AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en voor zichzelve voelde zij zich sterker dan ooit omdat zij genoot van hare passie's en ze leidde en van ze maakte de slaven van haar genot zij minachtte dien regent en het was haar een romantische voldoening litterair pleizier te bespieden de fazen van dien ondergang
tusschen beide groepen was dan ook steeds lichte naijver animoziteit ja het was een prettig leven het was een prettige werkkring alles was goed alles was goed er ging niets boven
wil je niet wat toeren eva vroeg hare gastvrouw mevrouw de harteman een hollandsch vrouwtje wit als was en altijd moê van haar kinderen maar ik ga liever niet meê als je het me niet kwalijk neemt ik wacht liever op harteman anders vindt hij zoo niemand thuis ga jij dus met je kleinen jongen
hij voelde die onverschilligheid voor laboewangi dat hij eerst had gedacht nooit dan met het grootste heimwee te zullen moeten verlaten zoo hij gepromoveerd werd tot rezident eerste klasse hij voelde die onverschilligheid voor zijn huiselijken kring die niet meer bestond
het leven is een roman die zich telkens herhaalt o als men zich zoo voelt dan drukt indië zij omhelsde haar jongen hare tranen dropen in zijn blonde krulletjes van oudijck zijn rezidentie ik mijn kringetje van bewondering en heerschen
openbaart zich hier een geest vroeg mevrouw rantzow met een blik naar de poot van de tafel de tafel tikte eens ja maar toen de geest zijn naam zoû spellen de letters van zijn naam zoû tikken volgens de letters van het alfabet kwam er
maar spoedig al in batavia was eene teleurstelling grijs neêr gezeefd over hare verwachtingen om overal in indië iets moois te zien een sprookje de duizend-en-een-nacht
is er van middag iets gebeurd neen alles was kalm maar ach als de avond valt alle bedienden zijn bang kandjeng de kokkie wil niet meer blijven
hij klopte haar op den schouder en gaf haar een rijksdaalder en hij vroeg haar of zij wist waar si oudijck was omdat zijn broeder hem wilde zien tidjem stond op en zij wenkte hem meê het was nog een heel eind loopen
frans zijn liefde voor mij wij hebben allen ons speelgoed zooals mijn kleine onno met zijn paardje speelt wat zijn wij weinig wat zijn wij weinig ons geheele leven lang stellen wij ons aan verbeelden ons van alles denken lijn en richting en doel te geven aan ons arme
léonie zeide hij zie eens deze brieven in ik ontving dikwijls van die pamfletten en ik heb je er nooit over gesproken maar misschien is het beter dat je er niet onbekend meê blijft
haar zag men haar dan had zij dadelijk overwonnen tusschen allen met wie zij het geheim van hare liefde deelde was als een vrijmetselarij als een mysterie van eeredienst nauwlijks even met elkaâr fluisterden zij een paar woorden bij eene zelfde herinnering en glimlachend
wanneer zie ik europa wanneer dweep ik niet meer met den trouvère en ben ik eens te bayreuth wanneer bereik ik jou eva ik strek naar alles voelhorens uit als een insect zonder vleugels wat is verder mijn leven met ida met drie kinderen in wie ik hun moeder voorzie
en zij bewonderde hem en hare bewondering was als eene openbaring dat kunst niet altijd het hoogste was in de dingen van het leven zij begreep plotseling dat de overdreven aanstellerij met kunst in onzen tijd een ziekte was waaraan zijzelve geleden had en nog leed
de rezident had uitgeschreven als feest voor de bevolking en passer malam op de aloon aloon die enkele dagen zoû duren en samen viel met den fancy-fair dat zouden zijn volksfeesten vele stalletjes en kramen de comedie stamboom waar duizend en een nacht tooneelspelen werden gegeven
zeide hij zacht lachend verwijtend ik geef den strijd heelemaal op ik zal louis couperus de stille kracht maar kijken naar den regen en schommelen vroeger zag je het mooie in mijn land in jouw land dat je gaarne morgen zoû verlaten om naar de parijsche tentoonstelling te gaan
wat is er léonie zij wilde niets zeggen ik heb getrapt op een pad schreeuwde zij uit ik ben bang voor schurft louis couperus de stille kracht kom niet dichter ik ben naakt blijf weg blijf weg een lamp een lamp een làmp dan toch in het zwembad
vaag voelde hij de begeerte van een kinderarm om zijn hals van kleine hooge stemmen om zich heen de begeerte naar een jonge vrouw die glimlachend hem wachten zoû
vroolijk zijn en feest volgde na feest léonie in die roes vergat hare ergernis dat van oudijck haar had teruggeroepen en ook zij wilde vergeten de vermillioene bezoedeling van haar lichaam maar iets van den angst bleef in haar over zij baadde des middags nu vroeg al om half vijf in de nieuw gebouwde badkamer
niet omdat hij geen goede man was die veel van zijn vrouw hield maar alleen omdat de post iederen dag tweehonderd brieven en stukken aanbracht zij had dadelijk gezien dat zij in laboewangi waar niets was haar troost moest vinden in haar huis en later in haar kind
zij had wat zij nu en dan had gehoord nooit geloofd omdat addy haar altijd verzekerd had dat het niet waar was en zij was zoo gelukkig omdat zij met addy samen met hem op patjaram zoû wonen
hij was bijna niet uitgegaan hij at daar kwam niet aan de table dhôte als was hij de man die steeds met honderde menschen had moeten omgaan menschenschuw geworden
zij droeg alleen een sarong dien zij onder de armen had opgetrokken en op de borst in een wrong hield samengeknoopt hare mooie blonde haren hingen los hare mooie witte voetjes waren bloot zij had hare muilen zelfs niet aangeslipt en zij keek door de latjes
zij klampte zich aan de meid zij hebben mij bespogen met sirih zij hebben mij bespogen met sirih zij hebben mij bespogen
dan het notabele laboewangi en scheen het onuitzegbare mysterie uit te donzen als iets van den islâm dat zich verspreidde over de héele stad of het de islâm was die de fatale melancholie van levensgelatenheid uitduisterde in den huiverenden geluideloozen avond
hem volgende met zijn loerblik toen die vader assistent-rezident rezident werd trouwde scheidde weêr trouwde te hooi en te gras wat leerende van schrijven en lezen van een magang die hem bevriend was
van dadelijk stevig aan werken van reeds dadelijk uitkijken naar de toekomst naar de loopbaan naar de plaats die hij zoo spoedig mogelijk eervol zoû willen innemen tusschen zijn
