AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
haar mond naderde zijn wang en zij kuste hem herhaaldelijk met de liefkoozing die zij gewoon was met den kus dien zij licht ette hier
wie zoii haar geluk benadeelen dan hem den arme die ver was en wiens laatste brief zij nog niet beantwoord had
neen dat heeft de professor zoo niet gezegd maar u moest eer loopen en zoo niet in de zon toch in het licht
maar zij kreunde nu hijgde bewoog het hoofd zij verlangde zij verlangde naar hem maar zij verlangde ook naar een donderslag die die zware scirocco zou doen barsten
en wat zijn ze dik en wat krullen ze haar handen weifelend waren niet durvend langs zijn schouders opgegaan en aarzelend huiverden zij nu over zijn hoofd waarover zij zich plotseling sloten
zijn lippen hadden hare hppen genomen en lang stonden zij in die durende omhelzing zij snikte zacht van geluk
en hoe te gelijker tijd zonder een trilling van boosheid zacht en diep en teeder viriel zijn stem had geklonken met nauwlijks verwijt
de kwijning gaf haar een nieuwe bekormg van rust en teedere voldaanheid de blijde lach rondde hare wangen jeugdiger
zij gingen elkaar te gemoet en zij bood hem de hand hare kleine koele witte hand voelde in de zijne warm en stevig een sympathieke flui'de en het speet haar dat die handdruk niet langer duurde
ee g wilde zij hugo niet meer melden had aldo eens gesproken
het vreemde magische vizioen dat hij daarginds daarginds wel altijd bespeurd had fata morgana droom van verre landen verre hemelen verre vrouwen verre zaligheden verre verre vreugde
en rooder nog onder zijn jongenssnor en glimlachte zoo schuin hoog op dat het tandvleesch van zijn blanke tanden rozigde
amedeo gelukkig en ik ken de scad toch ook neen hij had niet behoeven te gaan wij zijn geen broodarme menschen wij hebben ons veld onze druiven ik naai en we hebben nu nog rijke verdienste van u
hoe innig zij eerst naar die liefkoozing smachtte zij had hem lief als zij nooithad gedacht lief te kunnen hebben hevig lief
de nacht ging voorbij met den wind om het huisje en milia zonder te slapen luisterde er naar luisterde er naar altijd
veel zeide carlo carlino iederen zomer veel engelsche da dat zijn de oostenrijkers zei aldo ardo en wees op een nummer een graaf uit weenen met de gravin en een dochter wie verder
ik heb nooit zoo gerust zoo gelegen ik won dien hoed afzetten zoo amor mio wat ben je blond en jij bent zoo donker jeharen zijn als git zoozwart
de fotsch stammige boomen waren geheel soms van den ouden kruin beroofd al jaren geleden en nieuwe takken waren uitgegroeid nieuwe twijgen waren steeds uitgeschoten
al het andere is poezie en illuzie heidensch of katholiek onze liefde is alleen de werkelijkheid waarom we leven
neen zij was niet meer zij was de kleine vreugde geweest ontmoet op den grooten weg geplukt aan den weg naar de groote vreugde
hoe was het nog zoo geweest hoe was zij nog zoo jong mooi gezond geworden als een maagd die het leven begint
hij gkmlachte zacht verbaasd neen bimba o ik voel het je verbergt me wat ik neen
en dan ben ik hier heel alleen en werk ik maar werk ik maar door aan mijn naaigoed bang dat kleine milio wakker zal worden en huilen gaat
ik vergeef je zeide hij zij bleef roerloos nu tegen hem de oogen altijd vol nieuwe tranen ontzet om zijn koele stem ben je zoo boos aldo om wat ik gedaan heb
milia bewoog zich niet en het hagedisje zocht zocht den god het vond den god niet het wendde hier draaide om sidderend sidderend verliefd de flankjes klopten of zij zouden barsten
hare gedachten verwarden zich maar zij weende om het arme verleden en terwijl de krekelen feller vedelden scheen het haar of zij aldo's fluitje er schel tusschen door hoorde pijpen
en hem kende zij zeker niet waar dacht hij aan als hij zoo keek wat was er in zijn leven geweest
hugo en toen haar reizen het hotel daar beneden in een snellen flits en zonder te antwoorden omvatte zij hem geheel in haar armen en drukte haar hoofd vast tegen zijn hart
het spijt me zei ze nu in het fransch zij stond voor hem waar hij zitten bleef nog doende of hij zocht over het kiezel
ik heb hem opgepast ik heb nooit wat wou je zeggen mijn liefde ik heb nooit een amant gehad ik heb wel lief gehad een ander zielsveel ik heb hem nog lief
neen fluit nog eens zoo als van nacht ik heb u wakker gehouden ja poverina heeft u niet kunnen slapen later heb ik geslapen
bang voor die schelte in den zwoelen scirocco nacht bang dat hij die anderen wekken zou verhinderen zou te slapen de snerpende hooge tonen sneden haar door haar zenuwen maar zoo fel dat zij bang was om de anderen
wat worden de dagen al kort en al korter en korter wil u nu wat eten dan breng ik de lamp ook goed maar eet dan met me ik kan niet langer alleen zijn
morgen was hij zonder haar gaan wanaeicn nij naa naar wel mee kunnen vragen maar hij wist toch ook dat zij wat vermoeid was
er is geen enkele vrouw bij herhaalde hij bij zich droef hij dacht morgen wcg tc gaan maar waar heen langs den vrijen weg
de roep van de liefde der goden die heerschen over het woud en de vogels de krekels alle insecten en beesten want het hagedisje kon niet besluiten den witten schoen dien zij aanbad
kind dat je bent grootejongen mijn grootejongen nooit als je wat gevonden hebt moest je terug
en doel uitvorschen en reden ook en oorzaak en terwijl zij er naar vorschte vluchtte de vreugde zij was wel ziek en de vreugde vluchtte
een ceederheid na ccn hartstocht als ten dankbaarhcid na een warmtc die haar tot weenens toe gelukkig maakte
tot het bij zijn knie de brug van zijn hand ontmoette en er dp wipte met kloppendeflankjes en droomende oogjes betooverd van wondermelk
ons deze kamers hebben gehuurd en ze zoo ruim hebben betaald we verhuren die kamers nooit er wonen hier nooit vreemdelingen er is hier niets op het plaatsje te zien al is het kerkje oud alleen voor menschen die innig veel
vond het te engelsch met italiaansch genoeg maar de soep was goed en de visch was forel van de lima de fijnste forel van italie
nipte de gesprenkelde melk vluchtte dan tot het niet vluchtte meer het was nu wel heel dwaas zich dat te bekennen maar hij had dat beestje lief gehad die drie vier dagen omdat het zoo vol vertrouwen kwam
