AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
dat bedoel ik niet hernam mattia maar wie zal ze te eten geven en wie zal ze melken maak je daar maar niet ongerust over vriendje mattia was door die woorden geheel
zeer langzaam maar de dagen volgden toch op de dagen en de weken op de weken en het tijdstip naderde waarop de driscoll's londen zouden verlaten
vrouw barberin had naar parijs willen gaan maar dat was geen kleinigheid zoo'n lange kostbare reis den anderen morgen gingen wij naar het dorp om den pastoor te raadplegen
want de fortuin begunstigt steeds hen die moedig weten te strijden ik verg thans slechts moed en onderwerping van u
ik weet wel dat ik dom ben dat heeft men altijd gezegd maar dat is de schuld van mijn hoofd gij zijt geen driscoll en gij moet niet bij de driscoll's blijven
klopt om ons te misleiden maar de beide houwers die het eerst het geluid gehoord hadden hielden vol dat zij zich niet hadden vergist en dat hun kloppen beantwoord was geworden het waren mannen van ondervinding
thans voelde hij zich wederom ziek en stak ons een arm toe om hem nogmaals ader te laten en te genezen zooals de eerste maal
ik gevoelde dat hij gelukkig was mij te zien en ondanks mezelf vulden mijn oogen zich met tranen is dat al wat gij tot uw verdediging hebt in te brengen vroeg de rechter eindelijk
maar wij maakten ook met ons drieën lize mattia en ik groote wandelingen eigenlijk waren wij met ons vijven
dat ik den anderen dag gaarne in het logement zou zijn gebleven maar mattia dwong me om met hem uit te gaan en hij dwong mij ook om te spelen en te zingen
maar er was geen strijd wat wilt gij vroeg vitalis ik neem u in hechtenis volg mij naar het bureau waarom hebt gij dit kind geslagen geen praatjes volg mij
maar hij was zeker dat ik den een of anderen dag bij een van zijne kinderen zou komen toen had hij zelf naar dreuze naar
en langs den weg bedekt met een zacht mos dorre struiken en door den wind geknakt kreupelhout hier zijn we in de landes zeide vitalis wij moeten thans nog twintig of vijfentwintig mijlen door deze woestijn afleggen
en ik zag vrouw barberin binnenkomen die onder den arm kinderkleeren droeg een manteltje van wit cachemier een kanten mutsje en gebreide kousjes
ik vroeg eenige inlichtingen en vernam dat de zitting om tien uur s morgens begon tegen negen uur stond ik dien zaterdagochtend reeds tegen den post van de deur geleund en ik was de eerste die het lokaal
spreekt gij engelsch vroeg hij een beetje verstaat gij het zoowat als men niet te gauw spreekt welnu mijn jongen dan wil ik u een goeden raad geven
toen ik zijn list had begrepen hield ik mijn sucre d'orge terug maar dit ontmoedigde hem niet hij begon mij met smeekende oogen aan te zien
xxxiii nasporingen den anderen morgen was mijn eerste werk aan vrouw barberin te schrijven om haar mede te deelen wat ik had vernomen
te kunnen aanschaffen zijn horloge moeten verkoopen het groote zilveren horloge waarop capi nog gezien had hoe laat het was toen zijn meester mij bij zich in dienst nam ik moest dus aan den dag zien welk uur het was
zeide mattia oogenblikkelijk liep ik naar huis om den netgeschuurden blikken emmer te halen waarin vroeger roussette werd gemolken en dien ik op zijne gewone plaats had zien hangen hoewel het al heel lang geleden was
dat ik niet eens de blijdschap van capi bemerkte hij sprong tegen mijn beenen op en liet van tijd tot tijd een zacht geblaf hooren
dat ik uit vriendschap u gevraagd heb om met me naar mijn ouders te gaan je zult dus niet aan mijne vriendschap twijfelen wat ik u ook vragen mocht wat een domme vraag zeide hij terwijl hij poogde te glimlachen
ik verbeeldde me dat hij mij nu terstond in vrijheid zou stellen maar dat gebeurde niet zonder een woord verder te spreken
men opende de vensters en wij zagen een aantal hoofden met doeken petten en mutsen daaruit te voorschijn komen men riep elkander uit het eene venster naar het andere toe
toen vertelde hij dat hij naar parijs ging om den muzikant op te zoeken aan wien hij u verhuurd had en die hem zijn adres had gegeven in de rue lourcine bij een anderen muzikant garofoli
de katrollen piepten de kisten die men in het ruim neerliet kraakten en de matrozen die van tijd tot tijd eenige woorden met elkander wisselden
dat durf ik gerust zeggen en in een fatsoenlijk huis vergeet ook niet dat als je familie je zoekt wanneer zij niets meer van barberin hoort zij het eerst hier zal komen en niet ergens anders
waar de lucht niet in doordringt en juist daardoor wordt het water belet er in op te stijgen de zijgang die aan het einde afgesloten is is thans voor ons
deze had gebruik gemaakt van een oogenblik dat ieders oog op mij gericht was en het volle wijnglas van zijn meester
dat wij onze koe gekocht hadden de goede veearts uit ussel zou onze getuige wezen en als men ons beschuldigt dat wij het geld gestolen hebben
het bovenste gedeelte was er niet vast op bevestigd maar kon opgelicht worden en dan had men een volledig bed matras hoofdkussen en dek
nadat ik geruimen tijd met gespannen aandacht alles had waargenomen voer plotseling eene rilling mij door de leden de stilte welke in de landes heerschte deed mij huiveren
toch begaven wij ons op reis vitalis stopte joli coeur onder zijn jas om hem wat van zijn eigen warmte te geven en de honden welke blijde waren met dit droge weder liepen voor ons uit
twee maanden gevangenisstraf door mijn tranen heen zag ik vitalis door dezelfde deur waardoor hij was binnengetreden de zaal verlaten een gendarme volgde hem en de deur werd weder gesloten
ik boog mij voorover maar oom gaspard en de meester hielden mij elk bij een arm terug wij zijn gered riepen bergounhoux en pagès
te vondeling is gelegd in de avenue de breteuil en dat ik in dezelfde straat op denzelfden dag gevonden werd als dat kind werd verloren
in de gangen hoorde men het rollen van de wagens in de schachten het wrijven tegen de touwen van de korven
wat mij betreft als het mooi weer was had ik ook mijne taak dan nam ik mijn harp ging aan land en op eenigen afstand zette ik mij onder een boom
en toen ik mij omwendde zag ik den grooten compayrou op den grond liggen de schuldige riep hij is noch pagès noch
