AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
ze lieten een lichte benauwdheid van kruitdamp na in den nacht n de groote zuilenzaal volgden de ceremonieele gastmalen elkander op met een vertoon van fabelachtig kostbaar gouden vaatwerk
keizerin elizabeth had na hare eerste tranen die onnatuurlijke kalmte verloren telkens onderging zij hevige aanvallen van verdriet die de koningin olga of othomar nauwlijks wisten te bedaren
ik red den kroonprins eerst sire hij vermoordt zich hier goed goed maar red hèm dan schreeuwde oscar woest de andere doktoren hadden bevelen gegeven een kuip werd binnengebracht vol gegoten met lauw water geregeld naar een thermometer
voelde en zij herinnerde zich othomars brief tijdens de overstroomingen van het vorige jaar waarom zijn we toch niet meer te altara
den geheelen tijd plechtig langzaam waren de titels afgeroepen gingen de dames lieten zij de slepen vallen ontloken zij
hij tuurde voor zich uit zijn voorgevoel doorsidderde hem hij zag zijn droom weêr de straten van lipara die zich vulden met krip tot aan den hemel waar zij het zonlicht
ze had het zich anders voorgesteld in hare jonge meisjes droomen zij had het zich liefelijker en lachender gebeeld en natuurlijker van uiting spontaner en zonder zulke filozofie
essence van eigenschap eenig is waarom zij zijn boven de menigte de enkele druppel van een heilig bloed door hunne aderen een enkele atoom van neêrgedaalde goddelijkheid
uwe aanstaande bruid heeft aangedaan heeft ons allen wel eens in ons leven getroffen en kan zeker een korten tijd groote smart veroorzaken
herman had othomar onder zijne strakheid en gemis aan gemakkelijkheid leeren kennen als een jongen kroonprins die zeer tegen zijne toekomst opzag maar veel redelijkheid in zich had wilde leeren berusten in het leven
herinnering uit de historie van zijn erfrijk een der keizers van liparië eeuwen geleden vermoord door zijn gunsteling op een hoffeest evolutie s in andere landen van europa
dan de volgende koetsen de rijkskanselier graaf myxila de ministers zeven onder hen de zelfde der twaalf die hadden willen heengaan de anderen onder de autoritairsten van den ouden adel van het huis van adel zelve gekozen
andere dames half flauw van angst wachtende zagen naar haar zagen haar zoo vreemd praktisch ze wist van een paar
dat gunther er niet tegen opzag eenmaal de kroon te moeten dragen was dat reden dat othomar zonder die vreeze hoefde te zijn
de deuren van het middenbalkon worden geopend de keizer en de prins zullen zich vertoonen groet maar héel even fluistert de keizer streng tot zijn zoon
maar neem aan dat je keizer worden moet goed ik maar waarom kinderen mama welke vorst laat zijn huis uitsterven othomar
met een trotschen glimlach van zelfbewustheid en overwinning en zijn gelaat vol ras vol kracht koud van wil
misschien omdat zijne ouders na eene lange scheiding voor hunzelve in stil geheim weêr tot elkaâr gekomen waren in eene behoefte aan familieleven en steun op elkaâr
het was haar of zij vroeger noit gevreesd had het was de dag vor de begrafenis van keizer oscar toen de hertogin van xara de jonge keizerin nu ongesteld werd en de geneesheeren verklaarden dat zij zwanger was
éen groot juweel van architectuur van die stad al lag het er midden in afgesloten door al dat
dutri als goed prater begon met vlugge zinnen die elkaâr op de hielen zaten zijn verzoek voor te dragen de hertogin herhaalde othomar mat neen neen
othomar heeft de hertogin na zijn terugkeer in lipara wel eenige malen in het imperiaal gezien maar niet alleen zij wisselen nu hoffelijke woorden met officieele stembuiging en klank
het telegram was geene verrassing maar het natuurlijk gevolg van het ontslag der ministers en de terugkomst van den keizer
ging naar den keizer en wilde hem omhelzen oscar echter drukte hem slechts de hand daarna omhelsde othomar zijne zusters zijn schoonbroêr
lend nog voor het onbekende toen breidde hij zijne armen uit en als met een doffen schreeuw van wanhoop schor van zijn honger naar troost riep hij haar tot zich in radeloosheid
othomar was dan aan het station geweest maar nu ze haalde ongelukkig glimlachend hare schouders op als om te zeggen dat het nu niet anders had kunnen zijn of zijne ontvangst was maar tel quel geweest
berengar kom hier riep de keizerin wat is er toch waarom kan je niet spelen zonder te vechten ik vecht niet mama maar maar ik zal het aan papa zeggen
en het was als ging zij door een groot dorp van luxe een oogenblik vergat zij de lichte obsessie die haar
zijn volk de dageraad van een nieuw idee oud zeker voor duizenden en eeuwen oud maar nieuw voor mij als een nieuwe dag nieuw is gloorde voor me op wierp licht over mijn duister leed
wat was er over van zulken naijver in dit kind en al was zulke naijver geheel geaffineerd in minder saillante gevoelens
maar nu in deze dagen van feestdrukte om den prins die hun hof bezocht met het gisten van volks ontevredenheid
nu hij met zijn lieve stem sprak over zijn vader zijne moeder zijne broêrs en zusters vroeg naar zijn oom keizer oscar van liparië
mijn dierbaarste wensch is het daar oud te kunnen worden en er geheel af te kunnen sterven van de wereld maar zal het ooit mogen heilige moeder gods zal het ooit mogen
dat hij koningszoon was gaf hem niets dan gemak dan genot en hij waardeerde zijne hoogheid van omstandigheden met jolig pleizier
luider dan hun eerst gefluisterde woorden klonk hare nerveus booze stem de beide meisjes hoorden haar alexa smeekte hij zacht
op eene wijze die genoegen voor hem zoû zijn en geene eenzame verbanning uit ons midden hij is heel wel met zijne adjudanten maar dat is toch niet wat ik zoû wenschen
karren en huisraad en terwijl wij over den hoogen therezia dijk gingen die god zij geloofd bij altara nog niet bezweek spoelde een klomp van lijken langzaam aan
die de syrische monarchen zelfs droegen op straat des avonds als de zon niet meer schitterde schitterden over de vaag witte avondstad aan hare violette haven salamander festoenen
eene plotselinge emotie scheen in hem te woelen toen zij terug waren in het kasteel in het boudoir wilde de hertogin zelve den prins een kop thee schenken hij stond te kijken naar buiten naar de herten