de oostenrijkers de engelsche dames met de lange lijnen langs de schouders druipende in zwart of wit even avond toilet een bescheiden getictac van lepels en vorken
den vorigen dag was amedeo vertrokken met zijn kist vol vormen naar venetie zijn koren was gemaaid en voor zijn druiven zou giannina zorgen met een paar
lucertola mia wees toch niet bang een zoentje wil ikje geven un bacio un dolce bacio dolce dolce
professor lurazzi van florence ik ken hem een italiaansche beroemdheid u kenthem
er straalde uit hem een geur van mannelijkheid en van woud zij vond hem mooi mooi vooral heel mooi hare oogen vestigden zich op zijn oogen
in de najaarsavonden in de duisterende kamer bij het grauwende raam uitkijkende langs de straat die in regen droop hadden elkanders noordelijke zielen elkaar gevonden
het was het hagedisje dat teruggekomen aan de albasten droppeltjes wondermelk weer nipte hij greep zijn fluitje en floot
aldo ardo kwam de roze laan af zijn tred veerde en zijn stok zwaaide brutaal tegen de bloemen aan
omdat dat van zoo weinig belang was als er geen club meer was en geen speeltafel geen vrouwen en vrienden die vroegen te leen
ik ben niet roomsch zeide zij glimlachende laten wij het hier maar zijn katholiek en getrouwd in het woud zijn wij heidensch en vrij
de vijgen snoepten zij uit elkanders mond en den wijn die nauwlijks iets anders dan druifsap was dronken zij dorstig uit groote grove glazen
bijna niets niet voor hem noch voor haar en misschien was er alles voor hun beider levens
de teedere en hevige idylle der nachten maar hij voelde haar te fijn bezwaar niet floot zacht zacht zacht floot voor haar alleen het suisde haar bijna glimlachend in slaap
eens heb ik amedeo zoo door haar willen laten betooveren maar ik heb het niet gedaan ik was bang je weet nooit en hij is zonder dat toch weer bij me
de vrouwen glimlachten aldo en milia toe ziende de liefde die met hun beiden voorbij ging en dachten hen
nooit antwoordde altijd giannina hij schrijft nooit en zij spreekt nooit over hem de oude marianna zou hem terug kunnen doen komen als er een brief van hem was of een portret
je oogen zijn zoo trcurig geiukfcig net van een engci aie trturig gelukkig is en je kleine mond lacht lacht net als een kleine blonde engel lacht
maar er waren om haar de laatste bladeren omdat zij de bladeren altijd gevraagd had er was om haar het allerlaatste van het woud
omdat in een andere taal ih de nieuwe litanie van de liefde haar tegercwoordig extatiesch welde toe naar de lippen en zij drukte zich tegen
er kwam een zachte onvcrschilligheid over haar nu zij zich niet meer bekommerde om het late uur en het lunch dat haar
hij had haar genomen zij had zich gegeven omdat zij elkander mooi hadden gevonden maar of hij haar kende wist zij niet
zij lag op den rieten stoel terwijl giannina de tafel kwam dekken het was toch een lief huisje en zij hield
bij de brieven lag het portret van hugo een lang mager bleek fijn gezicht zij kreeg tranen in hare oogen tranen van medelijden medelijden met het arme verleden
ik was me niet meer meester je weet zelf aldo als ik zoo nerveus ben kan ik dingen doen ja dingen maar geen moord een moord een moord zij
er is geen enkele vrouw bij dacht hij minachtend het stemde hem wel droef een plotse melancholie die aan en voorbij dreef hij wist niet waarom maar hij dacht aan het
en milia had gevonden dat hij er mooi op fioot voor zij hem kende was zij er al op een nacht door ontroerd
en toch waarom sprak hij niet over de toekomst het was nu volzomer midzomer zij was nu omringd van haar voile geluk wat zoii de winter zijn
neen geef me geen tweeden zoen wees nu lief laat me zoo liggen zoo liggen tegen je aan en laat me kijken zoo naarje kijken zij hield steeds hare handen tegen zijn slapen en zij zag hem zoo in zijn oogen
zoo fijn of de nymfen toch kijken wilden al weefden zij uit de maan een alkove soms richtte zij zich op van zijn lippen en luisterde uit om bang te zijn
als ze dat eens beet hebben dan blijven ze niet al hebben ze veld en wijngaard dan willen ze gaan en dwalen en steden zien en menschen ontmoeten en avonturen beleven
zij hing in haar stoel smartelijk en lusteloos zij had zich eigenlijk nog niet gekleed was in haar roomwitten peignoir in den tuin gegaan
de faun is goed vriend met jezus hij is het altijd geweest zij greep hem in hare armen aldo riep zij aldo ik wordjaloersch als je
maar amedeo is ook mooi heel knap is amedeo en ze zijn heel jaloersch van me in het dorp maar als de signore aldo
het woud was om hen immens en verlaten en wijd als een kathedraal der natuur waardoor de daverende orgelzang der krekelen dreunde
in na om een wild pleizier gebiedend en smeekend als een meester die slaaf is zij was opgestaan voor zij het wist zij vond dat hij mooi floot en was bang
van toovere bloemen bello e bello e bello zong aldo ardo zachtjes bij zich en de vonk van zijn cigarette glom tusschen de ghmvliegjes die als met feeelampjes dichthem omringden
weg was hec hagedisje in het gras en aldo ardo stopte het fluitje in zijn zak en nam de tribuna weer op tevreden maar zijn gezicht was zonder uitdrukking terwijl hij de promotiekolom overzag
langen tijd bleef zij roerloos als betooverd door een te groot en te plots geluk een geluk plots zoo groot en zoo waar dat zij het eigenlijk stil in zich wantrouwde
dien hij met een luchtigen zwaai voor haar zette hare oogen sloten wat is ze aanbiddelijk lief zoo bleek en zoo blond dacht hij verteederd en hij vroeg
in het goud van de door platane ioover licht neerregenende zon de bel van de table kihote luidde
het was hoewel een vrouwtje mooi bruin en geel gestriemd met een heel lang staartje en heel fijne voetjes die het voorzichtig uitgespreid lucht nederzette
daar hij wees hgt de engelsche kerk en daar achter ons hotel zijn arm terwijl zij stonden bleef om haar middel
oogen gingen blijde naar hem toe sympathieen zagen hem doorzoekende aan verlangens sidderden zachtjes met een weemoed na
zij zat den volgenden morgen in den tuin geheel alleen de volzomer zonnigde door de platanen
