AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
de beide eenigen die zich niet van hun plaats verroerden waren de tinnen soldaat en de danseres
de goot liep daar waar de brug eindigde in een diepe gracht uit dat was voor hem even gevaarlijk als voor ons om op een bruisenden waterstroom voort te drijven
zij pakte den soldaat met haar beide vingers midden om zijn lijf beet en droeg hem naar de kamer waar allen zulk een merkwaardig man wilden zien
en hield het andere hoog in de lucht zij was ook onwrikbaar dat trof den tinnen soldaat het scheelde niet veel
en toen de meid den volgenden dag de asch wegnam vond zij niets anders dan een klein tinnen hart van de danseres daarentegen was niets anders overgebleven
maar toch stond hij even vast op zijn eene been als de anderen op hun twee en juist hij is het wiens levensloop zoo merkwaardig werd
maar het meisje stond daar voor het raam van het zolderkamertje met stralende oogen met den blos der gezondheid op de wangen en vouwde haar teere handjes boven den erwtenbloesem en dankte god
zij bleef onbeweeglijk op haar teenen staan en hield haar beide armen uitgestrekt hij stond even onwrikbaar op zijn eene been
de visch was gevangen aan de markt gebracht verkocht en in de keuken te land gekomen waar de keukenmeid hem met een groot mes
nu raakte het papier geheel los en de tinnen soldaat stortte naar beneden maar onmiddellijk werd hij door een grooten visch ingezwolgen
en bleef daar dagen en weken lang in het morsige water liggen en zwol geducht op
de kleine dame strekte haar beide armen uit want zij was een danseres en dan lichtte zij haar eene been zoo hoog op dat de tinnen soldaat niet wist waar het was
het lag den heelen dag geduldig en stil in haar bedje terwijl haar moeder buitenshuis werkte om iets te verdienen
waar hij vroeger geweest was hij zag dezelfde kinderen en hetzelfde speelgoed stond op de tafel het prachtige kasteel met de kleine danseres zij stond nog op één been
daar ging er eensklaps een deur open de wind pakte de kleine danseres beet en nu vloog zij als een
maar zij konden het deksel niet oplichten de notenkraker maakte allerlei kromme sprongen en de griffel danste op de tafel
thans dacht hij aan de kleine bevallige danseres die hij nimmer meer zou zien en het klonk hem in de ooren t is met u gedaan soldaat de dood staat u te wachten
nu zal de schil wel gauw opengemaakt worden zeiden zij en wachtten daarop reeds ik zou wel eens willen weten
hij stak zijn eene been juist in de hoogte en bleef op zijn schako met de bajonet tusschen de straatsteenen steken
moeten we hier nu eeuwig blijven zitten vroeg er een als wij van het lange zitten maar niet stijf en stram worden
nu begon het te regenen al spoedig vielen de droppels dichter neer eindelijk werd het een stortregen toen deze over was kwamen er twee straatjongens voorbij
en hij voelde dat hij smolt maar nog stond hij onwrikbaar met het geweer in den arm
zij was ook van karton gesneden maar zij had een japon van het witste katoen aan en een kleinen smallen blauwen band over den schouder bij wijze van sjerp
het was lente en s morgens in de vroegte toen de vrouw juist naar haar werk wilde gaan scheen de zon liefelijk en vriendelijk door het kleine raam en wierp haar stralen op den vloer
en nu herleefde ook in haar de hoop dat haar ziek dochtertje zou herstellen zij herinnerde zich dat het kind in den laatsten tijd veel levendiger gesproken had
de erwten werden nu zij daar eenmaal zoo zaten grooter en begonnen gedurig meer na te denken want iets moesten zij toch doen
de twee luiaards brachten het even ver ook zij werden door duiven opgegeten en dus waren zij toch op eenigerlei wijze nuttig maar de vierde die naar de zon op wilde vliegen
het eerste wat zij in deze wereld hoorden toen het deksel van de doos waarin zij lagen afgenomen werd waren de woorden tinnen soldaten
wie van ons het nu wel t verst zal brengen zei de kleinste der vijf ja nu zal dit al spoedig uitkomen
dan zouden zij hem wel gevonden hebben maar hij achtte het ongepast luid te schreeuwen omdat hij in uniform was
bleef staan zonder dat zij haar evenwicht verloor toen het avond werd kwamen al de andere tinnen soldaten in hun doos en de menschen in huis gingen te bed
door de kleine ramen kon men in de zalen zien voor het kasteel stonden boompjes rondom een kleinen spiegel die een vijver moest voorstellen
en de soldaat hals over kop van de derde verdieping naar beneden viel dat was een verschrikkelijke buiteling
ik ben de merkwaardigste van de vijf uit de schil en het riool was het met haar eens
kijk toch niet naar datgene wat je niets hoegenaamd aangaat maar de tinnen soldaat deed alsof hij het niet hoorde
ja wacht maar tot morgen zei het kaboutermannetje toen nu de volgende dag aanbrak en de kinderen opstonden werd de tinnen soldaat voor het raam neergezet en
doch er zat geen snuif in maar een klein zwart kaboutermannetje tinnen soldaat zei het kaboutermannetje
dat riep een kleine jongen en hij klapte in de handen hij had ze gekregen want het was zijn verjaardag en hij stelde ze nu op de tafel op
die in de maag van een visch gezeten had maar de tinnen soldaat was volstrekt niet trotsch zij zetten hem op de tafel neer en
de visch zwom heen en weer hij maakte de verschrikkelijkste bewegingen eindelijk werd hij doodstil het werd weer licht en een stem riep luide
maar of deze van het werkelijke vuur of de liefde kwam dat wist hij niet de kleuren waren heelemaal van hem afgegaan
ik word zoo mooi dik zei de erwt ik zal nog barsten en verder geloof ik heeft geen erwt het ooit gebracht of zal het immer brengen
waar zou ik naar toe gaan dacht hij ja ja daar is het kaboutermannetje de schuld van ach zat die kleine dame maar bij mij in het schuitje
maar ofschoon zij bijna op hem trapten toch zagen zij hem niet als de tinnen soldaat maar geroepen had hier ben ik
kijk zei de een daar ligt een tinnen soldaat dien zullen we in het schuitje laten varen nu maakten zij van een stuk krant een schuitje
maar hij hoorde ook een bruisend geluid dat wel in staat was om een dapper man schrik aan te jagen begrijp eens
