AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
je deedt mij de vraag ik wil je een vraag doen en àntwoord mij de zuivere waarheid
hoe lange dwaalde reeds herakles hij had het nauwlijks kunnen zeggen de dagen de weken de maanden hadden geschakeld het eentonige snoer en niet telde de treurige dwaler de steeds meerdere kralen
buiten de grot lagen de blanke steppen rezen de blanke bergen in het rozige gloeien van dageraad verblindend de hemel blauwde stralend over de kartelende ijsbergen op
wat zal hippolyte hooren nog naar de stille stemme in haar hart sta den gordel nooit af deze gordel hij was toch niet de kracht deze gordel was immers de zwakheid
achter herakles rug zijn blikkerende tanden neêr bliksemen deed maar slechts vrat in den vacht des leeuws en dien scheurde en rukte en trok zoo dat de held verrast
de waternymfen de vochtige verraderessen de natharige snoode naïaden met den groenen spot harer visscheoogen de altijd druipende bleeke lachebekken die hij versmaad had
xxxviii dit was de onbekende zee als een droom dit was de zee de groote zee de droomzee van het onbekende
twee zonen doodde mij herakles reeds en ng nam ares geen wraak op den vermetelen aterling maar dat hij zij op zijn hoede want waarlijk is gedaan mijn
de twee doorboorde pijpjes met was bevestigd ten mondstuk en peep er het luie herdertje terwijl zijn hongerige geiten rondom hem zamelden en gretig
wie weet niet van leeuw en hydra en ever die zijne krachtige hand versloeg van hinde die zijn snelle voeten in haalden
o herakles het werk uw kracht op gedragen is ditmaal u niet onwaardig maar waardig want hoe zwaar de opdracht ook klinke zij houdt eere in o herakles vang ons den stier
tusschen de zuilen der cella schemerde het goudschitterende elpenbeenen olympische beeld van zeus ontzagwekkend verheven
en reeds werden de dreunende ijzeren poorten van het bazalten slot wijd geopend en stegen blijde de bronskleurige vreemdelingen af
de held dacht niet aan de overwinning er was de moede zekerheid in zijn leedvol hart dat hij ging naar het einde toe en toen hij de vlakte doorloopen had trad hij in de somberte van kleonæ's ritsele eikenwoud
zult gij eenmaal dien gordel snoeren onder uw borst dan zal afrodite haar beloften vervullen cn admete zal de gelukkigste gade ter wereld worden herakles ik verhaalde dezen morgen mijn vader mijn droom en smeekte hem
die hij verleidend meende te hebben zien weiden over de wijde weiden van het eiland eurythia en sloeg wijd de handen en armen ter zijde en bad tot zeus den vader tot de goddelijke broeders en zusters
het orakel van delfi bij monde der geuren omdampte pythia mij stelde onder uw wil gij wien zeus gunde het machtige heerscherschap zoo dat hij zwoer bij den styx heersch en beveel spreek
de beste zoon is hij der heilige moeder die is ons heilige land en zoû ik mijn meester niet minnen en loven die de liefste mij is aller mannen
en in den duisterenden avond stil weenende en wringend de witte handen doolde langs heuvelhelling en weide zoom
iolàos àf van den wagen werpende en herakles hoog den gehevenen knots zwaaide dien razend en brullend en bulkend
plots op een hoogvlakte van barren steen zag hij zich te gemoet snellen de handen geheven eene bleeke blanke schim en zij schreeuwde herakles herakles red abderos
zij waren het kind steeds spelende voor hen uit gegaan langs den weidezoom door het eikenbosch door het berkenbosch en zij traden het rozenbosch in
blijft allen samen op dezen eenzamen maar veiligen plek verborgen tusschen de rotsen en hier alleen zoo de goden ten achtsten male herakles gunstig zijn zal ik u weder zoeken zal ik u weder
neen iolàos aan het westelijk wereldeind heerschen niet meer de gunstige goden want daar zijn de goddelooze zeeën en godloos eurythia
zij liepen den weidezoom langs en het kind speelde voor hen uit weet je sprak hij mijn kinderjaren waren lachend en zorgenloos mijn jongelingsjaren aan jacht en mannelijk spel gewijd gingen voorbij
o gastheer gij reddet uw gast gij deedt hem eere met snaarspel en zang gij voeddet hem gij laafdet hem en tch gij vergat eén plicht ook al vergat gij dien onwetend en onbewust
nu ik u omhels den een na den ander o gij allen die mij zoo lief zijt koningsdochter oichalia's koningszoon kreta's dappere makkers wier moedige armen mij roeiden tot thrakië toe
thans zult ge met gunstiger uitslag de nieuwe zending volvoeren snel o luchtvoetige lichas naar argos waar mijn held vacht en knots en boog en koker wil offeren den oympischen vader
hij kende dezen landstreek niet om zich ziende verwonderde hij zich omdat hij niet alleen was onder een aan takken en twijgen uit gespreide tente lag eene vrouwe ter ruste
herakles onthaard en blank en goud gekruifd de vrouwelijk lange lokken in het lydiesch lange gewaad van goud als zonneschijn spinnend aan omfale's voet
omdat ik o heer uw slavin ben antwoordde zij nederig en zacht en strekte de armen uit omdat gij mij wont in den wedstrijd al was iole ook niet eurytos maagdlijke dochter
en waar verrees diomedes slot zal verrijzen ter gedachtenis aan de verledene dagen vol leed voor den held en vol heil voor thrakië de nieuwe stad die wij stichten zullen
stralende perseïde dit is een ever en dood dit is de witte ever van erymanthos en dood stralende perseïde dit is de witte vorst der vriezende velden
gaf onnaspeurbare bedenking herakles in nader te treden en te heffen den dierbaren knots dien hij gaarne de knoesten omgreep
zoo ging hij en wat hem omgaf en wat hij volbracht was als de vreemde vaagheid van den durenden droom na de droomzee breidden zich uit de droomlanden die hij door trok
was iole uitgeput gezonken in één zij hoorde steeds den stierbulk van den krankzinnigen held zij wrong de handen en riep tot de goden
helaas zoo hij de rossen verdolg en diomedes hun voor wierp de wreede monsters verslonden eerst abderos kreta's vorstenzoon dien herakles redde van den woesten stier en die hem gevolgd reeds was als ik volgde
was het beschikt dat je gaan zoû met iazon naar de boorden van aïa om de goudene vacht te veroveren de held hief het hoofd omhoog waarom niet vroeg hij droef diep zij zijn vele helden te zamen
