AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
in al de zalen en gangen was laken neergelegd opdat men geen voetstap zou hooren en daarom was het er stil maar de keizer was nog niet dood stijf en bleek lag hij in het prachtige ledekant met de lange fluweelen gordijnen en de zware gouden kwasten
en omdat zij dit zoo goed deden kregen zij de vergunning om ook overdag rond te vliegen en behoefden niet te huis en stil op den steel te zitten en zoo werden de bladeren eindelijk tot werkelijke vleugels dat heb je zelf immers wel eens gezien
en zoo liepen zij met hun allen het bosch in waar de nachtegaal placht te zingen het halve hof was er bij toen zij een eindje geloopen hadden begon er een koe te loeien
toen de zon zou ondergaan zag elize elf witte zwanen met gouden kronen op hun koppen naar het land toe komen zij vlogen vlak achter elkaar zoodat ze een lang wit lint schenen
hij ging naar elize toe nooit had hij een schooner meisje gezien hoe zijt ge hier zoo gekomen beste meid vroeg hij elize schudde met het hoofd zij mocht immers niet spreken het gold de verlossing en het leven van haar broers
toen de zon hooger steeg zag elize voor zich half in de lucht drijvend een bergachtig land met schitterende ijsmassa's op de rotsen en in het midden daarvan verhief zich een kasteel van wel een mijl lang met de eene kolossale zuilengang boven de andere beneden golfden palmbosschen en prachtige bloemen
in plaats van fluweel en zijde gaf men haar het bosje brandnetels dat zij verzameld had daar kon zij haar hoofd op neerleggen de harde brandende hemden die zij vervaardigd had zouden haar dekens zijn
ziezoo zeiden de hovelingen daar hebben we hem wat zit er toch een stem in zoo'n klein beestje ik moet dit vroeger zeker als eens meer gehoord hebben neen dat is een koe die loeit zei het meisje we zijn nog ver van de plaats verwijderd
ik zou toch gemauwd hebben zei de keukenkat wat in de keuken gaat gaat niet in de kamer zei de kamerkat ik ben echter nieuwsgierig wat de molenaar zal zeggen als hij de verloving verneemt
toen zij vijftien jaar oud was zou zij naar huis terugkeeren maar toen de koningin zag hoe schoon zij was werd zij toornig op haar gaarne zou zij haar in een wilden zwaan veranderd hebben evenals haar broeders maar dat waagde zij niet dadelijk omdat de koning zijn dochter wilde zien
dat bevalt mij niet zei de keukenkat mij ook niet zei de kamerkat doch ik zal het mij maar niet aantrekken babette kan zich immers met dien roodbaard verloven maar die is hier ook niet meer geweest sedert hij op het dak wilde klimmen
hoe is t mogelijk zei de kamerheer zoo had ik hem mij niet voorgesteld wat ziet hij er eenvoudig uit hij heeft zeker zijn kleur verloren doordat hij zoo vele deftige heeren om zich heen ziet
nu klom elize de helling op en verborg zich achter een kreupelboschje de zwanen zetten zich dicht bij haar neer en sloegen met hun groote witte vleugels zoodra de zon in het water verdwenen was vielen de zwaneveeren plotseling af en nu stonden daar elf schoone prinsen de broeders van elize
de rotswanden kwamen bijna tegen elkander aan en slechts hoog in de smalle kloof was de lucht te zien dicht naast hen onder hen lag de diepe afgrond met het bruisende water
de nacht werd stikdonker geen enkel glimwormpje gaf meer licht in het mos bedroefd legde zij zich ter neer om te slapen nu scheen het haar alsof de takken der boomen boven haar ter zijde weken
de aartsbisschop verwijderde zich terwijl hij haar toornige woorden toevoegde maar de arme elize wist dat zij onschuldig was en ging met haar werk voort
braak deze brandnetels met uw voeten dan krijgt ge vlas daarvan moet ge elf hemden met lange mouwen vlechten en naaien werp deze over de elf zwanen heen dan is de betoovering geweken maar bedenk wel dat ge van het oogenblik waarop ge met dezen arbeid begint totdat deze voltooid is al mochten er ook jaren mee verloopen niet moogt spreken
toen zij den volgenden morgen opstond ging zij terstond naar de kleine tafel toe om eens te zien of de bloemen er nog waren zij schoof de gordijnen van het kleine ledekantje weg daar lagen ze allemaal verwelkt veel meer dan den vorigen dag
angstig zag elize de zon al meer en meer dalen en nog was de eenzame klip in zee niet te zien het kwam haar voor alsof de zwanen krachtiger slagen met hun vleugels deden ach zij was er de schuld van dat zij niet vlug genoeg konden voortkomen
zij moesten weer verder hoog naar de wolken op de wijde wereld in nu vlogen zij naar een groot donker bosch dat zich tot aan het strand der zee uitstrekte
dan komen al de andere mooie bloemen en dan is het groot bal de blauwe viooltjes stellen adelborsten voor zij dansen met hyacinten en krokusjes die zij jonge dames noemen
zij dacht met angst aan dezen eenzamen tocht en aan de verschrikkelijke heksen maar haar wil stond vast alsmede haar vertrouwen op den heer elize ging er heen maar de koning en de aartsbisschop volgden haar
moest er op een kleinen afstand voorbij en zij vestigden haar booze blikken op haar maar zij bad in stilte verzamelde de brandnetels en bracht ze naar het kasteel toe
gisteren ben ik met mama in dien tuin geweest zei ida maar al de bladeren waren van de boomen en er waren in t geheel geen bloemen meer waar zijn ze toch gebleven van den zomer zag ik er zooveel
en de kamerheer keerde naar den keizer terug en zei dat het zeker een verzinseltje moest zijn van hen die boeken schreven uwe keizerlijke majesteit kan niet begrijpen wat er al zoo geschreven wordt dat zijn verdichtselen en iets wat men de zwarte kunst noemt
alleen een kleine klip steekt er in het midden daarvan uit deze is slechts zoo groot dat wij dicht naast elkander liggende daarop kunnen slapen is de zee in hevige beweging dan spat het water hoog boven ons uit maar toch danken wij god voor die klip
te middernacht rukten zij met stokken ladders en touwen op de weg liep tusschen boomen en struiken door over naakte rotsen steeds opwaarts opwaarts in den donkeren nacht
een man een man een woord een woord zei rudy ween niet babette ik zal het arendsjong brengen je zult den nek breken hoop ik zei de molenaar en dan zijn wij van je bezoeken ontslagen
