AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
maar zij zeiden niet wacht je voor rudy dat zeiden de bedaagde moedertjes niet eens want hij knikte ze even vriendelijk toe als de jonge meisjes wat was hij stoutmoedig en vroolijk
en nu richtte de stopnaald zich zoo trotsch op dat zij van het doekje afviel en vlak in den gootsteen te land kwam dien de keukenmeid juist doorspoelde nu gaan wij op reis zei de stopnaald als ik er maar niet bij verloren ga en zij ging werkelijk verloren
daarop zong zijn oom een fransch lied en riep hoera en leve napoleon bonaparte hier hoorde rudy voor het eerst van zijn leven vertellen van frankrijk en van lyon de groote stad aan de rhône daar was zijn oom geweest
dat gebeurt zeker om het contrast dat ik en deze ellendige ziel hier tegelijkertijd moeten aankomen zei de liefhebber van redeneeren wel zoo wie ben je vrouwtje wil je er ook in vroeg hij
terwijl zij daar voortliepen daalde de zon achter den hoogen rotswand neer de jungfrau stond daar in pracht en glans omgeven door den boschrijken krans der naburige bergen alle menschen bleven staan en sloegen de schoonheid der natuur gade ook rudy en babette vermeiden zich daarin
kende iederen berg hij ging op den schreckhorn af die zijn witgepoederde vingers hoog in de blauwe lucht steekt eindelijk was hij op den hoogen bergrug de grazige weiden strekten zich uit naar het dal van zijn vroegere woonplaats
laat zij bekend worden zeiden de vleermuizen en de kippen kakelden en de hanen kraaiden laat zij bekend worden laat zij bekend worden en zoo ging de geschiedenis van kippenhok tot kippenhok en kwam eindelijk op de plaats terug vanwaar zij eigenlijk uitgegaan was
en een ijskoude huivering ging hem door de leden een electrieke schok ijs en vuur men kan tusschen deze bij de kortstondige aanraking geen onderscheid merken
als dan de zon onderging kleurden zich de bergen met een donkerder blauw de eene bergketen verhief zich boven de andere en het verst stond de parnassus met zijn sneeuw
het bloempje vergat heelemaal hoe schoon alles in den omtrek stond hoe warm de zon scheen en hoe prachtig wit zijn blaadjes er uitzagen ach het kon aan niets anders denken dan aan den gevangen vogel voor wien het volstrekt niets kon doen
zij legde onze handen in elkaar drukte ons een kus op het voorhoofd en wij baden weer zachtjes nu trad de priester uit de deur naast het altaar zegende ons alle drie en een gezang van de andere allerheiligste heeren klonk achter den muur van het altaar het verbond van eeuwige vriendschap was gesloten
hij is weer onder de menschen hij hoedt de geiten op het gebergte klimt opwaarts gedurig hooger ver van de anderen weg maar niet van mij hij behoort mij toe ik zal hem halen
zijn kleine schat hier op aarde hij begoot en verpleegde haar en zorgde er voor dat zij iederen zonnestraal tot den laatsten die door het kleine raampje scheen kreeg en de bloem zelf groeide in zijn droom want voor hem bloeide en geurde zij tot haar wendde hij zich in den dood toen de heer hem riep
ik heb den rozeboom een knop zien krijgen en gezien hoe deze zich in dagen en weken tot een bloem ontplooide hij werd dit eer ik er aan dacht wat was zij groot schoon en rood zoo ging het ook met
daar in die nauwe straat in dien lagen kelder woonde eens een arme knaap van zijn kindsheid af was hij altijd bedlegerig geweest als hij het gezondst was kon hij het kleine vertrek een paar malen op krukken rondloopen dat was alles
het was een lief huis en een gelukkig echtpaar het vaandel van het gild wapperde uit het huis en gezellen en leerjongens riepen hoera ja dat was iets en toen stierf hij dat was ook iets nu kwam de architect de derde broeder die eerst krullejongen geweest was met een pet geloopen had en boodschappen had gedaan
woonde de petemoei van babette de engelsche deftige dame met haar dochters en een jeugdigen bloedverwant zij waren daar nog slechts kort geleden aangekomen maar de molenaar had ze reeds bezocht hun de verloving van babette medegedeeld en van rudy en het arendsjong
menschen woonden nu daarin kinderen kwamen hem op den weg te gemoet loopen zij wilden handel drijven een bood hem een alpenroos aan rudy nam deze roos als een gunstig voorteeken aan en dacht aan babette
maar die witte wolk met dat zwarte stipje ik riep zoo hard als ik maar kon doch niemand hoorde mij ik was te ver van de menschen vandaan spoedig moest de storm losbarsten en het ijs breken en dan zouden allen die er op waren reddeloos verloren zijn
en alles wat babette zei klonk rudy in de ooren als dingen van het uiterste gewicht en hij vertelde weer wat hij te vertellen had hoe dikwijls hij te bex geweest was hoe goed hij den molen kende en hoe dikwijls hij babette gezien had
eerst tegen den avond kwam hij naar rudy toe schrijf een brief voor mij zeide hij saperli kan niet schrijven saperli kan den brief op de post brengen een brief van jou vroeg rudy en aan wien aan den heer christus aan wien zeg je
zij wilden den ijskus ontdooien doen smelten en uitwisschen dien de koninklijke maagd der gletschers hem gegeven had toen hij op den schoot van zijn doode moeder in de diepe ijskloof lag en daaruit als door een wonder gered werd
als datgene wat ik doe maar wat goeds is dan is het inderdaad iets ik wil baksteenen maken die kan men niet missen en dan heb ik werkelijk iets gedaan
gij zijt de mijne klonk het om hem en in hem ik kuste u toen ge nog klein waart op uw mond nu kus ik u op uw teenen en op uw hielen nu behoort ge mij geheel toe en hij verdween in het heldere blauwe water
neen laat het staan zei het andere jongetje het is zoo'n lief bloempje en zoo bleef het dan staan en kwam in de kooi van den leeuwerik maar de arme vogel klaagde luid over het verlies van zijn vrijheid en sloeg met zijn vlerken tegen het ijzerdraad van de kooi
en ook was er een kater deze kater stond bij rudy vooral hoog aangeschreven die had hem het klimmen geleerd kom maar eens met mij op het dak had de kater gezegd en wel duidelijk en verstaanbaar