het schuitje draaide een stuk of viermaal in de rondte en was tot aan den rand met water gevuld het moest nu wel zinken de tinnen soldaat stond tot aan zijn hals in het water
heb je een pas vroeg de rot geef je pas op maar de tinnen soldaat zweeg en hield zijn geweer nog vaster
nu was hij er al zoo dicht bij dat hij niet meer kon blijven staan het schuitje voer de goot uit de arme tinnen soldaat
o hoe zonderling kan het toch in de wereld toegaan de tinnen soldaat was in dezelfde kamer
het was zulk een geweldig leven dat de kanarievogel er wakker van werd en begon mee te spreken en wel op rijm
daar lagen zij nu in de hand van een kind een kleine jongen hield ze omklemd en zei dat het mooie erwten voor zijn klakkebus waren
het papieren schuitje schommelde op en neer en nu en dan draaide het zoo gezwind om dat de tinnen soldaat
maar wij zullen wel voortrollen zij rolden dan ook voort en vielen op den grond voordat zij in de klakkebus kwamen
en dacht dat zij evenals hij maar één been had dat zou een goede vrouw voor mij zijn dacht hij maar het is zoo'n deftige dame zij woont op een kasteel
dat zij zich sedert verscheidene dagen s morgens in haar bedje opgericht en daar gezeten had en met een oog stralend van geluk den kleinen erwtentuin
maar de stroom werd al sterker en sterker de tinnen soldaat kon reeds daar waar de brug ophield het daglicht zien
raakte in menschenhanden gleed in den zak van een buis en kwam in gezelschap van andere gevulde schillen
en al dieper en dieper zonk het schuitje al meer en meer raakte het papier uit elkaar nu sloeg het water over het hoofd van den soldaat
lieve hemel wat gingen de golven in de goot hoog en welk een stroom was daarin maar de regen had het water ook doen wassen
maar de andere erwten nu ja die welke de wijde wereld ingevlogen was en gezegd had
de eene soldaat leek precies op den anderen slechts één zag er een beetje anders uit
nu begon het speelgoed allerlei spelletjes te doen de tinnen soldaten rammelden in de doos want zij zouden er ook wel bij willen zijn
wij weten het zei iedere ziel in de bloemen wij weten het zijn wij niet uit de oogen en de lippen van den verslagene voortgekomen wij weten het wij weten het en daarop knikten zij heel zonderling met het hoofd
ach hoe spoedig is het toch met het schoone en goede voorbij zei de elf met een zucht eindelijk vond hij weer een roos deze werd zijn huis achter haar fijne en geurige bladeren kon hij wonen
hij gevoelde dat de roos haar plaats op de borst van den jonkman kreeg o wat klopte toch het hart daarbinnen de kleine elf kon niet in slaap komen zoo klopte het
vaarwel vaarwel fluisterde de kleine elf hij kon het niet langer verdragen al deze smart te zien en vloog daarom naar zijn roos in den tuin toe maar deze was uitgebloeid er hingen nog slechts verdorde bladeren aan den groenen steel
maar hij merkte dit niet en ging de kamer uit om in den morgenstond zelf een weinig te slapen maar de elf sloop uit het verdorde blad zette zich in het oor van het slapende meisje neer en vertelde haar als in een droom den verschrikkelijken
o wat weende zij en hoe bad zij den goeden god dat zij nu ook spoedig mocht sterven gaarne zou zij het lijk met zich meegenomen hebben
den heelen dag verheugde hij zich in den warmen zonneschijn vloog van de eene bloem op de andere danste op de vleugelen van de vliegende kapel en mat hoeveel stappen hij te doen had om langs alle wegen en paden te loopen die er op een enkel lindeblad
nu is hij vergeten en weg dacht de slechte broeder hij komt nooit meer terug een verre reis zou hij doen over bergen en zeeën daarbij kan men licht het leven verliezen en dat heeft hij verloren
de rozenelf kon het niet begrijpen hoe zij zoo kalm konden zijn en vloog het raam uit naar de bijen die honing verzamelden en vertelde haar de geschiedenis van den boozen broeder
dat zal ik behouden zeide zij en toen zij aarde en bladeren op het lijk neergelegd had nam zij het hoofd en een takje van de jasmijn die in het bosch bloeide waar hij begraven was met zich mee naar huis
het werd koud de dauw viel en de wind blies nu was het beste wat hij doen kon naar huis toe te gaan hij haastte zich zooveel hij kon maar de roos had zich gesloten en hij kon er dus niet inkomen geen enkele roos stond er open
en terwijl de jonkman de roos kuste stak de slechte man hem dood sneed hem het hoofd af en begroef dit met het lichaam in de zachte aarde onder den lindeboom
de bijen zeiden het tegen haar koningin en deze beval dat zij den moordenaar den volgenden morgen met haar allen moesten ombrengen maar in den nacht die daaraan voorafging het was de eerste nacht die op den dood der zuster volgde
nu nam een man den bloempot weg en een der bijen stak hem in zijne hand zoodat hij den bloempot liet vallen deze brak daar zagen zij een bleeken schedel en nu wisten zij dat de doode in het bed een moordenaar was
zoodra zij haar kamer binnentrad nam zij den grootsten bloempot die er te vinden was daarin deed zij het doode hoofd wierp er aarde overheen en plantte het jasmijntakje toen in den pot
zij hielden zoo veel van elkaar veel meer nog dan het beste kind van zijn vader en moeder kan houden toch moeten wij van elkaar scheiden zei de
toen de broeder in zijn bed dicht naast de geurige jasmijn sliep ging iedere bloemkelk open en onzichtbaar maar met giftige angels kwamen de
haar broeder kwam dikwijls in de kamer en scheen ondanks zijn booze daad altijd vroolijk maar zij durfde geen enkel woord over haar harteleed te zeggen
alle morgens vloog hij naar het raam van het ongelukkige meisje zij stond altijd bij den bloempot en weende de zilte tranen vielen op het jasmijntakje neer en terwijl zij met den dag al bleeker en bleeker werd stond het takje daar gedurig frisscher en groener
wat wij de aderen in het blad noemen hield hij voor wegen en paden ja dat waren onafzienbare wegen voor hem voordat hij daarmee klaar kwam ging de zon onder hij was er ook te laat meebegonnen
te voorschijn en zetten zich in zijn oor neer en vertelden hem akelige droomen en vlogen over zijn lippen en staken zijn tong met giftige angels nu hebben wij de dooden gewroken zeiden zij en vlogen naar de witte klokjes van de jasmijn terug
