AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
o cosette hoe zonderling en bekoorlijk is het ik ben waarlijk zinneloos gij zijt aanbiddelijk mejuffrouw ik bestudeer uw voeten met den microscoop en uw ziel met den
terzelfder tijd voelde hij zich hevig tegen de borst geduwd en een schorre stem zeide hem zonder te schreeuwen er is een hond en hij zag een bleek meisje voor zich staan
wijl het reeds een halve eeuw bestaan heeft maar deze aardigheid werd door een bittere gedachte gestoord ja zeide hij ik heb hier wel ongemakkelijk schik maar ik raak van mijn weg en zal een geduchten omweg moeten maken als ik nu maar bijtijds aan de barricade ben
ziet men de dauwdroppels die valsche paarlen ziet men den rijp dat valsche edelgesteente ziet men de gescheurde menschheid en de gelapte gebeurtenissen en zooveel vlekken in de zon en zooveel gaten in de maan
dit dan beteekende zoo ge mij niet omhelst marius aanschouwde zijn grootvader wiens gezicht de bleekheid als van marmer deed schijnen mijnheer
waarschijnlijk een vriend van t a b c hij riep hem toe haastig patronen para bellum t is waar een schoon
deze destijds zeer beschadigde en gebersten pijp is sinds weggemaakt men ziet er echter nog de sporen van zij was tamelijk nauw men kan daar doorklimmen zei montparnasse door die pijp
nu was hij in treurige oogenblikken soms zoover gekomen van tot zichzelven te zeggen zoo marius zich nog lang laat wachten dan
eponine lachte en viel hem om den hals ik ben hier vadertje wijl ik er ben is het tegenwoordig niet geoorloofd op de steenen te gaan zitten
verbond hem s morgens en s avonds met zulk een hemelschen glimlach en met zulk een engelachtige vreugde hem nuttig te kunnen zijn dat jean valjean zijn vroeger geluk voelde terugkeeren en zijn vrees en angst verdwijnen
is een regeerder vaak is opstand een verrijzenis dewijl de beslissing van alles door het algemeen stemrecht een geheel nieuw feit is en de geheele geschiedenis vr dit feit sinds vier eeuwen
ik heb geen wapen en dan ik ga naar de werkplaats mijn passer halen wat wilt ge er mede doen ik weet niet zei
van mont saint michel afgebroken dat door lodewijk xi gebouwd door lodewijk xv gebezigd werd hij was de krijgsmakker van dumouriez de vriend van
het plein des victoires en bedreigden de bank de kazerne der petit pères het postkantoor het derde gedeelte van parijs behoorde aan den opstand op alle punten was de strijd met reuzenkracht begonnen en de ontwapeningen de huiszoekingen
overigens critiseer ik maar beleedig niet het heelal is wat het is ik spreek zonder kwade bedoelingen en om mijn geweten te bevredigen
zijn hoed was op eenigen afstand in de struiken geworpen cosette op t punt van in onmacht te vallen slaakte geen kreet zij deinsde langzaam achteruit want zij voelde zich aangetrokken
vandaar de naam corinthe een benedenvertrek met buffet een kamer op de eerste verdieping met een biljart waarheen een
de werkman verliet het vertrek en kwam zeer spoedig weder binnen vergezeld van drie anderen de vier mannen sjouwers met breede schouders plaatsten zich zonder iets te doen dat de aandacht van den man
deze souvereiniteit kan kwaad doen zij bedriegt zich gelijk ieder ander maar zelfs in hare afdwalingen blijft zij groot in al naar de zwevende idée goed of slecht was
haar kout was een wezenlijk onderhoud zij bedroog zich in niets en had een juisten blik de vrouw gevoelt en spreekt met het fijne instinct van het hart dat onfeilbaar is
de oude ijzeren gewillige staaf van het hek des presidents uit te lichten naast elkander op de bank te zitten door het geboomte den sterren helderen nacht te aanschouwen met de knieplooien van zijn broek het wijde kleed van cosette aan te raken
deze had in zijn eerbiedwaardige kinderlijke nauwgezetheid het geschenk der sterren niet aangenomen hij had niet willen gelooven dat een ster tot louisd'or kon gemunt worden hij had niet kunnen gissen dat wat uit den hemel viel van
zij verwonderde zich niet over het zonderlinge van een kachelpijp die vreest op heeter daad betrapt te worden en verdwijnt wanneer men haar schaduw opmerkt
kon hij dit onmogelijk met eponine doen wijl hij zweeg riep zij zeg eens toen zweeg zij het scheen dat thans de woorden ontbraken aan dit anders zoo onbeschroomde en stoutmoedige meisje
de oude man bleef eenigen tijd in gedachten en aanschouwde montparnasse met strakken blik toen verhief hij zacht de stem in de duisternis waarin zij zich bevonden en sprak de volgende plechtige woorden
twijfel was niet mogelijk zij raakte den steen niet aan vluchtte zonder om te zien vlood het huis in en sloot dadelijk de glazen deur aan de stoep met luik grendel en keten toen vroeg zij aan vrouw toussaint is mijn vader te huis gekomen
hoe vet zijn die renteniers zij mesten zich vet en zwelgen en brassen vraag eens wat zij met hun geld doen zij weten het niet zij eten zooveel hun buik verdragen kan
eindelijk keerde hij zich om hij hoorde achter zich een zacht gesmoord en treurig gerucht t was cosette die snikte zij weende langer dan twee uren nabij marius die
hij was blootshoofds hij scheen bleek en mager te zijn geworden men kon nauwelijks zijn zwarte kleeding zien de schemeravond verbleekte zijn fraai hoofd en bedekte zijn oogen met duisternis hij had onder den sluier van onvergelijkbare zachtheid
toen zeide ik bij mij zelven ik ga mijn grootvader bezoeken en hem de zaak verhalen ik zou krankzinnig worden sterven ziek worden in t water springen
teissier sabel patroontasch enz eindelijk vond deze timmerman altijd op hetzelfde erf een derde papier waarop zeer leesbaar met potlood deze raadselachtige lijst stond geschreven
welke eigenschappen altijd wel te verstaan uit het gezichtspunt der staatsmannen gezien en onder zeker voorbehoud moet na een revolutie een koning hebben die er uit ontstaan is hij kan revolutionnair zijn en t is nuttig dat hij het zij
de portierster antwoordde met verbazing gij weet immers wel dat ik vrouw veuvain heet nu zoo ge mij weder mijnheer de courfeyrac noemt zal ik u mevrouw de veuvain noemen spreek nu wat hebt ge mij te zeggen
aan hun spits gingen drie gewapende mannen de eene met een sabel de andere met een geweer de derde met een piek in de straat