zij die hem meer dan haar eigen leven lief
en herakles was zoo bekoord door de heerlijke schoonheid dier leidsvrouw die telkens omzag en tot hem lachte den vinger tegen de lippen opdat hij zoû dempen den klank van zijn zwaren voet
en angstiglijk den slaven bevalen weêr op te laden maar reeds was het te laat want een razend dierlijk gegrinnik weêrdaverde en uit de slotpoort renden huilhinnikend te voorschijn vier raafzwarte rossen
zij stortten zich alle vier op hun prooi en hunne tanden rukten aan de weerlooze leden plots keilde de knotsslag op purpervlammigen kruin een der rossen het stortte neêr en bleef liggen
wijd u stralende astarte en wees haar priester als ik priesteres haar ben wijd u hàre liefde en lust waarbij die van afrodite verbleeken
het was herakles triomftocht naar thrachis
hij hoorde iole's langen schreeuw van ontzetting terwijl zij vluchtte tusschen de rotsen door terwijl de twee andere rossen toe gelokt door den geur van het bloed mede aan kwamen stormen de rotsen af naar het strand
en zij vragen te mogen naderen en der vrouwe en hare gasten en de toe stroomende dienaren en dienaressen te toonen
de duistere luchten in vol ontzetting luisterde herakles terwijl de heelal oceaan om eurythia p kruifde met krullende bergen schuim naar de twistende stemmen der goden die verklonken
wat heb ik uw zwakke knecht u te volbrengen opdat gij tevreden zult zijn in den gouden mantel klein zwak schraal en mismaakt
de mannen maakten ter jacht zich op en brachten mede als buit een jeugdige ree en tal van kwartels omdat artemis door honger gekwelden herakles
om die van diomedes en abderos den breeden brandstapel gebouwd had en de vlam stak in de stammen der pijnen de rosse vlammen in de donkere zwarte nacht stegen omhoog
de naderende ouderdom schemerde door zijne verweekelijking heen als een droeve schemervlam door barstend albast zijne droeve oogen van blauw vergrauwden in weemoed en bange
die waaierden uit een over haar witten schouder en trok onder den anderen oksel de gewillige stoffe zoo dat de vele vouwen schuin vielen in onoverdachte schoonheid tot haren voet
ga iolàos ga ga naar het huis naar de vrouw naar het kind ga naar alles wat herakles vaarwel zegt omdat hij voor eeuwig vervloekt is en niet anders meer hoopt dan te sterven
hij wankelde maar wilde niet storten hij bulkte van woede en smart en de rotsen beefden van de echo's die klaterden tegen hunne wanden aan
o edele jonkvrouw van leed ga terug ga vàn mij ga weg volg niet alkaïos in het verre verre land thrakië waar hij den gruwbaren diomedes bekampen moet
den kreupele schoon zoon van der goden god en der godinnen godin schoon zoon van zeus zèlven en hera
herakles vervoerd dat ik u haal hippolyte's gordel ares kostbaar geschenk aan der amazonen vorstin maar in de armen der vrouwen was de lieflijke admete bezwijmd zij lag wit als eene witte lelie de oogen toe
aan haren voet was iole neêr gezonken aan hare lippen hief zij deianeira's gewadezoom buiten over de oostelijke helling der open liggende heuvelen trok zich de eerste lichtende streep van den nieuwen dag die geboren werd
tmolos gemalinne verweduwde omfale en zij vraagt u met levendigst belang zijt gij op weg naar het twaalfde werk
o folos goden zullen u loonen voor zoo goede en groote daden maar thans nu uw gast die gaarne u dienaar was het sappig gebraad dunkt gaar gebraden boven den roosterenden gloed
en die geliefd was geworden hartstochtelijk om zijn mannelijke schoonheid door zijne andere goddelijke zuster zachte afrodite zij had zijne wildheid in hare armen omketend
dat de loeiende baren de loeiende beesten verdrinken zouden dan rees herakles tusschen roode runderen en rosse avondzee en joeg hen verschrikt naar het oosten toe daar op het eenzame eiland grens der wereld
zoo vaak mijn held huiswaarts voerde voer hem thuis thans voor altijd en vrij voer hem thuis thans in snelste vaart
dat hem de waardige grijsaards uit s konings naam bevolen hadden te verdelgen de menschen vretende rossen dat admete verzocht hem had haar den gordel der amazonen vorstin te halen
en sliep in als sliep hij op de knieën eens jeugdigen vrienden de witte nacht wentelde om en het wijde meer ving aan te blozen
dat eurystheus niet aarzelde meer en beval dood mij den leeuw ik hèb dien van thespiæ verslagen antwoordde fier de held het ronde hoofd op den breeden nek achter over in de spiermassa's der schouders
een langzame pas voor pas winnende sombere donkere stoet van ellendige mannen en vrouwen en kinderen met de grijsaards en zuigelingen met het
als ik verdrietig was streelde zijne fijne hand mij en troostte hij mij met een woord hij was als een lammetje aan mijne zij hij was als een klein broêrtje dat ik heel lief zoû hebben gehad
opdat wie voorbij mocht gaan mensch of sater wete dat zij herakles gade is veilig zijn deze wouden sprak iolàos sedert herakles de woeste roovers de dryopen verdolg
de knaap buitelde vroolijk vooruit de geiten buitelden en blerrelden om hem rond en onder de reeds gezonkene nacht ging hij zijne gasten voor
zij eeuwig moeder en eeuwig maagd beiden de verschrikkelijke nooit verzadigde minnaar en minnares die aarde en hemel ontzetten en de goden huiveren deden voor al de nauw tembare monsters die
o gij allen dienaren en dienaressen van den meester dien lief gij hebt en die verre is zinneloos helaas dwalende langs thrakië's somberen zeezoom
neen o dierbare makkers volgt mij niet om wellicht mijn dood slechts te deelen neen abderos volg mij niet blijf bij iole
en buiten in den blanken morgen van sneeuw over bergen en heuvelen en boomen waarschuwde géen gunstige god en zweeg erbarmingloos de wijde winter
zwartende zware schaduw naderde snel op de haastig trappelende hoeven het paard en het paard was niet paard alleen maar paard en mensch reuzig
hij stond er een zegevierende koning onoverwinbaar en heerlijk van kracht en hij lachte daverend van spottende vreugd die galmde de dorische zuilen langs als blijde muziek langs snaren
dan naderde deianeira terug naar het huis waar alles sluimerde waar allen sliepen dan zocht zij de eenzame sponde op waar zij nauwlijks meer sluimerde of sliep
