AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
fokke was nog niet aangekomen en reeds snelde zij hem weer voorbij naar den koepel terug boven wachtte zij echter de oogen gesloten de lippen half geopend toen fokke er aankwam leunde zij met de eene hand op tonie's schouder de ander hield zij tegen het wild kloppend hart aangedrukt
de norsche uitdrukking van zijn bleek strak gelaat ontging tonie niet maar verdween bijna geheel toen hij vroeg ga je er alleen op uit mijnheer upbergen ik moet wel mijnheer wandelheem aangezien ik nog niemand hier ken en mijn vriend andere bezigheden heeft
maar nu schemerde t voor zijn oogen de boomen die hij voorbij snelde verdwenen in een nevel nog even zag hij het zwarte jakje vlak voor zich strekte den arm uit omvatte den lichten last en voelde dat de grond onder zijn voeten wegzonk als een enkele grauwe vlek draaiden de naakten stammen om hem henen
dan was t immers niet waar dat hij haar verloren had dan kon hij haar aanbidden als vroeger en zou zij komen op het geluid van zijn stem en in zijn ziel tevredenheid wekken
twee donkere steenen bleven over voor het grijzend haar de robijn en de topaas de bloedige traan waarmede zij den korten lentelust had geboet in t pijnlijk vruchtendragen en den heeten stempel dien thans den najaarsdag op haar voorhoofd had gedrukt terwijl zijn stervende gloed haar het afscheid op de kaken kuste
twee malen had bertha reeds op betuwzicht gewandeld doch geen van beide keeren had zij het eilandje bezocht wandelheem wien het niet ontgaan was dat zij er met groote belangstelling over sprak had een bezoek aan het kleine heiligdom als zeer ongepast van de hand gewezen nu kon zij eindelijk hare nieuwsgierigheid bevredigen
niet dat mij dat hinderen zou want wat kan t mij schelen maar ik verkies niet te wachten totdat je galanten bediend zijn je hebt immers geen minuut gewacht zoodra ik je stem hoorde ben ik opgevlogen en
van zijn kant onthield tonie zich eveneens van uitweidingen hoewel hij al schilderende dien morgen het voornemen had opgevat zijn vriend bij gelegenheid eens kort en bondig te vertellen hoe hij dacht over de vriendelijkheden van de lieve mevrouw wandelheem en de hoffelijkheden van mijnheer fokke haar aanbidder
had er thans genoeg van en stond op met den vragenden uitroep partijtje van zanten en twee andere leden volgden hem naar de andere kamer de burgemeester en de griffier begaven zich naar het
kamper meende juist een doelmatige repliek gevonden te hebben toen wandelheem op zijn droogsten toon opmerkte er is anders nog al wat toe noodig om bertha's belangstelling gaandetemaken
toch helderde deze drukkende stemming nog onverwachts op alvorens het woonhuis te bereiken moesten zij den keurig onderhouden bloementuin doorgaan waar nog een late maandroos in der haast haar sober aandeel zonnewarmte genoot terwijl de dalia er reeds den naderenden winter uit de bruine randen van haar pas ontloken bloemen profeteerde
het eereteeken voor belangrijke krijgsverrichtingen zeide hij dankbaar je zoudt een uitstekende boeren bruigom zijn riep zij lachend uit schiet er voor uw roeier ook niet een kleine beloomarcellus emants een drietal novellen ning over vroeg tonie die behoefte gevoelde met bertha vrede sluiten
had plaatsgemaakt voor een stroeve ernstigheid die het kleine mondje gesloten hield en zelfs de blonde wenkbrauwen met een paar diepe plooien boven het ietwat dikke wipneusje dreigend
nu wierp zij met vrouwelijke ijdelheid een laatsten blik op het beeld dat zij in den effen waterspiegel ontwaarde en wachtte haar meester af zij vreesde hem niet meer zij had des levens lust gekend des levens smart geleden haar lachte geen hoop meer toe geen angst beklemde meer haar hart
niet kwaad mijnheer van zanten het zal gesmaakt hebben na zulk een lange wandeling hoe staan de papieren oostenrijksche bank alweer achteruit met deze vragende woorden vouwden hij een courant open ondersteunde zijn hoofd met beide handen drukte de ellebogen op de tafel en begon met zulk een aandacht de prijslijst der effecten te bestudeeren
aan den voet van den heuvel hield zij marcellus emants een drietal novellen even stil en keek tonie aan het was hem of er een bliksemstraal uit haar oogen schoot een schelle kreet ontsnapte haar lippen met verdubbelde snelheid rende zij hem vooruit het slingerend pad op en kwam het eerst boven
mijn zenuwen hebben behoefte aan rust ik kan dat schelle licht niet verdragen het was werkelijk uit de burgemeester kende den gepensionneerden luitenant te goed om niet te weten hoever hij gaan kon
een groote diamant flikkerde aan haar ringvinger ook tonie lette de onberispelijk gevormde vingers het ronde polsje met de licht blauwe aderen de vlekkelooze doorschijnende nagels en vooral de zachte blanke huid op
hij wierp zijn boek ter zijde en ging de trap af marcellus emants een drietal novellen met plan voor het etensuur nog wat door het dorp te dwalen en misschien het een of ander schilderachtig intérieur te vinden beneden ontmoette hij den luitenant die juist op zijn stok geleund zijn stijf been met groote langzame stappen achter zich aantrekkend den gang
de laatste bruidegom zou komen en nog eenmaal wilde zij zich tooien met al de schatten die zij bezat de sluier van blanke nevelen op t hoofd met zilveren herfstdraden vastgehecht viel golvend neder op het statige kleed van zonnestralen geweven met blauwe weerschijnen in de diepe plooien
nu was er vrede in zijn ziel neergedaald de dageraad van een nieuw leven doortintelde den somberen nacht aan het verloren geluk dacht hij met den stillen weemoed waarmee de herfst de vervlogen meimaand betreurt
wil die schilder jou bedienen mij is t wel als hij wist dat je vrouwelijke lieftalligheid een ijskoude natuur verbergt zou hij misschien wat bekoelen in zijn ijver maar dat is zijn zaak
zij zocht het steeds te vermijden zelve den burgemeester het theekopje overtereiken omdat hij de gewoonte had zijn dunne klamme vingers bij het aanvatten op de haren te drukken ook nu wilde zij de hulp van den griffier die naast haar zat inroepen