onversaagd stoutmoedig zou zijn de kogels te gemoet gaan de bajonetten zijn borst tegenhouden zijn bloed vergieten den vijand den dood zoeken
tegen tien uren s avonds terwijl hij nog altijd een woord verwachtte hoorde hij de echtgenoot van den minister een schoone coquette dame welke hij niet had durven naderen vragen
hij zegende zijn liefde in den grond zijns harten en zeide bij zich zelven dat nu cosette was vertrokken hem niets overbleef dan te sterven
het plein maubert het kruithuis der twee molens al de barrières te vijf uren s avonds waren zij meester van het bastilleplein de lingerie de blanc manteaux hun voorposten raakten
de zonderlinge woorden welke montparnasse bij t gezicht van den stadssergeant tot gavroche gezegd had gaven in de dieventaal te kennen pas op wij kunnen niet vrij spreken
en was er altijd welkom hucheloup was een gaarkok met knevel een kluchtige verscheidenheid hij zag er altijd stuursch uit t was alsof hij zijn klanten in ontzag wilde houden hij gromde tegen de lieden die bij hem kwamen
zij vielen deze revolutie in haar koningschap aan zij riepen haar toe revolutie waarom deze koning de factiën zijn blinden die juist mikken
in de hand wat doet ge hier wat wilt ge zijt ge dol riep thénardier zoo luid als men zacht sprekende zeggen kan waarom wilt ge ons in ons werk hinderen
zeker is het dat den volgenden dag een postillon van de plaats charlemagne over het vijf verdiepingen hooge gebouw dat beide plaatsen scheidde in den leeuwenkuil werd geworpen
een verdoovende bedwelming door het geluk de vrees voor lijden welke bij sommigen tot afkeer van de lijders gaat een onbarmhartige zelftevredenheid het opgeblazen ik
een in de straat menilmontant waar men een koetspoort uit haar hengsels gerukt zag een andere barricade bij de kleine brug van het hotel dieu bestaande uit een omgeworpen rijtuig op driehonderd schreden afstands van de prefectuur van politie
en zijn voeten raakten de straatsteenen gavroche herkende dadelijk met zijn ondervinding van de wereldsche dingen een dronkaard t was een of ander kruier van den hoek die te veel gedronken had en te lang sliep
t was de straat mondétour die zich aan de eene zijde met de predikerstraat aan de andere met de zwanenstraat en de kleine truanderie vereenigde
wij moeten er bijvoegen dat de oprichting van het genootschap der rechten van den mensch na den vond van dit papier schijnt te dagteekenen misschien was t slechts een proeve
een duisternis die uit den toorn en de stelsels ontstond al wat in overhaasting gesmoord was bewoog zich en geraakte in gisting soms hield het geweten van den eerlijke den adem in zoo ongezond was de lucht
met het gebaar van een bedorven kind ge zendt mij weg hoewel t vier maanden geleden is dat ik u niet gezien heb en ik nauwelijks den tijd heb gehad u te kussen
zij trok haar hand terug en hernam op een toon die een toeschouwer smartelijk bewogen zou hebben maar die den verbijsterden en verrukten marius nauwelijks aandeed ha nu zijt gij tevreden een wolk trok over marius voorhoofd hij greep
verrerie ingeslagen de kleine gavroche stapte vooraan en zong luidkeels zoodat hij een soort van trompetter voorstelde hij zong
zijn manieren behoorden den ouden zijn gewoonten den nieuwen tijd een mengsel van het adellijke en burgerlijke dat aan paste
zij begonnen te lachen zij bespotten god en den koning zij noemen lodewijk xv markies de pantin zij zijn bijna vroolijk iets lichtzinnigs verschijnt bij deze ellendigen als drukte hun het geweten volstrekt niet
zijn vest verschrikte een voorbijganger die ontsteld riep daar zijn de rooden het roode de rooden hernam bahorel een grappige vrees burger
z is de menschelijke natuur nauwelijks was jean valjean in de rue de lhomme armé of zijn angst verminderde en verdween allengskens geheel
een kus dit was alles beiden sidderden en zij aanschouwden elkander in de schaduw met vlammende oogen
t was in het luxembourg dat ik haar den eersten keer zag zij kwam er in den beginne lette ik niet veel op haar maar toen ik weet zelf niet hoe het kwam werd ik verliefd op haar
dien ellendigen jager op minnarijen dien romantischen lediglooper dien dwaas dien laaghartige want t is een laaghartigheid meisjes toe te lonken terwijl haar vader die haar bemint naast haar zit
noch genoodzaakt zijn tegen thénardier te getuigen javert meende dat de jongeling wiens naam hij niet onthouden had bevreesd geweest en gevlucht was of wellicht niet eens op t oogenblik der hinderlaag te huis was gekomen
dan zult ge jaren in een onderaardschen kelder doorbrengen aan den muur geketend tasten naar de kruik om te drinken in de duisternis op het afschuwelijk brood bijten
dat dit goed billijk was dat zijn grootvader de werkelijke bewaarder van den roem zijns vaders was geweest en het beter was dat de degen van den kolonel in t openbaar geveild aan een uitdrager verkocht
dat eertijds den heer president tot grot had gediend want in dien tijd was er geen liefde zonder grot in de deur aan den kant der
voor veertig sous had gekocht ik ben vijf sous schuldig zeide hij schitterend van blijdschap tot moeder plutarchus dien dag at hij niet hij was lid der tuinbouw maatschappij men kende er zijn armoede
marius met zijn marie of zijn maria of zijn mariëtte of zijn marion ik kan t mij verbeelden wat het is een verrukking waarin men het kussen vergeet
intusschen won de revolutionnaire koorts veld geen punt van parijs noch van frankrijk was er vrij van overal klopte de slagader evenals die vliezen
het stoffelijke waarvoor zijn onuitsprekelijke liefde met een soort van heiligen eerbied terugweek marius stelde zich het leven met cosette niet anders voor dan alle avonden naar de straat plumet te gaan
de onzichtbare politie van het oproer namelijk de nacht waakte alom en handhaafde de orde het kleine getal in groote duisternis te hullen
ja maar cosette is niet leelijk vindt ge dien mooier dan euphrasie nu ja dan vind ik hem ook mooier t is waar cosette is lief noem
er was inderdaad iemand in den tuin met een dikken stok in de hand juist toen zij wilde schreeuwen bescheen de maan het gezicht van den man t was haar vader zij legde zich weder te bed en zeide hij is dus wel zeer ongerust