hoe ook verguisd en vertrapt soms hoe vuig ook belasterd met een onverwoestbare levenskracht staat het frisscher en jeugdiger en schooner weer op
het was een samensmeltend koor van andere natuurgeesten goede beminlijke geesten het waren de dochters der zonnestralen deze legeren zich iederen avond in een kring rondom den bergtop
hoe dikwijls gevoelde ik mijn geluk zooals ik het nu gevoel en dacht hoe gelukkig ik zou geleefd hebben al kwam er nu ook aan alles een einde hoe heerlijk is deze wereld
en zoo deed rudy het dan ook daarom zat hij zoo dikwijls op de dakvorst bij den kater zat met hem in de toppen van de boomen ja hoog op den rand van de rots waar de kater niet kon komen
de bloem was door een gelukkige hand geplant zij groeide kreeg nieuwe scheuten en droeg ieder jaar bloemen zij werd de heerlijkste bloemtuin voor den zieken knaap
de zonnestralen die zegenbrengende dochters der zon kusten zijn wangen en de duizeligheid stond op de loer maar waagde het niet hem te naderen
daarboven is mijn vaderland waar ik als kind bij mijn grootvader gewoond heb en te interlaken is een schuttersfeest ik wil daarbij zijn ik wil de eerste zijn en bij babette wil ik ook zijn als ik eerst kennis met haar gemaakt heb
zijn oogen vestigden zich op een punt een licht dat tusschen het loof in de woonkamer van den molenaar waar babette woonde te voorschijn kwam zoo stil als rudy hier stond zou men hebben kunnen denken dat hij op een gems mikte
nu deed de arme ziel het moedertje uit het huis op den dijk een goed woord voor hem zijn broeder heeft mij de steenen gegeven waarvan ik mijn armzalig huis gebouwd heb en dat was zeer veel voor mij arme
ook te grindelwald bij den grooten gletscher was hij geweest maar dat was een treurige geschiedenis daar vond zijn moeder den dood daar was de kleine rudy zijn kinderlijke vroolijkheid kwijtgeraakt zei zijn grootvader
op zekeren dag lagen er een paar straatjongens op den grond en wroetten in de goot waarin zij oude spijkers penningen en dergelijke dingen vonden het was een smerig werk maar zij hadden er nu eenmaal schik in ai schreeuwde de een die zich aan de stopnaald stak dat is ook een kerel
en het zonderlingste van de zaak was dat de molenaarsdochter de aardige babette er zelf geen vermoeden van had zij en rudy hadden nooit een enkel woord met elkaar gesproken
dat is het waarschijnlijkste ik heb kostelijke gedachten even vele als ik vroeger blauwe bloemen had ik ben het gelukkigste schepsel doch het papier ging niet op reis
wie zou ze waarschuwen als niemand daar dit zag en de beteekenis er van wist hetgeen met mij wel het geval was ik kwam mijn bed uit en ging naar het raam verder kon ik mij van vermoeidheid niet sleepen
rudy en babette meenden zulk een alpengloed nog nooit gezien te hebben de met sneeuw bedekte dent du midi had een glans als de schijf der volle maan wanneer zij aan den horizon oprijst
de lucht was licht zijn hart was licht berg en dal waren vol bloemen en groen zijn hart was vol jeugdig gevoel waarbij geen ouderdom en geen dood te pas komen leven heerschen genieten vrij als een vogel luchtig als een vogel was hij
o wat sneed en rukte men er aan wat stak men er met naalden in dat was waarlijk geen plezier maar van het linnen kwamen twaalf stukken van die soort welke men niet graag noemt maar die alle menschen moeten hebben een geheel dozijn werd daarvan vervaardigd
en wel in zulk goud dat aldoor toenam en de schoonste bloemen en bladeren voortbracht zie eens dat heeft die arme vrouw gebracht zei de engel wat brengt gij ja ik weet het wel dat ge niets uitgevoerd hebt niet eens een baksteen hebt ge gemaakt als ge maar weer kondt teruggaan en het althans zoo ver brengen
zij letten niet op het kleine madeliefje daar buiten maar dit keek des te meer naar hen en dacht wat zijn zij toch rijk en schoon ja de prachtige vogel vliegt zeker naar hen toe en brengt hun een bezoek goddank dat ik er zoo dicht bij sta dan heb ik toch ook wat aan die pracht
als ik in de hoogte spuw zeide hij dan komt het op mijn gezicht als ik naar beneden spuw dan komt het in mijn baard maar een weg moest er gekozen worden zij gingen heen en vader vergezelde hen
de gemzen waren slim zij zetten voorposten uit maar de jager moest nog slimmer zijn ze van het rechte spoor afbrengen en op een dwaalweg voeren
de molenaar was rijk en deze rijkdom maakte dat babette zeer hoog zat en moeilijk te grijpen was maar niets zit zoo hoog of men kan het wel bereiken men moet maar klauteren vallen zal men niet als men het zich maar niet verbeeldt
kwam een zonderlinge witte wolk te voorschijn ik lag en zag de witte wolk aan ik zag ook het zwarte puntje in het midden van de wolk dat al grooter en grooter werd en nu wist ik wat dat te beteekenen had ik ben ervaren ofschoon men dat teeken niet dikwijls ziet ik kende het en een huivering voer mij door de leden
hij was vroeger nooit ziek geweest maar nu had hij het gevoel van zulk een toestand hij was moede hij gevoelde neiging om zich neer te leggen verlangen om te slapen maar overal stroomde de regen neer hij deed een poging om weer tot zich zelven te komen
nu kan er iets uitgericht worden zoo zou ik niet hebben kunnen rondreizen op mij heeft diegene neergezien die het geheel schreef ieder woord vloeide regelrecht uit de pen op mij ik ben de gelukkigste
daar sprong de gems plotseling op zijn oom schoot en het dier was getroffen door den doodenden kogel maar het jong sprong weg alsof het zijn leven lang aan vluchten en gevaren gewoon geweest was
het schuitje dat hen moest terugbrengen was losgeraakt en dreef van het eilandje weg ik zal het wel terughalen zei rudy trok zijn jas en zijn laarzen uit sprong in het meer en zwom het schuitje met krachtige slagen achterna
de wolken daalden de avond was donker alleen wanhopig jammerend stond zij daar een onweder hing boven haar de eene bliksemstraal na den anderen fonkelde over het juragebergte over zwitserland en over savoye heen