het was voorbij het was alles voorbij jongelingsjaren en mannelijke jaren kameraden patienten en vrouwen
wat dan ik weet het niet zij viel wat droef tegen hem aan toch gelukkig omdat hij zoo innig was niets dan liefde voor haar en liefkoozing
in het maanstille heilige woud maar hij plukte hij rukte hij stapelde de bladeren dikker en voelde of het bed week werd en mollig
in hare troostelooze treurigheid zag zij hem voor zich staan hij kwam uit het woud van zijn wandeling zijn bronzen gezicht gloeide bezweet zijn oogen tintelden en zijn mond was wreeder
het was een vreugde geweest elkaar lief te hebben eenvoudig weg met het eenvoudige hevige en teedere verlangen van primitieve woudwezens als de liefde eenvoudig is en gezond is zij niet
aldo antwoordde zij hare armen bewogen vaag uit den mantel en hij zag haar gesulte wit worden in de plooien van een schimmekleed zij zag slechts zijn open armen bewoog naar die toe
dan gain ze zoo zijn ze waarom ga je heb ik amedeo gevraagd we hebben genoeg blijf den winter hier maar hij wilde niet hij moest gaan
donker werkelijk tegen onwerkelijk azuren lucht het boschje zachter groene wilde kastanjes met het groote ijzeren kruis erbarmend de armen gestrekt
en vond zij aldo ardo un bello amore en begreep zij de loomheid van het hollandsche vrouwtje
zij denkt wel dat hij de duivel is maar zij gelooft ook aan de nymfen zoo goed als zij aan de engelen en heiligen gelooft
er is geen brief van hem en ook geen portret antwoordde dan giannina en het zou niet goed zijn als hij terug
laat nina mijn koffer maar pakken vermoei je er niet mee en zend hem palace hotel livorno zij las dien zin wel tienmaal over zonder te begrijpen
boog hij voor hij zich zette tegen den kapitein de sanctis en zijn vrouw aan aparte tafeltjes de gasten
hij was innig feeder als hij niet vurig was zijne woorden liefkoozingen waren zoo feeder als alleen meende zij van zuidelijke liefde kon zijn
zij kreeg een kleur maar zij bleef hem aanzien als kon zij haar blik niet snel genoeg wenden en hij zeide in zijn eigen taal even verwijtend u heeft haar weggejaagd
door een enkelen wandelaar die er niet langer bleef dan zijn bezoek aan dat kerkje duurde en daarna het drinken van zijn glas wijn in de fiaschetteria vlak
ik heb niet gezien of zij een vrouw was zou zij een vrouw zijn ze was jong en heel gracieus het was een weeke lijn in al dat dansende licht een vizioen
ti voglio bene hadden zij elkaar gezegd met die zoete zoete woorden hij was er niet meer zij ze wist dat zij hem voor altijd
en ik heb het warm en ik zoti zoo willen liggen zoo stil tegen je aan op je hart en dan moet je stil zijn niets zeggen
al was het nabij een zomerplaats hier was een eenzaam kapelletje aan san marcello gewijd en bij die bron zeker woonde een najade
het was het allereerste geweest dat er om zoo om was geworden het kwam scdert drie vier dagen iedcren morgen uit de spleet van den vloer
zoo schakelden de oogenblikken tot dagen de bloemen zich tot hechter festoen zoo scheen het gewone niet te zijn en was de eens schijnbare uitzondering de vreugde voor iederen dag
dan zal ik mijn matras hier brengen signora en met milio hier slapen laat de deuren open waait het iederen nacht zoo iederen nacht
voor weer tot het gewone leven te dalen rustten in elkanders armen walmde uit het mosbed de warme glans om hen heen tot zij de oogen sloot en half bezwijmde
en een zware last en dwaalde zij nu khmmend op in het liefdewoud slechts lucht omwaasd door haar laatste
emilia zeide hij de naam klonk haar vreemd en frisch nieuw met dien zuidelijken eindklank gezegd door zijn stem innig teer en viriel
als hare zenuwen haar de baas waren kalm laten straks zou zij van zelve lief en zacht hem een zoen komen geven hij hij was niet boos hij begreep dat wel
ik durf u niet begroeten riep hij van verre ik zie er schandalig uit hij stond voor haar stil bekoord de gebroken lijnen van die vrouw verliefden hem zoo dat hij haar op had kunnen nemen wegdragen
benabbio is een aardig plaatsje komt u binnen in mijn arme huisje het is weinig maar het is alles voor u wat zijn ze aardig zei milia zoo zijn ze altijd antwoordde hij
aldo ardo waadde de schapen door steeg luchtig veerkrachtig vlug de varengroene steile heuvelen omhoog
en beminden zij elkaar op het bladerenbed zoo als de woudwezens elkander beminnen tot plots de bleeke glans schuivende het geheim ontdekte van hunne versmoltene lippen
ja ja persoonlijk ik ben ook dokter maar ik ben maar militair geneesheer tenente medico geweest niet meer neen de lucht zal u hier veel goed doen de lucht is hier licht en vol zuurstof
hij stond op wipte de vestibule door met twee drie passen van zijn lange beenen keek op den weg was weer terug in zijn stoel en rookte weer en rookte weer
of hem verpletteren als hij de vreugde gevonden had sterk moest hij zijn voor aandoeningen hij die in abyssinie sterk was geweest
het blonde kopje schoot telkens tusschen de stengelen door en zijn lokjes fladderden vroolijk milia's bhk volgde hem overal overal zoo als zij een kapel had gevolgd
ik beveel u niet maar ik ben uw dokter zoo een beetje zoo een heel klein beetj e t u mag ik natuurlijk niet zeggen en lei kan ik niet uitstaan hoe beleefd en hoffelijk het ook is daarom zegik vol en ik
na het dejeuner boog hij verliet de zaal vroeg om korfie op het terras een van zijn landgenooten sprak hem aan pardon uw naam is ardo zag ik op de
neen dat niet maar zij zocht naar wat zij zeggen wilde maar hij stond op ik laat u alleen vergeef mij permesso
en de appenijnen schakelden daar diademen blank tegen heel blauwe tintellucht de allereerste adem van herfst voer door het woud dat op de regens wachtte
zij naderde over het terras daalde in het park ging langs hem een kwijnende even gebroken vrouw zijn blik onder op bestudeerde
had hij dien brief al beantwoord kom milia herhaalde hij zacht kom hier en geef me een zoen de vcrleiding zich in dc tcedcrheid van zijn licfdc tc laten wicgen te laten wiegen als steeds
zoo eindigt de liefde die vreugde is het feest van de blijde zinnen zoo verwelken de roode zoenen altijd zoo gaat hun zomer altijd voorbij