dat liedje zong hij elken dag op eene nieuwe wijs maar ik stelde er altijd een ander tegenover dat ook steeds hetzelfde was ik mag mijn ouders niet verlaten
maar hoe moeilijker het viel zooveel te meer genot hadden wij niet waar mattia elken avond telden wij ons geld niet enkel wat wij dien dag verdiend hadden
maar ze had helaas de gevolgen niet die hij ervan verwachtte toen hij zag dat ik wakker was en gereed om mijn post waar te nemen was hij op zijn beurt bij het vuur gaan liggen met joli coeur tegen zich aan
het is waar dat ik tegen een dier ben aangeloopen dat zeer onhandig voor een winkel was opgehangen hadt gij het dan niet gezien
een bevallige brug die in den nevel ons toescheen aan herfstdraden te hangen strekt zich boven een breede rivier uit welke rustig tusschen hare boorden voortkabbelt
toen hij driscol naar chavanon zond dat is mogelijk dat is al te dwaas misschien wat ik zeg wat ik tracht te betoogen schijnt misschien onmogelijk
zeker eene buurvrouw die wat vuur kwam vragen maar ik dacht er niet langer aan want vrouw barberin had den lepel in den pot gedompeld en liet een breeden stroom van het witte beslag in de pan vloeien
niet mijn meester maar de agent van politie kwam joli coeur zag hem het eerst en zette terstond de hand weer in de zijde en terwijl hij het hoofd in den nek wierp
als gij nochtans bij hen blijven wilt dan blijf ik bij u maar gij moet aan vrouw barberin verzoeken ons te schrijven hoe uwe luiers er precies uitzagen als wij haar brief zullen ontvangen hebben
legden wij maar enkele mijlen per dag af was daarentegen de streek eentonig dan vorderden wij wat sneller
maar zelf was ik ze niet voldoende machtig om ze gaarne te spreken neen antwoordde ik in het fransch o zuchtte hij en zag mij met zijn groote oogen strak in het gelaat dat is jammer
dien zij optilde om er mijn hoofd en schouders mede te bedekken als ik twist had met een van mijn makkers liet ze mij mijn hart lucht geven
middelen om t haar te doen groeien of om het te verven enz en terwijl wij in de schuur waren zagen wij uit den kelder de pakken te voorschijn komen
ik heb gisors waar het cirque was opgeslagen verlaten om weder bij garofoli te komen maar deze was nergens te vinden het huis was gesloten en een buurman heeft mij verteld
evenwel de menschen die voor deze toonbank stonden of tegen de muren of vaten geleund waren in lompen gekleed sommigen hadden niet eens schoenen aan hunne voeten
hij zeide mij alleen dat die heer niet uw vader was maar dat hij op verzoek van de familie onderzoek naar u deed
hebt ge wat gezien hij hield de oogen neergeslagen en met gedempte stem zeide hij ik sliep niet wat hebt gij gezien alles en wat hebt gij begrepen
die in nevelen was gehuld toen klokte hij met zijn tong en zeide dat het leelijk somber en vuil was dit gaf aanleiding tot een klein geschil tusschen ons
die woont bij u niet waar zij gaf geen antwoord maar hief hare handen omhoog met zulk eene plotselinge beweging
de honden wilden eerst hun baas volgen maar toen ik hun beval bij mij te blijven kwamen zij gewoon om te gehoorzamen terug
dat ik u verlaat en alleen naar frankrijk ga gij hebt gelijk dat raad ik u ook aan ik weet wel dat ik het recht niet heb u terug te houden
dragen behield hij er slechts twee daarop liet hij door een herhaaldelijk geregeld kloppen de gevangenen waarschuwen waarop hij telkens weder met ingehouden adem luisterde of zij ook eenig sein
voordat de sneeuw ons nog in zijn sneeuwwit kleed had gehuld had ik een onderzoekenden blik over het geheele landschap geworpen
teneinde onze koe niet te vermoeien en om niet te laat in den avond te chavanon te komen was mijn plan te overnachten in het dorp
daar hebben we ook wel aan gedacht maar bob was van oordeel dat wij alles moesten wagen om te voorkomen dat gij voor het gerecht moest verschijnen het is zoo treurig daar geweest te zijn zelfs al wordt men vrijgesproken
maar de deur ging open en dit maakte dat ik mijn gevoel moest bedwingen ik kon slechts met betraande oogen mattia aanzien de heer zeide in het engelsch iets tot den binnenkomende en ik meende eruit te begrijpen
bij al wat de knecht zeide zette mattia groote oogen op maar hij werd volstrekt niet verlegen wat ge wilt zeide hij
en ik was verbaasd hoe zij die eenige uren geleden nog duchtig den spot met hem dreven thans al zijne goede hoedanigheden erkenden
maar ik bewonderde hem nog veel meer toen ik hem aan het werk zag in de badplaatsen vooral gaf hij bewijzen van zijn talent
ongelukkig echter keurde een agent van politie onze vertooning zeer af en hetzij hij niet van honden hield
vitalis was haar genaderd en had gegroet maar zeer koel ik vraag u verschooning dat ik u lastig val maar ik wilde u mijn compliment maken vitalis boog zonder te antwoorden
en die gelukkig voor haar niet de ondervinding had van de school der leerlingen van
ik wil zeggen jongenheer wat heeft barberin u omtrent mijn familie verteld o zie dan toch hoe ontroerd ik ben ik sterf van verlangen iets te weten
die mij van het begin van ons gesprek af op de lippen had gelegen woont mijn familie in engeland mijnheer zeker ze woont in londen
waarvan de snelvlietende golfjes zich verliezen in een der armen van de loire lag het huis waar ik mijne eerste levensjaren doorbracht
hij lichtte het op mijne moeder was intusschen gereed gekomen met het vullen en toebinden der twee zakken en hij daalde er mede in een kelder waarvan ik de diepte niet zien kon
maar mijn meester was van een andere meening hoewel hij slechts honden en apen vertoonde bezat hij toch een zeker gevoel van trots of liever zijn gevoel van recht was sterk bij hem ontwikkeld
maar thans was het ons niet meer om het geld te doen nergens vonden wij de geringste aanwijzing omtrent het verblijf van mevrouw milligan
ik ben een franschman o des te beter houdt gij dan meer van de franschen dan van de italianen neen ik zeg het ook niet voor mezelf maar voor u
een weinig geduld nog dat rekenen zal er ons niet uitredden deze opmerking werd door pagès geuit
hij vouwde de handen en wierp zich op de knieën om mij te smeeken toen hij zag dat hij door smeeken niets verkreeg werd hij boos en eindelijk stortte hij tranen
