AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
durf je toch voorzichtig voortgaan een grooten omweg makend dan zie je twee monsterachtig lange gleuven waartusschen een spelonk waarin je niet binnen kan dringen z als t r vulkanisch spookt en dadelijk daaronder een ander bosch te dicht om te begaan
welnu op een regenachtigen middag waren wij m'n broer en ik door een open venster n woonhuis ingevlogen we hadden geen andere bedoeling dan te schuilen daar we pas gegeten gedronken hadden het was k herinner t me als den dag van gister een salon
je heb moeite r niet te verdwalen kom je r uit en wandel je over n vlakte dan ben je in de buurt van de oogen waarover je loopen kan omdat r n luik
wel neen glimlachte de bromvlieg een oogenblik de omstandigheden vergetend door de naïveteit der andere ik weet van erger van t allerergste
niet langer weet u dat zeker van grootvader op vader van af het verste geslacht is hij gezien en u zegt onze dag is zoo lang als zijn léven er is geen maat geen grens onrustig wijsgeerde de
de stad dutte nog bleu geen woord pratend omdat de anderen niks zeien keek de jongen naar de hokken met de wakker geschrikte kippen ganzen eenden
starend keek de goud bronzen naar t krielen der zonne vonkjes in de suikeren bedding dan angstig meewarig gefascineerd volgde ze het stumperen der stikkenden in het water
telkens gleden de pooten die een houvast zochten terug telkens smakte een nieuw offer telkens zonk een vormloos lichaampje naar den bodem van het glas niet meer stuipend niet meer trillend niet meer verwijtend van oogen ellende
machteloos lag ie me aan te kijken niet in staat te spreken van het uur af dat k op de wereld kwam had k niets dan ellende om me heen gezien maar diè gewelddadige dood was t ergste en k vergeet t nooit
het bier greppeltje in stadige trilling bewogen doorschokt door het stuiptrekken der stervende vliegen leek als vermodderd door de doode en krimpende lijfjes
die r geen hoop op de toekomst geen ouwen dag beloofde lodewijkje keek r an wrokte over z'n boterham kieskauwde had niet den moed te vragen waarom ze huilde zonder de sigaar op te steken kroop ie in de alkoof
maar omdat n jongen van dien leeftijd de handen uit de mouwen dient te steken keek oom voor m uit twee dagen wurmde t minne kereltje dat zoo'n liefhebberij in t vak van z'n vader had op n groote drukkerij
voor t eerst van r leven wonder gromde moeder niet oom had op r gemoed gewerkt dien avond toen-ie met het weekloon thuiskwam zei ze geen woord
en n andere licht weifelende schorre roep klonk over t al stillend geraas der vogels in de kooien de kip op de aanrechtplank gesmeten stuipte zwakjes de vleugels trilden de pooten huiverden of ze door n onzichtbaren wind werden geslingerd
n ziekte onder je lejen diëet geen bittertje midden in had hij genoeg liep hij de straat op
n mirakel zoo snel als de vermicelli er in ronddraaide even beefden zijn beenige vingers hij had een hevigen eiken dag weder
wie praat r van uitstappen snauwde peter kwaadaardig het werd hem te machtig pedaris is niks niks niks
n paar sigaren koopen en weer informeerde hij de sigarenhandelaar wist t mogelijk iemand zou t toch wel weten
nou zei jan plots en z'n stem over tetterde luid de stilte van t veld k zou wel is wille wete of ze d'r niet meer uitkomt
ja da's lang niet frisch troostte diè hoe meen je zoo vroeg peter en de onderdrukte vage benauwenis van iets vreeselijks kropte in zijn aarzelende stem
toen mijn vrouw r naar an toe was hebben ze met d'r tweeën n consult bij d'r gehouen en allemaal latijnsch je versting r geen woord van en of ik wat vroeg ze lieten me r niet
as je dood ben beweeg ie niemeer geen sikkepit left ze in n kissie vroeg annetje voor zich uit starend niet begrijpend wat r gebeurd was ja zei christien de stengels hechtend en dan late ze t kissie zakke
vies had je r niet van te zijn as je t dekblad afbeet o zoo jan rookte met dikke koonen voorzichtig dee ie n haaltje blies den rook weg met n plf en dan nog is en nog is net zoolang tot-ie voelde
twee dagen later was ze dood net zoo met mijn broer verzekerde pam receppies waar je niet uit wijs kon worde en n ziekte waarvan ze niks zeien
toen hij het recept in de bus had gestoken liep hij benauwd zuchtend op als je gezond was wist je niet hé best je t had
jan hield annetje bij t gezond handje chris en trien liepen vrop zwijgend schuw want die palen en kruisen daar wier je bang van
zie je wel zei pam k had t al n poos onder me lejen sukkelen sukkelen met me maag dan weer kramp dan weer
as n dokter niks zei was t mis en al had-ie nou gezeid dat-ie zich niet ongerust had te maken om niks kreeg je geen receppie om niks most je geen diëet houen
her pieneman zei pam jij weet zooveel wat is pedaris pieneman's voorhoofdsvel rimpelde in bedenking z'n onderlip wipte glimmend wijs naar voren
en ze liete m weer los dan dee die plf en d'r beene ook de meester het r an d'r tong getrokke en ze riep nie eens au nee hoor
dat zou k eerst motte zien beweerde hij zachtjes zuigend en weer vinnig blazend as ze d'r arm in de hoogte hiewe begon christien te verhalen
kleine paardebloemen en rakkers van paardebloemen maar allemaal felgele bijtendgele bloemen
hoe zal k t zeggen net n prop nou nou is t mis k heb n receppie gekregen mot diëet houen beroerd hoor wel wel zei hobbema gewichtig wat kan je al niet overkommen
mag k vandaag ng eens van kinderen verhalen in de eerste plaats hou k van kleine jongens en meisjes in de tweede
het gaf een heele verwondering zelfs de kelner keek verbluft geef me geef me n kop bouillon
met den jaskraag in de hoogte beverig schuifelde hij moe in de volte pedaris as-ie dan dood most
dood lachte hobbema nee zoo ver mot je t niet zoeken peter heeft pedaris zoo zoo zei pieneman gewichtig wel man hoe kom je dààr an vraag dat wel knorde
grijpend van denzelfden hoop de beentjes bijna gekruist werkten ze praat knufflend voort terwijl jan r bij rookte
de vuile vingertjes in rad beweeg t gezichtje verhit onder den stroohoed de beentjes gespreid en moppige klompjes wit puilend tusschen de grassprieten boog ze over de paardebloemen
