AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
links en rechts over de zee waaien de zuidewinden op het kasteel aan het dennebosch beschermt het veel voor de noordelijke vlagen
hij was zeer moê en had toch geen slaap in zijne gewrichten voelde hij eene looden stijfte als een koû die hij zoû gevat hebben en door zijn geheele lichaam ging eene voortdurende trilling eene geheimzinnige siddering van zenuwen
zij zag hem aan met zulk een intens hevig verlangen met zulken honger dat hij er van ontstelde hij zag haar vrouw die alles doen zoû om een passie toen glimlachte hij blagueerend als altijd
wende zij aan ze dat ze begon te snikken terwijl ze roeide o god hoe lief had ze hem gehad met heel hare ziel waarm wist ze het
unsere liebe erzherzogin is nog een jong ding othomar gunther en herman kwamen binnen ze hadden gebiljart de jongere prinsen volgden hen
de lange witte sluiers vielen uit de pluimen en juweelen tiara's in wazige gaaskreuken neêr het was de eerste vertooning der nieuwe toiletten van het seizoen
zelfs maar om een kroonprinselijke fluistert hij achter den watteau waaier van lady danbury ze proesten van het lachen samen
den sterke wenceslas den wreede zoon der strijdbare xaveria of was hij niet eerder het kind maar zijner zachte moeder alleen
toen wilde hij zich uitstrekken op de bank nam een boek om te lezen maar legde het weêr neêr en hief zich op als met eene plotselinge impulsie
graaf marcella nog niet weten te verwinnen de meerderheid der legercommissie was tegen die kolossale wapening der
door een paar dorpjes waarvan de bewoners hunne landvrouw groeteden maar niet wisten wie was de eenvoudige jonge officier die naast haar zat een bries had de vocht der vroegere dagen droog gewaaid
de hertogin haalde glimlachend hare mooie schouders op luisterend naar othomar dien zij zich hoorde verdedigen gesteund door uitroepen hoofdgeknik der anderen
dan midden in de stad groen wijd éene oaze de elizabethparken de blanke massa van het imperiaal en daarachter de reuzenbocht der kaden
welke de reden van dien zelfmoord geweest was wist men niet sommigen meenden dat de prins zwaar gebukt ging onder de ongenade van den keizer van oostenrijk en de brouille met zijne familie
en altara anders grauw oud verweerd was niet herkenbaar bont van vlaggen jong van groen festoenen versierd met draperieën en tapijtwerk van zijne balkons af
teekenden zij hare namen en zij wachtten tot hare titels door de ceremoniemeesters afgeroepen werden zij stonden gedecolleteerd de slepen over den arm
zij waren nog allen vroolijk om sofie toen stemmen klonken uit den hall schelle oude stemmen het waren de twee douairières met othomar de oude dames minaudeerden hoffelijk tegen den jongen prins die heur stoelen aanbood
waarom ik het niet gedaan heb ik geloof om hèm othomar ik had hem nog lief ik heb hem ng lief al is het niet fier van me
het werd aan de jonge dames der deputatie vergund de huwelijkscadeaux te zien die in een groote zaal waren ten toongesteld
dan ik het doe die uit mijn studeerkamer en mijn hospitalen kom sire uwe majesteit zelve zal zich daarop het antwoord kunnen zeggen ik kan haar alleen eenige aanwijzingen geven zijne hoogheid zei mij
en blikte dan zoo door zijne wimpers onder op meestal zat hij zeer stil zijne handen die klein en breed maar fijn waren
er waren een paar brieven voor de hertogin hij bood ze haar eerst toen éen aan valérie de aartshertogin scheen met hare verblinde oogen dien brief toch wel te zien gulzig greep zij er naar de lakei ging
zijne oogen stonden vol tranen hij zag hoe ze sidderde een zijblik vol angst sloeg hij op den diepen stroom beneden
luider en luider galmt het leve door den zonmiddag de marmeren huizen te boven en de keizer glimlacht glimlacht altijd of zijn glimlach meent juicht ge kunt wel niet ànders dan juichen
dat heb je me al eens meer beloofd othomar als een kind drukte hij weêr zijn hoofd tegen haar aan neen heusch betuigde hij vleiend ik zal er me heusch tegen verzetten het is niet goed van me mama
zuilen der zaal en drupte in millioenen flikkeringen op de gladde facetten der juweelen op het goud der uniformen en galarokken op de waterende witte brokaten der slepen
ik meen nu wel in de couranten gelezen te hebben dat zanti in vaza was gaan wonen zei leoni ik zoû die barakken wel willen zien we kunnen er morgen aangaan zei othomar generaal ducardi fronste zijne borstelige
ik weet niet wat ze willen ik begrijp ze niet ze zeggen heele lange zinnen en altijd weêr de zelfde met altijd weêr e de zelfde woorden ik begrijp alleen dat ze alles wat bestaat afkeuren en iets anders willen
en eerepoorten oprichtte van straat naar straat e ids aargang naar het oude paleis in den open landauer met den keizer en haar bruidegom
is een onding iets primitiefs en onbeschaafds vor de monarchieën waren er republieken het paradijs met adam en eva was een republiek van dieren en beesten
de reis was incognito geweest om alle officieele ontvangst te ontloopen en othomar had geen anderen titel gedragen dan dien van prins
door die duisterende schaduw heen zijne matheid voortslepende ging othomar naar de antichambres van den keizer de kamerheer diende hem aan
dit blijde vooruitzicht is ons eene aangename afleiding voor de beslommeringen omtrent de legerwet die in het huis der standen zoo halsstarrige tegenkanting vindt
daar in altara hadden de aartshertog albrecht en de aartshertogin eudoxie den vorigen dag met de keizerlijke bruid hun intrek genomen
de couranten schreven lange artikelen vol jubel het was enkele uren vor het diner dat de officieren der troongarde boden aan hun vorstelijken kolonel
nu was het de volgende dag moê lag ze neêr maar eigenlijk was ze uitgeweend uitgestreden vond ze hare onverschilligheid terug het verdere leed van haar leven zoû haar immers niet meer kunnen deren
eene groote menigte gonzende opeenpakking van vage menschen in den onduidelijken nevelmorgen vulde den glazen hall
dag vond hij geen oogenblik tijd aan die vermoeidheid toe te geven maar des avonds uitgestrekt ter ruste brak ze hem neêr zonder dat een gezonde slaap volgde e ids aargang ij was gewend aan zijn klein veldbed