bij den klaterenden bronstraal de rood aarden kruike vulde en toen het maal was gedaan en het vuur was gedoofd begaven zij zich te slapen en de nacht ging voorbij of nooit de toekomst zoû naderen
hoor held het booze gebeeste met den monstermuil snorkt zijn verzadigingsroes uit in het hol dat hij groef
maar nu de held zijne razernij aan lichas gekoeld had weende hij als een kind liet zich voeren als een machtelooze en besteeg den wagen terwijl steigerend de wilde witte twee als wisten zij smartelijk hinnikten
de klaterende koordeklanken verhalden tegen de hellende wanden en het holle verwulfsel der grot en de zuiverdiepe stem des kentauren
zijn rosse vlamvlokkige vacht scheen doorgloeid van inwendige hitte en geen vocht uit te zweeten
langs de laag voor des helden spiedenden blik weg zinkende kusten spoelde de grauwe zee naar de grijze einderlijn af
de held zag woordenloos op haar neêr waar is vader vroeg weder het teedere blonde kind de lieflijk tengere jonkvrouw
brulde hij een rauwen razenden schreeuw uit bulkte na als een wild beest en zijn trekken vertrokken zijn anders goede mond wreed verwrongen hief hij den wichtigen knots
maar vor de held den knots neêr kon doen schetteren over den ronden marmeren zetel verscheen voor hem zwevend te moet de schitterende godin athena
nog konden wij àllen den menschelijken broeder beschermen maar hoor o herakles er is de vreeslijke kracht die zelfs wij vreezen die zelfs zeus vreest er is de vreeslijke kracht
zoo mijn thrakische zonen schoone knapen waren geweest als mijn wonderzoon daar ginds mij toe scheen zoû herakles nooit hebben van noode gehad ze te dooden want niemand zoû gebaat zijn geweest door hun dood
o alkaïos den leeuw de hydra o alkaïos waarom zoû je niet eveneens den ever verslaan ook al zijn zijne borstels blank als pegels zullen athena en apollo en zeus je niet bij
daar ginds daar ginds ver naar het gloeiende westen toe bloeien de tuinen van het geheim die menschenvoet nooit betrad
u mijner gij gij zijt de machtige de vèr treffende o god van licht en glans o zuivere zon
de doffe verstijving overmande den held en de ironische stemmen zongen suizende aan zijn ooren het ware hem wèl geweest te zinken in het mollige witte bed der sneeuwen de moede oogen te sluiten
de leeuw de vreeslijke leeuw achter den held die aarzelde strompelde hem na de armzalige vorm een schim gelijk van molorchos den herder
slaakte hij een langen luiden gil struikelde over zijn mantel verloor zijn kroon werkte zich op strompelde met pijnlijken voet en vluchtte eindelijk hinkende weg achter
bedacht peinzend het voorzichtige woord en hij zeide waarlijk o nessos niet meende herakles zijn weldoener keyx den koninklijken
en met de wreede dagen komen omdat zij troosten willen de teedere vrienden de oude koning de jonge koning de jonkvrouw en rondomme treurende
den nek in zijn ontzaglijke vuisten en gekneld had de ondierribben tusschen de knieën hoe samen met iolàos hij den onsterflijken hydra kop met de steenen had overstapeld
onheilspellend en vol verholen geheim de held huiverde en zag de godin aarzelend in de goudglanzige azuren lachende oogen en zeide o afrodite zelfs zoo ik dit geheimvolle slot
liet herakles zich mede leiden en liep hij half willig glimlachend zich schikkend te moede om meer te weêrstreven mede langs de slingerende krinkels van den meander
zij rees nu op en hief wijd uit in de handen de stof hoe schitterend van kleur was het kleed hoe koninklijk zwaar viel de mantel
maar deianeira had herakles hand nu gegrepen en zij leidde hem omlaag als een kind hij blikte zacht op haar neêr
athena gelijk en de held stond radeloos en met stomheid geslagen hij hoorde ouders en mannen en vrouwen snikken en jammeren en klagen en eindelijk riep hij uit
de held had blijde het hoofd gebeurd verrast had dus zijn dierbare halfbroeder dionyzos uit menschlijke moeder ontsproten als hijzelve ontsproten was gewéten vor geweten dat hij alkaïos
als een manestraal zoo mat zij naderden de vrouwevertrekken hunne stille schreden gingen tusschen de slapende vrouwen
zingt het loeiende vee oit anders dan van vreemd verlangen en de schelle kreet van den haan schreeuwt hij niet van onduldbare smart om den weêr nieuwen dag zwellen dionyzos druiven
herakles bedenk bedenk wie doodde den zachten linos teedere ziel vol weêrklank van alles wat wel luidt met woedend geheven lier wiè was de leerling van linos
wie zijt ge vroeg de kentaur ik ben alkaïos antwoordde dof en nederig de held ik ben de slaaf van mykenæ's vorst eurystheus de perseïde wat deedt ge in de onzalige dreven
mijne onooglijke gestalte ziet verschijnen in den glans uwer goddelijkheid maar daar uw koperen stem in rijkdom van klank het zwakke geluid des herauts overklinkt waag ik
dien wij nù nog bezweren en tegen houden er is de vreeslijke kracht die hera aan roept haar eindelijk te wreken den ontrouw van haar
dat haar gewaad was als zon en sneeuw beide en dat haar hoofd kroonde een zware leeuwenkophelm die blikte met tooveroogen verschrikkelijk en grijnsde met monstertanden afgrijselijk terwijl haar mantel het leeuwenvel was
en de rossen steigerden om zijn kreet maar zelfs niet ziedde in verontwaardiging op herakles dien zeus priester omprangde op den grijzen baard als een vader omprangt een zoon
en toen het kleinood uit herakles handen geslipt was de gevloekte geslopen van daar als verjaagd door de eumeniden had gedwaald een waanzinnige woesteling gelijk tot thrachis toe
wij zullen den rooden wijn uit de aarden amforen schenken in de dubbel ge öorde bekers zekerlijk help mij alkaïos wees gedienstig slaaf
met een mooien koningszoon wiens blijde oogen en fluitgekweel de herinnering betooveren en wiegen in slaap de held was in een gestort tegen het schild der godin
die tijdens de nacht in omfale's kamer zich terug had genomen vacht en knots en boog en koker en verdwenen was niemand wist naar welke oorden heen
zijn paardeborst hijgde hevig na zijn wilde vaart en in zijn gebaarde gelaat bezagen de onderzoekende oogen des helden baardig gelaat