ik beloof het je voortaan zal ik niet meer zoo spreken en ook mijn best doen niet meer zoo te denken maar wat me hindert moet ik zeggen
god lieve jongen ik eb twee meisjes die ik over een jaar lanceeren moet over wee jaar ben ik misschien grootmama ik doe er niet meer an hoor
de fransche omwenteling ze flikkerden met een weêrschijn van bloedrood omhoog de werkstakingen in de kwikzilvermijnen der oostelijke gouvernementen grijnsden hem er uit aan
hoe kwam hij er op zeg wat is er tusschen jullie gebeurd zij liepen weêr door het licht ze zweeg even toen in het donker
behangers waren daar bezig de balustrades der trap te drapeeren met floers van krip voor het oogenblik dat de kist naar beneden gedragen zoû worden
het weinige dat tot hem doordrong de smart van het paleis stelde hij zich voor de treurmare gaande door het land europa en de menschen ontzet doende staan voor den dood die verrast had
het volk dringende tegen de soldaten en agenten in wier midden de moordenaar van den keizer zijne groote krankzinnige gebaren nog poogde uit te slaan
die allen en dat ze hem haatten alleen uit instinct omdat hij op hun troon geboren was en zijne wanhoop hierover mat zich uit grenzenloos woestijn van zwarte nacht
de rezidentie zelve blank in hare gouden najaarszon met zijn imperiaal onder blauwe lucht dicht aan blauwe zee waarom de kaden zich bogen
nu in deze treurige dagen of zouden ze blijven zich ontwikkelen misschien zich louteren othomar in moreele kracht bijgeven
ik hoû van berengar ik sta hem gaarne alles af en ik zal bidden dat hij gelukkig wordt door mijn geschenk ik ben overtuigd en u is het ook dat berengar een beter keizer zal zijn dan ik
over de waterstraten glijden de bootjes voort op het therezia plein is het mogelijk te landen er branden lantarens
sofie voerde haar meê den hall in valérie liet zich meêsleepen als een kind wanda volgde weenende wringende haar handen zonder te weten waarom
een rijk wacht u eene kroon een scepter eene keizerin god wil het zoo en daarom is het goed dat ge aardsch zijt terwijl uwe aardschheid toch tevens gewijd wordt door uw vroom geloof
een kramp verstijfde hare armen verwrong hare vingers recht viel zij achterover tegen othomar aan en hare oogen werden vochtig met de eerste tranen die zij om berengars dood vergoot
raap dat ding op beval hij en brieschend in stilte hoe komt het hier de kamerdienaar verbleekte
villa garden parties te zijn terwijl men wachtte op den stoet van den bruidegom die als de liparische etiquette het eischte van st ladislas vertrok om zijne bruid te vinden in het oude paleis
de dom van altara in zilver zilveren schepen met fijne bollende zeilen van inrichtingen van marine en juweelen geschenken van alle vorstelijke vrienden en verwanten van
ik geloof echter dat ik de scheede van jouw degen mooier gecizeleerd vind maar als ik achttien jaar ben dat is dus over zeven jaar krijg ik toch een anderen degen en natuurlijk een anderen mantel ook
de uitslag der verkiezingen werd bekend het nieuwe huis der standen telde eene machtelooze luttele meerderheid van constitutioneelen
in hare eerste onveranderde conceptie maar de rijkskanselier voegde zich bij den kroonprins deed nog nadrukkelijker uitkomen
en herinnert zich de heerlijke jacht op grof wild verleden jaar toen hij met den keizer en othomar de gast was geweest van den
ik voel me als een zwak kind ik voel me als uw kind als uw jongen en niets meer hij scheen zich te willen werpen in hare armen maar wierp zich integendeel achteruit alsof hij schrikte van haar schitterend toilet
maar alexa je wilt heusch niet begrijpen dat het onmgelijk is zij antwoordde niet niet willende nadenken met haar star idee fixe in het hoofd om den prins te zien te willen zlen
oah oah brulden ze rauw mannen en wijven ze trokken hem de kleederen van het lijf sloegen hem en hij schreewde tegen
waar zij elkander zagen en dat coquet was als het boudoir van een jong meisje gecapitonneerd als een
als een troebel donker element onder de opperste brille van al hun keizerlijk vertoon verlevendigde zich de herinnering er aan en trokken de angsten en
en de hertogin onttroond ze heeft dit ook opgemerkt vindt hem er vreemd maar aardig om weet vooral niet wat ze aan hem heeft en is geboeid
een hartelijke gemeenzame vertrouwelijke vriendschap met iemand van zijne jaren met wien hij eenigen tijd
en het zeker gaarne zal inwilligen niet waar en dat hij om mij zal probeeren othomar lief te hebben en laat me toch haasten er bij te voegen dat het ook de innigste wensch van othomar is met herman mede te gaan
dagen lang bleef deze toestand de zelfde eene totale lusteloosheid totaal gebrek aan eetlust eene zichtbare afmatting
barzia vond duidelijk in othomar terug den spruit zijner vaderen en hij meende dat al had de rijke materialiteit van het eerste vorstenbloed zich meer
en toch was het met gewichtige bedoeling dat de koningin van gothland in samenstemming met den keizer van liparië en de ouders van valérie aartshertog albrecht
maar één glans van niet te tellen zoovele kaarsen is er het hoogaltaar de rijkskanselier de ministers de gezanten het geheele corps diplomatique de leden van het huis van adel
zoodra de rijkskanselier en de minister bij den keizer waren vervoegde othomar zich bij hen hij was tengerder nog geworden en de zilveren brandebourgs van zijn lanciersuniform
zwaarder maar stiller in grooter geheim daar hij er niet over sprak en hierom wellicht smartelijker voelde hij zijn leed over dit idee over deze toekomst die hij zich beeldde
dat hij er niet van hield zoo te hooren kwaad spreken van menschen die zij iederen dag zagen en die verknocht waren aan zijn huis
aan de linkerzijde stond de grootmeesteres gravin de threma er om heen aan beide zijden eene foule van dames du palais grootofficieren adjudanten hofdames
vergeefs had zij de geheime veer in zijne ziel gezocht die hem zich zoû doen verheffen uit de krachteloosheid waarin de rust van zijn nadenken hem had doen
wij hopen van harte dat de lange reis met herman u veel goed zal gedaan hebben en dat uw huwelijk zoo spoedig mogelijk te altara zal kunnen plaats grijpen
