AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
de hôtelhouder wist haar wel te zeggen dat de rezident van oudijck enkele dagen ten zijnent verbleven was maar hij was gegaan en hij wist niet waarheen tot eindelijk bij toeval zij van een heer aan tafel hoorde dat van oudijck dichtbij
een vermoeidheid lag over de zaal uitgespreid en van oudijck gaf ten laatste te kennen aan den assistent-rezident vermalen bij wien hij met zijn familie logeerde dat hij gaan wilde hij bevond zich op dat oogenblik in de voorgalerij der societeit sprekende met vermalen toen de patih
hij was opgestaan zij ook stond op wrong de handen bezwoer hem zoo niet te spreken bezwoer hem ten volle te vertrouwen haar en haar zoon en zij liet soenario roepen
alleen bleef zij voelen iets vreemds iets dat zij niet kon analyzeeren iets van mysterie en donker geheim dat zij voelde aandonzen in de nachten maar zij dacht dat was niet meer dan stemming van duister en heel dicht loof
en zij was zoo gelukkig als zij geluk maar zich voor kon stellen ziende haar ideaal van verliefd meisje zoo bereikbaar dichtbij addy en patjaram en geen oogenblik bevroedende hoe haar geluk was geworden door het woord van zelfhypnoze dat léonie bijna onbewust had geuit op een uiterste oogenblik
léonie de brieven in de hand voerde de prinses meê uit de achtergalerij zij was een waardige grijze vrouw met een trotsche koninklijkheid in haar nog slank figuur
zij zag er uit of het leven geen vat op haar zoû hebben niet op haar teint en niet op hare ziel zij zag er uit of zij niet kon lijden en het was of zij glimlachte en zoo tevreden was omdat er voor haar geen ziekte geen leed geen armoede geen ellende bestond
klamboe stijlen de tafels met dikke pooten de wipstoelen met bizonder ronde ruggen alles zooals men het niet meer zoû kunnen koopen alles zonder éen moderne tint behalve alleen gedurende den maal tijd het electrische licht in de voorgalerij de bewoners altijd ongekleed de heeren in het wit of
en gonzend van verrukking soms met een opstijgenden kreet van onderdrukte extaze drong nader de uitziende menigte bestormde de nauwe uitgangen van de lange wagons de hadji's plechtig stegen uit
zij haalde de schouders op wees niet boos van helderen maar ik kàn niet tegen die banaliteiten laat ons verstandig zijn ik heb een charmante man jij louis couperus de stille kracht een lief vrouwtje wij zijn onderling goede gezellige vrienden je bent zoo koel
voor hem zoû openen toen zij eensklaps stilhield en schrikte en zijn arm omklemde en zich nog dichter drukte tegen hem aan en hem bezwoer van neen dat zij bang was waarom vroeg hij zacht met zijn stem van fluweel even donzig diep als geheel de louis couperus de stille kracht nacht was waarom dan niet
die berekening uit te spinnen hij haatte zijn vader uit instinct en antipathie zijn moeder omdat zij een nonna was zijn stiefmoeder omdat zij hem niet meer wilde hij haatte addy hij haatte doddy erbij op den koop toe hij haatte de wereld omdat hij er in werken moest hij haatte iedere betrekking hij haatte nu
hij kon niet bevroeden waarom hij werd ziek van te peinzen waarom en hij sprak er met niemand over en besloot zijn leed hierover diep in zich hij begreep het niet
de luce groot forsch bruin wiens gedachte alleen ging over zijn machinerieën en zijn bibit de tweede zoon roger klein mager bruin boekhouder wiens gedachte alleen ging over de winst van dat jaar met zijn armeniaansche vrouwtje de oudste dochter al oud dom leelijk bruin
ik wil het ook nu hoog houden met u samen regent hopende dat u niet alleen ziet als uw faam gaat de dingen der andere wereld louis couperus de stille kracht maar ook de werkelijkheid rondom u heen maar het is uw broeder regent dien ik niet liefheb en onmogelijk kan
zij meende nu verliefd te zijn op den hoofd ingenieur den doyen van het troepje al grijzende met een zwarten baard en zij tragisch stelde zich scènes voor met mevrouw doorn de bruijn een zware placide melancholieke vrouw
hij had bij de bevolking bijna slaafsch gehecht aan hunne regentenfamilie een faam van heiligheid en geheimzinnigheid zonderdat men er ooit het ware van hoorde hier in eva's galerij maakte hij alleen een indruk van popperigheid van voornamen indischen prins alleen zijn transe oogen verbaasden
hij sprak de beide lettergrepen uit met een hard en sissend beleefdheidsaccent op iedere silbe evenveel toon van nadruk hij vergezelde zijn beleefdheidswoordje met een kort automatisch hoofdknikje ook de raden ajoe gezeten naast léonie antwoordde zoo
zij voelde zich koud tot flauw vallens toe maar toen moê slapende loopende bedacht zij dat zij half droomde droomde van addy van patjaram van den maannacht onder de tjemara's waar aan het einde van de laan de witte hadji haar verschrikt had
toen alles onder het toezicht van eva in huis gereinigd en hersteld was dwong van oudijck léonie terug te keeren omdat hij met den eersten januari een groot bal wilde geven
misschien is het beter dat je weet maar ik bid je trek je er niets van aan ik hoef je niet te verzekeren dat ik geen oogenlouis couperus de stille kracht blik ook maar het minste geloof van al die smerigheid wees er dus niet ontstemd over en geef mij straks die brieven persoonlijk terug laat ze niet slingeren en laat de raden ajoe pangéran in mijn kantoor komen
door hare meerdere ontwikkeling heerschte zij zonderdat zij de heerschersnatuur had maar dat alles vond een ieder niet goed en de anderen noemden haar excentriek de club echter de groep bleef haar trouw in de zachte loomheid van het indische leven opgewekt door haar tot concerten tot ideeën tot levenslust
het is mogelijk zeide zij ik spreek zoo half uit aardigheid maar dat ik hier voel tegen mij in tegen al mijne westerschheid in een kracht die mij tegenwerkt dat is zeker ik ben hier soms bang ik voel mij hier altijd
de schout die iederen morgen aan van oudijck zijn kort rapport inbracht meestal in een paar woorden dat hij zijne ronde gedaan had en dat alles in orde was gebleken had de laatste dagen langere gesprekken met den rezident