zij spraken javaansch maar zij lieten de hoffelijkheid varen zij scholden als koelies elkaâr voor valschspelers uit telkens hoorde men het sussend gedoe van de oude mevrouw de luce bijgestaan door hare dochters en schoondochters
ik gaf misschien toen meer om de menschen nu niet meer neen niet meer ze kletsen toch maar zeg ben ik niet meer veranderd jawel jaloerscher bijgelooviger nerveuzer wat wil je nog meer fyziek ben ik fyziek niet veranderd neen
razend zijn zoon aangekeken maar verder niet gevraagd hij was alleen dadelijk naar het huisje van mevrouw van does gereden en in werkelijkheid had hij zijn vrouw gevonden samen met den jongen de luce hij aan haar knieën maar zij had hem zoo rustig gezegd adrien de luce vraagt mij de hand van je dochter
vijftien paal van laboewangi dertien paal van ngadjiwa lag de suikerfabriek patjaram van de familie de luce half indosch half solosch vroeger millionair door de laatste suikercrizis niet zoo rijk meer maar toch nog een talrijk huisgezin onderhoudend
tragisch verliefd met haar mooie sombere oogen altijd eerst op haar man en dan op een ander ik ben nooit verliefd zelfs niet meer op mijn man hij wel op mij maar ik heb geen liefdenatuur er wordt hier in indië louis couperus de stille kracht wel veel gedaan aan liefde niet waar dokter
tot hij zich ten laatste niet meer kon houden en er theo ronduit over sprak theo's verontwaardiging en ontkenning vertrouwde hij niet en nu vertrouwde hij niets meer en niemand hij wantrouwde zijn vrouw en zijn kinderen zijn ambtenaren hij wantrouwde zijn kok
en die nog sentimenteeler van oudijck opvatte en zij genoot in zijn verdriet en van haar louis couperus de stille kracht man zag zij naar doddy en zij bespiedde in den dansmoeden blik van haar stiefkind een jalouzie op dien aller allerlaatsten wals van haar léonie met addy en zij was verrukt over die jalouzie
in de verte klonken de enkeltonige klanken van den gamelan weemoedig als van een waterheldere glazen piano met telkens er tusschen een diepe dissonant
daarbij bepaalde zich het sociale leven in het rezidentie-huis zij leefde er verder in haar egoïsme in de behagelijkheid die zij egoïstisch voor zich om zich louis couperus de stille kracht heen schiep in haar roze gedroom van engeltjes en in wat zij er oogsten kon van liefde
maar toen het rijtuig langs den vlaggestok inreed de oprijlaan van den kaboepaten en men zag dat de rezident zich naar den regent begaf schoolden groepen samen en sprak men fluisterend en heftig
zij zeilde door alle moeilijkheden heen en omdat men inzag dat zij het het beste wist en het meest praktische deed gaf men haar toe maar terwijl zij bezig was met het uitdenken van hare fancy kiosken
japon zelfs geen broekspijp aan zij had zich die dagen verveeld te patjaram waar zij de invitatie voor het maal feest had aangenomen omdat zij vroegere jaren al geweigerd had maar nu zij addy zag naderen verveelde zij zich niet meer natuurlijk kende zij hem al jaren lang en had zij hem zien opgroeien van kind tot jongen tot
wij moeten het meer doen zei ida kijk daar gaat een hadji het erf af zij wees naar den tuin een hadji vroeg eva zij zagen in den tuin er was niets te zien o neen zei ida toch niet ik dacht dat het een hadji was het is niets de maneschijn
wat dan vroegen zij allen nieuwsgierig tafeldans fluisterden de beide dames men lachte algemeen ach zuchte eva teleurgesteld
in den andere was het de lijn van zijn nek op zijn schouders in een derde was het zijn hand op zijn knie maar wat het ook was zij zag het dadelijk met een enkelen blik zij wist het oogenblikkelijk in een enkele seconde zij had den voorbijganger geoordeeld in een ondeelbaar oogenblik en zij wist dadelijk wien zij verwierp en dat
mevrouw van oudijck zag eens naar buiten en vond dat laboewangi er nog steeds uitzag als vroeger maar zij zeide niets zij trok zich langzaam weêr terug en leunde
leêg en alleen bevond zij zich in een land een stad een omgeving waar alles en alles groote dingen kleine dingen hinderde haar ziel haar lichaam haar karakter haar natuur haar man werkte haar kind ver indieschte al hare piano was ontstemd
ja hij vertrouwt niet de djàgà's hij heeft geschreven aan den toean majoor om soldaten ja er komen soldaten zie hem fronsen zijn wenkbrauwen hij werkt maar door ik ben bang ik zoû nooit durven blijven als het niet moest zoolang hij er is durf ik blijven
zij wist het niet zij zag dat niet voor zich zij louis couperus de stille kracht zag het eerder in europa dan in indië in indië bleef voor alle hare gedachten het onverklaarbare het raadselachtige het bange wat was dat toch vreemd
kom zei theo laten we maar gaan addy wacht je neen mokte zij kan niet schelen ik zal addy morgen zeggen papa zoo onaardig hij bederft mijn plezier en ik zet geen bloemen in mama's kamer theo
hij werkte zelve stevig aan hij verlangde van zijn ambtenaren het zelfde maar soms was het een stortvloed van stukken requesten aanvragen eldersma was het type van den in zijn geschrijf opgaanden bureau ambtenaar en eldersma had het altijd druk
zoo wist zij waren de de luce's en zoo wist zij waren er anderen maar in haar kring van ambtenaren en planters was het bij iedereen het zelfde levensdoel pozitie geld en dan weg weg naar europa
hij vatte haar bij de hand en bijna met ontroering bijna met een vochtglans in zijn oog ik dank u ervoor zeide hij zacht dat woord is van u
van oudijck trilde van ontroering hij begreep dat deze hooghartige vrouw nooit zoo zichtbaar spontaan zich ver nederen zoû tot de diepste vernedering die zij bedenken kon zich niet zoû laten gaan tot de heftigste werkelijkheidsuiting van smart die een vrouw ooit kon openbaren
drink gerust regent ik verzeker u op mijn woord van eer dat er geen glazen meer in mijn huis zullen breken dan alleen door toeval en onvoorzichtigheid
maar ruw werden stoelen verzet een glas brak roger scheen de kaarten woest neêr te gooien alle de vrouwen daarbinnen susten met hooge stemmen met doffe stemmen fluisterend met uitroepjes met kreetjes van genade en verontwaardiging