den geheelen dag vlogen zij voort als een snorrende pijl door de lucht maar het ging toch langzamer dan anders want nu hadden zij hun zuster te dragen er was ruw weer ophanden de avond viel
maar de nachtegaal bedankte hiervoor hij was al genoeg beloond ik heb tranen in s keizers oogen gezien dat is voor mij de grootste schat de tranen van een keizer hebben een bijzondere kracht god weet het ik ben genoeg beloond daarop zong hij weer met zijn liefelijke prachtige stem
zoo reusachtig groot vlogen zij daar dat was een tooneel prachtiger dan zij er vroeger ooit een gezien had maar toen de zon hooger steeg en de wolk verder achterbleef verdween ook het zwevende
zet je op haar voorhoofd neer zeide zij tegen de tweede opdat zij even leelijk moge worden als jij bent zoodat haar vader haar niet herkent rust aan haar hart fluisterde zij de derde toe laat haar een boos karakter krijgen opdat zij daarvan verdriet moge hebben
het is nu al vele jaren geleden maar juist daarom is het de moeite wel waard de geschiedenis eens te hooren voordat zij vergeten wordt het keizerlijk paleis was het prachtigste van de wereld geheel en al van fijn porselein zeer kostbaar
als ze maar eens hier in de slaapkamer wilden komen dacht zij maar de bloemen kwamen niet en het spelen op de piano bleef voortduren nu kon zij het niet langer uithouden want het was al te mooi
maar de koning luisterde daar niet naar liet de muziek weerklinken de kostelijkste gerechten opdragen en de bekoorlijkste meisjes om haar heen dansen en zij werd door geurende tuinen in prachtige zalen gebracht maar geen enkel glimlachje kwam er op haar lippen of uit haar oogen als een beeld der treurigheid stond zij daar
maar toen zij haar kleine hand nat maakte en daarmee over haar oogen en haar voorhoofd wreef kwam haar blanke huid weer te voorschijn nu kleedde zij zich uit en daalde in het frissche water neer een schooner koningskind dan zij was werd er in de wereld niet gevonden
toen het den volgenden morgen begon te schemeren was de lucht helder en stil zoodra de zon opging vlogen de zwanen met elize van het eiland weg de golven gingen nog hoog het had terwijl zij zoo hoog in de lucht waren den schijn alsof het witte schuim op de zwartachtig groene zee millioenen zwanen waren die op het water zwommen
en uit de plooien van de groote fluweelen bedgordijnen kwamen wonderlijke hoofden kijken enkele leelijk andere liefelijk en vriendelijk dat waren al s keizers booze en goede daden die hem aanstaarden terwijl de dood hem op het hart zat
thans stond hij op de bovenste sport der ladder en bemerkte dat hij hier nog niet hoog genoeg kon reiken om in het nest te zien alleen met de hand kon hij eraan komen hij probeerde hoe vast de onderste dikke in elkaar gevlochten takken zaten die het onderste gedeelte van het nest vormden
en toen zij nu zelf naar bed moest kon zij zich niet weerhouden eerst eens achter de gordijnen te kijken die voor de ramen hingen waar de prachtige bloemen van haar mama stonden zoowel hyacinten als tulpen en nu fluisterde zij zachtjes
de prachtigste bloemen die goed konden klingelen waren in de gangen neergezet daar was een geloop en gedraaf en alle klokjes klingelden zoo dat men zijn eigen woorden niet kon verstaan
maar alles heeft zijn grenzen zei rudy de arend is niet te krijgen het zou een dwaasheid zijn dat te beproeven de wijn vloeide en de gesprekken vloeiden maar de avond was veel te kort kwam het rudy voor en toch was het na middernacht toen hij van dit eerste bezoek terugkeerde
met een angst alsof het een booze daad was die zij in den zin had sloop zij in den nachtelijken maneschijn naar den tuin en liep door de lanen en door de eenzame straten naar het kerkhof
toch liever de jachtavonturen van rudy hoorde vertellen en deze sprak van de zwarigheden en de gevaren die de gemzenjagers op de hooge bergtoppen door te staan hadden
en al spoedig hadden zij begrepen hoe slecht hun stiefmoeder voor hen allen geweest was wij broeders zei de oudste wij vliegen als wilde zwanen zoolang de zon aan den hemel staat
de oogen van den stoutmoedigen rudy fonkelden terwijl hij van het jagersleven vertelde van de slimheid der gemzen en haar stoute sprongen van den hevigen orkaan en de rollende lawinen
daar lagen de zieke bloemen maar zij richtten zich dadelijk op en knikten het krokusje toe dat zij ook wel mee wilden dansen de oude notenkraker welks onderlip afgebroken was stond op en maakte een buiging voor de mooie bloemen
ik hoorde van nacht van de rotten zei de keukenkat dat het grootste geluk is vetkaarsen te eten en volop spek te hebben wie moet men nu gelooven de rotten of het verliefde paar geen van beiden zei de kamerkat dat is altijd het veiligste
maar hoe kan de eene bloem het aan de andere vertellen de bloemen kunnen immers niet spreken dat kunnen zij ook niet antwoordde de student maar dan geven zij elkaar wenken heb je niet dikwijls gezien dat de bloemen als er een beetje wind is elkander toeknikken en al haar bladeren bewegen
deze fonkelde als een ster de koning plukte haar af en stak haar op de borst van elize nu ontwaakte zij met vrede en gelukzaligheid in het hart
en als de oude vrouw des zondags voor de deur zat en in haar gezangboek las dan keerde de wind de bladeren om en zeide tegen het boek wie kan vromer zijn dan gij en dan antwoordde het gezangboek elize is vromer en het was de volle waarheid wat de rozen en het gezangboek zeiden
iederen nacht herhaalde zij dit en telkens achtervolgde hij haar stilletjes en zag hoe zij in haar kamer verdween van dag tot dag werd zijn voorkomen somberder elize zag dit maar begreep niet hoe het kwam het maakte haar echter ongerust
nu kwaakten de kikvorschen in het moeras prachtig riep de chineesche hofprediker nu hoor ik hem het klinkt precies als kleine kerkklokken
zij schreven met diamanten griften op gouden leien en leerden even goed van buiten als zij lazen men kon dadelijk hooren dat het prinsen waren hun zuster elize zat op een klein bankje van spiegelglas en had een prentenboek dat voor het halve koninkrijk gekocht was
