij met zijne hand aan de kruk van de deur
en uwe zuster hervatte hij na een poosje te hebben doorgegeten die de eer had van u met eigene handen groot te brengen het is een treurig tafereel te bedenken dat zij niet meer in staat is om die eer ten voile te beseffen mag
ik was zoo ongenegen om nog eens dien blik te zien dat ik geene aanmerking op zijn toon maakte wei mijnheer hervatte jo dit is het geval ik was laatst op een avond in de schuitenvoerders pip
hen gevolgd er lagen slechts eenige ballast lichters gefatsoeneerd gelijk de eerste door een kind vervaardigde ruwe nabootsing eener boot diep in het siijk gezakt
neen zeker niet nu vervolgde herbert of hij de moeder van dat kind goed of slecht behandeld had zegt provis niet maar zij had vier of vijf jaren lang dat ellendige leven met hem gedeeld
en mij zelve onderrichten terwijl ik anderen onderricht geef je weet wel mijnheer pip vervolgde zij met een glimlach naar mij opziende de nieuwe scholen zijn niet zooals de oude maar ik heb na dien tijd
en ik zwoer dat de heer het mij mocht doen als ik het niet deed wij waren in hetzelfde gevangenisschip maar het duurde lang eer ik bij hem kon komen
ik deed dit zoo zacht dat ik nietgehoord werd en ongezien binnenkeek daar zat jo op zijne oude plaats bij het keukenvuur zijne pijp te rooken zoo frisch en forsch als ooit hoewel een weinigje grijs
mijnheer waldengarver zag mij glimlachend aan als wilde hij zeggen een getrouw dienaar ik vergeef hem zijne dwaasheid en zeide toen mijn oogpunt is een beetje te klassiek en doordacht voor hen hier
wij volgden hem dus naar de aanlegplaats die van ruwe staken en steenen gemaakt was en zagen hem in de boot brengen die door een troep gevangenen
er eens van al is het maar van oude kenniswege goedendag oude vader riep hij vroolijk goedendag john goedendag mijn jongen klonk eene piepende stem van binnen
waaruit bleek dat hij de eer had van haar te kennen mijnheer pip als een gentleman en vink zijn leedwezen zou moeten betuigen dat hij met te veel warmte had gesproken
een oud roestig pistool een degen in eene scheede verscheidene doozen en pakken van een vreemd fatsoen en op eene plank twee akelige borstbeelden met merkwaardig gezwoliene gezichten en iets wonderiijk vertrokkens om den neus
een man die in het water geweekt enhalfinmodder gesmoord was die zich aan steenen gekwetst en gekneusd aan brandnetels gestoken en aan doornen opgereten had
jufvrouw antwoordde de galante sergeant voor mij zelf sprekende zou ik antwoorden om de eer en het pleizier te hebben van met zijne lieve vrouw kennis te maken
wij alien zouden volgen en werden daartoe door mijnheer trabb tot belachelijke bundels zwart goed gemaakt als dat ik meende pip fluisterde jo mij toe
tot men ten laatste verklaarde datdebevordering van onderlinge welwillendheid dien avond uitmuntend was gelukt ik vertel dit op een luchtigen toon maar het was lang geene kleinigheid voor mij
en sarah's uitzicht perste haar waakzaam gelaat een wreedaardigen glimlach af goedendag pip je zult altijd den naam van pip behouden weet je wel ja jufvrouw vaarwel pip
och zeide hij zijn gezicht afspoelende en door de afloopende waterdroppels sprekende het is niets pip maar de spinnekop bevalt mij toch
och heere zulk eene geringe meesteres en die zelve zoo noodig had onderricht te worden nu nog je leermeesteres was
de donkere tuin de boomen van de laan en de sterren die zich begonnen te vertoonen schemerden mij voor de oogen is er nooit iets ontdekt
hij is altijd zoo hoog verheven zijne hoogheid is evenveel waard als zijne bekwaamheid die kolonel zou even weinig afscheid van hem durven nemen als die sluiter hem naar eene zaak zou durven vragen
mijnheer jaggers aan dat zij door een groot bosch van doornen was heengedrongen dat niet hoog genoeg was om haar gezicht te bereiken
ik zag hem strak aan toen hij mij aanzag en bewoog even mijne handen en schudde mijn hoofd ik had er op gewacht dat hij mij zien zou om dan te beproeven hem van mijne onschuld te overtuigen
en dat zij hoe dichter ik haar toedekte des te woester gilde en zich poogde te bevrijden dat dit alies plaats had wist ik in het vervolg maar niet door iets
genoeg gepraat zeide de sergeant steek de flambouwen aan terwijl een van de soldaten die in plaats van een geweer eene mand droeg zich op eene knie liet zakken om die mand te openen
twee menschen van een geheimzinnig voorkomen drenteiden in bartholomew close rond en pasten met elkander pratende hunne voeten nadenkend in de kuilen tusschen de straatsteenen