langs de bronzen japansche vazen op djati houten piedestals en waarin bamboetakken en boeketten van reuzebloemen zacht overschaduwden tot aan het plafond toe vreemd maar heel lief eigenaardig murmelde léonie wie eva's smaak steeds een raadsel was
zij vonden uit de monsterlijkste combinatie's de onnatuurlijkste lasteringen en gruwlijkste betichtingen tot bloedschande toe bij al dit vuil dat men naar zijn vrouw en zijn zoon smeet stegen zij beiden hooger en zuiverder in zijne liefde tot een top van
de stille kracht blik het prettige van weêr in zijn eigen huis te zijn een genot van eigen huiselijkheid dat hem steeds zeer streelde het materieele pleizier van zijn eigen bed te zien zijn eigen schrijftafel en stoelen zijn eigen koffie te drinken bereid als hij het gewoon was
dan verlangde zij in eens iets dols te doen dan verlangde zij vaag weg naar parijs zij zoû dat nooit aan iemand laten merken zij kon zich bedwingen en ook nu bedwong zij zich louis couperus de stille kracht voor zij zich weêr vertoonde
maar wat is u nerveus mevrouwtje waarom huilt u is u niet wel zeg mij kan ik wat voor u doen mijn man niet zoo veel werk geven rezident ik heb nooit iets aan hem hij maakte een gebaar van niet helpen kunnen het is zoo het is vreeslijk druk gaf hij toe is dat de zaak
adrien de luce vraagt mij bij jou een goed woord te willen doen voor hem hij vraagt om de hand van doddy zij bleven allen drie onbewegelijk
hier als rezidentsvrouw had zij er eenige ook al schoof zij de meeste van zich af op de vrouw van den secretaris zij was in zichzelve moê ontstemd ontevreden trots hare algeheele onverschilligheid was zij menschelijk genoeg om hare stille buien te hebben waarin zij alles verwenschte
zij bedacht wat zij zeggen en doen zoû als van oudijck haar eens ondervroeg in twijfel om de anonieme brieven zij bedacht of zij met theo toch maar niet breken zoû addy was haar genoeg en zij verloor zich in hare voorbereidingen als in vage combinaties van een tooneelspel dat gebeuren ging
wat hoort u niet in de hoogste twijgen kermen de kinderzieltjes het waait nu niet op het oogenblik hoor hoor dat zijn geen loeaks kriauw kriauw doen de loeaks als ze krolsch zijn dat dat zijn de zieltjes
oerip zoû den wind niet kunnen hooren boe hh waait de wind en dan bewegen de takken maar dit zijn de kleine kindertjes die kreunen in de hoogste twijgjes en de takken bewegen dan niet alles is dan doodstil dit is tjelaka andjeng n waarom zoû het tjelaka zijn oerip weet wel maar durft niet zeggen entoe zal de kandjeng boos zijn
gedurende zijn bestuur was de bevolking in welvaart toegenomen de irrigatie der rijstvelden was er uitstekend nadat hij den ingenieur eerst altijd in strijd met het had weten te winnen door zijn tact
woord als men haar eerst onuitstaanbaar vond merkte zij dat niet op en werd juist allerinnemendst als men jaloersch was merkte zij dat niet op en prees juist intuïtief onverschillig weg het kon haar totaal niet schelen wat een ander in zich minder vond
de meid riep door den tuin in het javaansch léonie druipend steeg uit het water en naakt nat ijlde zij langs de bediendenkamers de meid achter haar aan
het was dadelijk heel anders vond van oudijck zijn vrouw gezellig louis couperus de stille kracht lief mooi nu en dan iets vertellende van de kennissen te batavia van de races te buitenzorg van een bal bij den gouverneur van de italiaansche opera
haar kindje dribbelde naar haar toe een aardige dikke blonde jongen kind dacht zij wat zal het jou zijn wat zal jouw beurt je geven ach misschien niets nieuws misschien een herhaling van wat al zooveel malen geweest is
toen theo rood ziedende in zijn kamer gekomen was en vor zijn bed waarin hij lag geheel naakt als zijne gewoonte was in zijn siësta jong prachtig als brons subliem als een antieke statue had staan betuigen dat hij hem op zijn gezicht zoû slaan
zij kende het land niet zij zoû de menschen nooit kennen en de kleine teleurstelling in die epizoden vulde haar met evenveel bitterheid als de groote der illuzies had gedaan omdat haar leven in de iederen dag terugkeerende kleinigheden van hare huishouding zelve kleiner werd en kleiner
zij sloeg hare armen uit zij smeekte hem om genade zij smeekte niet haar jongeren zoon voor te dragen voor ontslag bij de regeering die doen zoû als de rezident zeide op zoû volgen den raad van zoo hoog geacht ambtenaar zij smeekte ontferming te hebben en nog geduld te willen oefenen
nooit vergrijpt hij zich tegen den vorm van de slaafsche knechtschap en met de semba doet hij of hij de mindere is maar hij weet zich stil louis couperus de stille kracht de meerdere hij is zich bewust van de stille kracht onuitgesproken hij voelt het mysterie aandonzen in den ziedenden wind van zijn bergen
zij maakten jacht op tokkè's die zij schoten met een sopi tant blaaspijp tot groote ergernis der bedienden omdat de tokkè's geluk aanbrengen zij kochten aan het hek a ja oren gebrande ootjes van een voorbijgaanden chinees en scholden hem daarna
het was werken het was voortjakkeren als een karrepaard het was leven eten slapen met de pen in de hand dan toonde van oudijck hem dat en dat werk dat afgedaan moest worden
zeg vind je het hier geen beroerd land indië je bent nooit in europa geweest neen ik alleen maar van mijn tiende tot mijn vijftiende jaar eigenlijk ben jij een bruine sinjo en ik een blanke nonna
met effuzie begroette hij eva verontschuldigde zich haar te hebben laten louis couperus de stille kracht wachten klaarblijkelijk had hij zich vlug geschoren een frisch wit pak aangetrokken en hij was zichtbaar verheugd haar te zien
de zoon van dien nacht de zoon van die onontkoombare koningin louis couperus de stille kracht van den nacht die het meisje zwak voerde meê in hare ooren scheen de nacht te zingen met zijn stem en hare kleine ziel smolt vol van hare zwakte in de magische machten zij liep aan tegen zijn zijde voelende zijne
verborgen passie en die zich bewust was al hare bekoring omdat zij van kind af aan er den invloed van had opgemerkt met hare onverschilligheid was die bekoring hare kracht al wat noodlot was scheen op haar af te stuiten want het had met een vreemde magie haar wel aangezweemd tot zij dacht dat een straf