gedekt voor drie personen e spen en een zestal jongens stonden in afwachting bij de dientafels en de twee buffetten de spen begon reeds borden met soep te vullen en een paar van de jongens plaatsten de drie borden soep al op tafel op de gevouwen servetten die op de borden lagen
in de voorgalerij wel stoelen maar de heer des huizes somber gehurkt op den grond onbewegelijk met zwarten blik het rijtuig achtervolgende scheen dit stadsgedeelte nog tragischer geheimzinnig
kom nog even zitten vroeg eva hij volgde haar u is zoo vroolijk zeide hij u niet neen ik ben melancholiek den laatsten tijd ik ook dat zei ik je gisteren het ligt in de lucht van laboewangi wij moeten maar alles van onzen tafeldans verwachten
de van oudijcks het eerst waren vertrokken de regent volgde de eldersma's bleven met hun intiem troepje alleen dokter rantzow de hoofdingenieur doorn de bruijn met hunne vrouwen en de
daar léonie nooit bromde vrijgevig was met voorschot en een zekere schijnbare gemakkelijkheid had hoewel alles alleen gebeurde zooals zij het wilde was zij niet onbemind en hoeveel de bedienden ook van haar wisten zij hadden haar nog nooit verraden het maakte haar des te brutaler
hij sprak nooit meer over zijn innig gevoel als wilde hij niet verstoren de streelende lieflijkheid van hun iederen dag samen zijn en zij nam het aan dat hij iederen dag met haar samen was onmachtig hem af te weeren
de man loopt om sprak hij luisterend zij luisterden beiden even en toen plotseling met twee drie passen door het nauwe tuintje in het kleine
wat dan geëngageerd en zij schaterde het uit met een schellen lach van onbedwingbare levensdolheid terwijl zij mevrouw van does verbouwereerd in het rond draaide en den bundel schopte uit de handen der baboe zoodat een pak gebatikte spreien en tafelloopers op den grond stortte
van oudijck nam aan wetende het symbool want de gele zijden hoes was van de kleur en de stof louis couperus de stille kracht van het gezag zijde en geel of goud
zij zoû niet ontvluchten maar in de oogen der blanken was als eén denkbeeld eén denkbeeld om te vluchten plotseling zij beiden de stiefmoeder de stiefzoon die brachten schande over het huis waren zij bang als met eéne bangheid bang als voor een straf zij spraken niet zij zeiden elkander niets zij bleven tegen elkaâr aan
patjaram om hem zoû zij te patjaram leven en sterven om hem had zij gekend al de kleine jalouzietjes als hij danste met een ander al de groote jalouzieën als haar meisjeskennissen haar zeiden dat hij verliefd was op die en het hield met die ander
maar zoo harmonisch en zoo innemend glimlachend dat men haar altijd beminnelijk vond aanbiddelijk het was misschien om de lijn van hare wangen de vreemde dubbelzinnigheid in haren blik haar onuitwischbaren glimlach de gratie van haar figuur de klank van hare stem en haar altijd zoo juiste woord
maar de illuzie van dit ochtendkrieken duurde maar een enkel oogenblik nauwlijks enkele minuten de zon hooger stijgende ontgloeide uit haar waas van maagdelijkheid
ja dat zal het wel zijn maar het is toch ellendig theo mijn theo ik ben bang voor dien onzin kom als het iets is theo dan is het niet om ons hij lachte ach wat om ons het is voor den gek houderij van den regent
door zijn recepten verschafte ferdinand de luce zich toegang tot den soloschen prins wiens dochter hij later huwde en zelfs tot den ouden soesoehoenan na zijn huwelijk was hij grondbezitter geworden volgens den soloschen adat vazal van den
herinner je je dien eersten keer addy de luce dat schijnt nu toch waar te zijn met mevrouw van oudijck en de opstand de tafel voorspelde het toen
in de badkamer schemerde het kleine nikkelen lampje aan den wand over het groenige marmer van den nattigen vloer over het water dat boordevol stond in het gemetselde vierkante bassin
windlouis couperus de stille kracht vlaag stak die jalouzie bij hem op en woei door zijn werk aandacht heen verwarde zijne gedachten terwijl hij aan zijn werk zat deed hem plotseling zijn kantoor uitloopen terwijl hij de politie rol deed zoeken in de kamer van léonie oplichten een gordijn kijken zelfs onder het bed en nu wilde
de oude pangéran had prachtige waardigheids insigniën voor zijn gala magnifique lansen een juweelen sirih doos kwispedoren nuttige voorwerpen van onschatbare waarde de oude raden ajoe heeft alles verdobbeld ik geloof dat zij niets meer heeft louis couperus de stille kracht dan haar pensioen ik meen
indosche bevolking verknocht aan den indischen grond neêrgedrukt in de minachting van den overheerscher die éens die bevolking uit zijn eigen bloed verwekte maar n dreigende op te staan uit dien druk en die minachting u artistiek voelt het gevaar naderen vaag als een wolk in de louis couperus de stille kracht lucht in den indischen nacht
de rezident liep somber door met den flinken pas van een beslisten wandelaar hij was rechts van het square tje afgeslagen en liep langs de hervormde kerk recht op een mooie villa toe met slanke vrij correcte ionische pleisterzuilen en hel verlicht met petroleumlampen in kronen
voor een doorgang tusschen slaapkamer en boudoir hing een gordijn en het was eens voor al afgesproken tusschen theo en léonie dat hij bij eenig gevaar rustig weg zoû slippen achter die portière en zich door de tuindeur van het boudoir begeven zoû naar buiten
en dit niet gaarne deed maar deze enkele noodzakelijkheid verbitterde louis couperus de stille kracht zijn geheele bestaan maakte hem zenuwachtig en ziek als hij niet kon volgen de lijn die hij had vastgesteld als het leven afweek van de door hem van oudijck
over die wandelingen werd veel gesproken maar zij stoorden er zich niet aan op het fondament van den vuurtoren zetten zij zich zagen uit naar de zee en luisterden naar de verte
en schudden af van zich het geloof aan vreemde gebeurlijkheden werd daar nu nog over gesproken dan noemde men het onbegrijpelijk gegoochel noemde men het den rezident algemeen zoo na gegoochel van den regent want dat hij er de hand in gehad had was zeker dat de rezident hem gedreigd had met een verschrikkelijke dreiging
zei oerip dat neen neen dat zei ze niet dat zeg ik oerip zei dat de regent tooverkracht had dat is natuurlijk onzin die kerel is een lammeling hij heeft lui omgekocht om papa te treiteren