bij den keizer die hem zien kwam verontschuldigde hij zich met zijn souffranten glimlach over zijne ongesteldheid
telkens naar rang uitnoodigen onder de foule der vorstelijkheden alle vorstelijkheden beurtelings uitnoodigen en achter de ministers ommegaan
de zoetheid van absolutie en de extaze van gebed waarom voelen wij niet eerder dien zaligen troost
het verbaasde hem niets e ids aargang dat ook zij kalm was met drooge oogen zij had nog geen traan gestort zelfs toen hij zich oprichtte uit zijne kussens en haar omhelsde weende zij niet
op het azuur van het water als op liquide metaal dreven de pantserschepen welke de vorsten verwelkomende zouden binnen halen naar den mond van de haven uit
vergat zij waarom zij heden ging naar valérie toe en liet zij zich wiegelen door haar welbehagen in de liefde die zij om zich ried
ik weet nog niet hoe maar voor dat volk wil ik leven wil ik samen leven met othomar o ik beken het u hoè ik dat doen zal weet ik nog niet maar ik zal het vinden samen met hem
in twee maal twee gelederen opgesteld langs de trottoirs der hoofdstraten die voerden van het paleis der parlementen tot het imperiaal toe stonden twee regimenten der infanterie grenadiers rood en blauw
hij voelde in deze vrouw die met haar sfinxelach zoo diep voor hem neeg een wereld van gevoel en wetenschap die niet in hem was hij had zich tegenover haar arm gevoeld klein en onbeduidend
en ik ben nog maar zoo kort keizerin en ik ben niet ouder dan twee-en-twintig ook al voel ik me niet zoo jong meer
bijna bloemenvroolijk door haar heen tot op naar het slot van st ladislas door de afgezette straten reden hofrijtuigen heen en weer
met veel reflet van buitenlicht dat op de eene zijde van het gelaat e ids aargang viel en het en relief deed komen de achterschaduw uit naar voren het is bijna af vroeg
dan graaf myxila die het niet eens is met othomars moderne ideeën die hem zelfs vrij heftig heeft durven verwijten
de jongere prinsen en adjudanten smokings de jonge prinsessen droegen lichte zomertoiletten van wit serge of roze mousselinede laine
kalm bleef hij liggen toen de professor hem verbood op te staan als zonder emotie stelde hij zich voor den kleinen jongen roerloos de oogen gesloten op zijn veldbed
als ik u terug zie zal u mij niets meer zijn dan mijn vorst en mijn vorst alleen
met dit gemak van libertijn aangeboden scheen hem een voorwerp van schroeiende schande hij schaamde zich het ding reeds in zijn zak te hebben gestoken hij ging echter verder
het oude steenen reuzengebouw schijnt te sidderen van emotie als wordt de muziek zijne ziel en het luidt uit al zijne klokken eene zwellende zee van klanken over altara heen brons in de laagte
meestal kwamen daar des zomers enkele burgerfamilies met kinderen een moderne badplaats zoû altseeborgen nooit worden al vond de elegante wereld de gelegenheid
en krijgt hij daarna een standje van zijn vader dan zal hem dat ook goed doen bijwijze van reactie ducardi zag hem vlak aan wat vindt u van onzen prins vroeg hij op den man af
zij boog voor de jonge kroonprinses en in het gothlandsch hare majesteit verzoekt uwe hoogheid in den kleinen salon te komen
bezat othomar niet eerder de teedere eigenschappen die in den nauwen cirkel van een intiemen kring gewaardeerd worden en beminnelijk maken bij enkele sympathieken
en alleen bij zijne vrouw bij zijne moeder snikte hij met ze meê de jonge keizer dien niemand te altara in den dom had zien weenen want keizerin elizabeth had het nog éens herhaald
zag othomar herman en de anderen wegrijden hij volgde hen een oogenblik met de oogen ging toen verder met de hertogin
de keizer liep het vertrek op en neêr iets vreemds trilde over zijn energieken kop angst dat is onmogelijk mompelde hij kort
maar koning siegfried had hier nooit van willen hooren het strand en het dorp waren koninklijk domein slechts een paar nederige optrekjes hadden mogen verrijzen
maar de lakei liep toen hij zich omkeerde tegen den professor aan die bij den kleinen prins niets doen kon en den kroonprins gevolgd was hij zag othomar liggen op den grond kreunend gillend laat mij met zijne hoogheid alleen
juicht maar toe roept maar leve ch de koetsen der opperhofdignitarissen de kurassiers van xara
zwaar eentonig bombardement van uitvaart eenzaam hoog in de stad die van schoten daverde stond leêg het imperiaal met zijne somber strak neêrkijkende
in éen bliksemstraal éen zigzag van ontzetting zag hij zijn kroonprinsleven terug dacht hij aan zijn aanstaanden zoon hoe zoû dit noodlottige kind zijn
maar toch in zulk een moeilijken tijd van samendoen kan men elkaâr ook leeren kennen znder spreken hoe het ook zij zij zijn elkander reeds vriendschappelijker geworden vroeger was het tot mijn innig verdriet olga
in de volgende koets de hertog van xara gemanteld gekroond strak staart hij over het galmend gewoel met den zelfden blik van zijne moeder
maar hij huiverde als hij dacht aan eene mogelijke ongenade hij had geen fortuin zijne pozitie bij den kroonprins was zijn leven zijn ambitie zijn alles voor nu en voor later
hij drukte zijn hoofd even tegen haar aan en beloofde het met een glimlach vol moêheid wat is er toch mijn jongen vroeg ze zeg dan wat is er toch
met zijne zusters en de aartshertog van karinthië en toen de deputatie der adellijke jonge meisjes aangekondigd werd en verscheen eleonore van yemena in het midden luisterde valérie met haar gewonen glimlach
flauw had hij gelegen op haren schouder en ze had hem gezoend en lang aangezien met hare passieblikken wat vertelden de adjudanten al niet
een groote liefde legde hij nog eens uit toen zij hem zwijgend aan bleef zien en hij maakte eene openende beweging met zijne armen voor ons volk voel je dàt vroeg ze in bevreemding ja
de gedachten schenen zich scherper in hem af te teekenen de woorden spitser tusschen zijne lippen te komen hij scheen meer op zichzelven te steunen minder te geven om wat anderen van hem dachten
om hélène echter wilde zij er niet veel over spreken en zeide alle hoffeesten zijn nu zooals je weet uitgesteld herman
haar snerpende gil striemt door de zaal ze valt neêr in de armen der hertogin van xara de keizer is gezonken in de armen van xardi en van