ik maak gaarne van uw vriendelijkheid gebruik fokke hoewel mijnheer upbergen mij wel zeer onbeleefd zal noemen volstrekt niet mevrouw indien hier iemand onbeleefd is ben ik het die u zoo laat kom lastig vallen wij zien u straks toch nog hier
in den aanvang had hij gemord de vuist gebald tegen den onzichtbaren roover van zijn geluk en heel het menschdom vervloekt omdat hij waande dat er niemand leed zooals hij
hij haatte den burgervader reeds sedert den zomer toen de commissaris des konings op kamper's aanraden zijn vrouw in den zon haar intrek had doen nemen in plaats van in den vergulden ploeg die destijds aan hem toebehoorde
tonie was reeds tot het inzicht gekomen dat hij mevrouw wandelheem onbeleefd bejegend had de gelegenheid om zijn fout te herstellen die zij hem zelve aanbood mocht hij dus niet van de hand wijzen
gij ontvouwt hem uw schoonheid en hij vindt een doel in zijn leven terug een wezen om lieftehebben een godin om te aanbidden neen hij was nog te jong om nu reeds alle hoop vaarwel te zeggen te krachtig om te vertwijfelen te gezond om den drang van het leven te weerstaan
de heeren konden blijven zoolang zij wilden maar in haar klein huishouden was veel te doen zij had slechts ééne dienstbode en moest dus den geheelen dag de handen uit de mouwen steken op die wijze bleef de stille kamp tusschen fokke en kamper onopgelost de laatste vertrok met een vloed van verontschuldigingen en
die tot nog toe zwijgend geluisterd had moest thans voor zijn meening uitkomen hij deed het met een rondborstig neen dat fokke met een verbaasden blik beantwoordde en ging toen voort
de luitenant verontschuldigde zich echter hij kende de plaats en zijn been hinderde hem te veel in het loopen met hulp van den tuinbaas maakte hij voor bertha een uitgewerkt plan de campagne op waarin de hooge koepel de vijver de beek en het starrebosch in geleidelijke volgorde waren opgenomen
een lange rilling trok door het geboomte heen de ontbladerde twijgen en de kwijnende grashalmen schudden een regen van grauwe droppels af en het leven van een jaar lag op den killen bodem te rotten
nu vielen dergelijke aardigheden niet in tonie's smaak hij trachte dus het gesprek een andere richting uit te leiden door de vraag of de burgemeester s avonds niet op de societeit verscheen wel wis en drie dat is er ook al een die zijn vrouw niet met zijn gezelschap vermoeit heeft u al opgemerkt dat hij verzot is op mevrouw wandelheem
mijn vrouw denkt er anders over merkte wandelheem op terwijl hij met zijn handen in de zakken de beenen recht uitgestrekt diep in zijn matten tuinstoel wegzonk zonder zijn oogen van den donkeren huisgang aftewenden
maar zegevierend rees de zon omhoog en als de dampen bleeke schimmen gelijk volgden om haar te bestrijden joeg zij ze aan den blauwen hemel uiteen of brak ze in een regen van diamanten die vonkelend neervielen op de aarde en met duizende kleuren blonken aan elken halm van het gras en elk blad van het
toen upbergen den volgenden morgen ontwaakte liet het geelachtig katoenen gordijn voor zijn venster slechts een vaal schijnsel door als zag zijn kamer in een nauwe straat uit waar hooge huizen de stadsdampen gevangen hielden en den zonnestralen het binnendringen beletten
van zanten een rijk geworden hôtelhouder voormalig eigenaar van den vergulden ploeg was t hem bekend dat hij jaren lang de inwoners geërgerd had door het opschrift boven zijn deur logement stal en wethouder en dat hij thans zoowel op publiek als op privaat terrein de verklaarde vijand was van den burgemeester
op den bovengang reikte wandelheem hem de hand terwijl hij op bijzonder vertrouwelijken toon goeden nacht wenschte meenende nog gedruisch te hooren in fokke's slaapkamer draaide tonie er behoedzaam de deurkruk van om en ging binnen hij had zich vergist zijn vriend sliep
dat tonie zijn neergelegd handelsblad eveneens weer opvatte nadat zij eenige oogenblikken zwijgend hadden doorgelezen ging de deur nogmaals piepend open en trad een kleine gedaante binnen in een lange manteljas gehuld
eene enkele blauwgroene pijnboom met hoog uitgespannen kroon zou bij het stroomend beekje onder hooge biezen verborgen de noodige kracht aanbrengen om het doek te verdiepen er was iets grootsch in die eenzaamheid dat hem machtig aantrok
en in een krankzinnige opflikkering van hartstocht zich het laatste hulsel van het lichaam scheurde en naakt den marcellus emants een drietal novellen dood in de armen zonk toen de razernij bedaard en de strijd gestreden was trok de hemel zijn effen rouwkleed aan en stortten zijn tranenbeken op de wereld neer
weer gilde bertha het uit weer riep zij nog eens en ijlde zij terug de hoogte op voor de derde voor de vierde en voor de vijfde maal galoppeerde fokke den heuvel op en telkens gunde tonie hem een grooteren voorsprong
nog eens riep zij uit en snelde weer terug den berg op in de linkerhand de belemmerende rokken met de rechter tartend boven het coquette zwart fluweelen hoedje wuivend waarop de grijze struisveder golfde in den wind
het duurde niet lang eer de deur open ging en de ex logementhouder een gezette veertiger wiens bolle bleeke wangen den pater goedleven verrieden met een n avond de leeskamer binnenstapte a zoo is u t mijnheer upbergen ik herkende u zoo gauw niet goed gegeten in den vergulden ploeg
met genoegen mevrouw hoewel het in mode artikelen bitter weinig waarde voor u hebben kan integendeel ik heb den burgemeester ook al om zijn meening gevraagd en daar wij niet overeenstemmen kan uw keus misschien den doorslag geven
totdat zij een blank tapijt geleken dat het coquette landschap voor de voeten der meesters had uitgespreid de bruinroode coleus vulde het bed waarin de bonte geraniums hadden gebloeid en de bescheiden maandroos bloosde voor t laatst
en huiverend naar boven de wijk nu kon hij evenwel zijn ergernis niet langer in de borst opgesloten houden een jas en vest over den arm liep hij naar tonie over dien hij op een heftigen aanval vergastte tegen de onbeschaamde indringerij van den burgemeester
wandelheem durfde echter den kolonel niet aan die door zijn spreken in korte schaarsche sententie's een reputatie van gevatheid en scherpte had verkregen welke allen leden vrees inboezemde