in hare glanzende kondé staken juweelen spelden en in het midden een kenanga bloem zij droeg op een klein padang een lang gebaad kleed die naar solosche hofdracht lang sleepte voor hare voeten een kabaai van rood brokaat met galon afgezet en met drie groote juweelen gesloten
die is prachtig voor een leontine zei mevrouw van oudijck turende op een zeer grooten brillant nou wat zeg ik u vroeg de indische dame
het zoû toch wel goed zijn zei theo papa u weet zelf hoe javanen zijn ze zullen de put niet gebruiken als ze geen sedeka gekregen hebben neen zeide van oudijck onwillig schudlouis couperus de stille kracht dende het hoofd nu een sedeka te geven heeft niet de minste beteekenis
hij ging recht naar zijn kantoor een andere oppasser naderde en hij gaf hem pet en stok dadelijk zette hij zich aan zijn schrijftafel hij kon nog een uur werken vr het diner
zij haatte nu die natuur en die mensch en het mysterie maakte haar bang nu vulde zij haar leven met te denken aan haar kind haar jongen de kleine onno was drie jaar
de djaksa en de politie oppassers leidden den stoet der beklaagden de inlanders hielden elkaâr aan een punt van hun baadje vast en liepen op een trippelgangetje maar de enkele vrouwen er tusschen liepen alleen
in de onverzadelijkheid van hun winzucht wankelde hun geslacht ten ondergang hoe dikwijls ging niet een maand voorbij dat te ngadjiwa de regent niet uitbetaalde de traktementen der hoofden
contrôle op iedere wenteling tot voor vreemden buitenaf een meesterwerk wereldschepping schijnt te zijn die overheersching der zichtbare dingen kolonilouis couperus de stille kracht zatie van den bloedvreemden zielvreemden grond
wat is er theo fluisterde zij hij kwam nader hij was in slaapbroek en kabaai en hij zette zich op den rand van het bed en speelde met hare witte mollige handen en in eens zoende hij haar met razernij
van oudijck zeide haar dat de regent steeds zweeg wat hij hem gedreigd had zweeg met een onverklaarbaar maar klaarduidelijk voorgenomen zwijgen toen fluisterde de
terwijl hij de papieren bij elkander graaide en den arabier een teeken gaf waarop deze door de andere deur achter verdween louis couperus de stille kracht en wien heb je daar bij je raden mas adrianus lekkere lucius je broêrtje antwoordde addy
het was hem alles in zijn leven het vulde al zijne uren er over denkende sliep hij in zijn eerste gedachte was voor het een of ander gewestelijk belang
zij naderde de vorstin die zich stortte in hare armen vrouw zoekende vrouw in de radelooze wanhoop van die onvermijdelijke rampzaligheid en léonie de mooie oogen naar van oudijck murmelde éen woord van voorspraak en fluisterde geef toe
zoo waren hare liefste uren hier te laboewangi dorst zij niet doen louis couperus de stille kracht wat zij te batavia deed en hier geloofde men nauwlijks wat men te batavia vertelde
zoû ik geen goed kunnen doen in europa zeer zeker zeide hij kort ga maar naar europa mevrouw word in den haag maar lid van armenzorg met een blikje op uw deur en een rijksdaalder in den hoeveel tijd zij lachte nu wordt u onrechtvaardig ook in holland wordt veel goed gedaan
aan zijn bloote voeten staken zwart verlakte van voren opgepunte muilen de hoofddoek zorgvuldig met kleine plooien gekapt om zijn hoofd gaf aan zijn fijne gezicht iets vrouwelijks maar de zwarte oogen nu en dan moê vonkten telkens op in transe extaze
en er kwamen eenige vieze woorden na aan het adres van den dokter als riep een straatjongen ze na vuile woorden zonder slot noch zin wie verzint die woorden vroeg eva verontwaardigd
zij sloop in van oudijcks slaapkamer de tusschendeuren stonden altijd voor de luchtigheid open en een schutsel alleen scheidde slaapkamer en kantoor langs het schutsel gluurde zij uit en zij zag de oude prinses opgewonden als zij nog nooit een javaansche vrouw gezien had
om conversatie f kort zakelijk eerbiedig om zaken hij voelde zich eenzaam hoewel hij vader was van een huisgezin hij dacht aan zijn groote huis hij dacht aan zijn vrouw en zijn kinderen en hij voelde zich eenzaam en alleen gedragen door het belang dat hij stelde in zijn werk
voor haar blik zag zij theo zag zij addy haar blonde en haar bruine liefde en zij voelde zich te zwak zij wist dat zij hierin hare hartstochten niet kon overwinnen hoewel zij ze leidde
hij was de eenige man in haar omgeving met wien zij spreken en luid denken kon en hij was haar een troost in deze dagen van spleen zij begreep niet hoe zij zoo geworden was maar zij kwam langzamerhand in een totale apathie in een soort nihilizeerend niets noodig vinden
mijn ouders zouden me zeker gaarne terugzien voor mijn jongen zoû het goed zijn louis couperus de stille kracht want iederen dag verleert hij meer en meer zijn hollandsch dat ik zoo energiek begonnen was hem te leeren en praat hij maleisch of erger nog
zijn luchtige kleeding van de zachte verslapping zijner spieren van de doellooze doezeling zijner gedachten in die doezeling was scherp alleen zijne meer en meer toenemende achterdocht en dan wekte hij plotseling op uit zijn loomheid en luisterde naar het vage geluid het zacht onderdrukte lachen dat hij meende te hooren in de kamer
en toen eldersma na in weken niet te hebben geslapen en dol van ontzenuwing den rezident zeide dat de dokter hem met een spoedcertificaat naar europa wilde zenden ontviel van oudijck alle moed
in dien grijns ontwelden haar de vloeiende zinnen van betuiging bezwering en hare handen wrongen zich smeekende samen en hare vuist klopte in boete op de borst
zij lachte minachtend ja je bent zoo goedig uit louter goedigheid zoû je je faveurs overal verspreiden maar hoe dan ook zij gaat het huis uit
zij schreef van helderen niet meer te komen zij bezwoer hem zich met zijne vrouw te verzoenen zij ontving hem niet meer en zij was nu geheel alleen zij voelde dat zij in geene stemming was om iets van troost te vinden bij wie ook van hare omgeving
zijn vrouw bemoeide zich nooit met geldzaken zij had vooral voor deze hare glimlachendste onverschilligheid zij liet den brillant even flonkeren en de steen schoot een blauwen straal hij is prachtig voor twee honderd vijftig
