AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
zoo naderden beide vrienden te midden van hunne makkers en zij waren beide zoo schoon dat alle koning eurytos gasten blijde hen tegen blikten
deze nacht wentelt om naar het geluk de eindelijke zaligheid o vorsten sprak tot keyx die aan ifitos arm
stymfalos elis kreta thrakië mij schoone kudden en vele geschenken die ik dief achterwege te thrachis hield onder hoede des konings keyx en niet ù af stond o
des morgens glipten zij met den eersten gloor van de dageraad uit zijne armen zweefden schimmenblank de stammen langs en verdwenen tusschen de opglanzende looveren harer boomen waar zij tusschen de bast
overal langs de flanken van het gebergte zwermde het zwart van de duizenden door de vale vlokken der steeds vallende sneeuw den top nu bereikt poogde herakles op te rijzen en eerst klagende van pijn
en het scheen hem toe dat hij vlugger en lichter liep soms zag de hinde wel om maar zij verhaastte haar vaart zij ijlde nu zij zweefde als op onzichtbare hermeswiekjes die aan hare gouden hoefjes gesmeed zouden zijn
te mid van het strijdgewoel gelukte het iolàos slim en sluw de boeien door te snijden der geknevelde mannen
baloorig verschenen niet was maar bezwaard met der nieuwe boete last gebleven was ver van huis en have en vrouw en zoon en vrienden
vrouwe riep de lijdende held geen omarming geen kus zelfs maar heél mijn vergeving want herakles weet dat deianeira niet anders wilde dan herakles leven en liefde
dankbaar en doodsmoede zette de held er zich en het goddelijke zonneschuitje schoot wèg schitterende naar het westen toe
beneden hem was iemand wederom wederom gromde het duidelijk waarneembaar nder den rots
roemruchtige vorsten die herakles eeren kwaamt ik waan dat mijn held ongeval overkwam en dat hij buiten zijn wil te toeven genoodzaakt is tusschen mykenæ en thrachis maar wil bid ik u
tot loon voor uw reiniging der stallen van koning augeias van elis bedongt gij niet minder dan drieduizend runderen die gij weligen doet onder uw kudden
heil heil herakles heil nemea is herleefd de nacht zonk tusschen het woud en over de zee duisterde zacht de vaal paarsche schemering en uit de nauw bewogene golven
zonder bijstand de beidende stilte brak als de spiegel een er kalme zee die barstte alkaïos ging voort eurystheus niet dooddet gij lerna's hydra alleen uw menner iolàos stond u bij
gouden kothurnen die de smalle voeten omsloten en naast haar ijlde zoo vlug als zij haar lieflijke hinde de goudblonde vacht als geheel de godin zelve overgoten van het zilveren licht
herakles is wien de vacht van de leeuw van nemea omhult verwint hij mij straks en ben ik verloren
herakles had den anderen zoom van den dijk bereikt en zette zich in het schuitje in de wereldnacht glom het als koper rood en het wiegelde over de baren de baren van wereldzee en heelal oceaan
durende welke loutering het onweêr niet was van den hemel geweest laag en donker de zware wolken die zwoel en dan los barstende dreven boven de grauwe bergen en boven de
en werd droever nog toen hij bedacht dat deianeira hem beminde dat iole hem beminde en smachtende naar de liefde gedacht hij de vele vrouwen en vele nymfen die hij bezeten had
en toch o herakles zoo gij volhardt in uw weigering beleedigt gij het heiligst orakel dat van uw broeder den stralende
zij bepeinsde wat was gedaan in bijna verwonderde dankbaarheid zoo hij den leeuw had gedood schrik van nemea zoo hij de
sperde open zijn mond in zijn verwrongen gelaat dat wit was als de sneeuw zelve of alle bloed er uit was gezogen
zoo sprak ontroerd om de hinde die zij beminde en overleverde aan herakles jacht de goddelijke jageresse
als ik meen o hippolyte dat alle uwe amazonen hijgen in de armen der overwinnende helden voor zoo ver mijn oog onderscheidt in de maanbleeke nacht
en om herakles stervensgloed de goden zelve die daalden den hemel uit het waren athena en hermes
maar niet spraken de heilige droomsters en staarden slechts herakles aan of ze hem dor zagen de trillende ziele door en de held om hare nachtdonkere blikken ontzette van angst en beefde telkens nu meende hij
vele waren gewenteld sedert hij eurystheus gebod had geweigerd hij wist het niet telde de rijzende zonnen niet
op zeus eigenen berg in het aangezicht zelve van zeus werkelijk bleekte op in het oosten de onzichtbare zon van den nieuwen dag en verdikten de vlokken die warrelden
o herakles riepen de roeiers zoek met abderos de ruste onder gindsche geruischlooze donkere eiken en wij uwe makkers bewaken het vaartuig om beurte tot dageraad de slapenden wekt
neen vraag hem liever u den voet te kussen ten teeken van eerbied voor uw spitsvondigheid wat zeg ik voor uw
zij ijle zweefde lucht als de wind langs een windende beek zij kronkelzweefde langs iedere kronkeling zij draafde over eene zonbrandende vlakte
van welke neêr stroomden niet in maanklaarte maar in zonneglans de roode stralen van bloed
zachte knaap waarm vergezelt ge mij wat zoekt ge aan alkaïos zijde weet ge niet dat hij is de boeteling voor tallooze misdaden
over het westen lag dààr ten zuiden de eeuwige wereldnacht en deze nacht was niet als de bekende nacht van de bekende wereld de nacht die met den dag wisselt weldadig en meer diè nacht als een moeder
steeds steeg de stoet omhoog bleek als weenende scheen de middagzon door de sneeuwnevelen heen toen de top van den oita bereikt was waar herakles sterven wilde in het eigen aanzicht van zeus
die de nacht was en die van hellas en libyë uit slechts dof en getaand aanschouwde het menschelijk oog
te zien grazen in de hoog halmige weiden de vette bruin fulpen runderen op der heuvelen groene flanken de herders en herderinnen te zien weiden
en over wie zijn noodlot den ondergang p riep waar zijn zij hera wees vor den blik van den held ontsluierde zich uit zilveren nevels en parelen dampen een ver ver vergezicht
en droomde hij droomde dat hij de appelen nog rooven moest maar niet dorst omdat heilige angst hem vervulde en dat hij den titan vroeg de appelen voor hem te plukken uit den tuin der heilige droomsters