de bijenkoningin gonsde in de lucht zong van de wraak der bloemen en van den rozenelf en dat er achter het kleinste blad een woont die het booze kan vertellen en wreken
aan het andere einde van den tuin bevond zich zooals hij wist een priëel van geurige kamperfoelie de bloemen daarvan zagen er als groote beschilderde horens uit in een daarvan wilde hij afklimmen en tot den volgenden morgen slapen
je broer mag ons niet lijden daarom zendt hij mij met een boodschap ver over bergen en zeeën heen vaarwel mijn lieve bruid want dat ben je immers
nu vloog de kleine elf daarin en leunde met zijn hoofd tegen de fijne geurige muren hier kon hij goed hooren dat zij elkaar een laatst vaarwel
deze was zoo geducht klein dat geen menschelijk oog hem kon zien achter ieder blad in de roos had hij een slaapkamer hij was zoo welgevormd en schoon als een kind maar zijn kon en hij had vleugels van de schouders tot aan de voeten
hij wist immers niet welke oogen daarin gesloten en welke roode lippen daarin tot stof geworden waren en zij boog haar hoofd over den bloempot heen en de kleine elf van de roos vond haar daar slapende
daar kwam een ander man aan die er norsch en boosaardig uitzag het was de slechte broeder van het lieve meisje deze haalde een scherp
maar de booze broeder bekeek het prachtig bloeiende boompje nam het als een erfgoed met zich mee en zette het in zijn slaapkamer dicht bij zijn bed neer want het was prachtig om aan te zien en de geur was overheerlijk de kleine rozenelf ging mee vloog van bloem tot bloem
hij kon door het blad heen voelen hoe de lippen van den man brandden en de roos zelf had zich als bij de sterkste middagzon geopend
o welke bittere tranen stortte zij het raam stond den heelen dag open de kleine elf kon gemakkelijk bij de rozen en al de overige bloemen in den tuin komen
nu zette hij zich in haar oor neer vertelde haar van dien avond in het prieel van den geur der roos en van de liefde der elfen zij droomde overheerlijk en terwijl zij droomde ontvlood haar het leven
nu begreep de rozenelf de wraak der bloemen en vertelde het aan de koningin der bijen deze gonsde met haar geheelen zwerm om den bloempot heen de bijen waren niet te verjagen
daarop kusten zij elkander en het meisje weende en gaf hem een roos maar voordat zij hem deze overreikte drukte zij er zulk een vasten en innigen kus op dat de bloem
zij was zacht en kalm ontslapen zij was bij hem dien zij liefhad in den hemel en de jasmijn opende haar groote witte klokjes zij gaven een bijzonder heerlijken geur van zich anders konden zij niet over de dooden weenen
maar dat kon zij niet nu nam zij het bleeke hoofd met de gesloten oogen kuste den kouden mond en schudde de aarde uit zijn haar
beschreef haar de plaats waar haar broeder haar minnaar vermoord en diens lijk onder den grond gestopt had vertelde van den bloeienden lindeboom die daar dicht bij stond en zei
toen het morgen was en het raam der slaapkamer opengezet werd vloog de rozenelf met de bijenkoningin en den geheelen bijenzwerm naar binnen om hem te dooden maar hij was al dood er stonden menschen om het bed heen en zeiden de geur van de jasmijn heeft hem gedood
opdat ge niet zoudt denken dat het maar een droom is wat ik u verteld heb zult ge op uw bed een verdord blad vinden en dat vond zij ook toen zij wakker werd
o welk een geur was er in zijn kamers en hoe helder en mooi waren de muren dit waren immers de lichtroode
hij vloog daarheen maar wat zag hij daar er zaten twee menschen in het prieel een jong knap man en een beeldschoon meisje zij zaten naast elkander en wenschten dat zij nimmer van elkaar behoefden te scheiden
midden in een tuin groeide een rozeboom deze zat vol prachtige rozen en in een daarvan de mooiste van alle woonde
de arme kleine elf schrikte daarvan geducht hij was s nachts nog nooit in de open lucht geweest maar had altijd zacht en veilig achter de warme rozebladeren geslapen o dat zal zeker zijn dood wezen
en in elke daarvan woonde immers een kleine ziel en deze vertelde hij van den vermoorden jonkman wiens hoofd nu aarde onder de aarde was vertelde van den boozen broeder en van de ongelukkige
de eene scheut sproot na den anderen uit kleine witte knoppen bloeiden er en deze kuste zij maar de booze broeder berispte zijn zuster en vroeg haar of zij gek geworden was hij kon het niet dulden en niet begrijpen waarom zij altijd over den bloempot weende
maar niet lang bleef de roos ongestoord op de borst zitten de jonkman nam haar er af en terwijl hij eenzaam in het donkere bosch liep kuste hij de bloem o zoo dikwijls en zoo hartstochtelijk dat de kleine elf bijna doodgedrukt werd
hij zette zijn hoed af en trad de slaapkamer van zijn zuster binnen daar lag het schoone bloeiende meisje en droomde van hem dien zij zoo hartelijk liefhad en van wien zij nu dacht dat hij over bergen en door bosschen ging
en haar booze broeder boog zich over haar heen en lachte hatelijk zooals slechts een duivel kan lachen daar viel het dorre blad uit zijn haar op de dekens neer
maar hij ging niet alleen zooals hij dacht de kleine elf vergezelde hem deze zat in een verdord ineengerold lindeblad dat den boozen man toen hij zijn slachtoffer begroef in het haar gevallen was de hoed was nu daar overheen gezet
maar hij kon het niet van zich verkrijgen de bedroefde te verlaten voor het raam stond een boompje met maandrozen in een der bloemen zette hij zich neer en sloeg een blik op het ongelukkige meisje
hij komt niet meer terug en mij zal mijn zuster wel niet naar hem vragen daarop schoof hij met zijn voet dorre bladeren over de losse aarde heen en keerde in den donkere nacht naar huis terug
zoodra het donker werd sloop zij het huis uit ging in het bosch naar de plaats waar de lindeboom stond nam de bladeren van den grond groef dezen op en vond hem die vermoord was terstond
maar zijn moeder droomde dat zij naar de kerk gegaan was en de geschilderde beelden en de uitgesnedene engelen met het vergulde haar gezien had
de vrouw van den tamboer ging naar de kerk toe zij zag daar het nieuwe altaar met geschilderde beelden en uitgesneden engelen