en scheen eerder geneigd twist met hen te zoeken dan hun soep op te disschen evenwel was men wij herhalen het altijd welkom
ge kunt mij geen vrees aanjagen weet ge ik zeg u dat ge dit huis niet zult binnengaan omdat ik dit niet verkies zoo ge nader komt blaf ik
omdat ik misschien moet vertrekken en gij mij niet volgen kunt hij hernam bemint ge mij zij antwoordde hem snikkend dat hemelsche woord t welk nooit bekoorlijker dan in tranen is ik aanbid u
toen hij voorbij het hek ging en aan den hoek was gekomen door het hek en den muur gevormd een doffe en dreigende stem zeggen t zou mij niet verwonderen zoo hij alle avonden komt
men sterft niet van een doorschoten hand zij fluisterde de kogel heeft de hand doorboord maar is door den rug uitgekomen
eindelijk was de kaars ontstoken hij zette zich aan de tafel vouwde het papier open en las bij geweldige aandoeningen leest men niet men knijpt men verwoest als t ware het papier dat men in de hand heeft als een offer
in onze constitutie is geen middeleeuw meer wij zijn niet meer in den tijd toen schrikkelijke inwendige beroeringen ontstonden toen men onder zijn voeten een dof gerucht hoorde toen zich op de oppervlakte der beschaving onbekende molshoopen vormden
dit alles was verricht buiten het volstrekte recht het volstrekte recht riep ik protesteer en toen trad het t geen nog geduchter was weder in de schaduw
de oproeren veroorzaakten weder een bewolkten hemel zij deden deze aanvankelijk zoo eensgezinde revolutie in twist
maar mijn hemel riep de minister een oude geleerde een botanicus een mensch die niemand kwaad doet er moet iets voor hem gedaan worden
dit was hem voldoende om te leven hij dacht zoodra ik mijn indigo gemaakt heb ben ik rijk ik zal mijn koperplaten uit den lombard halen het debiet van mijn flora door kwakzalverij
wacht zei montparnasse ik weet er een hij opende zacht de deur der schutting overtuigde zich dat niemand op de straat was ging voorzichtig naar buiten sloot de deur achter zich en liep haastig naar den kant der
dat wij om verschillende redenen hier niet grondig uit het theoretisch oogpunt de quaestiën behandelen die door het socialismus zijn opgeworpen al de problemen
door deze vensters zag men vroeger een hoogen donkeren muur een gedeelte van den ringmuur der gevangenis de ruimte welke het afgebroken huis op de straat heeft gelaten is half gevuld door een schutting van vermolmde planken door vijf steenen palen geschoord
hij stond daar in zijn hoek treurig ziek wankelend omgeven door een verweerde afpaling die telkens door dronken koetsiers beschadigd
en marius meende zich als in den hemel opgenomen en deze woorden door een ster te hooren zingen of zij gaf hem wanneer hij hoestte een tikje en zeide hoest niet mijnheer
iets van den dood en van den nacht zijn gezicht was verlicht door het schijnsel van den stervenden dag en door de gedachte eener ziel die heengaat hij scheen nog wel geen schim maar toch ook geen mensch meer te zijn
de smart van cosette vier of vijf maanden geleden zoo grievend en levendig begon zelfs zonder dat zij het wist te verzachten de natuur de lente de jeugd de liefde voor haar vader
te parijs was de voorstad saint marceau niet minder onrustig dan de voorstad saint antoine en de scholen niet minder dan deze voorsteden een koffiehuis in de straat saint hyacinthe en de
zag men in den buik van den kolos een donkere opening gavroche wees de ladder en de opening aan zijne kleine gasten en zeide
welke zijn de eigenschappen eener dynastie zij moet nationaal dat is uit de verte revolutionnair zijn niet door volbrachte handelingen maar door aangenomen beginselen
de andere jeanne de oproeren doen in rooden maar prachtigen glans al de zonderlingste eigenaardigheden van het parijsche karakter uitkomen
hemelsch engelachtig goddelijk minder als gevoel dan als instinct minder als instinct dan als een onmerkbare en onzichtbare
het vuur was wel bedekt geweest en had eenigen tijd gesmeuld maar zij zag het wel t was verder doorgedrongen en nu brak het opnieuw uit en zette haar geheel in vlam
allengs werd zijn begrip helderder hij beschouwde cosettes schrijfportefeuille en de werkelijkheid vertoonde zich voor hem hij nam de portefeuille en zeide t komt hiervan
op deze wijze zeggen zij kan het rust na zijn omwenteling hebben dat wil zeggen den tijd om zijn wonden te verbinden en zijn huis te herstellen de dynastie verbergt den steiger en bedekt het hospitaal
alom heerschten angst en schrik iets dat aan parijs niet gewoon was men verschanste zich in de huizen de vrouwen en moeders waren ongerust men hoorde niet anders dan
de wereld is een groote malligheid naar t schijnt gaan al die ezels vechten laten zich klappen geven midden in den zomer in de maand juni zich doodslaan
alzoo was door tijd en regen een eenvoudige gaarkoks aankondiging een diepzinnige raadgeving en hucheloup die het fransch niet kende een latinist geworden
eenige dagen later op een ochtend dat de zon heerlijk scheen en beiden op de stoep van den tuin stonden wederom een inbreuk op de regels welke jean valjean zich scheen opgelegd te hebben en tegen de gewoonte van
de vreeselijke gelijkheid der schande was over deze hoofden gegaan in die diepte van uiterste verlaging waren allen gezonken en de onwetendheid in wezenloosheid veranderd was de gelijke van de schranderheid tot wanhoop gebracht
herinnert ge u den koning van rome ik ik hield meer van den hertog van bordeaux ik ik heb lodewijk xvii gekend ik houd meer van lodewijk xvii
een klein katern papier waarvan iedere bladzijde genommerd was en beschreven met eenige regels fraai zoo vond cosette fijn schrift
wij stellen overigens deze cijfers ter zijde die redenen schijnen en slechts woorden zijn wij beschouwen een oproer wanneer het er is op zich zelf in alles wat de doctrinaire tegenwerping hierboven zegt
en niets dan pedanterie is daaruit is een geheele politieke school het juiste midden juste milieu genoemd ontstaan
een beangstigende duisternis vol hinderlagen onbekende en schrikkelijke dingen waar men slechts met angst kon binnendringen en toeven waar zij die binnengingen beefden voor hen die hen wachtten