in plaats van in het benedengedeelte van het schip te verdwijnen kwam zij bij haar zoontje terug willen we het samen nog eens beproeven vroeg zij
om zich vast te zetten op alles wat haar tegenstand bood het lastigste voor ons was dat ook wij behoorden tot de hinderpalen op haren weg
want wij zouden de appelbollen en de wafels als avondeten gebruiken openhartig gezegd duurde de dag mij zeer lang en meer dan eens ging ik naar den pot om den doek op te lichten die
dat was de ontvangst bij mijne familie de familie driscoll
toch aarzelde ik niet ik wapende mij met een tak en volgde mijn meester maar toen wij op de open vlakte kwamen zagen wij honden noch wolven
want de ochtendnevel belette ze te zien wij waren op de theems wij zijn in engeland zeide ik tot mattia
toen wij in de gracht afdaalden en weldra waren wij bij de houten loods deze bestond uit takkenbossen en boomstammen waarboven takken in den vorm van een dak waren gelegd dat dak was dicht genoeg dat de sneeuw
voor het oogenblik is het genoeg beval de schoolmeester later zullen wij den houten vloer verbreeden zoodat wij erop kunnen liggen
thans weet ik het niet wij bevinden ons een veertig el onder den grond waarschijnlijk hebben wij vijf-en-dertig of veertig meter boven ons
ik berekende dan hoeveel tijd ik nog wachten moest om weder kracht en moed te putten uit de vriendschap van mattia welk een troost gaf mij dat vooruitzicht weder die trouwhartige vroolijke oogen te zien
wij zouden boven moeten zijn om dat te kunnen beoordeelen en ongelukkig zijn we beneden misschien is de stad weggespoeld misschien
durfden we ademhalen en elkander aanzien wij waren met ons zevenen de schoolmeester ik oom gaspard drie houwers en een opperman de andere werklieden waren in de gang verdwenen
en wie is die jongen vroeg hij naar mattia wijzend met de punt van zijn stalen pen alsof hij hem die als een spies naar het hoofd wilde werpen
dan ook niet het noodige onderzoek instellen haar echtgenoot lag toen op sterven en zij zelve was zwaar ziek zoodat zij buiten kennis lag en niet wist wat er om haar heen gebeurde
gastvrije hut was geen broodkas en stonden geen pannen op het vuur gelukkig was mijn meester een man van ervaring die steeds zijne voorzorgen nam voordat wij dien morgen op weg waren gegaan had hij reeds voor levensbehoeften gezorgd een half
in het groote vertrek dat verlicht werd door eene lamp en een groot kolenvuur op een fornuis heb ik mijne herinnering behouden
een poos lang hield ik mij bezig naar die vonken te kijken maar langzamerhand overviel mij de moeheid die mij verstijven deed zonder dat ik er mij van bewust was
niets was er in onze vallei veranderd zij zag er nog juist uit als voorheen tusschen de twee groepen boomen ontdekte ik het huis van vrouw
dat wij bij kleine dagreizen doortrokken want een rijk land bevat welgestelde burgers en daar onze voorstellingen zeer talrijk waren stroomde het geld in capi's bakje
capi zal dan nog eene inzameling houden en de heeren en dames welke den toegang tot hun zak nog niet konden vinden bij zijn eersten omgang zullen misschien ditmaal gelukkiger en handiger zijn
dat wij maar naar eene andere koe moesten omzien hij van zijn kant gaf me een wenk dat wij integendeel moesten volhouden
hij droeg een grijs fluweelen jas en hij had een schrander maar stug voorkomen zijne vrouw was vijf of zes jaar jonger zij had lange blonde haren die neerhingen op een wit en zwart geruiten doek
maar veel zachter en onduidelijker het was werkelijk kwart vr drieën goed zoo zeide vitalis dank u signor capi wees thans zoo vriendelijk signora dolce te verzoeken touwtje te springen
prijsgegeven aan de luimen van een licht koeltje en boven de stad pakten zij zich tot een donkere wolk samen
maar mijn moeder sprak altijd zoo vriendelijk tegen mij die pleegzusters spreken juist zooals mijn moeder en al zijn het niet dezelfde woorden
waar ga je nu naartoe vroeg de oude vrouw ik ga mijn kameraad opzoeken zoo hebt ge een kameraad ja zeker woont die te parijs wij zijn van morgen eerst samen te parijs gekomen
ondanks mij zelven raadde ik het men had capi niet gevraagd om de rijtuigen te bewaken maar omdat hij zulk een fijn gehoor had en hen kon waarschuwen als zij in de kerk aan t stelen waren
als het toeval wilde dat de heer milligan daarlangs ging zou ik mij gemakkelijk kunnen verbergen zeer langen tijd wachtte ik uitgestrekt op het mos de terugkomst van mattia af
temidden van den dichten mist een der winkels was schitterend verlicht en de gasvlammen werden weerkaatst door spiegels en verguldsel en als kristal geslepen flesschen
voor zij verder ging zag vrouw barberin mattia aan als vreesde zij dat ze in zijn bijzijn te veel zou zeggen
er was iemand binnengekomen en bij de vlammen die hem ten volle verlichtten zag ik een man met een witten kiel en een dikken stok in de hand zoo vier je weer feest
ik begreep het nog niet best een oogenblik stond ik als verbijsterd zij hadden een dief gemaakt van mijn goeden eerlijken capi laten wij naar huis gaan zeide ik tot mattia
aan zijn gewone opmerkzaamheid toch ontging het niet dat ik hem sucre d'orge gaf zoo dikwijls hij hoestte
als wilde hij een grooten voorraad lucht in zijn longen opdoen en nu en dan deed hij weder zijn vingers kraken
mij strak in de oogen ziende ik antwoordde dat wij die koe gekocht hadden te ussel en ik noemde den naam van den veearts
maar ik had geen merkwaardiger oord gezien dan dat waarin ik mij thans bevond onmetelijke bosschen schoone weilanden rotsen
op smalle strooken weiland groote kastanjeboomen en stevige eiken groeien op een van die half verborgen plekjes aan den zoom van een beek
maar ik wil niet bij een ander in dienst gaan ik zeide deze woorden zeker op zonderlingen toon want vader acquin zag mij aan zonder te antwoorden
terwijl ik vertelde maakte de heer eenige aanteekeningen en zag hij mij aan op eene wijze die mij hinderde hij had dan ook een stug voorkomen en iets schurkachtigs in zijn glimlach
diegenen te zien veroordeelen wier medeplichtige men mij geloofde ik moest door den politieagent vastgehouden langs de rij van nieuwsgierigen gaan die zich om ons hadden verzameld