kamper die reeds voor het eten zoo vriendelijk tegen tonie was geweest dat deze hem het verfsmeerder van den vorigen avond van ganscher harte vergeven had kwam nu tegenover hem zitten marcellus emants een drietal novellen en mengde zich in het gesprek
ik houd dol van faust eigenlijk heb ik nog heel weinig opéra's gezien niet meer dan drie maar muziek is iets heerlijks voor mij lachend en zingend danste het vrouwtje door de kamer tot groote verrukking van fokke die tranen in de oogen kreeg en de wijze lessen van zijn vriend geheel vergat
hij verbeeldde zich een rouwfloers te zien dat over de stille tevredenheid van zijne kamer was uitgespannen een sombere wolk die hem het uitzicht in de vrije natuur versperde het denkbeeld beangstigde hem dat er geen zonnestraal op zijn vloer spelen zou want zijn ziel verlangde naar licht en zijn oog naar de eindelooze verte
hij had een helderen hemel met duizende sterren verwacht en op het sluimerend aardrijk de glimlichtjes van heerenhuizen en hofsteden in plaats daarvan strekte een zware beuk zijn dicht hoofdak voor het venster uit en het schijnsel der kaarsvlam dat de voorste bladeren rossig tintte verdiepte nog het duister van de zware kroon
ook hij nam eene courant en begon te lezen op eens lichtte van zanten het dikke hoofd op en zeide mevrouw wandelheem nog frisch ik meen van ja antwoordde tonie ik heb haar van daag slechts even gezien
kamper werd grijs van nijdigheid wikkelde zijn rossig blond bokkensikje om zijn mageren wijsvinger en zon op een vinnig antwoord ach buurman tot groote ergernis van den burgemeester die beweerde tot een oud geslacht te behooren was de ex herbergier door aankoop van een stuk land zijn buurman geworden
mijnheer upbergen heden avond wordt in arnhem marcellus emants een drietal novellen de faust opgevoerd indien u er heen zou willen gaan heeft mijn man mij opgedragen een plaats in ons rijtuig aantebieden hij zou u ook gaarne een prachtig buitengoed laten zien dat aan een zijner vrienden behoort die in dezen tijd van het jaar reeds naar nice vertrokken is
ja mevrouw zij was lieftallig bijzonder lieftallig zelfs en ik heb zooveel van haar gehouden dat er in mijn ziel wel geen greintje liefde meer is achtergebleven
hij begreep de gevaren niet waarvoor hij gewaarschuwd werd hij dacht dat de geheele wereld als hij zelf was overvloeiende van goedhartigheid dwepende met een vlekkelooze platonische liefde en in dit zoet vertrouwen gaf hij zich met een onbegrensd egoïsme aan de opwellingen zijner natuur over
voor den schrijver is het veel moeilijker dan voor den schilder om zich van schetsen naar de natuur te voorzien de voorraad wetenschap waarover hij beschikken moet alleen om het raderwerk der maatschappij te kunnen begrijpen
tegelijkertijd echter vleien de driften met schoone beloften van genot en met de verzekering van gehoorzaam te zullen zijn aan het verstand zoodra dit noodzakelijk mocht blijken
op welk gebied de engel ingrijpen wil overal weet hij dat hem een geduchte weerstand wacht met herculeskrachten arbeidend kan hij zelden meer doen dan een stoot geven waarvan hij in den regel zelf de gevolgen niet aanschouwen zal
gesteld men overwint deze bezwaren vervolgt de engelen tot in hunne afgelegenste schuilhoeken en slaagt er in hunne marcellus emants een drietal novellen harten te openen men bemerkt dan dat er active en passive engelen bestaan
in zulke gevallen is het alleen de steeds klimmende kleingeestigheid en lafheid die voor zelfvernietiging uit walging van zich zelven en van het leven bewaart
het woord verboden prikkelt sterk en het duister redt den schijn wat verhindert dus een kleine afwijking van dien simpelen rechten weg die gevolgd door een terugkeer tot soliditeit ons levenservaring zonder kleerscheuren verschaffen zal een beetje stoutigheid voorafgaande aan een lange vadsigheid
om in het geheim zijn dorst naar genot te bevredigen en hoe hij aldus ziekelijk wordt verkwijnt of alle waardigheid verliest en zich in het slijk wentelt was het noodig in de tegenwoordige maatschappij naar een voorbeeld uittezien van den eenvoudigsten toestand van het gevoelsleven die waarin het nog in vrijheid zijn innerlijken drang marcellus emants een drietal novellen volgen kan
ziedaar dus den kunstenaar in zijne engelen studiën beperkt tot de leden zijner familie een paar bijzonder goede vrienden en eene of meer vrouwen welke hem haar hart hebben geopend
rest dus de afdeeling der active engelen ik merkte reeds op dat dezen zeldzamer worden naarmate de maatschappij in ouderdom toeneemt de oorzaken van dit verschijnsel zijn velen
wordt met den dag grooter terwijl het menschdom al verder en verder doordringt in de kunst van zijn ware natuur zoo diep mogelijk onder een aangenomen uiterlijk te verbergen
om in de najaarsstormen en fanny te kunnen schilderen hoe de hartstocht door maatschappelijke banden bekneld en onder den invloed van een overwegend verstands leven zich in het openbaar voor den schepter van het conventioneel fatsoen buigt
na verloop van korten tijd komen wij uiterst voldaan weer in het heldere daglicht terug niet eenmaal altijd met zichtbaar bespatte laarzen deze transacties met zijn hartstochten verkleinen en verlagen den mensch vaak merkt hij dit in anderen zelden in zich zelven op
alle beurzen gevoelen dat wij in de modder wandelen en zijn dus dubbel ingenomen met de heerschende duisternis
de sterke hartstocht heeft inderdaad aan die oogenblikken van teugelloosheid behoefte om zijn krachten te leeren kennen doch wat is er tegenwoordig van die krachten en van dat razen geworden
waagt hij het echter in zijne geschriften dezen naar waarheid te teekenen dan kan hij bijna zeker zijn van bij allen in ongenade te vallen de vriend die zijn goedgelijkend olieverfportret gaarne voor eene tentoonstelling afstaat
overal waar hij in een karakteristiek type of in een karakteristieken toestand een kenteeken van zijn tijd ontdekt heeft de novellist het recht toetetasten
wie meent dat daardoor het ideale het onzichtbare de geest nog helderder zal uitblinken neme er op het levend model eens de proef van het avontuur steunt op een schets naar de natuur en van het platte en gemeene heb ik slechts zooveel overgehouden