en ging in de richting der zwoele moerassen op het plein voor het paleis bleef het volk verzameld in smart en droeve hopeloosheid en de maagden stortten hare korven uit en snikten elkander omhelzende
zelfs al loop ik een jaar lang je na en zoo ik ook ooit je bereiken mocht hoe grijp ik je lieflijke hinde zonder je leed te doen en je te kwetsen aan pootje zoo fijn
torsten iolàos en argos jongelingen den drakehuid in den tempel en vloeide het volk achter hen aan terwijl de oude herder zijne moê blatende schapen ijverig de schepershond om hen heen terug voerde naar buiten
o goddelijke zoon van afrodite zeide verwonderd herakles herken ik u waarlijk
witte wade vallend om magere schouders en magere handen af werend gestrekt wee wee o hippolyte wee overwonnene amazone
als waart gij naast mij gewassen tot de kracht en de schoonheid die vereenigd gij zijt en ik heb u zo lief
vader voer ons met u en laat ons met u sterven of verpletteren zelfs wat onsterflijk is
bedenkende onderging herakles dien druk en zonk zittende neêr op den weidezoom ik heug mij niet o eros
het maal geëind trok zich de koning bezorgd terug en verspreidden de gasten zich door de tuinen en fluisterde iole tot den held van zeus gezondene volg mij bid ik u
ik had den held gereden tot de zinkende nacht vaal en nevelig zich welfde over de walmende plassen van lerna geen wind ritselde in het riet dat rees aan den zoom
aan het voeteinde der eigen sponde waar op herakles haar omhelsde en bij de eigene wieg waar hyllos de vuistjes toe sliep de vredige vreugdige dagen
priester herakles steeds den heilzamen heilenden balsem bereidde het rozenfeest aan afrodite en het druivenfeest aan dionyzos
naar de witte steden doemend uit witte wouden van laag neêr druipende lange waaiers aan dunnen ijlen witten stam
in steeds de begrijpende oogen staarden in die van den held boog bevallig als het hoofd eener vrouw op den slanken hals de flanken van het nauwlijks adembewogen lijf vielen fijn ter zijde harer fiere borst
de heraut zijn heer toe het is slechts uw eigene slaaf de bastaard alkaïos die nadert om uw tweede bevel te vernemen
en deianeira dankbaar den goden en trotsch door hunnen gunst bedacht tevens vrouwelijk listig door zoo tal van vrome festijnen herakles ten huize te houden
dat zij nauw naakt geleken maar omkleed wel schenen in nachtekleurige waden terwijl de vurige adem der drake muilen om haar heen den rossen damp nimmer deed dooven
zo zwaar dat die bezwijken zoû en niet meer zichtbaar zoû zijn aan zijn nijdigen haat schrikte op wat is dit rumoer in de straten riep hij tot zijn heraut die stond bij de poort van den troonhal
tien werken der boete hebt gij volbracht hernam langzaam eurystheus maar nièt alle tien volbracht gij zonder bijstand
en o gij van argos thans bij het moeras onder die kunstig gestapelde rotsen leeft de kop steeds voort leeft de hydra voort maar kan zich niet bevrijden
dat hij bewust werd hij het zich in zijn moede gedachte nooit eigenlijk had gekend het overduizelde hem met angst
hij besloot niet meer te rusten niet meer te slapen beter naar dorens te spieden en hij hard liep haar achterna de longen vl adem de vuisten ter borst hij liep haar gelijkmatig achterna achterna
en hieven zich duizende armen ten hemel en klaagden uit duizende stemmen de klachten en steeg iolàos af en verhaalde hij tusschen den ouden en den jongen koning en de schreiende vrouwen
vermeenden dat zijn knechtschap geëindigd was nu de roode runderen graasden tusschen rijken eurystheus tallooze kudden over de heuvelen
over den dijk en steeds voelde hij in den rug hem door zien de nachtzwarte oogen der maagden nieuwsgierig nu wilde hij zelve zien en keek m
door geheel hellas van noorden tot zuiden de zee over en de eilanden langs wiekte de faam van den held zegevierend trots slavernij
of een sluier woog op zijn geest en dwalende in de nacht was hij heel droef en smachtte hij naar de liefde
waar hij boos en onwillig ter neêr lag dan lachte hij haar toe en zij lachten terug maar verscholen zich dadelijk schuwe wezens des wouds
in de vuisten hield herakles echter den steeds onsterflijken kop wiens oogen stralende flitsen schoten met korte vurige schichten
o hoe genadig de gunstige goden waren geweest en eindelijk verzoend onverzoenlijke hera nu zoû zij
dionyzos heilige hand hing de zwellende trossen de rotsen langs in afrodite's zaligen glimlach zijn de duizende rozen ontloken tusschen
zoo was er niets geweest in haar leven dan hare liefde hare liefde die sterk haar gemaakt had in het telkens hernieuwde afscheid in de telkens smartelijkere wachting in de smachting naar zijne omhelzing
toen werd aan gedragen het bloedig gebraad en tastten de hongerige gasten maar terwijl hij hoffelijk noodde bleef vol zorg de koning eurytos en zag achterdochtig waar lag de held wien
de derde lag met haar hoofd in den schoot harer zittende zuster en tuurde de starren toe en hare blanke nymfe naakte leden omnachtten de lange donkere lokken tot de enkelen toe
hem atlas den hemelbol te ontnemen en er meê te knikkeren door het heelal zoo dat daar buiten bestaat zeg hem den hond kerberos uit de hel te halen
die hij slechts te spannen vermag de pijl flitste het ondier toe sissende door de lucht en drong in een zijner slapende koppen de getroffen kop woedend rees op uit zijn
in den bleeken maneval schitterden flauw de nauwe maliën om de forsche vrouwen blikkerden de rosse vonken aan hare ronde helmen en rood bronzene schilden en verspookten de blank wadige priesteressen
want hij was zeer moê en zijn voet ging mat en zonk als onverschillig door woestijnezanden en sleepte langs zeeëstranden
die jeugdige broeder ter zijde hem lag broeder van boom en held beide was zijn werk gewrocht onder het oog van zijn grooten vader
en haastte zich strompelend tusschen blatende schapen en blaffenden hond de dwaze menigte achterna die de hydra te stuwen scheen in de richting der stede van argos
en met luide kreten elkaâr verwondende slachteden zij elkander en offerden haar eigen bloed op hare verlatene altaren
hij de zoon van zeus de voedsterling van vorstelijke hera die hem toornen bleef trots den drop melk haar ontzogen aan den moederlijken boezem