jan was de jongen van baams die in aardappelen dee hoog de knieën gehurkt dat de kin z'n broek bijna raakte de gestopte paarse kousen in klompjes die m te groot waren r o
as de doodgraver die lange vent t zag zette die je achterna kom nou maar mee wenkte ze nou hebbe wij k wat
zoo hield hij aan hijgend om n rookpufje kwijt te raken ik zou wel is wille zien dat ze mijn d'r in houe as k r uit wil stevig plette ie z'n lippen
zwart kindje met zwarte oogen en kort zwart krulhaar trien die n half jaar jonger was probeerde t anders d'r maagre vingertjes draaiden de stengels en dan met n grasvezel zette ze ze vast
uit wat vroeg christien n stengel splijtend uit de kist hoe wou ze d'r uitkomme stommert as die dichtgespijkerd is
nee zei chris weer ze komt eerst over n uur en dan mag ie r toch niet bijblijve we zelle ze op stokkies steke
as ik bij n dokter ben zei pieneman weer dan vraag ik tenminste behoorlijk wat me mankeert dat hèb ik gedaan nee dat heb je niet man ik laat me niet afschepen met n latijnsch woord
dat kan nit stree jan blij dat-ie t endje had weggesmeten toch nog benauwd van t rooken da's nit diep genog daar kan je niet in
is m'n drankie klaar meneer ja meneer weet u ook wat pedaris is de apotheker keek het betrokken oude heertje aan haalde de schouders op
maar argumenten kunnen we onvermeld laten allicht zouden ze tot hatelijkheden aanleiding geven tegenover volwassen medeburgers wier grutterig grokkig
het werd stil in den hoek ze herkenden peter niet een kop bouillon geen bittertje k ben bij n dokter geweest zei peter
overigens zeer gewaardeerd bestaan misschien dààrom te verduwen is wijl het n zoo loggen broeierigen achtergrond vormt van kinderleven dat je opfleurt
die was de oudste hummel van zes met lekkere blonde warharen ze droeg n kam sinds n paar dagen n kam waarop ze trdtsch was nou had ze t te druk om m door r krullen te halen
zoo z redeneerde christien weer da's wat warrem as je n broek draagt dan heb ie zulleke lange spillebeene net as jij
in hoog bloeiend gras zaten drie meisjes en een jongetje annetje dochtertje van n winkelier wiens vrouw was gestorven had één armpje het andre leek n geknot rood
tegen haar boezelaar gedrukt scherp tegen t misvormd armpje staken de brutale gele bloemen k hè dr weer n hééle boel zei ze terugkeerend smijt ze maar op de hoop zei christien
zij dee t z zoo most t zei ze zoo kreeg je n pracht van n krans zei ze maar trien over haar
en as de dokter t je nou niet zeggen wil om je niet bang te maken troostte pam voor de tweede maal wat jij dan vin je t zoo pleizierig om precies te weten welk uur en welken dag je uitstapt
de dwarshouten leien er met touwen over gossie zei trien angstig kijkend mot ze dààr in ja lei christien uit en an die touwe late ze d'r zakke
het veld staken ze over schuimweg en achter de huisjes om liepen ze t paadje naar t kerkhof dat in z'n rastering van groen lei te schuilen
nog klonken de klompjes dof in t mulle zand maar bij t hek waar geplaveid was beklopten ze luchtig de steenen
pedaris wat mot dat zijn n ziekte nooit van gehoord jammer en gebogen at hij voort tot hij niet meer kn t smaakte niet
iets vreemds iets dat niet alle dagen voorkwam iets ver ze keken m allemaal zoo rààr an as-ie r over begon
lei pam uit en zwaar van opinie tipte hij z'n ouwe klare om as ze n latijnsch woord gebruikten
hè schrikte trien r schoot n kat die in t zonnetje gelegen had weg dààr is t wees chris in t gras was n plek omwoeld diepte n vetzwarte kuil voor een
en die lamme vreemde naam die niemand begreep mokkend opgewonden bleef hij zitten toen de anderen opstonden hij at hier geregeld de kostjuffrouw was niks die knoeide
ze mot r in lègge stommert schreeuwde chris kwaad niks as die jonge begreep en as ze leit dan gaat t zand r over motte we dan wàchte tot ze komt vroeg trien die graag wèg wou
maar daar had je pieneman n kerel die van alles verstand had van de politiek van de tram van theatercritiek van de gasfabriek van sport
dat doe je vanzelf verzekerde hij je slaat je arme maar uit en je beene en dan blijf ie drijve en je kleere die nat worre redeneerde christien as t water in je rokke zuigt zak ie vanzelf
i k in t water val begon jan weer hoestend r was m wat in z'n keel geschoten dan ga k zwèmme mot je eerst kènne zei
met de zacht wuivende leelijke kransjes wachten op t lijkje van t verdronken vriendinnetje dat om twaalf uur begraven zou worden
die in den schoot langszij de gespreide beentjes lagen met teere aandacht spleten de nageltjes de stengels open stevig regen de vingers de koppen aaneen
n ander zou gezegd hebben da's niks maar pam stak z'n meering niet onder stoelen of banken evenmin hobbema
die snoepte die had n schreeuwend kind de ellende om bij zoo'n mensch ziek te leggen in n bedompte
jawel jawel knikte pieneman zeker heb k r van gehoord as k me wèl herinner is t n soort tering of iets an je lever nee an je mààg zei peter
peter trok kregel z'n jas uit kwam knorrig zitten hij haalde zwaar aan z'n pijp zei geen woord
kostjuffrouw enfijn zei hij schor driftig de keel schrapend pedaris héft nog zoo erg niet te zijn je kan met pedaris wel honderd jaar oud worden
maar gelukkig stapten ze op met de twee kransjes van géle bloemen kransjes zoo groot als n hand die van trien t stevigst gewrongen
ver in de blauw zoele lucht stond n leeuwrik lang gurglend fluitend en van n verdwaalden kikker hoorde je mee t zeurend
je komt r zoo nooit zei trien na n stilte dat i s geen krans christien haalde de schouders op keek schapig vernietigend zei hoor
hij rookte n heer op den weg toen ze naar t veld gingen had n endje wegge wel n halve sigaar endjes van vader rookte die dikkels o smetn jee
ijvrig doorzocht ze het grasveld plukte uitgeloopen paardebloemen met het linkerhandje hield ze met het vleeschstompje
om t rood en blauw der jurkjes en t wit der schorten glee felgroen van zonnelichtheid het veld tot waar de dijk het water afsloot er was daar een rivier
heb u wel is gehoord van pedaris angstig loensden de oogen naar de witte bakkebaarden van den restaurateur de roode aartjes leken sterker te rooden
naar t misvormd armpje knikkend je kan ommers niet jan rookte de lucht doorhappend chris en trien vlochten bloemen