de zon doofde uit evenals de laatste vonk in brandend papier arm in arm zag zij haar broeders om zich heen staan maar meer plaats dan juist voor dezen en voor haar was er ook niet
maar dan hield de muziekmeester een korte toespraak vol vreemde woorden en zeide dat hij even goed was als vroeger en toen was hij ook even goed als vroeger
maar als de wolken rood schenen en de winden sliepen dan was de zee als een rozeblad nu eens werd zij groen dan weer wit maar hoe stil zij ook was aan den oever was toch altijd een zachte beweging het water verhief zich slechts even gelijk de borst van een slapend kind
nu mag ik spreken zeide zij ik ben onschuldig en het volk dat zag wat er gebeurd was boog zich voor haar als voor een heilige maar zij zonk levenloos in de armen van haar broeders zoozeer hadden overspanning angst en smart haar aangegrepen
de kleine muizen liepen over den vloer zij sleepten brandnetels naar haar toe om toch ook wat te helpen en de lijster zette zich voor het raam neer en zong den heelen nacht zoo vroolijk als zij maar kon opdat elize den moed niet zou verliezen
als de dieren niet vergiftig geweest waren en een kus van de heks gekregen hadden dan zouden zij in roode rozen veranderd zijn maar bloemen werden zij toch omdat zij op haar hoofd haar voorhoofd en haar hart gezeten hadden zij was te vroom en te onschuldig dan dat de tooverij macht over haar zou kunnen hebben
naast haar lag een tak met heerlijke rijpe bessen en een bosje smakelijke wortelen deze had de jongste der broeders voor haar verzameld en bij haar neergelegd zij glimlachte hem toe want zij herkende hem hij was het die boven haar vloog en haar met zijn vleugels beschaduwde
de zwarte wolk kwam naderbij de wolken schenen een enkele groote dreigende massa te zijn die er bijna als lood uitzag en al meer en meer voorwaarts dreef bliksemstralen doorkliefden de lucht
als de wind door de groote rozenheggen buiten voor het huis gierde dan fluisterde hij de rozen toe wie kan schooner zijn dan gij maar de rozen schudden het hoofd en zeiden elize is schooner
in de hoogte stond er een raam open en de maan scheen daardoor heen op den keizer en den kunstmatigen vogel de arme keizer kon tenauwernood ademhalen het was alsof er iets op zijn borst zat
den geheelen nacht droomde zij van haar broers zij speelden weer als kinderen schreven met de diamanten griften op de gouden leien en keken in het prachtige prentenboek dat het halve koninkrijk gekost had
dat moest je eens zien de beide mooiste rozen zetten zich op den troon neer en dan zijn ze koning en koningin al de roode hanekammen scharen zich aan beide kanten daarvan dat zijn de
de blauwe viooltjes en de roode duizendschoonen de madeliefjes en de lelietjes der dalen al de bloemen kusten elkaar het was alleraardigst om aan te zien eindelijk zeiden de bloemen elkander goeden nacht toen sloop ook de kleine ida naar haar bed en droomde van alles wat zij gezien had
rudy trapte mij geducht op den staart rudy is erg onhandig ik mauwde maar noch hij noch babette hadden ooren om dit te hooren zij deden de deur open en traden de kamer samen binnen ik liep voorop ik sprong op een stoel want ik kon immers niet weten hoe rudy zich misschien zou verweren
en zij waren allemaal heel vriendelijk jegens haar vooral de bloemen die in haar ledekantje gelegen hadden maar zij had zich niet bezeerd en de bloemen van ida waren dankbaar voor het lekkere bedje
daar geen van de bloemen sophie scheen op te merken liet zij zich van de schuiflade op den grond neervallen zoodat het een geducht leven maakte al de bloemen kwamen nu naar haar toeloopen en vroegen of zij zich niet bezeerd had
er was volstrekt geen plezier in zulk een wandeling de geheele stad sprak over den merkwaardigen vogel en als twee elkaar ontmoetten dan zei de een niets anders dan nacht en dan zei de ander gaal
gloeiden de alpen luidden de avondklokken en zongen de dochteren der zon moge het beste geschieden
en in den titel was hij tot een keizerlijken kamerzanger geklommen in den rang tot nummer één aan de linkerzijde want de keizer rekende die zijde voor de voornaamste waar het hart zit en het hart zit ook bij een keizer links
haar prachtig haar hing verward om haar hoofd haar wangen waren doodsbleek haar lippen bewogen zich zachtjes terwijl haar vingers het groene vlas vlochten zelfs op haar doodsweg hield zij niet met het begonnen werk op de tien hemden lagen aan haar voeten aan het elfde werkte zij nog het gepeupel bespotte haar
uw broeders kunnen verlost worden zeide zij maar bezit ge moed en volharding wel is het water zachter dan uw fijne handen maar toch rondt het de steenen af doch het voelt de smarten niet die uw vingers zullen voelen het heeft geen hart en lijdt den angst en de kwelling niet die gij zult moeten doorstaan
zoodra zij ondergegaan is krijgen wij onze menschelijke gedaante terug daarom moeten wij altijd oppassen dat wij bij den ondergang der zon een rustplaats voor onze voeten hebben want als wij op dien tijd naar de wolken opvliegen dan moeten wij als menschen in de diepte neerstorten
het volk moet haar vonnissen zeide hij en het volk veroordeelde haar tot den dood op den brandstapel uit de prachtige koninklijke zalen werd zij naar een donkeren vochtigen kerker overgebracht waar de wind door de tralies
kunnen de bloemen uit den botanischen tuin daar ook komen kunnen die zoo ver loopen wel zeker antwoordde de student want als ze willen dan kunnen ze vliegen heb je die mooie kapelletjes wel niet eens gezien roode gele en witte
wil ik meegaan vroeg babette dat zal je moed geven ik heb moed genoeg zei rudy maar als jij er bij bent dan moet hij wel vriendelijk zijn of hij wil of niet daarop traden zij binnen
dat is de beminnelijkste coquetterie die ik ken zeiden de dames in de rondte en toen namen zij water in den mond om daarmee te klokken als iemand tegen haar sprak zij meenden dat zij dan ook nachtegalen waren
zoodra men den kunstmatigen vogel opwond kon hij een der stukken die de werkelijke vogel zong zingen en dan bewoog zijn staart op en neer en fonkelde van zilver en goud
de keizer sprong dadelijk uit zijn bed en liet zijn lijfarts roepen maar wat kon die er aan doen toen lieten zij den horlogemaker halen en na veel praten en bekijken kreeg hij den vogel een beetje in orde