vorige jaren was hij wel nu en dan korten tijd te altseeborgen geweest maar nooit zo lang gebleven om zich zooals nu geheel en al tot de hunnen te kunnen rekenen
in hunne regeering van meer dan twintig jaren al niet komen opdoemen als een aanval tegen haren man zelven zijne lange reeks liparische voorouders gelijk hereditair autocratisch
herman antwoordde niet maar streek met zijne hand de naalden werktuigelijk bij elkaâr en ook othomar sprak niet meer
de oude tantes vroegen uitvoerig naar het gebeurde het was heel moeilijk ze het aan haar verstand te brengen wanda zette zich tusschen haar beiden deed haar het verhaal
hoe anders was hij zijn zoon en begon met hem dan het oude ras van kracht en gezag te kwijnen als met een plotselingen knak in den rug eene uitputting van merg
zoo ruw te midden van dat gala en naast hun vorstelijken gast zoo langs hàar heen treffende alleen haren man
daarom glimlachte de keizerin en luisterde ze nu weêr de angst bleef in haar maar ze doofde die met veel berusting berusting in wat zijn zoû zijn moest
de prins voelde zich waarlijk al uitgerust had goeden eetlust was vroolijk prees den kok en den beroemden lyciliër toen de hertogin hem na het lunch voorstelde een kleinen toer te maken in den omtrek vond hij dit een uitstekend idee
onrustige tijden het volk zoo ontevreden fluisterde de gouverneur zacht bang gehoord te worden door de adjudanten geheel verkeerd herhaalde othomar driftig zenuwachtig opgewonden laat de infanterie oprukken
ik geloof nu wel dat wat je voorstelde het beste zal zijn dat het wel niet anders zal kunnen hij stak zijne hand uit
maar ik voel alleen met mijn instinct van vrouw dat het mooi is dat je dat voelt othomar zij greep zijne hand en drukte die haar gelaat opgeklaard in een glimlach
mama was vreeslijk ontsteld en zenuwachtig toen zij van dien man hoorde die je heeft aangevallen en ze woû hebben dat je dadelijk terugkwam omdat het daar niet veilig scheen te zijn en ze begreep maar niet dat dat niet kon
als een waas van tulle geurig van eene onnoembare zachte emanatie het parfum zelve dier vrouw
al die duizenden arme menschen zonder dak zonder iets het is echter het tweede oogenblik dat zij aan die duizenden denkt
hij is eenvoudig in rok met het breede groene commandeurslint van den rijksappel dwars over de borst en het grootkruis van st ladislas om den hals
eene vale melancholie scheen er de timbres van stem en weêrkaatsingen te dempen en er een zwaar web van atmosfeer te hangen van de hooge plafonds af
die weemoed van alles wat eindigen moet alsof alles niets meer is dan geur die vervliegt ik vertrouw op u mevrouw sprak hij nu ik hoop dat u van die reis niets zeggen zal
zijne oogen werden vochtig ik weet het niet mama ik ben soms zoo moê ben je niet wel jawel dat wel maar ik ben zoo moê maar waarvan dan toch mijn kind
van dit even alleen samen zijn zijn neef die sprak en zijne zuster die antwoordde en het hofdametje dat toehoorde met een glimlach
de kroonprins op verlangen van den keizer zoû dien avond een oogenblik op het feest in het kanselarijpaleis verschijnen prins herman zag naar othomar vragend als verwachtte hij ook een woord van dezen
bouderies op de doktoren die hem in zijn bedje hielden eens dat de kroonprins berengar kwam zien waren zij bij hem de doktoren
de ellende en smart niet van een maar van duizenden millioenen de haatdragende oogen vermenigvuldigden zich in een gewemel van haat om hem heen
ipara mperiaal pril achttienhonderd zooveel mijn lieve broêr voor die vervelende couranten het je vertellen
toen vroeg hij echter aan oscar vergunning een woord in het midden te brengen hij had een potlood in de hand genomen hij toonde met enkele kort besliste lijnen van aanwijzing over de kaarten
hij vroeg me och mama laat dat vraag er niet naar wat is u mooi mag ik u ook mijn handkus geven aanhalig schertsend nam hij hare hand en kuste ze zij nam hem het boek uit de vingers
de hertogin ziet hij nu op een afstand en mena doni buigt zijn nero kop tot vlak bij haar gelaat in zijne groote antipathie voor dien man mengt zich jalouzie
en niet om den eed om het bloed om het hart om geheel haar leven dat hare oude traditie is maar als zijn vader zoû othomar dezen keer niet naar den slotburcht van st ladislas gaan
papa sprak hij zacht ik heb mijne moedelooze oogenblikken gehad ik zal ze misschien nog wel hebben maar vergeet wat er zoo kort voor berengars dood tusschen ons besproken is geworden
keizerin elizabeth vertoeft nog hier zij is in eens zoo oud geworden zoo grijs en zeer dof en terneêrgeslagen en ze weet niet wat ze doen zal met hare eigen hofhouding blijven in het
zoû ik dien hertog dien condottiere met zijn wreeden kop nog vor ik den markies had ontslagen reeds tot mij hebben durven roepen zoodat de een kwam toen de ander wegging en in zijne verbeelding zag hij zich reeds weifelen
en dat oud worden je weet heel goed dat je dat miserabel vindt ach neen ik doe wat ik kan om jong te blijven omdat je dat aan jezelve verplicht bent
maar de doktoren hebben geen hoop met een vloek van smart duwde de keizer den adjudant weg en stortte zich voort de kamer uit
zijne rechtmatige hoogheid hij had veel verloren van zijne strakheid zijne stijve tacteloosheid en iets zekerders en beslisters gekregen
achter de keizerin zag naar de groep jongens hij zag hoe berengar met een enkel woord zich verontschuldigde bij het grootste hertogje en langs het achterplein verdween
treedt othomar met herman en de adjudanten naar buiten op de treden der kerk het plein staat onder water
innig blij meê maken kus siegfried en alle de uwen van mij antwoord mij gauw niet waar ik omhels u in beide mijne armen
de hofrijtuigen gingen leêg geëscorteerd terug naar het paleis andere rijtuigen huurrijtuigen poogden hier en daar door het volk heen te komen kurassiers omringden ze
hij herinnerde zich namen die fluisterend genoemd werden hij geloofde op dit oogenblik niet aan dien laster zooals hij meende
de gloeiende wolken waren allen verdommeld in schuimend goud roze neveltjes met blinkende randen maar het werd avond de lucht donkerde
hoe zoû ze bereiken ze vermoorden hem ze vermoorden hem ze mgen hem niet vermoorden blèrde het volk rondom haar op