de openbare macht naar buiten het individueel geluk naar binnen ontstaat de maatschappelijke welvaart maatschappelijke welvaart beteekent de gelukkige mensch de vrije burger de groote natie
doordrongen is van een symbolischen geest die aan alle woorden hetzij een klagende of een dreigende uitdrukking geeft de verschillende vormen welke de gedachten in de dieventaal aannamen
dààr was zijn bed gavroches bed was geheel in orde het bestond namelijk uit een matras een deken en een bedstede met gordijnen
het was nijdig op de negentiende eeuw bij iedere ontwikkeling der natie betoonde het zich wrevelig het mokte om een plat maar waar woord te gebruiken dit zag het volk
en er geen kat of muis ziende vond hij de gelegenheid gunstig om het geheele liedje dat hij kende te zingen zijn gang in plaats van zich door t gezang te vertragen werd er eer te sneller door
javert wilde van al deze redeneeringen niets weten en zou ze met afkeer verworpen hebben maar bij zijn sectie behoorden meer inspecteurs die hoewel zijn ondergeschikten misschien beter dan hij in de geheimen der prefectuur van politie waren ingewijd
nu den brief voor zich zag welken cosette den vorigen dag aan marius had geschreven t was zeer eenvoudig en toch verpletterend
laat er ons bijvoegen dat zoo men de vreemde maar waarschijnlijk gegronde geruchten gelooven mag le cabuc claquesous was
deze verlevendiging van een lijk is verwonderlijk het treedt voort en nadert het schijnt overwinnaar deze doode is een veroveraar het komt met zijn legioenen het bijgeloof met zijn degen het despotisme met zijn vaandel
niets is verwonderlijker dan het eerste gewemel van een oproer alles barst overal tegelijkertijd los was het voorzien ja was het voorbereid neen van waar komt het
ook ik heb zulke geschiedenissen gehoord meer dan eene weet ge wat men doet men neemt de zaak zoo nauw niet men werpt zich niet met geweld in het treurspel men gaat niet zoo spoedig een huwelijk voor mijnheer den maire met zijn sjerp sluiten
men zag er een steenen bank in een hoek en een paar beelden tegen den muur eenig rottend latwerk maar geen sporen van paden of bedden overal onkruid de tuinier was heengegaan maar de natuur was teruggekeerd het onkruid tierde welig
en hij poogde zijn arm onder haar te schuiven om haar op te tillen terwijl hij haar ophief ontmoette hij haar hand zij slaakte een flauwen kreet heb ik u zeer gedaan vroeg marius een weinig maar ik heb slechts uw hand
koortsachtig beschouwde hij de op het vloeipapier gedrukte regels de omgekeerde letters vormden een verward gekrabbel t geen hij niet kon ontcijferen
eischte voor deze kinderleening tien francs s maands welke magnon beloofde en ook betaalde het spreekt vanzelf dat de
waarom had hij niet om hulp geroepen waarom was hij gevlucht was hij de vader van het meisje ja of neen was hij eindelijk inderdaad de man dien thénardier had gemeend te herkennen had
onuitroeibaarste van alle gevoegd bij de andere flauw rein door de reinheid der verblinding onbewust van
gavroche had onder het luisteren den wandelstok gevat dien montparnasse in de hand hield werktuiglijk had hij aan het boveneinde getrokken en een dolkkling was te voorschijn gekomen
magnon werd gevat insgelijks mamselle miss en al de bewoners van het huis die verdacht waren vielen in het net de twee knaapjes speelden ondertusschen op een achterplaats en zagen niets van de overrompeling
zij verwijdert zich van mij overtrof de smart welke hij gevoelde alle voorstelling alles te hebben gedaan wat hij had gedaan om op dit punt te komen en om inderdaad niets te zijn
hij is mager als een hout die snaak dan zal ik u ook naar den schouwburg brengen en u frederik lemaitre laten zien ik heb kaartjes ik ken de acteurs ik heb zelf eens in een stuk meêgespeeld
niet als ophelia door hamlets krankzinnigheid aangestoken maar wijl zij op den zolder van een stal geslapen had in weerwil van dat alles was zij schoon
t is onnoodig mij van hier te verwijderen ik zal u zeggen hoe gij mij beter dan een wondheeler verbinden kunt zet u naast mij op dezen steen
kortom ik ben kwaad bovendien verdriet mij het gezicht van den arend van meaux dien kaalkop de gedachte dat ik van denzelfden ouderdom ben als die bloote knie
wanneer de heer mabeuf naar den plantentuin ging zij spraken niet maar knikten elkander treurig toe t is iets grievends dat er oogenblikken zijn wanneer de armoede alle betrekkingen oplost men was een paar vrienden men wordt twee voorbijgangers
want de opstand moet zijn krijgstucht hebben hier is moord een nog grooter misdaad dan elders de revolutie richt haar blik op ons wij zijn de priesters der republiek wij zijn de offers van den plicht en onze strijd mag door geen misdaad bezoedeld worden
vreugd en leven zal zijn hij zal komen en om hem te doen komen willen wij sterven enjolras zweeg zijn teedere lippen sloten zich
hij begon in te zien dat er nu geen reden meer was waarom marius zou terugkomen dat zoo hij had willen terugkeeren hij dit reeds gedaan zou hebben dat hij van die hoop moest afzien
cosette nam de hand van marius en drukte die zonder te antwoorden t is goed zei marius ik zal dan ergens anders gaan cosette voelde den zin van dit woord meer nog dan zij het begreep
door een smid gemaakt dien hij bij zich draagt gij zoo gij het wilt openen moet eerst een kunststuk vervaardigen gij neemt een koperen
in zijn tuin zitten en over de heg kon men hem den geheelen morgen bewegingloos met gebogen hoofd en met flauwen blik op zijn verwelkte bloembedden zien staren het regende nu en dan de
nooit gingen jean valjean cosette of vrouw toussaint uit of in het huis dan door de deur in de babelstraat zonder hen door het tuinhek te zien zou t bezwaarlijk te raden zijn geweest dat zij in de straat plumet woonden
men zag hem soms uren lang op de plaats bij het raampje der cantine staan als een zinnelooze de vuile prijslijst der waren beschouwende die begon met knoflook
cosette van zijn dood kennis geven en haar een laatst vaarwel zenden en den armen knaap eponines broeder en thénardiers zoon uit het dreigende gevaar dat naderde redden