dat rolt onvermoeid voort en zoo wordt het harde glad ik zal ook zoo onvermoeid zijn dank voor uw les gij heldere rollende golven eenmaal dat zegt mij mijn hart zult ge mij naar mijn broeders toe brengen
daar deed zich op eens van den kant van het raam het heerlijkste gezang hooren het was de kleine levende nachtegaal die buiten op een tak zat hij had van de ziekte van zijn keizer gehoord en was daarom gekomen om hem troost en hoop toe te zingen
op welke wijze kan ik je verlossen vroeg hun zuster en zij spraken bijna den geheelen nacht met elkaar zij sliepen slechts eenige uren elize ontwaakte door het geklep der zwanevleugels die over haar heen bruisten haar broeders waren weer veranderd en vlogen in groote kringen en eindelijk ver weg
toen zij aan het zevende zou beginnen had zij geen vlas meer zij wist dat de brandnetels die zij moest hebben op het kerkhof groeiden maar deze moest zij zelf plukken hoe zou zij daar naar toe kunnen gaan
ida vertelde hun van de arme bloemen die gestorven waren en toen kregen zij de vergunning om ze te begraven de beide knapen liepen met de bogen op de schouders voorop en de kleine ida volgde met de doode bloemen in het mooie doosje
ik zal van de gelukkigen zingen en van hen die in lijden zijn ik zal van het kwade en van het goede zingen dat om u heen verborgen blijft de kleine zangvogel vliegt ver in de rondte naar den armen visscher naar den nijveren landman naar iedereen die ver van u en uw hof verwijderd is
de arme kleine elize stond in de kamer van den boer en speelde met een groen blad want ander speelgoed had zij niet zij stak een gat in dit blad keek er doorheen naar de zon
maar de molenaar verweerde zich hij gaf een duchtigen schop en zei de deur uit en den berg op naar de gemzen daarop mag rudy nu mikken en niet op onze babette
het licht straalde nog een korten tijd door het raam van den molen door de groene boomtakken heen uit het geopende luik in het dak kwam de kamerkat naar buiten en langs de dakgoot kwam de keukenkat aanloopen
ja de lakeien en de kameniers lieten berichten dat ook zij tevreden waren dat wil veel zeggen want die zijn het moeilijkst te voldoen in één woord de nachtegaal vond algemeenen bijval
de straatjongens zongen tititi tititi en de keizer zong het insgelijks ja dat was allerprachtigst op zekeren avond echter toen de kunstmatige vogel overheerlijk zong en de keizer te bed lag en daarnaar luisterde
en om haar heen in het gras en in het mos gaven honderden glimwormpjes als een groen vuur gloed van zich toen zij een der takken zachtjes met haar hand aanraakte vielen de lichtgevende insecten als verschietende sterren naast haar neer
dien dans kenden de andere bloemen niet omdat zij te licht waren en niet zoo konden stampen de wassen pop op den soldaat werd op eens groot en lang en riep luide hoe kan men een kind nu toch zoo iets in het hoofd brengen dat zijn immers de grootste
hij zou nu aan het hof blijven zijn eigen kooi hebben en de vergunning krijgen er overdag tweemaal en s nachts eenmaal uit te komen hij kreeg daarop twaalf bedienden die allen een zijden draadje om een van zijn pooten gebonden hadden waaraan zij hem stevig
de vijf lange ladders die tot aan het nest reikten en loodrecht tegen den rotswand aanstonden schenen een waggelend riet te zijn en nu kwam het gevaarlijkste werk nog aan
maar dat heeft een mooien afloop gehad rudy kwam hier tegen den avond en hij en babette hadden veel met elkaar te fluisteren en heimelijk te spreken zij stonden in de gang voor de kamer van den molenaar ik lag aan hun voeten maar zij hadden noch oogen noch gedachten voor mij ik ga zonder mij langer te bedenken naar je vader toe
op het aangespoelde zeegras lagen elf witte zwaneveeren zij bond ze bij elkaar er lagen waterdroppels op of het dauwdroppels of tranen waren kon niemand
het drietal zat op de rotsen zij wilden het aanbreken van den dag afwachten als de arend uitvloog de oude moest eerst doodgeschoten worden voordat zij er aan konden denken zich van het jong meester te maken
zijn pooten staken in het touw en rudy wierp den strik met den vogel over den schouder zoodat het beest een heel eind beneden hem hing terwijl hij zich aan een neerhangend touw vasthield totdat zijn voeten de bovenste sport van de ladder weer aanraakten
en staarde hem aan met oogen als twee buksloopen nu vang ik u in een hoek van het arendsnest zag hij groot en forsch het jong van den arend zitten dat nog niet kon vliegen
in dit nest bevond zich een jong maar dit was er niet uit te krijgen een engelschman had rudy eenige dagen geleden een heele hand vol goud aangeboden als hij hem den jongen arend levend wilde bezorgen
ja onschuldig is zij zei de oudste broeder en nu vertelde hij alles wat er gebeurd was en terwijl hij sprak verspreidde zich een geur als van millioenen rozen
en de koning verkoos haar tot zijn bruid ofschoon de aartsbisschop het hoofd schudde en fluisterde dat het schoone meisje uit het bosch zeker een heks was zij verblindde de oogen des konings en maakte zijn hart verdwaasd
toen elize zag wat haar zoo na aan het hart lag speelde er een glimlach om haar lippen en keerde het bloed naar haar wangen terug zij dacht aan de verlossing van haar broeders kuste den koning de hand en hij drukte haar aan zijn hart en liet door al de kerkklokken het bruiloftsfeest verkondigen
slechts een enkel mensch had haar gezien en wel de aartsbisschop hij was wakker wanneer de anderen sliepen nu had hij toch gelijk dat het met de koningin niet was zooals het wezen moest zij was een heks daarom had zij den koning en het volk verblind in den biechtstoel zeide hij tegen den koning wat hij gezien had en wat hij vreesde
en de persoon die den kunstmatigen vogel gebracht had kreeg dadelijk den titel van keizerlijken opper nachtegaalbrenger nu moeten zij eens samen zingen wat zal dat een mooi duet worden
wilt ge mij dan de prachtige gouden sabel geven wilt ge mij het mooie vaandel geven wilt ge mij de kroon van den keizer geven en de dood gaf ieder kleinood voor een lied