maar een speciale boodschap uit het imperiaal liet ons dringend verzoeken het perron niet af te sluiten het was het verlangen van den hertog van xara en al die soldaten dan
de keizer haalde zijne schouders op de prins is daarna al voor herstel van gezondheid op aanraden van mijne geachte collega's een zeereis gaan ondernemen
en menschelijkheid was ze dat zoo wreed het leven voort wilde gaan als in een dollen triomftocht van zichzelven verpletterend onder zijne raderen hare herinneringen klaterend van schettermuziek door haren weemoed heen
die oude ruïne in thracyna met hun vijf dochters poor things de plafonds vallen in drie kromme oude bedienden in liverei en de liverei ouder nog dan de bedienden
de burgemeester verloor zich in lange frazen voor de beide prinsen waarom is de toegang tot het perron niet verboden aan het publiek vroeg generaal ducardi aan den directeur
zij lazen het samen met hunne weemoedige gezichten hunne groote strakke oogen die nog pijn deden van het staren in elkanders ziel
en herleest en vouwt ze weêr dicht zij kent die zinnen van buiten die haar nog vertellen van eene vreemde passie
de zon glansplekte over de gladde robes der paarden spiegelde in het verlakt van het rijtuig en in de facetten der geslepen lantarens op den hoogen hoed van den koetsier en in de knoopen van othomars uniform
de keizer was verwonderd haalde de schouders op maar bestreed zijne antipathie en liet zijn zoon zeggen dat hij komen kon
zijn hart is vol hij voelt een snik onder zijne borst wellen uit den troep studenten treedt een te voorschijn een groote lange jongen
ik breng niets in toepassing bromde de grijsaard weêr tegen ik laat ze allen vrij willen ze voor uw wet trouwen dan kunnen ze het doen maar komen ze bij mij dan zegen ik ze en laat ze gaan in vrede omdat er geschreven staat
die rit was hem lief om de zacht frissche lucht om zijn paard zijn hond om de eenzaamheid met hen beiden om de lange stille kaden
weet het tante met veel spijt ik zal nog dikwijls heimwee naar altseeborgen hebben naar u allen ik voel mij zoo geheel
op het lange voorterras het zeil was voor den avond reeds omhoog getrokken de zee was nog blauw de lucht parelkleurig en niet zoo hel meer boven den horizont brandde de zon nog blakende scheuren in de wijd uitstralende wolken
kijk zeide hij hij toonde ze haar zij bladerden nu samen zagen ook de portretten hunner ouders een afbeelding van het kasteel een hoekje in het park van
berengar kreet zij uit de slaapkamer van den jongen prins was verlicht het kind had zich in zijn hemdje al half van zijn veldbed gericht zijn kamerdienaar en een kamenier stonden ontzet in het midden van de kamer
van xara welkom heet uit naam zijns afwezigen meesters en den kroonprins een draadbericht aanbiedt uit lipara dat de hofmeester op een zilveren schaal reikt
maar hoe komt het dan mevrouw dat ik verleden jaar toen ik met den keizer bij mijnheer den hertog jaagde nooit van prins zanti gehoord heb en dat hij hier woonde de hertogin lachte denkelijk hoogheid omdat de jacht van den
toen zag hij zijne moeder rumeensche prinses zoo innig beminnend de haren vrouwelijkheid moederlijkheid zelve in hun kleinen kring voor het volk trotsch ongenaakbaar zonder tact als hijzelve
we zouden beter doen niet te gaan hoogheid othomar verbaasde zich wilde niet begrijpen u schijnt wat moê hoogheid hernam ducardi kort en zachter verontschuldigend
de gravin von altenburg verscheen namen de tantes de oude grootmeesteres tusschen haar in en deden op hare beurt het verhaal krijschende aan de arme ooren der gravin koning siegfried kwam binnen
met woede voelde hij zijn onmacht den kroonprins dit besluit van wanhoop te verbieden en hij verbeeldde zich wat er volgens de wetten gebeuren zoû zoo de prins volhardde
misschien tintte barzia's plotselinge sympathie voor den prins deze fyziologische diagnoze met te veel optimisme
in de trillingen om den mond de schokken van het lichaam tot om te stillen hij met zijne andere hand zacht over het kloppend voorhoofd streelde meêlijdend mompelend
zwaar recht kletste de regen neêr de straffe stralen liepen den prinsen en den generaal over den rug in den hals doorweekten hunne knieën
ik heb een brief uit sigismundingen de hertogin van wendeholm was gaan zitten iets over valérie vroeg ze verschrikt ja begon de koningin met een nadenken in haar blik
toen op eens als barsteden de gezwollen wolken in éen scheur open een zondvloed neêrstortte als met éen enkel loodrecht vlak van water
en niet verpletterende hen allen in eens geheel hunne keizerlijkheid gekomen was het en nog vreesde zij vreesde zij steeds door en nu nog meer dan vroeger voor haren zoon
hare eigenlijke natuur meer nog dan door hare gedachte zij droogde hare tranen sprak er over dat het uur naderde waarop eene deputatie van liparische jonkvrouwen haar een huwelijksgeschenk zoû komen aanbieden
heeft lady danbury haastig haren waaier in de hand geduwd en voegt zich bij zijn vader de oude hertog is een fijne magere man vol geaffineerd ras met een geheel glad geschoren gelaat
ip aart ijn aangebeden moeder uw brief verwijt me dat ik u niet dadelijk eergisteren geschreven heb vergeef me want zoo dikwijls zijn mijne gedachten toch vol van u geweest
en dacht er al aan maar voort te gaan maar zanti met den opzichter die hem geroepen had kwam juist aan langzaam zich volstrekt niet haastende hij keek uit de verte onder zijne hand naar de groep officieren te paard die schitterden
dat ding sprak hij tot andro die nog geheel in de war was en van zenuwachtigheid schreiend opruimde verbrand het of gooi het weg gooi het weg
eene wereld van smart scheen zich in het paleis daar buiten die kamer uit te breiden tot ze alle ruimten ervan vulde met haar donker nachtelijk wee
diep zwart vochtig bijna met verwijt maar hij stak de hand uit ik dank u kolonel sprak hij met een heesche stem
werktuigelijk vouwde hij zijne handen en bad hij voor het zieltje van zijn broêr hij mocht dien dag zijne kamer niet verlaten en zag alleen even de keizerin die bij hem kwam