gij weet het en zij verborg haar gloeiend hoofd aan de borst van den hooghartigen en verbijsterden jongeling
ik meende dat hij gestrikt was hij heeft den strik losgemaakt antwoordde montparnasse en haastig verhaalde hij den straatjongen dat babet dien zelfden dag naar de conciergerie overgebracht zijnde op den weg naar den rechter van instructie ontvlucht was
breidel de onbillijke ijverzucht van hem die op weg is tegen hem die reeds is aangekomen breng het loon wiskunstig en broederlijk in verhouding met den arbeid verbind het kosteloos en verplichtend onderwijs met den wasdom van het kind
wilde hij te huis blijven best wilde hij den avond bij cosette doorbrengen het verheugde haar wijl hij zich dan immer te tien uren s avonds verwijderde
fransche republiek uw kar in ontvangst genomen hij onderteekende gavroche toen dit verricht was schoof hij het papiertje in den zak van het manchestersche vest
thénardier zeide niets en scheen tot alles bereid brujon die min of meer voor orakel diende en zooals men weet de zaak aan de hand had gedaan had nog niet gesproken hij scheen in gedachten verdiept men wist dat hij voor niets terugdeinsde
zij nam een zijner handen en legde ze aan haar hart hij voelde er het papier en stamelde gij bemint mij dus zij antwoordde met zulk een zachte stem dat ze slechts een adem was die men nauwelijks hoorde
op zekeren dag verbeterde hij in tegenwoordigheid van een getuige aan wien wij onmogelijk kunnen twijfelen uit zijn geheugen de geheele letter a
was het vleesch maar niet zoo duur vrouw patagon och spreek er mij niet van t is afschuwelijk met de vleeschhouwers afschuwelijk afschuwelijk men krijgt verdriet in zijn leven
gewis kinderachtigheden herhalingen gelach om niets nietigheden dwaasheden maar ook al wat in de wereld het verhevenste en innigste is de eenige zaken die der moeite waard zijn gezegd en gehoord te worden
zij vermoeden niet welke vreeselijke tooneelen op deze plek nauwelijks dertig jaar geleden zijn voorgevallen hier waren de straat de
en een jeugdige revolutie zijn gelijk die van blijft haar schier altijd nog genoeg providentieele helderziendheid over om niet verkeerd te vallen haar verduistering is nooit een afstand
een vader waarin zelfs een moeder was een vader die cosette beminde en aanbad en voor wien het kind licht woonplaats familie vaderland en hemel was
deze straten waren niet eenzaam men onderscheidde er bundels tegen elkander gezette geweren bajonetten die zich bewogen en bivouakeerende troepen
ik wilde niet dat ge hem kreegt maar ge zult zeker kwaad op mij zijn wanneer wij elkander straks wederzien men ziet elkander immers weder niet waar
en der revolutie droeg dat hij die verontrustende zijde van den revolutionnair had die bij den regeerder geruststellend wordt nooit paste een mensch beter bij een gebeurtenis
hij had de gaaf te bekoren hem ontbrak majesteit hij droeg geen kroon hoewel hij koning geen wit haar hoewel hij een grijsaard was
neem zeide zij marius nam den brief zij gaf een teeken van tevredenheid en toestemming beloof mij nu voor mijn moeite zij hield op wat vroeg marius beloof mij
zij opende de vingers en liet het muntstuk ter aarde vallen terwijl ze hem met een somberen blik aanzag en zeide ik wil uw geld niet
terwijl nu gavroche de wassen dame de uitstalling en de windsor zeep begluurde draaiden twee knaapjes van ongelijke grootte tamelijk goed gekleed en veel kleiner dan hij
en zijn hoed op het hoofd drukkende verwijderde hij zich een kwartieruurs later was de achterkamer van het koffiehuis musain verlaten al de vrienden van het a b c waren ieder op zijn eigen gelegenheid naar hun werk gegaan
aan jean valjean gebracht vr hem aan marius ter hand te stellen tot hiertoe was jean valjean door geen beproevingen overwonnen hij was aan vreeselijke verzoekingen blootgesteld geweest
en thénardier een plan ter ontvluchting beraamd hoewel thénardier buiten allen toegang opgesloten was babet had dienzelfden dag de zaak voor zijn rekening genomen zooals men uit het verhaal van montparnasse aan gavroche gezien heeft
schuldig was liet op een handkar zijn boeken bed tafel commode en twee stoelen laden en ging heen zonder zijn adres achter te laten zoodat toen javert des morgens kwam om marius nopens de gebeurtenissen van den vorigen avond te
dit was tot hiertoe volstrekt niet in zijn gedachte gekomen maar nu begon dit denkbeeld allengs in zijn geest op te rijzen en
dat is zoo mijn idee gij moet er in bewilligen en de oude zal bewilligen goed mijn jongen ga uw gang hang u een steen om den hals trouw met uw pousselevent met uw coupelevent nooit mijnheer nooit
dadelijk had de juli-revolutie vrienden en vijanden in de geheele wereld de eenen ijlden met geestdrift en vreugd haar tegen de anderen wendden zich van haar
en daar zetten zij zich neder in plaats van te spreken stelden zij zich vaak tevreden met elkander twintigmalen in de minuut de hand te drukken
vrouw toussaint die gewoon was vroeg ter rust te gaan dacht zoodra haar werk verricht was aan niets dan om te slapen en wist evenmin iets als jean
aan dit gevaar t welk europa misschien tegen het einde der achttiende eeuw bedreigde maakte de fransche revolutie deze onmetelijke daad van gerechtigheid een einde
zaken aan het licht brengen welke men niet geweten heeft feiten waarover de vergetelheid van de eenen de dood van anderen is gegaan
vierde hoofdstuk de knaap verwondert zich over den grijsaard ondertusschen had gavroche op de st
volgens sommige orakels der sluwe politiek is uit het oogpunt van het gezag een weinig oproer wenschelijk t is het stelsel dat het oproer de gouvernementen bevestigt
een uit hemel en aarde samengestelde kracht ontstaat uit de menschheid en regeert haar wonderbare ontknoopingen zijn haar niet vreemder dan buitengewone gebeurtenissen
de deugden gingen er aan talenten gepaard eene der dochters van lodewijk filips maria van orleans plaatste den naam van haar geslacht onder de kunstenaars zooals karel van
eenige oogenblikken later bracht de man met de honden zijn bezoek en ging weder heen zonder iets anders te hebben opgemerkt dan dat de recruut zeer jong en een boer scheen