theorie van paperassen altijd in strijd waren met de bestuurspraktijk en het feitelijke doen der rezidenten zelve de mogelijkheid van benoeming maakte hem geheel van streek gejaagder dan ooit nu hij in een maand tijds laboewangi zoû moeten verlaten vendutie houden het zoû hem scheuren zijn hart laboewangi te verlaten
langzamerhand liepen alle bedienden weg trokken zij s nachts stilletjes weg met hun families en huisraad en in eene vuile leêgte bleven hunne woningen achter
hij zette zich toen tusschen mevrouw de luce en mevrouw van oudijck en een slepend gesprek begon de regent van ngadjiwa was een ander type dan zijn broeder soenario grooter grover zonder dat levende wajang poppige van dezen
en zij zag hier eigenlijk tegen op niet geheel thuis in dit element van ouderwetsche indieschheid maar toen addy verscheen bezon zij zich in het diepste geheim van zichzelve eerediende deze vrouw hare zinnelijkheid als in den tempel van haar egoïsme offerde deze melkblanke kreole al het intieme van
om mij te troosten heb ik mij gestort in den feuerzauber mijn piano was valsch ik geloof dat er kakkerlakken tusschen de snaren rondwandelen louis couperus de stille kracht hij lachte een beetje
zenuwachtig had zij de tranen in de oogen hij zag haar glimlachend nu wat schuin onderzoekend aan wat is u toch nerveus maar ik wist wel dat u een goed hart had en mij niet zoû louis couperus de stille kracht laten zitten met mijn plan en die goede moeder staats zoû willen helpen
want het karakter van den kolonist was als veranderd als versomberd door het omslaan der kansen door de teleurstelling dat hij niet spoedig zijn doel bereikte zijn materialistisch doel van rijkdom
en nu ook sprak zij en beloofde met hare inwendig weenende gebroken stem dat zij hem liefhad als een zoon dat zij zoû doen als hij verlangde haar invloed buiten de kaboepaten in de stad zeker zoû aanwenden tot stilling van deze dreigende troebelen
het moet onzin zijn léonie fluisterde hij ja maar wat is het dan fluisterde zij terug ik heb toch het gekerm gehoord en den steen hooren suizen door de lucht
en waar vroeg van oudijck had ooit een regent afstammeling van een aloud geslacht zich zoo gedragen als op het race bal de regent van ngadjiwa zij klaagde de moeder het was waar het was waar het noodlot klemde zich vast aan hun schreden en had met waanzin haar zoon beneveld
laat ons over iets anders spreken die tafeldans is toch vreemd ja zeide hij verleden toen wij het deden met ons drieën ida jij en ik het was zeker heel vreemd
die aanruischt van verre als op suizende wieken van geheimzinnigheid maar zijn natuur was niet om zich over te geven aan mysterie hij ontkende het mysterie het was er niet er was alleen de zee en de wind die frisch was
alleen van helderen en zij dacht aan alle de andere menschen om haar heen in laboewangi zij dacht aan menschen menschen van overal en pessimistisch in deze dagen vond zij in allen het egoïste
neen ik heb geen lust ach waarom dan niet ik heb geen lust louis couperus de stille kracht ga meê nou neen met mama jij wil wel ja zei doddy boos ik weet heel goed met mama jij gaat altijd naar stadsmuziek wat weet jij klein nest
meer open zonder boomen en met in het midden een spits monumentje dat de stadsklok was de rezident ontmoette niemand nu en dan kwam echter een enkele javaan zich donker bewegende even uit de schaduw en dan zwaaide de oppasser achter zijn heer met veel ostentatie de gloeiende punt van zijn
goed zoû het zeker zijn als hij zijn bloed zijn geest verfrischte in europa en er een paar winters doormaakte maar oogenblikkelijk knakte die gedachte willoos in een neen hij wilde niet naar europa indië was hem lief en hij gaf zich over aan lange peinzingen liggende in een louis couperus de stille kracht langen stoel genietende van zijn koffie
of de neêrrazende stroomenkracht der natuur al het kleine en fijn glinsterende en bevallige van menschenwerk zoû bederven maar boomen en loover en gras leefden op leefden uit
van melkblanke kreole loomheid die zich eerst nu laat om de loutere goedgunstigheid van het noodlot geheel dorst laten sleepen zonder voorbehoud zij haatte mama en het gevolg van die haat waren scènes scènes van nerveuze drift opgillende drift van doddy tegen de tergende kalmte van mama's
doddy nog met haar boudeerend dik mondje zoende mama zij liet zich zoenen gelaten glimlachend zij kuste kalm terug zonder koelheid zonder warmte juist louis couperus de stille kracht doende wat zij doen moest haar man theo doddy bewonderden haar zichtbaar zeiden dat zij er goed uitzag
zij betuigde het was waar op hàar aandringen had haar zoon het geld der kas genomen geleend om speelschulden te voldoen maar zij bezwoer ook het zoû nooit meer gebeuren
de tafel heeft gesproken wat heeft die louis couperus de stille kracht gezegd wat is mevrouw van oudijck riepen de stemmen door elkaâr het is ongelooflijk murmelde eva zijn wij allen eerlijk ieder zwoer zijn eerlijkheid laten wij heusch eerlijk zijn anders is er geen aardigheid aan ik woû zoo gaarne dat ik zeker kon zijn
wil ik je eens wat zeggen je bent een mooie jongen maar je bent zoo goedig dat crispeert me ook je zoent maar iedereen die door je gezoend wil worden op patjaram je oude moeder je zusters alles lik je maar dat vind ik ellendig van je
die altijd blijft als het onleesbare boek in de onbekende onvertaalbare taal waarin wel de woor den de zelfde zijn maar verschillend de tinten dier woorden en anders regenbogend de schakeeringen der twee gedachten
hij vroeg haar integendeel moederlijk voor hem te voelen den europeeschen ambtenaar die als een vader bemind had den pangéran en met hem den ambtenaar zij de moeder van den regent samen te werken door haar zoo grooten invloed aan te wenden tot heil en welvaart van de bevolking
het was niet in zijn figuur dat in zijn goed gesteven witte pak nog altijd iets breed militairs had behouden iets forsch gehouwens den rug alleen wat meer krommende als onder een last
hij ging zijn gang hij deed zijn werk nauwgezetter dan ooit hij onderzocht en aan eva's tafel had hij altijd een opgewekt gesprek met eldersma zoo over zaken er even door