als herkende hij niet den koning en met de bevende stem van een grijsaard kunt gij edele heer een dagloon er gebruiken in weide of wingerd in veld of veestal dan zal agathokles gaarne u dienen
die u meester zal zijn als uw rossen hij was riep de held ik ben ares zoon riep diomedes herakles lachte wreed hij dacht hoe afrodite in duizende rozen van liefde
in zijn nederigheid meer als de werkelijke vorst dan hij ooit was geweest in zijn driestheid en spot en hij wachtte tot uit de middenpoort van het paleis verschenen de priesters van poseidoon in hun midden de opperpriester en de
die werk zoekt nu nadert de maand van dionyzos ment iolàos ook de wilde witte rossen twee van zeus zoon alkaïos dien hera's haat reeds doet herakles heeten
en wierp ze over den welvenden brug in de p spuitende wateren hare blanke leden in den korten rok hare eng ommaliede lichamen beschreven den cirkelzwaai over het woedend gevecht heen
rondom herakles drong dichter het volk mykenæ's en gedruisch van stemmen ging de menigte door en weldra riepen de mannen
o herakles gij die de lieveling zijt van poseidoon die het wonder der zichzelve zuiverende zee bij elis aan u betoonde vang ons den stier en offer hem den machtigen zeegod
maar werk komt hij in het morgenland niet volvoeren noch boete volbrengen hij is de gevloekte van wien zich goddelijke vader en broeders en zusteren àf wendden sedert hij zich af wendde van hen
evenmin als de verschotene mij zijn geweest en als verluchtte het hem van den koker zich te ontdoen haalde diep herakles adem en sprak
waarom drukt mij de kokerriem over den schouder als mij niet drukt de zwaardere knotstronk hij gleed zittende de pijlen in den koker terug terwijl de knots als minzaam tegen hem leunde
toeft iole dan te thrachis vraagde de held iolàos beaâmde bijna even zoo vele dagen duurde reeds de reize terug hernam iolàos
want de treurige boeteling die niet de boete volbracht zoû het noodlot op roepen over have en hof over vrouw en zoon zoo hij tartend keerde te midden van het teeder geluk
en temper den gloed van uw toornig oog en doof den donder der daverende stem of wij denken u zeus zelve te zijn in gramschap van storm de wolken om zich verzamelend en ùit schichtend den weêrlichtflits
het was als een rood weêrlicht dat flitste en de vuurstriemen achter liet van zijn brandende spoor in de vlakte vergat de held zijne vrees
herakles hij was vrij morgen zoû hij terug komen in thrachis dien volgenden morgen o blijdschap zoû hij terug voor altijd terug zijn in het midden van àllen die hem
toen op de tinnen van het kasteel hoog tegen de grauwe lucht verrees een sombere gestalte donker gelok verward om duister gelaat met oogen vl duisternis en omsmeed in een purper flonkerende
admete admete beminde hèm admete wachtte dat hij den gordel zoû brengen o hoe lange wachtte zij reeds ziek gezondheid met den gordel zoû hij haar brengen
menner der blanke twee wie wacht ge over de zee wie zal er varen over de diepe schuimende baren uit het zuid-westen waarheen
de zee scheen ontvolkt van waterschepselen en het land van de schepselen der aarde hier heerschte de starre verlatenheid
en zelfs niet met eurystheus ik heb de vrije vaart door de steppen door de wouden over de bergen niemand beveelt mij het onvindbare wild te jagen in de sneeuwen lente
grooter zelfs dan hades paarden en met donker purperen manen en staarten en met purper vlammende oogen gulzig opgetrokken het bekvel dat het flonkere gebit
o nù zoû zij zorgen dat haar geluk eén maal weêr terug in haar hart en haar huis haar bij zoû blijven eeuwig
o mijn held o mijn liefde zoû deianeira vreezen dat zij herakles den dood zoû aan
hij had de vernedering gevoeld en begrepen en zijn plots ziedende bloed scheen ontembaar hem te zwieren door zijne bruischende aderen
en zijn trouwen makker genegen was en zij braadden het wild en de vogelen aan een ijzeren staaf als spit terwijl
en de reis die hij eenzaam begonnen was volvoerde eenzaam hij steeds als in een droom gelijk als in een droom éen gaat
daar legde hij ter ruste zich en werd droef rondomme rezen de zachte berken als zilveren fonteinen want de neêr hangende looveren geleken stille verdruipende waterstralen
herakles neemt zijn vernedering aan en begeeft zich op weg naar elis om koning augeias stallen te reinigen
folos ik loog u niet ik ben alkaïos de zoon van zeus dien hera's haat zal verpletteren de menschen wie dierbaar ik ben noemen mij echter hij die
gebogen op zijn spadestok steunende een ouden daglooner gelijk die werk zoekende dwaalde langs hoeven en huizen langs wegen en velden langs weiden en donkere wouden
en waar over de starlooze nacht scheen met haren vagen valen schijn die geene duisternis meer zij wellicht leende van nog dralende dageraad
zij achter zich hoorden aan draven de verwoede horden der amazonen hun aller door hera gewekte weêr strijdbare minnaressen
toen zij mij heette den gordel te halen opdat zij gelukkig zoû zijn ben ik voor de eerste male des levens wolkenloos glànzend gelukkig geweest of zij mij den grootsten gunst had verleend
hij gedoemd de slaaf te zijn van den misboreling van den laffeling van eurystheus dien zijn voet zonder erg vermorzelen kon als een padde waar over hij trad
hier zijn verspreid tusschen de omgewoelde boomen en rotsen de verbleekte beenderen van allen die de leeuw sleepte in zijn rijk en ongehinderd alomme gevreesd verslond in monsterlijke
van gordel en heilig ooft roemruchtige held wees welkom welkom op lydië's grond heet lydië's vorstinne u toe
de kreet schrilde in de twijfelende nachteschemering flitste de pijl over het water en schoot diep in den paardeflank het bloed ontstroomde hevig borrelend purper een spuitende bron
had zich de verontwaardigde hemelvorstin gestort van haar wagentroon de heuvelen af de hand beschuttend voor het monster geheven en nu prikte herakles pijl in hera's eigenen
mijne vrouwen dragen geen kostelijk sieraad als uwe helleensche vrouwen daar ginds onze bronzen banden zullen verwende afrodite behagelijk niet zijn
zoo neem nog vor de amazonen den tempel der liefde stichten dit kleinood dat plots mij de borst brandt wat behield hippolyte het in herakles armen
