AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
welke doffe oogen welk een meelgezigt welk eene houding van slierislari welk eene ergernis vooral als ik het u niet langer verhelen mag dat dit ongeluk de jongste zoon is van jan en jannetje
uit een koperen vlootje liet zij den arme het schrale water reiken een houten nap was goed genoeg voor de groene wei maar het poffe bier eischte tinnen flappers maar de heldere wijn moest schijnen in een doorlichtigen roemer maar de gouden druif van den r h i j n vonkelde en tintelde in eene lange en fijne fluit
tot jonathan toe waratje die nog op geen new-york zoude bluffen als ik geen nieuw amsterdam had aangelegd allen geven ze mij steken onder en boven water wat bliefje maar dat hoort ook zoo het is beter benijd dan beklaagd een boordevolletje mijne heeren maar met uw verlof op mijn eigen welzijn
waar dan vraagt men misschien van waar de onverschilligheid van jan van waar dat hij zoo lang den kamp duldde schoon hij de ellende voorzag die er uit zou worden geboren
ik weer bovenal die venters van aardigheden welke mij in een hansworstenpak steken als had ik geene andere roeping dan te goochelen met woorden en klanken waar drommel haalt de bruî de woorden toch
dat was de profetie van hetgene er in den borst stak herneemt jan cordaat hij die ons land voor den ondergang behoedde die t christenrijk beschermde en t recht van t algemeen klinkt het zegevierende alsof het lodewijk xiv nog in zijn graf tarten moest
de bogchel is al z gewend alleen voort te praten dat hij niet eens antwoord afwacht als ze mij vrijheid hadden gegeven voort te hekelen als ze vermoed hadden wat er in mij school zie het jongsken dat moeder het laatste doldijnde het zou nooit jan salie zijn geworden
immers ik die weleer een vloed van vreemdelingen naar de werkplaatsen van mijne kunstenaars zag stroomen om er de wonderen te huldigen door hun genie geschapen ik teerde in de kunst tientallen van jaren op den roem van het voorgeslacht ik nam het middelmatige
wat doe je er waarmeê zij den zwerver plaagde hernam hij ik kijk in zee en wat zag hij al starende het is me soms gebeurd op het land bij eene kronkelings des wegs aan den uitgang van een bosch op den top van een heuvel
dat is een woord van vr het jaar dertig vader toen heette het holland bolland zeeland geen land ik hou het met den heikant als je wist janmaat ik weet vader dat moeder altijd plagt te zeggen beter op een ouden wagen in de heide dan met een nieuw schip op de zee
laat vreemdelingen beweren dat er slechts halve vreugde heerscht waar de lach uit tranen schemert als zij een beetje meer zin hadden voor onzen volksaard zouden zij er verstandelijke levensbeschouwing in zien die over de zwakheden des harten zegeviert
hij is er klaarblijkelijk de man naar om wat jan contant met al zijne voortvarendheid begint vol te houden en op te trekken en deze daarentegen het levend gezond verstand dat jan crediet bij den arm wakker schudt als de laatste zich al mijmerende toegeeft in het bouwen van
van den prins of van de staten als ge wilt dewijl twee zonen zijner lendenen de eigenaardige beheerschers van zijn handel drijvend volk waren geworden jan contant en jan crediet de beide jonge luî die straks binnenkwamen
sedert heb ik een oog meê in de boeken gehad en hem aandeel in betere leeningen gegeven de metallieken de russen onze papieren jan crediet blijft toch altoos jan crediet
knikt en reikt hem die toe en hij stopt zijne pijp met eene pruik eene verkwisting welke zij jan nooit heeft kunnen afleeren en hij knort op de meid die geen geglommen kooltje in het komfoor bragt eene huishoudelijkheid die jan eere aandoet
hoe maar daar zien wij ons paar weder zij zitten naast elkaêr als leden van eene firma zoo hoort het die weltevredene tonronde overdrieste vent is jan contant hij rigtte het huis van negotie op dat jan crediet uitbreidde wie dezen met een paar streken teekent hij treft hem niet
hij zou jan onregt aandoen hij zou toonen ons aller bet over grootvader niet te kennen hij zou mij in verzoeking brengen jan's doopceel te ligten waarom zou ik het niet doen hij behoeft zich zijne afkomst niet te schamen al overtreft hij zijne voorvaderen
langzaam jongens langzaam komen we er te avond niet dan morgen toch plaats hem in mijne gelederen als ge durft waar de koning hem aantreft op de parade of op schildwacht in garnizoen of in het kamp hij zal hem zien hij zal hem wegjagen
aan tafel broêrtje aan tafel herneemt jan klaassen vader stelt den feestdronk al in en hoe luidt hij oranje in t hart en niemands slaaf
claassen herneemt de andere zoon jan's tot wien onze vriend uit de poppenkast zijne ietwat paradoxale klagt rigtte als h a d d e n komt is h e b b e n te laat maar één ding beloof ik je wanneer jan salie zich van zijn hofje waagt dan zal ik het al wie hem opnemen loof maken ik ben niet voor niemendal jan kritiek
hoe is het mogelijk dat eene zoo flinke vrouw dat eene weleer zoo krasse moeder zich zoo zwak betoonde voor eenen onwaardige het behoorde tot de raadselen des harten tot de onverklaarbare ongelijkheden van den geest
hoe roept jan cordaat hoe waarmeê heb ik dien smaad verdiend waart gij ooit op java de man geworden die ge nu zijt als ik er geene andere jongens had aangevoerd dan jan salie's stel eens dat ik tegen de list der inboorlingen niets anders had overgesteld dan zijne traagheid
eene jammerklagt eene uitdaging de eerste ontglipte aan jannetje verre van de hoofdgroep verwijderd ving zij echter het raauwe woord op en de tevreden lach waarmede zij straks de feestvreugde gadesloeg is van haar gelaat verdwenen
sinds hebben de poëten mij verstooten allerlei vreemde snoeshanen stapten als paauwen over het tooneel ik mogt er niet op ik was te gemeen op straat met je ronzebons schreeuwden ze
ik had hem zoo lang uitgelagchen hem zoo lang gestriemd tot hij zich had gebeterd ik heb van mijn huygens geleerd ick spaer de roede niet ik heb het v o l k te lief
maar mij dunkt zoo iets zijn aard kan verkeeren dan moeten de stok de strafdivisie o die zuurdeesem uit de dagen der republiek barst jan cordaat uit toen men mij zoo noode in fatsoenlijk gezelschap ontving toen ik bij het uitschot van vreemden werven moest hij is nog niet uitgegist