hij zag haar in de oogen hij dreigde haar meer met dit te zeggen dan dat hij van wapens hadde gesproken want hij dreigde haar zonder er een woord van te zeggen alleen met de intonatie van het maleisch met de straf de wraakneming van de regeering zoo éen haar gekrenkt zoû worden van den minste harer ambtenaren
je verveelt me ik ken je nu al ga weg maar dat wilde hij niet hij hield niet van te vergeefsche rendez-vous en hij omhelsde haar nu en vroeg
dingen kunnen zijn in het leven sterker dan wilskracht geestkracht nu na louis couperus de stille kracht de nachtmerrie die hij moedig had overwonnen scheen het of tch de nachtmerrie hem uitgeput had en hem had ingegeven allerlei zwakte het was ongelooflijk maar nu s avonds als hij werkte luisterde hij
zij hield van theo om zijn frissche jeugd en hier op laboewangi was hij haar eenige ondeugd een doortrekkende inspecteur en de roze engeltjes niet meêgerekend zij waren nu als stoute kinderen zij lachten stil in elkanders armen maar zij moesten voorzichtig zijn
zouden ze toch niettegenstaande al haren tact eenmaal haar ondergang zijn maar zij lachte om dat idee zij had een vast vertrouwen op hare onkwetsbaarheid hare onschendbaarheid het leven gleed steeds van haar af
riep zij en de kokkie schrikte en riep terug herstelde zich oogenblikkelijk vergiffenis smeekend boeang kokkie ooi neêr riep eva en de kokkie gesuggereerd gooide een thee pas een draag blad met ramboetans en mangistans
maar zij lachte bitter haalde de schouders op vond hem banaal en zij vond zichzelve ook banaal te denken zulke dingen die al zoo dikwijls waren gedacht maar toch niettegenstaande haar zelfkritiek bleef haar drukken die obsessie van het nuttelooze van leven als morgen alles kon dood zijn
ontvangen door een doge shakespeare aan het hof van elizabeth en tasso aan het hof van este maar in het grootste vak hing in een koningsgekroonde lijst eene groote ets portret van koningin wilhelmina in
het was van oudijck meestal meêgeloopen in het leven uit eene eenvoudige hollandsche familie zonder geld was zijn jeugd geweest een harde maar nooit wreede school van reeds vroegen ernst
een stille angst dat zij intellectueel zoû achteruit gegaan zijn deed haar bijna vreezen voor den kring in het huis harer ouders waar zij over vier weken terug zoû zijn eene beving dat men haar ver-indiescht zoû vinden in hare manieren en ideeën in haar spraak en haar kleeding in de opvoeding van haar kind
haar litteraire geest zag nu het louis couperus de stille kracht paleis achtige van die huizen het typische van dien ambtenaars hoogmoed die bijna niet anders zoû kunnen zijn en al die détails zag zij nauwkeuriger in geheel die indische wereld zag zij ruimer tot het haar openbaring bij openbaring werd
zij zwegen alle drie zij haastten het diner af zich vervelende aan tafel de vijf zes bedienden in witte baadjes met roode linnen omslagen liepen zacht op de platte teenen bedienden vlug en geruischloos men at nog biefstuk met sla en podding en vruchten
aanraken van het tempelgordijn in een galerij vol menschen dat het borrelde in hare rustige onverschilligheid en dat zij tot opstand werd gewekt in hare altijd onbezorgde zelfkalmte maar zij zag hem aan en zij zag hem blond breed groot haar man in het jong zijn indische bloed alleen zichtbaar in de zinnelijkheid van zijn mond
van oudijck die eerst door eva was rondgeleid door hare galerijen want er was altijd weêr iets nieuws te bewonderen naderde zijn vrouw de regent rees op en de stille kracht en regent vroeg hij in het hollandsch hoe gaat het met de raden ajoe pangéran hij informeerde naar de weduwe van den ouden regent de moeder van soenario
de vorstin had hem aangehoord niet kunnende gelooven aan zijne woorden ziende gapen voor haar den afgrond en met een kreet als van een gewonde leeuwin met een gil van smart trok zij uit haar wrong de juweelen pinnen zoodat hare lange grijze haren stroomende vielen om haar heen
ik heb heusch geen geld lieve mevrouw zeide zij deze groote voor leontine zes honderd gulden een koopje ik verzeker u mevrouw o mevrouw neen nooit hoeveel dan u doet goed werk als u koop kassian haar man vroeger groote piet raad van indië
hij zweeg even en toen louis couperus de stille kracht en u u gaat naar europa arme eldersma ik hoop dat hij spoedig herstelt het is alles mijn schuld niet waar ik liet hem maar te veel werken
in het midden der middengalerij was een rood satijnen ottomane bekroond door een palm verder vele stoelen en tafels groote lampekronen overal
de rezident plotseling keerde zich om en liep terug en de oppasser opschrikkend volgde hem blazende aan de punt van zijn vuurtouw de rezident liep den zelfden weg terug nu zat er een heer in de societeit die groette en een paar jongelui in het wit wandelden in de lange laan de honden blaften
voor drie honderd dan lieve mevrouw drie honderd vroeg zij droomerig spelend met het juweel of het drie honderd of vier of vijf-honderd was het was haar alles om het even het liet haar totaal onverschillig maar den steen vond zij mooi en zij was al beslist dien te nemen voor hoeveel ook
hoe hij hem daarna overgelaten had aan zijn lot hem tegenwerkte als hij op concessie's jaagde zelfs in andere rezidentie's dan laboewangi zelfs in borneo tot hij nu genoodzaakt was thuis te blijven hangen en
de rezident hoe koel praktisch ook heeft daarin iets van een poëet hoewel hij het niet zoû willen toegeven maar hij herinnert zich het glorieuze verleden van de louis couperus de stille kracht adiningrats hij herinnert zich die laatste mooie figuur nog den ouden nobelen
maar zij wist dat hij het heel eenzaam zoû louis couperus de stille kracht hebben daarom wilde zij niet gaan later als haar jongen ouder was dan moèst zij gaan maar dan zoû eldersma zeker wel assistent-rezident zijn geworden
het zoû de vraag zijn welke politiek op den duur de beste is zei van helderen droog die niet kon velen dat een vreemdeling in een nederlandsche kolonie iets afbrak toestanden van ellende en hongersnood als in britsch-indië kennen wij gelukkig bij ons niet