daar zag herakles zeer ontroerd de vier ruwe zuilen weêr die hij gesticht had tot een ruwen tempel te zamen
dit lichaam zoo krachtig eenmaal is de onaanroerbare wonde geworden onder den vlambeet van het onafrukbare monster
omwendende kronkels aan de oppervlakte des modders en lag beschenen in zijn eigenen walmgloor ik schrikte zoo hevig
en het storten der wilde wateren dempte het stampen der paardenhoeven de ruiters zwegen en spiedden voor zich uit in de zware duisternis die nauwlijks bleekte van rijzende maan
de oogen gesloten in de melodie van den ruischenden regenzang en liet zich baden in den door de bladeren neêr wadenden vloed
en in den wijden zuilenhof zat de koning recht op zijn troon zijne trotsche blikken weidden minachtende over de menigte die toch hij noodde te naderen
op het voorplein waren de vorstelijke vrienden verbleekt en schrikte ontsteld deianeira eerst op maar in de vreugde dat zeker hij naderde duurde die schrik nauwlijks meer dan een seconde
verzoend biedt gij tot vrouw mij uw kind maar weet dat herakles nooit in zijne hemelsche zaligheid en aan de zijde der lieflijke hebe vergeten zal wie op aarde hij lief heeft gehad
iemand dien hij nauwlijks kon gelooven te zien in de vale wijde heelalnacht zag hij een reuzigen titan
en omzweefd door den eeuwigen droom der kweekeressen de drie dochteren der nacht kwijnde nimmer de boom maar ontvormde steeds aan zijn bloesems het heilige ooft
bij apollo die mij aanhoort eurytos is niet mijn vader hij is de zoon mijner stiefmoeder en hij vermoordde wie werkelijk mij vader was
toen hij ontwaakte was de grauwe dageschemer van het wereldeind wijd om hem heen de starren zag hij niet meer de draak zag hij niet meer aan de wijde grauwe lucht
en reeds zonk de zon ten westen en tintelde ginds het landhuis van lichten en konden besluiten de herders niet het kleine vee ter stallen te leiden toen in de zinkende schemering als een grauwige nevel nader kwam
ik heer tors slechts voor u dezen huid wat ruig en ruim voor uw reeds rillende ruggetje zoo als ik voor u heer den leeuw versloeg
en om die wolk zult gij gewaar worden den gloed van den vuuradem der honderd koppen des draaks en de titan verschokte zijn last weêr ten anderen schouder
zelfs koning ifitos had den bijl ter hand genomen stamme na stamme viel en de argiviërs en mykenæërs torsten de stammen den top van den oita op
beheerscht beheerscht uwe teleurstelling niet voegt het volk noch dienaar zich te verzetten tegen het hoog gezag dat de goden over hen stelde
zijne breede vierkante borsten hoog boven de wèg slankende ribben om de builende dijen en de ballende kuiten om den zwaar uit breidenden tred van zijn goeden breeden voet
juichten wij luid van blijdschap en trots en haastten wij ons naar argos om u te zeggen vader zie uwe vijftig zonen voor u staan
waar aan de avondster uit schitterde de lange trillende stralen hij zag vooral de fel schitterende gesternten van den het heelal omgordelenden riem en de glanswezens die beheerschten hun stralende dieren
en herakles nu alleen ongeholpen wankelstrompelend naderde den vierkanten bouw hij beklom dien met zijn laatste krachten
foibos apollo trots uw driften bemint u beschermt u als wij allen en zijne stralen verjoegen u het erymantische spooksel
want baat het te vloeken waar beter het is te bidden dat herakles roemruchtig volvoere de twee nieuwe werken en baat het opstand te stichten niet tegen koning en raad
en gewanhoopt niet anders dan of wij zwakke aan het weefgetouw gezetene maagden waren want wij vermochten zelfs niet te overwegen dat gij overwinnen zoudt
ik zag hem hij liep door hij aarzelde niet hij liep door reuzig en rustig en langzaam de leeuwenhuid af gelegd droeg hij boog en pijlkoker over den eenen en knots over den anderen schouder
wit bebloemde weiden aan zilverwaterigen vloed met bosschages van wonderboomen als geknipt uit licht en glans druipend de glans van iedere twijg
en gluurden de stammen langs spelende haar dartele lokspel onbewust met den rustenden jager lachende en lonkende de looveren
éenig en eeuwig gevoel zoo was hare ziel de struik geweest met de eenige met de éenige purperen ùit stralende roze
daar ginds bleef het roerloos in den walmenden gloor die steeg en daalde bij den ademhaal des slapenden ondiers en langzaam verbleekte in den bleeken morgen die rees
dat ik om wendde en vluchten wilde naar den rotsspleet bij de rossen toen nieuwsgierig naar den held ik
ik ben atlas en mijn eerste werk was met mijne broeders te bestormen oympos en de goden maar zeus donderde mij ter neder in
en hunne demone bezems joegen verder en verder de reeds jagende wolken voort barbaarsche verschrikking doorhuiverde gierende en geheimvol deze nachtelijke wouden van skythië
meent gij dan dat de starren niet rondom in den hemelbol staan omdat gij ze over dag niet ziet bromde de titan
dat zij nimmer o nimmer meer haar gemaal op haar hart zal omhelzen dat thans leêg hare verlangende omhelzing zal blijven
kom in het huis zalven zullen doen vallen de lompen àf van het lijf baden zullen je koelen den giftigen brand van het bloed artemis balsem zal de wonden je heelen herakles herakles kom
en hij de strijdbare vrouw hield in zijn armen omvat weerloos zij thans in dien onverbreekbaren boei en herakles zag neêr op het angstig verwrongen en toch steeds fier schoone gelaat
en haar vrienden maar hier op den drempel des huizes hem af wachten met open armen en zalig kloppend hart
zoo naderde in de nacht de stoet eene opene vlakte langs welke stroomde de tanaïs in verte verrezen de torens en tinnen eener sterke
toen hij van heilige verbazing geknield bleef wijd de armen en handen als bad hij want rondom waren uit geschitterd de starren en zij vonkten zoo hel en zoo dichtbij dat zij vlammende bollen vuurs geleken
ik zal werkelijk haar moeten achter volgen dacht herakles maar nimmer zal ik haar vangen zij was verdwenen en herakles meende dat het gemakkelijker ware een leeuw hydra of ever te dooden dan artemis hinde te vangen
en zag zij naderen den wagen van haar gemaal en zag zij iolàos die mende de witte paarden maar hij mende ze behoedzaam en zij stapten en des wagens wielen wentelden als voorzichtiglijk om