daar zij dol veel van grijpen hielden en weinig van genade wisten en echter lieten de eenvoudige burgerluî van jan's familie zich hunne kaas en brood door die groote heeren niet ontnemen wat ijzervreters ze in hunne rammelende harnassen ook zijn mogten
jan's blik zwerft de feestzaal rond en het is hem droef te moede o de dagen van weleer de dagen zijner jeugd toen het achttal kaarsen op den disch het duister slechts aarzeling deed wijken in den hoek bij de schouw waar de bank plagt te staan die hem heugt
al teekenen gang houding manieren gelaat en spraak nog altoos den zeerob waar bleef de opgeruimdheid die hem eigen plagt te zijn wat werd er van het woelzieke dat hem kenschetste wie mist het onbezorgde niet waarmeê zijne hand de laatste geeltjes uit den broekzak haalde
waarom jan de ploerten ontvangt waarom hij er soms nog al meê op heeft wie zal het zeggen valt die liefhebberij voor het gemeene welligt aan zijne burgerlijke afkomst toe te schrijven is het de overdrijving eener deugd is het onwil een der zijnen te verloochenen
hoe het schalke jannetje hem uitlachte hem dien zij verpligt had te vedelen hem die toe moest zien dat een ander haar kuste eens zwierde zij hem voorbij en hij liet haar zwieren een tweedenmale stoof zij hem langs en hij speelde in schijn geduldig door
ik hem mijne kunst weêr laat verknoeijen geef ik een muzen almanak met louter prozastukken uit weet ge dan niet hoe ik onder zijn saaijen dwang heb geleden weet ge dan niet dat ik het cats nog naauwelijks vergeven kan dat hij het jongsken aan zijne knieën spelen liet ik had er hooft ik had er vondel eens meê moeten aankomen
een vrolijck wijf en eerbaer bij desen slapen dat de nacht schijnt kort te wesen en kijk hare dochteren maar eens aan als gij weten wilt hoe de deftige matrone er in den bloei van vrolijk en jolijkheid uitzag
waar schuilen ze nu in de menigte van gasten onder onze beschrijving allengs om haard en disch gegroept jan houdt nog van eene zaal als eene kerk als hij menschen ziet al hebben zijne dagelijksche vertrekken dat luchtige dat opene dat ruime niet meer waarop hij weleer gezet was
de verzuchting die aan janmaat bij het verzoek ontglipte de verontwaardiging waarmede hij hem die het deed nu den rug toekeert zij hebben niets verbazends als men den langen slungel aanziet die ginder slemp schenkt en ginder slemp lept
bravo jan jan contant jan crediet jan de poëet vaart hij voort u zal ik evenmin met hem meer lastig vallen jan salie heeft geen verstand genoeg om geld te verdienen jan salie heeft geen talent genoeg om roem te verwerven ik schaam mij dat ik zijn vader ben
jannetje ziet wel eens zuur het is waar als zij al den vreemden opschik gâslaat die harer dochteren om de teêre leedjens bengelt jannetje ziet nog zuurder als zij de piano hoort rammelen en haar oor uitheemsche klanken vangt in plaats van de liedekens welke zij plagt te
mijn vennoot begint jan crediet de man heeft eene eigenaardige phraseologie mijn vennoot joeg hem in de eerste week het magazijn uit het kantoor af de straat op alles wat er in den knaap school wou hij een twee drie aan den dag zien komen even als de muntspeciën uit den geldzak
zie zijne wenkbraauwen fronsen zich zijn voorhoofd rimpelt jan is er geheel de man naar om zich in zijne overpeinzingen zelf te verdedigen en te veroordeelen zoo als twee personaadjes het in een oud treurspel doen
aan vrouw het is van avond voor het laatst morgen besteed ik hem op een hofje houd het jannetje ten goede dat zij met haar voorschoot langs hare oogen strijkt doch zij rept zich reeds hare plaats aan tafel in te nemen
het is een dichterlijk oogenblik die dageraad van het jongelingsleven stel u janmaat voor die den zijnen over de zee ziet aanlichten verbeeld u de kleine hulk door hem bemand verbeeld u het prachtig zeekasteel dat in stede van deze voor hem oprijst
streelende herinneringen waarom wordt gij verbitterd door de vergelijking met het heden dat getuigt in hoe menig opzigt hij te kort is geschoten bij wat hij toen hoopte bij wat hij toen had kunnen worden
een opgeschoten knaap te verrassen de blonde haren in den wind wuivende de groote oogen op het verschiet gevestigd een jongen die niet gewaar werd dat ik naderde wien geen enkel voorwerp in de verte bepaald boeide wiens blikken dreven zonder rust zonder doel
een luid hoezee beantwoordt den toast jan is met oranje gevallen jan rigtte zich met oranje weder op oranje boven blijve zijn
moed ten oorlog te water en te land als zijne belangen gevaar loopen een man die zin moet hebben voor alle wetenschap en voor alle kunst om zijne mededingers op zijde om op de hoogte van zijn tijd te blijven een koopman als ik was in één woord m a a r een koopman herhaal ik
en jan salie hooft in wiens torentje allerlei nymphen stoeiden grieksche en italiaansche latijnsche en gooische nymphen hooft die van kusjens en knepen zong maar ze nooit aan de poffertjes wangen van onzen sukkel zou hebben verkwist
jannetje en hun jongste kind en leer op nietwes staat te maken als t geen in eigen krachten is
en geen wonder jan is zoo dikwijls opgehemeld en jan is zoo dikwijls uitgescholden dat hij eindelijk heeft leeren inzien hoe hij barsten zou als de kikvorsch of de geelzucht krijgen als de nijd indien hij eene hooge borst ging zetten bij ieder aap wat heb je mooije jongen van zijne vrienden
hij de patroon aller slaapmutsen aller soepjurken aller sloffen te onzent hij jan salie al had ik het u niet gezegd ge zoudt zijne maagschap hebben gegist als gij onder het korte gesprek tusschen den vader en den eerstgeborene het gelaat der moeder hadt
als de latere jongens van de lier aan mijne invallen de helft van de moeite hadden besteed die ze voor uitheemsche prullen over hadden ze zouden nu op een oorspronkelijk tooneel mogen stoffen ik ben gewroken maar ten koste van het volk is het niet jammer broer
zeg ereis janmaat wil je k een kopje slemp roept eensklaps een pieperig stemmetje uit den versten hoek des vertreks en nu wenschte ik u een denkbeeld te kunnen geven der verslagenheid waarmede janmaat voor