onze vriend de veearts woonde in een huis dat op een zijner hoeken een kleinen bevalligen toren had een der vensters van het torentje werd geopend en hij stak zijn hoofd naar buiten om te zien wie er speelde
waarom was het goed en wel dat barberin dood was dat vroeg ik me telkens af zonder dat ik een antwoord op die vraag kon vinden
het was een donkere nacht en wij liepen niet veel gevaar om ontdekt te worden ik kon niet nalaten om mij tot bob te wenden en in eenige gevoelige woorden hem mijn dank te betuigen
en elken dag was zij liever en teederder voor mij maar ik bemerkte toch zekere terughouding het was of zij niet aan hare teederheid wilde toegeven of ze niet wilde laten blijken
ik zong twee liederen mij met mijn harp accompagneerende openhartig moet ik erkennen dat de toejuichingen zeer schaarsch waren
en reeds tienmaal had ik mij afgevraagd of wij ons ook vergist hadden toen ik hem zag aankomen vergezeld van mevrouw
zijn gelaat werd rood de aderen van zijn voorhoofd zwollen op de tranen liepen hem over de wangen en hij eindigde met bijna te stikken thans was het geen komediespel meer maar volkomen ernst
dat was het juist wat ik wilde weten teleurgesteld en min of meer ongerust ging ik verder chapinet alleen bleef mij nog over
want de wegen waren slecht en men zeide dat zich wolven in den omtrek hadden vertoond hij zou den anderen morgen verder kunnen gaan
het was tijd drie stuivers was onze eenige bezitting en onze schoenen hadden geen zolen meer maar
spuwde mijn grootvader in die richting zonder een woord te spreken maar als eene oude kat die nijdig wordt dit was genoeg om mij te doen begrijpen dat ik hem hinderde
maar dat is toch zeker als die vrouw veel van muziek houdt zou eene fanfare hier recht op zijn pas wezen
waar hen vinden het bezoek van den heer james milligan had ons op een denkbeeld gebracht en een plan doen vormen
de zwaan toch had zich onderweg kunnen ophouden en dan zouden wij haar vr zijn wij moesten dus op onze schreden terugkeeren en om tijd te winnen tijd verliezen
evenals op die karikatuurplaten die eenige jaren geleden zooveel opgang maakten op zijn gelaat lag een pijnlijke en zachte uitdrukking en uit zijn blik las men een groote gelatenheid
volg mijn hand eens daar is het huis van vrouw barberin daar staat de pereboom dat was mijn tuin mattia wiens oog niet zooals het mijne geleid werd door zijne herinneringen zag er niet veel van
en voor al die groote en kleine woningen had men door het geboomte uitzichten gehouwen op het spiegelheldere meer
wien de taak is opgedragen om u op te sporen ging hij voort ligt daarin opgesloten
en waaronder slechts fluweelachtig mos groeide bij elke schrede op die wegen en paden zag men door het geopend traliehek of de houten deur net onderhouden lanen
maar het was zoo iets onmogelijks dat er een koe bij haar op stal stond dat zij in weerwil van ons lachen niets ervan begreep
voor het oogenblik dus zal ik haar zien over eenige oogenblikken zult gij bij haar zijn ik zal er u heen laten brengen hij schelde
ik riep dan capi te hulp en door diens handigheid instinct en slimheid gelukte het mij meestal hem machtig te worden
maar zou dat oogenblik aanbreken ik voor mij begon hieraan hard te twijfelen ik was niet de eenige en dikwijls lieten ook mijn makkers zich eene opmerking ontvallen
die vragen hielden mij zoo bezig dat de tijd spoediger voorbijging dan den vorigen dag ik was niet meer ten prooi aan het ongeduld waarvan men de koorts krijgt ik wist dat ik moest wachten
nooit had men met zooveel aandacht naar mij geluisterd hare oogen verlieten de mijne niet toen ik uitgesproken had bleef ook zij geruimen tijd zwijgen maar altijd mij aanziende
en ik weet ook wel dat gij te goed zijt om bij mij te blijven ga dus heen gij zult lize opzoeken en haar zeggen
maar omdat ge ook weet dat wij geen boter en geen melk meer hebben durft gij er niet over spreken is t niet zoo och moeder
het landschap dat wij doortrokken was zeer somber en verspreidde over al wat ons omringde een droevige eentonige tint
dat is alles wat ik wilde weten als ik gedurfd had zou ik mijn advocaat om den hals zijn gevlogen
en als ik eraan dacht zeide ik tot mij zelven dat de besluiteloosheid waaraan ik mij maar niet onttrekken kon laf was en dat ik beslissen moest en eindelijk moest weten wat ik wilde
en ook de dikke muren en de deur met het ijzeren beslag het was dus eene dwaasheid aan de vrijheid te denken
onze messen en lucifers enz afnam veegde de cipier zijne uien in een hoek bijeen toen sloot men de deur
ik volgde hem en spoedig hadden wij een rivier bereikt waarover een brug lag die hier vreeselijk slikkerig was de sneeuw was geheel zwart en men zakte tot aan de enkels in de modder
maar na een oogenblik nadenken zag ik hiervan af het was volstrekt niet zeker dat mijn horloge verkeerd liep het kon zeer wel zijn dat de klok slecht ging
en nochtans ging de tamboer voort aan den ingang zijn ram plam plam te doen hooren al de straatjongens hadden plaats genomen
een dichte menigte over de modderachtige steenen voort nooit had ik zulke bleeke gezichten gezien als van deze menschen evenzoo trof mij de onbeschaamdheid der kinderen
dat men goed bracht dat men niet gekocht had uw vader heeft die menschen beknord dat zij aan den stal geklopt hadden inplaats van op zijn huisdeur
en deze spelevaart door de kalme wateren maar om mijzelven recht te doen wedervaren moet ik erkennen dat ik nog gevoeliger was voor het zedelijk genot van dit nieuwe leven dan voor de stoffelijke voordeelen die het mij gaf
het waren ook werkelijk engelsche dames die aan het meer en in het gebergte woonden maar het was niet mevrouw
terwijl ik naar het verhaal van mijn vader luisterde en slechts ooren en oogen had voor hem had men de tafels gedekt
daarop verzocht ik verlof om van de fransche taal gebruik te maken daar ik in frankrijk was grootgebracht en eerst eenige maanden in engeland mijn verblijf hield tracht mij niet te bedriegen
die wil hem geen kwaad is t wel vriendje o neen mijnheer ik kreeg weder hoop barberin moet thans in het logement van cantal wonen