ik wil bij deze gelegenheid die vraag beantwoorden vooraf merk ik op dat het menschdom m i wel verre van uit engelen en duivelen te zijn samengesteld uitsluitend uit menschen bestaat en dat ik mij gaarne naturalist noem om mijne instemming te kunnen betuigen met de leer die taine aan balzac toedicht
doch waartoe die schetsen waarom dat slaafsche volgen van de natuur roept gij uit moet een kunstenaar dan geen fantasie hebben dit is immers realisme geen kunst maar photografie
vooral de engelen bereiden hem groote moeilijkheden terwijl dezen in een jeugdige wereld hoofdrollen spelen en den kunstenaar in de gelegenheid stellen hen van alle kanten te beschouwen hun levensstrijd te leeren kennen en hun karakter te doorgronden
het lag aanvankelijk niet in mijn plan eene voorrede bij deze novellen te schrijven welke voor de banier waren bestemd reeds was het avontuur voor dat tijdschrift afgedrukt toen mijne mede redacteuren mij verzochten deze schets terugtenemen zij
dat het hier mijn streven althans is geweest een karakter weertegeven dat voor onzen tijd en vooral voor ons volk van diepe en treurige beteekenis is men kent de stelling dat de jeugd haar tijd moet hebben om uitterazen
al wat zij begeeren is een matige voldoening hunner levensbehoeften ten einde zich zoo stil mogelijk in het bestaande te kunnen schikken niemand geven zij aanstoot aan niets verlangen zij te tornen
of ik overtuigd heb ik weet het niet en ben zelfs zeker van het tegendeel waar het lezers geldt die het merkmaal der zedelijkheid in den hoofdknik van een wethouder zoeken hen begeer ik echter niet
hunne activiteit wil in het bestaande ingrijpen en wel zij zijn nu eenmaal engelen met een goed en schoon doel voor oogen in het reusachtig lichaam van een oudere maatschappij is alles moeilijk aan het bestaand verband te ontrukken
de verantwoordelijkheid voor de platheid of verhevenheid dier typen of toestanden komt misschien marcellus emants een drietal novellen op het publiek waarin die tijdgeest belichaamd is niet op hem die het zijn spiegel voorhoudt ik wil tot slot het misschien overbodig bewijs trachten te leveren
nu is dit voor een waarachtigen engel voldoende maar terwijl de meesten naar eene snellere en grootere uitkomst streven die zij zich voorstellen met behulp van een beetje duivelachtigheid ter wille van het doel wel te kunnen bereiken
op dit dwaze gebruik van het woord photografie waarmede onvruchtbare idealistjes zelfs een meesterstuk als l'assommoir meenen te kunnen veroordeelen stel ik mij voor bij eene andere gelegenheid terugtekomen hier was het mijn doel de vraag uittelokken naar de werkzaamheid der fantasie
pas dan zijn daarmede de grenzen van haar gebied getrokken en heeft zij geen aanspraak te maken op een
even onmisbaar als zij voor den kunstenaar is even gevaarlijk is de fantasie voor de kunst en wanneer zij niet behoorlijk in toom gehouden wordt groeit zij uit haar kracht vermagert en sterft eindelijk aan uitputting
wij zijn koel en redeneeren nuchter het verstand ziet de gevaren en onaangenaamheden van het uitrazen tijdig genoeg in en poogt aan de passie haar korte alleenheerschappij te ontnemen
werd mij geantwoord dat er eenige gemeene woorden in voorkomen een menigte ruwe uitdrukkingen in den mond van een liederlijken kerel en een al te nuchtere levenswijsheid in een gesprek tusschen vier jongelieden uit den deftigen stand
de geestdrift die den mensch in den aanvang van zijn loopbaan nog aanspoorde naar een schoon doel de handen uittestrekken verdwijnt even snel als het schuim op koolzuur houdend water
zoodra het kunstwerk niet meer steunt op de oorspronkelijke schets naar de natuur en elke bijvoeging of weglating niet uitsluitend ten doel heeft den indruk dien de kunstenaar heeft ontvangen duidelijker weertegeven wordt het een lichaam gelijk waaraan beenderen en spieren ontbreken
hij meent integendeel zeer verstandig zijn leven in een goede richting te hebben gestuurd werpt hij echter marcellus emants een drietal novellen toevallig een blik in zijn binnenste dan wordt goethe's woord tot feit dem wird es schlecht in seiner haut der in seinen eignen
de nederlandsche fantasie is al ver op den lijdensweg die naar uitputting voert gevorderd aan scheppingen geen gebrek zuidelijke landschappen door hen die nooit het zuiden hebben gezien bosschen in de tesselsche duinen waarnaar de bewoners van dit eiland te vergeefs zoeken
een kunstenaar schept niet zegt multatuli hij rangschikt wanneer wij dus aan de fantasie het uitvoerend bewind over dat rangschikken opdragen en haar te hulp roepen waar het geldt een besluit te trekken uit
dus de duivelen en het duivelachtige hem bijna altijd tot model zitten passive duivelen zijn er natuurlijk niet kan hij van de engelen slechts een zeer klein getal voorbeelden bestudeeren en zijn ook dezen nog dikwijls met duivelachtigheid besmet
en het nuchter verstand door geen wilskracht gesteund brengt het slechts tot den twijfel die het bestaan van een dooden boom ontkent omdat hij de kracht mist dien te vellen en die gelooft dat de boom niet dood is wanneer hij er toevallig het hoofd tegen stoot
ik weet niet of het laatste mij gelukken zal maar wil het in allen gevalle beproeven dikwijls komt het er slechts op aan elkander te begrijpen wat op den eersten aanblik afschrikt wordt later met geheel andere oogen beschouwd wanneer men de bedoeling kent waaraan het zijn ontstaan heeft te danken
die waarin de liefhebbende vrouw zonder eenige bijgedachte aan den prikkel van verboden genot zich geeft alleen omdat zij liefheeft op mijne vraag wat in het avontuur ergernis zou kunnen opwekken bij de fatsoenlijke dames bestuurderen van deftige
ziedaar dus den mensch op den gulden middenweg maar de maatschappij heeft er duistere paadjes op doen uitkomen allen met dezelfde wegwijzers voorzien naar het verboden genot
in de sturm und drangperiode waaien geen stormen meer en de wilde golven van den drang zijn naar een moerassigen bodem afgeleid de dolende ridders zijn avonturiertjes geworden en de roman des levens is verlaagd tot een betaald avontuur