tot de ijdele zielskwellingen behoorde van de koortsziekte die ik nu kwijt was hij deed alles voor mij behalve het huiselijke werk waarvoor hij eene zeer fatsoenlijke vrouw had aangenomen
en wees hem van die verhevenheid welke steen aan denagedachtenis van filip pirrip en van georgiana echtgenoote van bovengenoemden was toegewijd
en dat zou ik misschien al gedaan hebben mijn beste herbert als ik geen uitzicht had gehad om met uwe vriendschap en genegenheid raad te nemen natuurlijk werd ik hier door mijne aandoening overweldigd en natuurlijk veinsde herbert dit niet te bemerken
dan zijne meerderjarigheid had de gebeurtenis niet veel beweging in barnard's inn veroorzaakt mijn een en twintigsten verjaardag daarentegen hadden wij met eene menigte van bespiegelingen en verwachtingen te gemoet gezien
ik volgde hem dus zonder een woord te spreken naar een afgelegen hoek van den tuin gevormd door de vereeniging van tweemuren en achter een vervallen gebouwtje verscholen
mijne jeugdige geleidster sloot het hek en wij gingen het voorplein over dit was bestraat en zeer zindelijk maar het gra s groeide tusschen de steenen
estella zeide mij dat wij beiden moesten binnengaan ik nam dus jo bij zijne mouw en bracht hem voor jufvrouw havisham zij zat bij hare kaptafel en keek terstond naar ons om
die op de kamers of in de onmiddellijke nabyheid was hij best zou doen dien tom jack of richard uit den wegtehelpen terwijl gij uit den weg waart hij zal zeer verlegen geweest zij n wat te doen
die koude maakte ons weldra slaperig en toen wij het huis halfweg voorbij waren vielen de meesten in een dut en zwegen stil ik zelf viel in slaap onder het overwegen van de vraag
wel ja dat zou ik denken zeide de sluiter dat is hier hunne manier mijnheer pip zeide wemmick zich met een strak gespannen mond naar mij omkeerende zij zien er niets in
op de zonderlingste manier te zamen gemengd zijn groote verwachtingen ik zweeg een oogenblik ora mij te bedenken of er waarlijk zulk eene mengelingin mijn karakter bestond
zoo wat scheelt u dan vroeg jufvrouw havisham met buitengemeene scherpheid niets de moeite waard om van te spreken antwoordde camilla
een zoetsappig kwaadaardig persoontje er by je hadt u zelve moeten vragen wien hadt ge verwacht dat u bedanken zou lieve zonder te verwachten dat iemand mij bedanken zou hervatte camilla
zij had het voor mij weggelegd dat verwoeste huis te herstellen den zonneschyn in die donkere kamers binnen te laten de uurwerken aan den gang te brengen
het eene daarvan was eene baak waarnaar de schippers stuurden en dat veel geleek op een vat zonder hoepels op een staak
en de reeds gemelde laarzen gekleed had moest ik hem een weinig te doen en zeer veel te eten bezorgen en met deze twee gruwelijke eischen was hij de plaag en de schrik van mijn leven
hij had mij gevraagd of ik een verrader was en gezegd dat ik een bloeddorstige hond zou moeten zijn als ik jacht op hem hielp maken zou hij nu gelooven dat ik een verrader en een hond was en hem had overgeleverd
verlangt gij iets tot vergoeding daarvoor god verhoede dat ik iets zou verlangen om pip niet in den weg te staan zeide jo met een starenden blik
terwijl de leeuweriken hoog daarboven zongen en een frisch windje de bevallige schaduwen der zomerwolkjes daarover liet spelen
dat alles dien maandagavond met hem zou worden afgesproken en dat wij geene gemeenschap meer met hem zouden hebben voordat wij hem aan boord brachten toen wij deze voorzorgen afgesproken hadden ging ik naar huis
ik zou al de vrienden die ik ooit had voor een daarvan verkoopen en denken dat ik een goeden ruil deed wei zoo zeide hij
en wat hem betrof kwam mijn binnenste niet zoo gemakkelijk tot rust het drukte mij zeer op het gemoed vooral toen ik hem het eerst naar zijne vijl zag zoeken datik jo de geheele waarheid behoorde te zeggen
om een duidelijk besef van eenige waarheid te hebben behalve die datik op weg was om hard ziek te worden de spanning waarin ik tot nog toe verkeerd had had het mij mogelijk gemaakt die ziekte te verschuiven
compeyson keek mij aan en ik keek hem aan hij had een horloge met een ketting en een ring en eene borstspeld en een mooi pak kleeren aan naar den schijn te oordeelen heb je tegenwoordig geen fortuin zeide compeyson tegen me
de eerste maal dat ik mill pond bank voorbijkwam had ik herbert medegenomen en zoowel in het af als in het opvaren zagen wij het gordijn aan den oostkant neerlaten herbert kwam daar zelden minder dan driemaal in de week en nooit bracht hij mij