ja juist knikte pieneman opnieuw t rechte weet k niet d'r zijn zoo'n boel soorten ziekten maar hoe vraag je dat zoo wie is r dood
de vingertjes bewerkten de paardebloemen dravend met de korte beentjes over t veld liep annetje n heele vracht nieuwe bloemen geklemd in het
ze hadden t dadelijk in de gaten dat r wat mis was wel man riep pam al van verre wat scheelt je je ziet r zoo pips uit
je mag je wel haaste meende jan als groote mannen op den grond spuwend ze begrave d'r om elf uur nietes zei christien om twààlef om twààlef vroeg hij da's nooit me vader draagt zellef mee
smakelijk eten dank u t was de eigenaar van het café restaurant die z'n ronde dee meneer bosch ja meneer peter
pedaris zei hij nooit van gehoord in wat voor zin komt t voor pedaris n ziekte accentueerde hobbema heb je nooit van pedaris gehoord
en je niks zeggen dan willen ze je niet bang maken nee dan willen ze je niet bang maken herhaalde hobbema langzaam de hand door zijn grijze kuif strijkend da's vastig
en wat was t t was t was bezon zich peter verdikme wat zei die ook weer
maar het zweet kilde langs zijn slapen de peper doorbrandde z'n maag de handen voelden klam ze konden gelijk hebben ze hadden gelijk
haar kleine handen priemden n tak in den aardwal van t grafje en daaraan met voorzichtig gebaar hechtte ze de kransjes van paardebloemen toen wou jan wéten hoe diep t gat was maar chris wou t niet hebbe
n latijnsch woord pedaris ja pedaris pam keek ernstig in zijn glas hobbema rookte diepzinnig nou da's leelijk kwam pam los da's heel leelijk
en nou dat gesukkel en nog niet eens wéten gissen gissen zonder houvast
lippen nou die wist dat-ie t veilig doen kon t endje hield-ie tusschen z'n vingerspitsen en as je dd ben zei trien as je dd ben dan ben je dood en as je dood ben dan licht je de deksel niemeer op
k als boomen kaal in najaarslucht starren of pokdalige regen de straten bekniest ontzegge ik mij verdere verontschuldigende beschouwingen
valsch lachen van christien en trien klonk over het veld jan rookte antwoordde niet de sigaar was m te zwaar je wer r draaierig van
mis overal ving hij bot wie hij van zijn kennissen tegenkwam ondervroeg hij zachtjes glimlachend alsof hij t over t weer had
toch wel ergerlijk dat zoo'n apotheker mee dee an t g e h e i m u u herhaalde de apotheker pedaris bestaat niet u hebt n gewoon maagkatarretje
dan effen ik zoo daalijk zei christien nog die eene zwijgend keken de kinderen toe over het veld liep n schaduwstreep een wolkje schemerde over de zon glee als rookwalm voorbij
waarom r n geheim van te maken morgen ging-ie dadelijk naar den dokter terug zoo in t onzekere leven nee hoor p e d a r i s nou nog effetjes na de apotheek
de bouillon brandde hem de tong ze hadden makkelijk praten over zijn ziekte als je gezond ben is alles makkelijk
och kom weet u dat niet pedaris nee meneer en ik heb pedaris barstte peter los weet je dan niet wat je
peter strooide peper in zijn bouillon het werd hem klamheet in den hals het grijzend hoofd in luistring gebogen keken zijn kollende oogen waarin veel brandrige roode draadjes naar de
weder oplevenden angst om te sterven te sterven op de gehuurde kamer bij de snoepende te veel rekenende kostjuffrouw
hoe zeg je t pedàris of péédaris informeerde pam pedàris pedàris echoode hobbema stroef als een wètend professor zij bleven een poosje zwijgend
is r wat met je gebeurd vroeg ook hobbema nee géén bitter weerde peter den kelner af die vanzelf z kende hij de gewoonten n lichte catz bracht jij geen bitter sakkerloot
zoo snuitje nee schei uit met dat zoenen akeligheid het zeil was klaar nu stond hij op een keukenstoel en hing de gordijnen op ze zijn te kort hen da's niks dat kun je van buiten niet zien
trrrrrrr vooruit halve kracht dirk de machinist wrikte den stok in t zand riep ijvrig
wat zegt dat nou een vlek je kunt zien dat het bloed geweest is kan de verver niet een pot verf hebben laten vallen
en een serieuze plezierige aandacht was over de gezichtjes ze gingen ècht hè wat gezellig
dààr wees mien in het zand pas op daar komt r weer een hè wat n wind pang pang nou is de mast
pakken kisten schilderijen en rommel pop zat op een kist wind aanblazend met haar voorschoot
nou ja t is weg zie je nou wel dat t geen bloed is dat t bangmakerij was maar als er nou toch n moord wat vind ik t hier e
zes zitbankjes hadden ze in de smurrie gegraven zes bakjes in n gerekt zandovaal zoo speelden ze stoomboot
tegen acht uur kwamen ze terug vroolijk en lachend hen was zoo m a geweest om een flesch wijn te bestellen
n i e t zei dirk stevig nou zal k de hengel pie ze hadden er geen trek in de walvisch maakte te veel spektakel stap weer in zei mien dan gane we na amerika
den stok hield ze over den rand van t ovaal langzaam kwam dirkje langs den grond gekropen knorrend en grommend als n hond die n been te pakken heeft even viel ie uit z'n rol sal k r een pvrete
hen lag moe met een paar vuile vegen op z'n gezicht in den eenigen vrijen leunstoel goddank we zijn over goddank
hen pas toch op ja pop niet zoo voorover buigen nee maak je niet ongerust ze hield hem toch maar stevig vast bij zijn bretels terwijl ze angstig achterover leunde
toen ze geen kleinigheden meer uit te pakken vond ging ze naast hem op den grond zitten om hem de spijkertjes an te geven klop toch zoo hard niet hen je slaat al de koppen door het zeil heen
priemde n houtspaander met n papieren vlag maar ze mocht r niet ankommen want mientje en dirk hadden den kuil gegraven die waren kaptein en stuurman de anderen passagiers
hij ging ze hoorde hem beneden zou ze nou eventjes eventjes maar nee hen zou kwaad worden nou maar éventjes ze trok de alkoofdeuren open
wat een gezellige kamer als-ie angekleed is hè zoo nou doe ik niks meer ze zaten samen bij de tafel
an t roer ongevoelig voor storm en golven bleef machinegeluidjes nabootsen treesje huilde snikkend riep ze dat ze r uit
onzin gebruik het nou toe een kwartier lang boende hij met soda zeep en mosterd hij zweette ervan
etaazie betrekken och kom spoken nee n moord o god hen hoor je dat
als spattende lichtsprenkels ketste het ze zaten met r zessen vier meisjes twee jongens ze zaten in n ovaal van zand de voetjes gedoken de knietjes gelijk met den rommel rondom