het lied is nog volstrekt niet uit nu begint het eigenlijk eerst recht dat is werkelijk zonderling al moge ik ook iets geleden hebben er is toch ook iets van mij geworden ik ben de gelukkigste van alle
de spoorweg over chillon is geopend en voert diep het rhônedal in aan ieder station stappen vreemdelingen uit zij houden hun in rood gebondene reisboeken in de hand
slapen xii booze machten rudy verliet bex hij sloeg den weg naar huis in klom op de bergen in de frissche verkoelende lucht waar de sneeuw lag waar de ijsjonkvrouw heerscht
en toen werden zij schoon wit papier nu dat is een verrassing een heerlijke verrassing zei het papier nu ben ik fijner dan vroeger en nu zal ik beschreven worden dat is toch een buitengewoon geluk
maar juist deze ernst en dat het jongentje zoo klein was maakte dat hij de aandacht trok dikwijls door de vreemdelingen geroepen werd en vaak den meesten aftrek van zijn koopwaren had de knaap wist zelf niet waarom
de arme leeuwerik was niet opgewekt hij zat daar in een kooi gevangen het kleine madeliefje wilde hem graag helpen maar hoe zou het dit doen ja daar was moeilijk iets op te bedenken
diepe holen groote kloven strekken zich daar beneden uit het is een zonderling glazen paleis en hierin woont de ijsjonkvrouw de gletscherkoningin zij de doodende de verpletterende is half een kind der lucht half de machtige gebiedster der rivier
zij komen over de hooge met sneeuw bedekte bergen zij komen ook uit de diepe dalen en dan moeten zij verscheidene uren klimmen en terwijl zij klimmen daalt het dal al dieper zij zien daarop neer alsof zij het uit een luchtbol zagen
maar werd er dan verder niets van de vijf broeders dat was immers niets en niet iets laat ons verder hooren de oudste broeder die baksteenen vervaardigde merkte al spoedig dat er van iederen steen als deze gereed was een kleine munt al was het er ook maar een van koper afviel
maar hij zelf was op dit oogenblik als de gems die minuten lang als uit de rots gehouwen stil kan staan totdat zij plotseling wanneer er een steen naar beneden rolt opspringt en wegsnelt en zoo ging het met rudy ook er rolde een gedachte in hem
hij sloeg zijn armen om de schoone heen en staarde haar in de verwonderlijk heldere oogen slechts een seconde duurde deze blik en in deze seconde ja wie verklaart het wie geeft het in woorden weer
het was een lawine die naar beneden stortte niet over rudy en zijn oom heen maar in hun nabijheid vlak in hun nabijheid houd je vast rudy zei de oom houd je met alle macht vast en rudy hield den naasten boomstam
op zekeren lentedag bracht het zoontje van zijn buurman hem ook eenige veldbloemen onder deze bevond zich toevallig een met den wortel er aan en daarom werd zij in een bloempot geplant en dicht bij het bed voor het raam geplaatst
wat het in stilte gevoelde zoo duidelijk en schoon zong en het madeliefje keek met een soort van eerbied naar den gelukkigen vogel die kon zingen en vliegen maar was er niet bedroefd over dat het dit zelf niet kon
hier niet ver van haar oorsprong ligt in het meer een klein eiland dit is zoo klein dat het van de kust gezien een vaartuig op het water schijnt te zijn
als de zon dan gezonken is verbergen zij zich op de bergtoppen in de witte sneeuw en slapen daar totdat de zon weer opgaat dan komen zij op nieuw te voorschijn vooral hebben zij de bloemen de kapellen en de menschen lief en onder deze laatsten hadden zij zich inzonderheid rudy uitverkoren
die arme babette zij verkeerde in een nameloozen angst het schuitje dreef gedurig verder weg niemand aan den vasten wal wist dat het bruidspaar naar het kleine eilandje gevaren was
terwijl zij zich nu in de beste luim op de terugreis bevonden en de oom een lied uit zijn jeugd floot hoorden zij eensklaps een eigenaardig geluid in de nabijheid
u en het kleine plekje groene gras heeft men mij gegeven in ruil voor de geheele wereld die ik daar buiten had ieder grashalmpje moet mij een groene boom elk van uw witte bladeren een geurige bloem zijn
in het diepe water sprak zij bij zich zelve diep beneden is hij onder den gletscher het kwam haar in de gedachten wat rudy van den dood van zijn moeder en van zijn redding verteld had toen hij als een lijk uit de kloof van den gletscher gedragen werd de ijsjonkvrouw heeft hem weer
ook babette stak rudy onbeschroomd de hand toe en hij drukte haar hand en keek haar met een onafgewenden blik aan zoodat zij daardoor hevig
toen zij wegreisden vergezelde ik hen een eindweegs en mijn zusje anastasia hing in een bokkevel genaaid op mijn rug een der frankische heeren zette mij tegen een rots aan en teekende mij en haar uit precies zooals wij daar stonden
aan den oever lag een schuitje het touw waarmee het was vastgebonden was gemakkelijk los te maken men zag niemand dien men vergunning kon vragen om het te gebruiken en zoo stapten zij dan zonder verder beraad in het schuitje rudy had er wel verstand van de roeiriemen te gebruiken
op enkele dagen in den zomer drongen de zonnestralen gedurende een half uur tot in den kelder door en als dan de arme knaap daar zat en zich in de zon koesterde en het roode bloed door zijn dunne vingers zag wanneer hij deze voor de oogen hield dan heette het dat hij dien dag uit geweest was
anastasia bloosde als een jonge roos mijn moeder gaf aphtanides een kus op een uur afstands van onze hut daar waar op de rotsen losse aarde ligt en eenige boomen schaduw werpen stond de kleine kerk een zilveren lamp hing voor het altaar
zij zeilt op het dunne dennenrijs den snellen stroom langs en springt daar van het eene rotsblok op het andere omfladderd door haar lange sneeuwwitte lokken en haar blauwachtig groen gewaad dat als het water in de diepe meren van zwitserland schittert
maar de laatste die redeneerde overleefde ze allemaal en dat was juist zooals het wezen moest want daardoor kreeg hij immers het laatste woord en het was voor hem van zeer veel gewicht het laatste woord te hebben hij was toch een schrandere kop zeiden de menschen