de keizerin met de koningin in het volgende rijtuig daarachter de landauers met de prinsen en prinsessen en het gevolg
der oude prinsessen de gravin maakte eene ceremonieele nijging voor de jonge vorsten het terrein is ingenomen fluisterde herman tot valérie
keizerin elizabeth had keizer oscar vergeven en zich geschikt in zijn ontrouw als in een noodlot
de prinsen staan in het midden van het plein op de trappen van het voetstuk des standbeelds zij hebben verder voort willen gaan maar de burgemeester zelve heeft hen verzocht daar te blijven verder op dreigt er ieder oogenblik levensgevaar
men was juist van tafel opgestaan en de stoet der vorstelijke personen ging door een galerij naar de receptiesalons terug
koningin olga en prinses sofie wisselden een blik en waren stiller dan anders de koning ook zag zeer aandachtig naar de
heft de oogen op breidt de handen omhoog en strekt ze zegenend uit over de gebogen keizerlijke hoofden hoog zwelt de zang weêr het te deum laudamus
misschien wel omdat zij hem interessant vinden na een mislukten aanslag op zijn leven en het schijnt hun niet te deeren dat zij door de geweer prezenteerende grenadiers heen noch den keizer noch den kroonprins groeten zien
mijn god hoorde zij in eens valérie dof mompelen ze zag om de jonge aartshertogin bleek was op een stoel neêrgezonken zij had de couranten weêr laten vallen
klaar om op te stijgen vroeg ducardi hem ontroerd wil u naar castel vaza terug oogheid e prins zag den generaal hoog aan
de walm van den wierook gaat over hen heen met den zegen van den bisschop om de processie is het stil geworden op het plein maar men hoort nu een geruisch als van verre
den sleep met donker bont omzet de borst vierkant ontbloot een ris parelen om den hals het half licht zweemt door de planten
elf uur van het fort van st ladislas davert het eerste schot daveren telkens schoten na eene gonzende emotie huivert langs den geheelen burchtweg
het waren de dagen van het najaar dikwijls vergrauwde het zonneblauw van den hemel
hij vreesde zelfs dat de keizer er iets van zoû hooren dat hem de ongenade van den vader al treffen zoû voor die van den zoon
uit een der vensters wuift iemand vroolijk met de hand en roept iets zij pogen te hooren de hand aan het oor maar halen de schouders op
de zee heeft er een smal strand met veel verbrokkeld klip zeer nabij donkert zwartgroen dennenbosch half als tegen de klippen aan op de duisternis van het bosch als achtergrond rijst het oude
de professor was opgestaan en had een poeier in een glas water gemengd drink eens hoogheid othomar dronk en ga nu stil liggen en sluit die groote oogen
en waarom moet u het beschouwen als een straf van god dat u uwe lievelings illuzie niet zaagt gebeuren en niet tegenwoordig kondt zijn in onzen
dat hij dit zoo had bedacht een rust dat hij iets moois in het leven geraden had een mooi geheim iedereen wist het misschien maar niemand liet het blijken
wat breng je me voor moois kleiner dan een paard maar zwaarder zwaarder o wat is het zwaar zwaar zwaar
dat ze reeds weêr in druppels neêr lieten sijpelen onder die grauwe lucht klonk het volksgejuich op als in mineur
de keizer de keizerin de prins van napels de hertog en de hertogin van xara de prinses thera en hunne verschijning scheen de eerste dof wachtende zenuwachtig onverschillige stemming der volle zaal te electrizeeren
dat ze zich met onmenschelijke kracht ophield zij drukte zich tegen de keizerin aan en weende zacht als eene weent die reeds lang en hartstochtelijk geweend heeft en nu moê is
en door je psychologie zij liep zwijgend aan zijn arm door haar mond trilde hare egyptische oogen werden vochtig
en bont spikkelden in de strepen zon die filtreerden door het loover heen er de lichte zomertoiletten der dames hare kleurige parasols schenen het villa aan
wij hebben nu rust over een week gaan we onze zomerkwartieren betrekken in xara op castel xaveria het wordt hier al zeer warm
prins herman zelve grijpt de roeispanen in het volgende bootje beweert dutri tegen von fest een der gothlandsche adjudanten dat venetië toch nog comfortabeler is
is dit alles niet het einde als god het dan zoo wil fluisterde thomar s het goed te berusten sprak barzia maar wil god het zoo
zij zag hem lang aan voelde zijn verdriet begreep hem met haren tact van vrouw met haar begrip van hovelinge dat gerijpt was in de onmiddelijke nabijheid harer vorsten
dikwijls dag aan dag misschien zal ik u nog zien in het wemelen van de wereld in de ceremonie der paleizen
een muffe lucht van vochtig bederf waart om bij een ingestort huis zijn ponteniers bezig een lijk op te visschen het hangt aan hunne haken met slappe armen en lange natte haren
in die ontzettende dagen om zijne uiterlijke kalmte waardoor de stormvloed van alle zijne emotie's nooit heen brak
het was vooral voor hen grooten der aarde niet goed tegen traditie te doen zij moesten dankbaar zijn voor de liefde die hunne zielen had gelukkig gemaakt maar meer mochten zij niet verlangen
het genot die naïve jeugd die mannelijke maagdelijkheid aan te zweemen te beginnen in te drinken met hare oogen hare lippen en hare ziel
en hartelijk bemind door den oostenrijkschen keizer zij eene vorstin naar ziel en lichaam geboren om keizerin te zijn van een groot rijk
muziek de ziel en essence der wereld en onder den glans dier muziek en van dat factice leven de zichtbare mime der acteurs
en het scheen niet te weten dat ze goddelijk waren en heilig onschendbaar het scheen om niets te geven in zijne ruwe sombere onverschillige aan niets geloovende
hij had eerst geaarzeld wetende dat er sympathie ontbrak tusschen othomar en hem toen had hij toegegeven maar niet geweten hoe het othomar te vragen
ja laat ons weggaan othomar fluisterde ze ik word hier bang we hebben dat zoo in onze familie nog zooveel romantiek vloeit er in onze aderen
me geen rancune na ter wille van hem je bent toch mijn zoon ook en ik hoû van je alleen al om het feit dàt je mijn zoon bent en de laatste van mijn geslacht vergeef me mijn eerlijkheid
neêr te schieten op het choor op de priesters op de baldakijnen waar de majesteiten zitten op bruidegom en bruid