er waren geen konijnen in het hok maar boven eenige appels de rest van den wintervoorraad de heer mabeuf was met behulp van zijn bril twee boeken begonnen te doorbladeren en te lezen welke hem bevielen
dat haar vader fauchelevent heette dat hij zeer goed was dat hij veel aan de armen gaf hoewel zelf arm zijnde en hij zich van alles onthield ten einde haar niets te onthouden
de wezenlijke gestalte onderscheidt van deze ontzaggelijke openbare gebeurtenis
bemint en lijdt hoopt en aanschouwt inmiddels wee hem die slechts lichamen vormen den schijn heeft bemind de dood zal hem alles ontnemen
dit tijdvak zal voorbijgaan het gaat reeds voorbij men begint te begrijpen dat zoo in een ketel kracht kan zijn slechts in een brein macht kan wezen met andere woorden wat de wereld drijft en voorttrekt zijn geen locomotieven t zijn ideeën
het overige gaat mij niet aan bij het verlaten der straat plumet dat schier een vlucht was geweest had jean valjean niets medegenomen dan het kleine welriekend valies t welk cosette met den naam van onafscheidelijke had gedoopt
daar is dat onbeschrijfelijke waaruit het bevallige zich ontwikkelt een groene weide waarboven gespannen touwen waarop het linnen in den wind droogt
of aan den deurpost van een kroeg hechten t is een snel beslissend oogenblik gevaarlijk voor een weeze zij moge arm of rijk zijn want rijkdom belet geen slechte keus men sluit ongelukkige huwelijken in de hoogste kringen
van dit koninklijke hoofd onder dien noodlottigen storm de betrekkelijke onschuld van allen in dit schriktooneel zoowel van hen die veroordeelden als van hem die veroordeeld werd dit
de arme kinderen hadden honger gavroche niet minder terwijl zij smakelijk in het brood beten bleven zij in den winkel van den bakker die nu hij betaald was hen weg wenschte laat ons op de straat terugkeeren
hij was vuil veracht afzichtelijk en trotsch leelijk voor het oog van den burger treurig voor het oog van den denker hij had iets van vuilnis t welk men wil wegruimen iets van een majesteit welke men gaat onthoofden
maar tezelfdertijd doen zich feiten voor maken zich bekend en kloppen hunnerzijds aan de deur deze feiten zijn uit de revolutiën
dat zij die deze toekomst niet willen dit wel overwegen door den vooruitgang af te wijzen is t niet de toekomst welke zij veroordeelen maar zich zelven
ik wil niet dat men bij mij zonder mijn verlof hoest t is zeer leelijk te hoesten en mij te verontrusten ik wil dat ge heel gezond zijt omdat ik in de eerste plaats zoo gij ongesteld waart zeer ongelukkig zou zijn wat kan ik er aan doen
derde hoofdstuk bladeren en bloesems deze alzoo sedert een halve eeuw aan zich zelven overgelaten tuin
t is de tusschentijd van en van wat wij hier gevecht noemen kan ook vooruitgang worden genoemd de burgerstand had dus evenzeer als de staatslieden een man noodig die dit woord halt uitdrukte
zij heeft ten doel en moet tot resultaat hebben de oplossing van allen strijd door het onderzoek van den tegenstand zij onderzoekt
sedert zes weken nam marius allengs trapswijze iederen dag meer en meer bezit van cosette een ideaal maar volkomen bezit zooals wij reeds hebben verklaard
terwijl gavroche overlegde had plotseling de aanval op een afschuwelijke wijze plaats een aanval van den tijger op het schaap een aanval der spin op de vlieg
in decembernachten bij tien graden koude denkt men het meest aan de zon t was gillenormand volstrektelijk onmogelijk
niets zonderlings ontbrak aan deze nog onderaardsche maar reeds zichtbare crisis de burgers spraken rustig met de werklieden over hetgeen werd voorbereid
achtste hoofdstuk de galeiketen de ongelukkigste van beiden was jean valjean de jeugd heeft zelfs in haar verdriet altijd nog een helderheid in zekere oogenblikken leed jean
buiten de in opstand zijnde wijken is gewoonlijk niets zoo zonderling kalm als het aanzien van parijs gedurende een oproer parijs gewent zich spoedig aan alles t is slechts een oproer
grantaire woonde in de nabijheid van het koffiehuis musain hij ging maar kwam vijf minuten later terug hij was even te huis geweest om een vest à la robespierre aan te doen
zeer prins van den bloede zoolang hij slechts koninklijke hoogheid was maar een wezenlijk burger zoodra hij majesteit was in t openbaar wijdloopig maar kort en bondig in vertrouwde kringen
het doet mij genoegen hernam laigle daarvan komt het dat mijn rok en ik zoo goed voor elkaar passen hij heeft al mijn kanten en vormen aangenomen
marius hoorde zelfs niet meer de onduidelijke raadgevingen van den hartstocht nooit dacht hij zoo ik daar heen ging zoo ik dit beproefde zij die hij niet meer
in bosschen en kreupelhout vormen de ruw ineen gekronkelde takken een somber gewelf boven het hooge gras het wilde gewemel ziet daar de plotselinge verschijningen van het onzichtbare
was onder een uiterlijk voorkomen van zwakheid en geveinsde onverschilligheid een geslepene schrandere dief met een vleienden blik en wreeden glimlach zijn blik ontstond uit zijn wil zijn glimlach uit zijn
ge moet u laten afglijden wij zullen u opvangen mijn handen zijn verdoofd maak het touw maar aan den muur vast ik kan niet
de wind hield op de toorts gaf weder licht men zag op de heldere kruinen het zuiver licht der geesten flikkeren een heerlijk nuttig en bekoorlijk schouwspel
al de meubels van vier pooten schenen er slechts drie te hebben de gewitte muren hadden geene andere versiering dan dit vierregelig vers ter eere van vrouw
wij hebben geen tijd om romans van mijnheer paul de kock te lezen daarbij kan het licht door de reten onzer koetspoort dringen en zouden de dienders het kunnen zien
deze bestemming de ware begint voor den mensch bij de eerste trede in het graf dan verschijnt hem iets en hij begint het bepaalde te onderscheiden
om den hoek van het laatste huis links stak hij het hoofd vooruit en schouwde in dat gedeelte der straat mondétour even voorbij den donkeren hoek der steeg en der straat chanvrerie die een breede schaduw
de voorbijganger sloeg een blik om zich zag niemand waagde het niet in den donkeren hoek te zien en was zeer ontrust hij verhaastte zijn schreden
een schimmelplekje is een melkweg van bloemen een nevelvlek een gewemel van sterren t is dezelfde maar nog meer wonderbare overeenstemming der dingen van den geest met de werkingen van de stof