zelfs was hij verzaad van die laamis het was beter oprecht met zichzelven te zijn en niet meer te zeggen dat het gek zou zijn zich de waarheid te bekennen
wat zijn zij mooi wat zijn zij beiden mooi hoorden zij de buurvrouwen op de drempels der huisjes fluisteren ze vinden je mooi lachte milia aan aldo's oor jou jou vinden ze mooi
op de tafel bij het venster een klein eenvoudig houten fluitje en zette zich gemakkelijk in de raampost in den lichteren nacht verbleekt danste hier en daar een enkel
dat hij voor een paar weken naar italic kon komen maar de postbode bracht ook bijna iederen dag voor giannina een geilhistreerde briefkaart van amedeo
een paar hotels kleine huisjes een winkelstraat een engelsche kerk het kleine casino en om dat alles zomerverblijf voor veel engelschen en enkele italianen
omdat het zoo mooi was omdat hij zoo mooi was over drie vier maanden o zou zij nooit zoii zij nooit hem weer zien
en des te meer des te meer omdat hij zoo koel scheen zoo onverschillig voor haar zoo juist op dit oogenblik van smart voor haar aan niets anders denkende dan aan dat reptiei dat hij tarn had gemaakt dat hem kende
je bent bijna als een hagedisje zei hij zoo schichtig zoo bang moeten wij wel terug ik hoor een klok dat is twaalf uur
dat heidensch hefde gezond maakte en mooi het bloed purperde de fontein van het leven het vleesch bloeide glorie der schepping in het kleine paradijs dat voor twee slechts is
moeten wij terug naar ons hotel laat ons hier blijven laat ons hier leven hier in het woud waarom moeten wij terug
zijn eerste genade was een razernij geworden onbegrijpelijk den sterveling die hem aanbeden had onder den rand van zijn mantel schoten zijn vlammen
wat zal ik hier den heelen winter zitten bij jou antwoordde hij en toch houdt hij van mij en milio maar hij moest gaan ver gaan dair heen in duitschland
ik weet het niet ik weet het niet had zij ontroerd geantwoord en zij had zich zoo gauw mogelijk in hare kamer teruggetrokken hij hij zou zijn in de zijne
van witten dauw witten glans de zon des morgens als zij het woud opklommen zij in zijn arm heerschte koninklijk in volzomersche glorie
in de keuken was tusschen hare bronzen potten en kannen sierlijk antiek nog van vorm giannina bezig terwijl de signora een oogenblik bij haar stond de kleine milio hangende in hare rokken
de wind o de wind altijd zij hoorde den wind altijd en hoewel zij heel bang was voor den wind
come e bello antwoordde een andere vrouw zij gingen sleepend op door de bewondering als twee menschen van liefde en van vreugde
een weekte werd over hem meester hij sloot de oogen sliep in zalig gestrekt tegen den schuinen wilde kastanjestam de armen achterover zijn hoofd in de geklampte handen
het waren de avonden die drukken zouden het woud was dan heel somber nu de maan nog niet rees voor de avonden miste hij nu wel een vrouw wat was hij ook hier gekomen vroeg hij zich plotseling af
schaterde het uit aldo ardo ging naar zijn kamer hij voelde zich warm als een jonge jongen neen hij hield het niet uit hier het was onmogelijk het was onmogelijk
met enkele woorden soms met veel zwijgen daartusschen of in durender gesprek over dingen van hier en hier-namaals
terwijl de witte vilten hoed achterover gezet zijn voorhoofd ontdekte waarlangs de koolzwarte haren ghnsterend krulden een klassieke kop
de armen woest om hem heen en de woorden welden haar zoo eenvoudig uit haar hart dat zij niet anders te zeggen wist en zich alleen dicht tegen hem borg schuil in zijn omhelzing
onherroepelijk door hem hij was zoo mooi als zij nooit mooi geweten had en hij was zoo mooi dat hij door haar schoonheidsgevoel o onweerstaanbaar tot haar hart had gesproken
zijn gebaar en zijn blik waren gemakkelijk sympathiek en natuurlijk beiden in de soldateske stramheid van zijn stevige bewegelijkheid
zij antwoordde zoo eenvoudig zij scheen zijn wat intietne vragen niet al te onbeleefd en indringerig te vinden zij had geen kinderen denkelijk ook niet gehad
zoo was zij doorschijnend blank geheel blond en hij vond haar wel heel bekoorlijk ja herhaalde hij en innig teer was zijn stem viriel ik meen het
het was dan ook niet zoo zeer jalouzie op wat hij in zijn leven gehad zou hebben het was meer hare zielsbehoefte zijn ziel te kennen nu de zinnen elkander zoo vol geluk hadden mogen vinden
het was vooral de zwellende behoefte zijn ziel nu te kennen zijn ziel er was toch zijn ziel er was toch niet alleen zijn mooie zijn goddelijke lichaam
het regende altijd in de kamer van de signora spelen en de signora lag naar hem te kijken en dan glimlachte zij dan alleen
hij zag het aan de ontroering die trilde in haar stem die koortste over haar gloeiend gezicht zij bedekte het weer in de handen
zij wendde zich om keerde in de kamer zette zich in een stoel in een hoek zag somber haar meisjesgezicht verwrongen meer en meer zich niet meester meer in een opziedende drift om iets te doen
de zon speelde met schaduw en licht door de groote bladeren heen der platanen hij las juist met interest een lijst van officieren prornotie in de tribuna
overstelpende weelde daalde zij omvat door zijn haar steunenden arm die haar bijna weerhield te dalen stortte zij zich bijna omlaag
lets onzekers troebeldehaar zou hij haar dan niet vragen zijn vrouw te worden misschien niet misschien wilde hij niet trouwen en eigenlijk kon het haar niet schelen die wettelijke band
dan breng ik maar op voor u goed giannina bracht dadelijk op om haar blik te ontwijken was milia op het terras gegaan zag naar buiten zag naar de bergen ver
wat moet je van me denken beefde haar stem mijn hart wat zou ik anders denken dan dat je mijn engel mijn engel bent
als gedragen daarheen door de fosforgolven der verijlende lichtzee verdween zat zij aan tafel vroeg hij zich af hij stond stil staarde nog de feeelampjes duizelden sneller en sneller om
giannina in de keuken was bezig riep van ja met heel veel scusi permesso signoria zei de man
heel veel ik heb nog nooit van een vrouw zoo veel gehouden maar spreken dat kan ik niet dat moet je niet van me vergen
banden hoe los ook gestrikt om zich te voelen en hij was eigenlijk nooit veranderd hij was eigenlijk altijd zoo geweest wanneer de sleur van het leven en de gewoonte hem niet voor een oogenblik