eindelijk look othomar zijne oogen in zijne ooren ruischte het door steeds door maar onder het geruisch zelve
maar nu is hij dood en ik leef en ik zal nu aan mijzelven denken want ik voel het dat ik mijzelven niet behoor en ik voel dat het dit is wat ons staande moet houden in het leven
dat dit kleine leven uitgeleefd had zoo gauw en voor altijd in zijne berusting was alleen éven de verwondering dat het zoo moest zijn en niet als hij het zich gedacht had
ze let op dat hij nu en dan naar zijn ring kijkt en ernstig geworden praat ze van de vreeslijke tijden
haar trots roeide in een wiekslag op naar het heel hooge den mond van haren toekomstigen keizer zegelde nog haar zoen
de schitterend blanke sneeuwlijn der bergtoppen golfde tegen eene weêr blauwe lucht aan kartelde er hare kammen en beet als met happende lijnen het intens azuur brokken uit
hunne liefde was als een roman met een goed einde keizer oscar had zelve liever de grootvorstin xenia tot kroonprinses van liparië gezien
ik geloof dat uwe majesteit eenzaamheid behoeft uwe majesteit zegt dingen die een vader zelfs niet mag dènken en een vorst zeker niet mag zeggen
en greep zij de riemen enkele korte slagen brachten haar het haventje uit en in zee over de zee
die zingen en vanen dragen en hooge kaarsen en wolken zwaaien uit hunne wierookvaten achter het omhoog geheven crucifix de reliquie van st
een zachtere uitdrukking wasemde over de koudheid van haar gelaat en wat is uw raad professor vroeg ze
de weg naar het kasteel loopt van uit het bosch terrasachtig op opglooiend breed leidt naar het achterplein waar de hoofdingang is
ladislas de kamer nog waar het gespeeld was die tweede zoon zijn ouderen broeder doorpriemend uit kroonzucht en het lijk werpende uit een boograam in den zanthos die vloeide onder aan den burcht
hield zelfs een scherp oog op die wachten zelve eizer scar was den kamerdienaar strak blijven aanzien een oogenblik rees de gedachte in hem dezen man zelven te laten onderzoeken
waarom niet nu dacht hij waarom altijd uitstellen de avond viel maar de bovengalerijen van het paleis waren nog niet verlicht
zijne hoogheid is zeer gevoelig voor indrukken ging zij voort en zij heeft er indertijd te altara zeker schokkende ontvangen
als eene al gestilde gramschap een pont wacht die hen overbrengt tusschen ruïnes van huizen drijvend huisraad een dood paard haakt aan die pont vast
de prins lag naar ze te staren eene doodkalmte scheen hem niets te doen voelen zich niets te doen aantrekken bij zichzelve ging hij geheel de geschiedenis na van
er werden in deze dagen bij al de uitgangen der keizerlijke familie steeds onder den schijn van glanzend vertoon
en men wist niet waaraan men zich te houden had en wat de waarheid was gelukkig om die liefde voelde othomar zich echter niet
vlug door hem heen schoot de gedachte dat de generaal er zeer tegen was geweest hier te komen hij knikte van neen toen zochten zijne oogen von fest onder door de wimpers op keken ze den kolonel aan
elizabeth was bleek geworden ze zag hem aan of hij krankzinnig ware geworden wie geeft je die boeken vroeg ze hard heesch angstig dutri leoni andro heeft er mij ook gehaald
was die jongen met zijne ziel vol scrupule zijn heimwee naar rechtvaardigheid zijn in verlangen naar liefde zijn dadelijk gekwetste teêrgevoeligheid was hij de zoon zijner vaderen afstammeling van
ik krijg wat van mijn broêrtje van mijn broêrtje wat moois zong hij door en de keizerin verstond zijne woorden maar ze begreep niet
hij was strak omvangen in zijn blauw en witten uniform van kapitein der lanciers uniform waarin hij zich meestal vertoonde in het publiek en waarvan de zilveren brandebourgs eenige breedte leenden aan zijne tengerheid
op het hoogste terras dat met drie glazen deuren tot den grooten hall toegang had was het gestreepte linnen zeil neêrgelaten
ik kan er niets tegen doen herman ik denk er niet over maar het zijn heele kleine prikjes als gedachten die plotseling opkomen en verleden o verleden toen was het meer
hij omhelsde haar zij zag tot hem op verwonderd om zijne stem toen keek ze weêr naar het kind ze maakte zich los uit de armen van haar zoon hief zich nog hooger boog zich over het witte gezichtje en kuste het voorhoofd
en toch al moest ik je opsluiten in een gevangenis zoodat niemand je laagheden hooren kon je zùlt geen afstand doen
over de schitterende stemming van feestelijke vorstelijkheid zoo kort geleden de gewone atmosfeer van het paleis zeefde een grauwe asch neêr
van het therezia plein tot de domplaats staat alles onder
wat hij in fyzieke miste en zo hem genezen want de professor wist het zij waren het eenige wat hem genezen kon
den spitsen snuit gestrekt den kraag van haren hoog opgezet zonder adjudanten ging hij het park van het imperiaal door naar de
de keizer haalde licht de schouders op ieder moet zich zijn eigen levenswijsheid maken othomar ik kan je alleen dezen raad geven
zijne ontaarding de melaatschheid van zijn paria gemoed het flitste door hem heen in de seconde na dien laatsten striem van verwijt over zijne ineengezonken ziel
de hertogin zelve gelokt door de discussie waarin zij othomars stem hoog op hoorde klinken met jong gezag was met dutri nader gekomen
hij was opgestaan had het loket genaderd in eens sprong hij er op af strekte zijne hand uit en greep het pistool
klonk gezang met vromen klank als van psalmen ducardi steeds gewend vr te rijden aan de linkerzijde van den kroonprins hield zijn paard met bedoeling in liet de anderen hem inhalen
ernstig somber tragisch bijna flitste zij hare blikken in de zijne hij zeide niets bleef haar
prinses thera en othomar traden binnen de prinses kwam blij en vriendelijk naar haren neef toe zij kusten elkaâr ook othomar omhelsde herman met een enkel woord maar tegen de natuurlijke uitingen van de keizerin en thera
en duwt die toekomst zelve terug de keizerin in haar slepend licht violet fluweel treedt haar gemaal tegemoet en nijgt voor hem in ceremonie
de voet gleed uit over de gladde naalden de prinsen lieten zich op den grond neêr bij een groote plas water om hen heen verrezen de rechte dennestammen met hunne knoestige pieken van zijtakken de lucht week met blauwe plekken