stil genietende als hij zijn vader zag lijden en hij liet van oudijck heel langzaam-aan raden dat het tch waar was van mama en van addy nog kon van oudijck het niet aannemen
hij stelde de dames gerust en zeide haar nu alleen te denken aan den fancy-fair maar zij vertrouwden het niet sommige families des avonds sloten alle hunne deuren en bleven met de kennissen en kinderen en baboe's in de middengalerij gewapend luisterend op hun hoede
liefde had bezorgd behartigd hij voelde er een somberen weemoed om dat hij met een promotie ook dichter naderde zijn pensioen gaf hem niets die toekomst van niets doen en verveling van naderenden ouderdom was hem een nachtmerrie louis couperus de stille kracht en de opvolger zoû misschien alles veranderen het in niets eens met hem zijn
om zich had eva altijd gezien in haar vaders huis de eeredienst van het artistieke en van het schoone zelfs tot decadentie toe rondom haar had men haar altijd gewezen in een omgeving van louter mooie dingen in mooie woorden in muziek op de gratie lijn van het leven
omdat de kandjeng het meisje melati had genoemd met namen van bloemen en vruchten werden alleen genoemd de dansmeisjes legde de kokkie als geheimzinnig uit maar waarom heeft saïna mij dat niet gezegd vroeg eva verbolgen dat wist ik immers volstrekt niet
was de regent al niet naar huis vroeg van oudijck zeker kandjeng klaagde de patih ik had den regent al naar huis gebracht toen ik zag dat hij zich niet meer beheerschen kon hij was op zijn bed al neêrgestort ik meende in diepen slaap maar zie hij is ontwaakt en opgestaan
tot ten laatste heel laat bij drieën de oude mevrouw de luce de dobbelpassie nog lichtende in hare uitgedoofde oogen maar waardig verzamelende al haar prestige van prinses
hare eene heup welfde zich daar zij steunde op het eene been en een lange lijn van blank aangelichte golving bootste streelend langs dij en knie vloeiende weg bij de wreef van haar voet
europa daarginds na hare indische jaren breidde zijn kusten wel lachend voor haar uit deed opdoemen zijn steden zijne beschaving zijn kunst maar zij was bang voor
zoo van buiten bleef het huis schijnbaar onveranderd maar van binnen waar niets werd verzorgd lag het stof dik op de meubels aten witte mieren de matten op sloegen schimmel en vochtvlekken uit
soerio soenario werd olijfbleek zijn transe oogen doorstaken den rezident maar hij zag dat deze ook kookte van woede en hij doofde den vreemden vonk van zijn blik in een slaperige moêheid
te hooren zacht gonzen een godsdienstverrukking te hooren optrillen plotseling onverwacht een niet te onderdrukken kreet van glorie die weêr dadelijk verzonk versmolt in het gegons als angstig om zichzelven omdat het heilige tijdstip nog niet daar was
de jonge man sprak den beschonken waanzinnige toe in zacht javaansch eerst ging de regent voort met zijn woorden van vervloeking werd reusachtig zijn gebaar van razernij toen scheen hij echter in de zachtheid van die taal een bekende herinnering te hooren
zij hield van haar man een flinke friesche kerel en iemand genoeg ontwikkeld om belang te stellen in veel en zij was gegaan gelukkig om haar liefde en met groote illuzie over indië over al het oriëntalische der tropen en zij had hare illuzie willen behouden hoe men haar ook gewaarschuwd had
zij knikte zacht ja met het hoofd en hij voelde dat hij haar had overmachtigd een trots er om werd in hem wakker
soms zie ik ons zamen in een dichte kamer bij een vuur u pratende over kunst en ik over het modern sociale van dezen tijd maar daarna zie ik ons intiemer van helderen het geeft mij niet meer of u mij waarschuwt ik heb je lief eva eva
de oude vrouw met haar eeuwigen glimlach van verontschuldiging vertrok in die eerste opgewektheid scheen van oudijck aan eva geheel de zelfde toe maar toen hij kalmer zat en haar vroeg of zij tijding van eldersma had wanneer zijzelve ging naar europa zag zij dat hij oud was geworden een oude man
voor dezen man met zijn praktischen zin was het vage juist het ergerlijkste een open strijd zoû hij niet vreezen maar dit schijngevecht in de schaduw maakte hem zenuwachtig en ziek
maar waarom het zoo zijn moest begreep hij niet en ontstemde hem maakte hem bitter hij had zich nu eenmaal voorgesteld een heel andere lijn een mooie lijn van stijging zooals hij zijn eigen leven ook voor zich zag en de lijn van het leven krinkelde verward naar omlaag
in de verte in den tuin van concordia hoorden zij de eerste klanken van oudijck was teruggegaan in zijn kantoor doddy en theo wierpen zich in twee wipstoelen in de voorgalerij en wipten met razernij met de stoelen schaatsende over het gladde marmer
die stilletjes in haar roze pervers gedroom een roman van mendès in de handen lachte om die overdrijving der binnenlanden waarin de rezidentsvrouw een koningin kan zijn
stille kracht den blik harer vonkel irissen maar zooals op addy nog nooit het straalde zoo uit haar wezen dat het was als een vlam dat een ieder het zag en glimlachte het maal feest was haar geweest eéne verrukking als zij danste met hem ééne marteling als hij danste met een ander
de tweede binnengalerij die zich uitstrekte in de lengte vertoonde aan het einde daar waar zij zich weêr verbreedde tot een galerij in de breedte een reusachtige roode satijnen portière aan
neêrzag op hem hollandschen burgerman en daarbij fanatiek zonder oog voor de belangen zijner javaansche bevolking en alleen maar verloren louis couperus de stille kracht in allerlei bijgeloovige praktijken en
de rezident drong niet verder door in deze onoprechtheid hij wist dat de woeling aangestookt werd van uit de kaboepaten maar hij wist ook dat hij had overwonnen nog eens echter drukte hij den regent zijne verantwoordelijkheid op het hart in het geval dat er iets gebeuren mocht in de pendoppo morgen gedurende de koempoelan
en ofschoon zij het geen van beiden wilden zeggen met woorden zeiden zij elkaâr met een blik van begrijpen dat zij hèt dàt voelden beiden beiden tegelijkertijd nu daar te midden van het dwepen dier menigte
de rezident liep langzaam het erf af en naar de lange laan aan die laan als een avenue van tamarinde boomen en flamboyants lagen de villa's der voornaamste notabelen flauw verlicht doodstil schijnbaar onbewoond met in de avondvaagheid opblankend de rissen der gekalkte bloempotten