aan wien valt die ommekeer te wijten aan wien anders dan aan het benjaminnetje dat nog altijd in den hoek staat dat nog altijd slemp lept want jannetje moge klagen over den zin voor vreemde muzijk en vreemde pret aria's en walzen
en jan jan die in zijne kracht de degelijkste man was die er op twee beenen liep die vroom en vroed zoo lang bewees hoe diepen indruk het op hem maakte dat er geschreven staat bidt en werkt een woord uit den bijbel dien hij zelf vertaalde eene vertaling waardoor hij zijn taal schiep
waarom leert gij mij nu ik allen gelijk heb gesteld niet den waarachtig verlichtste niet den waarachtig vroomste niet den waarachtig liefderijkste van allen te worden het beste bolwerk voor de kerk in het bloed van mijne vaderen gevest
ge niet tot de kinders er zijn vraagt jannetje wacht even roepen wij hem toe wij zullen gaarne medeklinken of zou er iemand onder de telgen jan's wezen die aarzelt hem bescheid te doen
dat ik had blijven voortroeijen op de adelaarsschachten mij door beide bedeeld hoe hoog zou ik nu gesteigerd zijn maar ik wilde der menigte gevallen ik hield me aan cats hij had op met het stille huiselijke bescheidene jongsken hij maakte er versjes zonder tal voor
de verklaring dat hij bij alle ontwikkeling zijner krachten hem niet vergeet wien hij die heeft dank te weten het kernige woord god zegene ons kinderen god zegene u jan u en de uwen
het is veel van zulk een vader maar niet te veel voor zulk een zoon zie daar rijzen beide op jannetje geeft het teeken dat de tafel is aangerigt en jan leunt met welgevallen op den arm van janmaat zoo zij het zoo blijve het handel en zeevaart onafscheidelijk aan elkander verknocht
hij die de koe des konings heeft gegeten plagt de spanjaard te zeggen hij zal nog over honderd jaar hare beenders moeten betalen wie herinnert zich den gallischen haan niet zoo dikwijls hij van koning kraaijen hoort spreken
maar daar kwam zij ten derdemale aan en weg wierp hij de vedel en flink greep hij haar om haar middel en boeten moest zij maar niet achter de ooren hoe kuste hij haar dan dat het klapte terwijl de overige dansers en danseressen als malloten stonden toe te kijken en jannetje bloosde als eene roos
en vondel vondel wiens oogen zouden gebliksemd hebben als ik zijne reijën had gestoord door het salieroepen van ons broêrtje vondel wien onze westelijke luchtstreek maar half vergenoegde die naar het oosten uitzag die smachtte naar
welke ronde mollige armen welk een z e e b a r i c h e n boezem zoo als een dichter harer jonkheid zeide een mooi woord venus zelve rees immers uit het blanke schuim der golven op
jongens het was geene liefde dat ge mij niet teregt weest toen ik een geloof op mijne eigen hand had toen ik er driest voor uitkwam dat ik het mijne het beste van allen hield toen was ik te gelijk voor andersdenkenden de verdraagzaamste man van mijn tijd toen beschermde ik alle vervolgden die tot mij vloden
als ik bij wijle nog eens een stuk van de groote meesters wilde voordragen als ik een fragment uit antonides aanhaalde dan kneep jan salie mij in den arm dan zette hij eene keel op leelijke schreeuwer als hij is
die beurtelings dwong tot dulden of riep tot durven waarin have en hals vaak op het spel stonden die vervreemd scheen van tucht en trouw en waaruit toch beleid en beraad redde die koen en kloek die vroed en vroom maakte
een vrije geest ademde u toen uit alles wat hem behoorde toe hij wist van geenerlei engte noch stoffelijke noch verstandelijke dit feestelijk voldoet nog aan die vereischten uitgezonderd dat de hooge schouw en de brandstapel van turfmuren en beuken blokken opgebouwd verdwenen zijn
dewijl antwoord ik en moge dit mijne afwijking verontschuldigen dewijl twee andere dingen jan naauwer aan het hart lagen dan die regeringsvormen dewijl de welvaart van twee andere personaadjes in zijne oogen van meer gewigt was dan het oppergezag van de staten of van den prins
en echter was jan daarom niet blind voor de gebreken aan zijne staathuishouding verknocht voor de gevaren waaraan zij blootstelde de bron van zoo vele rampen werd door zijn gezond verstand beschreven en gelaakt in het kernachtig woord uit zijnen mond daar dienen geene twee groote masten op één schip
gij die in zulk een tijd jan waardig ter zijde stondt gij die hem onder dat alles gelukkig deedt zijn gij spreekt nu jan salie vr gij wilt hem elk zijner broeders opdringen
of ge potlood en papier ter hand hadt ik schetste u hoe hij uit vrijën ging in het schoone saizoen in een boeijer maar met een paar stukjes geschut aan boord in den barren winter op schaatsen maar met de geladen buks op zij een flinke borst die gaarne allerlei gevaar trotseerde om een uurtje met zijn liefje te kouten
de zee de luchtstreek de eenzaamheid doen wonderen op zulk slag van jongens maar voor zijns gelijke hoop ik dat de heere mij bewaren zal als hij ooit op java voet aan wal zette zou hij er honderd jaren worden maar ik er geen tien meer baas zijn
wijfje laat hij er op volgen reik mij vast een schoonen goudenaar uit die lâ ik zal er den brand maar eens insteken wat komen de kinderen weêr laat het is al over achten het is waar de synode van het jaar zestien heeft ingevoerd oudejaars avond kerk te houden ge hebt immers wel gezorgd dat er tabak in de doos is
dat bewijst den ouden dag hoor ik aanmerken ik geef slechts toe dat hij den leeftijd lang voorbij is waarin men overbescheiden overedelmoedig overzelfverloochenend pleegt te wezen ik zou schier durven beweren dat jan nooit zoo oud zou zijn geworden indien hij een van deze drie ooit was geweest
oudejaars avond heeft in ons vaderland het eigenaardige behouden dat weleer alles wat hollandsch was onderscheidde hij is huiselijk en degelijk ik mag jan en jannetje wel op den laatsten december bij het invallen der schemering voor een groot vuur gezeten in een vertrek welks voorkomen ietwat feestelijk is
mijn oudste heeft niet geheel ongelijk maar als ik wat aan hem zal doen dan moet mijn jongste kind geplaatst wezen dan moet die kwelgeest mijn huis uit jannetje hoort gij het