gaarne beaam ik de laatste vraag maar teeken protest aan tegen de bewering dat daarom het platte en gemeene wederom twee rekbare woorden buiten zijn gebied zouden vallen
zij vreesden dat de banier al die abonné's verliezen zou welke gerangschikt kunnen worden onder de rubrieken fatsoenlijke dames bestuurderen van deftige leesgezelschappen
trekken zij zich in een oude wereld uit het openbaar leven terug of zien zij zich genoodzaakt de voort dringende duivelen die slim genoeg zijn eenige engelen deugden aantenemen met hunne eigene wapenen te bestrijden en dus ter wille van het doel een beetje duivelachtig te worden
de passive engelen zijn alleraangenaamste menschen die goed beschouwd meer aanspraak op algemeene vereering hebben dan groote mannen als voltaire napoleon franklin e a voor wie standbeelden worden opgericht of over wie boeken worden geschreven
als mij onontbeerlijk scheen voor de karakteristiek van personen en toestanden evenwel waarom deze schets uitgewerkt indien er werkelijk zooveel of zelfs maar iets plats en gemeens in voorkomt is het niet de keuze van zijn stof die den kunstenaar kenmerkt
om evenwel langere uitwijdingen te vermijden over hetgeen men het recht heeft engel en duivel deugd en ondeugd goed en kwaad te noemen wil ik voor het oogenblik in den zin van de gestelde vraag aannemen dat er engelachtige en duivelachtige menschen bestaan en dezen kortweg engelen en duivelen heeten
behalve dat ik dan aan een zwaar en noodzakelijk overwicht van het duivelachtige in de wereld geloof wil ik aantoonen dat zich het engelachtige in de meeste gevallen aan de waarnemingen van den kunstenaar onttrekt of onbruikbaar voor hem is
het nu te veroordeelen tot de prullenmand of het vuur was onmogelijk om verschillende redenen waarvan de voornaamste mijne opvatting van deze novellen als een geheel is waarin drie ontwikkelingstoestanden van hetzelfde gevoel worden behandeld
de duivelen daarentegen kan ieder die wil in speel en danshuizen op de openbare straat en in de gerechtszalen naar hartelust gadeslaan terwijl overigens hunne duivelachtigheid zelve reeds medebrengt dat zij pogingen aanwenden zich bij u intedringen ten einde van uw deugden voordeel te kunnen trekken
onder de opmerkingen die mij ter ooren kwamen over het drietal novellen dat ik monaco betitelde bevond zich de volgende het menschdom bestaat uit engelen en duivelen waarom geeft de auteur ons alleen specimina van de tweede soort te aanschouwen
is nooit met de schildering van zijn karakter tevreden en neemt het hoogst kwalijk wanneer hij daarenboven zijne omstandigheden herkent als engel schuwt hij de publiciteit
dit alles maakte bij de afzonderlijke uitgave een inleidend woord noodzakelijk eensdeels om de fatsoenlijke dames bestuurderen van deftige leesgezelschappen enz te waarschuwen anderdeels om hen te winnen voor de algemeene beginselen die mij bij het neerschrijven dezer novellen hebben geleid
werelden van kwaad die alleen dienen om het goede te doen uitkomen en zegevieren en een heel luilekkerland van geluk tot belooning voor zoetsappige helden die hunne misstapjes juist zoo weten interichten dat zij nog gelegenheid hebben zich bij tijds te bekeeren en dat zij vooral niet onfatsoenlijk worden
toch hebben zij voor den artiest weinig waarde de kunst eischt handeling strijd en juist die passive engelachtige eigenschappen van berusting bescheidenheid nederigheid enz stempelen hen misschien in de maatschappij tot steunpilaren maar in het kunstwerk brengen zij het hoogstens tot coulissen waarop niets rust
trekken zich de besten schouderophalend in het passive leven terug of naar een zeer klein gebied van werkzaamheid waar zij ongetwijfeld veel schoons kunnen verrichten doch waar de kunstenaar met zijn schetsmarcellus emants een drietal novellen boek meestal te vergeefs zal aankloppen
verschrikt over de mogelijkheid eener dergelijke uitwerking van mijn argeloos neergeschreven verhaal boog ik terstond het hoofd voor hunne nauwkeurigere bekendheid met den smaak van het lezend publiek en nam mijn stuk terug
dat ik tegenover dit type van een krachteloozen gemakzuchtigen nuchteren tijd een vrouwelijke liefde kon plaatsen van zeldzame warmte volkomen toewijding en zonder eenige berekening scheen mij alleen reeds een voldoende waarborg tegen elke beschuldiging van onzedelijkheid te wezen
want wie dat in de wereld geit dao's niemand dee ze vak aonsteit mer woe ich ouch héb rondgekeken en alle staoten
dat is zinen hiemel heer vindt zich t'hoes in dat gewiemel van kinder die gezond en fris neet weten nog wat elend is
es gedreven door en gekke kinderluim lachenteere zich verbergen achter en gardijn van
hij blies z valsch dat de veeren bij al zijn kleine leermeesters te berge rezen en dat ze van wanhoop schreeuwden en fladderden de jongen lachte zoo hartelijk om hun opgewondenheid dat hij zijn fluit liet vallen
de jongen dacht er niet aan of zijn land welvarend of arm was van het oogenblik af dat hij de eerste wilgen om de weiden en t eerste lage houten huisje had gezien deed er iets in zijn hart pijn van verlangen
en wilde zich niet zonder noodzaak vertoonen de zwarte vogel liep met groote stappen heen en weer langs het lichaam van de slang en keerde dat met den snavel om eindelijk klapte hij met de vleugels
ze roeiden over t meer heen en weer tot den avond zonder een glimp van hem te zien ze konden niet anders denken dan dat de oude boot gezonken was
en meer was er niet noodig om aan te toonen hoe weinig zijn werk deugde toen onze lieve heer het land kwam bekijken was alle aarde weggespoeld
het lukte den hond dit alles in één adem uit te blaffen en de ganzen vlogen heen en weer over het landgoed en luisterden naar hem tot hij even moest ophouden om op adem te komen
ik kom van nacht niet klaar en ook morgen niet maar ik wil toch probeeren je vrij te maken eer je heelemaal voor goed ongelukkig ben gorgo verzonk weer in diepen slaap maar toen hij den volgenden morgen wakker werd zag hij toch dat er al een heeleboel draden waren doorgevijld