donker griezelige dingen zag niet zoo akelig schreeuwen riep mien dat doet n walvisch niet je mot ènkel me
de zee had m ergens angespoeld as t kind vroeg wààrom ze huilde gaf ze geen antwoord en as t drensde wanneer vader werom kwam zei ze van gauw
bonjour meneer zei de buurman nijdig pop zat bleek op de kist geloof dien onzin toch niet pop hij heeft me zoo zenuwachtig gemaakt malligheid kom ga aan het werk kindje
nee riep mientje haar mondje buigend naar t vingerputje van hààr bank we benne r nog lang niet waar gane we dan heen seg
r f ik niet geef mij dan maar een emmer met water ze ging naar de keuken kwam terug met water soda zeep en een borstel
nou motte we versuipe en om het angstige schriklijker te maken begon ze plotseling langgerekt te gillen
we nou anlegge vroeg dirk even nièt tusschen de tandjes sissend as je met me praat zei mientje vinnig in haar rol dan mot je door de spreekbuis roepe
in z geweldig walvischachtig te brullen dat trees en suus sip keken en kaptein mientje koud werd n keel as die jongen opzette t leek of je overal in t
een gillende snijdende waarschuwkreet ontspoot de locomotief wit stuivende damp met laaiende vlamspuwinkjes braakte uit den schoorsteen
dirk jagend om den trein bij te houden suus was opgestaan stapte met de kleine beentjes over t zand
wacht effen met n zetje plofte hij in t stoffig zand sloeg met armen en beenen pakte suus beet die te onnoozel was om iets van t avontuur te begrijpen duwde r in t ovaal
bij mientje in de middelste bank stak n tak met n lapje dat was de mast en vr op de punt achter truusje's rug
ik ook als jij nou het zeil spijkert en de gordijnen ophangt als we thuiskomen staan we morgen niet in zoo'n rommel op goed pop
kijk dan maar eens op den vloer van de alkoof daar moet je het bloed nag meneer ik verzoek je heen te gaan of je mond te houden
schrikten nog even door n voorbij reutlenden trein gingen handje in handje de linnaeusstraat in waar menschen liepen en lantaarns brandden
an t roer wrikte den stok riep sisch susch sisch susch de pret was r af mien praatte hard en dirk praatte hard en truus zei es wat hard
zwaarder daalde t avondgeschaduw de steenmassa's vierkantten norsch tegen t wazend violet en n koe beneden bij de sloot stug zwart van kontoer loeide met klaaglijken roep
geniepig knipoogde die tegen mien ja wees jij walvisch huil maar niet meer meid de storm is voorbij nou schijnt de son weer soo dat is de hengel
mientje kaptein knipperde pedant met de oogleden dat wéét ze nog niet smaalde ze zie je dan niet dat we anders tegenkaap de goeie hoop anvare kind
mot k nou zoo maar klèsnat gaan zilte vroeg-ie warm je bij de machien zei mientje en opnieuw roepend door de
achter den rechtschen steenhoop b e w o o g iets en klaag loeiend geluid alsof iemand om hulp riep klonk z dichtbij z gemeenhard dat dirk t niet gedaan kon hebben
volle kracht vooruit maar de gezichtjes waren bleek de angst voor nachtverschrikkingen na t onverwacht loeien der koe was er in
streek zenuwachtig snel n lucifer af lichtte onder het bed de lucifer ging uit nog een gauw
kom wees nou kalm nee nee nee voor geen goud slaap ik daar ik ben toch bij je voor geen goud k zal zelf is kijken
kris bleek joggie van uit de straat die met morsig neusje voor zich zat uit te droomen na trènsvaal stomme jonge lei mientje uit en weer buigend naar het gaatje in den grond toeterde ze
anders in lang niet bewoond geweest da's t r e u r i g zei hen met een opkomen van z'n ouden spot tegenover het
achteruit volle kracht wààrom motte we achteruit vroeg treesje ze zat met r zondagsche katoentje netjes opgevouwen op de voorlaatste bank n beetje bang voor de schemerschaduwen achter de
is zeker niet bang uitgevallen bang pop kneep hem weer in z'n arm bijgeloovig bedoel ik niemand wou deze
nee begin nou niet nog eens ze waren elkaar al aan t afzoenen laat me nou los anders kunnen we vannacht op den grond slapen
dirkje was machinist met z'n stevige handjes bewoog ie snel wrikkend n stok siste tusschen de tanden dat was de schroef èn de ontsnappende stoom k het stuur
verderop de knooklige botten diep gepuild in t bultig moerasland leien koeien en raaklings daarachter kromde de spoorbaan met railglimmingen en
van s morgens zes uur waren ze in de weer geweest maar ze wou hem niet storen de heele krant las hij uit
omdat hij de maat had genoemen met een touwtje toen hij de woning gezien had het bed zakte nauwkeurig in de opening pop maakte het op terwijl hen z'n handen waschte in de keuken
help nou maar uitpakken jul je h e us c h de eerste week s avonds niet uitgaan nee heusch niet ze boende de stoffige alkoofplanken die hen een voor een er weer in
ze wist r alles van d'r vader had r wel is meegenomen an boord van t groote schip r de machinekamer laten zien en thuis stond n scheepie
een voor een lichtte hij de stoffige planken op waarop het springveeren matras zou komen te rusten o god hen
af je siet ommers wel dat t water is en as t water in de boot loopt dan sàkke we allemaal nou dat sou k wel is wille sien lachte trees benepen
pop had koffie gezet hen las de krant die hij aan een kiosk gekocht had doodmoe leunde ze tegen hem aan
toen ze met haar stoffigen wijsvinger in z'n mond voelde om te zien of hij ze er allemaal uit gedaan had zingend opgewekt hing ze een paar portretten op
eindelijk was t er was dat t laatste riep hen den kruier die nog an t zoeken was in den wagen ja meneer kom nou van t raam weg hen ja kindje
pop ben je klaar a vooruit dan ik heb honger ze deed haar mantel om ze zouden voor een of twee dagen in een restaurant eten tot de boel klaar was k ben blij dat we zoover op orde zijn
in zijn hemdsmouwen droeg hij de mand naar achter nu kwam de kruier binnen die het raam weer in orde bracht pop was niet eerder gerust vr het ijzeren gewicht aan het
vooruit ik wou na huis toe zeurde trees zacht k hè zoon pijn in me buik ze was heelemaal bang
kijk dan eerst in de alkoof daar dan hij trok de alkoofdeuren open er was niets te zien in het donker
strakkies gane we allemaal zei mien toe blijf sitte d'r komt storm en dan mot je oppasse heb ie die golf gesien hè wat n kanjer waar vroeg trees