en wat dan vroegen de jongen dan verzamelen zich al de ooievaars die er in dit heele land zijn en dan beginnen de herfstmanoeuvres
we moeten eerst eens zien hoe je je bij de groote manoeuvres zult houden gedraag je je slecht zoodat de generaal je den snavel door de borst stoot dan hebben de jongens immers gelijk althans in een zeker opzicht
laat ons nu eens zien ja dat zult ge zeiden de jongen en nu deden zij hun uiterste best zij oefenden zich alle dagen en vlogen zoo netjes en zoo vlug dat het een lust was om te zien
hij speelde in heldere nachten en ook in donkere dat was niet om uit te houden zei de buurvrouw en de alarmtrom stemde daarmee in
maar hij is mijn leerling en vergeet zijn ouden leermeester niet zijn vader droomde eens zei zijn moeder dat peter met het zilveren kruis op de borst uit den oorlog teruggekeerd was
lotje van den burgemeester is met den zoon van den staatsraad verloofd het engagement is er gisteren doorgegaan neen zei peter en sprong van zijn stoel op
de zwaluwen kwamen zij hadden op haar verre reis duurzamer schrift in de klippen en in de muren van de tempels in hindostan ingehouwen gezien groote daden van machtige koningen onsterfelijke namen
de zoon trad de armoedige kamer van den tamboer binnen keurig gekleed als een prins gelukkiger dan een koning zijn oogen waren zoo helder zijn gezicht als zonneschijn
daarop vloog zij een klein eindje en de jongen deden een kleinen onbeholpen sprong bom daar lagen ze want hun lichaam was nog niet lenig genoeg
kleine slangen en alle ooievaarslekkernijen die hij maar kon vinden o wat was dat aardig als hij hun allerlei kunstjes voordeed
de gekwetsten zich voortgesleept hadden om daar vele uren verlaten te liggen verlaten misschien voor hun leven in heldere vlammen opgaan
niemand kent zijn graf er is geen woord gods daar boven gelezen en het onze vader kwam nauw hoorbaar over haar lippen zij boog het hoofd voorover zij was zoo moede zij viel in slaap
zij waren even mooi die op het doek in kleuren als de uit hout gesnedene en deze waren nog bovendien geschilderd en verguld hun haar straalde van goud en zonneschijn prachtig om aan te zien
zulke oude dat niemand ze meer kon lezen of noemen merkwaardig beroemdheid in den hollen weg bouwden de zwaluwen zij boorden gaten in de steile helling
en menigen nacht moest hij in plasregen en stofregen tot op zijn hemd doornat onder den blooten hemel liggen maar zijn goede luim begaf hem niet
als je in het benedenhuis slaapt dan is er brand op de bovenverdieping en dan wordt de alarmtrom geroerd neem jelui je maar voor de trommelstokken in acht zei peter
zij had haar jongen nu immers terug hij droeg wel geen zilveren kruis op de borst zooals zijn vader gedroomd had maar hij had heele ledematen wat zijn moeder niet gedroomd had
beroemdheid zei de tamboer dat is altijd iets en daarom kraste hij er ook zijn naam en dien van zijn zoontje in
dat is de geschiedenis van den gouden schat
peter groeit de trommel heelemaal boven t hoofd zei hij peter wordt grooter dan ik en hij was toch de zoon van een koninklijken zilverpoetser maar alles wat hij in een half menschenleven geleerd had leerde peter in een half jaar
en dat kan peter ook hij komt in de voornaamste huizen zelfs in dat van den burgemeester waar hij aan juffrouw lotje les op de piano geeft
en toen zij de ooievaars zagen zong een der moedigste knapen en later allen tegelijk het oude liedje van de ooievaars
en hij knikte ieder oud meubel in de kamer toe de kast met de theekopjes en de bloemvaas hij knikte de krib toe waarin hij als kleine jongen geslapen had
zij gedraagt zich als een gekkin zei de buurvrouw de heele wereld moet de brieven die zij van haar gouden schat krijgt lezen en ook nog hooren wat de kranten van hem en van zijn viool zeggen
hij hield zijn moeder in de armen zij drukte hem een kus op den mond en weende zoo gelukkig als men slechts van blijdschap kan weenen
maar dien goeden jongen hem ben je toch niet vergeten hem die zei dat het zonde was ons in het ootje te nemen hem zullen we zoowel een broertje als een zusje brengen en daar de jongen piet heet moet jelui ook allemaal piet genoemd worden
hij moet koorjongen worden zei zijn moeder in de kerk zingen en daar onder de mooie vergulde engelen staan die op hem gelijken
zijn kop boog hij heelemaal achterover tot op zijn staart met zijn snavel klapperde hij alsof het een rateltje was en dan vertelde hij hun geschiedenisjes allemaal van het moeras
daar komen verscheidene deftige ooievaarsfamilies met haar kinderen bijeen toont hun dan dat de mijne de flinkste zijn en dat je je fatsoenlijk weet te gedragen dat staat goed en geeft aanzien
de soldaten gehoorzaamden aan het trommelvel dat was een goede trommelslag en hij schonk hun die reeds aan het wijken waren de overwinning
de jonge ooievaars waren erg nijdig op hem en toen zij grooter werden konden zij hem nog minder uitstaan hun moeder moest hun eindelijk beloven dat zij gewroken zouden worden maar eerst op den laatsten dag van hun verblijf in dit land
dan zal ik ze maar dadelijk roepen o neen zei de jonge ooievaar en huppelde toen weer over het dak evenals de andere
en had zich met hen in den zonneschijn verheven en zijn moeder zoo vol liefde toegeknikt mijn gouden schat riep zij uit en werd wakker
en zijn vader droomde dat de oorlog geëindigd was dat de soldaten naar het vaderland teruggekeerd waren en dat peter een zilveren kruis op de borst droeg
er was een gouden schat in het hart en in de ziel van het arme kind gelegd dat als kleine tamboer marsch voorwaarts sloeg den roffel der overwinning voor hen die op het punt stonden om terug te wijken
mijn hemel wat scheelt er aan vroeg zijn moeder al genoeg al genoeg laat mij maar met rust zeide hij en de tranen liepen hem over de wangen
het eene wordt gehangen het andre wordt verschroeid zullen we dan toch opgehangen en verschroeid worden vroegen de jonge ooievaars wel zeker niet zei hun moeder
men hoorde den slag van den lijster en de volle heldere stem van den mensch daarom trok hij met verrukking door de harten en droeg zijn naam door het geheele land
de plasregen en de stofregen brokkelden en spoelden de namen weg ook die van den tamboer en zijn zoontje