wat ik denk luister dat het onmogelijk is dat god ons zou willen scheiden verwacht mij overmorgen
moeder hucheloup zijn vrouw was een zeer leelijk gebaard wezen omstreeks hucheloup met hem verdween het geheim der karpers in het vet
voor u zal t een rots zijn wat voor anderen een veder is het eenvoudigste zal moeielijk worden het leven zal u gedrochtelijk zijn gaan komen ademen dit alles zal u zwaar vallen
welks bewegingen in de duisternis een zonderlinge levendigheid hadden den ketting losgemaakt den emmer laten dalen en opgehaald en den gieter gevuld
toen marius na gedaan onderzoek zich verwijderde hoorde hij in de duisternis flauw zijn naam uitspreken mijnheer marius hij ontroerde want hij herkende de stem die hem twee uren te voren door het hek in de straat plumet geroepen had
de verklaring scheen haar duidelijk en dat er iemand kon zijn die des avonds of des nachts in den tuin kwam hieraan dacht zij niet meer eenige dagen later echter deed zich een nieuw geval voor
de geschiedenis is vol schipbreuken van volken en rijken eenmaal komt de onbekende orkaan en voert zeden wetten godsdiensten mede de beschaving van indië
om ons van de uitdrukking der oude geschiedenis te bedienen een der beste vorsten zal blijven die op eenigen troon gezeteld hebben wat heeft hij tegen zich die troon neem het koningschap van lodewijk filips af de mensch blijft de mensch is goed
prouvaire met zijn musket combeferre met zijn geweer bahorel met zijn snaphaan voorbijgaan benevens de geheele gewapende onstuimige hoop die hen volgde
deze piramide was met vlechtwerk van koperdraad omgeven zijnde stukken van vogelkooien uit menagerieën een rij groote steenen rondom dit toestel bevestigde het stijf in den bodem zoodat er van onder niets door
een fijnen kop met een zwarte bles langen hals forsch gespierde knieën uitstekende ribben breede schoften iets hooger dan vijftien palmen een fraai paard zei de barbier
hadden nauwelijks den tijd gehad op te merken dat zij twee broertjes hadden in een zekeren graad van armoede wordt men voor alles onverschillig en men ziet wezens voor larven aan
had hij er allerlei bevallige en sierlijke kleine meubelstukken voor jonge dames bijgevoegd étagère boekenkast met vergulde boeken papeterieën een met paarlemoer ingelegd werktafeltje een zilveren vergulde nécessaire
ieder seizoen nam kalk van zijn zijden mede t geen leelijke wonden vormde de stedelijke raad had hem sedert vergeten
de lijkstoet ging over het bastilleplein langs het kanaal vervolgens over de kleine brug en bereikte de esplanade der brug van austerlitz daar hield hij stil
las men oproerige brochures zij sloegen het gouvernement met geweerkolven zegt een geheim rapport uit dien tijd men hoorde er woorden als deze ik ken de namen der aanvoerders niet wij zullen slechts twee uren te voren den dag kennen
andere nog vermeteler feiten waren juist om hun vermetelheid bij het volk verdacht de april klom een voorbijganger op den straatpaal aan den hoek der straat st marguérite en riep ik behoor tot
zij gevoelde de kilheid van een treurige waarheid die voorbijgaat van ontroering hield zij op met weenen luister nu zeide hij verwacht mij morgen niet waarom verwacht mij eerst overmorgen
de geheele politiek van god is de verzachting der hellingen zesde hoofdstuk enjolras en zijn luitenants omstreeks dien tijd hield
ziedaar uw toekomst welke afgronden zijn niet de luiheid en de rust niets doen weet ge wel dat het een treurige keus is werkeloos in de maatschappij leven nutteloos zijn is schadelijk zijn
zij fluisteren en zuchten en middelerwijl wentelen de sterren rustig in het onmetelijke over hen heen
en aan de andere zijde deze woorden javert inspecteur van politie oud twee en vijftig jaar met de handteekening van den toenmaligen prefect van politie
nooit zette marius den voet in het huis wanneer hij bij cosette was verscholen beiden zich in een hoek bij de stoep ten einde van de straat noch gezien noch gehoord te worden
zich kunnen vergissen alles onoplosbare raadsels dit alles evenwel ontnam niets aan de engelachtige bekoorlijkheid der jonge dame van het luxembourg
lang genoeg is uitgegaan om te denken en te droomen gaat eindelijk uit om zich te verdrinken overmatige droomerijen brengen
tweede hoofdstuk gavroche op marsch het zwaaien met een pistool zonder haan midden op de straat is zulk een openbare zaak
een denkbeeld schoot jean valjean door den geest de angst geeft soms licht hij zeide tot den knaap brengt gij mij den brief dien ik wacht gij zei gavroche ge zijt geen vrouw de brief is voor mejuffer cosette niet waar
kwam zeer neerslachtig te huis zulke ontmoetingen zijn schokken en de herinnering welke zij achterlaten heeft gelijkenis met een aardbeving
was er gebleven zij ging zitten en legde haar zachte witte hand op dien steen als wilde zij hem streelen en bedanken
het nieuwe gebouw overal gescheurd en zeer vervallen was het zwakste gedeelte der gevangenis de muren waren er zoodanig door het salpeter ingevreten dat men verplicht was geweest de zoldergewelven der slaapzalen met hout te bekleeden
was inderdaad buitengewoon en fraai geworden veertig jaren geleden bleven de voorbijgangers in de straat staan om hem te bezien zonder te vermoeden welke geheimen achter zijn frisch dicht struikgewas scholen
steeds vroolijk onder zijn lompen bibberend als in verrukking voor den winkel van een kapper en barbier in den omtrek van
t was iets ontzettends alsof het uit de spelonk der droomen kwam allengs werden de vormen duidelijker tusschen het geboomte hoewel ze nog bleek als schimmen bleven de langzaam rijzende morgen wierp een vaal schijnsel op dit tevens doodelijk en
zult doodgeschoten worden twee minuten voor de barricade ingenomen wordt javert antwoordde op zijn meest barschen toon waarom niet dadelijk
toen hij haar kleine vingers met het bloempje zag spelen en vergat alles in den glans dien het meisje omgaf een roodborstje tjilpte in het naaste bosschage witte wolkjes dreven zoo vroolijk in de lucht dat het scheen als waren zij zoo even in vrijheid gesteld
men weet er niets meer van er ligt een rozige wolk over alzoo leefden deze twee wezens in het zeer verhevene