niet begrijpende dat andro door de antichambre niet kwam aankondigen wie het ook zijn mocht als uwe hoogheid vergunt hij herkende de zachte stem der hertogin stond op ging naar de deur
de keizer nog jong breed en stevig en maar even grijzend gaat met een flinken stap hij omhelst zijn zoon zijn neef kortaf gauw de vorstelijke personen verdwijnen in de wachtkamer
een oogenblik s avonds iets van een oproer maar de keizer woedend over het niet onmiddellijk krachtdadig optreden van den markies van dazzara had dezen den volgenden morgen zijne hooge ontevredenheid betuigd
woest gooide hij zich achterover begroef hij zijn gezicht in zijne handen en snikte neen neen o neen niet schieten niet dooden
vergeef mij hoogheid als ik inbreuk maak als ik u stoor hij glimlachte zeide van neen verontschuldigde zijn kostuum verrast gestreeld zij zag dat zijne oogen nat dreven
ik kan toch niet slapen dat hoeft ook niet maar sluit die oogen barzia streek met de hand over ze heen de prins hield ze toe zijne hand lag weêr in de hand van den professor
de imperialistische bladen organen van graaf myxila gaven bijna tyranniek den toon aan dien men wilde eene meeting van socialisten werd met sabelslagen der huzaren uit elkaâr gedreven
keizer oscar generaals adjudanten volgen hem hunne uniformen ook die van den keizer hebben iets van hunne strakheid verloren en plooien wat moê om hunne schouders heen als kleederen lang gedragen
moet ik dat zeggen aan dien schildwacht mama ja blijkbaar begreep berengar op dit moment de wereldorde niet
ik herinner me niet oit gerust te hebben toen ik kroonprins was hij mag niet zoo sterk zijn als ik hij is toch van ons geslacht
zij sloeg een smeekenden blik naar hem op hij bleef haar den arm bieden toen kustte zij nog eens den jongen vleide hem nu zacht aan tot slapen wacht even stamelde ze tot oscar
herkende zij juist vlak bij eene groote lantaren met vele ornamentieke armen den keizer tegen othomar aan en haar eigen stiefzoon xardi maar de markies herkende haar niet
maar die wij toch hopen te zullen doordrijven daar ons leger noodzakelijke vermeerdering vereischt wij omhelzen u van harte slot
hij herinnert zich zijns vaders woorden wanhopig onze mooie oude stad de therezia dijk misschien aan het zwichten zoo weinig energie bij het gemeentebestuur
en balt zijn vuist stil nog vijf uur sporen de torens der stad de gekartelde lijnen en titanische vlakken van het sterke st ladislas schieten aan den horizont op
maar toen zij haar leed maanden geleden had doorgestreden en uitgeleden was eene onverschilligheid
maar het leek niet veel meer en het was daarom de wanhoop van de prinses het was jonger vager weeker dan de prins zich nu vertoonde iets magerder dan vroeger maar met een dikkere streep van snor
en der andere corpsen waarin hij zijn rang bekleedde ja het was zijn oogenblik van populariteit men citeerde reeds dat zijn bijnaam later zoû klinken als
in godsnaam mijn jongen geef je daar toch niet aan toe filozofeer zoo niet neem het leven op zooals het je gegeven is dit is de eenige manier om het te dragen denk er niet over na of je later gelukkig zal zijn als keizer
minste tot nogtoe van een ander dan van jou ruxodi zoû ik denken hij is jong machtig en jong en zijn overmoed geeft hem veel woorden in maar van jou wil ik dat niet denken omdat je een man van de daad bent
ik zal me incarneeren ruxodi de keizer stond op en hij strekte de hand uit om ruxodi op te heffen een glorie van zege lichtte over het gelaat van den rijkskanselier maar hij was zich die glorie
uit gemeenschapsgevoel uit rijksorde want er was rijksorde zooals er wereldorde was was die uit liefde voor hem hij betwijfelde het eerder was het door onzichtbare machten
eene hoogheid van woorden scheen een vlucht te nemen door het keizerlijke kabinet te willen naar buiten door het hooge
ijskoud angstig trots de zonnehitte was het meêdoogenlooze onverbiddelijk wreede leven wijd eenzaam om haar heen zij strekte de handen als duizelend uit
wat kan het hem schelen of ik je trouw sprak hij koppig zij werd ongeduldig stampvoette e ids aargang ees nu niet stom of hoû je niet zoo riep zij nerveus ik woon hier niet waar ik heb hier al mijn kennissen
de officieele stembuiging die als voor de tribune zijn orgaan had voorbereid tot een luid uitspreken der heldere liparische klanken zonk werd doffer werd officieuzer werd gewoon
en trots alles trots het bewegen en weifelen en wisselen van tint in zijne ziel trots zijn keizerschap zijn angst voor xaverius toekomst en trots hemzelven trots het leven voelde hij nu zijn stoet voorreed
wij menschen worden door een onbekende macht boven ons geplaatst op het schaakbord van het leven en de macht speelt schaak met ons een alleringewikkeldst spel
en door de lange straat gingen de troepen in de stikwarmte tusschen de witte huizen othomar hoorde ze pijpen met de breedte van het voorplein van het paleis tusschen hun marsch en hemzelven
ik hoû toch meer van moderne juweelen sprak zij aargang luchtig en oppervlakkig doende ik heb pas een tak gekregen van violen van saffieren en topazen die vind ik veel mooier
in hare wisselende incarnaties van melodiesch wezen was zij het gemakkelijkst zichzelve en misschien meer dan zij ooit geweest was in hare arme liefde en haar treurig huwelijk
en hij begon de cassette open te breken het zweet parelde op zijn voorhoofd van inspanning maar toch heel hecht was de cassette niet
eene zee van luxe die met een rechten horizon schemerde tusschen voorname palmen als eene obsessie kwam het bij hem terug hij had geld noodig en dan hij had honger en de restauratie's hier waren dure
buiten het huis trokken de agenten zich terug eene kleine menigte nieuwsgierigen slechts had de omsingeling van het hôtel zanti samengetrokken in de imperiaal avenue zij schenen niet zeer verbaasd
den kraag op de ongeschoeide handen in de zakken van zijn jas wiegende op en neêr met dat bittere en slepende van een
waren als eene stille melodie van smachting zij droeg geen enkel juweel en haar dik zilverblond haar
vermindering der gewapende machten tot het einddoel toe de geheele europeesche ontwapening ja men moest zulke krachten die men al bezat tellen en verzamelen voor dezen grooten oorlog tegen den oorlog