neen onmogelijk was het in indië zich te omringen met smaak en exquiziteit zij was hier nog slechts een paar jaar en zij voelde nog wel wat kracht te strijden voor hare westersche beschaving maar toch begreep zij al beter dan de eerste dagen louis couperus de stille kracht van hare aankomst
doddy vroeg waar mama dat aardige reispakje van daan had in hare kamer zag zij de bloemen en daar zij wist dat van oudijck hiervoor steeds zorgde aaide zij even haar man op den arm
twee fabelsteenen trokken zwaar in zilver gezet hare ooren neêr zij droeg lichte à jour kousen en gouden sonket muilen are kleine dunne vingertjes waren stijf van ringen als gezet in brillant en zij had een waaier van wit pluimendons in de hand
de nijdige hondekelen heesch ademloos schor vijandig plotseling ook zwegen zij stil aan het einde der lange laan lag diep in zijn voortuin het rezidentie-huis
dat hem naar zijn vertrouwen onkwetsbaar voor vijanden maakte zoû hij toonen dat hij de rezident de machthebbende van de regeering de vertegenwoordiger der koningin de sterkste was trots doekoen en
en mij het goede van indië leeren inzien is het dan dàt en nog een heele boel meer heeft u heimwee bevalt indië u niet langer bevalt laboewangi u niet meer waar wij u allen op de handen dragen u oordeelt over indië verkeerd probeer eens het goede in te zien
en niets kwam aan het licht kalm bleef hij in zijne verhouding met europeesche en javaansche ambtenaren en met den regent niemand merkte iets louis couperus de stille kracht aan hem en trotsch s avonds werkte hij door aan zijn schrijftafel terwijl het stampte en het hamerde en in den tuin de nacht als betooverd donsde
want hoewel zij veel in indië had liefgekregen en mooi vond miste het sociale leven voor haar haar kleine clubje uitgezonderd alle bekoring maar nu op groote schaal te bereiden een feest waarvan men tot in soerabaia zoû hooren streelde hare ijdelheid en hare werklust
een zenuwachtige trilling was in zijne handen en hij hoorde haar uit wat men te laboewangi had gezegd nog even nieuwsgierig naar de menschen van daarginds naar iets van zijn eens zoo dierbaar gewest
ik heb het geprobeerd gaat het niet langer neen louis couperus de stille kracht u is te verstandig om niet het goede van dit land te zien u heeft dat land te lief om onpartijdig te zijn en ik kan ook niet onpartijdig zijn maar zeg mij de goede dingen
des morgens recepieerde de rezident alle zijne europeesche en javaansche ambtenaren des avonds in de van licht gloeiende galerijen stroomden de gasten binnen uit de geheele rezidentie nog licht huiverig en nieuwsgierig en instinctmatig rondkijkende om zich heen en naar boven
maar heftiger werd van oudijck en hij verweet haar dat zij nooit goeden invloed had uitgeoefend op hare zonen en hare neven dat zij de slechte geest was van haar geslacht omdat een demon van speelzucht en winzucht haar vast had in zijn
verlegen voor de rezidentsvrouw uitkijkende waar zij toch was en eindelijk werd het stil en gingen zij stil zitten hopende dat de twist niet te veel gehoord zoû zijn
maar soenario vond hij oneigenlijk geen ambtenaar geen regent alleen maar een fanatieke javaan die zich hulde in iets van geheim allemaal nonsens dacht van oudijck
het was al laat zij namen afscheid lachende vroolijk zich verwonderende maar geen verklaring vindende als de dames nu maar niet zenuwachtig zijn geworden zei de dokter
stille kracht zij boeken over spiritisme en zij wisten niet of zij gelooven zouden of niet het waren stille dagen van stille eentonigheid in het regenruischende stadje
haar wezen vertoonde een zekere tevredenheid maar vooral die lichtende en lachende onverschilligheid als kon niets haar deren als was zij beschermd door een vreemde macht er was in deze vrouw iets sterks iets machtigs van louter onverschilligheid er was in haar iets onkwetsbaars
verongelukt tusschen onzegbare praktijken trouw waren gebleven en zonder liefde waren voor hem hij meende dat zij wèl liefde hem gaven en hij als hij over ze dacht werd een sluimerende teederheid in hem wakker
een gewoon knaapje een houten knaap met ons achten neen laten wij eerst kiezen bijvoorbeeld jij eva ida van helderen en mevrouw rantzow de dokter is antipathiek el dersma ook de bruijn en ik kunnen jullie afwisselen
in hare drukte bespeurden de dames weinig van de geheimzinnigheid die er omging en alleen léonie die zich met het feest niet bemoeide merkte op in haren man eene ongewone stille bezorgdheid
dat er enkelen zijn in die volkeren individuen in wier hand ze haar almacht verliest en werktuig wordt om de vooronderstelling alleen zoû hij ophalen zijn schouders en doorgaan geene ondervinding zoû hem leeren
de oude gerimpelde grootmama de landvrouw de raden ajoe mevrouw de luce hoe men haar ook noemen wilde bemin nelijk met hare doffe oogen en haar sirih mond beminnelijk tegen iedereen achter zich steeds een anak mas een gouden kindje een opgenomen arm prinsesje dat haar de groote prinses
een jongen kwam zeggen dat het diner gereed was en men begaf zich naar de achtergalerij en zette zich aan tafel en wat is er in het vooruitzicht mevrouwtje vroeg de hoofdingenieur welke plannen zijn er laboewangi is stil geweest den laatsten tijd
waar het zoo heel anders was toen de gouverneur-generaal hem op de louis couperus de stille kracht laatste audiëntie had gesproken over een verlof naar europa had hij een angst voor europa gevoeld een angst er zich niet meer thuis te voelen nu voelde hij zelfs dien angst voor batavia en toch wist hij hoel goed al de quasi westersche humbug van batavia
buiten op de trap kropen de oppassers bij elkaâr luisterden zij fluisterden zij schuw omkijkend naar hun heer die schreef een frons van werkaandacht tusschen zijn brauwen
adrien of addy die doddy van oudijck het hof maakte en trots de drukte van den maal tijd telkens te laboewangi was in deze familie waren bewaard gebleven traditie's die al uitgestorven zijn zooals men zich ze herinnert bij indische familie's van jaren her