brennus die rome neemt is een arend de bankier die de grisette neemt is een arend hier is evenmin schaamte als daar
vaak wanneer het een goede dag was geweest wanneer veel nood gelenigd was en vele kleine kinderen verkwikt en verwarmd waren was cosette des avonds eenigszins vroolijk t was in dezen tijd dat zij jondrette in zijn armoedig verblijf bezochten
eindelijk gaf zich zijn geheele liefde lucht en bereikte zijn lippen maar door de tegenstrijdigheid die den grond zijner natuur was kwam er een ruwheid uit norsch zeide hij wat komt ge hier doen marius antwoordde verlegen mijnheer
marius was tenger en gleed gemakkelijk door de opening wijl er nooit iemand op de straat was en marius bovendien alleen des nachts den tuin binnendrong liep hij geen gevaar gezien te worden
gij moest eigenlijk niet hier zijn wat doet ge hier wijl het een beschuit is ik had aan magnon gezegd dat er niets te maken is maar geef mij nu een kus goed lief vadertje hoe lang is t wel geleden dat ik u niet gezien heb ge zijt er dus uit
ijverig moedig en toornig als een bijenzwerm trilde van verwachting en begeerte naar een schok alles was er beweging zonder dat daarom de arbeid werd gestaakt
cosette was nog te jong om door die vreugd van april welke haar geleek niet doordrongen te worden ongemerkt en zonder dat zij er aan dacht verdween de duisternis uit haar gemoed in de lente is t licht in de treurige harten
door één zelfde hand maar met verschillenden inkt nu zeer zwart dan bleek en bijgevolg op onderscheidene dagen
zoo diep ben ik den nacht reeds ingegaan gij zijt verliefd dat spreekt vanzelf ik word door niemand ter wereld bemind en gij vraagt mij medelijden
de korte ruwe toon van den grijsaard verried een buitengewone opkropping van toorn de tante aanschouwde marius met verschrikten blik scheen hem nauwelijks te herkennen
moed en kracht bezitten een geheimzinnig mededeelingsvermogen het was rondom hen weder stil geworden het gerucht der stemmen had de ratten verschrikt en verwijderd zij mochten na eenige minuten wederkomen
te kibbelen hij verborg zijn naam zijn identiteit zijn ouderdom hij verborg alles en zooals wij gezegd hebben was hij een nationale garde met goeden wil
in dien toestand vergeet de mensch slecht te zijn maar hij vergeet ook goed te zijn de dankbaarheid de plicht de wezenlijke en onaangename herinneringen verdwijnen
in den plantentuin had hij een hoekje gronds verkregen dat goed gelegen was om er te zijnen koste proefnemingen met de indigo te doen daarvoor had hij de koperplaten zijner
de opstand is immer een zedelijk verschijnsel het oproer is mazaniëllo de opstand is spartacus de opstand gaat van den geest uit het oproer van de maag
ja viel de voddenraapster hier in de handel gaat niet meer de vuilnishoopen zijn ellendig men werpt niets meer weg men gebruikt alles
deze pistolen waren nog geladen t is moeilijk te zeggen welke sombere gedachten zijn geest vervulden toen hij ze medenam den geheelen dag zwierf hij rond zonder te weten waar het regende nu en dan zonder dat hij het bespeurde
wat wij evenwel reeds nu behoudens deze voorbehoudingen kunnen zeggen is dat over t geheel en op welke wijze men hem beschouwe lodewijk filips op zich zelven genomen en uit het oogpunt van menschelijke goedheid
terwijl ze zijn gekwetsten arm in den haren hield lette zij er niet op dat zij telkens lachte en gelukkig was jean valjean was verrukt haar weder blozend en opgeruimd te zien worden
derde hoofdstuk een begrafenis kans tot wedergeboorte in de lente van hoewel de cholera sedert drie maanden de gemoederen bekoeld en over de opgewondenheid een sombere kalmte gegoten had
deze geweldige wijze om den kleinzoon tot teederheid te bewegen bracht bij marius niets dan stilzwijgen voort mijnheer gillenormand kruiste de armen op de borst
welnu geen week geen dag geen uur zal er voor u zijn zonder dat uw hart bezwaard is ge zult u slechts met angst kunnen bewegen iedere minuut die voorbijgaat zal uw spieren doen kraken
hoewel de verbinding dezer beide uitdrukkingen moeielijk op kroegen toepasselijk schijnt ernstig en onstuimig er werd niets minder dan het voortbestaan van het gouvernement besproken men discuteerde openlijk
aan de post was bezet door nationale garden der voorstad de wacht werd opmerkzaam en de hoofden richtten zich op twee achter elkander verbrijzelde straatlantaarns het luidkeels gezongen lied
en sloeg een blik door de kamer die vol tafels mannen en rook was een stem klonk in dien nevel en werd levendig door een andere stem beantwoord
geopend en gesloten wordende deuren het krassen der hekken op hun hengsels de verwarring in de wacht heesch geroep van gevangenbewaarders het stooten van geweerkolven op de steenen der binnenplaatsen dat alles hoorde hij
de oesters zijn bedorven de dienstmeiden zijn leelijk ik haat het menschelijk geslacht zoo aanstonds ging ik in de straat richelieu voorbij de groote openbare bibliotheek
dat touw viel aan hun voeten een touw zei babet mijn touw zei brujon de herbergier is daar zei montparnasse zij sloegen de oogen op
een oproer in zien er niet zondere eerbied van spreken voor dezen is t als een overschot van de geschokte gemoederen komen niet in één dag tot rust zeggen zij
enjolras en combeferre in t oog vielen doch dien geen hunner kende gavroche die onder t marcheeren druk in de weer was met zingen fluiten neuriën en met den knop van zijn pistool tegen de vensterluiken te kloppen sloeg op dezen man geen acht
pelotons kozen zich aanvoerders een man gewapend met een paar pistolen die volkomen zichtbaar waren scheen over anderen de revue te houden wier gelederen voor hem
marius had troosteloos den heer gillenormand verlaten hij was met zeer geringe hoop tot hem gegaan in een onmetelijke wanhoop keerde hij terug
en hij stopte hem het vijffrancstuk in de hand gavroche richtte het hoofd op verwonderd over de grootte van het geldstuk hij bezag het in de duisternis en de blankheid ervan bracht hem in verrukking hij kende de vijffrancstukken van hooren zeggen
vincennes en bercy gaan door de straat st antoine naar de markt het sloeg vier uren thénardier schrikte