geen dag ging er voorbij dat wij niet een uurtje knikkerden met den bal speelden of haasje-over sprongen dikwijls gebeurde het dat mattia mij zonder aanleiding opeens vroeg willen wij wat spelen
maar capi die een geleerde hond was sprong tegen haar pooten op dit hield haar natuurlijk niet tegen
denkt gij dat ge dood zijt ik geloof dat hier het water ons niet zal kunnen bereiken en dat al mochten wij hier omkomen wij niet zullen verdrinken
er waren een groot aantal tenten opgeslagen en van verre zag men smalle rookkolommen opstijgen op de punten die de grenzen vormden van het veld voor de wedrennen
ik verbied u dit kind te slaan zeide hij wat gij gedaan hebt is een laagheid de agent wilde zijn hand losmaken maar vitalis drukte deze in de zijne
daar ik in het minst geen angst gevoelde het was echter geheel donker geworden de maan scheen niet maar eenige sterren flikkerden aan het uitspansel en verspreidden een flauw schijnsel waardoor de lichte nevelen zichtbaar waren
gij hebt toch niets neen niets ik voel me integendeel heel wel maar alles draait om me heen t is of ik nog op zee ben en de wagen op en neer gaat als de golven
zooveel stuivers als daaraan ontbreken wanneer gij s avonds tehuis komt zooveel stokslagen krijgt gij van me vijftien stuivers was moeilijk bij elkander te zamelen maar stokslagen waren evenmin prettig
wij kwamen te seyssel eene stad die in tweeën gedeeld wordt door de rivier waarover eene hangende brug is geslagen en wij volgden den oever der rivier
terwijl mijne moeder met eene schaar de aangehechte papiertjes er afknipte en die in haar zak stak dit kwam mij vreemd voor evenals het uur waarop die verkoop plaats had mij verwonderde
wij moeten ons vandaag getroosten niet meer te eten als wij morgen iets willen hebben dadelijk gaf capi een slag met zijn poot en eene gedachtenwisseling tusschen hen volgde
maar misschien zou de sneeuw spoedig ophouden zij bleef echter vallen en veel erger dan in het begin in weinige oogenblikken had zij den weg bedekt of liever alles wat zich op den weg bevond
in de vele kroegen zaten mannen en vrouwen of stonden zij aan de toonbank te drinken terwijl zij om het hardst schreeuwden op den hoek van een straat las ik den naam
waarom stonden wij stil onmogelijk konden wij reeds te bethnal green zijn woonden in dit huis mijn ouders maar dan
morgenochtend zal ik met je naar de beestenmarkt gaan en ik beloof je dat de koe die ik koopen zal geen valschen staart zal hebben en ook geen valsche horens zeide mattia ook geen valsche horens
daar stond mattia bepaald op zij zou lichtrood zijn dat was mijn verlangen ontstaan uit de herinnering aan roussette van vrouw
in de hut wachtte ons een nieuwe verrassing terwijl wij afwezig waren hadden de takken die ik op het vuur had geworpen vlam gevat en verlichtten tot de donkerste hoeken van de loods
daar wij nu dezelfde richting als de stroom volgden liepen wij veel sneller ik wist niet waarheen wij ons begaven maar mijn hoop was teruggekeerd nadat wij de gang eenige minuten lang gevolgd
toch bleven wij gedurende die drie weken geen enkelen nacht in huis hoe dikwijls stonden wij stil
ik ken er geen droever en onaangenamer dan de deur van een gevangenis dit maakt ons koud om het harte
moeders alle bloedverwanten der slachtoffers kwamen bevende van angst of vol hoop in diepen rouw gedompeld naar de plaats des onheils hoeveel leefden nog velen misschien de uwe ongetwijfeld maar de mijne misschien
ik wist bij ondervinding hoe wreed zulk een scheiding was en ook ik kon mij de aandoening nog levendig herinneren
over den geheelen bast waren diepe insnijdingen gemaakt en uit die roode wonden droop het witte gekristalliseerde sap
hier en daar doorsneden de kanalen de weilanden en stortten zich dan in de rivier uit hunne vracht van schepen met zich voerende
daarop ging hij weder naar de tafel en begon deze af te vegen nu heb ik genoeg gepraat zeide hij
en plotseling op het denkbeeld zijn gekomen om barberin op te zoeken ja heel nieuwsgierig dat verzeker ik u erg nieuwsgierig ga dan bij het vuur zitten dan zal ik het u vertellen
je hebt beloofd dat je mij die vandaag zoudt geven hoeveel breng je er mij thans de knaap aarzelde eer hij antwoord gaf
daar hij niet in de richting zag waar ik mij bevond stond ik op om zijne aandacht te trekken en wees hem toen op zijn boek hij begon weder half beschaamd te lezen
ik riep capi om met mij mede te gaan maar capi was ook moede en hij deed alsof hij niet hoorde wat zijn gewoonte was tegenover mij als hij geen lust gevoelde om mij te gehoorzamen
het was pas één uur in den namiddag en toch was in alle winkels het gaslicht aangestoken het regende roet onder deze omstandigheden gezien maakte londen op ons niet denzelfden indruk als de theems
ik ben het de goede god straft mij maar ik heb berouw oprecht berouw ik zal u de zuivere waarheid vertellen als wij gered worden dan zweer ik dat ik mijn misdaad zal herstellen
zeide mattia eens waarom hij aarzelde geruimen tijd en zeide eindelijk omdat zij zoo goed voor u is geweest
wiens doorzicht en ijver niet genoeg konden worden geprezen had zijn meester herkend die niemand anders was dan de beschuldigde op gindsche bank gezeten wat den anderen dief betrof dien was men op het spoor
zijt gij zeker dat hij binnen twee uren thuis zal zijn vroeg vitalis o heel zeker signor dan is het etenstijd en hij alleen geeft ons het eten welnu
dat hij het bijna even gaarne deed als ik bij de gedachte aan die koe dien avond echter zouden wij niet het genot van een maaltijd smaken
ik die geheel alleen op de wereld stond die vader noch moeder bezat was op dit oogenblik directeur van een tooneelgezelschap en hoofd van een gezin en ik gevoelde dus de groote verantwoordelijkheid die op mij rustte
wij beseften allen dat zijn zedelijke moed grooter was dan de onze en allen verwachtten hulp van deze kracht wij begonnen te werken
dat wij den gendarme niet tegenkomen die ons naar de gevangenis heeft gebracht de gendarme had ongelijk
begonnen mijn broers om hem te lachen toen het avondeten was gebruikt dacht ik dat wij den avond bij het vuur zouden doorbrengen