was het dan niet waar dat de tatervrouw hun de ziekte had gezonden omdat ze iemand hadden geholpen waar zij boos op was was dat niet iets bijzonders geweest dat alleen hen had getroffen neen dat kon de spreker hun gerust verzekeren
de wilgen en elzen die aan den kant groeiden hadden het water al tot hoog om de stammen in de tuinen was het water gedrongen en hield in den groentetuin huis op zijn eigen manier en in de
en zei maar wien heb je daar bij je zoo een heb ik nog nooit gezien dat is mijn kameraad zei de ganzerik hij is zijn heele leven ganzenhoeder geweest hij kan ons op reis wel te pas komen ja
en zijn bed opgemaakt en toen was zij in de kleine kamer gaan zitten nu en dan kwam zij aan de deur staan en keek verwonderd naar haar zoon
zoo heeft het eiland breede stranden gekregen waar rozen en bloemen en boomen kunnen groeien hier boven op den harden rug van den vlinder loopen alleen schapen en koeien en kleine paarden hier wonen enkel kieviten
het eerste wat hij deed toen hij op den grond stond was zijn muts afnemen en er meê wuiven zoodat de groote witte ganzerik zou zien waar hij was hier ben ik waar ben jij hier ben ik waar ben jij riep hij en hij verbaasde er zich over dat maarten de
t was vreemd om te zien hoe caesar zich gedroeg onder dat gesprek hij was al dien tijd klaar wakker geweest maar toen jarro hem aansprak gaapte hij lei zijn lange snuit op de voorpooten en sliep vast in een oogenblik de kat zag op caesar neer met een sluwen lach
hij was nu even tevreden en vergenoegd als hij den vorigen dag somber en gedrukt was geweest toen hij daar beneden op het eiland had rondgezworven en naar den ganzerik gezocht
t was heel stil in het dal de zon was nog niet boven den rotswand opgekomen en niels holgersson begreep dat het zoo vroeg in den morgen was dat de wilde ganzen nog niet wakker waren
in alle winkels in de heele straat waar hij ook heen keek stond een winkelier en wenkte hem zij lieten hun rijke klanten staan en dachten alleen aan hem hij zag hoe zij zich haastten naar de meest verborgen hoeken van hun winkels om het beste te halen wat zij te verkoopen hadden
de jongen liep hem dadelijk achterna om dien hond daar de gans af te nemen hij hoorde wel dat de ganzerik riep pas op duimelot pas toch op
die je vooreerst niet vergeten zult kom hier zei goudlelie dan mag je dansen op mijn horens kom hier dan zul je eens voelen hoe dat was toen je mij met je klompen gooide verleden zomer loeide sterre kom hier dan zal ik je de wesp betaald zetten
t zag er droevig uit in den stal dit voorjaar hadden er drie prachtige koeien gestaan nu stond er nog maar één t was meiroos en men kon merken dat ze naar haar kameraden verlangde
of een ander gewoon mensch die op den drempel stond toen ze opendeed zou asa wel begrepen hebben dat haar droom nu uit was maar dat was zoo niet er had niemand anders geklopt dan een dwergje niet meer dan een handbreed groot
en ging daarheen om haar ten huwelijk te vragen maar zij wilde niet met hem trouwen omdat ze niet in falun wilde wonen waar de rook uit de smelt en droogovens zoo zwaar en drukkend over de stad lag dat zij bang werd als zij er maar
die over den kant van de bergvlakte golfde en neerzonk in het dal en er vlogen vonken en roetvlokken uit die wolk en nu en dan kon men een roode vlam in den rook zien
diep ingesneden in de zijden van den berg en zwarte rotspunten die gladgeslepen zijn door de aanhoudende zweepslagen van den wind daar zijn eenzame rotspilaren die rechtop uit het water steken en donkere grotten met nauwe ingangen
toen vluchtten de havik en de berguil en de marter snelde naar beneden uit den boom t zou zeker niet lang meer duren voor t vuur in de dennetop kwam de jongen moest ook maken dat hij wegkwam
hij herinnerde zich hoe de koningsarend den vorigen dag angermanland was binnengevlogen en nauwelijks was hij over de grens gekomen
daarom gaf hij haar maar een derde van de erfenis terwijl de oudste zoowat dubbel zooveel kreeg als zij op jou kan ik vertrouwen alsof je een man waart zei de reus
een poos later waren ze alle op weg naar de bosschen een van de meisjes ging vooraan en lokte het vee met mooi helder roepen
en als het droog genoeg was werden op een dag alle vrouwen uit de buurt bij elkaar geroepen ze gingen voor het badhuis zitten en begonnen het vlas te braken later sloegen ze het met dorschvlegels om de fijne witte vezels uit de dorre stelen te halen
toen hij bij de elanden kwam die met hangende koppen en ver vooruitstekende bovenlip stonden te wachten en er nadenkend uitzagen
en hen dwingen te blijven waar ze waren en daar dood te hongeren de menschen gingen met dit werk door tot laat in de lente ze waren vol hoop en wachtten bijna met ongeduld den tijd af dat de larven uit de eieren zouden komen
den smalander en maakte hem vlug en met weinig tevreden opgewekt en vlijtig ondernemend en flink opdat hij zou kunnen leven in zijn armoedig land toen zweeg de kleine mads
dat hij een groot steenblok voor zich had met lang bruin mos begroeid maar toen merkte hij dat het steenblok breede voeten had om op te loopen een kop oogen en een grooten brommenden mond hij kwam er niet toe te antwoorden en het groote dier scheen dat ook niet te verwachten
in t begin wou hij er niet van hooren om je weer beter te maken maar ik heb hem de eene boodschap na de andere gestuurd en hem laten zeggen hoe goed je je
wat hem de laatste dagen was overkomen hij dacht aan asa t kleine ganzenhoedstertje en kleine mads die hij zoo onverwacht had ontmoet en hij dacht er over dat het hutje dat hij in brand gestoken had hun oud huis in smaland moest zijn
begonnen ze de gans die aan de punt van den driehoek vloog en den tocht leidde toe te roepen akka van kebnekaise akka van kebnekaise wat wil jelui van me vroeg de leidster gans de witte blijft achter de witte blijft achter
je hebt geslapen en gedroomd zooals ik zei neen ik heb niet gedroomd zei duimelot en hij vertelde den ooievaar alles wat hij beleefd had toen zei mijnheer ermerik
ze hield op aan zichzelf te denken ze dacht alleen aan t slöjd en aan het groote doel wat daarmeê bereikt moest worden
ik heb niet veel van hem gehoord maar ik geloof dat hij een noorman was eerst was hij in dienst bij een noorschen koning maar daar kreeg hij twist meê en nu moest hij uit het land vluchten hij begaf zich naar den zweedschen koning die in uppsala woonde