maar ook zij werd ernstig dacht na en ze zeide ik zal toch nog even naar huis terug moeten hij verschrikte waarom waarvoor zoû je dat doen zij wist het niet dadelijk toen zeide zij
scheurde ze en wrong er iets los eene bizondere vierkante zilveren insigne geheel bebloed hij wist de macht van dit ding hij veegde het bloed er af
daar jouwde het daar brulde de ontzettende passie uit en daar stonden als in een oorlog de troepen en de schoten vielen de paarden steigerden de huzaren drongen op de menigte in
te vluchten door die wachten die troepen heen die haar zouden làten vluchten als zij zich beriep op prins edzard al die officieren kende zij met één beweging greep zij den mantel weêr
maar het scheen niet te mogen estelle had de jonge keizerin nog niet gezien toen estelle tijdens het vrede congres te lipara geweest was
voor een nieuw parlementspaleis en ga dan voort zie en voel in uw rijk en laat uw rijk u voelen en zien en dan zullen zij misschien niet altijd zijn als de zee
en armoede en gebrek en wanhoop om brood losten zich op in de lichtblanke zaligheid van den vrede nu waarom waren zij niet allen reeds om hem de vorsten van europa om dat geluk aan hunne volkeren te
de keizerin wrong hare handen onmachtig zij eenmaal van liefde gebroken bezweek soms onder den last van haar kroonleven alsof othomar haar van zijne zwakte had ingegoten
een mensch niet verandert en de illuzie eeuwig en eeuwig herboren wordt sterft er herboren wordt maar toch er was vreugde in haar en zij sprak
van hunne welsprekendheid de aanblik van de zaal verheugde hem het rijke vertoon der uniformen en galarokken het breede geplooi van de ordemantels der edelen en ridders verheugde hem omdat het was voor den vrede
als een onnatuurlijke brand onbestaanbaar tenzij telkens gevoed met vaten petroleum at e ids aargang verlichtte de geheele stad
uit zijne daklooze wijde gaping stond het als verkolende tegen een vaal violette nachtlucht bijna zonder sterren
die koppigheid hij las er uit dat genomen besluit en dat de keizer niet wijzigen zoû hoe hij ook in iets anders mocht weifelen
op een grasveld menuetten of liever een herdersdans dansen in watteau toiletten dat zoû allerliefst zijn en dan met een kudde mooie schapen erbij met roze linten om den hals
het was gevaarlijk wat hij doen ging maar hij had tijd noch gelegenheid het lijk eerst veiliger weg te slepen hij voelde zijne zenuwen zeer koel worden en eene opwinding wolken door zijn brein
zij had schulden zij had ze eerst bestreden met groote energie gevende aan de wereld allen schijn van eene mondaine vrouw en binnen
onverschillig en at als hij zijn vork verkeerd hield tikte de prinses hem nerveus op de vingers
zij liepen snel en vera in eens lachte luid het klonk daar helder als van een vogel de prins bracht in een impulsie de hand aan zijn mond
en ze buiten op de trappen stond maar op de domplaats zag zij eene lichte beweging het even stilstaan der menigte het afnemen van hoeden
ik hoû dol van je om ons verleden om ons kind en om jezelve misschien ik heb er geen tijd en geen lust toe dat in me na te gaan maar ik haat je en ik hoû van je
neen ik eisch het ik wil niet ik hoû niet van je laat me laat me ik hààt je zij worstelden zij was weêr naakt en geheel in hunne worsteling scheurde haar hemd tot rag
ja wij hebben het leven samen opgenomen als een zware last dien het lichter is samen te dragen den weg die machten boven ons ons bakenden zijn wij gegaan en geen anderen
als zij het vervelend vond neen neen niet verder ze werd een oogenblik boos het egoïsme overwon hij hij had wel een element van viveur in zich maar een geweldenaar was hij niet
hij voelde die menschen het hem vragen met hunne blikken met het gebaar waarmeê sommigen hem groetten en het werd hem ten laatste te bar
het zoû alles met zachtheid gaan en hij nam eene lijvige brochure van de tafel op de brochure was al geheel
de prinses antwoordde hier en daar met een welgekozen woord eene doorzichtige diplomatie om niet te veel te zeggen zij was niet geheel op de hoogte omdat zij in drie dagen de organen van den bond had vergeten in te zien
de laatsten ook in een radeloos ziedende stemming en het was haar koud op het lijf gevallen zij werd verzocht niet te zingen te altara op hoog verzoek het hooge verzoek was onduidelijk toen was de naam van prins
alleen is alles donker en het kan alles verbergen in die duisternis arme jongen ik verlang zoo naar je terug wij hebben je daar maar gelaten in de verte maar o beiden verlangen we naar je
waaiende dwars door de zon van het zuiden heen blies altijd door de stad die scheen te hijgen van drukte eene zwarte zee drong de menigte bruisende door de straten stelde zich op om te zien achter de cavalerie hief zich hooger
maar toch glimlachte hij nog steeds want hij voelde iets hards tusschen de voering van de jas op een bizondere wijze ingenaaid ja hij dacht wel dat de moordenaar dat niet vermoed had en nu trok hij aan de voering
en dat was alles alleen deze dorheid was tusschen hen in dat coquette décor tusschen hun beider groote jeugd
kreunde hij dat het hiertoe moest komen ik heb eens zoo van je gehouden zij gevoelde geene ontroering maar wel herinnerde ze zich het verleden het vage geluk van zoo even
de wind was bijna geheel gaan liggen en een enkelen keer alleen zwol nog een vlag hoog op en flapte dan ademloos in een maar de zon scheen goudwarm nog trots het einde van oktober en in lichtgulden vakken
hij zoû nooit iemand willens kwaad doen hij wilde alleen blijven leven als hij deed prettig in liparië en daarvoor moest xaverius leven en daarom informeerde hij of het niet
ik zal verder voor hem zorgen teeken nu gauw je chèque ik kan niet ik kan niet aarzelde ze jawel zoo vreemd bang zoo ongewoon was het leven om hen heen
als golfde zij stoepen over over balkons en op daken ontzenuwend blies de wind spiralen van stof met ronde hoozen de blauwe lucht in de menigte bruisende meer en meer en vol beweging liet de herauten
aan allen dan zijn broederlijke groet op den vredebelovenden grond van liparië aan allen wenschte hij toe zich innig diep bewust te zijn van het hooge wereldgewicht hunner taak