mijn lieve kind mijn gouden schat riep zijn moeder uit en weende maar de alarmtrom zong niet uitwendig maar inwendig lot is dood lot is dood ja nu is het lied uit
en terwijl we het daar zoo goed hebben is er in dit land geen enkel groen blad aan de boomen dan is het hier zoo koud dat de wolken stuk vriezen en in kleine witte lapjes naar beneden vallen
z vergenoegd alsof alles maar een grap was en alsof de kogels slechts voor hem neervielen om daarmee te spelen marsch voorwaarts marsch waren de kommandowoorden voor de trommels en deze woorden beteekenden niet terugwijken
het was de sneeuw die zij bedoelde maar zij wist het niet anders te verklaren vriezen die ondeugende jongens dan ook stuk vroegen de jonge ooievaars neen stuk vriezen ze niet maar ze zijn er dicht aan toe en moeten in de donkere kamer blijven zitten kniezen
maar zijn moeder zei ja zij wist het van de barbiersvrouw wier man het uit den eigen mond van den burgemeester gehoord had en peter werd zoo wit als een doek en viel op een stoel neer
na de groote manoeuvres vliegen wij naar de warme landen ver hier vandaan over bergen en bosschen naar egypte vliegen wij toe waar men driehoekige steenen huizen heeft die in een punt uitloopen en tot boven de wolken reiken
dan moet men goed kunnen vliegen dat is van het uiterste belang want wie dan niet vliegen kan wordt door den generaal met den snavel doodgestoken past daarom goed op dat je wat leert als het exerceeren begint
en de jongen waren zoo groot geworden dat zij rechtop in het nest konden staan en ver in de rondte kijken en de vader der ooievaars kwam alle dagen met heerlijke
luistert maar naar mij dat is veel meer van belang een twee drie nu vliegen we rechts een twee drie nu links om den schoorsteen
dat was het allerbeste getuigenis en den kikvorsch en de slangen konden zij opeten en dat deden ze dan ook nu zullen we ons wreken zeiden zij wel zeker zei de moeder der ooievaars
die dat leelijke lied niet gezongen en de ooievaars niet in het ootje genomen hebben maar hij die met zingen begonnen is die ondeugende leelijke jongen schreeuwden de jonge ooievaars
hij kreeg het in den oorlog niet maar het is nog moeilijker het zoo te krijgen nu heeft hij het ridderkruis dit moest zijn vader eens beleefd hebben
ja de alleroudste schafte zich een album voor beroemde haarlokken aan alleen maar om een lok van dat weelderige prachtige hoofdhaar dezen schat dezen gouden schat te kunnen vragen
kijk dat ging waarlijk al heel goed de laatste slag met je pooten was zoo netjes en juist dat je permissie krijgt om morgen met mij naar het moeras te vliegen
hij moet zijn haar laten verven zei de buurvrouw dat is de dochter van den politie commissaris uitstekend gelukt en zij raakte verloofd
hij heeft een heerlijken vuistslag zei de trommel nu heb ik van hem voor altijd een herinnering ik denk wel dat zijn moeder ook van blijdschap over haar gouden schat zal barsten
ik wil niet vliegen zei een der jongen en kroop weer in het nest het kan mij niet schelen of ik naar de warme landen toe ga wil je hier dan doodvriezen als het winter wordt moeten de jongens dan komen om je op te hangen te verbranden of dood te steken
het derde doodgestoken het vierde aan t braadspit gloeit hoor eens wat die knapen daar zingen zeiden de jongen zij zingen dat wij opgehangen en verbrand moeten worden daar moet je je maar niet aan storen zei de moeder der ooievaars
doch één knaap die piet heette zei dat het zonde was die beesten zoo in het ootje te nemen en hij wilde dan ook volstrekt niet meedoen
hij speelde zoodat zijn gedachten zich verhieven en er groote plannen voor de toekomst bij hem oprezen beroemdheid en lotje van den burgemeester zat voor de piano haar fijne vingers dansten over de toetsen heen zoodat het in peters hart weerklank vond
van al de jongens op straat was er geen erger op verzot het spotlied te zingen dan juist diegene die er mee begonnen was en dat was nog maar een heel kleine jongen
hij was zeker niet ouder dan zes jaar de jonge ooievaars dachten wel is waar dat hij honderd jaren telde want hij was immers veel grooter dan hun moeder en hun vader
en de trommel de alarmtrom die geslagen werd als er brand was in de stad zei rood haar de kleine heeft rood haar geloof het trommelvel en niet wat zijn moeder zegt
hoort eens nu moet je leeren vliegen zei de moeder der ooievaars op zekeren dag en toen moesten al de vier jongen het nest uit en de dakvorst op
alle ouders willen graag zulk een klein kind hebben en alle kinderen willen wel een zusje of een broertje hebben nu zullen we naar den vijver toe vliegen en een daarvan voor elk der kinderen halen
de kogels en de granaten vlogen over de hoofden en ook in de hoofden in de borsten en de overige ledematen maar voorwaarts ging het de een na den ander zeeg bewusteloos neer met bloedende slapen met een doodsbleek gezicht
lichamen en ledematen gingen er in den slag verloren granaten rukten het vleesch in bloedige stukken weg granaten deden de hoopen stroo werwaarts
maar hij haalde de oude alarmtrom te voorschijn zette haar midden in de kamer neer en zei tegen zijn moeder vader zou vandaag een roffel geslagen hebben dat moet ik nu doen
wat moeten we met hem beginnen er ligt in den vijver een klein dood kind dat zich dood gedroomd heeft dat zullen we voor hem meenemen dan zal hij schreien omdat wij hem een klein dood broertje gebracht hebben
en hij sloeg een duchtigen roffel op de trommel en deze gevoelde zich daardoor zoozeer vereerd dat zij haar eigen trommelvel scheurde
nu kwamen de jongens beneden op de straat en zongen hun lied ooievaar waar vlieg je heen zullen we niet naar beneden vliegen en hun de oogen uitpikken vroegen de jongen neen doet dat niet zei de moeder
luistert er maar niet naar dan hindert het je niet maar de jongens gingen met zingen voort en zij sliepten den ooievaar met hun vingers uit
als zij kou moeten lijden en geen groen blad geen zoeten appel hebben ja we zullen ons toch wreken fluisterden zij elkaar toe en daarop werd er weer geëxerceerd
beroemd zei de alarmtrom en zijn vaderstad zei dit ook de tamboerszoon peter met het roode haar peter dien men als kleinen jongen op klompen had zien loopen