er was een mannetje dat riep het wijfje verliefd met een smakkend geluid van zijn bekje als met een zoen dien hij geven wilde en het hevig ontroerde wijfje draaide en sloeg met het sidderend staartje
waarom heb je mij nooit over die vrouw gesproken hare stem hokte de vrouw vanje kolonel
maar deze flauwte scheen de laatste rest van hare ziekte te zijn nu de liefde haar mooi en gezond maakte zij herwon zich des avonds hoewel de benauwing over de groene vallei hangen bleef als stoom over een bronzen ketel
de vergetelheid van al het andere was als een immense eenzaamheid rondom hen waarin zij heerschten heel machtig
de nutteloosheid van haar bestaan voort te sleepen omduizelde haar zwart als een flauwte in dat van zonnelicht ruizelende park
emilio zeide de vrouw lief in plaats van het verlegen kind milio en de signora heet milia zei aldo glunder en blij
gebenedijd zij zijn naam het bosch is vol heidensche geesten maar ze zijn niet alien boos bij de kapel van san marcello dansen de nymfen s nachts vroolijk in den maneschijn en san marcello liat ze dansen
zij zoii naar livorno gaan zij wist zijn adres zij zou hem smeeken o zij zoii hem lief smeeken
is u eenmaal daar dan zijn de paden o zoo gemakkelijk en dan is het zoo mooi kom nu mee kom nu mee laat mij u helpen
in zijn warme hand waarin het loom van gelukzaligheid werd naar zijn mond toe het was natuurlijk te gek maar hij kon er niets aan doen
waarom gaat u naar binnen hij sprak door in het italiaansch zij weifelend in beide talen het is te warm in den tuin
een vrouw van het noorden jazij glimlachte en zeide ik ben een hollandsche hij glimlachte verteederd en die verteedering om den wreeden mond deed haar innig lief aan
lets kwam in opstand in haar om zijn erbarmingloosheid ik ben anders niet wreed herhaalde zij ik was nerveus en wist niet wat ik deed
kijk me dan aan en zoen me neen niet zoo niet zoo koud als of je niet wil kan je niet zoenen kan je me niet warmer zoenen druk je lippen tegen mijn lippen druk ze zoo zoo mijn engel
er was niet zoo heel veel over te denken en nog minder over te praten het was hem maar even bijna in droomende wachting die waarheid aanroeren en dan zeker weten
laat mij u den pols voelen hij greep een stoel zette zich naast haar voelde haar den pols het was den eersten keer dat hij haar mooie weifelhandje aanroerde een gloed scheen over zijn wangen en hij zeide
zij rustte uit tegen hem aan wat bleek en bekende toen dat zij niet wist hoe zij naar beneden zou dalen door de varens heen het kastanjewoud door omlaag
hij lachte vrooljjk zoo als je toch allerlei kunt bedenken zulke scrupules in eens en fijnheden bimba ik zou je zoo gaarne die inspuitingen geven
zij mdcht niet zoo angstig worden zoo bang voor haar aldo en zij moest zoo nieuwsgierig niet zijn naar zijn leven misschien kon hij niet anders dan iets haar verbergen misschien kon hij niet spreken
weg vluchtte het hagedisje in onzichtbaarheid en de varens met zijn ruwen stok knakkend daalde aldo met wilde sprongen de heuvelen af
en wat is hij mooi wat heeft hij mooie oogen en een mond als van een kind en een man
er was een nieuwsgierigheid in hem en toch een sceptiesch weifelen om niet te veel ontgoocheling te zullen voelen zij was zeker oud zeker leelijk
een zwakke een kind niet al te veel te verschrikken in de hospitalen hadden zijn soldaten zijn stem zoo gehoord als zij heel ziek waren
hagedisjes tarn maken misschien zij vouwde de handen die zoo mooi zuiver van vorm steeds ah een weifeling uitdrukten adieu dan murmelde zij sloot de oogen
en dreven even over de forteresachtige dorpjes grauw vierkant gevlakt tegen den avondtrans waar de huizenklomp
en zij versmolt in geluk zij verzon uefkoozingen die haarzelve verwonderden rondom hen stonden de schijnsels als stil
ja ja ikben vanjou hier ben je van mij hier in het woud zij schrikte op o toe laat ons gaan riep zij uit het is laat en zij was vlug opgerezen in verwarring
een weemoed bijna een treurigheid zoo moest eertijds in antieke tijden een sater zich hebben gevoeld
en plotseling begreep de vrouw zij vroeg niet meer ontzette zij pakte in haastig haastig als waren die kleeren dingen van den booze
de starren twinkelden ironiesch hel aldo ardo wierp zkh op zijn bed de vuisten gebald de tanden geklemd hij droomde van het
anders hij is de liefde van mijn ziel hij begrijpt me ik ben de troost van zijn leven maar wat ben ik dan van mijn leven ben je de troost zonder je kan ik niet leven word ik ziek ga ik dood
signora eet dadelijk minder als de signore er niet is ik heb goed gegeten nina de signore blijft van nacht in lucca slapen
dan had zij verstrooiing wel noodig en verlangde zij naar de stad of het florence was of rome of waar ook nice of parijs het was haar om het even en zelfs was het haar onverschillig of zij trouwen
donkere haren krulden glimmend kort en heel dik nog zweetgeplakt op het heel nauwe voorhoofd de slapen weggevlakt naar
de straal en viel in den nacht in droppels neer met telkens den zelfden droppel toen zong de melodie en smeekte o kom zonder woorden smeekte zij duidelijk
om hier samen met hem te zijn de bonte boeketten vlakten luide en blij en aan het
de zonnebloemen begonnen als wielen te draaien en zij had van haar langen rieten stoel niet kunnen opstaan een trilling ging aanhoudend over hare leden heen
hijgde verwonderd ontroerd als het nooit nog geweest was het was de liefde der goden die het daar hoorde roepen
de witte gestalte naderde even sleepte het witte kleed met een lange lijn dwars door de glimvliegjes heen zij ging hem voorbij hij week ter zijde militair beleefd
naar de stilte en de wijdte des wouds en daarna school zij als een kind weg in zijn open jas tegen zijn week hemd waaronder zij zijn hard lichaam voelde
je bent ook niet ziek hemam hij nadrukkelijk maarje hebt een nerveus gestel het waren niets dan zenuwen die je zoo neerslachtig maakten
hem verscheen het kleine land daar ginds in het noorden even met een vizioen van verre ongekende koele mistigheid sympathiek omdat zij uit dat vizioen was nader getreden