en verzamelden zich daarna voor het huis van den hoofddirekteur den heer raxa deze verklaarde oogenblikkelijk bereid te zijn eene deputatie der werklieden te ontvangen
wanda en edzard gingen wat verder naar een raam zeg eens wanda vroeg hij hoe is het laat jij mij een blauwtje loopen of ik jou zij begon te lachen zoo als je het wil uitleggen
hoogst gewenscht is de onmiddellijke toezending van troepen ook in xara zelve is de algemeene stemming zeer gespannen het garnizoen is er geconsigneerd
een beetje bang voor buiten om er het electrische licht op te draaien waar was hare nécessaire o ja ze wist het op de onderste plank van hare garderobe
vera was geheel willoos maar toen het kind zag dat hij met zijn vader meê moest kwam een nijdige opstand in hem door zijn schijnbare onverschilligheid heen
ze wisten niet dat ze op mijn decreten in mijn naam werden vermoord en ze riepen leve de keizer en er waren vrouwen die met haar kinderen in de armen doodgeschoten werden met haar kinderen
hoe zal ik den prins ontvangen in een robe d intérieur en in de turksche kamer intiem of gedecolleteerd en in den kleinen salon
en zoeken hare plaats in het leven in de wereld was gevolgd ze bekende het zich met een trotsch gevoel ze had tact gehad grooten tact
maar aarzel niet uwe populariteit is zeer groot hunne liefde is zeer warm dit is zoo nu maar zij zijn veranderlijk bewegelijk van gemoedsstemming als een zee van tint
in den gouden stroom dien zij met hare tooverstem ontspringen deed extra teinen in hare hôtels prachtige appartementen met groen versierde salons
de kanselier boog even het hoofd verder vragende met den blik de keizer richtte zijn tengere jongensgestalte wat hooger zijn oogen zagen nu met den
ellendeling jij je was daar met je prins veilig in een paleis ik had het recht ze te stelen maar ik heb je gehaat omdat ze valsch waren
integendeel gevoelde plotselinge opgezweepte geestkrachten eene hofdame was verschenen de keizer gaf een paar bevelen eene verwikkeling van mededeeling tot mededeeling schakelde zich daarna door het geheele paleis
de winkels étages na étages gearabeskeerd met balkons die zich als opstapelden vol menschen een dicht rumoer
men heeft u in lycilië zeer lief maar als een mythe als een god als een glans daar ver weg te lipara
was hun noodlot geweest maar ook was het te begrijpen dat wat er gebarsten was in hen disharmonie in hen wekte en dat zij uit de verwikkeling hunner levens zich met geweld hadden willen
de groote wereld was al te lipara want de vrede was in de mode de hooge illuzie van den jongen souverein was in de mode
en toen de keizer niet meer sprak wachtte hij tot othomar hem verzoeken zoû te gaan othomar deed dit koel de rijkskanselier vertrok
onder zijne afzondering zij had hun kind in omhelzingen en onder tranen moeten zeggen dat zijn vader ziek was zij stelde zich voor othomar zittende in zijn houding
en uit een paar sombere koele oogen trof hem een blik het was maar éen enkele seconde want het rijtuig snellerde in een oogwenk voorbij
u mag hier niet blijven u moet weg het is nog tijd door de tuinen en het park zullen wij u brengen naar het kroonpaleis en dan is het honderd passen naar wenceslasfort
welke beteekenis het gehad heeft voor de toekomst welke schakel het geweest is in de wereldgeschiedenis wie weet het
eene zenuwachtigheid waaide als met den wind mede door de rezidentie die bont van vlaggen aller europeesche natie's over vijf minuten den keizer wachtte
zaal op de stampvolle galerijen en tribunes was in éene emotie een ieder opgestaan door het breede middenpad tusschen de zitplaatsen als een défilé van macht ging de keizerlijke stoet herauten
en woest stribbelde hij tegen niet hoorende wat melena zacht tegen hem zeide tante kwam binnen wat zij nooit deed als melena daar was
als de lek van een kaars een vlinder meer niet maar tch toen de vlam ook daar geel werd van laaiende hitte verblindende hunne oogen stekende den hemel in purper toen zagen zij daar
hoor riep zij terug toen de lakei zich weg wilde maken loop niet dadelijk weg zeg hem zeg hem dat hij morgen terugkomt zeg hem dat hij morgenmiddag terugkomt om om vier uur
en vera wist niet wat zij doen zoû het verstandigste leek haar te gaan naar het buitenland maar wat het verstandigste was was ditmaal bijna niet practisch uitvoerbaar
hoe het zoû niets geven het zoû niets voortbrengen het zoû geen pas verder voeren het zoû een congres zijn er waren er zoovele
de kanselier twee het congres drie rusland en zoo te wezen niet die hij was zijn eigen menschelijkheid van melancholiek droomer bang voor eigen zwakte
de opening van het vrede congres te lipara zoû eerstens voor de liparische groote wereld het begin van het winter seizoen zijn
woedend op zichzelven dat hij er niet aan gedacht had hoe de keizerin estelle liever niet zoû zien optreden
ik wensch ook uwe tegenwoordigheid die van het ministerie van het huis van adel en van de staten ik wensch dat het congres geopend wordt met grooten met zeer grooten luister
wenkte haastte zich eerbiedig naar de coureuse zeg ik heb immers een mand orchideeën besteld voor hare majesteit de koningin van gothland
zijn schijnbaar toegeven zijne hooge edelen betreurden zij den tijd van autoritairisme van keizer oscar zijne ministers deden zij maar met hem meê om wat zij zelfbewust misschien dachten een
de familie volgde daarna de aanwezige leden der hofhouding hun fluisterend gegons ging met hen meê door de galerij naar de
en op dit oogenblik hun gevende geheel zijne ziel en belovende meer dan hij op dit oogenblik bezat en in zijne edelmoedigheid niet kunnende twijfelen dat hij misschien nooit bezitten zoû
en om zich heen het gala van den dag zien ontplooien met eene ingewikkeldheid der allervoornaamste plechtigheden hij voelde eene buitengewone levendigheid in zich ij had de leiding van den
vulde nog het vertrek met glans toen stond othomar op en drukte hem de hand en ezzera ook sprak een enkel woord van waardeering
en boven ze een late gothiek bloesemden uit de torens zich plotseling afknottende in den hemel twee aan twee
neen niet in de turksche kamer coquetteerde zij schuddend met haar kopje uwe hooogheid heeft zich verleden niet netjes gedragen in de turksche kamer