ditmaal bracht hij ons een kind een klein naakt meisje dat hij onder zijn schaapspels hield het was in een dierenhuid gewikkeld en alles wat de kleine bezat toen zij zonder deze op den schoot van mijn moeder lag waren drie zilveren geldstukken die in haar zwarte lokken vastgemaakt waren
past maar goed op dat ge mij vasthoudt zei de stopnaald tegen de vingers die haar voor den dag haalden laat mij niet vallen als ik op den grond rol dan vindt ge mij stellig niet meer terug zoo fijn ben ik
dicht daarbij aan den kant van de gracht te midden van het mooiste groene gras groeide een klein madeliefje de zon bescheen het even warm en heerlijk als de groote mooie prachtige bloemen in den tuin en daarom groeide het van uur tot uur
en ofschoon allen het lezen in dezelfde woorden ziet ieder er wat anders in is dat de fout van het sprookje moeten we het fantastische vertelsel onthouden aan de naar bevrediging hunkerende verbeelding van onze kleinen omdat zij er niet alles uithalen wat er in zit
de oude vrouw maakte een buiging zoo goed als zij dit kon zij dacht dat het petrus zelf was die tegen haar sprak ik ben een oude arme vrouw zonder eenige familie ik ben de oude margaretha uit het huis op den dijk welnu wat hebt ge op de wereld uitgevoerd
beneden in het dal bij bex tusschen de hooge walnoteboomen bij een kleinen snelvlietenden bergstroom woonde de rijke molenaar het woonhuis was een groot gebouw en had drie verdiepingen met kleine torentjes die met hout bedekt en met zinken platen belegd waren
de arme leeuwerik had daar wel reden voor hij was gevangen en zat in een kooi dicht bij het open raam hij bezong het vrije en gelukkige rondvliegen zong van het jonge groene koren op het veld en van de heerlijke tochten die hij op zijn vleugels hoog in de lucht kon doen
nog nooit heb ik zulken verwarmenden vurigen wijn geproefd zijn oogen fonkelden een leven een gloed vervulde hem alsof iedere zorg iedere druk verdween de frissche menschennatuur ontwaakte in hem
zijn oom klauterde boven hem tegen den boom op en hield zich daar vast terwijl de lawine vele voeten van hen af voortrolde maar de luchtdrukking de stormvleugelen der lawine brak boomen en struiken in den omtrek alsof het slechts dunne rietjes waren en wierp ze her en derwaarts heen
maar zij pinkte dien weg en bakte ons brood in de asch dan balde ik mijn vuist en zeide we zullen de turken doodslaan maar dan herhaalde zij uit het lied ik jaag ze over de eilanden in de diepe zee maar voordat de avond daalde was de reebok verslagen en voordat de nacht aanbrak was het hert gedood
laat ons opklimmen naar de verblindend witte sneeuwvelden en weer neerdalen in de groene weiden waardoor rivieren en beken voortbruisen met een vaart alsof zij de zee niet snel genoeg konden bereiken en verdwijnen
er stroomde levensvreugde in zijn bloed de geheele wereld behoorde hem toe dacht hij waarom zou hij zich afpijnigen alles is geschapen opdat wij het genieten opdat het ons gelukkig make
wat maakt de zonneschijn blij en wat smaakt de regen goed en wat verfrischt hij ik ben overgelukkig ik ben de allergelukkigste ja ja zei een paal van de heining je kent de wereld niet maar wij wel want er zitten kwasten in ons en daarop maakte hij een jammerlijk geluid
daar ging de poort des hemels open en de engel bracht de oude vrouw binnen zij verloor een strootje een van die strootjes welke er in haar bed gezeten hadden toen zij dit in brand stak om velen te redden en dat had zich in het zuiverste goud veranderd
en terwijl het dit dacht kieviet daar kwam de leeuwerik aanvliegen maar niet naar de pioenen en de tulpen toe neen hij zette zich op het gras bij het arme madeliefje neer dit verschrikte zoo dat het niet wist wat het er van moest denken
twee nachten later kwamen er andere menschen met messen en geweren gewapend in onze hut het waren albaneezen moedige lieden zooals moeder zeide zij vertoefden slechts korten tijd
en de zwaluwen vlogen hem voorbij en zongen evenals zij in zijn kindsheid gezongen hadden wij en gij gij en wij alles was vreugde en blijdschap
half beschaamd en toch innerlijk verheugd keek het naar de andere bloemen in den tuin zij hadden immers de eer en het geluk dat hem weervaren was gezien zij moesten immers begrijpen welk een blijdschap dit voor hem was
zij gaf de duizeligheid bevel voor haar te handelen want het was de ijsjonkvrouw in den zomertijd in het groen waar de kroezemunt groeit te warm en de duizeligheid klom op en neer er verhief zich een er verhieven zich drie
zijn grootvader had hem beloofd dat hij deze later zou krijgen maar hij moest eerst groot en sterk worden om haar te kunnen hanteeren hoe klein de knaap ook was toch moest hij reeds de geiten hoeden en als hij een goede geitenhoeder mag heeten die met de dieren weet te klimmen
overal komen zij te voorschijn en scharen zich om de reizigers onverschillig of dezen te voet zijn of in rijtuigen zitten de geheele kinderschaar drijft hier handel de kleinen bieden mooi gesneden huisjes te koop aan in den vorm van die welke men hier in het gebergte bouwt
priesters anastasia en de kleine schildpadden waren mijn speelkameraden op zekeren dag kregen wij bezoek van den geliefden aphtanides hij verlangde zoo ons te zien zeide hij en hij bleef twee volle dagen bij ons
het is stellig waar dat is een ontzettende geschiedenis zei een kip en zij zeide het in een stadswijk waar de geschiedenis niet voorgevallen was
zij wandelden naar chillon het oude sombere kasteel op het rotsachtige eiland alleen om de foltertuigen te zien de gevangenissen de verroeste kettingen in de rotsachtige muren de steenen britsen voor de ter dood veroordeelden
het eiland is een rotsgrond dien een dame voor omstreeks honderd jaren met steenen liet indammen met aarde bedekken en met drie acaciaboomen beplanten
hier is rozenglans op de sneeuw van den berg rozenglans in ieder hart waarin de gedachte woont god laat het beste voor ons geschieden maar het wordt ons niet altijd geopenbaard zooals het babette in haar droom geopenbaard werd