de held peinzende rustte staande gesteund op zijn knots en terwijl zijne blikken niet zagen de duisterende verwoesting rondom
de groote grauwblauwe oogen des helden verhelderden en glansden verstandiglijk blijde op nu hij begreep
trotsch wees hij daarna in het rond waar de duizende runderen een zee gelijk een donkere kastanjekleurige zee gelijk woelden over de grazige weiden en de maagden sloegen in wanhoop de handen omhoog en de oude augeias sloeg in wanhoop de armen
maar omdat zij hem verwachtten alle de droeve arkadiërs landbouwers wijnbouwers en herders stroomden zij hem nu te moet
arkadië te verlossen van het erymantische spook een warme gloed der zinkende zon scheen langs de zuilen schuin
ontvangt priesters het laatst deze vacht zij was de eerste trofee zij was mijn beschuttend kleed ik was niet meer dan een ruwe jager ik droeg nooit schooner gewaad
en de godin afrodite wenkende met de eene hand terwijl hare andere ares hoofd steeds omvatte deed wijken de vele rozen en in een zonnige rotsen en rozenlaan zagen de god en de godin
die zij soms scheidt en soms vereent en die de een kwijnt zonder den ander maar die vereend samen bloeien o schooner dan onze godin
en steeds hem lachend gevangen houdende godinne gelijke vrouwe en terwijl de vier maagden de lieren en fluiten samen deden trillen met lieflijk lokkende melodie
als hare hand mijn hand greep voelde ik mij vreemd verwonderd licht als zweefde ik als mijn knots viel en zij hief hem mede met mij op was het als gaf zij mij spelende moed
iolàos rees en uit den bronzen koker trok hij de zware schachten en bood er herakles éen die beurende in beide handen
en zegt mij o dochteren van het verre oosten smeekte thans deianeira de handen gevouwen en zingt mij en meldt mij hoe heet gij dat land en die stad en weet gij ook de namen van dien vorst
in de weelderigheid van het zijdene bedde waar op hij rustte waren zijn zware nog spierige leden zoo blank en onthaard als die van een grooten knaap
als een vervloekte woestijn steenige wijdte starre verschrikking welke de held uit het woud bijkans aarzelde te betreden
reeds stond hij met haar tusschen iris en riet toen door de vaal violette stilte aan naderde paardengetrappel verbaasd richtte de held het hoofd en deianeira omhelsde vaster herakles om den hals
hij is krachtig eens speelde hij met een bokje en bevreesd dat hij aan de speelsch stootende horens zich wonden zoû naderde deianeira om dier en kind te scheiden
hij zoû levenslang de boeteling zijn thans naderde hij weder mykenæ dra zoû hij voor eurystheus verschijnen weêr trots des konings gebod dra zoû hij den ever den koning voor werpen trots des konings verbod
zij sloeg drie malen het daverend alarm en allen wisten dat hen te melden had de dierbare vrouwe wichtige boodschap en storteden toe
wie van ons weet het einde wie van ns zal het einde niet steeds ànders zijn dan wij stervelingen het meenen te weten maar zoo gij dwalen wilt verre van hellas van hyllos van
haar wilde ik redden dat op hèm mijn bloed zich zal wreken en wat hij vergiftigde zal hem vergiftigen en wat hij deed lijden zal hem doen lijden en wàt thans mij doodt zal hem eens dooden
heerlijke vrouw sprak herakles gij aan afrodite gelijk duld dat deze schavuiten mij eerst terug geven mijne wapenen voor ik u zeg wie ik ben
tot het paardmensch knielde in de diepe sneeuw op de voorpooten neêr en zijn handen naar den bezwijmenden held toe gingen
en zij tuimelden in den tanaïs in den schuimenden stroom en verdronken vertwijfeld riep hera haar zoon ares te hulpe maar in rozen geboeid bleef hij verre
tegen wien o alkaïos den witten ever admete het kind lachte zacht een zaligheid doorvoer herakles hart je
omfale langs hij toefde toen als aarzelend zij heeft mij zoo als zij vermocht getroost en geliefd fluisterde herakles
hij sluimert tusschen duizende mijner roode rozen die ik deed p bloeien rondom zijne sluimering hij sluimert hij sluimert tusschen de rozen bloeiende rotsen van
ares geschenk aan der amazonen vorstin dat der godin ijverzucht had verwekt en zij murmelde alleen in haar glimlach
en wachtte aan het strand tot toevallig voorbij zoû varen een vaartuig sedert onze eigene roeiers in ontzetting heen waren geroeid meenende dat de monsters den beminden held hadden verslonden
der wereld ooit wezen zoû was het geweten geheim der schuldige liefde van afrodite door de goden geduld om het kind om het wonderkind om het heerlijke kind om eros
uw reinheid ontheiligen blijf verre blijf verre admete en hij haastte zich weg hij draafde een krankzinnige gelijk uit het paleis uit de stad het woud in
waar omfale leeren u zal de heilige wetenschap die ik wed dat gij niet weet weemoediglijk glimlachte herakles en hij zeide
vertrouw des vaders eigenen priester die koning eurystheus de heilige appelen brengen zal en gij o herakles held zal het geen groot geluk zijn den weg te nemen ten
waar in de ijzing gewekt was en dat deinsde deinsde ter zijde en de vloek en de schreeuw onophoudelijk vertrokken tot gruwbaren grijns den baardmond des razenden helden
wegende over de overvachten rug trots zijn moed was eene bijna vrome huivering voor wat hij den zoon van ares zoû aan doen in zijn weifelend en bedachtzaam willen en ieder oogenblik meende hij omringd
eurystheus riep eindelijk hij uit buigende heen over het vat eurystheus ik hoor uw vijfde gebod ik zal het u na zeggen opdat gij verneme dat ik uw onheilige woorden goed heb verstaan
was zij niet steeds onze vijandin kan de goddelijke vriendin zij niet worden zullen de strijdbare amazonen verworden tot de veile slavinnen des mans
op dan toch p gij amazonen wat toeft gij allen in diepen slaap in uwe dichte huizen
te sterven en te vergaan in het groote al niet meer te zijn niet meer te zijn noch meer te zijn de kracht noch de drift noch de boete wanneer zoû het einde komen
hun zang daverde in de grot de sneeuwvlokken warrelden binnen sisten in het laaiende vuur zij schepten en zongen en dronken zij schepten telkens weêr zij schepten de geheele nacht zij dronken de geheele nacht
en gleed de draad en fijner en ijler verwierd tusschen zijne spierige vingers die om den spoel wonden wat hij gesponnen had