de hertogin lachte nog vroolijker zag den prins schertslachend ook aan en sprak het is zeker onvergeeflijk van ze u niet beter in te lichten omtrent de merkwaardigheden van het gouvernement van vaza
abdis was ze was alleen ze zag nooit iemand en ze verveelde zich in haar ontwaakte weêr het leven dat slechts gesluimerd had en dat zij had
dutri hielp haar suiker in de kopjes doen hij zag haar belangstellend aan hij kende haar nog al goed zij was hem weinig raadsel meer toch amuzeerde ze hem altijd en was ze nooit uitbestudeerd
voor hare jonge aanstaande keizerin maar nu al zoo gauw nauwlijks eenige weken zoo kort had nog géen roman in haar liefdeleven geduurd
dat eene zoodanige schikking de eenige zijn zoû waarmeê zijne majesteit graaf marcella zoû kunnen behouden
het was niet in herman hier veel en lang over na te denken maar het kwam plotseling tot hem bruskweg als een nieuw uitzicht dat geopend wordt in klaarder licht
berengar sprak de kroonprins en zijne stem brak zijn hart kromp ineen othomar antwoordde het kind een smartelijke kreet ontsnapte den keizer
balthazar zanti woont hier met zijn dochter zanti balthazar zanti riep othomar verbaasd hij richtte zich op keek nieuwsgierig naar het slot dat zich verborg achter de kastanjes
ik weet niet of we elkaâr nog alleen zullen zien voor je naar lipara terug gaat en ik woû je nog voor iets bedanken waarvoor vroeg hij
een fluisterende toon in afwachting van het hooge bezoek het is na het lunch de hertogin ligt half op een divan en tuurt naar de herten
een der artsen echter als mêelijdend knikte achter hem haar met zijn goeden dikken kop stil geruststellend toe welnu vroeg de keizer
tusschen het uitstekende naaldenloover weg naar de ruimte herman leunde tegen een stam aan othomar strekte zich uit op den rug de handen onder het hoofd het is nu gauw uit zeide hij zacht
en hij wees hun de gebouwen verklaarde ze hun ik las enkele van uw brochures meneeer zanti sprak de kroonprins brengt u hier in toepassing uw idee omtrent het huwelijk
en uit eene bizondere liefde voor den kroonprins daarenboven de koudwaterdouches hadden den prins opgestijfd maar de suggesties van den professor
iets als een perspectief ging voor haar open of er een verschiet van licht gloorde aan het héele einde van hare zwarte e ids aargang droefheid maar het verschiet was zoo ver
othomar was opgerezen de keizerin ook oscar zat in een stoel het gezicht met de handen bedekt en snikte tegen prinses thera aan
als ik er niet meer zijn mocht is dat niet genoeg mama ze schudde glimlachend het hoofd van neen neen dat was niet genoeg zekerheid voor het huis van
die othomars onbewust werkende eigenschappen als uit hare onbewustheid gewekt hadden waren wellicht een nog ingrijpender geneesmiddel gebleken
aan de verlichte open ramen der opera boven de nog feestelijk hel verlichte peristyle verschenen gezichten bij gezichten akteurs in kostuum nog
excellentie de kok vraagt u dringend zelf te spreken de kok ze heft haar mooi gezicht op droomend half lachend als met een profiel van cleopatra zoo egyptisch fijn en recht
er dreven lichte nevels die er de afscheiding tusschen zee en lucht uitdoezelden met smoezelige tint sterk woei de wind aan
de keizer had othomars polsen gegrepen zijn heete adem siste in othomars gezicht verdomde jongen knarstte hij tusschen zijne groote witte tanden lammeling je hebt gelijk je hebt niets van een keizer je zal er nooit iets van hebben
dan hij huiverde zij zagen elkaâr aan het is niet goed vervolgde hij werktuigelijk als gesterkt door hermans blik
zij nam zijn arm zij gingen maar voor zij de suite der antichambres zouden binnentreden die leidden naar de salons hield zij hem nog even staande
zij had den aanstaanden keizer van liparië deze zwakte ingeboren en de openbaring van dit smartelijk mysterie
maar redeneer van het begin redeneer niet van achteren af begin niet bij ons begin bij onze éerste
dik klein mollig zachtbruin het exuberant glimlachende en bewegelijk wiegende van ledematen het draaiende van hoofd en werkende van oogen eener
het mes nog in de kramp van de harige vingers geklemd dat was alles gebeurd in één oogenblik het was von fest die met een revolver het schot gelost had
onder de kastanjes aan den burchtweg waren de villa's ook dwarrelig vol van toeschouwers die in de tuinen en op de terrassen liepen en zaten
neêr de opperintendant trad nader betuigde othomar uit naam van alle dienaren van den hertog huune innige dankbaarheid
eene week lang waren van uit het park de vensters van het kabinet bespied en al dien tijd had men niets gezien het was nu een paar dagen geleden dat deze geheime wacht was opgeheven
ik heb gebeden uren heb ik gelegen op het koude marmer van de kapel tot mijne knieën me pijn deden en mijne leden stijf waren mijn zondig leven heb ik gebiecht aan mijn heiligen biechtvader monseigneur van vaza
othomar en herman hebben hunne drie adjudanten dutri leoni en von fest wien men paarden gezocht en gezadeld heeft weggezonden naar den dijk toe
een wereld ging door zijn hoofd als joeg het met snelle wolken door zijne verbeelding heen en uit die wolken doemden hem vizioenen op
het schuim had valérie nat gemaakt zij zag om altseeborgen lag zeer ver nauwlijks zichtbaar de vlag zag zij nog teekenen in de lucht als een lintje
ik meende sprak hij netjes maar mompelend stotterend en hij poogde te zijn nederig voor den prins en tegelijk hoog voor den generaal
dat hij afstand van zijne heerlijke rechten zoû doen ten gunste van zijn jongeren broeder en daarna trouwen zoû met zijne maitresse de brief verzocht aan de koningin of aan de kroonprinses dit te willen meêdeelen aan valérie
te altseeborgen was voor othomar als een kuur hij voelde er zich in natuurlijkheid opleven zijne menschelijkheid zich er zonder boei wijder ontplooien
en verheugt er zich in dat je zoo een klaar oordeel hebt soms over sommige staatszaken dit oordeel zijns vaders verbaasde hem en waarover beloofde u met me te spreken
dikwijls wordt zoo iets beslist uit de verte je zoû als het hier in orde kwam de reis misschien niet hoeven te maken