ze dacht aan zijn laatste woorden zoo dapper was hij altijd geweest en het werd haar duidelijk dat als kleine mads nu begraven moest worden dan moest dat gebeuren met dezelfde eerbewijzen als voor een groot mensch
zag hij alleen de zee voor zich geen stadsmuur geen poort geen wachters geen straten geen huis was te zien alleen de zee de jongen kon niet helpen dat hij tranen in de oogen kreeg
die alle tamme vogels verachten ja dat heb ik wel gemerkt zei de jongen t zou wel een heele eer voor mij zijn als ik toch met hen meê kon komen naar lapland en hun toonen dat een tamme gans ook wel tot iets deugt ja-a
dat wij zoo hard tegen haar aanvlogen dat haar vleugel uit het lid ging zei goudoogje je zult zien dat wij van de rotsen hier worden weggejaagd
maar die was zoo verbitterd dat hij het gevaar niet telde alsof hij blind was stoof hij op den jongen af en kwam recht op het mes toe zoodat het door zijn oog in zijn hersens drong
al t kreupelhout dat op het steenen walletje om den akker groeide was bruin en glanzend geworden het beukenbosch in de verte stond als t ware te zwellen en werd ieder oogenblik dichter de hemel was hoog en helder blauw
de kusten zijn moerassig en modderig geworden en overal steken kleine slik eilandjes boven den waterspiegel uit nu is er iemand die graag met de voeten in t water staat als hij t hoofd en t lichaam maar boven water houden mag en dat is het riet
buiten falsterbo komen nu over het sund aanzweven in veel zonderlinge volgorden in driehoeken en lange hoeken in scheeve hoeken
en terwijl ze naar hem luisterde werd ze steeds meer verbaasd verbaasd en blij al naar t verhaal was neen wat is dat een geluk dat ik iemand ontmoette die op den rug van een gans over heel zweden reisde dacht ze
tot straf daarvoor zegt bataki werd de stad vineta door een stormvloed overstroomd en in de zee verzonken maar de inwoners kunnen niet sterven en ook hun stad kan niet verwoest worden en eens in de honderd jaar stijgt de stad in den nacht op uit de zee
zoodra ze daar binnenslopen kwam hun de geur van t koren tegemoet dat in groote hoopen op den vloer werd bewaard maar het was nog de tijd niet om van hun overwinning te genieten ze doorzochten eerst met de grootste nauwkeurigheid de donkere kale vertrekken ze sprongen op den haard
maar t was alsof de morgenzon de nevels opnieuw ten leven wekte kleine lichte dampsluiertjes kwamen opeens uit het meer van de akkers en uit de bosschen ze werden dichter en spreidden zich verwonderlijk snel uit
de nieuwe kettinghond dat was ten minste goed van de zwanen dat ze toen ze zagen dat de wilde ganzen waren ontsnapt te trotsch waren om ze na te jagen
hij kon niet laten naar den directeur te gaan en te zeggen dat hij naar huis moest
daarom zwierven ze heen en weer ze kwamen verder op het meer in plaats van dichter bij het land ze waren z bang en radeloos op dat barstende ijs dat ze eindelijk stil bleven staan schreien daar kwam een troep wilde ganzen in snelle vlucht over hen heen
gelukkig was de markt heelemaal leeg er was geen mensch als men ten minste het standbeeld niet meê rekende dat op een hoog voetstuk stond de jongen keek lang naar het standbeeld dat een grooten groven man voorstelde met een driekanten hoed op een langen rok korte broek
waar een lentebeek voortbruiste die was niet breed en stroomde niet hard maar hij moest toch ver langs den kant loopen eer hij een plaats vond waar hij over springen kon toen hij tegen den kant was opgeklommen waren de kinderen verdwenen
moest hij oppassen voor den vos en den marter als hij aan t strand kwam moest hij om de otters denken als hij op het steenen plaatsje zat moest hij den wezel niet vergeten die door het kleinste gaatje kruipen kon
een kijkgat aan de oude zwavelkeuken was opengewaaid en bataki was er dadelijk door gevlogen om in het gebouw te zien maar nauwlijks was hij erin of het luik sloeg weer dicht en bataki was gevangen
zij zagen een oude welvarende hoeve die lag met het bosch achter zich en t meer voor zich had roode muren en een dak met gebroken lijnen
op den grond lagen een paar groote steenblokken en daartusschen groeiden mos en roode boschbessestruiken en kleine lage berkjes hier en daar
maar toen kwam het hem in de gedachte dat dit broederdeel al zoovelen in het ongeluk had gestort en hij werd bang vandaag moet ik zeggen dat het ongeluk mij vervolgt dacht hij
en binnenmuren en dakgewelven dat er van binnen niet veel plaats is voor iets anders dan die dikke muren de trappen zijn smal de portalen klein
maar vr je besluit met ons meê te gaan is het t beste dat we luisteren naar wat gorgo te vertellen heeft je moet weten dat hij naar je huis in skaane zou gaan om daar betere voorwaarden voor je te bewerken
de leerling deed toen den deksel open om haar te laten zien dat zij zich vergiste zie nu maar zelf of maar verder kwam hij niet want nu durfde het dwergje niet langer in de botaniseertrommel blijven hij sprong op den grond en liep weg de meisjes konden nauwelijks zien wat het was
maar hij meende dat hij allereerst voor zijn eigen zaken moest zorgen het gaat hier om mijn heele toekomst dacht hij hij trok gauw zijn andere kleeren aan en liep zoo hard hij kon naar zijn professor
hoe kan ik dat doen als ik heelemaal niet weet waar hij is antwoordde ze wees daar maar niet ongerust over zei kleine mads vlug en vroolijk zooals gewoonlijk ik zal je iemand sturen die je helpen zal
en geen maarten de ganzerik kwam hem halen hij riep waar ben je hier ben ik zoo hard hij kon maar zijn reisgenooten vertoonden zich niet
akka van kebnekaise riepen ze jammerend wat is er vroeg de leidstergans onze vleugels zijn te moe onze vleugels zijn te moe schreeuwden de jongen
de zon stond aan den horizont en verdween soms achter een of anderen heuvel maar de wilde ganzen joegen met zoo'n vaart dat ze haar telkens weer te zien kregen
hij moest toch erkennen dat dit een mooie tocht was er was zooveel gezang en geluid in de lucht kleine kinderen speelden een spelletje waarbij ze in een kring stonden en zongen er