en alle kerkklokken luidden van zelf en de vogels kwamen bij groote scharen aan het werd een bruidsstoet naar het kasteel terug zooals geen koning nog ooit gezien had
behoud hem evenals tot hiertoe ik kan in het paleis mijn nest niet bouwen en daar wonen maar laat mij komen als ik zelf lust heb dan zal ik s avonds op den tak daar bij het raam zitten en iets voor u zingen opdat ge vroolijk kunt worden en tevens leert nadenken
en een heele reebok hangt er aan den muur ik watertand er al van als ik daaraan denk morgen begint de reis ja morgen op dezen avond zaten rudy en babette voor de laatste maal als verloofden in den molen
het schoone stomme meisje uit het bosch werd de koningin van het land nu fluisterde de aartsbisschop booze woorden in de ooren van den koning maar deze drongen niet tot zijn hart door de bruiloft zou plaats hebben
en toen rudy ten vierden male het boveneind der van beneden neergezette aaneengebonden ladders aanraakte had hij dit gegrepen zij werden met een zekere en krachtige hand samengevoegd maar zij waggelden en klapperden geweldig
zij zagen haar het hek van het kerkhof doorgaan en toen zij daar dichter bij kwamen zaten de heksen op den grafsteen evenals elize ze gezien had en de koning wendde zich af want hij meende ook haar daar te zien wier hoofd nog dien zelfden avond aan zijn borst gerust had
en nu geleek de wassen pop sprekend op den ouden heer met zijn breedgeranden hoed zij zag er even geel en gemelijk uit maar de bloemen sloegen hem tegen de dunne beenen en nu kromp hij weer ineen en werd een kleine wassen pop
het was alsof zijn hart zou breken als hij aan haar dacht hoevele herinneringen rezen er niet bij hem op hij zag haar alsof zij bij levenden lijve voor hem stond lachend als een moedwillig kind
maar wat spraken zij met elkaar wat zeiden zij vroeg de keukenkat wat zij zeiden alles werd er gezegd wat de menschen zoo plegen te zeggen als zij verliefd zijn ik heb haar lief en zij heeft mij lief en als er melk voor een in de kan is dan is er ook melk voor twee maar zij zit je te hoog zei de molenaar
het bosch strekte zich tot aan de zee uit die blauw en diep was groote schepen konden tot onder de takken der boomen voortzeilen en in deze boomen woonde een nachtegaal
maar toen hij babette veroordeelde had hij een blik in zijn eigen binnenste geslagen hij had de wilde jacht in zijn hart den heeten orkaan die daar huisgehouden had
dit laat zich het best te midden van het geboomte hooren zei de nachtegaal maar hij ging toch mee toen hij hoorde dat de keizer het wenschte in het paleis was alles in orde gebracht de wanden en de vloeren die van porselein waren fonkelden in den glans van vele duizenden gouden lampen
eenzaam was het daar aan het strand maar zij gevoelde het niet want de zee bood een eeuwige afwisseling aan ja meer in slechts weinige uren dan de zoete landwateren in een jaar kunnen opleveren
de dag was bepaald reeds den avond te voren zouden zij naar villeneuve vertrekken om den daarop volgenden dag tijdig naar montreux te rijden opdat de dochters der petemoei de bruid aan haar toilet zouden kunnen helpen
het was klaarlichte dag en dicht bij de plaats waar zij geslapen had lag een brandnetel evenals die welke zij in den droom gezien had nu viel zij op haar knieën dankte god en ging de grot uit om een begin met haren arbeid te maken
en hierop riep hij zijn kamerheer deze was zoo voornaam dat hij als iemand die minder dan hij was tegen hem wilde spreken of hem naar iets vragen niets anders ten antwoord gaf dan p en dat beteekent niets
en dan zuchtten zij en begrepen elkaar ja elf kinderen werden er naar hem genoemd maar niet een van hen had eenig geluid in zijn keel
nu eens was het een man die aan een galg hing en een hart in de hand hield want het was een hartendief dan weer een oude heks die op een bezemstok reed en haar man op den neus had dat kon de oude man niet velen en dan zei hij evenals nu hoe kan men een kind nu toch zoo iets in het hoofd brengen dat zijn immers de grootste
wat gaat het toch wonderlijk bij de menschen toe zei de kamerkat tegen de keukenkat nu zijn zij weer van elkaar af babette en rudy zij weent en hij denkt zeker niet meer aan haar
toen de booze koningin dit zag wreef zij elize met het sap van een walnoot in zoodat zij donkerbruin werd bestreek haar schoon gelaat met een stinkende zalf en liet haar prachtig haar in de war raken het was onmogelijk de schoone elize nu te herkennen
zij luisterde en nu kwam het haar voor alsof er binnen in de kamer op de piano gespeeld werd maar heel zachtjes en zoo mooi als zij het nog nooit gehoord had
het klinkt precies als glazen klokjes zei de kamerheer en kijk dat kleine keeltje eens hoe het op en neer gaat het is zonderling dat wij hem vroeger nooit gehoord hebben hij zal aan het hof zeker wel veel opgang maken
maar als dezen het blad omkeerden sprongen zij er dadelijk weer in opdat de prenten niet in de war zouden raken toen zij wakker werd stond de zon al hoog aan den hemel elize kon haar echter niet zien want de hooge boomen spreidden hun takken dicht boven haar uit
het kan echter wel zijn dat de bloemen uit den botanischen tuin nog nooit in het kasteel van den koning geweest zijn of dat zij niet weten dat het daar s nachts zoo vroolijk toegaat daarom zal ik je eens wat zeggen hij zal er vreemd van staan te kijken de professor in de botanie die hier naast woont je kent hem immers wel
je moet maar opstaan sophie en het voor lief nemen van nacht in de lade te liggen de arme bloemen zijn ziek en daarom moeten ze maar in jouw bedje liggen misschien worden ze dan wel weer beter
hoe zij langs de onzekere sneeuwhellingen die door weer en wind als het ware aan den kant der rotsen vastgekleefd zijn en over de gevaarlijke bruggen moesten kruipen die de sneeuwstorm over diepe kloven geslagen heeft
en al spoedig wisten vesinand en nagli wat rudy wilde je bent een onverschrokken kerel zeiden zij maar dat gaat niet je zult den nek breken men valt niet naar beneden als men het zich niet verbeeldt zei rudy
toen kwamen de violieren en de anjelieren die naar alle kanten groetten zij hadden muziek bij zich groote papavers en pioenen bliezen op erwtenschillen zoodat zij heelemaal rood in haar gezicht werden