waar de kalkbakken schimden houtkrullen den zandgrond overwolden lompe wallen gebakken tegels waren neergekwakt klonk het frisch geraas van kinderstemmen
pakte de kist met boeken uit speldde prenten tegen het behangsel en hing een snoezige baby van vloeipapier aan de lamp t begon er gezellig uit te zien
zoo'n raam er uit vind ik het verschrikkelijkst van een verhuizerij je bent een zottinnetje k heb geen gerust oogenblik gehad toen jij er bij stond de kamer was vol met stoelen
nee hen nee t is bloed o god hen ik ga nooit slapen in die alkoof wees toch verstandig hoe kun je zoo kinderachtig zijn probeer of het er niet uit te boenen is
zal je d'r in komme kommandeerde mien akelig dier anders blijf ie d'r uit nee se leit in t water phantaseerde dirk zal ik r
de beschotten zeemde en zeepte ze af hen sjouwde met het groote springveeren matras dat precies moest passen
dat doe ik met opzet waarom dan valt de kalk van het plafond beneden hè jazzus nou doe je me weer an die moord denken
plak jij t weer is dicht seg motte we verdrinke je kan ommers niet verdrinke zee treesje bangerig hoe kan je op sand verdrinke t i s geen sand hapte
geen van de zes dorst te fluistren naar de zij van de weilanden was t zonviolet tot purper gestreep
t is n koe ga je vort ruk je uit dooie diender het dreunend gedraaf van t dier getroffen door n steen klonk na is dat schrikke zei mien k dacht dat t de d u vel was
dat ze bang werd voor wat bang lachte mien hè die is bang in t donker schreeuwde dirk met grove mansstem en nou is d'r nog niet eens n walvisch bij t schip gekomme sal i k walvisch weze
de huizen in aanbouw stonden lomp in t weiflend geschemer van den avond huizen met morsige stellages gekeerde ladders gapende raamgaten als plomp neergedreunde knuppels
god wat kijk je daar pop je bent werkelijk kinderachtig ze is weer opgekomen ze is d'r weer t is bloed bloed
binnen het was de bewoner van het benedenhuis ben u heelemaal klaar meneer ja t laatste stuk dat geheschen moest worden is binnen dan zal ik mijn spion weer uitsteken
als je nu denkt meneer mij een pleizier te doen door mijn vrouw bang te maken met malle praatjes malle praatjes meneer malle praatjes zie je me voor een praatjesmaker aan
grimden de stellingbinten dreigend doorstekend het schemerviolet dat teertjes naar t onbesmeurd groen achter de spoorbaan glee
als t een beetje had tegengeloopen hadden we op straat gestaan jouw schuld maar hen jouw schuld als je zwart op wit genomen had
hen lag als een behanger op den grond om het zeil te spijkeren gooi mijn papieren vooral niet door de war wat zeg je gooi mijn maar hen ben je nou g
heb je de deur goed gesloten hen a op het nachtslot nee bij o n s breken ze niet in toe doe het hen t is hier nog zoo vreemd
soms las hij iets voor en luisterde ze slaperig hen a hen ja kind ik val om ja snoetje hij wond z'n horloge op dat was h e t signaal
pop kneep hem zenuwachtig in z'n arm als hen zoo begon w i s t ze dat ze zou gaan proesten met die b
doe u t gerust u wordt vriendelijk bedankt slaap u hier vannacht mijn vrouw hoopt met de alkoof klaar te zijn tegen den avond zoo zoo
in indigo blauw vervloeid vinnig zwart massaal dreigend stonden de hoopen der opgestapelde tegels hoop naast hoop en de kalkbakken bleekten er tegen de avondwind begon de
je kon t van binnen bekijken wààr je wou nou was vader n vol jaar op reis moeder die waschvrouw was wist dat-ie nièt meer terugkomen zou
hij bukte keek met de lamp onder het bed je hebt gelijk en zij keken elkander an zonder spreken met t gevoel dat ze niet meer alleen in de kamer waren
neem die spijkers uit je mond als je er een inslikt is het te laat de behangers doen het ook praat nou niet praat nou niet toe doe ze er uit hij lei het natte hoopje spijkers naast zich en gilde van t lachen
nou nog vroeg t kind ja nû nog antwoordde hij je ben toch niet bang met z'n tweeën nee hoor zei t kind alweer lachend als jij bij me ben ben k nooit bang want jij ben z sterk z sterk
toen gebeurden twee akelige dingen eerst op n morgen wou poes niet wakker worden hoe ze r ook anstiet en riep daar schrikte ze van roep jij m ns vader zei ze
nietwaar lachte de man en om r te laten zien hoe sterk ie was boogie z'n arm dat de spieren zoo dik als kabeltouw werden toen sliepen ze beiden in t donker in vast en gerust en werden door niemand gewekt ook niet door moeder
om t gespartel van de visschen in de beek t glinsteren van de kiezelsteenen t kwaken van de eenden t kakelen van de kippen t blaten van de schapen t hollen van veulens in de wei
nee lachte hij dan zou t in mekaar zakken en ik lig hier zoo zacht en zoo zonder kreukels als k nog nooit heb gelegen dat moest ook wel want hij snurkte dat de muizen achter t behang die voor de poes niet meer bang waren niet durfden te kikken en angelientje r wakker door werd en t niet geloofde dat vader t dee
lachend snee ie t brood kleedde ie t kind dat t nog niet alleen kon wandelde met r tot aan de beek waar je forellen en goudvisschen zag zwemmen luisterde met r naar t fluiten van merels en vinken keek met r naar t voorjaarsgroen dat bang voor de nachtvorsten was geweest maar nu monter en zingend uitliep
toen zei vader waarom huil je omdat poes niet wakker wil worden dat is niet zoo verschrikkelijk zei hij vind jij slapen lang slapen zoo naar
wat doe je vroeg t kind in r bedje ik kijk naar de sterren en naar de maan en naar wolken antwoordde ie en aan z'n stem hoorde ze dat-ie lachte die
die heb je al zoo dikwijls gezien zei ze t heerlijk vindend zoo in den schemer met m te babbelen die zie je nooit genoeg die zijn altijd nieuw antwoordde ie en neuriede zoo verheugd dat t kind ook aan de sterren de maan en de wolken denkend heerlijk glimlachend insliep
zoo vergat ze r honger bij de beek die zoo glad lei als een spiegel zonder n rimpel zonder n golfje wou ze drinken en ze bukte zich naast m toen-ie t water in de kom van z'n handen nam en dronk zooveel dat ze niet meer kon
kwamen ze met hun tweetjes thuis dan zei poes wau of ze wou zeggen vergeten jullie me niet dan speelde vader met t kind en met de poes tot ze r alle drie moe van werden en vader in t donker alleen bleef