maar zij zongen het slechts zoo als hij het zich kon herinneren ooievaar waar vlieg je heen sta niet steeds op je eene been
wat ik er op bedacht heb is het allerbeste ik weet waar de vijver is waarin al de kleine menschenkinderen liggen totdat de ooievaar komt en ze aan de ouders brengt de lieve kleine kinderen slapen en droomen zoo heerlijk als zij later nimmer meer doen
de regimentshond liep vooruit en maakte allerlei kromme sprongen om zich den weg als t ware driemaal zoolang te maken als hij was weken verliepen er en de dagen tevens en peter trad de kamer van zijn ouders binnen
hij was zoo bruin als een wilde zijn oogen keken fonkelend in de rondte zijn gezicht straalde als zonneschijn en zijn moeder klemde hem in haar armen zij kuste hem op zijn mond op zijn oogen op zijn rood haar
hij mocht peter graag lijden nam hem van tijd tot tijd met zich mee naar huis gaf hem een viool en leerde hem daarop spelen
en hoe klein hij ook was toch snelde hij moedig op hen los en sloeg met zijn vuist den eerste den beste voor het lijf zoodat de plager zijn beenen verloor en de anderen namen de beenen met zich mee
maar ook zei de een na den ander vossekop toen beet hij zich op de lippen en keek een anderen kant uit de wijde wereld in hij bekommerde zich om den scheldnaam niet
maar moeten we dan geen wraak nemen op die ondeugende jongens vroegen de jonge ooievaars laat ze maar schreeuwen zooveel als ze willen jelui vliegt toch naar de wolken op en komt in het land der piramiden
en wat wisten zij er van hoe oud kinderen en groote menschen konden zijn al hun wraak zou op dezen jongen neerkomen hij was het eerst begonnen en hij bleef maar volhouden
och wat waggelden zij wat balanceerden zij met hun vleugels en toch scheelde het niet veel of zij waren naar beneden gevallen
en haar eigen teerbeminde zoon de gouden schat haars harten had midden onder de engelen gestaan en zoo heerlijk gezongen als zeker slechts de engelen zingen kunnen
nu kwam de herfst al de ooievaars begonnen zich te verzamelen om naar de warme landen te trekken terwijl wij winter hadden dat waren de manoeuvres over bosschen en dorpen moesten ze alleen om te zien of ze wel goed konden vliegen
dien men als tamboer gekend had en die bij het dansen speelde beroemd hij speelde bij ons nog voordat hij voor koningen gespeeld heeft zei de vrouw van den burgemeester destijds was hij op lotje verliefd hij keek altijd hoog op
en geld zendt hij haar ook dat kan zij heel goed gebruiken nu zij weduwe is hij speelt voor keizers en koningen zei de stadsmuziekmeester mij is dit geluk nooit te beurt gevallen
mijn eigen man lachte er over toen hij van die dwaasheid hoorde nu is lotje de vrouw van den
het was alsof hem dat al te veel werd en dat gebeurde niet eenmaal maar vele malen en nu greep hij op zekeren dag de fijne vingers en de fraai gevormde hand en kuste haar en keek haar in de groote bruine oogen
ze kunnen immers niet weten dat ik haar man ben ze denken zeker dat zij mij bevel gegeven heeft om hier te staan en hij ging voort met op één poot te staan beneden op straat speelde een troep kinderen
die er hun kopjes met de spitse zwarte bekjes uitstaken want deze waren nog niet rood geworden een klein eindje daar vandaan stond op de vorst van het dak stram en stijf het mannetje
want het was immers een verre reis die hun te wachten stond de jonge ooievaars deden hun zaakjes zoo goed dat zij uitmuntend met kikvorsch en slangen kregen
met gejuich en gezang met groene zegekransen versierd keerde men naar het vaderland terug daar de oorlog geëindigd en de vrede gesloten was
op den derden dag konden zij al een beetje vliegen en nu dachten zij dat zij ook konden zweven en op de lucht drijven dat wilden zij maar bom daar duikelden zij daarom moesten zij hun vleugels gauw weer in beweging brengen
er lag een gouden schat in zijn borst de macht der tonen het bruiste uit de viool alsof er een geheel orgel in zat
de zon was nog niet opgegaan maar het was morgen de tamboer en zijn vrouw sliepen zij hadden over hun zoon gesproken dat deden zij iederen avond hij was immers op het slagveld in gods hand
hei hop hier ben ik zie eens wat ik nu gevonden heb dat vindt men niet alle dagen op den straatweg en de broers keerden zich om ten einde te zien wat hij nu weer kon gevonden hebben
met den heiligen ernst des doods op het vrome gezicht alsof het zich in het aardsche stof afspiegelde dat zij nu voor haar god stond maar buiten in het bosch bloeide de zonderlinge plant
maar niemand telde dezen derden broer bij de andere broers omdat hij niet zoo geleerd als deze was en men gaf hem dan ook gewoonlijk den naam van dommen hans
en hij liet hun een doode kraai zien die hij gevonden had domoor zeiden de broers wat wil je daarmee beginnen met de kraai die wil ik aan de koningsdochter geven ja doe dat maar zeiden zij lachten en reden verder
en nu vertelden zij hem alles wel drommels dan ben ik ook van de partij riep domme hans maar zijn broers lachten hem uit en reden weg vader zei domme hans ik moet ook een paard hebben wat krijg ik een lust in trouwen
zij zag er bijna als een boom uit en alle trekvogels bogen er zich voor wat zijn dat nu weer voor vreemde kunsten zeiden de distelen en de klissen zoo doen wij hier te lande toch nooit
als de menschen ons kwaad willen doen dan heet het immers van jozef gij hebt wel kwaad tegen mij gedacht maar god heeft het ten goede gedacht
en uit elke kwam een geluid als verborg zij de diepe bron der melodieën die duizenden jaren niet vermogen uit te putten met vrome aandacht bekeek zij al deze heerlijkheid gods
zij moet ook nuttig worden zei hij en zoo gezegd zoo gedaan maar sedert jaar en dag leed de koning van het land aan de diepste zwaarmoedigheid
dat is een deftige maaltijd zei de koningsdochter maar waar moeten wij de saus vandaan krijgen die heb ik in mijn zak zei domme hans ik heb zoo veel dat ik er zelfs wel wat van kan weggooien
de hooge boomen die in de rondte stonden zagen en hoorden het doch zeiden niets noch kwaad noch goed en dat is altijd het verstandigste als men dom is