het duizelde hem eerst onweêrstaanbaar maar toen zich mannende scheen het hem plotseling toe dat hij in de diepte zag met àndere dan zijn menschelijke oogen en zag hij en zag hij
en alle de dringende dienaren van het droeve besluit des raads en diens wreede verklaring en van der mykenæërs nauw te beheerschene boosheid tot over de donkerende heuvelen
en hij zwom haar na de afstand tusschen hinde en held verminderde zichtbaar niet meer zag zij behaagziek om zij vergewiste zich alleen hoe ver hij nog bleef deed dan wanhopige poging hare eerste zweefvaart terug te erlangen
en de omringende heuvelen verlicht met hun rossen gloed van feestflambouwen o niet te gemoet hem gaan zij en haar zoon
zij dansten hand aan hand en zij zongen heil heil waar de vallei van de vale rotsen àf daalde en somber op doemde in de donkere wolken
zal het noodlot u treffen als hem zonen mijn dierbare zonen ik druk u den een na den ander aan mijn borst
plots beneden zich hoorde hij grommen het was menschelijk en toch niet menschelijk maar wat het ook was hij was nièt alleen
minder zwaar dan hij lijkt o uitvoerder van zoo vele werken want der sterren evenwicht doet mij hàre zwaarte niet voelen en de bol zelve is als een blaas van glas die ik gaarne tegen iets hards in scherven zoû stooten
hij roerde zich niet bleef liggen boos op de goden boos op de menschen boos op het noodlot onverschillig om wat der dryaden liefde zoû zijn
en de staart niet wringelend meer hing maar uit rekte over het watervlak en de vele koppen aan de vele halzen schenen te verwelken als bloemen aan slappe stengelen
neen zij vreesden herakles niet en zelfs de kinderen trots den leeuwenhuid die hem rondomme hing vreesden hem niet den held en liepen zorgeloos toe om hem te zien
blond in hare blanke peplos weefde weemoed een waas van smarte over haar wit gelaat zij zat roereloos en gelaten en de koning op rijzende riep
deianeira waarom treedt alleén je mij te gemoet waar is de boel waar is de boel om mij samen met de ontrouwe vrouw te bespotten
waar het beeld des olympischen zeus rees en leidden de priesters binnen het heiligdom de vijftig zonen van herakles
dezen keer zoû hij komen juichte deianeira stil in zich
maar bouwt den stapel bouwt zonder talmen den stapel langs de flanken des bergs vielen al de eerste stammen om
argiviërs en mykenæërs allen strompelden mede verzinkende in de blankheid tot de weg modderde onder hun strompeltred
éen met haar ros weêrstonden der mannen schok en streden man tegen vrouw schild klaterend tegen schild speer en zwaard kletterend tegen speer en zwaard
reuziger dan hijzelve die als gebogen stond en op den bergbreed en rug iets scheen te torsen en te wiegelen in evenwicht
plotseling galmde uit haar blijde kreet en zij zagen zij zagen allen dat herakles o geluk in de vlammen haàr in de vlammen
maar over den gouden vloer van oympos zelve tusschen de tallooze goudene zuilen zag herakles verjeugdigd herleefd in onsterfelijke goddelijkheid hij aan
om niet te melden van poseidoon zelve die mij leende zijn verre diepe zee als ontvangbekken voor zoo veel drek poseidoon hielp hij mij ook niet den stier dooden afrodite de lieflijke
in het wolkende stof was de reuzige gestalte des helden staande in wagenschulp snel aan den einder verdwenen en onder de zware donkere lage wolken vloeide het angstige volk van argos binnen den tempel
bestrijden ons thans en verwonnen ons nutteloos dunkt mij verdere strijd sedert zeus zoon herakles overwon tot haar smaad uw vorstin
de verschrikkelijke kop des nemeïschen leeuws met de flonkerberyllen der oogen en de vonkelende tanden in openen muil overhelmde zijn kruin en de vacht viel
en het scheen zoo wel goden als menschen koningen als volkeren beminden trots hera's haat wie der landen weldoener was
haar volgden de strijderessen in korten wapenrok en de eene borst onbedekt te paard en te voet en tusschen haar allen voerden zij hunne krijgsgevangenen die allen mannen waren
nog toefde oichalia s vorstendochter te thrachis zij die zich slavinne van den held beschouwde
en de vervoering bezielde de duizenden àllen die herakles minden toen zij de goden weêrlichtsnel in het schelle geschicht der zilveren glanzen dalen zagen
waaraan vele klauwende nagelen tot hij zelf een leeuwmensch scheen een monster maar wonderschoon een goddelijkheid
hij lag over den knoestigen knots als over de knieën heen van een vriend in zijne eene hand omklemde in den slaap hij de heilige appelen
en nu nu waagde hij den arm te heffen en de bevende hand te reiken naar een der glanzende appelen hij plukte den appel en toen durvende plukte hij den tweede en den derde
hij zag hare koppen en telde er acht welk getal hem verbaasde trots zijn stervensangst maar hij zag ook een woelende menigte rondom de voort bewegende hydra en zij zong en danste
in het geurige mos zag hij ze vaak op de opene plekken tusschen de boomen door het gordijn der lianen heen dansen in dartele reien tot zij plotseling verschrikt
en de vreeslijke duizendstemmige weeklacht klaagde klaagde p galmde op snerpte op tot plotseling door allen door alles heen herakles zelve de onduldbare pijnen
tot bezwijkens ging herakles door de zelfde vreemde droomevolkeren wilde wolken zwarter wezens witte oogen witte tanden roode monden roode kelen
zijn gloed uit stralende kronkellijf zijn staart van felle vuurschubben het schiereiland de draak
o wijzen en priesters wie ben ik wat kan ik wilt gij dan waarlijk niet in zien dat ik de vogels versloeg ook met de hulpe der jageresse artemis en de stallen reinigde met den bijstand van twee
wàt hij torste zag herakles niet maar wel hoorde hij dat de titan gromde hij gromde als hij de voeten verzette
o eénige liefde van deianeira geloof geloof en stijg af uit den wagen kom in der vrouwe armen
zij was niet meer te laat had hij haar den gordel gebracht die haar het leven behouden hadde en de liefde hadde gegeven als afrodite in den droom had voorspeld
aan het zaaleind en de opene zuilenpoort
maar dat harde is er niet en zelfs zoo het er ware zouden de scherven mij snijden in stukken ik draag dus mijn bol en mijn noodlot tenzij gij o werker mij