en daàrom legde zij den steen rustig neêr en zei neen lieve mevrouw heusch de steen is te duur en mijn man heeft geen geld zij had dat zoo lief gezegd dat hare bedoeling niet was te raden zij was aanbiddelijk van zelfontzegging terwijl zij die woorden uitsprak
maar de overheerscher kleine arm zielige uitzuiger het land uitgezogen en de werkelijke bevolking niet de hollander die zijn indiesch geld opmaakt in den haag maar de bevolking
maar men vond noch in het een noch in het ander toch eigenlijk een bizondere aanleiding voor de regeering om van oudijck te passeeren hijzelve herwon er om een vreemde rust een rust van matheid van zich laten gaan van vastgroeien in zijn bekend laboewangi van ver-indiescht in zijn binnenland niet behoeven te gaan naar batavia
zij sprak er vaag over heen vergoêlijkend en verbloemend en hem vooral niets zeggende van de praatjes dat hij met de noorderzon louis couperus de stille kracht was vertrokken dat hij gevlucht was waarvoor men wist het zelve niet
tot laat in den nacht het omberpartijtje hadden zij hem dan niet gezegd zijn ambtenaren een oogenblik los van alle formaliteit dat hij een leuke rezident was
te laboewangi waren zulke werkelijkheden toch zeldzame intermezzo's tusschen mevrouw van oudijcks roze middagvizioenen toch dezen middag scheen het
hij vatte haar nu in zijn armen je bent zoo boos je bent niets mooi zoo ontstemd wilde zij zich eerst niet laten zoenen maar daar hij niet hield van zulke ontstemmingen en wel wist zijn macht van louis couperus de stille kracht onwederstaanbare mooi moorsche mannelijkheid
hij fronste even de brauwen toen glimlachte hij weêr den jovialen trek om zijn breeden snor en nieuwsgierig zag hij naar boven hè zeide hij zacht heusch voelt u het hier ja neen ik niet het is bij een ieder iets anders
laat de kinderen hier komen als zij een paar dagen zijn boven geweest is je dit geen last natuurlijk niet ik zal het ida schrijven het is heusch allerliefst van je je zoû er mij zeker meê helpen
als in haren invloed ten beste die rust en vrede onder de bevolking zoû brengen en als om te toonen dat zij hem begreep en dat geheel zijn vertrouwen gerechtvaardigd zoû zijn stond zij op en fluisterde een paar woorden tot een volgeling dien zij gewenkt had
onze beschaving aan al wat ns goeddunkt te doen en te zijn en te denken het was bij hem opengestraald als met eén plotseling licht het was niet het gevolg van denken het was bij hem opengestraald als met eén schrik van openbaring geheel in strijd met al de logiek van zijn geleidelijk leven zijne
de takken bewogen niet geen adem van wind suizelde de lucht was beklemmend zwoel van dreigenden onweêrregen regen te zwaar om te vallen in de badkamer ontstak oerip het lichtje heb je alles gebracht oerip saja
niet zoo onverschillig meer je bent vroolijker amuzanter was ik vroeger vervelend je was wat stil je was altijd mooi heerlijk goddelijk maar wat stil
de eerste gong voor het diner was geslagen in de voorgalerij wipte een jonge man op een wipstoel op en neêr de handen achter het hoofd zich vervelend
zij zag niet het doel de helft der menschheid leed armoede en streed zich uit dat duister omhoog naar wat de andere helft vegeteerde dom suffende weg in het geld tusschen beiden was een trap van tinten van de duistere armoede tot den suffenden rijkdom
en bijna vaderlijk meêlijdend had addy hem geklopt op den schouder en omdat zij nu toch wisten van elkaâr eens vertrouwelijk met elkaâr gesproken en elkander vertrouwelijk uitgehoord
en als een weldadigheid na de verpletterende warmte toch breidde zich als een reuzeweide uit het koningsplein waar het verschroeide gras met de eerste regens begon te groenen
de sarong glad om zijn heupen viel van voren lang neêr in een bundel van platte regelmatige plooien die openwaaierden hij droeg een wit gesteven hemd met diamanten knoopen en een klein blauw dasje daarover een blauw laken uniformbuis met gouden uniformknoopen waarop de gekroonde
rezident riep zij en maakte hare stem lief maar niemand kwam en zij werd verlegen zij dorst niet gaan zitten en toch wilde zij ook niet weêr gaan maar om het huisje buiten gluurde een gezichtje twee bruine gezichtjes van heel jonge nonna meisjes en verdwenen weêr gichelend
hij deed haar zitten en gebroken opsnikkende viel zij neêr zij dacht een oogenblik te hebben gewonnen bespeurende zijne zachtheid maar toen hij kalm maar beslist het hoofd schudde als ontkenning begreep zij dat het gedaan was
hunne fantazie in uitvindingen was onuitputtelijk en het uur der siësta was hun uur zij hadden een tokkè gevangen en een kat en lieten ze vechten met elkaâr
van oudijck begaf zich naar buiten met vermalen hij naderde den regent die heftige gebaren uitsloeg en met luide stem uitsprak een onverstaanbare rede
twee-honderd twee honderd vijftig maar niet meer ik heb heusch geen geld de residèn fluisterde mevrouw van does van oudijck bespeurende die nu de rol was afgeloopen naar de achtergalerij kwam
het was doddy aan haar deur léonie van oudijck stond op en ging naar de achtergalerij waar de indische dame zat de vrouw van den louis couperus de stille kracht postkommies zij hield koeien en verkocht melk maar zij deed ook in anderen handel zij was een dikke dame even wat bruin met vooruitstekenden buik
maar onrechtvaardig ben ik niet en indië als onze kolonie vind ik groot ons in onze kolonie vind ik groot vroeger misschien nu verongelukt alles nu zijn wij niet groot meer
en reed de chineesche kamp in waar in de kleine winkels de lichtjes werden ontstoken de negotie was louis couperus de stille kracht zoo goed als gedaan de chineezen rustten uit in allerlei slappe houdingen van beenen in de lucht en over elkaâr de armen rondom het hoofd de staarten los of om het hoofd gebon den
toch was in batavia gevormd een hoofdcomité en van oudijck belegde een vergade ring vastgesteld werd zoo spoedig mogelijk in de societeit en haren tuin een wellouis couperus de stille kracht dadigheidsfeest te geven
in ieder huis werd er over gesproken al was het ook fluislouis couperus de stille kracht terend om de kinderen niet bang te maken en de bedienden niet te laten merken dat men onder den indruk was van het javaansche gegoochel zooals de rezident het zelve genoemd had