wat viel de tijd hem lang wat ging deze langzaam voorbij als in een tredmolen en nu werd er een wandeling gedaan dat ging even langzaam en vervelend rudy had wel twee schreden vooruit en een achteruit kunnen doen om met de anderen in den stap te blijven
dat alles vertelde een engel gods terwijl hij een dood kind naar den hemel droeg en het kind hoorde hem aan als ware het in den droom en zij vlogen voort over die plekjes waar de kleine gespeeld had en kwamen door tuinen met heerlijke bloemen
op den top van den olympus in het nederige dennenbosch was een oud hert dof waren zijn oogen van tranen roode ja groene en lichtblauwe tranen weende het nu kwam er een reebok voorbij en vroeg wat scheelt er toch aan dat ge zoo weent roode groene ja lichtblauwe tranen weent
hij kende het bosch met zijn heerlijk lentegroen slechts daardoor dat het zoontje van zijn buurman hem den eersten beuketak bracht dien hield hij boven zijn hoofd en droomde dan dat hij onder beuken zat waar de zon scheen en de vogels zongen
en zij kreeg een stem en zong met al de engelen die gods troon omzweefden enkelen dichtbij anderen om hen heen in groote kringen gedurig verder en verder in het oneindige maar allen even gelukkig
in hoeveel vormen heeft hij het ons niet geschonken naïef en roerend zwierig en vroolijk droefgeestig en somber schoon en sarcastisch schalksch en geestig maar altijd levendig en frisch
en de dag liep ten einde maar een nieuwe begon en het kwam mij voor alsof deze nog schooner was hoe oneindig goed is god babette ik gevoel mij zoo van heeler harte gelukkig zeide zij meer heeft de aarde mij niet te geven riep rudy uit
zei de uilenvader dat is niet geschikt voor kinderooren ik zal het toch eens aan den naburigen uil vertellen dat is een uil die zeer achtbaar in den omgang is antwoordde de uilenmoeder en daarop vloog zij weg
frisch en vroolijk klauterde hij tegen de bergen op en genoot de frissche lichte versterkende berglucht het dal daalde al dieper en dieper zijn gezichtskring verruimde zich hier een sneeuwtop daar weer eer en al spoedig de schemerend witte
het rotspad was smal ja het was bijna geen pad maar slechts een smalle uitstek langs den gapenden afgrond de sneeuw die hier lag was half ontdooid de steenen brokkelden af als men er op trapte zijn oom ging daarom plat op zijn buik liggen en kroop zoo voorwaarts
een blauwe gentiaan die op zijn weg stond verbrijzelde hij met zijn geweerkolf hoogerop vertoonden zich twee gemzen de oogen van rudy fonkelden zijn gedachten namen een nieuwe vlucht maar hij was er niet dicht genoeg bij om een zeker schot te kunnen doen
wij traden de kleine stille kerk binnen waar de avondzon door de deur de brandende lamp en de bonte beelden op den gouden grond bestraalde wij knielden op de trappen van het altaar neer en anastasia plaatste zich voor ons een lang wit gewaad hing los en luchtig om haar schoone gestalte
ik weet wat ik ben en dat blijf ik ook op zekeren dag lag er iets dicht naast haar dat glinsterde zoo prachtig en nu dacht de stopnaald dat het een diamant was maar het was een glasscherf en omdat deze glinsterde sprak de stopnaald haar aan en gaf zich voor een doekspeld uit
daar komt een eierschaal zeiden de jongens en nu staken zij de stopnaald in de eierschaal vast witte muren en zelf zwart zei de stopnaald dat kleedt goed nu kan men mij toch zien
nu weet ik eerst zoo recht wat er op mij staat en zich zelf te kennen dat is eerst de ware vooruitgang wat zal er nu wel met mij gebeuren voorwaarts zal het in allen gevalle gaan het gaat altijd voorwaarts dat heb ik ondervonden
en dit is de bloem de arme verdorde bloem die wij in onzen bloemruiker opgenomen hebben want deze bloem heeft meer vreugde verschaft dan de prachtigste bloem in den tuin eener koningin
maar iets dat veel te weinig beteekent sprak de tweede broeder datgene wat je wilt doen is zoo goed als niets dat is werktuigelijke arbeid en kan even goed door een machine verricht worden
hebt ge melk in huis geef mij dan te drinken want ik heb een ondraaglijken dorst ik heb wat beters dan melk zei het meisje en dat zal ik u geven gisteren waren hier reizigers met hun gids zij vergaten een half fleschje wijn zooals ge zeker nooit geproefd hebt
zij hadden in hun jeugd broederschap gesloten en het schoonste en deugdzaamste meisje uit den geheelen omtrek gekozen om hun vriendschapsverbond te wijden dikwijls hoorde ik van dit zonderlinge treffende gebruik
o men valt niet naar beneden als men het zich maar niet verbeeldt zei rudy de bloedverwanten van den molenaar te interlaken waarbij de molenaar en babette te logeeren waren noodigden rudy uit een bezoek bij hen af te leggen hij was immers uit hetzelfde kanton als de molenaar
je bent onuitstaanbaar zei babette ik haat je en zij weende ga heen ga heen dat heb ik niet verdiend zei hij en ging heen zijn wangen en zijn hart brandden als vuur babette wierp zich op haar bed neer en
bouwden de huisjes hem weer een huis dat zijn eigendom zou zijn maar hoe kunnen de huizen bouwen vraag het hun en zij zullen u het antwoord schuldig blijven maar de menschen zullen het woord opvatten en zeggen zeker heeft de straat hem een huis gebouwd
zij konden mij niet hooren ik kon hun geen wenk geven o kon ik ze maar op het land brengen nu gaf de goede god mij de gedachte in mijn bed in brand te steken en liever mijn heele huisje te laten verbranden
dat was voor rudy een gewenscht aanbod het geluk was hem gunstig gelijk het altijd dengene gunstig is die op zich zelf bouwt en bedenkt dat god ons de noten geeft maar ze niet voor ons kraakt
maar even snel sprong aphtanides haar achterna en al spoedig daarop reikte hij haar aan mij over wij trokken haar kleeren uit wrongen het water er uit en kleedden haar toen weer aan dat deed aphtanides
wijd en zijd een stilte niet die van den slaap of den dood neen het was alsof de gansche natuur den adem inhield alsof zij gevoelde dat zij zich stil moest houden opdat haar beeld op den blauwen grond van den hemel zou gephotographeerd worden