er moest geklauterd worden zooals de kat kan klauteren maar rudy had daar juist verstand van want de kat had het hem geleerd hij bemerkte niets van de duizeligheid die in de lucht achter hem zweefde en haar poliepenarmen naar hem uitstrekte
zou je dan niet eerst het mannetje uit de maan halen dat zal even gemakkelijk gaan zei vesinand je schijnt in een goede luim te zijn dat ben ik ook ik denk er aan te gaan trouwen maar om ernstig te spreken ik zal je zeggen hoe het met mij gesteld is
het scheen alsof de molenaar die anders graag het hoogste woord had hij was er aan gewoon dat men altijd om zijn invallen en woordspelingen lachte hij was immers
nu kreeg de dood verlangen naar zijn tuin en zweefde als een koude witte nevel uit het raam dank dank zei de keizer gij hemelsche kleine vogel ik ken u wel ik heb u uit mijn land verjaagd en toch hebt gij de booze gezichten van mijn bed
als je in zijn tuin komt moet je aan een van de bloemen vertellen dat er buiten op het kasteel een groot bal is die vertelt het dan weer aan al de anderen over en dan vliegen zij weg als de professor dan in den tuin komt is er geen enkele bloem en zal hij niet kunnen begrijpen waar zij gebleven zijn
herinnert ge u dit fluisterde de een na den ander herinnert ge u dat en dan vertelden zij hem zoo veel dat hem het zweet van het voorhoofd gutste dat heb ik niet geweten zei de keizer muziek muziek de groote chineesche trommel riep hij opdat ik niet alles behoef te hooren wat zij zeggen
je hebt geluk rudy ik moet je een kus geven beste jongen en rudy liet zich kussen maar op zijn gezicht stond te lezen dat hij zich in het onvermijdelijke in dit kleine huiselijke lijden schikte wat ben je mooi zei de oude vrouw
er viel een schot een oogenblik bewogen zich de uitgespreide vleugels daarop streek de vogel langzaam neer en het was alsof hij door zijn grootte en met zijn wijd uitgespreide vleugels de geheele kloof wilde beslaan en de jagers in zijn val met zich meesleepen
toen de omnibus eenige dagen later over de rhônebrug tusschen walliserland en waadland voortratelde zat rudy daarin goedsmoeds evenals altijd en verdiepte zich in liefelijke gedachten over het jawoord dat hij dien zelfden avond nog dacht te krijgen
nu zijn al de bloemen zeker aan het dansen dacht zij och wat zou ik dat toch graag eens willen zien maar zij waagde het niet op te staan want dan zou zij haar pa en ma licht wakker maken
zou hij aan babette ook alles kunnen biechten iedere gedachte biechten die in de ure der verzoeking bij hem tot daad zou kunnen worden haar ring had hij verloren en juist door dit verlies had zij hem teruggekregen zou zij hem alles kunnen opbiechten
in de daarop volgende week bracht zij de kleine elize naar het platteland naar een boer en een boerin toe en lang duurde het niet of zij loog den koning zooveel van de arme prinsen voor dat deze zich volstrekt niet meer om hen bekommerde
ja alles was in den tuin van den keizer keurig ingericht en hij strekte zich zoo ver uit dat de tuinman zelf het einde daarvan niet wist als men maar steeds verder ging dan kwam men in het heerlijkste bosch met hooge boomen en diepe meren
de boomen op de oevers strekten hun lange lommerrijke takken naar elkander uit en waar zij tengevolge van hun natuurlijken groei niet aan elkander konden raken daar waren de wortels uit den grond losgerukt en hingen met de takken in elkaar gestrengeld over het water heen
ging het van binnen in den vogel knap daar sprong iets rrrrr alle raderen liepen in de rondte en toen stond de muziek stil
ben je niet dikwijls buiten de poort bij het groote kasteel geweest waar de koning des zomers woont en waar die prachtige tuin met al die bloemen is je hebt de zwanen immers wel eens gezien die naar je toe zwemmen als je hun kruimeltjes brood wilt geven geloof mij daar buiten is het een groot bal
de bloemen van de kleine ida mijn arme bloemen zijn heelemaal verwelkt zei de kleine ida wat waren zij gisteravond nog mooi en nu laten ze al haar blaadjes slap hangen waarom doen zij dat
als er een groote zwarte wolk kwam dan was het alsof de zee wilde zeggen ik kan er ook donker uitzien en dan blies de wind en keerden de golven den witten kant naar buiten
moet ik nog eens voor den keizer zingen vroeg de nachtegaal die dacht dat de keizer er ook bij was mijn voortreffelijke kleine nachtegaal zei de kamerheer ik heb het genoegen u heden avond tot een feest ten hove uit te noodigen waar ge zijne keizerlijke majesteit door uw verrukkelijk gezang ongetwijfeld zult betooveren
toen de zon onderging lag de schoone koningstad met kerken en koepels voor hen en de koning bracht haar in het kasteel waar groote fonteinen in de marmeren zalen sprongen en waar schilderijen aan de muren prijkten
den volgenden dag terwijl de zwanen weg waren zal zij in haar eenzaamheid maar nog nooit was de tijd haar zoo gauw voorbijgegaan als thans één hemd was reeds klaar nu begon zij aan het tweede
dan moet het geheele hof met stokslagen gestraft worden wanneer men den avondmaaltijd genuttigd heeft tsing pe zei de kamerheer en liep nogmaals alle trappen op en neer door al de zalen en gangen en het halve hof liep mee want zij wilden niet graag stokslagen krijgen
en nadat hij een dikken en vasten tak beetgepakt had hief hij zich van de ladder naar boven leunde over den tak heen en had nu zijne borst en zijn hoofd over het nest gebogen
hij merkte het wel dat hij bij iedere nieuwe beschrijving den molenaar gedurig meer voor zich innam en vooral gevoelde deze zich bijzonder aangetrokken door hetgeen hij van den lammergier en den koningsadelaar vertelde
maar nu bedank ik je voor je bezoek rudy bezoek mij morgen weer morgen is er niemand thuis vaarwel rudy en babette zei hem ook vaarwel maar zoo klagend als een klein katje dat zijn moeder nog niet kan zien
de zon scheen door het raam naar binnen toen hij gesterkt en gezond ontwaakte geen van zijn bedienden was nog teruggekomen want zij dachten dat hij dood was alleen de nachtegaal zat nog bij hem en zong