zoo het bloed niet vloeide in den strijd was dit artemis eigene wil de zilverglanzige die deze nacht geen bloed van vijand of slaaf of slachtoffer wilde zien vloeien
rondom den gesloten tempel bleef dag en nacht in huiverende liefde het volk verzameld wachtende tot herakles uit zoû komen en willende hem vergezellen met eere tot waar het gevaar was
en toen toen hoordet gij van uw vader van alkaïos die door goddelijke hera's haat helaas alomme door hellas bekend zal worden en gij spoeddet u tot hem
deze sombere altaren op deze sombere vlakte zullen nooit haar gevallig zijn als de omkranste outeren op de grazige lenteweiden waar haar hert of ever wordt geofferd het wild dat zij gaarne jaagt
niet werd om hemzelven zijn binnentocht een triomftocht en gebogen het hoofd stapte hij den wagen af voor de paleistreden van eurystheus waar was zijn jolige spot van eertijds
plots zag hij waar de maneschijn zilveren draden spon in een opene plek de hinde reeds ver naar hem kijken en het was of zij lachte met de hazeloogen of zij ondeugend behaagziek spotte
en wollig gevachte schapen zoo dat het scheen dat niet alleen menschen maar dieren ook blijde opwachtten den meester
hier had zij hem den knots helpen heffen met hare teedere handjes hier had hare zilveren stem hem getroost en geraden zoo teederlijk en zoo berustigend
steeds strekte deianeira de armen maar herakles zeide vrouw omhels mij niet ik geloof ik geloof
binnen de kristallijnen onmetelijkheid van den hemelbol dien atlas droeg wemelde vol hun rondgang van heller en heller glanzende wezens en goudvlammende dieren
àlles allen die ons omringen wien heeft deianeira ooit bemind anders dan herakles waàr is de boel wiè is de boel o man
langs de nog blanke schuimkammen die zijde ritselend zich uit spreidden over de zanden hieven zich de parelwitte naïaden zij dansten hand aan hand en zij zongen
waar wij nu o gij van argos zoo de eerwaarde priesteren dit gunstig meenen het hydra vel zullen hangen de poorten des tempels open
zelfs glimlachte zij hem toe met een lach van extaze met een lach van aanbidding en wierp zij haar brandenden fakkel in den stapel waar zich stapelden de twijgen en de appelen en het rijs
hevig verschrikte de held zoo hij haar een poot had gebroken een hoorn verwrongen hij liet haar los rees omhoog en de gedachte flitste snel in hem op dat hij verkoos haar te zien ontvluchten boven haar leed te doen
dienaren gij allen makkers en deianeira en vorstelijke vrienden doet nu als herakles zegt legt hem neêr op de bare want zijne bevende voeten weigeren hem meer te dragen
in de nauw dagomlijnde schaduw des tuins zag hij de drie bleeke maagden schemeren hare houdingen schenen nauw veranderd
en waarlijk hij verbrijzelde wel den slangekop maar de kop oogenblikkelijk groeide weêr aan en herleefde o wonder tot twee koppen wier muilen den held in den arm beten en naar zijn gorgel poogden op te wringen
rondom klonk de ontzetting der duizenden uit den stapel dadelijk leekte de vlam geel als het kleed rood als het hydrabloed oranje als beider mengeling
over éen schouder de neêr plooiende op ene mouw over de andere zilvernaakt den gouden pijlenkoker goudenen boog ter hand
en zoodra de held gekondigd zoû worden door de herders en hoeders niet te gemoet hem gegaan maar de fakkelen duizende fakkelen ontstoken in de sneeuwblanke nacht
zij lag hijgend maar zonder weêrstreving in zijn sterke armen en haar kop met de puilende oogen en bloederige tong zonk neêr over herakles kroeskruin en rustte daar
en toen beide legerscharen de ronde poorten der stad waren binnen gereden zochten zij over den grond hare ontwrongene
zij zag hem nu kalmer en smeekend aan en de held leêgde zijn pijlenkoker en vulde aan de beek dien met water zijne holle handen vol water wiesch hij haar laafde haar
dezer geteisterde dreven waarom spuwt zij geen vuur meer waarom ontbreekt haar heur negende kop en waarom vergezelt zij gewillig u in uw midden als mij vergezellen mijn schepershond en mijn schapen
herakles ontsnoerde om hippolyte den onverwrikbaren boei zijner armen zij richtte zich in het zaâl en bleek in de bleeke maan
o gij allen die herakles mint o gij vorsten o gij vrienden o gij dienaren die lief hem hebt thans thans alleen weet
aan het roer stond de held gehuld in des nemeïschen leeuwen vel en zijn hand hield den helmstok omvat en zijn oog overzag het schuimend azuur
en toch nog uit laatsten angst niet te dicht naderend den drolligen stoet om het ondier verhief hij zijne dunne bibberstem en riep tot de dansende dwazen
hielp ik wel waarlijk herakles met brandenden fakkel dicht te schroeien de herlevende halzewonden der hydra ik die reeds ril van angst wanneer ik van verre
acht koppen ter halze omvat en hield die zij spuwden vuur verre terwijl hij met de anderen vuist die den knots hield den eersten kop te verbrijzelen poogde tegen een rotsblok
tot plotseling de stem van iolàos hoog en hel uit klonk door allen heen spottende o stralende perseïde eurystheus o heilige priesters en waardige wijzen
zoo dat de held àlles zwart wemelen zag vlek bij vlek hij werd niet meer krankzinnig des krenkens maar hief zo verwijtend moede zijn matte oog op naar den god dat deze in
ja nu nu zag de herder dat acht jongelingen van argos de armen in de acht morzele koppen der hydra gestoken
herakles puilend de oogen zag haar aan in de hare star en nu tranenloos en hij zag in haar blik niet dan liefde eene liefde zoo groot dat zij niet aarzelde meer
en terwijl de amforen zich bogen over de bekers rees abderos en zong apollo toe den god van den gouden boog
tusschen de zuilen en mykenæërs ademde nauwlijks de stilte verwachtingsvol beidende het woord der verlossing om los in daverende blijdschap te barsten
en van iederen stengel druppelend de glans van ieder blad en van iedere bloem en tusschen zoo lieflijke schoonheid dwaalden zalige schimmen om
wat o vrienden heden niet meer is dan het lachwekkende schubbige vel vademen lang dat onze schaterlach waagt te bespotten was toen een roerlooze dreiging stille samen gekrinkeld in elkander