zij zette zich bij hen zwijgend zij zagen uit naar den donkeren vochtigen tuin waarover de wijde nacht aanzweefde als met reuzevleêrmuizenwieken en in de woordelooze melancholie die grauwe schemering zeefde tusschen de blankende pilaren van statigheid
een zacht verwelken verflauwen wegsterven louis couperus de stille kracht was in zijn ziel het was hem of al zijne krachten versmolten in de stilstaande lauwte van die onverschilligheid in batavia planteleefde hij wat in een hôtel en men dacht algemeen dat hij naar europa zoû gaan
hij zeide niet veel soms keek hij of hij slaap had dan weêr gloeiden op zijn vreemde oogen en op wat léonie zeide antwoordde hij bijna uitsluitend alleen met een kort en hakkerig
den volgenden morgen ging theo om half twaalf met den landauer zijn stiefmoeder afhalen van het station van oudijck die op dat uur meestal de politie rol afdeed had zijn zoon niets gezegd maar toen hij uit zijn kantoor theo in het rijtuig zag stappen en wegrijden vond hij het aardig van den jongen
verlangend naar geld en mooie vrouwen boos omdat de wereld het leven fortuin geluk zooals hij dat klein zich verbeeldde niet naar hem toekwam en hem viel in de armen hem viel om den hals theo volgaarne perste zijn enkele woorden uit als droppelen alsem
door het imperatieve brullen der vorschen om regen om regen om altijd meer regen nog het aanhoudend gekwaak met eéntonige brulkeel hoorde zij rondtooveren duizende geluiden die haar hielden uit den slaap
dat was nu het leven van nooit uitgaan van nooit iemand zien van nooit iemand spreken van nooit andere muziek hooren dan haar eigene dat was nu de troost zoeken in haar huis haar kind en haar lectuur dat was de vereenzelviging waartoe zij na hare eerste illuzies en energieën gekomen was
de honden blaften weêr op de oppasser langzaam met zijn lenigen pas jongensachtig slank in zijn blauw laken jasje en broek met gele banden en omslag liep zijn honderd passen naar de andere oppassers rustig terug
en verder bleef de doodschheid overal bleef alom de sombere peinzing liggen over de huizen waarin zich verscholen de moede menschen de mannen afgebeuld van werk de vrouwen afgebeuld van niets
en hij begreep niet wat sterker zoû kunnen zijn dan hij als hij wilde was het hem niet altijd zoo gegaan in zijn leven en loopbaan dat wat hij sterk wilde gebeurd was met de logica die hijzelve van dag tot dag gesteld had aan de dingen die gebeuren gingen
want de italiaansche opera was weg en zij moest lachen om de rubriek publieke vermakelijkheden in de javabode onder welke vermakelijkheden meestal geen andere keuze was te doen dan uit drie vier vergaderingen van aandeelhouders
onduidelijk vizioen van majestueuze lanen en pleinen waarom de groote villa's zich rijk pilaarden waarlangs de elegante equipages zich verdrongen zij had altijd zooveel gehoord van die luxe van batavia
maar zooals nu toerende met vrouw en kinderen in het geratel van zijn rijtuig en het getrappel van zijn mooie sydney ers den oppasser met den gesloten pajong die glinsterde als een dichtgestraalde zon op den bok voelde hij te veel zichzelven zijn heerschers zijn
de bloemen moesten iederen dag verwisseld worden met frissche uit een aardigheid omdat zij zoo aardig met die bloemetjes deed noemde eva haar melati een paar dagen daarna hurkte saïna neêr bij
er waren mooie stemmen bij maar twintig jaar geleden zoo hoor ik was men hier ook verrukt over den trouvère o het is verschrikkelijk soms in eens beklemt het me
en toen had addy een paar jaren jonger maar met zijn ongeëvenaarde ondervinding hem toch gezegd dat hij dat toch niet meer doen moest zoo boos worden om een vrouw een maîtresse die zich gaf aan een ander
maar soenario zijn zoon de jonge regent nu hèm kon hij niet vatten niet doorpeilen dit bekende hij zich slechts stilzwijgend hem zag hij alleen raadselachtig dien wajangpop zooals hij hem noemde altijd stijf op een afstand tegenover hém den rezident alsof hij prins
en toen zij zich had gewend werd zij rechtvaardiger en zag zij eensklaps veel van het mooie van indië waardeerde zij de statieuze gratie van een klapperboom de exquize paradijssmaak van indische vruchten de pracht der bloeiende boomen
en angstig onder een glas champagne of een bord poffertjes luisterde men in de richting van de aloon aloon waar de passer malam woelde in volle kracht toen van oudijck verscheen met doddy ontvangen met het wien neêrlandsch bloed
oerip gauw alleen maar het allervuilste ik ben bang straks straks spugen zij hier in de kamer oerip nu nu overwasschen in de kamer oerip roep dat er niemand mag zijn in den tuin ik wil de kimono niet meer om gauw oerip roep ik wil weg van hier
werktuigelijk opende hij ze het eerst en walgde toen hij las den naam van léonie samengekoppeld met dien van theo niets was voor die ellendelingen heilig
en had zij in de binnenlanden gezien den grootschen adeldom van die natuur de harmonieën der louis couperus de stille kracht berggolvingen de sprokewouden van reuzevarens de dreigende ravijnen der kraters de spiegeltrapterrassen der liquide sawah's met het teedere groen der jonge paddi
van de immense zeebeving in ternate was geen sprake hoewel de helft van de opbrengst aan de geteisterde streken was toebedacht onder de lichtende loleng festoenen die slingerden boven den tuin was een groote pret en lust tot veel geld uitgeven vooral voor transvaal
het laten repareeren ging moeilijk zij kreeg een ringgit in de week van de njonja zestig cent ging al op aan rijst dan iederen dag een paar centen visch klapperolie sirih een paar centen brandstof neen het huisje repareeren ging niet bij de
het brullend geroep der vorschen om regen de betoovering wel om moest donzen toen rilde zij daar zoo te staan en spoedde zich naar huis en zij vond haar huis haar ruime huis klein en zoo open en beschermingloos voor de immense indische nacht die van overal binnen kon komen
kandjeng fluisterde kario een gerecht van visch werd rondgediend doddy vroeg van oudijck met wie was je zoo even aan het hek doddy keek haar vader langzaam verwonderd aan met haar
onderzocht de kokkie aan een verhoor onderworpen maar niets bleek hij begreep angstig te zijn voor niets maar de dokter verklaarde dat zijn lever was opgezwollen en schreef hem het gewone regime voor wat hij anders heel gewoon zoû gevonden hebben eene ziekte die zoo veelvuldig voorkwam vond hij nu eensklaps vreemd een vreemd