het was niet zoo vreemd als het scheen hij had jaren lang het leven van een ander geleefd zoo als rondom hem heen honderden zichzelve niet waren hij hadmeegedaan nu deed hij niet mee meer
en hare weifelende handen zochten hem zijn handen zijn gelaat waarin de oogen lachschitterden hare voeten voelden geen moeheid het was of zijn liefde haar droeg
hij wilde haar niet meer roepen als hij riep zou zij toch niet komen zij moest nu komen uit zichzelf hij was niet boos het speet hem dat zij zoo nerveus soms was maar zij was lief en heel mooi zoo blond
en zij had niet anders gekund dan hem eenvoudig zeggen ik heb je wel lief io ti voglio bene ti voglio bene
ach als aldo maar sprak als hij maar sprak over hen beiden zoo hij niet spreken wilde over hemzelven over zijn vroeger leven
en over die rust zweefde de leegte de immense leegte van haar ziel als iets wijds en zwarts en nameloos treurigs hij was weg
de feeen dansten met haar lampjes rondom hem heen weefden het lichtende wonder rondom hem heen van af de roze hortensia's over en weer
als zij zoo met hem sprak antwoordde hij niet denken niet rafelen aan die dingen maar haar geest was juist gestemd om aan die dingen te rafelen
en hij bedacht dat hy niets van haar wist zclrs met oi naar man nog leefde en misschien wel over een paar dagen kon komen
wetende dat zij om gelukkig te zijn ver van onbescheidene oogen hunne liefde tot in
dat zijn de eerste winden en zoo waait het van het najaar den heelen winter door en al kouder en kouder het is de eerste keer dat ik het zoo hoor waaien
hoe kon je dat doen poogde hij moeilijk en heesch uit te spreken het waren sedert uren zijn eerste woorden ik weet het niet aldo het was slecht van me
waarnaar hij zoo lang al verlangdhad zij werd koud van radeloosheid machtelooze stille wanhoop
om het wondere woud in te gaan des middags om clkaar nog even in de oogen te lachen in de
bedwelmd van zijn zoenen het zij hem eindelijk los zwijmde zwijmde bijna achterover hij het haar lachte plukte bij handen vol de wilde kastanje blaren af spreidde een
jij bent het jij bent mijn vreugde mijn genot mijn pleizier ik wil je ik wil je kom aldo mijn aldo zij was het die hem meesleepte
uit het woud steeg het pad in het licht uit den nacht steeg het tot de sterren uit den dichten schemer des liefdewouds steeg het liefdepad tot de verblindende zon
ik kan niet slapen mompelde hij in zich ik zal haar ook uit den slaap houden wacht hij greep van waar hij zat
dien nacht was het onweer na een zwoel loomen zwaar looden scirocco dag kort tragiesch een katastrofe gelijk verdonderd over de vallei van de lima
dit was de wanhoop werkelijk dit was het werkelijke de smart die zij voor het eerst voor het eerst haar voelde omwringen
datzegje en dat is zoo hou je van die vrouw neen heb je van haar gehouden ik heb zes zeven maanden geleden een liaison met haar gehad maar hield je niet van haar
daar in die doos lagen zijn brieven als nieuwsgierig greep zij er naar las er een van twee jaren her
zijn oogen flikkerden zijn mond was verwrongen zij voelde zijn vuist als een schroefom haar arm waarom doeje dat ik heb er genoeg van antwoordde zij doodsbang krijtwit maar nog hard
zij wachtte op wat hij zou zeggen nu zij wachtte op vloeken op schelden op een scene waarnaar hare zenuwen snakten hij zei niets hij vloekte niet schold niet
zij glimlachte om dat aanstaand geluk hoe gebroken en loom zij zich gevoelde ook na dien slapeloozen nacht van wind na dien droomzwaren dageraad zij lag op den rieten stoel toen
hij floot tusschen de zoete woordjes door strekte de hand uit en bleef roerloos zonder een trilling milia nerveus was opgestaan in haar drift nieuwsgierig trots zichzelve
er is geen reden voor we zijn beiden jong beiden mooi we willen beiden leven en gelukkig zijn en het woud is zoo heerlijk immens om ons heen
en de vrouwen gevonden des morgens na den nacht van demonischen wind en zij gingen de luid snikkende vrouwen den priester halen
eigenlijk was hij niet veranderd meende hij de varens ranselend wreed met zijn stok en klimmende klimmende de vochte groene schaduw in van het woud
o neen zij zou niet boudeeren als hij morgen terug kwam zou zij hem lief zeggen aan zijn hart genesteld dat hij het niet meer doen moest haar onverwachts alleen laten voor zoo lang voor
ging langs de engelsche kerk het dorpje door achter het casino bereikte hij de rivier en de houten planken die het gezwollene water wrakjes en wankel o verbrugden liep hij luchtigjes over
en wat zou hij hier doen altijd in de herberg maar zitten eens signora ben ik mee geweest en mijn meisje dat gestorven is werd in dresden geboren
omdat ik iets ontzettends was in zijn kleine oogjes maar het kreeg toch al meer en meer vertrouwen en op het oogenblik dat het geheel vertrouwen was
ik ben niet jaloersch jij ook niet neen jij wel neen neen van al die vroegere vrouwen lachte hij met zijn rooden schuin wreeden mond dus geen inspuitingen maar dan moet je mijn mooie gezonde milia zijn
en het duizelde om haar een leegte zoo leeg zoo leeg zij wilde hem zien spreken zij wilde hem voelen vasthouden omhelzen
tegen mc aan zoo in mijn armen wanneer gaan we weer in het woud we worden telui voor een groote wandeling je kan zoo flink al klimmen
je bent niet ziek ja hg nu zoo kalm je hart klopt zoo gauw lig nu kalm je bent niet ziek je bent geheel gezond ik voel ik weet ik zie dat je gezond bent en niet ziek
de dokter van de bagni kwam iederen dag zij had hem dien zomer in het hotel wel eens gezien hij was een vriendelijke aardige dokter met een stem veel zachter dan die van de vrouwen en met kleine oogen die tintelden
amedeo riep de vrouw naar het huisje toe kleine milio gauw waarschuw den babbo een jonge bruine man was verschenen op een terrasje voor een klein geelwit huisje met geelwitte gordijntjes
zoo even heb ik je gezoend heb ik je aan mijn lippen gedrukt heb ik aan je lippen gedronken en ik heb dorst ik heb dorst mijn engel neen neen
of zij hem nooit meer terug zou zien dat zij zonder hem niet leven kon zonder zijn oogen zonder zijn mond zonder zijn liefde zij sprak van haar man
de jong mooie kalme liefde die voorbij ging langs de wijnbouwershuisjes de druifwingerds langs het uitzicht werd heel heel wijd