hij beklom dien wankelend strompelend maar hij stond nu na bovenmenschelijke poging op de hoogste pijnstammen en riep vrienden o aarzelt thans niet en werpt den fakkel in den stapel
herakles eindelijk lachend besloot hij was naakt blijde en groot de heer van het lieflijke morgenbosch
nog toefde zij tot de groote dankofferfeesten ter eere der gunstige goden ter eere van zeus en apollo athena en artemis
de ruischende stemmen staken op uit der stilte zee en er bruischte als een stormende dreiging alkaïos ging verder eurystheus tien werken der boete volbracht gij maar niet alle tien volbracht gij als belanglooze boete
elk van u baarde een andere moeder maar zoo als uw vijftig moederen elkander in schoonheid geleken tot het scheen
op en neêr door het bloed gejaagd als met den woestijnwind van libyë hoe làng nog hoe làng nog weg weg met het kleed àf àf het kleed
boven den steeds hog laaienden stapel zwevende en reikend de stralende handen de verheerlijkte schim des helden in hare zusterarmen zagen ontvangen
door onwijs te willen ontgaan wat is beschikt en wat ontgaan niet kan worden het zij zoo gaf de held toe
op de muziek van den knaap abderos en vielen in met hun eigenen rauweren kreet en zorgzaam stuurde staande de held
zelve den beker schonk en de koning eurytos dacht kommervol zoo werkelijk deze krachtige vreemdeling als ik aanstonds vermoedde
de duizende mykenæërs gereed om te huldigen herakles den onvergelijkbaren held zoodra de vorst te midden der priesters en wijzen des lands verklaard zoû hebben
alkaïos zoon van alkmene die gij het zwaard door de borst dreef gemaal van megara die gij verworgdet vader van zonen en dochteren die gij in blinde woede versloegt aanhoor wat wij besloten
en des schips draakvormige snebbe door sneed wondersnelle de wateren na latende schuimige voren blank door het schitterend blauwe zeeveld
bulkende de held als een stier gewond en geroosterd nog levend op vuur bùlkende zoo dat de angstige rossen van den wagen leêg vor zijne bare uit hinnikten van angst en
dat hera uit het zenith woedeziedende zinken zoû en hem verdelgen met zeus eigenen donderkeil maar niets had de heilige stilte geroerd dan herakles eigene stem
wilt wandelen in triomf door uw stad zullen de maagden mykenæ's u de rozen en u de myrten strooien
zij spraken niet meer en de nacht met hare sterren wentelde om en spreidde de sluiers der sluimering over oichalia
en dan schuin weêr naar achteren gleden vreest niet voor den held herakles die u de hydra van lerna zal dooden
van waar hij stond op den hoogsten heuvel en verheugd gestaard had over de p blauwende zee over de p blankende stad over de p blinkende moerassen over den wijden zoom van woud aan het westen
zijn holle handen vol water streek hij haar het schuim van de hijgende flanken en kuste haar op haren nu nog licht na snuivenden snuit zij likte hem met hare zachte tong tusschen de parelen tanden terug
en wenscht zich te meten met wie zich waagt in eerlijken wedstrijd zichzelven onoverwinnelijk wanend de stad is in feest en wie hem verwint staat de koning zijne eenige dochter af
en hera geleidde de lieflijke jonkvrouwe hebe het zuiver goddelijke kind tot vor den held maar hij zeide hera
en hoog op kronkelde op den top van den oita over heel den berg heen galmde de ontzetting en huilde op de smart der duizenden
en terwijl hij haar onverwrikbaar vast hield en haar gehelmde hoofd achter over lag over zijn arm tegen zijn schouder vroeg hij
die spoelen over het lagere eenzame strand niet waardig oordeelde zijne vroomheid zich bezoedeld geschroeid en moede te verschijnen in den tempel zijns machtigen vaders
het was de eigen hinde van keryneia en herakles van verbazing geslagen zag van de stralende godin naar het edele dier
en bad er de armen en handen wijd tot den goddelijken vader tot de goddelijke broeders en zusters en zijne moêheid boog hem den rug neêr
en zij vreesden hem niet ook al wisten zij allen dat hij zijn moeder alkmene verslagen had zijn gade
de ontdekte rotsen langs en de klacht klaagde p tot den hemel tot de goden tot zeus in oympos de klagende klacht der duizenden
hij dacht aan deianeira meleagros zuster die hem in den droom was verschenen de door vrijers en vijanden bedrongene maagd
herakles o geloof mij wien heb ik ooit bemind anders dan herakles thrachiërs getuigt getuigt o mannen en vrouwen getuigt heuvelen en velden en weiden getuigt
en voelde zich eensklaps roerloos en stil en niet duizelig meer openend de bange oogen bespeurde hij dat hij lag op een strand op een vlakte van rots in de nacht
terwijl hij plukte waren knots en boog hem ontvallen en leunden tegen den boomstam omdat hij ongewapend was dorst hij nauw ademen van angst zag hij angstiglijk om zich heen als een roover die bang was
en zoû wellicht het noodlot toch eenmaal het einde der boete en de verlossing uit knechtschap beslissen om deze overdenking doordreef bijna weldadige droefgeestigheid des droomers brein en hij voelde zich eenzaam te moede
vol stille smart dacht de held aan admete en somber en zwaar leunde hij op den knots die hem steunde in den oksel
zijde zettet vreesloos gij u aan zijn voet en deedt weêrklinken uwe zoete lier en zoetere stem zie de nacht is trots starren zoo donkerend om ons vrees
dan die welke door waadt de reeds doorwade roode woestijnzanden waar in de wateren noit welden naar de witte torens en tinnen toe
van rijk gewevene peplos in den olijvenhof ter eere athena der maagden reidansen om het heiligdom van artemis
want wie abderos gered had van den dood redde abderos van de eenzaamheid zij was als een spook verdwenen
rees ontzagwekkend boven het wriemelende volk uit het doode oog des gevelden ondiers in den kophelm had een felle fonkeling van hel beryl behouden
adem steeds halend uit zoo breede borst had nu den knots los gelaten en omvatte met beide vuisten den hals van den nog eenigen maar onsterflijken kop
tot den aanvang van goudenen herfst duurden de feesten en werden de kostelijke dankoffers herhaald
toen rondom herakles verstomde de bruischende zee en de poorten open van het paleis en de duizendzuilige troonzaal verwijderde zich langzaam langzaam voet voor voet