tegen den avond wandelden allen langs de prachtige huizen onder de oude walnoteboomen en er waren daar zoo vele menschen en zulk een gedrang dat rudy babette zijn arm moest aanbieden hij verheugde er zich zoozeer over dat hij menschen uit waadland aangetroffen had zei hij
waarmee de kast te huis opgevuld was alsof deze zich daar neergezet hadden en krachtig opgegroeid waren evenals de oude kastanjeboomen ieder huis was een hotel zooals het genoemd werd
en toch hoe kleurloos staat het geschetste beeld hoe weinig geeft het griekenland weer dien treurenden genius van het schoone welks grootheid en kommer de vreemdeling nimmer vergeet
dat merkte de vogel ook en ofschoon hij van dorst versmachtte en in zijn smart de groene grashalmpjes afrukte raakte hij het bloempje toch niet aan
luister nu eens buiten op het land dicht aan den weg stond een aardig huisje ge hebt het zeker zelf wel eens gezien daarvoor is een kleine tuin met bloemen en een heining die geverfd is
zooveel schoonheid zooveel geluk zeiden beiden de aarde heeft mij niets meer te geven zei rudy een avond als deze is toch een geheel leven
hij leerde hem op de gemzen en op haar springen acht te geven zoodat men op de voeten te land kwam en vast bleef staan en als er in de rotskloof geen steun voor den voet was dan moest men zich met de ellebogen met de lendenen en met de kuiten vastklampen zelfs met den nek kon men zich vastklemmen als het wezen moest
levensmomenten van gewicht voor den enkele zonder dat de draad dit door sidderen of door een geluid verraadt zoo doortrilden rudy machtige overweldigende gedachten het geluk zijns levens van nu af zijn bestendige gedachte
doch ik zal mij maar verbeelden dat dit alles slechts voor de grap is morgen dat wil zeggen als ik knecht ben dan ga ik mijn eigen weg de anderen gaan mij niets aan ik ga op de teekenacademie krijg onderwijs in het teekenen heet architect dat is iets dat is veel
heb je wel gehoord wat er hier gezegd is ik wil geen namen noemen maar er is hier een kip die zich de veeren wil uitplukken om er goed uit te zien als ik een haan was dan zou ik haar verachten
deed in haar angst het raam open riep rudy en verzocht hem heen te gaan want zij kon het niet dulden dat hij daar bleef zeide zij je duldt niet dat ik hier blijf riep hij haar toe het is dus afgesproken werk je verwacht goede vrienden betere dan ik ben schaam je babette
ja dat zei hij en hij zei veel meer hij zei hoe graag hij haar mocht lijden en dat hij ter wille van haar en niet ter wille van het schuttersfeest gekomen was babette zweeg bij dit alles het was haar alsof hij haar te hoog
hij klom liever alleen op de bergen rond of zat bij zijn grootvader en hoorde dezen van den ouden tijd en van de menschen in het naburige meiringen zijn geboorteplaats vertellen
zijn tante vond geen woorden geen tranen eerst toen men het lijk thuis bracht kwam de smart tot uitbarsting de arme kroplijder kroop in zijn bed men zag hem den geheelen volgenden dag niet
vlak tegenover de kippen zat de uil met de uilenmoeder en de uilenkinderen die familie heeft scherpe ooren zij hoorden allen ieder woord dat de naburige kip sprak en zij lieten hun oogen rollen en de uilenmoeder sloeg met de vleugelen en zeide slaat er maar geen acht op maar je hebt toch wel gehoord wat daar gezegd werd
eerst den volgenden morgen kwamen de jongetjes en toen zij den dooden vogel zagen weenden zij bittere tranen en groeven een aardig grafje dat met bloembladeren versierd werd
een jaar is hij nu bij god geweest een jaar heeft de bloem vergeten voor het raam gestaan en is verdord zij werd daarom bij het verhuizen op den vuilnishoop op de straat geworpen
van het slaan hadden de franschen verstand zij wisten op meer dan één manier een slag te slaan en de meisjes hebben er ook verstand van daarbij knikte de oom zijn vrouw die een geboren française was al lachend toe
en er werden werkelijk de mooiste geschiedenissen en verzen op geschreven de menschen hoorden wat er op stond en dat was wijs en goed het maakte hen veel wijzer en beter er lag een groote zegen in de woorden op dit papier
in een oogenblik zag hij wat wij met vele woorden moeten zeggen jonge jagers en jonge meisjes mannen en vrouwen die eenmaal in de kloven der gletschers neergezonken waren stonden hier levend met een open en glimlachenden mond en diep beneden klonken de kerkklokken van weggezonken steden
ik vermag hem niet te grijpen dezen knaap als hij op de takken boven den afgrond zit en hoe graag zou ik hem op de voetzolen kittelen of hem een buiteling in de lucht doen maken maar ik ben hiertoe niet in staat
wij traden een kerk binnen die van beelden op een gouden grond straalde het waren engelen en dezen zagen er heel lief uit maar het kwam mij toch voor dat onze kleine anastasia er even lief uitzag midden op den vloer stond een doodkist vol rozen
en toen de zon onderging vouwde het zijn blaadjes dicht viel in slaap en droomde den heelen nacht van de zon en van den kleinen vogel den volgenden morgen
hoe lang wij gevangen bleven weet ik niet maar er verliepen vele dagen en nachten toen wij vrijgelaten werden was het het heilige paaschfeest ik droeg anastasia op mijn rug want moeder was ziek zij kon slechts langzaam loopen en het was een heel eind voordat wij aan de zee aan de golf van lepanto kwamen
en beneden in de kloof klonk het alsof er een rotsblok naar beneden stortte dat alles verbrijzelde en met zich meesleepte wat het in zijn val wilde ophouden maar in den molen zat babette en weende
hugo ik doe maar een greep op goed geluk af op en overal merkt ge het sprookje hier vertoont het zich in naïeven eenvoud daar als een vroolijk lachend kind ginds gluurt het eventjes schalks tusschen de hoog ernstige sarcastische regels door zonder de minste aanspraken te doen gelden vertoont het zich