hij weigerde echter deze gunst en ging terug naar laboewangi de eenige concessie die hij zich deed was dat hij zijn intrek bij eldersma nam tot het rezidentie-huis gereinigd zoû zijn maar van den vlaggestok op het rezidentie erf bleef waaien de vlag
hij zag addy lang aan zijn gebaar zakte zijn verheerlijking van beschonkenheid doofde uit het was eensklaps of zijn bloed begreep het bloed van dien jongen man of hunne zielen elkander verstonden de regent knikte weemoedig en begon te klagen lang uit de armen omhoog geheven
toen werd doddy te logeeren gevraagd op patjaram bij de familie de luce hoewel hij uit zijn instinct van volbloed hollander niet hield van de de luce's gaf hij toe ze hielden daar van doddy zij zoû het er vroolijker hebben dan op laboewangi dat zijn dochter niet ver indischen zoû was een ideaal dat hij opgaf
theo zich bitter voelende en interessant was zoo geërgerd door dat onbelangrijke doen van addy en het kleine kindje dat hij bijna boos uitriep ach jij jij wordt toch nooit iets anders dan een
je plaagt haar ook zij haalde de schouders op ontstemd door een scène met haar stiefdochter louis couperus de stille kracht vroeger plaagde ik haar niet vroeger hield ze van mij vroeger konden wij best met elkaâr overweg
maar eldersma was te ziek en haar man hoe zoû men hèm vinden veranderd haar frissche friesche man afgebeuld uitgeput geel als perkament nonchalant in zijn uiterlijk somber mopperend in al zijn uitingen
nu vliegt ze om het minste op het is jouw schuld die eeuwige avondwandelingen die tot niets leiden enerveeren haar het is maar beter dat ze tot niets leiden murmelde hij met zijn verleiderlachje maar ik kan toch niet met haar breken dat zoû haar verdriet doen en ik kan nooit een vrouw verdriet doen
zij zweeg even alweêr zeide zij verwijtend hij antwoordde niet ik heb je gezegd ik heb geen liefdenatuur ik ben koud ik hoû van mijn man van mijn kind laat ons vrienden zijn van helderen ik strijd er tegen het geeft niets
hij trok haar nu in zijn armen maar zij duwde hem zachtjes terug doddy is onuitstaanbaar zeide zij daar moet een eind aan komen hoe dat zij moet uit huis zij is zoo prikkelbaar dat ik geen leven met haar heb
dan namen zij leêge flesschen plaatsten die op een rei en kegelden met keisteenen dan vischten zij uit de sloot terzijde van het huis met een bamboe allerlei naamlooze drijvende dingen op en smeten er elkaâr meê
en hij wees van oudijck hij hij kwam hier ook mevrouw van does moest uit toen vroeg hij mij te spreken en toen vroeg hij mij de hand van doddy zij zwegen weêr allen drie
het was in hare verder geheel dorre ziel als een onwerkelijke bloei van azuren bloemetjes die zij kweekte met het eenige sentiment dat zij ooit zoû kunnen voelen zij voelde voor geen mensch maar zij voelde voor die bloemetjes zoo te mijmeren vond zij heerlijk wat zij had willen zijn als zij niet behoefde te zijn die zij was
heen sloegen de tokkè's de gekko's als uurwerken hun slagen als vreemde uren van geheimzinnigheid den geheelen dag dacht zij er aan ook eldersma sprak er niet van maar als zij van oudijck zag komen aan haar rijsttafel aan haar diner moest zij klemmen de lippen om hem niets te vragen
zij was een vrouw voor idealen misschien was dit alleen simpel de verklaring voor wat zij voelde en vreesde in indië
ik heb de mijne sprak hij bitter kom sprak zij liever laat ons goede vrienden blijven ik voel mij diep ongelukkig zeide hij dof het is of ik alles gemist heb in mijn leven
zij wel toegaf dat men in indië werkte als misschien in geen ander land maar alleen werkte met dat doel voor oogen pozitie geld ontslag pensioen en terug terug naar europa
de feestvierders gingen naar huis de rijtuigen rolden aan men steeg in de rijtuigen rolden weg op den weg voor de societeit zag van oudijck een javaan het bovenlijf bloot hij had zijn hoofddoek verloren en zijn lange zwarte haren zwierden los terwijl hij heftig gebaarde en luid sprak
wat in u exotisch is sympathizeert aan mijn exotisme ik stel je vriendschap op hoogen prijs laat dat zoo blijven soms ben ik net gek soms droom ik dat wij samen in europa reizen in italië in parijs zijn
maar alleen achter het gordijn van hare correctheid hoe brutaal ook zij was altijd correct de liefde was altijd geheim voor de wereld was zij niet anders dan de innemend glimlachende rezidentsvrouw een beetje indolent en die iedereen overwon met haar glimlach zag men haar niet dan sprak men
hoe het zoo langzamerhand was gekomen wist van oudijck niet weemoedig betreurde hij den tijd toen hij blind was geweest toen hij vrouw en kinderen alleen gezien had in het licht dat hij wilde dat was nu voorbij zooals vroeger het vreemde gebeuren sloeg nu een haat uit het leven op als een pestwalm uit den grond
hij had haar niet gevraagd maar zij dacht hèm te vragen ten huwelijk en te sterven als hij niet wilde zij wist de rezident haar vader wilde niet hij hield niet van die de luce's van die solosche fransche boel als hij zeide maar als addy wilde zoû haar vader toegeven omdat zij doddy anders zoû sterven
in den grond van indië in een diep mysterie ergens ergens een kracht die hem kwaad wilde omdat hij was europeaan overheerscher vreemdeling op den geheimzinnig heiligen grond en toen hij zag deze bijgeloovigheid in zich zoo nieuw in hem man van praktijk zoo vreemd ongelooflijk in hem
hij werkte s morgens s middags s avonds aan siësta deed hij niet hij rijsttafelde even om vier uur en daarna rustte hij even uit gelukkig had hij een sterk gestel frisch friesch maar al zijn bloed al zijn spieren al zijn zenuwen waren hem noodig voor zijn werk
regent zei de rezident weet u niet meer waar en wie u is de regent herkende hem niet hij vaarde tegen van oudijck uit hij riep al de vervloekingen des hemels over zijn hoofd
in de middengalerij nu op een divan zat léonie en bleef er zitten met de raden ajoe de vrouw van den regent zij vond die oude louis couperus de stille kracht gewoonte gemakkelijk ieder kwam naar haar toe