of hij in eéne omhelzing al wie hij bemind had en die hem hadden bemind alleén door zijn vergoddelijkte wil zich vermocht te drukken aan zijn goddelijk onsterfelijk hart
steden en wouden die als nadert de reiziger verijlen wèg ijlen verder steeds naar den horizon
en aan zijne voeten zat abderos de jeugdige vriend kreta's koningszoon door den held gered van des stieren hoornensteek op dat oogenblik dat de krinkelende touwstrik al
maar uit gestreken geleek als een eindeloos eindeloos eindeloos meer herakles zag m zich zag omhoog zag omlaag
van mij wèg wees ik vijftig zonen hoe vaak heb ik niet iolàos gedrongen ga terug ga vàn mij weg ga weg
ontsteekt de flambouwen ontsteekt de flambouwen en rondom werden de fakkels ontstoken zij vlammelden op ros als vuren van brandend bloed
maar zijn mond forsch gewelfde boog gelijk ontspande den welwillenden glimlach de mannen bewonderden hem om de heuvelen zijner schouders de vertakte rivieren zijner volle spieren die verliepen langs zijn wichtige armen
dit monster van zich af te rukken en scheen het hem langzaam te vreten deianeira's gil doorsneed der duizenden klacht
de sneeuw en koude scheen de giftige vlammen integendeel aan te vuren want staande wrong herakles zich razend de oogen puilende de grijnsmond wijd open de radelooze ontzetting van allen was om hem rond
gesternte nu aan atlas kristallijnen hemelbol omschermde met breede wieken van vuur den heiligen tuin waar in de heilige maagden de droomende hesperiden hare houdingen nauwlijks hadden veranderd
die den dood van hem zouden ontvangen zoo hera hem verhittend het brein dit verkoos en was het hem steeds na zijne verbijstering om abderos dood
en mijn derde werk en laatste zal zijn dien hemelbol van mij àf te werpen zoodra ik het vermag maar wanneer komt die dag als ik den hemelbol
en met allen die hem dierbaar zijn herakles is terug gekeerd te thrachis om te sterven zie dit is het huis dat hij niet meer betreden zal deze zijn de velden waar hij niet meer de granen zal rijpen zien
en waarom de dicht goudbruine kroes den leeuwenhelm ontkruifde blikten de oogen grauw en blauw als de wisselende lucht bijna droef lachende over den dringende volke heen
je o herakles herhaalde de knaap welk beeld omsluit het geheim van je hart
tot hij uit riep snikkende o vrienden dit is sterven maar in te langzame marteling ik kàn niet meer ik kàn niet meer deze eindelooze smart verdragen
herakles klom haar achterna o schalke hinde o schalke hinde dacht herakles misschien vang ik je tch wel
hij beval mij het kostbare bloed van de hydra te storten in koperen bak en dan te villen het vel en achter den wagen over den weg voort te sleepen in vliegende vaart der wilde witte rossen twee
het eene been boog lichtelijk na het andere en even met de heupen wiegde als verschoof zich het zwaar wegende evenwicht van wat hij hief in de handen hoog
en iolàos de menner leidde dien morgen de snel wielende wagen bespannen met de snuivende wilde witte rossen twee tot voor den tempel en wachtte tevreden en moedig tusschen de sombere mannen en weenende vrouwen
en van uw tien vorige werken ge moet wel een verwaten sterveling zijn om te meenen dat belang ze me
weken waren voorbij gewenteld en noch in mykenæ noch in argos wist iemand van herakles af
maar herakles had zich hervat en hij zeide terug winnende zijn ouden spot en jolige ironie geloof mij o wijzen mykenæ's o heilige priesters
en met blanke handen zich klampten aan den boord van het schip en lachende toe luisterden en hem lonkten naar beneden in de koralen zalen te dalen zij
en ontneem hem wat aan den voet van den oita hij mij behoedt en u behoort in gemoede raad ik o vorst leg alkaïos minstens tien nieuwe werken op
en lagen blank thans tot eeuwige stilte en uitgeklaagd offer van vrouwen in steê van mannen over de drie steenen
in het diepere verschiet dat zich boorde als een weg van wemelende lichtstofjes naar de opener straling stond verre reeds de hinde te staren of herakles kwam
eischt dat wie haar vroom is haar mannen slacht op heur outers o dappere en jongelingschoone maar verdwaasde en woeste amazone
tal van de drakenkoppen vuurdamp onthijgend zich over den smallen dijk die de wereldzee scheidde en geleidde tot den goddelijken tuin
die de eigen noodlotsvervulling genaakt heldenvoet betrad den heiligen tuin dien menschen voet nooit meer betreden zal en nooit zal de mensch weten het heilig geheim
eurystheus peinzende in den ronden marmeren troon welk werk hij zijn slaaf zoû op
ik weet niet wat er toen mij bezielde mij armzaligen menner die slechts kunstig weet om gaan met een span witte rossen om hunne wildheid voor den wagen te temmen
naar binnen diep achter in de vrouwevertrekken opdat het zijn vader niet zien zoû terwijl de grijze keyx en de jonkvrouw iole weenden in elkanders omhelzing
de rotsen de amandelbloesems en kamperfoelies over de anemonen en madelieven tusschen de slingerende lianen
en torst hem dan in den nieuwen dag dien ik reeds bleeken zie de sneeuwige flanken van den oita op opdat ik er sterve
maar de takken die zwiepten als dreigende armen weefden nauwlijks nog de eerste bladeren de naakte twijgen bewogen bladerloos zwart tegen de stormige wolkige lucht
hare fijne flanken gingen op en neêr op en neêr zij was met een goudig schuim overdekt de nacht viel en zij draafde steeds door en herakles hard liep haar achterna
de armen uit breidde als tot eene omhelzing zij zagen dat deianeira lag aan de borst des helden in zijne omhelzing
was het mogelijk dat zij nog zoû twijfelen kunnen vreemd bezield door het sombere voorgevoelen toen in die nacht na het tiende werk de held
hare manlijke gevangenen vor de drie steenen altaren en bereidden zich de priesteressen hen te offeren aan hare godheid
de vreeslijke kop de onsterflijke kop leefde steeds toen wierp ik een rotsblok op hem neêr toen stapelden wij beiden de rotsblokken op hem hoog toen omringden wij dien toren met
als hij te thrachis bezit ware het niet beter dat hij de dwaler bleef die niemand behoorde en wien niemand behoorde en niets niets dan het avontuur van den dag
haar éene voorpoot gekromd in het ijle de andere verwrikt onder haar hijgende flank één achterpoot gansch gestrekt de andere pijnlijk trillende ter zijde geweerd