dat hij hen dan ten minste allengs aan strenger tucht gewende dat hij hen dwong leden van het m a t i g h e i d s g e n o o t s c h a p te worden waarmeê hij nu zijne misdeeldste kinderen wien armoede toch al tot matigheid verpligt waarmede hij nu jan en alleman kwelt
mijne talenten en mijne vernuften en ik heb er eene zoô onder mijne jongens mijne verhandelaars en mijne dagbladschrijvers wie drommel van beide zou wel de knapste wezen allemaal prijzen ze mij om het zeerst en dat hoort niet anders al lees ik ze niet ik betaal ze toch
toen hij stierf was ik al half onder den invloed van jan salie ingedommeld ik zou anders de leerlingen hebben getuchtigd die den meester in zijne gebreken navolgden altoos herhalende flaauw tot walgens toe
en eene forsche hand slaat op de linkerheup als was hij gewend er een zwaardknop te vinden ik en de vrolijkste de welgedaanste de kloekmoedigste van jan's kinderen strijkt de zwarte haren uit het gezigt
wie van jelui wil nog eens beproeven wat er in hem steekt jan contant en jan crediet wat dunkt je er moet wel weêr eene plaats bij je open wezen het wordt anders met den borst twaalf ambachten dertien ongelukken ik heb met jan op dewijl de naam jan salie niet over zijne lippen wil
geen wonder dat zulk eene associatie het verre bragt hunne firma is niet alleen op iedere beurs van europa zij is in de beide indiën zij is tot in china toe zoo goed als de bank hunne naamteekening geldt meer dan die van koningen en keizers
stoutert zei hij dan je wil is mijn wet maar boeten zul je er voor je ijlings greep hij den strijkstok en speelde den inheemschen volksdans waarin de meisjes een kusje achter de ooren niet konden ontwijken
en even weinig als dezen verloochene hij ooit den anderen karaktertrek die uit den wensch spreekt welken hij bij den twaalfden klokslag van middernacht slaakt de bede die geloovig en vertrouwend over jan's lippen rolt terwijl hij zijne oogen ten hemel slaat terwijl hij zijne armen zegenend uitbreidt
hoe weinig zijn daarentegen de spreuken door jan in de dagen van zijnen bloei aan de staatsmagten ontleend hoe getrouw spiegelen ons de enkele die hij soms nog bezigt zijne republikeinsche huishouding af
heeft zij zelve niet om het gezeur van jan salie vedel en luite der vaderen weggeborgen tot verveling gezelligheid verving tot onze zeden zoo stijf werden dat we niet bij elkaêr komen dan om te eten en te drinken
een minder degelijk paar had onder omstandigheden als de hunne het huwelijk uitgesteld tot beiden te oud waren geworden om zich naar elkander te leeren schikken maar welk een weêrga's wakker gezin was het zijne onder ongehoorden
en bovendien met kielen ingesleept den oogst dien t oosten las ja daer de naelde zwijmt gestaen naer vrijen pas
en de lof walmt weg als de damp en laat als deze n i e t s achter maar hoe springt hij met den laster om hm john bull zegt hij dien ik het minst vertrouw als het zoo mooi tusschen ons lijkt
of zich kwaad bloed wou maken bij elk fij wat een goore paai is dat van zijne vijanden het is mij of ik jan in deze ure hoor redeneren zittende in zijnen leuningstoel met de courant van morgen één januari voor zich
totdat allen wetende dat zij toch niet meer behoefden op te kijken om mij te volgen in slaap vielen zoodra ik begon het heldendicht o wat eposjes het leerdicht o wat odetjes
als hij het met verstand had gebruikt was hij al een man in b o n i s geweest maar wat is er van teregt gekomen hij schoot voor op allerlei plantaadjes hij gaf voor de beste driemaal meer dan zij waard waren wie weet niet hoe hij geplukt is hij die alles maar liet vlotten en drijven
en zij kreeg haar op deze wijze kwam inge in de hel daar gaan de menschen niet altijd regelrecht naar toe maar zij kunnen er ook langs omwegen inkomen als zij daartoe de bekwaamheid bezitten
nu drong er op zekeren dag plotseling een zucht tot haar ooren door inge inge wat heb je mij een verdriet aangedaan ik heb het wel gezegd het was de laatste zucht van haar stervende moeder
hij kon geen geluid van zich geven hij had geen stem een geruimen tijd zat hij daar voordat hij de heerlijkheid die hem omgaf kon zien ja heerlijk was het de lucht was frisch en zacht de maan wierp haar helder schijnsel op de aarde
de geschiedenis van het meisje dat om haar schoenen niet vuil te maken op het brood trapte en hoe slecht het met dit meisje afliep is welbekend zij is geschreven en zelfs gedrukt
maar deze vogel was angstig en schuw voor alles wat hem omgaf hij schaamde zich over zich zelf schaamde zich tegenover alle levende schepselen en trachtte zich ijlings te verbergen in een donker gat in een ouden verweerden muur daar zat hij neer terwijl hij over zijn geheele lichaam
zij had er volstrekt geen berouw over dat zij teruggekeerd was weer verliep er omstreeks een half jaar je moest toch nog eens naar je dorp toe gaan en je ouders een bezoek brengen inge zei haar mevrouw ik zal je een groot wittebrood geven dan kan je dit voor hen meenemen zij zullen er zeker blij mee zijn dat zij je
zij verdween geheel en al en slechts een groote modderpoel die blaasjes deed opborrelen bleef er te zien dat is de geschiedenis maar waar kwam inge nu
boomen en struiken wasemden geuren uit en prachtig was het waar hij zat zijn veeren waren rein en fijn o wat was al het geschapene toch in liefde en heerlijkheid voortgebracht alles wat er in het binnenste van den vogel omging wilde zich in een lied lucht geven
haar hart was vol toorn en boosheid ten opzichte van alle menschen nu hebben zij elkaar daarboven eindelijk eens wat te vertellen ach wat word ik gepijnigd zij hoorde ook hoe haar geschiedenis aan de kinderen verteld werd
en gaf al het andere aan de overige vogels in den loop van den winter had de vogel zooveel broodkruimeltjes verzameld en aan de andere vogels gegeven dat zij te zamen opwogen tegen het geheele brood waarop inge getrapt had opdat haar schoenen rein zouden blijven
ik denk dat ik nog eens verdriet van je zal hebben zei haar eigen moeder als kind heb je mij dikwijls op mijn japon getrapt ik vrees dat je mij later op het hart zult trappen en dat deed zij ook
bovendien kookte er nog een eeuwige onrust in iedere ziel een onrust des jammers de gierige stond daar en had den sleutel van zijn geldkist vergeten de sleutel stak er in dat wist hij