hoevele nachten en dagen heeffc de onrustige geest in mijn binnenste in dat huis omgewaard terwijl estella daar woondel
evenwel pakte de huurkoetsier die zooveel kragen op zijne smerige jas scheen te hebben als hij jaren oud was mij zoo dicht in zijne koets en barricadeerde mij daarin zoodanig
zoo was het met ons alien maar met niemand erger dan met drummle wiens neiging om op eene brommige achterdochtige manier op anderen te smalen reeds aan het voile licht was gekomen
wel zeide wemmick dat is voorbij hij is een verwonderlijk man die zijns gelijken op de wereld niet heeft maar ik gevoel toch dat ik mij zelven moet opschroeven als ik bij hem dineer
om altijd eenigszins te ontstellen als ik het woord gevangene hoorde daar geef je toch niet om handel zeide herbert neen
zij lachte en knikte verscheidene malen met haar hoofd en zeide biddy zelfs de woorden pip en vermogen na maar ik twijfel of zij wel meer beteekenis hadden dan
het was mij zelfs alsof hij weldra zou moeten bukken om aan zijn been te vijlen toen ik in herbert's kamer was geweest en alle deuren had gesloten behalve die tusschen dat vertrek
ik keerde mijn hoofd van hem af want plotseling beknelde hetzelfde gevoel mijn hart dat ik bedwongen had op den ochtend toen ik de smederij verliet en de mist zoo plechtig oprees en ik mijne hand aan den wegwijzer naar ons dorp sloeg
en de dag van morgen zag mij veel strakker in het gezicht dan ik hem kon aanzien naarmate de zes avonden tot vijf tot vier tot drie en tot twee versmolten had ik meer en meer het gezelschap van jo en biddy leeren waardeeren
wil je zeggen dat hij niets van je wist niet het minste verschillende troepen en verschillende schepen hij kwam nog eens voor het gerecht omdat hij was uitgebroken en kreeg het toen voor levenslang
vergramd bedroefd ik kan den rechten naam voor dat pynlyke gevoel niet vinden de hemel weet hoe het heeten moest dat de tranen mij in de oogen kwamen zoodra zij opwelden zag het meisje ray aan met eerie opflikkering van blijdschap
daar deze man geen antwoord gaf toen ik hem vroeg wat hij daar deed maar mij snel en stil ontweek liep ik naar de poort en vroeg den waker om terstond mede te gaan
hij was hier zeer populair en ikbegreepdat hij het familiare gedeelte van mijnheer jagger's zaken waarnam hoewel hij toch iets van de statigheid van dien heer over zich had
en nu was het mij waarlijk alsof ik mijn laatste anker voelde slippen en ik spoedig een speelbal van wind en golven zou zijn
onderweg keek de vreemde heer nu en dan naar mij om en beet ook nu en dan op zijn vinger toen wij dicht bij huis waren ging jo flauw begrijpende dat deze gelegenheid iets bijzonders en plechtigs was alleen vooruit om de voordeur te openen
wij gingen over eenige glibberige steenen aan land aten en dronken wat wij medegenomen hadden en keken ondertusschen rond de streek geleek naar mijn eigen polderland laag en
je weet wel pip antwoordde jo als dat jij en ik altijd vrienden zijn geweest en als dat wij tusschen ons altijd daarop wachtten als een ding waarvan we pret zouden hebben
wonderlijke hnizen die hier stonden een uitzoekende met een houten voorgevel en een uitstekvenster van drie verdiepingen boven elkander keek ik naar het naamplaatje op de deur en las daarop mrs whimple daar dit de rechte naam
dat ik hartelijk blijde was toen herbert ons verliet om naar de city te gaan ik was noch verstandig noch goedhartig genoeg om te begrijpen dat dit alles
en nu eer ik iets meer van mijn vader of mijn vaders zoon zeg en vertrouwen met vertrouwen beantwoord moet ik mij voor een oogenblik zeer onaangenaam bij u maken
die nu niet nieuw meer voor mij was ja ik geloof dat ik ook zoo denk ik zou haast niet weten hoeikgerusterengenoeglijkerzouzijn dan ik hier nu ben
dan met knieof schouder ergens tegen aan leunende dan een riem wat verschuivende dan de deur openende om met een stijven hals over de hooge stropdas heen naar buitente spu wen
moet hij mij wel meer en meer voor een hartelijk vriend hebben gehouden want toen ik hem zoo gelukkig zag had ik de grootste moeite om mijne tranen van zegevierende blijdschap te bedwingen
hoe vaar je kolonel zeide wemmick heel wel mijnheer wemmick er is alles gedaan wat gedaan kon worden maar de getuigenis was ons te sterk kolonel
en hernam zijn mond de strakheid van eene brievenbus eindelijk toen wij aan het kantoor kwamen en hij zij sleutel uit zijn rokskraag haalde scheen hij zoo geheel onbewust van zijn eigendommetje te