waarvan de hun geopenbaarde goddelijkheid hen duizenden den berg van alle kanten omlaag deed dalen in den nieuwen storm van sneeuw die wirrelde
toen zagen zij niet meer want het vuur laaide loeiend omhoog schel hinnikte het en zij zagen zij zagen iolàos de menner had den wagen beklommen en jaagde de wilde witte voort
iole wie herakles wil erbarmelijk zijn wij zijn in het woud van apollo bij den vèr treffende is alles waarheid wat gij mij zegt bij den vèr treffende iole zegt u de waarheid
en niet los te laten hij rukte en schreeuwde zijn ziel uit van pijn nu hij de stukken vleesch mede rukte rondomme hem over het gebergte heen schreeuwden allen van smart als hij wierp jammerend het volk zich in de sneeuw
ik bleef echter niet bij de rossen maar sloop nieuwsgierig den held achterna en naderende zag ik de verschrikkelijkheid daar lag het moeras waar gelegerd was de vreeslijke draak
eerst onbekende maar nu niet méer onbekende zee die de moede moedelooze reiziger had gedacht voor de eerste en laatste maal te oversteken
en hermes hand als een goddelijk jeugdige reus de groote goden zijn broeders en zusters voor hem allen p schemeren in onzegbaren glans
ik had mijn gelaat in de handen bedekt toen ik moediger op zag zag ik den strijd begonnen held en
en niemand van wie naar hem p keek zag den weemoed in zijne oogen die van kleur gelijk waren aan den grauwen morgen door welken nauwlijks het blauw brak
je o herakles lachte eros met zijn weemoedoogen in herakles oogen ik heug mij sprak dof de held
in den monsterlijken muil flonkerden steeds de vreeslijke tanden de rosvale manen vielen in vele golvende vlokken langs de breede mannelijkheid van herakles schouders
hij sliep in de adem rees en daalde regelmatig over het enge voorhoofd onder het koperblonde gekroes des
maar vor het landhuis had de jonge koning ifitos zijn mantel over het kind hyllos geworpen en voerde het weg
een nacht dat herakles dwaalde en droef was en verlangende aan admete dacht gevoelde hij in zijn verhelderend brein dat hij haar de jonkvrouw eurystheus dochter
en zelfs de goden zullen nauw het weten tot zij verschemerd zijn in de heilige nacht die de dag zal zijn aller wetenschap
en toch wie weet met volharding nu bedenkend nam hij zich voor niet meer te aarzelen te dralen te rusten vor hij de hinde bereikt had voor hij de hinde gegrepen had
tot hij zeus in zich voelde die de gedachte in zijne bezieling wekte en hij ter zijde nu staande stelde zijn boog en richtte de pijl naar de drakeborst die hij blauwvaal zag hijgen
de van verre aan waaiende nachtewind verhuilde norsch langs den noordschen stroom van den tanaïs en doorhuiverde de onmetelijke wouden die vol nimmer nog geweten geheim warrelden naar het uiterste noorden toe
held der helden en stralende vorst van mykenæ gij die den leeuw van nemea versloegt en uwe landen verlostet van dien lastigen plaag
en terwijl alle de eersten somber de hoofden bukten en fronsten de brauwen schreden de priesters van hera trotsch rondom den vorst zelven volgens den voorrang die hun toe kwam in argos en
toch dacht hij dat niet langer uitstel vergund hem was en dat eurystheus hem wachtte voor den negenden opdracht
een vijfde alle de negen koppen nu rezen razende uit het moeras en de oogenstralen flitsten de gespletene tongenaalden schitterden
toen verscheen tusschen abderos en den stier de held en de touwstrik kronkelde uit en wie abderos gered had van den dood wijdde abderos zijn eenzaam leven
eindelijk moede des strijds en des noodlots moede des te zwaren werks zich neêr te storten in de zilten diepte opdat geëindigd alles zoû zijn
alleen dwaalde ik door woud en langs zee alleen met mijn lier en ik zng onwillig was mijn hand aan het zwaard onwillig aan boog en pijlen gewillig slechts aan de lierstaaf
als van plotse vreugde de weemoedige iole in den zuilenhof was binnen getreden de held reuzig torende zijne breede gestalte boven de menigte uit
ook mij o atlas gelijkt dit werk wel onuitvoerbaar hernam weemoedig de held maar toch blijft mij niets over dan te pogen het te volbrengen
maar de nacht de wereldnacht zal schitteren van de zelfde starren die gij nu om dien schemer niet ziet ik begrijp u o atlas sprak herakles is de hemelbol zwaar
als hij nooit bemind had een ander en streek zich de hand over het brein en trachtte zich te herinneren
zijn weemoed zoo wel om hera die hem haatte als om alkmene die hij vermoord had
o vader vergeef ons den smaad die onze tranen u àan deden maar toen wij vernamen o dierbare vader dat gij den vreeslijken leeuw had weten te leggen en de hydra bekampen gingt
maar niet zich mengt in den strijd tusschen held en heldin helaas overwonnen heldin die adem nauw haalt in de armen des helden
dat zij en hare dappere schare geen vijand meer zie in herakles en wie kloeke makkers hem verzelden naar skythië dat nu de dag dage over den tanaïs en
vor bedwong herakles zelve het groote ros hem geschonken door den goddelijken broeder foibos apollo ter zijde hem bereed trouwe iolàos een sarmatische merrie
zijn lichaam scheen hem niet meer te wegen zijne voeten schenen niet anders meer te kunnen dan zich buigende snel en sneller voort te schieten
mijn dierbare zoon mijn dierbare zonen zie ik je waarlijk alle vijftig voor mij daar staan als volgroeide efeben schoon en krachtig van leden
want iole's liefde zag zij in dier oogen in dier zwijgende lippen in geheel de aanhankelijkheid dier vorstelijke slavin die te thrachis ge eerd werd als een
zie machteloos is herakles thans machteloos is hij het vurige monster dat met zijn vlammende tong hem het bloed uit lekt te verworgen
biedend eerbiedig den arm aan den honderdjarigen keyx en achter hen kwam de drom der dienaren en ter zijde over de heuvelen zwermden met hunne kudden de herders en hoeders
heerlijke overwinnaar des nemeïschen leeuws roemruchtige neef perseïde riep tot eurystheus herakles wil niet uw dankbaren volke toornen dat het mij eert in stede van ù
omhuld in den sluier der bruiden wachtten den bruidegom die tot haar allen liefdevol binnen trad en niet éene talmde te sluiten in zijne door afrodite bezielde armen