lang stegen deze stille lofliederen op zij moesten hoorbaar worden zij moesten dit bij den eersten vleugelslag eener goede daad zulk een goede daad moest er verricht worden
haar hart verhardde zich nog meer dan haar uiterlijk voorkomen hier beneden in dit gezelschap kan men niet beter worden en ik wil ook niet beter worden kijk eens hoe zij mij aangapen
bekommering over haar zelve vervulde haar het was haar alsof de poort der genade zich nimmer voor haar kon openen en terwijl zij dit in haar verbrijzeling erkende schoot er een straal in den afgrond tot haar neer en wel met een kracht die sterker was dan die van den zonnestraal waardoor de sneeuwman die de kinderen vervaardigd hebben ontdooit
maar het is te wijdloopig al de soorten van pijnigingen en van jammer op te sommen die daar ondergaan werden inge gevoelde een hevige pijn terwijl zij daar als een standbeeld moest staan want zij was van onderen aan het brood
in den hemel stond zij als een kind en weende om de arme inge en deze tranen en gebeden klonken als een echo in het holle ledige hulsel dat de geboeide gefolterde ziel omsloot
maar op zekeren dag terwijl toorn en woede in het inwendige van haar holle lichaam knaagden en zij haar naam hoorde noemen en haar geschiedenis aan een onschuldig kind een klein meisje hoorde vertellen merkte zij dat de kleine in tranen uitbarstte bij het hooren van de geschiedenis der hooghartige ijdele inge
deze woorden drongen tot het hart van inge door zij deden haar goed het was de eerste maal dat iemand zei die arme inge en er niets omtrent haar gebreken bijvoegde een klein onschuldig kind weende om haar en vroeg genade voor haar
en het oog harer ziel opende zich om het verborgene te zien zij in wier laatste gedachten inge zoo levendig tegenwoordig geweest was zij zag ook nu hoe diep zij gezonken was en bij den aanblik daarvan barstte de vrouw in tranen uit
ook ik heb vaak een hoogmoedige gezindheid gekoesterd doch gij hebt mij in uw genade niet laten zinken maar mij staande gehouden o laat in mijn laatste ure niet van mij af de oogen der oude vrouw sloten zich
het waren twee vriendelijke oogen die zich op aarde sloten er waren destijds al zoovele jaren verloopen sedert het kleine meisje ontroostbaar was en over de arme inge weende dat het kind een oude vrouw geworden was die god nu weer tot zich wilde roepen
hij zelf at er slechts weinige op maar hij riep al de andere uitgehongerde musschen bij elkaar opdat zij eenig voedsel zouden krijgen hij vloog de steden in keek in de rondte en waar een lieve hand op het kozijn brood voor de vogeltjes gestrooid had at hij zelf maar een enkel
en veel sneller dan de sneeuwvlok smelt en tot een droppel wordt die op de warme lippen van het kind neervalt loste de versteende gestalte van inge zich in damp op een vogeltje vloog met de snelheid van den bliksemstraal naar boven naar de menschenwereld op
haar moeder en allen op aarde wisten van de zonde die zij gepleegd had wisten dat zij op het brood had getrapt dat zij in de diepte weggezonken en verdwenen was de koeherder had dit van de helling bij den moerassigen weg gezien
en toen het laatste broodkruimeltje gevonden en goed besteed was werden de grauwe vleugels van den vogel wit en spreidden zich wijd uit daar vliegt een zeezwaluw over het water heen zeiden de kinderen die den witten vogel zagen nu dook zij in het water onder
de zwellende gedachte werd een geluid het zwakke piepen een geheele hymne de gedachte van een goede daad ontwaakte en de vogel kwam uit zijn schuilplaats te voorschijn in den hemel wisten zij al wat voor een vogel het was
haar moeder weende wel is waar erg en was bedroefd over haar maar zij zeide met dat al hoogmoed komt voor den val dat is je ongeluk geweest inge je hebt je moeder heel veel verdriet aangedaan
trok haar beste kleeren en haar nieuwe schoenen aan tilde haar japon op en liep heel voorzichtig voort opdat zij rein aan haar voeten zou blijven en dat kon men haar niet kwalijk nemen
dat was een voorkamer zonder einde men werd al duizelig als men voorof achterwaarts keek en een menigte die het versmachten nabij was stond hier te wachten totdat de poort der genade voor hen opengedaan zou worden
het kerstfeest naderde de boer stak in de nabijheid van den muur een stok in den grond en bond daaraan een schoof haver vast opdat de vogelen in de lucht ook een vroolijk kerstfeest en een goeden maaltijd mochten hebben dat was braaf zoo is de deugdzame
hierin zonk inge neer al het walglijke levende ontuig was zoo ijskoud dat zij over al haar leden trilde ja dat zij gedurig meer van schrik verstijfde aan het brood bleef zij vasthangen en het brood trok haar naar beneden evenals het barnsteen een stroohalm aantrekt
maar komt inge dan nooit meer naar boven vroeg het kleine meisje en men antwoordde zij komt nooit meer naar boven maar als zij nu eens om vergiffenis vroeg en beloofde dat zij het nooit weer zou doen dan wel maar zij zal niet om vergiffenis vragen hernam men
het werd haar daarbij zonderling te moede zij zou nu zelf graag geweend hebben maar zij vermocht dit niet zij kon niet weenen en dat was ook een kwelling terwijl er jaren daar boven verliepen beneden was er geene afwisseling hoorde zij gedurig zeldzamer over zich spreken
en de kleinen noemden haar de goddelooze inge zij was zoo leelijk zeiden zij zoo afschuwelijk zij moest erg gepijnigd worden gedurig kwamen er harde woorden over haar uit
en dit had zij dan ook hier bij zich zij naaide leugenweefsels en haakte onbezonnen woorden die op den grond gevallen waren alles tot schade en verderf ja die oude grootmoeder kon naaien borduren en haken
zij zonk in den moerasgrond en kwam beneden bij de moerasvrouw die daar allerlei kwaad brouwt de moerasvrouw is de tante der elfen die bekend genoeg zijn waarvan men liedjes heeft en die men afgeschilderd vindt
dat uur en die indruk werden bij die oude vrouw in haar doodsuur weer zoo levendig dat zij luide uitbarstte in de woorden mijn god en heer ook ik heb evenals inge uw zegeningen vaak met voeten getreden en daarbij niet bedacht dat ik iets verkeerds deed