zij bleef alleen met de poes die niet spon en niet speelde hij ging uit zooals ie t zoo dikwijls gedaan had om iets te zoeken wat-ie niet vond en op z'n schouder droeg ie n pak zoo dik en zoo zwaar en zoo breed dat de deur r van schrikte
toen kwam t tweede akelige ding weer op n morgen vader had geen borden op tafel gezet eten we niet vroeg t kind nog niet later vanmiddag zei hij waarom niet vroeg ze en ze keek m boos aan omdat ze honger had
liet ie r met poes alleen en nam zoo'n gekke man was t de kleerera die ie nog had de dekens van z'n eigen bed en n boek waarin ie las voor ie naar bed ging en als-ie opstond in n grooten zak mee
heb je wéér geen honger zei t kind nee zei de man maar hij jokte en omdat-ie toch lachte lachte ie niet zoo aardig als anders dat begrijp je niet waar
toen-ie terug kwam rammelde ie zoo met geld of r n arreslee voorbij reed en onder z'n arm droeg ie n brood langer dan poes als ze zich in t zonnetje rekte heb je nog trek vroeg-ie ja zei t kind dat n z groote maag had dat t altijd kon eten ik ook zei de man ik heb van t loopen honger gekregen
hoor en toen-ie s middags met r wandelde lachte ie aan één stuk door om den blauwen hemel t schuil ei spelen van boomen en struiken in den wind om de vogels die met takjes en pluisjes in de bekken
de eerste dagen vroeg'tkind nog wel eens vader waar blijft moeder moeder is op reis gegaan antwoordde hij altijd en altijd glimlachend
hij lachte altijd altijd soms gezellig soms dat t klapte soms zuur soms met n mond zoo wijd en breed dat z'n lippen z'n ooren raakten
en r kwamen meer menschen en die vroegen waarom t kind huilde en die werden boos als de man n bochel had gehad of n mank been zonen ze n boterham hebben gegeven want de menschen zijn niet slecht maar die akelige glimlach die rare lach die vreemde lach deed ze de schouders ophalen en doorloopen
moeder sprak zoo luid dat de poes op t dek bij t kind gevlucht van angst begon te blazen en t licht van de lamp door den wind van r stem op en neer wiegde moeder zei dat ze t bij vader niet langer uithield vader zei niets en omdat-ie niets zei dacht t kind nou lacht ie r uit
dat is waar lachte het kind en ze zei tot r moeder moessie wil je t wel laten dan zei de moeder als ik huil heb ik r reden voor ik ben bang voor morgen en nog banger voor overmorgen hoor je dat vader babbelde t kind moeder is bang voor morgen en overmorgen
en ook niet den volgenden nacht want moeder die t lachen van vader niet hebben kon als zij voor r tranen geen zakdoeken genoeg had bleef boodschappen doen boodschappen bij andere menschen en andere mannen om zich over vader te beklagen
laten we eerst de menschen die huilen helpen zeien ze overal zoolang je lacht heb je geen zorg dat was natuurlijk n domheid van die menschen maar ze wonen niet anders en omdat ze niet wouen lei de man dien nacht als n roos op den grond te slapen
dat was heerlijk zei ze met smakkende lippen en ze lachte m toe in den waterspiegel een twee drie vier telde ze want boven t water waren r twee en benee in t water waren r ook
is moeder vroeg ze verbaasd opzittend anders kleedde moeder zich tegelijk met vader uit moeder is zei hij z vreemd lachend als ze t nog nooit had gezien moeder is boodschappen gaan doen
en omdat t kind daarom lachte lachten r vier twee vaders twee kinderen en den volgenden dag dreven r bij de forellen en de goudvisschen twee lachende gezichten of de man n nieuw verhaaltje vertelde en t kind
toen hij ook had gedronken zaten ze onder n boom ze sliep in op z'n schoot en toen ze wakker werd wou ie r weer vertellen maar ze luisterde niet vadertje huilde ze ik heb zoo'n honger vadertje de bakker zal nou toch wel klaar zijn vadertje ik kan t niet helpen dat ik huil
omdat ze van elkaar hielden waren ze gelukkig want menschen of kinderen of menschen en kinderen die van mekaar houden kunnen natuurlijk niet ongelukkig zijn zoo gingen dagen voorbij en weer op n morgen at angelientje haar boterham en was t bord van vader zoo leeg dat je r op kon dansen
als den vorigen keer rammelde ie met guldens halve en kwart guldens toen-ie weerom kwam en in z'n hand hield-ie n brood vet als n speenvarken maar wat-ie had willen vinden had-ie niet gevonden omdat de lieden bij wie ie geweest was om z'n sterke armen te verkoopen niet van m gediend waren
zei t kind maar de wolken huilen dat is geen huilen lachte de man als de wolken t niet deden zou nooit iemand meer lachen zouden we geen gras zien groeien en geen brood meer eten en geen water meer drinken en geen melk van de koeien meer krijgen en dan zou poes
nou dan gierde de vader en hij zwaaide zoo met z'n beenen de lucht in dat t kind tranen lachte maar dienzelfden avond werd angelientje in r bedje door de harde stem van moeder die vreeselijk boos was wakker
probeer t maar zieke menschen huilen en bange menschen en menschen die n slecht geweten hebben en menschen die niet dènken als je later groot ben geworden zal je net als ik om al de natte oogen lachen heusch hoor
en om r niet te laten denken aan de boterham die ze nog niet had gekregen vertelde ie r t eene verhaaltje na t andere t eene al mooier dan t andere van prinsessen prinsen toovenaars en feeën wonderen en kasteelen als-ie maar éven ophield zei ze en verder
als jij bij me ben néé zei t kind nou dan lachte hij r op iedere wang zes zoenen gevend dan zou k weer vroolijk worden zooals poes slaapt slapen we eens allemaal en bij mekaar allemaal als ik zoo slaap ben jij bij me en als jij zoo slaapt ben ik bij jou
dat we naar hartelust uit de beek hebben gedronken en t morgen en overmorgen net zoo gretig zullen doen wat doe jij liever lachen of huilen lachen zei t kind
en omdat ze zoo'n schrikkelijk meelij met moeder die al maar door huilde en klaagde had kroop ze onder de dekens en droogde r oogen met n slip van t laken en bleef wakker tot vader naar bed kwam
dat dee ie maar poes hield vast en stellig r oogjes toe ik geloof zei vader dat ze niet wakker zal worden dat vond angelientje z erg dat ze tranen als knikkers in r oogen kreeg heusch als knikkers ik heb ze gezien