en hij voelde dat hij door ijskoude vingers aangeraakt werd gij mij bijstaan zei rudy nog heb ik de hulp van een vrouw niet noodig om te klimmen
en de duisternis nam toe de regen viel neer en het begon te sneeuwen geef mij uw hand zei het meisje ik zal u bij het klimmen behulpzaam zijn
ik ben niet bang voor haar zei rudy zij heeft mij weer terug moeten geven toen ik nog een kind was ik zal mij thans niet aan haar overgeven nu ik ouder ben
de lütschine bruiste haar eentonige accoorden de wind suisde de wolken zeilden
de sneeuw viel dunner de wolk lag onder hem hij keek om er was niemand meer te zien maar hij hoorde gelach en gezang en dit klonk niet alsof het uit een menschelijke borst
ik ken den weg heel goed zei het meisje en ik heb mijn gedachten bij elkaar de uwe zijn zeker wel beneden in het dal hierboven moet men aan de ijsjonkvrouw denken zij houdt niet van de menschen zegt men
de wolken hingen als een rouwfloers op de berghoogten neer en omhulden de stralende toppen uit het bosch klonken de laatste bijlslagen
en langs de helling van den berg rolden boomstammen die er van de hoogte af gezien als dunne stokjes uitzagen maar met dat al de stevigste scheepsmasten waren
gewichtigers machtigers droeg hij of droeg hem over de hooge bergen naar huis het weder was echter ruw grauw en
hoeveel had rudy te dragen toen hij den daaropvolgenden dag over de hooge bergen naar huis
hebt ge een minnaar vroeg rudy want al zijn gedachten draaiden om de liefde heen ik heb er geen antwoordde het meisje en lachte maar het was alsof zij de waarheid niet sprak
maken we geen omweg zeide zij wij moeten meer links houden dan is de weg korter jawel om in een ijskloof neer te storten zei rudy kent gij dien weg misschien beter en wilt gij gids zijn
kwam er eensklaps een jong meisje naar rudy toe hij had haar niet eer bemerkt voordat zij vlak in zijn nabijheid was zij wilde insgelijks over de rotsen klimmen
ja hij had drie zilveren bekers twee mooie buksen en een zilveren koffiekan deze kan zou goed te gebruiken zijn als hij een huishouden opzette maar dat alles was nog niet het
de oogen van het meisje oefenden een eigenaardige kracht op hem uit hij was wel gedwongen haar aan te kijken
deze glinsterden en fonkelden en hij dacht aan babette aan zich zelf en aan zijn geluk en het werd hem bij deze gedachte warm
en hij liep sneller voort van haar weg de sneeuwstorm hulde hem als in een sluier de wind gierde en achter zich hoorde hij het meisje lachen en zingen het klonk heel zonderling
toen rudy eindelijk de bovenste bergvlakte bereikte vanwaar het pad naar beneden naar het rhônedal voerde zag hij in de richting van chamouny in de heldere blauwe lucht twee heldere
dat moest een spookgezicht zijn dat in den dienst der ijsjonkvrouw was rudy had daarvan hooren spreken toen hij destijds nog een knaap bij de reis over de bergen hier boven den nacht
zij beschouwen zich daar beneden als heeren die geesteskrachten zei de ijsjonkvrouw de macht der natuurkrachten is toch grooter dan de hunne zij lachte en het dreunde in het dal
zei de oude kriebel krabbel kan men ze er dan niet toe brengen in rust en vrede te leven zoodat iedereen zich slechts met zich zelf bemoeit
het ziet er bijna uit als een bord vol krabben die door elkander rondspringen en wat zijn zij woedend zij rukken elkaar armen en beenen stukken en brokken af en toch zijn zij op hun wijze vroolijk en
ge zult toch wel weten wat een vergrootglas is zoo'n rond brilleglas dat alles honderdmaal grooter maakt dan het is als men het in de hand neemt en voor zijn oog houdt en daardoor een droppel water uit den vijver bekijkt
om daar te rusten op haar sneeuwzetel daar zat zij en staarde met een doordringenden blik in de diepste dalen neer waar de menschen ijverig in beweging waren evenals mieren op de steenen die de zon
dan ziet men meer dan duizend zonderlinge diertjes die men anders nooit in het water waarneemt maar zij zijn er toch in en het is geen zinsbedrog
zij hieuwen op hem los rukten aan hem en verslonden hem om dat puistje daar zat er een zoo stil als een meisje en wenschte slechts naar rust en vrede maar nu moest zij voor den dag
zij duwden haar trokken haar in de rondte en verslonden haar dat is kluchtig zei de toovenaar ja maar wat denk je wel dat het is vroeg kriebel krabbel kan je het
een wuivende pluim der locomotief die op den nog pas geopenden spoorweg zijn stoet voorttrok deze kronkelende slang wier ledematen wagens aan wagens zijn pijlsnel vloog zij voorwaarts
dan zal ik het je geven maar het is niet gemakkelijk te verklaren als men het niet weet en de toovenaar die geen naam had keek door het
wat beneden was moest naar boven en wat boven was moest naar beneden zie zie zijn been is langer dan het mijne
bah weg daarmee daar is er een die een puistje achter zijn oor heeft maar dat doet hem zeer en daarom moet het nog meer zeer doen
wormen zei de ijsmaagd gij de beheerschers der natuurkrachten en zij wendde den blik van het gezelschap af en keek gramstorig in het diepe dal waar de spoortrein
het zag er daarin werkelijk uit als een stad waarin al de menschen zonder kleeren rondliepen het was afgrijselijk maar nog afgrijselijker was het te zien hoe de een den ander duwde en stiet trapte en beet
daar zit hij nu op zekeren dag en houdt zijn vergrootglas voor de oogen en bekijkt een waterdroppel die uit een waterput genomen was maar wat kriebelde en krabbelde het daarin
al de duizenden kleine diertjes huppelden en sprongen verscheurden en verslonden elkaar maar dat is toch afschuwelijk
wat heb je daar vroeg een andere oude toovenaar die geen naam had en dat was juist het fijne van hem ja als je kunt raden wat dat is zei
de menschengedachte die de beheerscheres der natuurkrachten is omstreeks dezen tijd trok over het sneeuwveld waar de ijsjonkvrouw zat een gezelschap
verhief zij haar trotsch hoofd en keek wijd en zijd met oogen die van dood en verderf straalden maar uit het dal deed zich een rollen hooren rotsen liet men springen dit was