de nooit gedachte liefde van boven overweldigde haar waarom werd haar dit wel vergund de gepijnigde ziel verzamelde als t ware in haar gedachten iedere daad die zij op aarde verricht had en zij inge smolt in zulke tranen weg als zij er vroeger nooit geweend had
zij kreeg op een dorp een dienst bij deftige menschen en deze beschouwden haar als hun eigen kind en zoo ging zij ook gekleed zij zag er lief uit maar haar hoogmoed nam toe toen zij daar zoo wat een jaar geweest was zei haar mevrouw tegen haar je moest je ouders toch eens gaan opzoeken inge
ik zou zoo graag willen dat zij dit deed zei de kleine en was ontroostbaar ik zal er mijn pop en mijn speelgoed voor geven als zij maar naar boven mag komen het is te verschrikkelijk die arme inge
wat heb je je moeder toch een verdriet aangedaan inge zei haar moeder ja ik had het wel gedacht o was ik maar nooit geboren dacht zij daarbij dat zou veel beter voor mij geweest zijn maar wat baat het mij nu dat mijn moeder weent
de winter was streng de wateren waren dichtgevroren de vogelen en de dieren des velds konden slechts weinig voedsel vinden onze kleine vogel vloog over den straatweg heen en daar in het spoor der sleden vond hij ook nu en dan een graankorreltje en op de pleisterplaatsen eenige broodkruimeltjes
somtijds hoorde zij haar naam door de menschen waarbij zij vroeger gediend had noemen en het waren liefelijke woorden als haar mevrouw zeide zou ik je wel ooit weerzien inge men kan nooit weten waar men nog eens zal komen
inge heette dit meisje zij was een arm kind trotsch en hoogmoedig er was een slechte grond in haar zooals men zegt reeds als klein kind was het haar grootste plezier vliegen te vangen ze de vlerken uit te trekken en ze in kruipende dieren te veranderen
zij zag inge hield haar brilleglas voor haar oog en keek het meisje nog eens aan dat is een meisje dat kundigheden bezit zeide zij en ik verzoek de kleine tot een herinnering aan mijn bezoek hier mee te mogen nemen zij zal een geschikt standbeeld in de voorkamer van mijn kleinzoon zijn
ieder vat stinkt zoo geducht dat men daarvan flauw valt en dan staan de vaten dicht op elkaar gepakt en als er hier en daar een kleine opening tusschen is waar men door zou hebben kunnen dringen dan is dit toch niet mogelijk door de natte padden en de dikke slangen die zich hier letterlijk in elkaar verwarren
zij hoorde hoe de goede menschen die haar als ouders verpleegd hadden nu zeiden dat zij een zondig kind was dat zij de gaven gods niet in waarde gehouden maar daarop met voeten getreden had de deur der genade zou eerst langzaam voor haar opengaan zij hadden mij moeten kastijden zij hadden mijn grillen moeten uitroeien dacht inge
de zon ging op den kerstmorgen op en bescheen de schoof de kwinkeleerende vogels fladderden in menigte om den stok heen daar klonk het ook uit het gat in den muur piep piep
zij moesten lang wachten groote dikke waggelende spinnen weefden een duizendjarig web over hun voeten en dit spinneweb sneed als voetangels en boeide als koperen ketenen
maar inge zag wel in dat haar goede mevrouw nooit daar zou kunnen komen waar zij was er verliep wederom eenige tijd een lange bittere tijd nu hoorde inge nog eenmaal haar naam noemen en zag twee heldere sterren boven zich
van de moerasvrouw weten de menschen alleen dat wanneer er in den zomer damp uit de weiden opstijgt het de moerasvrouw is die allerlei kwaad brouwt in de brouwerij der moerasvrouw daalde inge neer en daar is het niet lang uit te houden de slijkkist is een pronkkamer bij de brouwerij der moerasvrouw vergeleken
maar de vogel vermocht dit niet gaarne zou hij gezongen hebben evenals in de lente de koekoek en de nachtegaal onze god die zelfs het stille lofgezang van den worm hoort hoorde ook hier het loflied dat zich in gedachtenakkoorden verhief evenals de psalm in het hart van david klonk voordat deze zich in woorden en melodie kon uiten
de moerasvrouw was te huis de brouwerij kreeg overdag bezoek zij werd bezichtigd door den duivel en zijn grootmoeder en de grootmoeder van den duivel is een oude zeer giftige vrouw die nooit ledig is zij rijdt nooit uit om ergens een bezoek af te leggen zonder haar handwerk mee te nemen
en uit iedere plooi van haar gewaad kwam een groote pad te voorschijn die als een kortademige mops blafte dit was zeer onaangenaam maar de anderen hier beneden zien er immers ook afschuwelijk uit zeide zij en daarmee troostte zij zich het ergste van alles was echter de vreeselijke honger dien zij gevoelde
die op een steen zat uit te rusten met een bosje rijshout dat zij in het bosch gesprokkeld had voor zich toen keerde inge om zij schaamde er zich over dat zij die netjes gekleed was zulk een vrouw in lompen die hout in het bosch sprokkelde tot moeder had
later nam zij den meikever en den mestkever stak deze aan een naald vast schoof dan een groen blad of een klein stukje papier naar hun pootjes toe en dan greep het arme diertje daarnaar en hield het vast draaide en wendde het om van de naald af te komen nu leest de meikever zeide inge kijk maar eens hoe hij het blad omkeert
ik heb te lang in de koude gestaan en sedert van morgen heb ik droog noch nat over mijn lippen gehad de koorts brandt mij door de leden o mijn god help mij om naar huis te gaan mijn arm kind zij weende ook de knaap weende en al spoedig daarop zat hij alleen aan de rivier bij de natte wasch
hij was zoo rein en fijn als hij maar wezen kon dat hij een schoorsteenveger was was immers maar iets dat hij voorstelde de porseleinwerker had even goed een prins van hem kunnen maken als hij dit gewild had
beloofde dat hij zich zijner zou aantrekken en voegde er nog bij hoe gelukkig het was dat zijn moeder maar gestorven was zij deugde niet men bracht haar naar het kerkhof naar het kerkhof der armen
en zij klauterden en kropen een ellendige weg was het oneindig hoog maar hij tilde haar op en hielp haar hij hield haar vast en wees haar de beste plaatsen waar zij haar kleine porseleinen voeten kon neerzetten
en zij ging naar haar zoontje toe terwijl het water haar uit de kleeren droop ik sta mij hier af te beulen maar ik doe het graag als ik je er maar eerlijk en rechtschapen doorheen breng mijn beste jongen