die ik vermoordde in verblinding zoo als ik gade en kinderen vermoordde folos ik loog u niet het is alkaïos de slaaf van eurystheus die u nederig dankt voor uw gastvrijheid
want eurystheus ijdel om hera's bescherming ook al had hare bemoeiïng hem te spoediglijk en onvoldragen het levenslicht doen aanschouwen meende door de hemelsche machten gekozen te zijn om den moedermoordenaar te straffen
hing het vreeswekkende lijk van den witten ever de reuzige witte snuit met de slagtanden ter eene het blanke borstelige lijf ter andere zijde gestapeld en bijna sleepende over den weg
maar toen zij hem zag over zich buigen zijn forsche schouders en om haar heen voelde zijn forsche armen en hem aan zag in zijn droef glimlachende grauwblauwe oogen gevoelde zij vooral dat zij hem boven alles beminde
want alkaïos de god dionyzos hij zeide mij folos dezen wijn dien ik u geef zult gij bewaren tot herakles als uw gast
zij de een ook zoon van goddelijke hera de ander slechts van alkmene de lieflijke koningsdochter daarom roept zeus u
waar het volk was toe gestroomd om de lievelinge der godin te bewonderen zoo was zachte teedere deianeira herakles gevolgd naar thrachis trouwe gade door geheel zijn volk van bouwers en herders en hoeders bewonderd
schoon de god als een maagd en hij zeide met zijn weeken wellustmond lachende herakles vertrouw op mijn gave
terwijl geheel zijn tors nu helde naar achteren mede met den gehevenen knots hij wachtte af rondom de zigzaggende gluiping van den aanrazenden rossen monsterleeuwen de reussterke afwachting
zeus woede trof met bliksems dit huis van geheime ongerechtigheid en wie eurytos trouw bleven vielen als hij onder herakles slagen
en ik wn den gordel en de strijdbare vrouwen die hera wekte werden verdolgen hare stad werd vernietigd hippolyte stortte zich van hogsten tin in den tanaïs
zij kwamen klein en gebaard van overal thans te voorschijn en grinnikend van genot dat de groote reus sliep
een wijde leêgte zwom om hem rond hij wist niet meer verdoofd door den vreeslijken opdracht zijne vingers rilden
ga o iolàos en kondig ons aan niet dan goede tijding hebt gij te melden want herakles volbracht in thrakië zijn achtste werk en keert genezen terug in thrachis aan de zijde van deianeira
deianeira getoond en zij had een schoone maagd weenende de handen tot herakles uit gebreid maar den volgenden dag had herakles den droom vergeten in de vreugde der feesten
volg ik niet waar herakles gaat snikte iolàos weet herakles nauwlijks waar herakles gaat doelloos zal dolen des dwalers voet
hem ter zijde de knots dien hij lief had gekregen en dien zijn wijde hand voorzichtiglijk teeder streelde over de knoesten als om des vrienden rust niet te storen
ben ik niet herakles riep hij trotsch en ballend de vuisten ben ik de zoon niet van zeus zijn de goden mij niet broederen en zusteren
o gij van oichalia niet ik kan uw koning zijn meende mijn vader zeus mij ook te geven heerschappij over hellas ver van hier drijft mij mijn plicht ook al stuwden
moedeloos schuddend het goede hoofd dat uit torende boven hen allen met den leeuwenkop die een kop van sneeuw was verworden
tyfon had zelfs éens zeus overwonnen vor zeus hem onder den etna verpletterde hoe zoû ooit zeus bastaardzoon tyfons monstergebroed kunnen verpletteren
daar aan dien wereldeinder wilde vroom zich wijden den gunstigen goden voor hij bezwijken ging in den rooftocht der roodgouden runderen
waarvan de ratelende wielen vlugger en vlugger raderden hoog rees de held goed als een god die in triomf over de herlevende aarde voer en voor hem over den hoogen voorwand des wagens
ten laatste rustiglijk leve in vreedzamen rijkdom en vriendelijk geluk nauwlijks lijkt mij die droom geloofbaar en toch en toch ik zie uit naar het zoete vooruitzicht de moede zwerver
dat hij nauwlijks meer dacht aan de moeilijke taak aan het vreeslijk gevaar dat hem wachtte eindelijk stond stil
na het liefdegeluk kwam des scheidens smart zoo als thans na het liefdegeluk o herakles ik de smart al zie doemen tusschen ns als tusschen àlle de amazonen en helden
na de eenzamen dwaaltocht klopte hij aan bij een landbouwershut vroeg gastvrijheid en dwaalde verder den volgenden dag
herakles steeg af voor het paleis en de poorten van het paleis werden gesloten te dien zelfden tijd en herakles toefde op de treden en lachende vroeg hij met luchten spot
zij voerde den zinnelooze vor den wagen en vor de paarden en herakles oogen verhelderden toen hij riep
gunstig zijn mij de vader en de goddelijke broeders en zusters en hun àller rechtvaardigheid verontwaardigt zich om uw haat schrikte ook herakles dat hera gewond hij had
en koepelige blauw stond zeus tempel met zijn marmeren zuilen schitterwit als de sneeuw zelve hoog op den heuvel en tuimelden de blank oversneeuwde rotsen naar de diepe zee
toen herakles haar ten afscheid omhelsde en den wagen besteeg de weg naar mykenæ was lang toen herakles de stadspoort in reed jubelde het volk
hij is moê al zijn zijne leden nog forsch hij is moê tot uitputting toe hij is moê vooral in zijne moede ziel die zijne euveldaden en driften sloopten
en troffen geen enkelen vogel om hem te voeden zijn beminde knots ging met hem mede in den arm moede zelve als een weemoedige vriend en zwierde geen enkelen zwaai om hem te dooden het wild
niets in deze stille natuur verried dat het noodlot loerde het oita gebergte schakelde zijne even omsneeuwde toppen tegen de amethyst tintige lucht en om den laagsten top straalde uit de laatste schijn van de zon
maar hoffelijk trad zij de gast te gemoet en zeide met trillende stem vol heimelijke ontroering wie gij ook wezen moogt o edele maagd en wat gij ook deianeira te melden moogt hebben
en toen hij gebeden had tusschen de vier ruwe zuilen gevoelde in de ziele o wonder de held zich wederom moedig te moê hij dorst p zien en hij bespeurde dat de prachtige kudden werkelijk runderen waren
als ware het de smartbulk van een gewonden en nooit stervenden stier
niet om wat hemzelven ontstelt nu tot aan den einder toe hij uw heilige wateren bezoedeld aanschouwt maar bewijs hem uwe goedgunstigheid en stil zijne bevende angst door te blauwen waar hij het bruinen ziet en