schijnbaar onverschillige blikken werpende om hen heen of men ze niet hooren kon iets dat ik u al lang had willen zeggen een besluit dat ik nemen moet
dat het iederen daagsche leven van zonnelachende weelde voortging dat iederen middag om vijf uur de elegante
een allercharmantste jongen antwoordde hij maar het leven of liever hijzelf zal nog veel aan hem moeten vervormen om hem straf te doen staan voor later
de wind was zoo sterk ik kon er bijna niet tegen op ik had niet moeten gaan maar ik had ik had behoefte aan beweging de koningin zag haar angstig aan hoe voel je je
uit den hall klonken eentonig de zachte gamma's van prinses elizabeth het oudste dochtertje der kroonprinses dat studeerde
ontbood en met den geleerde een lang onderhoud had waarover hij zelfs met de hertogin van xara niet sprak toen de professor vertrokken was voelde othomar zich verlucht gesterkt
zij is nu ook kalm zooals uwe majesteit zegt maar deze kalmte neemt niet weg dat hare zenuwen volslagen afgewonden zijn zijne hoogheid heeft klaarblijkelijk te veel van zich gevergd in den laatsten tijd
die als roepend bruiste valérie stamelde hij ontzet in godsnaam laat ons naar binnen gaan het is hier te koud en en zij zag hem angstig aan ook met dolle oogen
zag ze zich in ware klare waarheid en diep treurig in hare arme ziel van liefdeverlangen en wereldverlangen
nooit haar geluk had kunnen zijn daar ze haar in disharmonie had gebracht met zijne majesteit haar oom en met alle hare verwanten
de lucht stond donker woester rolden de golven op het bootje aan en wipten het op hunne ruggen als van gladde
ijzig aan de open haven tusschen de witte paleizen in straten en op pleinen het was een ongezonde tijd
voor haar heb ik dokters genomen en vertrouw ik op wat ze zeggen en voorschrijven ziet u ze zoû niet kunnen mij volgen in alles want ze heeft het verleden
iemand die zijn titel afzweert lid van het huis der standen glimlachte von fest o die inconsequenties wemelen in zijn leer bromde ducardi
en waarin zoû dat te veel dan bestaan hebben vroeg de keizer hoog de professor maakte eene vage beweging van niet weten dat zal men aan het hof zeker beter weten
bijna mijmerend en bevallig langzaam omdwalend op fijne pooten soms in eens gestrekt de koppen achterover de oogen wild rennen zij vele te zamen een eind weg
de diners vroeger de splendeurs van iederen dag werden bekort alleen de noodzakelijkste invitaties gedaan
zoû ik naar hem toe gaan naar hem toe gaan o dutri weet je wat het is in ons factice leven waarin alle dingen zoo valsch om je heen zijn
met zulk vertoon van strijdbare macht en buiten de stad op het hooge marsveld weet het volk niet dat er troepen uit alle gouvernementen zijn
even drukte valérie othomars arm en trok zich met hem uit den stoet terug het was zoo warm in de eetzaal
de danszaal was aan de achterzijde van het paleis de hooge balkonvensters waren open en zagen over de balustraden heen
en hij voelde zich geene kracht er tegen op te komen de beleedigende verwijtingen hielden hem afgeranseld neêr
in wezenlooze wanhoop op zichzelven op zijn eigen voorhoofd waarop de aderen blauw zwollen othomar brulde de keizer
raadplegen klokken horloges men verwondert zich men wandelt e ids aargang op en neêr over het perron een half uur een uur lang prins herman gaat in druk gesprek met den stationchef het regent
ik zie het nu helder in ik ben niet opgewonden ik ben kalm ik zie het ik voorspel u dat het nooit gaan zal
en de sombere plooien van zijne overstrooming die als een voortgesleept lijkkleed was over alles wat eindigen moet trok het voort tot waar zij waren
en met nu en dan een enkele prettig zachte toon in zijn baritonstem een toon die even lichtjes verwonderde om haar geklank en hem sympathiek maakte als ze week was in zijne
en dat hij er niet in stikte en ademen bleef leven bleef dat de dag klaar om hem heen was de dingen onveranderd waren
er ontstaat eene lichte emotie in de groepen men schaart zich en haie door de zaal een paar dames verwarren zich in hare sleepen en lachen zoo wacht men
en hield met dien een paar woorden van korte beraadslaging de adjudant haastte zich daarna met veel drukte weg
mama riep het kind ontzet het gezicht van de keizerin stond strak ik wil het berengar de jongen zag haar met de grootste verbazing aan
waar op den linkerarm het groote witte kruis straalt vier kroonprinsen volgen als de vier getuigen van den bruidegom de hertog van
ook wij sliepen dien nacht niet maar waakten in de herezia erk men herinnert zich sedert vijftig jaren niet eene zoo verschrikkelijke overstrooming tijdens die welke mijn vader zich herinnert uit zijne kinderjaren
de streek is bloeiend mooi de dorpjes die zij doorgaan zijn welvarend bezittingen van den hertog tusschen vaza en het kasteel is het land gespaard van water de uitstortingen
toen zag hij naar berengars gelaat geene koorts verwrong het meer rustig lag het blank als sliep het alle geluiden in de zaal waren weggestorven eene doodstilte hing neêr
het hart breekt me dit alles te zien en er zoo weinig aan te kunnen doen tot lycilië toe eene watervlakte een klomp van lijken in omhelzing van den dood het lichtte
papa ik ijl niet wat ik u zeg heb ik dagen weken misschien overdacht ik weet het niet de tijd gaat voorbij
al die vale misvormde opgezwollen lijken op het groene gras en daarboven de hemel die weêr diep blauw was geworden
wit vierkant massief in het groen der elizabethparken in het intimere mysterie van zijn eigen groot platanenpark het park der beroemde platanen van lipara
zijne hoogheid berengar geroepen kwam aan hij ging tusschen de kleine hertogjes en graafjes door en zag naar het venster op waaruit zijne moeder zich boog
othomar steeg af de anderen volgden leoni en thesbia vonden met moeite voor een fooi een paar jongens die op de paarden zouden passen othomar enherman waren reeds met den ouden man voortgegaan
eene nerveuze vrees was in haar omving haar geheel als met een niet zichtbaar net van mazen
neen neen weerde zij af kort hij dacht aan zijne schulden en aan eleonore ik zal het probeeren fluisterde hij radeloos
hare lange witte hand ongeschoeid klopte tot kalmte manend op den kroeskop van den retriever die het rijtuig