scheen dat zij dezen keer de sterkste zoû zijn zooals zij beurtelings de sterkste waren want hij stelde nooit
de opera het atheneum naar het imperiaal om den keizer nog eens te zien op het balkon tusschen de opera en het imperiaal tusschen de vele monumentale huizingen was het kleine hôtel zanti
ik heb niets aan de wet van mijn vader riep zij alles verloochenend ik wil met je trouwen volgens de liparische wet volgens de roomsch-katholieke rite
louter uit den geest eene uit louter het alleredelste van de menschelijke gedachte die alle vooroordeelen zoû overwinnen en triomfeeren over eeuwenlange traditie van barbarisme
als ware ze geklommen naar een hoog punt en als gleed nu alles in de diepte alle verschiet vor hem werd afgesneden door de plotselinge verschijning van die agenten
toen werd het landschap weelderiger van zuidelijkheid kwam hij aan de buitenwijken van lipara het marsveld enkele verspreide landgoederen
de liparische pers was tegen deze beschouwing bijna geheel eensgezind opgetreden en toen een beroemde fransche socioloog vuillot geschreven had
daverender dreunde de straat toen klonk het commando van een officier zich vele malen herhalend met vele officiersstemmen die elkâar volgden de een na de ander
een storm van boos mannen en vrouwengeluid stak duidelijker en duidelijker uit die zwarte zee van menschen op want zij die daar
wat mij zoo pijnlijk trof overal was onze vereering als e ids aargang met goddelijke eer op het platteland zij spraken onzen naam niet uit dan met een heiligend adjectief er
een flacon hier een doosje daar jammer dat ze geen tijd had al de flacons van de nécessaire te vullen dat was zoo comfortabel maar heusch daar had ze geen tijd toe want ze moest zich nog even verkleeden
de hulde streelde haar lichtjes als iets dat maar weinig telt maar dat toch onmisbaar is zonder den schijn er eenigen acht op te slaan lette zij het alles op
en die rondingen schenen om den immensen zeebeker heen kleinere bekers te scharen rondere bekers vol blauw zee en bergen trilden in het transparante lichtwaas van den helder en helderder wordenden dag
kàn ik in mijn eigen huis niet ongestoord zijn als ik niet gestoord wil worden zeg het dan hoe durf jij hoe durf jij
de weemoed in elizabeths oogen werd even bitterder wat is er dan met hem alleen wat koorts totnogtoe niets anders hij is er heel treurig onder dat hij niet meê mocht komen
zijne hoogheid wordt maar somber hier antwoordde othomar dof nog meer in de schaduw van die altijd zijn hoofd steunende handen
anders willen ze niets de jonge keizerin was trillende opgestaan zij kende deze vlagen van onbedwingbare wanhoop een eindeloos medelijden was in haar
een gemeenschappelijke studie der opdoemende problemen was het doel der internationale bijeenkomsten zoo zouden kiezers aller landen voortaan in het oog moeten houden
het was de bêtise geweest van haar leven van hare jongemeisjes dweperij het was jaren geleden geweest in de communistische kolonie van haar vader
waarom niet de paus daar was het weêr het niet willen zien der kranke onmogelijkheid het dwepend terugwillen naar midden eeuwen
als mijn vrouw vera lispelde hij met zijn flirtstem zij lachte hem toe een groote blijdschap zwol in haar op
het had zoo toch moeten worden het had niet anders kunnen worden alleen om het feit al dàt het zoo geworden was waarom zoû het einde dan zoo heilloos zijn als een straf
en het studeervertrek vol slingerende documenten en tijdschriften in verwarring achter zich latende ging zij door een corridor naar hare kleedkamer
er moet zooveel anders worden en er zal veel anders worden spoedig al ik blader door de vorige bladzijden van deze schriften en ik zie nauwkeurig het relaas van onzen tocht dag aan dag bijgehouden
de vijfde was een beroemd liparisch beeldhouwer en architekt en de keizerin valérie had hem opgedragen haar een wonderschoone villa te bouwen aan de zee bij
maar de rijkskanselier de markies van ezzera onder het dicteeren gaf den keizer een enkele maal eerbiedig raad een enkele uitdrukking
en dien ze haar secretaris noemde door altara's straten met zoo een welwillend lachje het was haar derde dag in altara en het welwillend lachje van estelle mocht wel door de altariërs gewaardeerd worden
majesteit riep hij in niet betoombare vervoering uit eene wijde blijdschap huiverde door zijne stem in vervoering van vreugde gloeide zijn roode kop
daar was het weêr wlenzci's laatste woorden hadden geklonken als met een blauwe naïveteit met een stem als van een jong meisje
hoor daar was het weêr was het dat dan waarlijk hij beval de vensters te openen en eerst tegen de spiegelruiten gebroken zwapperde de storm van geluid nu binnen vullende hunne ooren hunne hersenen
en toen zij de laatste wacht achter zich hadden waren zij vlak bij huis zij liepen nog sneller het kleine hôtel om naar de achterdeur de officier mocht hier niet blijven maar zoû zich voegen bij de laatste wacht
en juist wilde hij een der tuinen binnengaan om door te dringen tot de villa toen zijn voet stiet tegen een lichaam aan het was een lijk
een file van rijtuigen stond daar een zwerm van menschen ging bont de trappen van het gebouw op de zitting zoû dadelijk aanvangen
want een talent is altijd zeer gestreeld als men nog iets anders in hem bewondert dàn zijn talent en daarover zeer in haar humeur wandelde zij met een meneer die haar altijd vergezelde die van alles voor haar deed
en ze zoû dien avond nog even naar de receptie van de markiezin gaan dat huilen chiffonneerde haar zoo ze zuchtte
misschien dachten zij er wel aan een in hunne intonatie's kwam een tooneelaccent toen keken zij elkander aan éene seconde oprecht elkander ziende tot binnen in hunne gedachte
en om droomen die willen worden dat was melena's groet
en met een elegant gebaar van wanhoop tilde zij aan beide zijden haar rokken even op maar prins edzard werd zeer zeer ernstig ik zoû toch niet gaan vera ik moet
buiten was het de violette onweêrzwoele nacht de lange avenue deinde zich uit naar de stad toe somber onverlicht daar daar zie je niet