evenwel daar de kaarsen nog branden zal ik met goedvinden van het geëerde publiek nog een paar liederen voordragen
ik zou zeker die welke mij toekwamen niet hebben afgestaan toch durfde ik ze niet terugeischen en verliet ik zonder een woord te zeggen den winkel met mijn brood onder den arm
werp eerst wat hout op het vuur beval hij en terwijl ik gehoorzaamde nam hij een smeulenden tak waarop hij blies om hem te doen gloeien
die blonken als spiegels en mooie paarden die gemend werden door dikke groote koetsiers met gepoederde pruiken
misschien zouden bob en mattia van dit middel hebben gebruik gemaakt en toen dat denkbeeld in mij was opgekomen begon ik mijn brood te kruimelen maar ik vond er niets in
een enkele blik dien ik om mij heen wierp deed mij duidelijk zien al wat mij omringde de geheele zaal en al de menschen die er zich in bevonden
t is een verrassing zeide ik een verrassing die wij u bezorgen en die zeker wel opweegt tegen die van de peerappels eene verrassing herhaalde zij eene verrassing
kreeg ik eindelijk antwoord o ja barberin die woonde indertijd hier zoowat vier jaar geleden vijf zeide de vrouw en hij is ons nog een week schuldig waar zit die kerel nu
kruiste zijn beide voorpooten over de borst en maakte toen zulk een diepe buiging voor zijn meester dat zijn muts bijna den grond raakte
het zou mij diep leed doen zoo ik veroordeeld werd als dief maar nog veel meer wanneer gij als dief werdt veroordeeld
maar op een avond zeide mijn vader dat ik den volgenden morgen capi met mij zou kunnen nemen daar hij allen en ned thuis zou houden
maar hij kende mij niet en hij kon dus geen liefde koesteren voor een kind dat hij nooit gezien had bovendien leed hij armoede en uit armoede doet men zooveel
jawel zeide mijn vader hij heeft de wereld eens willen zien ik wilde antwoorden maar mattia voorkwam me juist dat is het zeide hij en barberin vroeg mijn vader
ja ik begrijp het zij was goed zeer goed zelfs voor u gij moet dan ook altijd met dankbaarheid aan haar denken hij voegde er dan ook dikwijls bij het moest wat moest
maar met een enkele beweging van de hand beval vitalis stilte hij zette daarop zijn hoed die met pluimen versierd was af en boog zeer onderdanig voor het publiek
den vijfden dag kwam de kamenier die ik op de zwaan had gezien in hare plaats zij zeide ons dat mevrouw milligan ons op hare villa wachtte en dat buiten een rijtuig stond om er ons heen te brengen
hij wilde de belooning alleen hebben en dat is billijk ook hij was slim genoeg om die niet te verspelen ik begreep het en ik begreep maar al te goed de beteekenis van tgeen die vrouw mij vertelde
eerst bracht hij hem op de hoogte van den toestand hoe wij overvallen waren door de sneeuw en joli coeur uit vrees voor de wolven in een boom was geklauterd en daar kou had gevat
joli coeur die op mijn reiszak zat trok mij van tijd tot tijd aan mijn oor om mij te dwingen naar hem om te zien
toen meende ik een licht krabbelen tegen den muur te vernemen maar daar ik geen voetstappen gehoord had dacht ik dat ik mij vergissen moest ik luisterde nogmaals aandachtig en het krabbelen duurde voort
laten wij maar verdienen wat wij krijgen kunnen zeide hij terwijl hij mij noodzaakte mijn harp te bespelen
dan weder was het deze die van zijn bok scheen te willen klimmen om door de opening te zeggen dat hij volstrekt niets begreep van hetgeen men hem
toen wij ver genoeg van het dorp waren verwijderd om zeker te zijn dat de booze veldwachter niet meer komen zou gaf ik een teeken met mijn hand en dadelijk vormden de drie honden een kring om mij
je wilt lachen opdat ik niet bedroefd zou zijn maar het doet er niet toe of ik bedroefd ben bij wien kan ik weenen
omdat ik zijn vriend was zou ik het drinkgeld niet vergeten dat was weder een halve franc voor de derde maal wilde ik het touw vatten
maar dan ontwaakte het besef in mij dat ik aan het hoofd van den troep stond en dat wij werken moesten om het geld te verdienen
een halster hadden wij noodig om onze koe te leiden en ik stemde er dus in toe ik hield toch nog altijd een franc over waar is je touw vroeg hij ik heb u den halster verkocht maar niet het touw het touw kostte ons een franc
maar den anderen morgen kwam hij terug stapte hij zelfs over het touw heen waarmede ons terrein was afgesloten en stoorde hij ons midden in onze voorstelling
sedert ik in de keuken gekomen ben heb ik zulk een vale kleur gekregen want de reuk voedt niet integendeel hij doet den honger nog erger worden
zijn vertrouwen zooveel wij wilden konden wij drinken maar eten niet en de honger kwelde ons zoo vreeselijk dat we eindelijk besloten waren om vermolmd in water geweekt hout te eten
toen was de eerste herfstnevel gekomen thans vielen geene seringen meer op ons neder van de muren maar verdorde bladeren die langzaam zich losmaakten van de droge takken
wat mij tevens den tijd gaf om mijne ontroering eenigszins meester te worden daar kon ik eindelijk den brief van vrouw barberin of liever van den pastoor van
f de gang volgen met de zekerheid van binnen weinige oogenblikken verzwolgen te worden door de golven de schoolmeester voerde ons dus naar de zijgang
en ik trachtte in mijne woorden iets in te lasschen van de vriendschap die ik van hem ondervond en de dankbaarheid die ik hem verschuldigd was
toen ik gestolen werd als ik hem heel argeloos zonder bijgedachte die vraag kon doen zou niets eenvoudiger zijn geweest maar dit was zoo niet en het was juist die bijgedachte
maar hoe ik mij ook haastte het dier liep nog sneller ik behoefde niet eens meer om te zien ik voelde het reeds in mijn rug
maar de gewichtige en voorname rol die ik thans speelde veroorloofde mij dergelijk genoegen niet toen wij eenige oogenblikken hadden uitgerust gaf ik het sein tot vertrekken
de bel luidde de touwen werden losgemaakt wij waren op reis op reis naar mijn land dikwijls had ik aan mattia verteld
langzaam naderde het ons zeker zou nu zijn moeder ook wel komen en na de moeder eene buurvrouw wij zouden publiek krijgen en dan ook zeker wel wat ontvangen
inplaats van aan uwe vreugde en uw geluk te denken heb ik slechts aan mij zelven gedacht ik dacht bij mij zelven dat als gij broers en zusters hadt