in het maar blijven schommelen ongekleed in sarong en kabaai de bloote voeten in muiltjes omdat het heusch te warm te zwoel was zich te kleeden in een japon of peignoir die men doortranspireerde
die met eenige fransche namen poogden den indruk te maken van zuidelijke winkelstad van europeesche elegance zag eva de exode der witte mannen naar de stad wit van gelaatskleur wit van kleedij en als blank van blik blank van zorgend peinzen
toen de rezident den ingang naderde van het rezidentie erf zag hij vr aan den anderen ingang twee witte figuren een man en een meisje die zich echter uitwischten in den nacht louis couperus de stille kracht onder de waringins
theo hielp zijn stiefmoeder uitstijgen de stationschef groette eerbiedig de vrouw van zijn rezident zij knikte met haar glimlach terug als een welwillende koningin zij duldde met haar glimlach éven dubbelzinnig dat haar stiefzoon haar kuste op de wang
als zijn moeder hem aanbad en zijn zusters en zijn kleine nichtjes hij toonde theo het huisje en dacht aan zijn wandeling van gisteren nacht met doddy onder de tjemara's de baboe tidjem zag hem en liep op hem toe in verrukking
vrouw brutaler iederen dag met den jongen de luce eensklaps vond hand in hand haar knieën bijna in de zijne nu hij zichzelven zag veranderd verouderd somber spiedende werd bijgeloovig onoverkomelijk bijgeloovig geloovende aan eene stille kracht die school waar wist hij niet in indië
trots wat hij er had geleden hield hij van de stad van zijn gewest vooral door geheel zijn gewest al die jaren had hij nagelaten de sporen van zijne werkzaamheid van zijn aandacht van zijn ambitie van zijn liefde nu binnen een maand zoû hij dat alles wellicht moeten overdragen aan een opvolger zich moeten losscheuren van alles wat hij
nu in zijn groote huis was van oudijck alleen daar de kokkie en de spen waren weggeloopen vroegen eldersma en eva hem steeds ten eten bij hen zoowel rijsttafel als diner bij hen aan tafel sprak hij nooit over zijn huis en er werd nooit over gesproken
ik laat expres de zaak aan u over ik zal uw broêr er niet over spreken om een lid van uw familie nog te sparen zoolang ik kan het is aan u uw broêr terecht te wijzen hem te wijzen op wat in mijn oogen een misdaad is maar die u door uw prestige als chef der familie nog te niet kunt doen
een fancy-fair repetities voor een dilettanten opera voorstelling zij woonde er zelve een bij in die weken en het verbaasde haar de waarlijk zeer goede uitvoering als gedaan met een kracht der wanhoop dier muzikale dilettanten om de verveling der bataviasche avonden te verdrijven
aan den overkant wachtte de kampong onder het baldakijn van de klapperboomen met de bamboehut die men zoû openen een hadji waar doddy ik zie niemand hij ging over den weg hij keek naar ons om hij zag ons ik zag zijn oogen schitteren en hij is gegaan achter die boomen in de kampong lieveling
hem neêrtrok van zijn voetstuk hem laag deed zijn als ieder ander zondig slecht harteloos onedel een slechte blijdschap was er om in zijn hart zooals er een slechte blijdschap was dat hij bezat de vrouw van dien vader die die vader aanbad
terwijl er boven zweefde als een donkere wolk van doodschheid een altijd ronddraaiende zwerm van heel groote kalongs zwarte reuzevleêrmuizen klapwiekende hunne demonische vlerken en krijschende hun wanhoopzege schreeuw onophoudelijk omcirkelend rouw zwarte duizeling tegen louis couperus de stille kracht de eindeloos diepe blauwe lucht van den dag aan
zag hij verder niets was hij verder blind voor alles van den huiselijken kring deze teleurstelling was zijn geheim en zijn leed waarvoor hij niet blind was in het diepst van zichzelven
dieper dacht zij niet ets als wroeging zoû haar ten zeerste hebben verbaasd had zij er iets van kunnen voelen het begon zachtjes aan te donkeren de maan steeg al lichtend omhoog
zij bezwoer hem te denken aan hun roemrijk verleden aan de glorie der adiningrats steeds de trouwe vrienden der compagnie in oorlog hare bondgenooten in vrede hare trouwste vazallen
maar nooit nooit zoû het meer gebeuren zij zwoer louis couperus de stille kracht bij de ziel van den ouden pangéran dat het nooit meer gebeuren zoû dat haar zoon zijne waardigheid zoû herwinnen
om dien lach voelde hij wel zich veranderd verouderd verminderd niet meer blikkende langs die opwaartsche lijn van telkens onder de menschen in te nemen een hoogere plaats die altijd de lijn van zijn leven ge weest was waar was zijn eerzucht gebleven hoe was zoo zijn heerschzucht verslapt hij dacht het was alles invloed van het klimaat
dat is weêr anders zeide hij dat begrijp ik niet ik voor mij ik kende wel den javaan louis couperus de stille kracht maar misschien voelt elke europeaan dàt op een andere manier volgens zijn aanleg en zijn natuur
al die schatting aanvaarde hij goedig weg maar diep in zich verbaasd geschokt door wat léonie had gedaan en toch redeneerde hij misschien eenmaal was het ook anders van zelve zoo geworden omdat doddy zoo veel van hem hield
voor dezen man van vooruit vastgestelde logiek was deze waarheid eenvoudig wanstaltig als een nachtmerrie gevoelig in hooge mate voor verrassing die hem niet logisch dacht was hij boos op de realiteit
zij droeg een witte piqué rok en een witte linnen blouse met entredeux en zij had om haar hals een schelgeel lint dat heel aardig stond bij haar olijfbleekte die soms opbloosde plotseling als met een stroom van bloed
de dames in sarong kabaai de eenige praktische morgendracht die men vlug verwisselt twee driemaal in den morgen maar wat zoo weinigen goed staat en waarvan de rechte slooplijn van achteren vooral rechthoekig en leelijk is hoe elegant en kostbaar men het ook draagt
woekerden welig omhoog in duizende tintelingen van nieuw groen en in de oplevende zege van de groene natuur was de neêrduikende menschenstad van open villa huizen nat en padde stoelvochtig verweerde tot schimmelgroen al de blankheid der gekalkte pilaren en bloemepotten
baren die totaal niets van indië afwisten in plaats van getrouw te blijven aan het principe oud-indische gedienden te kiezen die van aspirant controleur waren opgeklommen en de geheele ambtelijke hierarchie op hun duimpje kenden ja wat zoû hij doen gepensioeneerd in nice wonen zonder geld