toen kwam r n heer langs met n hond de hond blafte omdat t kind huilde de heer zei waarom huilt dat kind zoo jij slaat t toch niet nee lachte de vader ik heb m'n dochter nog nooit geslagen maar ze heeft honger
als-ie zich pijn dee lachte ie als-ie zorg had lachte ie als r geen eten genoeg in huis was lachte ie als t regende of vroor of stormde of zoo heet was dat de visschen dood in t water dreven
toen werd de zon rood en dik en de boomen werden zwarter wil je nog drinken vroeg de man ja zei t kind en ze bukten weer bij t water heel diep zoo diep dat ze die benee in de beek bijna raakten
lachte de vader en zei ik kan t niet helpen ik heb altijd gelachen en kan me dat niet een twee drie afleeren en dan angelientje zoo heette t kind t was n mooie naam maar dat doet r niet toe en dan vind jij lachen niet prettiger dan huilen huilt n vogel huilt n bloem huilt de zon huilt de maan
was ook n kat maar die tel k pas later mee de man had n mond en oogen en ooren en n snor als ieder ander maar was toch geen gewone man omdat-ie altijd lachte
en ik ook ach kom zei de heer en lach jij daarom als je zooveel schik in je leven heb zal t met je honger wel niet zoo erg zijn gesteld heusch heusch zei de man we hebben echten honger we liegen niet en met m'n lach ben ik geboren dat is niet mijn schuld wat ik r tegen doe ik mét telkens lachen
omdat-ie in t groote pak waarvan de deur was geschrikt z'n matras naar n heer had gedragen die matrassen verzamelde vader je kan in mijn bed zei t kind
dat zei ie met n lach die haast geen lach meer was omdat je niet altijd eender kan lachen maar hij lachte toch en toen-ie de poes in z'n armen die honderdduizend poesen hadden kunnen dragen naar buiten droeg was angelientje r huilen vergeten
huilen is dom en een leelijk aanwensel zei de man huilen is minstens zoo leelijk als bijten op je nagels of als liegen of als stelen of als t de poes bij r staart trekken als je niet wil huilen huil je niet
zei de heer dan hoef je niet te bedelen ik wil graag zei de man maanden en maanden heb ik gezocht ach kom herhaalde de heer z'n hond fluitend maak dat n ander wijs jij zit me uit te lachen vriendje en hij liep verder
en de poes die met r verkeerde been uit bed was gestapt kreeg melk met véél water vader zei t kind t is erg prettig vind je niet dat we niet huilen
den volgenden dag at angelientje de boterham van r bord dat van vader was leeg heb jij geen honger dat je niet eet vroeg ze verwonderd hij keek naar de leege broodschaal en lachte nee zei ie ik heb al gegeten als je te dikwijls eet word je te dik
dat vond de vrouw niet plezierig altijd lachen doet niemand zei ze als ze t laatste kolengruis uit t hok schraapte of als ze de resteerende aardappelen schilde of als ze haagsche boterhammen snee en den dikken kant zoo lei dat je geloofde dat ze echt waren of als ze lang schemerden om geen nieuwe olie in de lamp te doen
bang voor morgen en overmorgen schaterde proestte ie zijn we bang voor gister en vandaag geweest waren we gister en vandaag niet zoo deksels gezond dat we geen hap op ons bord hebben gelaten dat we in t zonnetje zonder r n cent voor te betalen hebben gewandeld dat we t groen aan de boomen alweer hebben gezien
omdat lachte hij omdat de bakker zoo lui is geweest dat-ie nog niet klaar is met bakken zet je hoed op en trek als n knappe meid zelf je schoenen aan met haar hand in de zijne wandelde ie door de straten en door t bosch naar de beek
altijd lachen doen menschen die niet wijs zijn en omdat zij wèl wijs was zat ze dikwijls in r eentje of bij t bed van t kind te huilen dan zei t kind vader lach niet je ziet toch dat moeder huilt foei vader foei ik zal niet meer van je houen
zou u zoo iets zeggen waar co bij was is dat n aardige raad misschien wel misschien niet antwoordde ie z'n brilleglazen drogend en met onwezenlijke tasting t door t portier binnenstortend licht
ik deed t ik deed t zonder lust zonder animo zonder wil t uur in den trein voelde ik me kregelig ontstemd vermoeid bal denken en bewegen gehinderd afgemat
als je sprak ie met stellige waarschuwingsstem als je in je engagementstijd dingen oplet die je hinderen die je niet aanstaan aarzel dan niet jongen beter de opspraak van n verbroken verloving dan de ellende van n band
klaasje werd wit als t tafelkleed ze keek me met groote oogen aan stond op smakte in den leunstoel bij t raam begon hartverscheurend te snikken
week later werd de meid gesjeesd ik maakte van n meid n vriendin zei ze ik wist m'n afstand niet te bewaren zei ze ik was voor de meid even vriendelijk als voor haar zei ze
de lente had tusschen de baksteenen bloemen gestrooid fleurige halmen donsgele paddestoelen kun jij lezen wat daar staat vroeg hij even aarzelend en z'n vinger wees n in onkruid verzonken zerk voorzichtig benepen van beweging wiedde m'n voet t in de letters gevreten mos
accepteerde k de uitnoodiging t gaf n heele week opstand kwestie gehuil geboudeer ook n heele week vervloekte worsteling in mezelf minstens tien keer besloop me de lafheid af te schrijven niet te gaan de minste te zijn me te onderwerpen
ik was al zoo'n lafbek geworden jongen nee lach niet je lacht te vroeg alleen getrouwde mannen kunnen dat beoordeelen dat ik me niet schrap durfde zetten tenminste niet op t zelfde oogenblik ik nam taai en behoedzaam nieuwe aanloopjes en in n bui van opvliegendheid gesteund door de vrouw van n collega die wel ns op bezoek kwam
of ik zwakker dan n ander was beste jongen ik weet t niet ik had geen vrijheid meer geen eigen wil geen keus van gezelschap geen zelfstandigheid ik was dat wist ik n slaafje
tot n uitbarsting durfde ik t nooit te laten komen omdat ze kwakkelde over hoofdpijn en moeheid klaagde en als t verzet me tot de buitensporigheid van s nachts later thuis komen dreef angstig bleef opzitten tot ik r weer was
en t langademig dispuut waarbij ik moest bekennen hoe ik met vrienden geluncht en twéé bos naar binnen gewerkt had dat ongeval knauwde r zoo dat ze r feitelijk niet meer heelemaal boven op kwam
dreef ik m'n wil door dan werd t n dinertje met wrokkende belabberde stemming trachtte k bij de sigaar n boom op te zetten als in den ouden tijd dan stotterde strompelde haperde k bij n kijken van haar oogen bij n trekje op r gezicht bij n woord waarvan ik den ondergrond als n verwijt n toespeling