om m te komen door de beten van kerberos dien hij zelfs niet dooden mag dien hij levend der aarde moet toonen en terug brengen dan aan hades doorziet herakles niet noodlots toeleg
het derde ros toen getroffen stortte en het vierde en beide lagen één stapel van raafzwarte paardemonsterlijkheid ééne stapeling van koppen en manen en lijven en beenen en staarten
en kuste haar in zijne teederlijk medelijden met hem en met haar de oogen hippolyte dank voor den gordel
toen wij het vademen lange slangelijf hadden uit gegoten ziedde het uit den bak als uit hekate's tooverketel de paarden vluchtten en wij vingen ze eerst verre van hier
iolàos en de thrakische makkers streden paard tegen paard met de vrouwen haar bloed purperde door de omprangende maliën
mantel omhield hem de skythische kroonband van brons het goudbrons kruivende haar en de breed geriemde kothurnen omsnoerden hem voet en kuit tot de knie
helaas driewerf helaas jammerde iole wie zal hem brengen tot rede sedert herakles zelfs de gunstige goden vergaten
hij ging steunend als een oude man op zijn jongen in de sneeuw verzinkenden knots en eindelijk hief hij de traan omstolde oogen op eindelijk waagde zijn mond uit zijn hopeloos hart te vragen
laat zij allereerst u wellekom heeten in herakles huis opdat de vrouwen u los strikken der sandalen linten om de moede voeten en drank en spijze uw honger stille en lessche uw dorst
drijvend de blatende lammeren en blèrende geiten ijverig de blaffende honden rondom hen heen en daar zij ze allen kende menschen en dieren trof het haar plots dat te midden der
hem bergende aan hare goddelijke borst en in hare goddelijke armen wijl zij sprak o mijn liefde o mijn liefde laat af
deianeira heur armen held met zachten drang noopte in te stappen en iolàos de moede paarden drong terug te gaan stappende en tot de vrouwe riepen de
wie een slaaf is geweest van zijn kindsheid gelooft niet aan de late verlossing zelfs als de eindelijke ure geslagen is wie altijd geleden heeft gelooft niet aan het einde zijns leeds
terwijl herakles de tegen hem dringende paarden omhelsde naar boven xxxxiii langs den weg die uit
iedere drop eén blanke ster het zij zoo liefde zal nooit ù groote moeder door trillen
einde aller bestaanbaarheid woedde die gruwbare strijd zwijgend en bloedloos tusschen hera en herakles
de goden beleedigde u zeggen vroom der godin te zijn o admete wat moogt gij anders wenschen dan uw eigen geluk uw eigene liefde zonder afrodite te beleedigen wat moogt gij anders wenschen
sterk was de boog maar zwaar zwaarder woog mij de boog dan de knots ik wéet niet waarom maar het zwaarst van mijn wapenen wogen de pijlen zelfs toen zij minderden wogen zij zwaar
mocht hera ook hèm hare slangen zenden hij zoû ze worgen als herakles kind ze worgde dezen avond zal ik hem zien verblijdde zich herakles o
hylas zoû hij niet vinden wat baatte hem zijn kracht tegen over die slappe slangige wezens verworgen kon hij ze niet ze zouden weg slingeren en slippen uit zijn vuisten hij kon ze kneden en wringen tot schuim
den goeden amfitrion had zijn herakles leven verwekt hij was de zoon van zeus maar wat baatte het hem den bastaard
die zoû wezen goddelijk van afkomst roemruchtig van daden krachtig als gij o herakles en zacht van gemoed als adonis zij voorspelde dat mijn gemaal mij zoû geven
de held ademde kreunende op in zijn droom zag hij zeus zijn vader heerlijk van glorie lachte ook zeus en de held meende hem te hooren zeggen van héel verre mijn zoon ik waak en behoed u
hij had in de handen den gordel genomen hij zoû haar nu verlaten voor altijd hij ging admete den gordel brengen hij zoû zich haasten haasten haasten den langen weg langs
en mijn laatste werk mislukken te doen zult gij dan steeds mij beschuldigen zelfs waar ik schuldeloos neêr voor u kniel vergeving u smeekend dat zonder te willen ik u wondde aan den goddelijken arm
blijdenen baardmond hij wierp zijn knots en bukte zich en rukte een rots in zijn armen op hij liep met den rots als beurde hij maar spelende een kind in de armen naar de oosterpoort van het hol
die kartelde tegen het stralende azuur strekten om het lage landhuis zich de landouwen en weiden en wouden
ernstig stonden zij daar geschaard en herakles met iolàos verbaasde krijgers van mykenæ riep herakles zoo gij den vijand verwacht laat alkaïos dan snel binnen de stede
ijverzucht in de andere dan haar gelukschaal woog zwaar maar zij zeide niets en naderde aan herakles zijde in den arm van haar gemaal den breeden stroom en hun noodlot
en wie vreest herakles woede die deianeira machteloos weet in zijne wilde hartstochtswil en weet dat dit water zal zwijgen dat deze duisternis zal omdonkercn dat deze nacht nessos genadig zal zijn
door weêrlichtsnel daalde met haar pronkende vogelspan de toornige hera den hemel door en zonk zij zoo snel als viel uit het zenith zij op
sidderend in zijn mantel en vluchtte hij scheef de te wijde kroon om zijn kruin naar binnen en achter zijn troon daar verzamelde hij rondom zich zijne getrouwen
tegen den aankletterenden zefyros in en wuifde de held met de hand en wendde zijn scheepje om de rotsige kaap binnen de schuimwitte kreek en sta pte hij uit en omhelsde hij iolàos
zoo gij zijt gevoed en gerust hebt zullen wij worstelen in goeden vreedzamen strijd help mij thans het jonge rund te rijgen ter scherpe staaf draaien wij samen het spit maar ik zoek u éerst den kostlijken wijn
zoû hij komen zoû hij komen terug tot haar terug in zijn huis terug in thrachis tusschen àl dat hem toe behoorde en bij zijn zoon dien hij verrast in de armen hoog zoû beuren gelukkig dat hyllos geboren was
helaas helaas zij die zoo trouw hem minde zoû hij trouw haar kunnen zijn zoo verre van haar en in zulk gevaarvol werk waar list meer zoû baten dan kracht
pas na gewonnen pas den held toe die somber hijzelve moedeloos machteloos hopeloos hen tegen strompelde uit de alles overwinnende sneeuw
maar omfale niet luisterend naar de tegenwerpingen des helden had gefluisterd tot hare maagden de roode rozenfestoenen waarmede de gouden dolfijnenbark omgeven was los te hechten van de gulden wanden