vader vergeef het hun want zij weten niet wat zij doen het meisje bleef voor de zonderlinge plant staan wier groene bladeren heerlijk en verkwikkend geurden wier bloemen in den helderen zonneschijn als een veelkleurig vuurwerk straalden
geen blad was er meer te vinden het eenige lag in de doodkist der overledene en daarvan wist niemand iets en de koning zelf wandelde in zijn mismoedigheid naar de plaats in het bosch toe
en zoo gaf hun oude vader ieder van hen een prachtig paard hij die het woordenboek en het dagblad van buiten kende kreeg een zwart paard hij die met de gildewetten bekend was kreeg een wit paard en daarop smeerden zij de hoekjes van hun mond met traan in
schoot terstond wortelen en groeide tusschen andere planten op dat is een kluchtig ding dat daar staat zeiden de planten en niemand wilde haar als zijn gelijke erkennen noch distelen noch brandnetels
zij is zeker door mij uitgetrokken zei de zwijnenhoeder en al lang tot asch vergaan maar ik wist niet beter wist ge niet beter o welk een diepte van onkunde en deze woorden kon de zwijnenhoeder in zijn zak steken hem en geen ander golden zij
eindelijk kwam de beurt aan dien van de broeders die het woordenboek van buiten kende maar hij wist het niet meer hij had het heelemaal vergeten terwijl hij daar in het gelid geschaard stond en de planken van den vloer kraakten
hij was vlijtig en arbeidzaam maar het hielp hem niets men las hem diepzinnige geleerde geschriften voor men las de oppervlakkigste de lichtzinnigste die men maar vinden kon het baatte niets
en de zoldering der zaal was van louter spiegelglas zoodat hij zich zelf op het hoofd zag staan en bij ieder raam stonden drie secretarissen en een
de botanische professor schreef een lange verhandeling over de hemelsche plant en daarvoor werd hij in goud beslagen en dit verguldsel stond hem en zijn familie zeer goed en dat was het verblijdendste van de heele geschiedenis
hij bekeek de plant hij proefde haar maar zij stond niet in zijn plantenleer het was hem niet mogelijk te ontdekken tot welke soort zij behoorde
als wij onrechtvaardig lijden als wij miskend en bespot worden dan klinkt het woord van hem den reinste den beste van hem dien zij bespotten en aan het kruis nagelden ons tegen
dat zal zeker een soort van tuinplant zijn zeiden zij en nu werd de plant als tuingewas bespot waar wil je naar toe vroegen de hooge distelen wier bladeren allemaal met stekels gewapend zijn
dat is een bastaardsoort zei hij ik ken haar niet zij is niet in het systeem opgenomen niet in het systeem opgenomen zeiden distelen en brandnetels
toen het voorjaar kwam vertoonde zich een bloeiend gewas zoo heerlijk als geen ander in het bosch nu verscheen de botanische professor die het zwart op wit had dat hij datgene was waarvoor hij zich uitgaf
hier heeft de plant gestaan zei hij het is een heilige plaats en de plaats werd met een gouden hek omgeven en een schildwacht werd er bij geposteerd
nu kwam er door het bosch een arm onschuldig meisje haar hart was rein haar verstand groot door het geloof haar geheele erfdeel was een oude bijbel maar uit de bladen van dien bijbel sprak gods stem tot haar
je strekt je nog al ver in het rond uit dat is een dwaasheid wij staan hier niet om je te dragen de winter kwam de sneeuw bedekte de plant maar van haar kreeg het sneeuwdek een glans alsof zij ook van beneden door zonlicht doorstroomd werd
de een kende het heele latijnsche woordenboek en bovendien nog drie jaargangen van het dagblad van het stadje van buiten en wel zoo dat hij alles van voren naar achteren en van achteren naar voren al naar men het wilde kon opzeggen
die past mij niet zei de koningsdochter voort weg met hem nu kwam domme hans aan hij reed op den bok regelrecht de zaal binnen wat is het hier gloeiend heet zeide hij dat is zoo maar ik braad ook jonge haantjes antwoordde de
daar lag het frisch altijd groen en onverwelkt tusschen de bladen van den bijbel lag het bewaard met den bijbel werd het onder het hoofd van het meisje gelegd toen zij na verloop van eenige weken in haar doodkist lag
de zwarte slakken uit het bosch spuwden op de bloem toen kwam de zwijnenhoeder deze verzamelde distelen en struiken om daarvan asch te branden de geheele zonderlinge plant met al haar wortelen kwam in zijn bezit
een blad van den hemel hoog boven in de ijle heldere lucht vloog een engel met een bloem uit den tuin van den hemel terwijl hij de bloem kuste viel er een heel klein blaadje af kwam in den weeken grond midden in het bosch neer
in het eigen rijk van den koning groeide in het bosch een plant van hemelschen oorsprong zoo en zoo zag zij er uit men kon zich niet vergissen
nu zond een van de wijsten der wereld tot wien men zich gewend had een bode af en liet zeggen dat er toch een middel was om hem leniging te verschaffen en hem te doen herstellen
domoor zeiden zij dat is immers een oude klomp waarvan het bovengedeelte nog wel ontbreekt wil je dat ook aan de koningsdochter geven zeker wil ik dat antwoordde domme hans het wordt al mooier en mooier o het is
opdat deze heel buigzaam zou worden al de bedienden stonden beneden op het voorplein en waren er getuigen van hoe zij te paard stegen en als bij toeval kwam ook de derde broer er bij want de oude grondeigenaar had eigenlijk drie zonen
zij boog een der takken naar zich neer om de bloem goed te kunnen bekijken en haar geur te kunnen genieten het werd helder in haar verstand het deed haar harte goed gaarne zou zij een bloem afgeplukt hebben
maar zij kon het niet van zich verkrijgen haar af te breken zij zou immers spoedig bij haar verwelken het meisje nam slechts een enkel blaadje en legde dit te huis in haar bijbel
wel zoo zei domme hans waar moet je naar toe je hebt je zondagskleeren immers aangetrokken naar het hof van den koning om de koningsdochter door praten te krijgen weet je dan niet wat er in het geheele land bekend gemaakt is
verlangt ge anders niets vroeg zij dat geef ik u met alle genoegen en zij gaf haar haar mooie haar en kreeg in plaats daarvan het sneeuwwitte der oude vrouw daarop gingen zij in de groote broeikas van den dood waar bloemen en boomen wonderbaar door elkaar groeiden