we trouwden na n engagement van hemelbestormende teederheid tortelen zonder eind gekibbel en wrijvinkjes om niemendal r is geen verloofd paar of t meisje huilt zei mijn moeder door scènetjes leer je mekaar kennen waardeeren
langzaam tusschen de graven aanstappend de ouwe verzakte vermolmde bemoste steenen en kruisen gevoelde ik waarschijnlijk meer beklemming en in zachte ademing schuilend ontzag voor den dood
op n dag van visites thuiskomend vond ik z'n stoel leeg ze had m door de meid ergens buiten in t veld laten brengen en toen k daarover verwijten maakte huilde ze en mokte n paar uur
kwam r n brief van n studievriend dan moest ze dien brief lezen en ergerde zich aan den lossen toon als k m wilde inviteeren om bij ons te eten weigerde zij ze begreep niet waarom ik in-eens nee maar zoo uit de lucht gevallen vriendschap voor iemand voelde over wien k r nauwelijks in den engagementstijd had gesproken
m'n ouwe verharende kater dien k jaren had gehad die z'n plaats op n stoel bij de tafel kende en me aan placht te stooten als k bij t lezen der krant z'n hapjes vergat die goeie brave kater moest de straat op hij was onzindelijk zei ze ik dee zoo ziekelijk lief met m zei ze ze kon geen katten zetten zei ze
t inzet jaar moesten we wanhopig precies de geringste uitgaven overwegen van uitgaan was geen sprake behoefde geen sprake te zijn omdat we als gezworen kameraden s avonds in mijn werkkamer zaten heel kort misschien heel lang is t te meten kenden we n prachtig intiem geluk
na maanden eenzame opsluiting bij de vrouw waarvan ik au fond hield en die zoo moordend van mij hield was k n leugenaar n filister geworden kwam k iets zegge ièts later dan gewoonlijk thuis door n kennis opgehouden n collega die me over n geval t een en ander al voortwandelend vertelde
de meid bracht n bord met eieren en notemuscaat waarvoor k evenmin aandacht had de meid bracht n zwaar dampenden schotel met lange gele slieren en terwijl mijn vrouw glimlachte flapte ik r verstrooid uit wel allemachtig wéér asperges
k zou vermoedelijk nog in t laatste uur zijn teruggekrabbeld als ze n tikje tact had getoond au contraire zoo zeker was ze van r overwicht dat ze taquineerde en prikkelde en t me beslist verbd
hij glimlachte zonder te antwoorden menschen op leeftijd zijn dikwijls innerlijk sterker dan in jeugd protsenden van de plek bij t middenpad liep-ie naar den groen begroeiden muur
op t congres obsedeerde me t witte gezicht van m'n vrouw als k handen drukte stond zij naast me als k luisterde zat k t voor en tegen van haar en mijn argumenten te vermalen eindeloos te vermalen
weer stokte ie in triestigen herinnerings lach ik drong aan hij vertelde als student jongen was ik op r verliefd van n verliefdheid n hartstocht of vr mij nog nooit iemand datzelfde doorstaan had en zij zij om geen groote woorden te gebruiken kon geen seconde buiten me
ik driftig me van niets bewust bediende de meid roerde geen asperge aan wat n zonde meneer hoe ken u de dure asperges laten staan verweet die goedig
paf hyper gebluft r n kranig best wijf vindend vertelde k van de speeches van de debatten verzweeg wie ik ontmoet had geen tien minuten later zaten we aan tafel zij glimlachte ik glimlachte om t
en haar vader n beste kerel lachte na iedere futiele kwestie en sprak de ruzietjes jongelui zijn r om mekander weer af te zoenen ik had me als dokter gevestigd alles zuinigjes aan bang voor nieuwe schulden bij de oude die k als student had gemaakt
k at minstens twee bos at ze zoo overdadig met ei en botersaus dat k niets meer aanraakte in n allerbehagelijkste stemming alleen door t begrip dat k naar huis mést gestoord werd
en hoe k daar met meerder verbazing over n onvermoed ding op t kerkhof dan met verdrietig gemijmer over den een of twee keer gezienen vervelenden oom nadacht geef je arm jongen had-ie gezegd zoo toen de ongezellige plechtigheid waarbij haast niemand n traan liet
als je bij coba te laat koffiedrinkt buk dan niet jongen wanneer je mekaar niet vanaf t begin vrijheid laat wordt je huwelijk n ramp onthou dat n vrouw die van r man n filister maakt begaat n
t trof me dat-ie nog n bezoek aflegde dat-ie meer dan één herinnering op dat kerkhof had naar de koets terugkeerend de weiden met t door den wind strakgekuifd gras langs steunde ie weer op m'n arm zei spijt me spijt me t is dom en kleintjes van me geweest maar
na t eerste glas knapte ik op raakte t spooksel kwijt bij t tweede smulde k van asperges k had ze nog nergens gezien k was r dol op de anderen bestelden kip biefstuk ossentong na ik nog eens asperges
en in plaats dat hartelijk te apprecieeren had k formeel bruut geroepen wel allemachtig wéér asperges hoe mal t je lijkt beste jongen en hoezeer t r al ziek-zijn bewees t ongeval met de asperges
als je nu z met me omgaat praatte k opgewekt krijg je nog honderdduizend maal meer van me gedaan klaas toen naderde de catastrophe de meid bracht n sauskom waarop ik niet lette hemel k had geen eetlust na t copieus en ongewoon laat lunchen
dat was glimlachte grootvader een van schiller's onbegrijpelijke vergissingen jongen harten en hartjes vinden mekaar makkelijk genoeg maar eer t eene v e r s t a n d t andere gevonden heeft kunnen twee levens voor de haaien zijn
verrassing enorme verrassing ze zij sloeg de armen om me heen en met n rood behuild gezicht zei ze dat t r z o o s p e e t dat ze na had gedacht nooit meer zoo kinderachtig zou doen daar als ik wou mocht ik morgen
hier ligt je grootmoeder wees ie en naast haar is ook mijn plaats besteld ik heb t beloofd ja ja zei ik in den hartelijken gedeeltelijk onoprechten toon dien men bij zulk een gelegenheid aanslaat heeft nog een halve eeuw den tijd wat
als k niet zoo pas bij klaasje r graf had gestaan zou k mogelijk minder scherp en eerlijk uit den hoek zijn gekomen ik ben ook eens zoo jong als jij geweest en om n schotel asperges
wat bedoelt u vroeg k bij z'n geaarzel niemendal zei ie t hoofd schuddend we stapten in de koets jammer hernam k na n poos ik mis positief de aansluiting co zal zonder me koffie drinken dat geeft n bar zuur gezicht