maar er was te veel afleiding in het park de hagedisjes verschenen niet mocht er al een misschien betooverd zitten te gluren diep in het gras
las zij tenente medico geweest vroeger behandelde ik vooral zieke soldaten het is wel een onderscheid met u zou ik een te ruwe dokter zijn
maar er moest toch over gesproken worden en zij kon er niet over beginnen een kieschheid weerhield haar zij wilde het aues hebben van hem
het beestje nippende aan de droppelen melk was zijn schoen genaderd en wipte de schuine helling op van zijn been sierlijk heuvelklimmende over de plooien van zijn
schimnieblank in de nachtgrauwte van haar kamer mijn god mijn god dacht zij en wist niet meer zij had hem willen doen zwijgen hij floot maar voort
hij moest zich inhouden hare mooie handen die hingen in weifeling niet te grijpen en ze te drukken in de zijne
ging waar hij haar was voorgegaan het arendnesthooge dorpje met zijn eeuwe oud kerkje werd nauwlijks wel eens bezocht
is heel nerveus zeide hij ja bekende zij ik ben ziek ik ben nerveus laat u niet ontstemmen als ik een raad heb gegeven die u niet aanstond
wie vroeg zij verbaasd mijn hagedisje het kroop al bijna op mijn voet maakt u het tarn ja door te fluiten en zachtjes te smakken zoo als het mannetje doet als hij roept
wist hij niet van hugo de brieven volgden nog steeds geregeld en zij las ze hoewel zij er met aldo niet over sprak
zij huiverde er eigenlijk van het was alleen omdat aldo er niet was met hem samen had zij nooit aan den nono gedacht maar van nacht zou zij alleen hier slapen en de schemering maakte haar treurig
dat eene oudje was mooi geweest wat een fijne trekken in een nog lief oud gezichtje zoo een grootmama had hij willen hebben verteederd zag hij naar de oude engelsche dame
u dat zeg uisdokteren zeker ik begrijp hare oogen stonden vol tranen u is een fransche herhaalde hij neen geen duitsche geen engelsche geen russische
een star twinkelde hier en daar hare jalouzieen waren gesloten haar kamer was donker aldo ardo zette in zijn raampost zich en
plotseling klonk zacht een stijgende gamma heldere staccato volgde het was als water dat na een kan vol te hebben gevuld dropte met groote droppelen kxistalzuiver tinkelde het nu en zong een melodic
dat hebben we nog niet gezien de lucht daarboven om benabbio was frisscher dan die welke lager hing in de valid van de lima
wat is hij nai'ef wat een naive ziel hij zegt zoo maar dingen hij heeft nooit nagedacht wat een primitieve eenvoudige ziel zoo heel anders dan onze zielen dan de mijne dan die van hugo
en ik begrijp je ook ik begrijpje en zeg milia ben ik niet van je ziel de liefde en wij hebben elkaars kussen gegeten je ziel is toch je lichaam mijn lichaam is mijn ziel dat is alles een
ik ga met je kanje jawel maar er zal daar ginds niet veel te eten zijn voor jou die altijd honger hebt wie weet er wonen toch menschen
ik ken je niet mij er is niets te kennen je verbergt me maar kindje wat zou ik je verbergen
ik heb zoo een dorst waarom mag ik je niet meer zoenen mijn milia als je wel van me houdt en me mooi vindt waarom mag ik je niet meer zoenen
verrast bleef zij stian keek om zich rond zijn arm drukte haar vaster zij kon niet meer zeggen en dorst niet zich verroeren ja zeide hij heel zacht het is hier heel mooi
zij verwonderde zich er om dat zij mooi was er was in hare grijze oogen een kwijning vol tevredenheid om haar mond een blijvende lach van geluk
o hij had innig veel gehouden van dat blonde ontwaakte vrouwtje maar was die innige verliefdheid wel liefde geweest
en ik laat u maar staan hij stond op greep naar een rieten stoel neen dank u ik ga naar binnen de lucht zal u goed doen wees niet bang voor de lucht zij liet zich bijna vallen in den rieten stoel
zij verwonderde zich nauwlijks haar eigen gedachte te hooren zij dacht aan haar vroeger leven haar zieken man
zij had liever boosheid en drift ondervonden tegen haar nerveuze bui in want nu voelde zij altijd een wroeging hoe had zij ook kunnen doen als zij gedaan had zij begreep het zelve niet het was in haar jaloersche drift gebeurd
de bries van de bergen met ze spelende in een spel van limpide donker en laatste licht onder het bewegelijk gewuif van takken en twijgen
omdat hij mooi was wel lief ook omdat hij zoo lief voor haar was maar lief vooral omdat hij zoo mooi was zij was verliefd op hem op hem geheel en al op geheel zijn lichaam op rijn aanbiddelijken kop
milia geen datum stil nu moet u nog even verder hooren dan moet u schrij ven aan dit adres naar holland dat is de eenige relatie
kom hij slaapt niet dacht zij en fluit heller zong de melodie op het was nu als vele vogels met tinkelgeluidjes van kristal vreemd omdat het nacht en scirocco was
en werd zich zeker gewaar dat de hand van den god hoog opgmg naar acn nemei naar den rooden mond naar de zwarte oogen des gods
en de dahlia's vlakten er bioedrood vermillioen en purper en in den weerglans dier fellere kleuren terwijl de vliegen naar binnen zoemden hadden zij te gelijk hunne handen op elkaar hunne oogen in elkaar
en was het nog al was hij vrij het was heel eenvoudig terug te zijn voor het dejeuner zich even frisch te verkleeden en de eetzaal binnen te komen waar carlo hem zijn tafeltje
op de kolom van zijn nek waarom de kraag van zijn flanellen hemd los plooide hij was groot zij die niet klein was reikte even met haar hoofd aan zijn schouder
het leven was als een school geweest nu plotseling scheen het vacantie nu was er niets dan die blijde vreugde en het woud en de zon en hijzelve
tot de melodie duidelijk gebood als met een onweerstaanbaar bevel wat fluit hij lief dacht zij en hij weet niets van muziek
of ik geloof aan jou alleen ik geloof aan jou alleen herhaalde zij je liefde is mijn godsdienst er is verder zoo niets meer noodig mijn aldo aan iets anders te gelooven
cacciatori een partij billart te spelen maar hij vond den kapitein niet in den salon zaten de engelsche dames de piano klonk pijnlijk en hard
maar maar hij heeft me nooit gezoend ik meen nooit zoo hij had je niet lief ja ja hij had mij lief maar niet zoo niet zoo we hadden elkaar zoo niet lief