zoo ging het ook met den jongen toen hij op de groote markt in karlskrona stond en naar de duitsche kerk en het raadhuis en de groote kerk zag vanwaar hij zoo pas naar beneden was geklommen wenschte hij zich weer boven bij de ganzen
en zag eenige witte rookzuiltjes opstijgen onder de vogels ontstond onrust en rumoer schutters schutters schutters in booten riepen ze vlieg hoog vlieg weg
het droogmaken van het meer t was wezenlijk heel stil in de kamer toen jarro weg was de hond en de kat vonden den dag lang nu ze hem niet meer hadden om over te kibbelen en de vrouw miste zijn vroolijk gesnater telkens als zij de kamer binnen
ze zaten op de achterpooten als honden zwiepten den grond met hun staarten en hijgden heftig met de tongen ver uit den bek hangende
en overal waren menschen in booten bezig ze uit het water te halen in dien moeielijken tijd gebeurde het dat smirre de vos op een dag kwam aansluipen door een berkenboschje dat ten noorden van het mälermeer lag hij liep
maar niels holgersson had dien morgen zijn eene klomp verloren en hij liep tusschen de elzen en berken door die aan den oever groeiden naar iets te zoeken dat hij om den voet kon binden de jongen moest tamelijk ver loopen eer hij iets bruikbaars vond
de jongen zat een poos stil te kijken naar wermeland waar alle berkenbosschen en boschvelden en tuinen in gele en roode herfstkleuren waren getooid en waar de lange meren helderblauw lagen tusschen de gele oevers
naar het andere de zieke larven aten niet meer kropen naar den top van den boom en stierven daar de vreugde onder de menschen was groot toen zij hen zagen sterven maar nog grooter onder de boschdieren karr de hond liep dagelijks rond met een boosaardige vreugde in zijn hart
de oude had gezegd dat het beste in t leven was jong te zijn en je jeugd in uppsala te mogen doorbrengen hij had gesproken over het heerlijke vredige werken
en toen klement hem geantwoord had vroeg hij wat hij nu voor zeldzaams in zijn kistje had je mag zien wat ik heb klement antwoordde de visscher toen
en daardoor kreeg de boer moed met haar te spreken toen vertelde zij hem van den ouden reus van de belofte die ze had gedaan en van haar zuster die het broederdeel gekregen had ik vind het zoo akelig al die onschuldige stakkers dood te maken die mijn koperberg ontdekken zei ze
er was niets anders mogelijk dan dat het bosch zelf brandde hij had moeite te begrijpen dat het frissche groene bosch kon branden maar het was toch zeker zoo
en hij werd er al meer van overtuigd dat het de bronzen man was de grond dreunde en de huizen schudden t kon niemand anders wezen dan hij die z zwaar liep
hij kon zich toch niet op die manier door zijn paard de wildernis in laten brengen hij moest naar huis en nu het paard hardnekkig den verkeerden kant uitliep besloot hij te voet te gaan en t paard te leiden tot ze weêr op bekende wegen waren
hij sprong op den grond en begon te zoeken hij keek achter stoelen en kasten en onder de slaapsofa en in den oven hij kroop zelfs in een
er was komen wonen hij was een rijk man en de eerste jaren nadat hij er zich gevestigd had gebruikte hij om het kasteel en t park mooier te maken
dat hij een overblijver zou worden dat is een student die jaar in jaar uit in uppsala blijft studeeren maar waar nooit wat van terecht komt nu kwam hij zijn kameraad vragen of hij een boek wou lezen dat hij geschreven had
dien ze konden volgen en de andere oever leek zoo dichtbij dat ze dien in een uur moesten kunnen bereiken kom laten we het probeeren zei kleine mads als we maar goed voor ons uit kijken dat we niet in een wak loopen
die liepen veel vlijtiger en sneller dan de ossen maar de ganzen konden niet laten ook hen te plagen schaam jelui je niet ossenwerk te doen
ik wil ze hier houden en flinke menschen van hen maken ze zijn te goed om te loopen bedelen hij kon niet antwoorden want de tranen kwamen met onweerstaanbare kracht maar hij nam de gerimpelde hand van zijn moeder en streelde die maar toen richtte hij zich snel op alsof hij schrikte
dat ze bijna stil bleef staan in de lucht daarop daalde zij om neer te strijken op den zeespiegel maar eer de ganzen het water bereikt hadden kwam de westerstorm over hen reeds joeg die
en vloog weg als een pijl uit een sterk gespannen boog akka begreep dat hij haar voor den gek hield maar dat trok ze zich heelemaal niet aan ze wachtte tot de jongen zijn klompjes gevonden had die de ooievaar van hem had afgeschud en toen zette ze hem op haar rug en volgde
maar hij vervolgde haar springend tot aan het meer maar ook dezen keer werd zijn moeite niet beloond toen de veertiende kwam stond dat heel mooi omdat zij wit was en het glansde als een lichtschijn door het donkere bosch
met roeibanken langs de kanten er waren kanonneersloepen zonder dek en rijk vergulde fregatten de modellen van de schepen die koningen
niet nog erger was geweest onder hun bestuur waren de kraaien begonnen zoo te leven dat zij nu nog meer dan valken en berguilen werden gevreesd haspel had natuurlijk niets in te brengen in de groep
uit een steilen bergwand t was van dennetakken gemaakt die in lagen over elkaar waren gelegd jarenlang was het versterkt en bijgebouwd geworden
ja je mag me wel feliciteeren zei garm en begon den jongen te vertellen hoe akelig hij het vroeger met windsnel en kara had gehad midden onder dit verhaal hoorde de jongen buiten een stem die hij meende te herkennen
onmiddellijk nadat zij verdwenen was kwam een vierde wilde gans hoewel zij bijna zoo langzaam en slecht vloog dat smirre meende haar zonder veel moeite te kunnen vangen was hij nu bang dat het hem mislukken zou en hij was van plan haar ongedeerd voorbij te laten gaan maar zij nam denzelfden weg
ze kon zich nu niet meer bang voelen op een plaats waar allen haar t beste gunden en allen trachtten haar te helpen
die tot nu toe zoo ordelijk hadden meêgevlogen begonnen in den mist te spelen zij vlogen heen en weer om elkaar in de war te brengen pas op riepen zij jelui vliegen maar aldoor in de rondte
en daartusschen door liepen menschen sommige met spaden en zeisen andere met bijlen weer andere met jachtgeweren of met vischnetten