dat is te veel zeide zij dat kan ik niet verdragen de wereld is al te groot was ik maar weer op het tafeltje onder den spiegel ik word nooit vroolijk voordat ik daar weer ben nu ben ik je in de wereld gevolgd nu kan je mij ook weer terugbrengen als je mij werkelijk
martha strooide zand op het graf en plantte er een klein rozeboompje op de knaap stond naast haar mijn lieve moeder zei hij terwijl de tranen hem langs de wangen biggelden is het dan waar deugde zij niet ja zij deugde wel zei de oude meid en sloeg een blik ten hemel
ik ging naar huis naar mijn mevrouw den gouden ring dien haar zoon mij gegeven had droeg ik op mijn hart ik kon hem overdag niet aan mijn vinger steken maar deed dit alle avonden voordat ik te bed ging
een half pintje zei de knaap op een fluisterenden toon en van morgen heeft zij evenveel gekregen vervolgde de burgemeester neen dat was gisteren antwoordde de knaap
ik zou je wel willen verzoeken zeide zij de wijde wereld met mij in te gaan want hier kunnen wij niet blijven ik wil alles wat jij wilt zei de kleine schoorsteenveger laat ons dadelijk gaan ik denk wel dat ik je door middel van mijn ambacht zal kunnen onderhouden
ik heb gewerkt gestreden en geleden ter wille van mijn kind ik ben uit schoonmaken gegaan ik heb voor de menschen gewasschen maar ik mag het niet beter krijgen zoo is gods wil maar hij zal mij wel tot zich nemen en ook mijn zoontje niet verlaten daarop viel zij in slaap
ofschoon ik nog niet zooveel ervaring omtrent de ellende die er in de wereld bestaat opgedaan had als nu het geval is met vrouwendag vierden wij de bruiloft en in het eerste jaar ging het goed we hadden een knecht en een leerling en jij martha diendet bij ons
hebt ge wel eens een oude houten kast gezien die heelemaal zwart van ouderdom geworden en met uitgesneden krullen en lofwerk versierd was zulk een stond er in zekere huiskamer zij was van een overgrootmoeder geërfd en van boven tot beneden met uitgesneden rozen en tulpen bedekt
hij kreeg de tondeldoos en het eindje kaars voor den dag maar juist toen hij vuur sloeg en de vonken uit de vuursteen vlogen sprong de deur open en nu stond de hond die oogen zoo groot als een paar theekopjes had en dien hij onder den boom had gezien voor hem en vroeg wat is er van mijnheers dienst
maar de koningin was een uiterst schrandere vrouw die meer kon dan in een koets rijden zij nam haar groote gouden schaar sneed een lap zijde in stukken en naaide daarvan een klein zakje
maar dat kon hij niet en het kwam hem verschrikkelijk voor aan een vreemde te vertellen dat hij een spijker in zijn hals had zitten en zoo bleven de porseleinen schoorsteenveger en de porseleinen herderin bij elkaar
en hij bracht haar naar het kacheldeurtje toe wat ziet het daar zwart uit zeide zij maar ze ging toch met hem mee zoowel door de kolom als door de pijp waarin een stikdonkere nacht
en wel omdat het juist op een dag gebeurde waarop de burgemeester een groot gastmaal gaf waarbij de wijn bij stroomen vloeide fijne wijnen en koppige wijnen voegde zij er bij maar dat noemt men geen drinken zij deugen wel maar jij deugt niet
ik zal je een touw om het lijf binden dan kan ik je weer naar boven trekken als je mij roept wat moet ik daar onder in den boom doen vroeg de soldaat geld halen antwoordde de heks
daar valt mij iets in zei de schoorsteenveger willen wij in die groote vaas die daar in den hoek staat kruipen daar kunnen wij op rozen en lavendel liggen en hem zand in de oogen strooien als hij komt
nu zijn wij in den schoorsteen zeide hij en zie daarboven fonkelt de heerlijkste ster en het was een werkelijke ster aan den hemel die vlak op hen neer scheen alsof zij hun den weg wilde wijzen
hij was zeer glad geschoren hetgeen hij zelf gedaan had en toch had hij zich een klein sneetje toegebracht maar daarop kleefde een stukje krant hoor eens kleine riep hij en deze kleine was geen ander dan de zoon der arme waschvrouw die juist het huis voorbijliep en zijn pet eerbiedig afnam de klep daarvan was in het midden gebroken
mag ik haar hebben of mag ik haar niet hebben en de schoorsteenveger en de kleine herderin keken den ouden chinees in angstige spanning aan zij vreesden dat hij zou knikken
mij had hij vergeten en al had hij mij ook gezien dan zou hij mij toch zeker niet herkend hebben zooveel leelijker ben ik geworden en dat is ook wel goed zij sprak over de dagen der beproeving en vertelde hoe het ongeluk als t ware boven haar losbarstte
er worden er niet veel zooals hij gevonden en de tranen biggelden haar langs de wangen o mijn god het draait mij alles voor de oogen dat komt omdat ik de flesch leeggedronken heb dat heb ik niet kunnen verdragen ik voel mij alles behalve wel
hij stond vlak bij de herderin zij waren er beiden neergezet en daar zij nu zoo dicht bij elkaar stonden hadden zij zich met elkaar geëngageerd zij pasten immers juist bij elkander het waren jongelieden beiden van hetzelfde porselein en beiden even
zoo vond martha haar toen zij haar koffie wilde brengen ondertusschen was er iemand van den burgemeester naar haar huis gezonden met de boodschap dat zij eens dadelijk bij hem moest komen want dat hij haar iets te zeggen had het was te laat er werd een chirurgijn gehaald om een aderlating te doen de waschvrouw was dood
nu let hij er slechts op hoe aardig je er uitziet maar je schoonheid zal vergaan je hebt niet zulk een opvoeding genoten als hij je staat niet op denzelfden trap van ontwikkeling en dat is een ongeluk
wel zeide martha trek je je dat zoo erg aan t is waar ook je kendet hem nog van den tijd toen je daar in huis diendet is hij dood het was zulk een goed man
en de knaap ging verder zijn pet bleef hij in de hand houden en de wind speelde met zijn blonde lokken hij sloeg den hoek der straat om en kwam in het straatje dat naar de rivier liep waar zijn moeder druk met wasschen bezig was
foei wat is het water koud als ik maar niet ziek word maar dat zal ik wel niet geef mij nog een slok en drink ook eens maar slechts een klein slokje want je moogt er niet aan wennen mijn arme goede jongen