de borst bloot sirene in haar parelmoêrachtig lichtgroen moiré het trof hem dat zij de juweelen die zij aan het diner gedragen had al had afgelegd
hij was een klein flink gebouwd pittig ventje zijn gezicht was rood van verontwaardigiug met twee kleine woedende oogjes er in als zwarte vonkjes
maar zag men haar als nu in het geheim van haar eigen salon met niemand samen dan met haren neef wien zij bijna even liefhad als hare eigen kinderen
pleizier van weêrzien in zijne groote grijze oogen waarin een zwarte pupil blonk de lakei deed de deur achter hem toe tante
voor het genot dat wij samen hebben gehad mama had gelijk ik kende je niet herman maar ik jou ook niet beste jongen
over zijn vader die geweest was en over zijn zoon die komen zoû snikte hij het hoofd in de armen zijner jonge keizerin
en dat leven van passie dat leven van liefde voor zoovelen was dat een waarheid lasterden zij niet de adju e ids aargang of minstens lieten zij de waarheid niet anders schijnen dan ze was
met eene révérence voor zijne galanterie zetten zich stijf recht begonnen te handwerken groote blazoenen voor stoelbekleedsels zij waren zeer deftig met fijne maar
die hij eeuwigheden ver om zich heen ried en hij snikte snikte als een ontroostbaar kind omdat dit zoo was en wanhopiger worden zoû
dat ook u de vrede worde en de kracht voor uwe toekomstige heerscherstaak ik voel geen naijver op haar die mijne aanstaande keizerin zal zijn
ik woû hem niet straffen met mijn zelfmoord hij is zoo zwak ik ken hem het zoû hem zijn leven lang vervolgd hebben
aan dit leven van eentonige afwisseling was hij gewend er in gegroeid zoodra hij van lycilië terug was te lipara de stad toen nog in staat van beleg
die glans deed schijnen door gehéel hunne ziel zij geloofde aan het excluzief hoog rechtmatige van majesteit in hen omdat zij hieraan geloofde
hij had zich zeker overspannen in den laatsten tijd hij moest rust nemen de keizer verwonderde zich de prins had pas rust gehad en was weken lang te altseeborgen gebleven waar had dit dan voor gediend
een groot huis met vele verdiepingen en rissen kleine ramen schijnt eensklaps ondergeloopen te zijn geheimzinnig plotselinge druk der wateren door het metselwerk der kelders
nu na de opening van het parlement was de stad het geheele land kalm geworden de troepen echter bleven op het marsveld voor de aanstaande manoeuvres
zij zat te teekenen bij haar eene hofdame de jonge markiezin van ezzera de prinses was verwonderd haar broêr te zien
half fort half burcht krachtig eenvoudig middeneeuwsch ruw van lijnen met zijne vier torens en rechte vlakken van tinnen aan alle zijden den horizont om zich heen cirkelend
andro andro riep hij gesmoord in zijne keel en toen als in doodsangst andro andro
onder zijn natuurlijk bevallig geronden arm zij opluikend in glans den ivoorkleurigen sleep lang sleepend achter haar aan den waaier van pluimen en brillant op en neêr slaand op haar borst
herman zag hem aan neen anders ook niet gaf hij toe je bent een goede jongen ik weet niet hoe het gekomen is maar ik hoû veel van je
kwamen nu en dan verschillende leden logeeren en brachten er hunne nuance van verschillende nationaliteit mede iets exotisch in klank van stem en in zijn van zede
zeker tante ik dacht dat papa liever de grootvorstin xenia wilde de koningin haalde hare schouders op
over die ontzetting hoe kan ik nog met hoop leven na al wat ik reeds in mijn korte leven geleden heb en voor ontzetting om mij heen heb gezien
en kleurige vuurbrugketens factice hel onder de stille zilverblikken der sterren bouquetten vuur vielen sissend in het water waarop de bootjes zwart werden
hij deed gaarne goed maar voelde zucht tot goed doen niet als hoofdtrek van zijn karakter in zich hij voelde integendeel géen hoofdtrek in zich
zij stonden nu voor het portret de markiezin had zich teruggetrokken zooals zij altijd deed bij dit samenzijn van zuster en broêr de schilderij was half bedekt door een zijden lap
hij hield lange overwegingen met den generaal hij had echter in maanden niet meer de ochtendberaadslagingen in het kabinet van zijn vader bijgewoond
zooals het maar ééns voor eene ziel uitfladdert maar hij had niet gedurfd hij voelde zich te zwak dien greep te wagen hij bekende het haar zelve en nu was het gedaan gedaan gedaan
heb je het aan den prins gevraagd neen nog niet ten eerste is het de vraag of hij mij wel zien wil maar dan hoe breng ik je bij hem
als ware het maar een drukkend zware mantel van purper en hermelijn en niet meer nemende het zoo krachtiglijk op
en van het huis der standen leden van hooge rechtscolleges zijn binnengekomen ze vullen de tribunes die links en rechts zijn opgericht
de koninklijke familie van gothland was gewoon den geheelen zomer te altseeborgen te blijven het strand leende zich bizonder tot badplaats om het visschersdorp heen
na een oogenblik kwam het kind de kamer in berengar sprak de keizerin het is heel ongemanierd zoo een leven te maken in het park
djalo riep hij de colley kwam schuddende aan blij djalo wat is goed hoe moet de wereld zijn moeten er koningen en keizers zijn djalo of moeten we maar allemaal weggaan
iederen dag die hem nader brengen zoû zijn toekomst van keizer en hùn toekomst de treurige dag die over eene verwoesting van oude wereld lichten zoû
die twee dagen sterven van keizer oscar ze hebben othomar zoo hevig hevig aangegrepen mijn god hoe u te schrijven in woorden
vlak voor onze voeten in één reuzenomhelzing van den dood de kroonprins was plotseling bleek geworden hij bleef zitten in zijne gewone houding hij tuurde naar zijn ring met den tic die hem eigen was
bad om kracht en dat de vonk mocht neêrdalen in othomar toen zij zoo gebeden had zoo lang en met zulke overtuiging kwam als eene uitstorting van heiligen geest eene berusting over haar neêr
naar de toespraak van het markiezinnetje nam zij met een innemend gebaar uit de handen van twee andere meisjes het groote étui aan dat deze open lieten springen en waar op licht fluweel
de prins had zich leeren beheerschen en hij was den professor liever geworden en liever deze toewijding geboren uit eene ontdekking van wat anderen niet wisten