verder bleef hij toch wel een praktiesch man en was hij noch denker noch dichter was hij zelfs een materialistiesch zinnelijk man wien zijn verre droom ginds wenkte als een vreugde voor zijn gezonde zinnen
je moest mijn brieven niet lezen verweet hij zacht ik lees de brieven van hugo ook niet omdat je er geen belang in stelt ik stelde wel belang in dezen brief
geen lange hotel tafel stijfte gaf aldo ardo had als steeds goeden honger hij raadpleegde studieus hct menu
hij at rustig en tevreden voclde lust om te fluiten of een muziekje te tikken tegen zijn glazen maar hield zich in en zag naar de tafeltjes
o mijn aldo ben ik zoo innig gelukkig maar daama komt het altijd weer bij me op hij spreekt niet hij spreekt niet met me hij verbergt me dingen hij heeft een geheim
vlakbij ja het houten bruggetje over achter het casino vijf minuten klimmen en u is in het woud ik geloof het niet ik zweer het u ik weet den weg niet ik zal met u gaan
of het heel natuurlijk was nauwlijks een woord van verontschuldiging zij was gekrenkt zij was boos maar zij wilde het niet toonen niet aan giannina en niet als hij terug kwam aan aldo
nevele sluiers mousseline sjerpen van nymfen geweven van laatste glanzingen en dauwigen adem dier bergbosschen de sluiers sleepten daar langs de wijnbergen over de ronde
jij jij bent mijn gioja hier zullen we nu samen leven we zijn menschen
terwiji hij op het terras lag hield zij den open brief in de hand hij lag gestrekt op een langen rieten stoel de couranten slierden geopend rondom hem heen
nooit nog had zij zoo naar iemand verlangd het was een dorst naar hem en een honger de levensbehoefte hem vlak bij te zijn
dat hij haar niet vroeg zijn vrouw te worden dat hij niet sprak over hun winter hun toekomst had zij bij voorbeeld geen smart daarvan zij geloofde nu wel dat hij haar niets verborg
en zij dorst niet vragen bang de omtoovering met een vraag te verbreken ook welden de woorden haar niet op den mond had zij de vraag niet formuleeren kunnen
en toch was zij er van vervuld kinderlijk blij en zag zij naar den volgenden dag uit als naar een feestdag ongekend
de stemmen die riepen de blijheid die lokte de eenmaal immense vreugde die er zijn zou en om welke hij vrij vooral moest zijn zonder banden los van alles iedereen carriere en maatschappij
de vallei viel al voor haar blik wijd uit-een rondom begon het woud te heerschen er regende
wegen en velden met lijken bezaaid van operaties op soldaten op officieren vrienden van je die stierven in het afschuwelijkst lijden en je hebt me dat verteld zonder een traan
is u moe vroeg hij neen willen wij dan nu hooger gaan ja hij had haar kunnen voeren waarheen hij wilde steile alpen op al ware de dood er het eind van geweest hij steunde haar nu brutaler
hij gooide boos de jalouzie wijd open buiten waren de scirocco wolken weg drijvende klare nacht verschoot eindeloos diep tusschen ze door
andere woorden dan die der teedere litanie kwamen niet over zijn lippen dikwijls had zij een vraag al verwacht een bespreking een samen de toekomst nu inzien maar hij spk ak niet
hij stond alleen zoo groot zoo groot als zij niet wist dat hij was zij had hem willen ompakken uithuilen uitschreeuwen aan zijn borst maar zij dorst niet
met in den slaap trillende vleugels de wreede mond zinnehjkte onder een jongenssnor die onder zijn kroezen de lippen heel bloot liet volrood als waren zij geverfd
dan was tusschen de hortensia's waar zij elkander in de oogen lachten de lucht niet meer in te ademen en zij viel in een rieten stoel de handen slap zich afvragende of zij zoii zwijmen
nu werd het een groot belang om haar eindehjk te zullen zien misschien zag hij haar niet was zij ziek wat kon het hem dan ook schelen
zoo dat het zelfs er niet meer aan dacht te vhichten heb je het vertrapt doelloos doelloos dat is een moord dat is net zoo goed een moord een misdaad
en zijn fluitje nu aan zijn lippen floot hij zacht zacht en smakte er tusschen de kussen door het andere grauwere hagedisje glipte het rotsblok naar boven en hijgde
in haar verbazing een lichte krenking om voelde een jalouzie want zijn gedachte was niet bij haar en toch was haar mond nog geschroeid van zijn zoen
hoewel zij als een prop in de keel had zij bedwong hare tranen terug zij at zij at en zij herlas zijn brief een korte brief hij had gewandeld tot ponte a serraglio
kleintjes jeugdigjes witjes het bruggetje overtrippende met voorzichtige passen had zij veel van haar man gehouden van andcren gehouden had zij kinderen
je bent den laatsten tijd zoo treurig soms en neerslachtig is er een brief van ugo gekomen neen zeker wel dat is het niet wees niet jaloersch arme hugo
hij liep als of hij een doel had maar doel had hij niet het was hem hier onbekend alleen wist hij de rivier en de brug en dat het wilde kastanjewoud aan den overkant lag
dat waren meest alle lang hier verblijvenden die kennis hadden gemaakt een gemoedehjkheid was als een discrete band toch los gestrikt
en een ernstige weemoed klonk door in haar scherts ik keer maar terug dit is voor mij die ziek ben een te hevige sport
een herinnering aan zeker veel gehoorde wijze uit een nieuwe opera zeer bekend in den lichteren nacht floot aldo ardo
en wie weet wanneer ik hem terug zie en hoe en welke vrouwen hij daar ginder daar ginder ontmoet zij balde in het vage de vuisten en snikte
den vreemd vochtigen nevel van zijn in den morgen zalig erbarmenden regen van licht hij was heen de god en waar hij voorbij was gegaan liet hij de nabenauwing zijner ge eindigde heerschappij
hij opende haar zijn armen zag haar aan zij bleef roerloos kom je niet drong hij kom je niet
hij boog voor haar militair de hielen gesloten zij zag tot hem bijna smeekend op en zij kon niet nalaten te vragen waar gaat u been ik ik ga wandelen het woud in met mijn fluitje
een golf van zonnelicht van zuidelijke zonneglorie had haar meegesleept en in die golf had hij haar de armen geopend en was zij eenvoudig toegegaan naar zijn hart naar zijn borst naar zijn lippen
hij kon er niet meer op fluiten nadat zij die kleine vreugde vertrapt had het was misschien gek maar het was zoo het was sterker dan hemzelven hij wude er niet meer op fluiten