maar hij voelde een vreemde zachtheid in zich voor zijn zoon en niet achtende op het woeste geschop van balthazars voeten in zijn buik nam hij hem op in de armen
een kleine lach van minachting bedwong hij binnensmonds in eens schenen alle wlenzci's vorige woorden scheen zijn mooie openingsrede hem ontzenuwd toe
hare reisnécessaire e ids aargang en o ja hare juweelen toen haalde hij de schouders op liet de handen wanhopig zakken en ontbood een officier van de wacht een officier dien hij goed kende die in zijn vertrouwen was
de secretaris had er eene gegeven door den franschen consul zij gingen langzaam de zeer breede trappen op a propos sprak axela goedmoedig wat is dat toch voor een praatje dat loopt
zonder de gewoonlijke ceremonie want midden in de lange imperiaal avenue stond de doorzichtige zwart gerookte vierkantmassa van het paleis der parlementen met zijn tallooze vierkanten van uitgebrande ramen tegen de lucht aan
tradities der middeneeuwen nog over in zijn rijk waren door hem dienstbaar gemaakt aan de modernste illuzie hij glimlachte heimelijk ja het was zeker wel de eerste keer dat het huis van adel nu na de vijf jaar geleden
de deur en ging aan de achterdeur dacht hij er over nog even in de kelder te gaan balthazar te zien maar de juweelen jeukten hem en hij haastte zich voort de deur dicht achter zich trekkend
zij de leden van het congres ze zouden dan gekomen zijn uit de verste landen zij zouden elementen doen samensmelten die men altijd als onverzoenlijk had beschouwd
zijne majesteit heetende welkom bij het luisteren naar de woorden die na het muziekgedaver klein duidelijk als telefonisch correct klonken kwam na die eerste emotie spoedig eene ontspanning in de zaal men was als in een schouwburg men
omhelsd het grootkruis van eene hooge orde had hij wlenzci aangeboden en de brochure had de vrede idee weêr doen opflikkeren
aan jou is daar daar daar in zijn woede trapte hij de nog glinsterende dingen in elkaâr met het stampen van zijn laarzen
gebeurt en als het moet zal ik naar xara gaan morgen toen hij dit bepaald had scheen hij niet meer te kunnen denken aan xara
en hij trok hare handen weg van hare oogen hoor naar me ze komen hier en dan gaan ze naar den keizer ik weet van hun plannen af
totnogtoe had hij zich ook nog nooit in een anarchistischen aanslag gemoeid tenminste vera wist er niets van en zij was ten volle overtuigd dat hij nooit iets anders
hij had zich vergist deze rust was niet goed voor zijne majesteit dit leven in een kamer zonder zelfs den kroonprins te willen zien zijne majesteit moest uitzien naar een hoog doel dat hem zijne edele gaven van geest
over het rotsige pad naar beneden liep voorzichtig omdat aan zijne hand een kleine jongen naast hem ging een officier een zeer jong luitenant-generaal der liparische lanciers
dat de vrede in de mode was het topic der hofgesprekken dat iedere mondaine vrouw op dit oogenblik dwepen moest met den vrede begon een beetje vervelend te worden
maar na eene zuivering en schikking bleven er enkele tonnen van over vera herademde voor een totale ruïne behoefde zij niet meer te vreezen
en ik zal het buitengewone gezantschap van oostenrijk ontvangen om het vrede tractaat
ij vond lipara een verrukkelijke stad en gaf hoog den voorkeur aan ze boven gothaborgen gothlands hoofdstad
de commandant weifelde achterdochtig om dezen ongeschoren kaalgeknipten man in een vuile jas hij wilde hem aan de wacht houden tot nader blijken van identiteit
ik wil hier naast elkaâr om ze te vergelijken tegenover alle agressieve argumenten van vuillot stellen iedere verd ediging van wlenzci
en de kroonjuweelen waar zijn de kroonjuweelen we komen op een anderen keer wel eens terug voor dit alles de sacristein wilde hen nog niet loslaten maar estelle gaf hem al een fooi
sire ik heb goeden moed ik voel den daad in mij bruisen er kwijnt veel in het land maar in het land is ook veel vitaliteit verscholen
wat heb je gedaan vroeg hij heel zacht vol medelijden haar steeds houdende in zijn arm terwijl zij geknield bij hem lag
en die lange lange straat was heel eenzaam verlaten maar aan de haven aan de steigers waar stoombooten aanlegden was eene drukte
maar hij zeide niets hij strompelde voort naar boven aan de hand van zijn vader toen bedacht hij zich daarboven was het kasteel
en die mode van de groote wereld was afgedaald in alle kringen door geheel liparië dweepte men met den vrede de opening van het congres zoû dus geheel en al een wereldsch karakter dragen
het pad daalde hier tamelijk steil en het kind dronken van zuurstof en eigen woorden trok aan de hand van den officier als voelde het zich gedrongen in eens zich te storten in de laagte
de fijne camée van haar gelaat weemoedig strak het haar bijna geheel grijs achter haar volgden othomar en valérie
luister naar mij sire dit is niet goed zij willen u zien zij willen misschien wel uw voeten kussen zij zijn niet platonisch genoeg om hunne liefde altijd te blijven voeden met dat begrip van dien aanbiddelijken glans daar ver weg
over haar praktischheid waarmee ze het juiste tijdstip gekozen had om de débâcle van communisme haars vaders te verlaten en zich te herscheppen in het bekoorlijke wezen dat zij nu was
zijne stem zakte geheel en al de beide heeren bogen wlenzci opgetogen rood glanzende toen liet othomar hen gaan beiden hij bleef alleen langzaam liet hij zich neêrvallen in den schrijfstoel
ik heb het recht u te arresteeren en ik doe dit niet ik verzoek u alleen meê te gaan en dan zal er huiszoeking plaats hebben
kom sprak ze als wilde ze hem kalmeeren denk over mijn voorstel na het beteekent niets het is alleen om balthazar en hij is toch ook jouw kind
hij ging langs stille wegen door gaarden van citroenenboomen langs nauwe wegen tusschen hooge tuinmuren waarop reusachtige cactussen tierden waartegen aloës blauwige zwaard bladeren uitstaken
trots alles was een fierheid een trots de trots van een mensch tegen het noodlot zij nam het op om de onvermijdelijkheid ervan
god melena was in lipara morgen zoû het congres geopend worden en de keizer zoû met grooten luister naar het atheneum gaan een ijskoude doorrilde haar wat had elena in den zin was hij afgezonden door een anarchistisch comité