want zoo al de honden de taal der menschen verstaan de menschen kennen die der dieren niet ik zag alleen dat zerbino niet naar rede wilde luisteren en erop aandrong dat de drie stuivers vandaag nog zouden worden uitgegeven
ik wil geen honger meer lijden in parijs des te beter zullen wij eten als we bij onze ouders aankomen
de heer heeft hem vijftig gulden in goud gegeven en na dien tijd heeft hij hem zeker nog meer geld gezonden dat alles
zonder hem te herkennen zoo weinig geleek hij thans nu hij met stof en roet bedekt was op mijn makker die in den tuin met ons speelde in zijn hagelwit hemd en zijn lagen kraag
maar daarom was het hem niet te doen gij weet hoe slecht ik dat gillen kan verdragen zeide garofoli op vriendelijken toon tot zijn slachtoffer
zij was weduwe en arthur was haar eenig kind althans haar eenig kind in leven want zij had een oudsten zoon gehad
ik was niet instaat mij langer te bedwingen maar riep wie zingt daar en de stem antwoordde rémi mijn naam inplaats van een antwoord
waarom zouden niet twee kinderen op denzelfden dag in dezelfde straat te vondeling zijn gelegd waarom zou de commissaris van politie zich niet kunnen vergist hebben
en daar ik mij herinnerde wat er met vitalis te toulouse was gebeurd zeide ik tot mattia dat wij maar moesten zwijgen en den gendarme volgen
hoe zult gij uw kost verdienen met zingen en door capi comedie te laten spelen capi kan toch alleen geen
hoe zou ik met mijn broers en zusters omgaan als ik die had zou ik geen vreemdeling voor hen blijven zoolang ik mij niet met hen onderhouden kon hoe dikwijls ik mij voorgesteld had bij mij thuis te komen
maar dien had hij natuurlijk niet gevonden toen was hij hem gaan opzoeken in de provincie heel ver van parijs waar garofoli zijn straftijd doorbracht
die bewijzen hebben wij nu en thans zijn wij voor altijd met elkander vereenigd voor altijd zult gij nu leven met uwe moeder en uw broer en hier wees zij op lize en mattia met hen die u liefgehad hebben
zeide ik levendig want het beviel me volstrekt niet dat ik van hem zou moeten scheiden hij zal t wel leeren met allen en ned wees maar gerust hervatte mijn vader
die mij beschroomd en aarzelend maakte eindelijk toen een ijskoude regen ons eens op een avond vroeger naar huis had gedreven dan gewoonlijk vatte ik moed en bracht ik het gesprek op het onderwerp dat mij zoo onophoudelijk kwelde
om dien vreeselijken padrone in de onmogelijkheid te stellen iets tegen zijn neef te ondernemen had ik bij chapinet mij een oogenblik diep ongelukkig gevoeld
ik zette mij aan tafel op een stoel maar wij kregen geen soep tante had den geheelen dag verpraat eerst op het laatste oogenblik had zij aan het eten voor haar man gedacht
en dat het woord green achter bethnal evengoed van boomen als van het land kon worden gebezigd
dat is waar en ik heb er me zelven ook al een verwijt van gemaakt dat wij ons zoolang hebben opgehouden waarlijk gij kunt er niet knorriger om zijn dan ik
daar namen wij het kanaal dat naar châlon leidt mijne kaart wees mij aan dat zoo ik over charolles ging rechtstreeks naar macon dit ons een langen omweg en verscheidene dagmarschen zou uitwinnen
wat een vreeselijk vak zeide hij toen ik aan het slot van mijn verhaal was en is dat nu het leven van mijn armen alex
maar wat vermocht een knaap als mattia wat vermocht zelfs een man als bob zoo deze mattia al wilde helpen
wij bedanken u wel juffrouw zeide hij en hij duwde mij zachtkens naar buiten de keuken uit en nu op weg vooruit zeide hij
toen deze plichtpleging volbracht was keerde hij zich tot zijn makkers en met den eenen poot terwijl hij den anderen op zijn borst hield wenkte hij hen naderbij te komen
wij zouden te dreuze onzen tijd maar verloren hebben en nu kunnen wij onzen weg vervolgen dat is een kansje
ik ben krachteloos juist daarin schuilt het gevaar hoelang kunnen wij in deze lucht leven dat weet ik niet als ik een geleerde inplaats van een domkop was dan zou ik het u zeggen
ik deed dus een paar stappen nader maar daarbij trad ik op een tak die kraakte zijn wij niet alleen vroeg de heer dat is mijn vrouw
werktuiglijk en zonder te weten wat ik deed stamelde ik mijn horloge voor het oogenblik vergat ik al mijn verdriet en kommer ik dacht slechts aan mijn horloge
maar vooral om onze koe te zien nooit had ik zoo'n mooie koe ontmoet zij zag er dan ook heel goed uit
eensklaps zag ik een hoofd boven den muur uitkomen en terstond daarop bleek mij dat het mattia niet kon zijn hoewel het nog slechts schemerde herkende ik bob
toen ik terugkwam stond er eene volle terrine met geelachtig beslag en vrouw barberin schuurde met een bosje stroo de koekepan schoon en onder den schoorsteen vlamde een hoog vuur
waarin ik de stem van dolce herkende dat geluid kwam van achter onze hut en op vrij korten afstand ik wilde naar buiten gaan mijn meester hield mij terug door de hand op mijn schouder te leggen
om aan den heuvel te komen aan welks voet het dorpje chavanon ligt toen ik de straat doorging van het dorp juist vr het huis waar zerbino een korst brood had gestolen kwam er eene gedachte bij mij op
ik kon niet anders dan gehoorzamen wat ik dan ook deed ik ging dus naar den tuin maar tot spelen voelde ik volstrekt geen lust
wat hebt gij aan mevrouw milligan verteld vroeg ik aan mattia alles wat zij u verhaald heeft en nog t een en ander
ik heb eene familie eene wezenlijke familie vreemd genoeg scheen mattia mijne vreugde en opgewondenheid niet te deelen toen vertelde ik hem
wanneer zou dat gebeuren wanneer zou ik overgebracht worden naar de gevangenis van het graafschap waar was die was die nog akeliger dan de gevangenis waar ik nu opgesloten was
want deze was het dit weet ik zeker die zoo belangloos mattia terzijde stond wij zullen daar zijn met een goed paard
en te isigny in normandië boter en eieren haalt als wij gered worden en wij zullen gered worden zullen wij het aan bob te danken hebben
mij met zich te nemen het kostte haar heelwat om mij van zich af te zenden maar gij begrijpt als iets noodzakelijk is
nooit luister mattia begrijp mij goed en maak mij niet ongelukkiger dan ik ben als wij te parijs garofoli hadden ontmoet en deze had u weer bij zich genomen