de dood is bij u in de kamer geweest ik heb hem met uw kind zien wegsnellen hij loopt sneller dan de wind en brengt nooit terug wat hij weggenomen heeft zeg mij maar welken weg hij ingeslagen is zei de moeder zeg mij den weg en ik zal dien wel vinden
wilt gij ze in mij uitweenen dan zal ik u naar de groote broeikas brengen waarin de dood woont en bloemen en boomen verpleegt elk van deze is een menschenleven
neen dat zal nooit gaan zei het meer laat ons beiden liever zien of wij het met elkaar eens kunnen worden ik houd er van parels te verzamelen en uw oogen zijn twee van de schoonste die ik ooit gezien heb
ik zal de namen der bloemen die ge wildet uittrekken noemen en dan zult ge zien wat ge hebt willen vernietigen en te gronde richten en zij keek in den put neer en het was een gelukzaligheid te zien hoe de eene een zegen voor de wereld werd zij zag het leven der andere dat uit zorgen en nood jammer en ellende bestond
raak ze niet aan zei de dood ge zegt dat ge zoo ongelukkig zijt en wilt ge nu een andere moeder even ongelukkig maken een andere moeder zei de ongelukkige vrouw en liet de beide bloemen dadelijk los
daar stonden prachtige palmen eiken en platanen peterselie en bloeiende tijm alle boomen en bloemen hadden hun namen zij waren elk een menschenleven de menschen leefden nog sommigen in china anderen in groenland in één woord in alle deelen der wereld
het zware looden gewicht kwam op den vloer neer plomp daar stond de klok stil de arme moeder snelde het huis uit en riep om haar kind buiten midden in de sneeuw zat een man in een lang zwart gewaad en zei
hoe ze daar groeien en hoe het daar is dat mag ik u niet zeggen geef mij mijn kind terug zei de moeder en weende en smeekte eensklaps greep zij met haar handen twee mooie bloemen stevig vast en riep den dood toe ik trek al uw bloemen uit want ik ben wanhopig
hij kwam in den glans van het paradijs
van haar kind zit rust hij op het hoofdkussen en slaat met zijn vlerken een stralenkrans om het hoofd van het kind hij vliegt door de zalen der
op het lotusblad glijdt hij de heilige wateren van den ganges af en het oog van het
van het paradijs onder den boom der kennis bloeide een rozestruik hier in de eerste roos werd een vogel geboren
van het vlammende zwaard van den straffenden cherub een vonk in het nest van den vogel zoodat het vuur vatte de vogel kwam in de vlammen om maar uit het roode
honderd jaren aan den dood in de vlammen opoffert maar dan stijgt er een nieuwe phoenix de eenige van de
een lange uitweiding over de plichten van een dominee en de takt die hij moet bezitten waarmee de kantere mijn vraag beantwoordde besloot deze bijeenkomst ik plaatste alleen nog de opmerking
maar dat zijn hysterische grillen waarvan zwaar en druk werk je wel genezen had ik ken de les en honderden malen heb ik m me zelf voorgehouden maar wat werken waar hoe voor wie
morgen ben ik voor t eerst de stad weer ingegaan afgrijselijke sensatie dat weer onder menschen zijn nu zonder vertoon zonder de scheidende omlijsting van een rijtuig ik geloof niet dat iemand iets vermoedt en toch lees ik in elk paar oogen dat me maar eenigszins bekend voorkomt de pas gehoorde of pas uitgesproken verdenking
keek ze even op maar daarna ging zij zwijgend voort met werken de meid bracht de coumarcellus emants een nagelaten bekentenis rant binnen en die avond werd er tusschen ons geen woord meer gewisseld
en takt waren alles en ik bezat die moed als ik maar wilde ik zou die marcellus emants een nagelaten bekentenis takt krijgen als ik maar durfde alles zou anders worden wanneer ik eens in vrijheid mijn vleugels uit mocht slaan en die vleugels waren meer voor mij dan een allegorisch beeld
het kostte me eenige moeite de onaangename stilte te verbreken maar het lukte me toch hoor eens anna dat je hoe langer hoe minder om me geeft weet ik een enkele keer heb je ook al eens een paar van je grieven tegen me geopenbaard zou ik ze nu eindelijk allemaal mogen vernemen
maar al gauw zag ik in dat ik als dominee veel verder en daar veel gemakkelijker komen zou toen waagde ik de opmerking wat ik volstrekt niet begrijp is dat iemand met uw ambitie getrouwd is
en mijn bewondering die nooit heel vurig was geweest verflauwde nog naarmate ze even medoogenloos bleek voor mijn zwakheden als blind voor mijn beetje goeds de plicht was haar afgod plichtsvervulling haar leven maar waarin haar plicht bestond dat kon en mocht niemand beoordeelen dan zij alleen
pas bij de cognac keerde ik tot de werkelijkheid terug hoorde ik weer wat er naast me gesproken werd ik herinner me toen de indruk te hebben gekregen dat ze mijn afdwalen niet eenmaal hadden opgelet
zou ik zeker het verzoek botweg af hebben geslagen als ik minder nieuwsgierig ware geweest anna en de kantere eens samen te kunnen gadeslaan bovendien nu hij toch gauw en voor lang heen ging verbond dit ééne dîner me immers tot niets ik gaf dus dadelijk toe en merkte met voldoening op dat die grifheid anna zeer verwonderde
in het ouderlijk huis teruggekeerd toonde anna een buitengewoon plezier in het weerzien van haar marcellus emants een nagelaten bekentenis meisjeskamer haar piano haar vogeltjes en al de dingen waarmee zij zich vroeger bezig had gehouden ze lachte ze klapte in de handen en gaf alles lieve naampjes ik had haar nog nooit en ik heb haar nimmer weer z zenuwachtig opgewonden gezien
je klaagt niet dat is waar maar we dienen elkaar toch hatelijkheden toe hè is dat het bewijs van een goede verstandhouding geen antwoord en dan ook zonder te klagen door zijn houding zelfs door zijn stilzwijgen kan iemand duidelijk genoeg toonen dat hij niet gelukkig is is t niet waar
nu ik beken t je eerlijk nu verwensch ik mijn zegepraal haast onhoorbaar maar toch bijzonder vast klonk daarop anna's stem je meent t niet dat kan je niet meenen
toen trad ik dadelijk nader en stamelde een paar woorden zonder haar aan te zien wat ik gezegd heb weet ik niet meer t was of zij iets uitstraalde dat me vermarcellus emants een nagelaten bekentenis blindde en verbijsterde met haar lachen was t gedaan maar zij draaide me toch de rug niet toe geaffecteerd beleefd deftig vroeg ze me wat ik eigenlijk zeide