en door herakles smartlijken kreet heen had het snikkend klagen der vrouwen en het vroom krijschend steenen der weensters geklonken tot eurystheus zelve
nu zie zijn er slechts ènkele pijlen nog in den koker en zij wogen mij altijd zwaar en hoewel zij mij dienstbaar zouden geweest zijn als àlle die ik verschoot waren zij nimmer mij dierbaar
voor zijne voeten en hij ontwaakte uit zijne verdwazing hij overdacht zijn leed om den lieven knaap hylas die hem ontroofd was zoo wreed zijn eenig geluk zijn eenige troost
herakles in mykenæ verschenen was met aan drie kettingen den helhond in toom ontzettend bassenden kerberos gemuileband de drie muilen en dat hij hem vertoond had aan den verbaasden volke
hèbben zal ik hem hèbben zal ik hem al zoû ik van geheel dit paleis geen steen overlaten op steen
goedgunstig aan zalige spelevaart de roeiers glimlachten blijde vielen in met den opwekkenden kreet en hieven de spanen de baren uit en daalden de spanen de baren in
ik beminde hem en hij versmaadde niet hippolyte's liefde hièr lag hij op deze zelfde sponde waar herakles gij thans hippolyte zoekt
met de zware leeuwenvacht die hem den kruin overkopte en vlokte over de schouderen met den zwaren knots in den spierarm gekneld en de wichtige boog en pijlenkoker zwaar wegende over
en zocht herakles woning en wij voeren haar tot u opdat zij kond u kan doen van gewichtige boodschap deianeira ontzette en hevig bonsde haar hart
en hij ging hij ging het veelzuilige paleis uit tusschen de drommen door der mykenæërs hij ging groot en somber het hoofd lichtelijk gezonken en het was of een droevige god door hunne drommen schreed
goden riep iolàos uit toorn hem niet omdat hij verweigert o zeus bewaar hem voor ons
aan hera's voet lag geryones dood al bleef ook zijn middelste hart ongetroffen over eurythia renden de runderen een loeiende roode zee
en te treden den wijn als verre de heer blijft van wingerd en kudde ware het niet beter te weenen en te ween en eindeloos door de oogen blind het lichaam dood de ziele weg weg naar het ongewetene
nevens eene merkelyke uitbreiding over ons vaderland en ettelyke aantekeningen die ik ter liefde voor onze kleinen er byvoegde mooglyk verstaat gy niets van deeze wetenschap dat zy eens zo maar dit is geen reden om ze niet te kunnen of te willen verstaan
o welke aandoeningen moeten zynen boezem drstroomen wanneer hy ondervindt dat hy zyne dierbare kinderen gelukkig ziet met eene moeder die hy boven alles wat er op de aarde is agt en bemint en nu hoop ik dat alle gefronste voorhoofden glad gestreken en alle donkere gezichten opgehelderd zullen zyn
myn wolfje vergt z iets anders dan het geen uw hart gebied haar aandoenlyk zacht haar teder haar onschatbaar zuiver hart houdt haar dikwyls heele dagen in de kind'ren als verward elk een van dat lieve goedje lacht van vreugd zo dra t
die zyn te droevig en te gelyk te haatlyk gy voedt immers deze kinderen niet op voor u zelf er komt eens en tyd dat zy in andere familiën moeten ingelyft worden ongelukkige vrouw die overgaat in de macht van eenen man die van zyne eerste jeugd nooit is tegengesproken
ons verstand is noch versiert noch verlamt door den dwang eener geleerde opvoeding en zonder eens er aan te denken dat er eene wetenschap is die men logica noemt
hier wordt de levendige geest eens kinds afgebeuld door onophoudelyk blokken ik veragt dit te zeer om het leeren te noemen daar kwynt de weetzucht door norssche afgraauwingen ginds verteert een eergierig kind door onverdiende vernederingen
hebt gy geen kennis van dien godsdienst dien gy belydt immers ja dit alles hoe gebrekkig het ook zy mag ik onderstellen en gy zyt niet ontslagen van deezen pligt gy moet uwe kinderen opvoeden maar ons ontbreekt zo véél
en zou dat volmaakt wys goed en machtig wezen u tot deezen post niet wél hebben uitgerust dit te denken zou de grootste onbetaamlykheid zyn waar moet dan de oorzaak uwer ingebragte onmacht in dezen gezogt worden
het kind bevat nog niets van het geen hier uit moet volgen het doet weêr zo en het wordt weêr beloont laten wy nu eens een weinig stil staan ja waarlyk t is verkeert van u eene neiging die betje wolff proeve over de opvoeding zo zorgelyk is in te volgen
in t eerst brengt een kind in zyne onnozelheid alles aan dat het vreemd voorkomt t kan niet schelen wat ook en nu is het nog maar een snappertje maar er valt iets in uwe afwezigheid voor t zy onder de andere kinderen t zy onder de bedienden t zy op eene andere plaats
harten winn voor t ryk der zeden kweek vernuft en kennis aan toon dat ongeveinsde godsvrucht met de blydschap kan bestaan kan bestaan men spreek vry sterker toon dat hy die deugdzaam leeft maar alleen het dierbaar voordeel betje wolff proeve over de opvoeding grond en recht tot
verstandige lieden schynen nooit zo zeer dan nu de waardy eens kinds begrepen te hebben dan nu nu er een geest van beuzelachtigheid ook over ons eertyds deftig vaderland heerscht
afleggen ja afkeuren op de onweerstaanbare stem der overtuigende reden die door de liefelyke lippen hunner moeder spreekt dan dat zy door harden dwang belet worden hunne begeerte te volgen
zyn wil hoe dwaas hoe ondeugend hoe verkeerd zyn wil is haar wet en nimmer kan zy met het vriendelykste overleg met de verstandigste bedagtzaamheid gezegend gerust zyn dat zy voldoen zal
weet gy wel dat het uw onvermydelyke pligt blyft hen naar de nimmer feilende nimmer veranderende wetten der reden optevoeden trouwens wat denkt gy zult gy door deeze verkeerdheid uitwerken niets het minste goed
ô laten wy beter denken van dien god die geen aanziener des persoons is van een god die ons zo duidelyk toont dat niets ons in zyne gunst kan herstellen dan een gelovig en deugdzaam leven
en in welk levensperk de dood hen ontmoet zo gy uwen pligt omtrent hen getrouw en naar het voorschrift der natuur en van den godsdienst deedt zal uw loon groot zyn en gy zult de lievelingen uwer ziel by uwe eigen standsverwisseling wedervinden in de reijen der engelen
laat ik het nogmaals herhalen leest dat is leert gy zyt in eenen staat getreden die den kring uwer pligten heeft uitgezet gy hebt de tweede plaats in het huizelyk koningryk aanvaart gy zyt vrouw geworden