soms voel ik onder mijn haren zoo hevig steken en trekken nog veel erger dan wanneer ik kiespijn heb mijn hoofd is zwaar alsof het honderd pond weegt
toen ik hem zag verdwijnen zeide ik dat hij nu niet meer zijn deel aan de lucht zou eischen en over die woorden zal ik mijn leven lang berouw hebben
vitalis liep altijd voorop terwijl ik hem volgde en capi weder vlak achter mij zoo liepen wij in een rij
als de staart valsch is of de uiers opgeblazen zijn maar als de staart echt is zal dan de koe geen geweldigen trap tegen den buik of het hoofd geven van hem
ik moest toch weten waarheen de familie driscoll den anderen dag zou heengaan ga er niet heen zeide mattia bij herhaling dan gaan wij morgen samen en als wij dan niemand in de herberg de eikenboom vinden
bij deze verklaring zag vitalis in plaats van aandachtig te luisteren de zaal rond ik begreep dat hij mij zocht
opnieuw floot vitalis en riep met krachtige stem zerbino en dolce wij luisterden alles bleef stil mijn hart kromp ineen arme zerbino arme dolce
die ruikt naar zwavel kwajongen riep hij toen hij de lucifer bij zijn pijp bracht en hij wierp ze in de kachel de schuldige haastte zich om den misslag te herstellen hij nam eene andere lucifer die hij weder aanstak
een ramp die vele gezinnen treft daar de moeders haar eigen kinderen dikwijls verlaten om als voedsters naar parijs te gaan
mijn meester had mij nooit inzage in zijne zaken gegeven en slechts door eene toevallige omstandigheid had ik vernomen
toen wij in huis teruggekeerd waren hoorden wij het loeien nog langen tijd geen melk geen boter des morgens een stuk brood des avonds aardappelen met wat zout
dat zooals men weet een der drukste straten van londen is waarin men de meeste winkels vindt opeens ontdekte ik dat capi ons niet meer volgde
en hij deed de deur voor mijne neus dicht zonder een woord erbij te voegen sedert mijn komst in engeland had ik genoeg van de taal geleerd om die weinige woorden te begrijpen
het was koud geworden en daar buiten moest het vriezen want de lucht die in onze hut doordrong was ijskoud
lag uitgestrekt alsmede lize arthur strekte beide armen naar mij uit ik snelde naar hem toe om hem aan mijn borst te drukken ik omhelsde ook lize maar mevrouw milligan omhelsde mij
eindelijk waren de wagens gevuld er werden paarden gekocht hoe en waar dat wist ik niet maar wij zagen ze thuisbrengen en alles was gereed voor het vertrek
wij zouden dus gescheiden worden welk een treurig lot voor hem en voor mij wij gingen nu naar onzen wagen om ons te rust te leggen maar thans sloot mijn vader de deur niet af
toch hadden wij volstrekt geen kwaad gedaan maar zoo is nu eenmaal de menigte zij vindt er genot in ongelukkigen te mishandelen
en dan zeide ik treurig tot mijzelven dat ik nooit eene moeder zou hebben die mij zou kussen en die ik zou mogen kussen
en als dat gebeurt wat niet lang meer duren kan zult gij de verantwoordelijkheid dragen dat gij mij met u meegesleept hebt
want ik zou hun niet tot last zijn ik zou voor hen werken maar t is omdat na hetgeen gij vannacht gezien hebt gij bang voor mij zijt mattia zeg dat niet
toch waren het huizen vrouwen blootshoofds en kinderen in lompen zaten op den drempel als eene flauwe schemering ons in staat stelde iets beter te zien
hoewel het lang geen aangenaam gevoel is als de noordenwind ons vlak in het gelaat waait maar toch was in elk geval aan dezen scherpen wind nog de voorkeur te schenken boven dien regen en mist
dat tot gevangenis diende tot bewaarplaats voor zijn uien ingericht en daarmee lag dan ook de grond bedekt terwijl men onze zakken doorzocht
de twee dichtbegroeide oevers spoedden ons voorbij en men hoorde geen ander gedruisch dan van het lekken van het water tegen het schip
tien jaar geen maand maar zie hem dan toch eens aan zie hem zelf maar eens aan ik stond aan het einde van de tafel tusschen barberin en den grijsaard
ge zult eens zien wat gij met dat geld in eene gevangenis doen kunt tot veraangenaming van uw lot ik was op het punt om te antwoorden dat ik niets te bekennen had
waar ik met vitalis had gelogeerd gingen wij een veearts zoeken toen deze vernam wat wij van hem vroegen begon hij ons hartelijk uit te lachen
mijnheer de veearts niemendal denkt ge dat ik geld zou aannemen van zulke flinke jongens als jelui
arthur had eene innige genegenheid voor mij opgevat en van mijne zijde gaf ik toe zonder erover na te denken aan hunne sympathie en beschouwde hem als mijn broeder
deze woorden wekten zeer den lachlust van het publiek op vitalis aangemoedigd door deze toejuichingen vervolgde
die op geheimzinnige wijze was verdwenen toen het zes maanden oud was was dit kind verloren of gestolen en nooit had men er een spoor van kunnen ontdekken in den tijd waarin dit plaats had gehad kon mevrouw milligan
ik wist niet wat ik zeggen zou om hem onzen dank te betuigen maar mattia had een idée houdt u van muziek mijnheer vroeg hij
dat ik een hart had ik zeg niets meer mijn jongen hervatte hij dan god behoede u een oogenblik zwegen wij beiden de tijd was bijna verstreken en wij moesten scheiden
xxxvii de mooie luiers waren bedrog wat ik ook gedaan had om goede vrienden met mijn broeders ned en allen te worden zij hadden mij altijd nijdig van zich gestooten
die in het malsche gras geworteld zich fier verhieven en wier nooit rustende bladeren trilden onder den zachten adem van den morgenwind hunne eindelooze reeks in rechte lijn langs den oever geplant vormde een dicht groen gordijn
een linnen hemdje met kant geboord een luier en flanellen jurk wollen kousjes gebreide schoentjes een cachemiren geborduurd manteltje met een kap
dat was toch mijn stad mijn vaderland maar hoe ik de oogen ook opende ik zag niets of bijna niets dan de roode
wij hadden dus spoedig een ganschen kring van toehoorders om ons heen men stak kaarsen aan in het priëel en wij speelden tot tien ure
wie dan de goede god deze heeft gedoogd dat wij hier onze toevlucht zochten hij zal ook redding geven
antwoordde hij neen de wolven hebben niet in de hut durven komen ik geloof wel dat zij zerbino en dolce hebben aangevallen toen deze buiten waren