niet met liefdadigheid en al de sociale plichten die een rezidentsvrouw anders op zich voelt rusten droeg zij op eva over léonie had eens in de maand hare receptie sprak iedereen aan glimlachte tegen iedereen en gaf op nieuwjaar haar jaarlijksch bal
jawel jawel het moet drong van oudijck opgewonden voor zijn plan een beetje hoog aan zij werd kribbig zij hield van hare onafhankelijkheid en vooral in deze dagen van spleen was zij te mistroostig in deze dagen van droom voelde zij zich te wazig om dadelijk lief gevolg te geven aan dat verzoek van zijn gezag
geen woord werd nog gesproken de rezident liet den drank eerst koelen en de vier bedienden kruiphurkten weg toen eindelijk nam van oudijck het woord en hij vroeg de vorstin of hij zoû kunnen spreken in geheel vertrouwen of hij zoû kunnen zeggen wat hij had op het hart
maar toch voelde zij in geheel haar huis een oosterschen tegenstand tegen hare westersche ideeën het was altijd een strijd om niet onder te gaan in het maar laten gaan in het maar laten verwilderen van het te groote erf
de huizen zo ver af zo ver verschietende in hun dichte tuinen dat het was als buiten als bosch en veld en weide met die wijde lucht erboven waarin de longen nu adem zwolgen alsof zij voor het eerst dien dag zuurstof zogen en leven
en jij van helderen spreek het niet tegen ik heb je extaze gezien toen de italiaansche opera uit soerabaia verleden keer in de societeit den trouvère kwam spelen je was verrukt
hij riep het naar binnen waar de vrouwen onzichtbaar scholen waar de kleine zusjes gichelden en hij steeg met haar in het rijtuigje zij reden de varen allee uit en plotseling zagen zij het heilige meer van lellès oversomberd door de cirkelende duizeling der altijd rondvlerkende kalongs
uit hun midden stormden veerbooten naar den overkant die beladen waren met menschen paarden wagens manden en kisten
die als van louter zedekundigen aard gemakkelijk onthouden en verstaan konden worden
nog zoo'n huichelachtigen onzin uitkramen en we zullen dit wel doen tot aan t einde der dingen het is veel moeielijker voor den arme om deugdzaam te wezen dan voor den rijke en het goede dat in hem
en toen ik hem nu verzocht de heeren maar hier te laten komen zag ik hem met een verdrietig gezicht naar t lieve vloerkleed kijken
maar niettemin met het oog op rust en gemak ingericht het kost niet meer dan elk ander plan van inrichting maar veronderstelt zooveel deelnemende belangstelling
beschuit champagne en sherry citroenen en suiker voor punch eneenmassa ruw ijs
nster hall gewoon is levert een amerikaansch gerechtshof een even gek gezicht op als naar ik veronderstel een engelsch gerechtshof dit voor een amerikaan op zou leveren
schikte me naar zijn bijzondere neigingen en liep zoo naar t raam toe waar men een prachtig uitzicht had terwijl ik met een aplomp waar ik my zelven niet weinig
dollars belooning voor mjn neger jim zijn rechterdij draagt nogal wat litteekens van een schot het schot kwam er aan den buitenkant in halverwege tusschen de heup en kniegewrichten
kijk toen was t ook prettig om te zien hoe de losgemaakte locomotief lang na ons als een groot insect moederziel alleen aan kwam gonzen
ziedaar de kenmerkende eigenschappen dezer stad al licht zou men zich verbeelden dat het mooie seizoen daar was en de meeste huizen tegelijk met hun bewoners naar buiten waren gegaan
hun bewoners holwangig en bleek het weer erg heet muskieten die doordringen tot in iedere reet en spleet
de scheermesachtige kanten van de hier en daar verstrooide huisjes schenen den wind zelven als die er tegen aan suisde als t ware te snijden en hemmeteenschrillerkreet dan te voren verderop te sturen
als ze mij in dezer voege liet ik me uit als ze mij maar makkelijk zitten en t u niet al te moeielijkis dan heb ik voor mij er niets tegen als ze wat lijken op t model dattu'daarlvoor u heeft
dan heb ik mij daardoor nooit beleedigd gevoeld en uiterst zelden als't ooit gebeurd is benik een amerikaan tegengekomen die dezen eigenaardigen trek in hun karakter
en zie dit oude gevoelen overkwam me weer dikwijls toen ik op een stillen avond op zee een dergelijk schouwspel gadesloeg er was al heel weinig wind op
ontving werd dezelfde vlag die zijn moordenaar beschermde niet alleen in de uitvoering zijner misdaad maar zelfs tegen haar gevolgen opnieuw uitgestoken bij gelegenheid dat de openbare
een gedeelte der machinerie is altijd boven dit dek waar men de verbindingsstang in een sterk en hoog raam kan zien werken gelijk een zaag in een
zooals ze daar reilen en zeilen in al hun eigenaardige leelijkheid maar ivooral de kleine winkels en woningen washington die daar maar niet te washington door
niet alien tegelijk maar een zeker getal daar t tijdens mijn bezoek zoo laat was waren ze onder hun werk door juist met hun stuk of twintig aan t zingen
en een groote kapel die bij t college behoorende tijdens mijn bezoek in aanbouw was en den tweeden december dezes jaars ingewijd zou worden
alsmede uit tal van plannendie nog in wording zijn niettemin verscheiden goede huizen
staken er hun hoofden en schouders in gingen er op hun gemak met hun ellebogen op neerliggen
om op die manier het proefstuk van hoofdstedelijke nijverheid dat ik zoo even uitgetrokken had van den grond op te beuren
de man die aan t roer staat is opgesloten in een klein huisje aan t vooreinde der boot
om zich door vlijt en goed gedrag tot de eerste op te werken het doel van dit gesticht
en waarvan de ontdekking me niet al te peizierigstemde toenik in bed stapte daar ik een aanzienlijke som in goud voor onze reiskosten in een kistje bij me had
en slaat dan oudergewoonte de reenter met de linkerhand als om ze te verbeteren in den loop des jaars is zij zeer vlug geworden in t gebruik van t
waaringeconstateerd wordt dat zij nu het hand alphabet geleerd heeft gelijk dit in gebruik is bij
maar na myn onderhoud met verscheidene beoefenaars van de geneeskunde in a m e r i k a durf ik gerust verzekeren niet alleen te staan in de meening dat
daar vindl men geen grimmige deurwaarders die hun den slakkengang gaande beleefdheid voor een fooitje te kopp veilen