allen waren in feestgewaad gedost en allen keken naar den kleinen grauwachtigen vogel dien de keizer toeknikte de nachtegaal zong zoo prachtig dat den keizer de tranen in de oogen kwamen en langs de wangen biggelden
nu waren er vijf jaren verloopen en het land werd in diepe treurigheid gedompeld de chineezen hielden in den grond allen veel van hun keizer en nu was hij ziek en zou het wel niet lang meer maken zei
maar nu was het werk ook bijna geëindigd en haar broeders waren hier de aartsbisschop kwam nu om in haar laatste uren bij haar te zijn dat had hij den koning beloofd
maar de bloemen zeiden wij bedanken je hartelijk maar we kunnen op deze wijze niet lang leven morgen zijn wij dood maar zeg tegen de kleine ida dat zij ons dan maar buiten in den tuin waar de kanarievogel ligt moet begraven dan ontwaken wij in den zomer weer en worden veel mooier
en zij verborg haar handen onder haar schort opdat de koning niet zou zien wat zij moest lijden ga met mij mee zeide hij hier kunt ge niet blijven als ge even goed zijt als schoon dan zal ik u in zijde en fluweel kleeden een gouden kroon op uw hoofd zetten en dan zult ge in mijn prachtigste kasteel wonen en heerschen
maar het was geen boek maar een klein kunstwerk dat in een doosje lag een kunstmatige nachtegaal die op den levenden moest gelijken maar overal met diamanten robijnen en saffieren als bezaaid was
en zij wilde niet het minste bezitten dat haar aan hem kon herinneren nu is het gevaar voorbij zei de kamerkat rudy is weer hier zij verstaan elkaar en dat is toch het grootste geluk zeggen zij
nu vloog de vogel weg de bedienden kwamen binnen om naar hun dooden keizer te kijken ja daar stonden zij en de keizer zei
de arend viel in de diepte naar beneden boomtakken en struiken braken door den val van den vogel nu kwamen de jagers in beweging drie van de langste ladders werden aan elkaar vastgebonden deze zouden wel lang genoeg zijn
drie en dertig maal zong hij één en hetzelfde stuk en was nog niet moe de aanwezigen zouden hem graag nog eens gehoord hebben maar de keizer beweerde dat nu ook de levende nachtegaal eens iets moest zingen
daarop zette zij de padden in het heldere water dat terstond een groene kleur aannam riep elize kleedde haar uit en liet haar in het water neerdalen
de reizigers vertelden daarvan als zij weer thuis kwamen en de geleerden schreven vele boeken over de stad het paleis en den tuin maar ook den nachtegaal vergaten zij niet deze werd het hoogst gesteld en zij die verzen konden maken schreven de prachtigste gedichten over den nachtegaal in het bosch bij de diepe zee
rudy vestigde zijn oogen daarop hield zich met alle kracht met één hand vast en wierp met zijn andere den strik om den jongen arend heen gevangen was hij levend gevangen
op het kasteel heerschte groote pracht en nu speelden de kinderen dat zij visite hadden maar in plaats dat zij evenals vroeger zooveel koek en gebraden appels kregen als er maar te vinden waren gaf zij hun slechts zand in een theekopje en zeide dat zij nu maar net moesten doen alsof dit iets was
er brandde geen nachtlampje in het vertrek maar toch was het er licht in de maan scheen door het raam midden op den vloer het was bijna zoo helder alsof het dag was
toen zij te bed gegaan was bleef zij een heelen tijd wakker liggen en dacht er over hoe aardig het toch moest wezen de mooie bloemen in het kasteel van den koning te zien dansen zouden mijn bloemen er werkelijk bij geweest zijn zeide zij bij
de molenaar stond er op dat deze wensch zou vervuld worden hij alleen wist wat de petemoei voor de jonggehuwden bestemd had zij zouden van haar een bruidsgeschenk krijgen dat wel waard was dat men zich naar haar wil schikte
den dood van mijn hart verdreven hoe kan ik u daarvoor beloonen ge hebt mij beloond zei de nachtegaal ik heb aan uw oogen tranen ontlokt toen ik de eerste maal zong dat vergeet ik nimmer dat zijn juweelen die een zangershart verheugen
de duizeligheid die geen invloed op hem kon oefenen blies hem de giftige uitwasemingen in het gezicht opdat hij verward en bedwelmd zou worden en beneden in de zwarte gapende diepte op de voortstroomende wateren zat de ijsjonkvrouw zelve met haar lange witachtig groene haren
terstond kwam er een groote hond uit de kloof te voorschijn en al spoedig daarop weer een en nog een zij blaften luide liepen terug en kwamen andermaal weer het duurde slechts weinige minuten en nu stonden al de jagers voor de grot en de schoonste van hen was de koning des lands
rudy zat reeds op de onderste sport het was een ijskoude morgen nevels stegen er uit den donkeren afgrond op rudy zat daar evenals een vlieg op den waggelenden stroohalm zit dien de een of andere vogel bij het bouwen van zijn nest op den rand van den hoogen fabrieksschoorsteen verloren heeft
en zoo moesten zij samen zingen maar het eene gezang paste niet goed bij het andere want de werkelijke nachtegaal zong op zijn wijze en de kunstmatige vogel bracht geluid voort door het ronddraaien van een
zij zit op zand op goudzand zooals je weet je zult haar niet bereiken niets zit zoo hoog of men kan het wel bereiken als men maar wil antwoordde rudy want hij is een onverschrokken man
het was nog vroeg in den morgen toen zij daar voorbijkwamen waar hun zuster elize in de kamer van den boer lag te slapen hier zweefden zij boven het dak draaiden met hun lange halzen heen en weer en sloegen toen met hun vleugels maar niemand hoorde of zag het
nu weende de arme elize en dacht aan haar elf broeders die allemaal weg waren bedroefd sloop zij het kasteel uit en liep den geheelen dag over veld en moeras totdat zij in het groote bosch kwam
niet in den molen zou er bruiloft gehouden worden de petemoei wilde dat de bruiloft in haar huis zou gevierd worden en dat de trouwplechtigheid in de mooie kleine kerk te montreux zou
toen haar vader haar zag verschrikte hij en zeide dat het zijn dochter niet was geen anderen dan de hond en de zwaluwen konden haar herkennen maar dat waren arme dieren die niets te zeggen hadden
zoo denken wij er ook over zeiden allen en de muziekmeester kreeg de vergunning den vogel den volgenden zondag aan het volk te laten zien het moest hem ook hooren zingen beval de keizer en het volk hoorde hem en het werd zoo uitgelaten alsof het zich aan thee bedronken had want dat is chineesch