dat was een lang woord dat moeilijk uit te spreken was en er zijn er niet velen die dezen titel krijgen maar hem uit te snijden dat beteekende ook nog al wat doch nu was hij er immers altijd keek hij naar het tafeltje onder den spiegel want daar stond een bekoorlijke kleine herderin van porselein op
ik geloof dat hij al in de rust is wat ziet hij er lief uit zooals hij daar met gesloten oogen ligt hij weet niet hoe het met zijn moeder gesteld is god geve dat hij dit nimmer te weten kome
hij kan nog wel gemaakt worden zei de schoorsteenveger hij kan nog wel gemaakt worden maak maar niet zoo'n geweld als ze hem in den rug lijmen en hem een goeden spijker in den hals geven dan zal hij zoo goed als nieuw zijn en kan ons nog heel wat onaangenaams zeggen
wij bezaten zeide zij vijfhonderd daalders en omdat er destijds in de straat een huis voor tweehonderd te koop was en het de moeite wel zou loonen dit af te breken en een nieuw te bouwen werd het gekocht de metselaar en de timmerman maakten een begrooting en het nieuwe gebouw zou duizend en twintig daalders kosten
daaraan had men de zonderlingste krullen en uit deze kwamen kleine hertekoppen met horens te voorschijn midden op de kast stond een man uitgesneden hij was belachelijk om aan te zien en hij grijnsde ook want lachen kon men het niet noemen
zooals men dit het beste vond moest het geld bij grootere of kleinere gedeelten aan haar of aan haar kind uitbetaald worden er heeft zoo wat een vrijage tusschen mijn broeder en haar bestaan zei de burgemeester het is goed dat zij maar dood is
dat kan ik onmogelijk uithouden zeide zij ik moet het kastje uit maar toen zij weer op den vloer kwamen en naar het tafeltje keken was de oude chinees wakker geworden en schudde met zijn geheele lichaam nu komt de oude chinees schreeuwde de kleine herderin en viel op haar porseleinen knieën neer zoo bedroefd was zij
nu wist de soldaat wat een heerlijke tondeldoos dit was sloeg hij eenmaal vuur dan kwam de hond die op de kist met kopergeld zat sloeg hij tweemaal dan kwam die welke het zilvergeld had en sloeg hij driemaal dan kwam die welke het goud bewaakte
dicht bij hen stond nog een figuur deze was driemaal zoo groot het was een oude chinees die kon knikken hij was ook van porselein en zeide dat hij de grootvader der kleine herderin was maar dat kon hij niet bewijzen
je hebt daar immers gediend toen de ouders van den burgemeester nog in leven waren en het huis bewoonden dat is al vele jaren geleden sedert zijn er vele schepels zout gebruikt en men moet dus wel dorst hebben
daaraan deden martha en de knaap zich te goed de zieke genoot van den heerlijken geur deze was heel voedzaam beweerde zij en de knaap werd te bed gebracht in dezelfde bedstee waarin zijn moeder lag maar hij had zijn plaats aan haar voeten en dekte zich met een oude deken toe
je moet weten dat je als je op den grond onder den boom komt in een groot voorportaal bent daar is het heel licht want daar branden meer dan driehonderd lampen dan zie je drie deuren je kunt die opendoen want de sleutel steekt er in als je de eerste kamer ingaat dan zie je midden op den vloer een groote kist staan
je bent een beste jongen zei de burgemeester je bent een beleefde knaap je moeder is zeker in de rivier aan het wasschen daar moet je stellig heen brengen wat je in den zak hebt zitten wat zit er
erich had krediet het geld leende hij in de hoofdstad maar de schipper die het zou overbrengen leed schipbreuk en het geld ging met hem verloren omstreeks dezen tijd bracht ik mijn lieven jongen die daar slaapt ter wereld
daar stond hij heel aardig met zijn ladder en met een gezicht zoo wit en rood als dat van een meisje dat was eigenlijk een fout want het had toch wel wat zwart moeten zijn
geloof mij het is een kwade hond doch vrees daarom maar niet zet hem maar op mijn voorschoot neer dan doet hij je niets en neem uit de kist zooveel goud als je maar wilt dat is zoo kwaad niet zei de soldaat maar wat moet ik u geven oude heks want voor niet zult ge het toch wel niet doen
aan den knecht die zijn laarzen moest poetsen kwam het wel is waar voor dat het verschrikkelijk oude laarzen voor zulk een rijk heer waren maar hij had ook nog geen nieuwe gekocht
wil je liever zilver hebben dan moet je de volgende kamer binnentreden maar daar zit een hond die oogen heeft zoo groot als molenraderen laat je daardoor niet afschrikken zet hem op mijn voorschoot neer en neem van het geld
tegen den avond zat zij in het armoedige kamertje bij de waschvrouw eenige gebakken aardappelen en een lekker vet stuk ham had de keukenmeid van den burgemeester haar voor de zieke gegeven
daarop klauterde de soldaat tegen den boom op liet zich in het gat neerzakken en stond toen zooals de heks gezegd had beneden in het groote voorportaal waarin de driehonderd lampen brandden nu deed hij de eerste deur open foei daar zat de hond met de oogen zoo groot als theekopjes en keek hem aan
zou je dat denken zeide zij en toen kropen zij weer op het tafeltje waarop zij vroeger gestaan hadden zie nu zijn wij zoo ver geweest zei de schoorsteenveger wij hadden ons al die moeite wel kunnen besparen
de knaap krijgt nu alles en ik zal hem bij brave menschen in den kost doen er kan een flink handwerksman van hem groeien en op deze woorden schonk god zijn zegen de burgemeester liet den knaap bij zich komen
en achter haar stonden al de boeren en toonden dat zij een hoofd hadden zoowel boven als beneden gelijk de speelkaarten dit hebben de komedie handelde over twee personen die elkaar niet mochten hebben en de herderin stortte daarover tranen want het was als haar eigen geschiedenis
wat is dat riep de soldaat uit dat is wel een aardige tondeldoos als ik zoo maar kan krijgen wat ik hebben wil bezorg mij wat geld zei hij tegen den hond en in een wip was de hond weg en in een wip terug en hield een grooten zak met geld in den bek
wel zoo heeft hij met je gesproken zei de waschvrouw tot haar jongen en haar lippen trilden daarbij je hebt een moeder die niet deugt misschien heeft hij wel gelijk maar tegen het kind moest hij zoo iets niet zeggen uit dat huis is er al veel ellende over mij gekomen