ik heb niets gezien jawel jawel ik durf niet addy o toe laat ons teruggaan zijn mooi moorsch gezicht verduisterde hij zag al het hutje zich openen door de oude vrouw die hij kende die hem aanbad als iedere vrouw hem aanbad van zijn moeder af tot zijn kleine nichtjes en nog
het jonge vrouwtje zeer europeesch vroeger nooit in indië geweest nu al een paar jaar te laboewangi had nooit geweten dat men zo kon werken als haar man deed in een land zoo warm als laboewangi was in de oostmousson
de zeden van het kleine het gewone leven van iederen dag dempten al hare frissche lust tot bewonderen en zij zag in eens al het belachelijke nog vor zij het mooie verder zien kon
mevrouw van oudijck vlijde zich uit en mijmerde wat na in de loomheid na hare reis zij vond laboewangi wanhopig vervelend na batavia waar zij twee maanden gelogeerd had bij kennissen en familie vrij en zonder verplichtingen
een stroom van maneschijn vloot in den tuin deed de bloempotten opblanken tintelde in den vijver en tegen de blanke lucht waren de waringins als mollig fluweel
om hem had zij altijd tegengestribbeld als papa haar naar europa had willen zenden naar een brusselsche kostschool om hem had zij nooit naar iets anders verlangd dan
tot zij trots hunne hoffelijkheid elkaâr snel raadpleegden met een paar woorden javaansch over léonie heen en de oude mama eindelijk haar vroeg zich niet meester meer of zij het kwalijk zoû nemen als zij een oogenblikje speelden en zij zagen haar allen aan
dien avond dineerden de officieren met den rezident en van helderen bij eldersma zij haastten het maal af en eva aan het hek van den tuin zag hen allen gaan de rezident de secretaris de controleur te samen met de vier officieren den donkeren tuin van het spookhuis in
gedachten en droomen bleven altijd geheim het werkelijke gebeuren gaf zoo veel last een oogenblik dacht zij voortaan voorzichtiger nog te zijn zich te onthouden
léonie aan het schutsel luisterde en zij werd bleek toen zij een paar woorden opvatte stil ging zij naar hare kamer angstig aan de rijsttafel vroeg zij of het wel noodig zoû zijn dat zij het feest bijwoonde want zij had den laatsten tijd zoo een kiespijn en zij moest naar soerabaia voor den
toen dacht van oudijck sterke maatregelen te nemen hij schreef den majoor kommandant van het garnizoen te ngadjiwa te komen met een kapitein een paar luitenants een compagnie soldaten
hoe hij wist het nog niet maar haar kwaad te doen opdat zij pijn zoû hebben en leed dat te overdenken gaf een satanische somberheid in zijn kleine troebele ziel hoewel hij er niet over dacht voelde hij onbewust dat zij als onkwetsbaar was voelde hij zelfs dat zij in zich pochte op die onkwetsbaarheid
wij moeten elkaâr belooven eerlijk te zijn zei mevrouw rantzow ik zie dat mijn man antipathiek zal zijn maar ida een groot medium zij stonden op moet het licht uit vroeg eva neen zei mevrouw
hij had zijn vrouw lief en hij had lief zijn kinderen omdat hij behoefte had aan vaderlijkheid aan vader zijn maar hij kende noch vrouw noch kinderen van léonie wist hij niets en nooit had hij bevroed dat theo en doddy onuitgesproken hunne moeder zoover in batavia
in de voorgalerij kwam en doende of louis couperus de stille kracht er niets gebeurd was vroeg of mevrouw van oudijck aan tafel kwam ja theo
zij sprak nog als sprak een ander in haar en zij moest glimlachen om dat meervoud aderen zij wist niet waarom misschien omdat het de eerste maal van haar leven was dat zij dat woord dat meervoud gebruikte in gesprek
en was haar eigen ziels en lichaamsbelang in gevaar dan wist zij het meestal af te wenden en nog zoo voordeelig mogelijk te schikken zonderdat de glimlach zelfs bestierf maar zij had dit persoonlijk belang zoo om zich geserreerd dat zij de omstandigheden ervan meestal beheerschte
wat kon het haar schelen of zij daar speelden of de regent van ngadjiwa zich verwoestte zij vond het integendeel belangrijk op zijn verteerd gezicht die verwoesting gade te slaan
maar wel vergoêlijkte hij die woeling en zeide dat hij ze begreep dat de bevolking meê met haar leed in haar verdriet omtrent den onwaardigen zoon die toch ook afstammeling was van het edele geslacht en dat het zoo natuurlijk was dat de bevolking diep voelde voor hare oude vorstin ook al was dat gevoel nu onverstandig en
het jonge zeer ontwikkelde vrouwtje met louis couperus de stille kracht hare illuzies van den duizend-en-een-nacht bij die eerste indrukken niet onderscheidende het kolonialistische de praktijk van den europeaan die zich inburgert in een land vijandig aan zijn bloed van het waarlijk poëtische echt indische zuiver oostersche louter javaansche
fluisterde zij nu als ik met van helderen wandelde langs de zee en de lucht was zoo ver de nacht zoo diep of de regens van zoo heel ver aanruischten en dan neêrvielen of als de nachten doodstil en toch zoo overvol van geluid om je heen trilden altijd met een muziek die als niet was te vatten en nauwlijks te hooren
die met zijn krachtige longen zijn atmosfeer van wijden werkkring en ruim veld van zoo verscheiden arbeid met even veel genot gewoon was te ademen als hij nu ademde den wijden wind van de zee
geleerd had dingen te zien om hem heen waarvoor hij blind was geweest in zijn stoere louis couperus de stille kracht kracht van heerschman en hooghartig hoofdambtenaar en zijn verlangen om zeker te weten de geheimen die hij raadde werd zoo hevig in zijn ziekelijke geprikkeldheid dat hij vriendelijker werd en vriendelijker tegen zijn zoon
het kind tevreden huppelde terug en theo nog opgewonden van dien middag eerst door zijn gesprek met oerip door zijn verklalouis couperus de stille kracht ring met addy zijne ontmoeting met den halven broêr zijne ontboezemingen over zijn vader
hier en daar werd een licht al ontstoken plotseling blafte een hond en antwoordde een andere hond en verscheurde de donsende stilte in lange ruwe flarden
alleen met het klein vierkant gedwarrel der kaarten in den schemer van het binnenvertrek speelden zij slikoer of stooteren léonie wist het niet onverschillig ver van die passie en blij dat addy naast haar bleef en theo jaloersch hem aanzag