de golven sloegen tegen de klip aan en spatten als een stofregen over haar heen de lucht stond als in vuur en de eene donderslag na den anderen ratelde maar zuster en broeders grepen elkaar bij de hand en zongen psalmen waaruit zij troost en moed putten
maar zou ik de bloemen ook niet kunnen zien ja zei de student denk er maar eens om als je er weer voorbijkomt dat je eens door het raam kijkt dan zul je ze wel zien dat heb ik vandaag ook gedaan er lag een lange gele lelie dood op haar gemak op de canapé uitgestrekt dat was een hofdame
den besten nachtegaal hebben we toch zeiden zij en zoo moest dan de kunstmatige vogel weer zingen en dat was de vier-en-dertigste maal dat zij hetzelfde stuk te hooren kregen zij kenden het met dat al toch niet van buiten want het was veel te moeilijk en de muziekmeester prees den vogel
wil ik je eens een nieuwtje vertellen zei de kamerkat hier in huis heeft een heimelijke verloving plaats gehad de oude molenaar weet er nog niets van rudy en babette hebben elkaar den heelen avond op de voeten getrapt mij trapten zij tweemaal maar ik mauwde toch niet want dat zou de aandacht getrokken hebben
intusschen was zij al spoedig met haar arbeid gereed slechts één hemd ontbrak er nog aan maar vlas had zij ook niet meer en geen enkele brandnetel nog eenmaal en wel voor den laatsten keer moest zij daarom naar het kerkhof om eenige handenvol te plukken
want ieder stuk brandhout van den brandstapel had wortelen geschoten en kreeg takken er stond daar een geurende heg hoog en groot met roode rozen bovenaan prijkte een bloem wit en schitterend
om zijn hals hing een klein lint en daarop stond geschreven de nachtegaal van den keizer van japan is arm bij dien van den keizer van china vergeleken dat is prachtig zeiden allen
de blauwe druifhyacinten en de kleine witte sneeuwklokjes klingelden alsof zij schellen bij zich hadden dat was een merkwaardige muziek verder kwamen er vele andere bloemen en dansten allemaal met elkaar
ik heb uw hart liever dan uw kroon en toch heeft die kroon een stralenkrans van heiligheid om zich heen ik zal dus komen en iets voor u zingen maar dan moet ge mij één ding beloven
alles zei de keizer en stond daar in zijn keizerlijk gewaad dat hij zelf aangetrokken had en drukte de sabel die zwaar van het goud was aan zijn hart om één ding smeek ik u vertel aan niemand dat ge een kleinen vogel hebt die u alles zegt dan zal het nog beter gaan
koud en bleek lag de keizer in zijn groot prachtig ledekant het geheele hof dacht dat hij dood was en ieder van hen liep weg om den nieuwen keizer te begroeten de kamerdienaars liepen naar buiten om daarover te praten en de kameniers hadden een groote
toen de zon ondergegaan was kwamen haar broeders en verschrikten toen zij merkten dat zij stom was zij dachten dat dit een nieuwe betoovering van hun booze stiefmoeder was maar toen zij haar handen zagen begrepen zij wat zij om hunnentwil deed
maar ik heb gisteren elf zwanen ieder met een gouden kroon op den kop hier in de nabijheid over de rivier zien zwemmen en zij bracht elize een eindje verder tot aan een helling aan den voet daarvan kronkelde zich een riviertje
eensklaps weerklonk er een jachthoorn tusschen de bergen zij werd door vrees aangegrepen het geschal kwam gedurig naderbij zij hoorde honden blaffen verschrikt vluchtte zij in de grot bond de brandnetels die zij verzameld en gebraakt had in een bosje samen en zette zich daarop neer
ging naar bex toe en in den molen waren zij te huis hij werd goed ontvangen en groeten van hun familie te interlaken hadden zij voor hem meegebracht babette sprak niet veel zij was geducht stil geworden maar haar oogen spraken en dat was voor rudy voldoende
o wat is de pijn in mijn vingers bij de foltering die mijn hart doorstaat dacht zij ik moet het wagen het zal mij stellig aan hulp niet ontbreken
vroeg zij aan den student die op de canapé zat en van wien zij heel veel hield hij wist zulke aardige dingen te knippen harten met kleine dametjes er in die dansten bloemen en groote kasteelen waarvan men de deuren open kon doen t was een vroolijke student
o mocht zij haar hart slechts voor hem kunnen uitstorten en hem haar lijden klagen doch stom moest zij zijn stom moest zij haar werk volbrengen daarom sloop zij des nachts van zijn zijde weg ging naar de kleine kamer die evenals de grot ingericht was en maakte het eene hemd na het andere gereed
houd je vast denk maar niet dat je naar beneden kunt vallen dan val je ook niet dat was de oude les en deze volgde hij op klauterde was overtuigd dat hij niet zou vallen en hij viel ook niet
pakten zij het net met hun snavels beet en vlogen met hun lieve zuster die nog sliep hoog naar de wolken op de zonnestralen vielen vlak op haar gezicht daarom ging een der zwanen boven haar hoofd vliegen opdat zijn breede vleugels haar zouden beschutten
daarop tilde hij haar op zijn paard zij weende en wrong zich de handen maar de koning zei ik wil slechts uw geluk eenmaal zult ge mij daarvoor danken met deze woorden reed hij door het gebergte heen en zette haar voor zich op het paard neer en de jagers reden achter hen
ik heb hem vroeger nooit hooren noemen zei de kamerheer ik zal hem zoeken ik zal hem vinden maar waar zou hij te vinden zijn de kamerheer liep alle trappen op en neer door zalen en gangen maar geen van allen die hij ontmoette had over den nachtegaal hooren spreken
maak mij dat niet wijs zei rudy en lachte maar het deed hem toch plezier ik zeg het nogmaals sprak de oude vrouw het geluk loopt je mee
zij vroeg of dit het land was waar zij naar toe wilden maar de zwanen schudden met hun kop want datgene wat zij zag was het heerlijke aldoor afwisselende wolkenkasteel der fata morgana daarin konden zij geen menschen brengen
daar ging de zon op en nu waren er geen broeders te zien maar boven het kasteel vlogen er elf wilde zwanen het geheele volk stroomde de stadspoort uit het wilde de heks zien verbranden een oud paard trok de kar waarop zij zat voort men had haar een kiel van grof zaklinnen aangetrokken