beschijnt geesteskrachten zooals de kinderen der zon u noemen zei de ijsjonkvrouw wormen zijt gij een rollende sneeuwbal en gij uw huizen en uw steden zijn verpletterd en verdwenen
ik wisch ze uit die gedachten die geesteskrachten en zij lachte daar rolt weer een lawine zei men beneden in het dal
daar zitten die twee zei de ijsjonkvrouw vele gemzen heb ik verpletterd millioenen alpenrozen heb ik geknakt en gebroken zelfs de wortels spaarde ik niet
die met een geweldige vaart voortstroomt van haar bron onder den groenen gletscher het ijspaleis waarin de ijsjonkvrouw woont en vanwaar zij zich door den scherpen wind laat opstuwen tot op het hoogste
de menschen hadden zich met touwen aan elkaar vastgebonden opdat zij als t ware een grooter lichaam zouden vormen op de gladde ijsvlakte aan den rand van den diepen afgrond
hij peinsde en peinsde maar het wilde niet gaan en hij moest dus tooveren ik moet hun een kleur geven zoodat zij duidelijker te zien zijn zeide hij
daar slaapt de eene helft en als de stoomdraak stilhoudt dan stappen zij er uit en gaan allen huns weegs deze gedachten verspreiden zich in de wereld en zij
en nu goot hij iets dat er als een droppeltje rooden wijn uitzag in de waterdroppel maar het was heksenbloed van de fijnste soort die er bestaat
nu was er eens een oud man dien alle menschen kriebel krabbel noemden want zoo heette hij hij wilde altijd het beste van iedere zaak hebben en als dit volstrekt niet ging dan nam hij het door
daar rolt een lawine naar beneden zeiden de menschen maar de kinderen der zon zongen nog luider van de menschengedachte die de zee aan banden legt bergen verzet dalen
daar zitten zij de gedachten zij zitten in de macht der natuurkrachten ik zie ze elk en een ieder de een zit trotsch als een koning alleen ginds zitten zij op een hoop
wegen en tunnels voor spoorwegen werden er aangelegd zij wroeten als mollen in den grond zeide zij zij graven gangen onder de aarde van daar dat geknal als van
als ik mijn kasteelen verzet dan druischt het sterker dan het geratel van den donder uit het dal steeg een dikke rook op die zich voorwaarts bewoog als een fladderende sluier
daar rolt weer een lawine zei men beneden in het dal ons bereikt zij niet zeiden er twee die op den rug van den stoomdraak zaten twee harten en één slag zooals het heet
de lente had haar sappige groene guirlandes van walnote en kastanjeboomen ontplooid zwellend slingerden zij zich van de brug bij saint maurice tot aan den oever van het meer van genève langs de
zooals jij doet is het mij altijd goed rijd maar naar de jaarmarkt toe zij deed hem zijn
en dat deed zeer veel af toen kwam de sprinkhaan deze was wel is waar veel zwaarder maar hij had toch een knappe figuur en droeg een groene
als hij maar niet ongesteld geworden is zei de bulhond en toen besnuffelde hij hem weer
de hup op stond lang stil en bedacht zich eindelijk begon men te gelooven dat hij niet kon springen
die van der jeugd af gezongen en toch geen kaartenhuis gekregen hadden van ergernis nog magerder werden dan zij al waren toen zij mij hoorden
de sprinkhaan zette zich buiten in de sloot neer en dacht er over na hoe het eigenlijk in de wereld toegaat en hij zei ook een groot lichaam behoort daartoe een groot lichaam behoort daartoe
nu noodigden zij de heele wereld uit en wie nog meer wilden komen om die pracht mee aan te zien
of men een zachten of een strengen winter zou krijgen en dat kan men niet eens aan het borstbeen van hem die den kalender schrijft zien
sprong hij met een kleinen scheeven sprong op den schoot der prinses die laag op een gouden voetbankje zat
van het veld genomen en in een kaartenhuis van drie verdiepingen gezet alle samengesteld van kaartebladen waarvan de bonte kant naar binnen gekeerd was
het waren drie duchtige springers die in de kamer bijeenkwamen ik geef mijn dochter aan hem die het hoogst springt zei de koning want het zou te gierig zijn als deze lui voor niet moesten springen
en toen zong hij zijn eigen droefgeestig lied en daaraan hebben wij deze geschiedenis ontleend die toch wel niet waar zou kunnen zijn al is zij ook gedrukt
voor zijn stilzwijgen gekregen had verzekerde dat de hup op met de gave der voorzegging bedeeld was men kon aan zijn
de vloo kwam het eerst voor zij had zeer beschaafde manieren en groette naar alle kanten want zij had damesbloed in haar aderen en was er aan gewoon slechts met menschen om te gaan
koning de hoogste sprong bestaat daarin naar mijn dochter op te springen want daarin ligt het fijne van de zaak maar er behoort een goede kop toe om daar op te komen
ik heb toch het hoogst gesprongen zei de vloo maar dat doet er niet toe laat haar het ganzebeen met het stokje en het pik maar hebben ik heb toch het
de vloo sprong zoo hoog dat niemand het kon zien nu beweerden zij dat zij in t geheel niet gesprongen had dat was toch
er behoort in deze wereld een groot lichaam toe om gezien te kunnen worden en daarop ging de vloo in vreemden krijgsdienst waar zij naar men zegt gedood moet zijn
bovendien beweerde deze persoon dat hij in het land van egypte tot een zeer oude familie behoorde en dat hij daar hooggeschat werd
sprinkhaan sprong maar half zoo hoog maar hij sprong den koning vlak in het gezicht en deze zei dat zoo iets afschuwelijk was
ik zeg maar niets zei de oude koning ik ga altijd maar stil mijn gang en denk er het mijne van nu was het om den sprong te doen
er wel voor instaan dat de hup op van eene goede familie en van het borstbeen van een echte gans gemaakt was de oude raadsheer die drie
zich zoo stijf als hij maar kon niemand zou van hem kunnen zeggen dat hij ook maar met de oogen geknipt had
maar het liefste van alles was toch nog een kleine dame die midden in de open deur van het kasteel stond
de dienstmeid en de kleine jongen liepen dadelijk naar beneden om hem te zoeken
in het midden daarvan prijkte een schitterende ster van klatergoud die net zoo groot was als haar heele gezicht
ik heb maar een doos en daar wonen we met ons vijf en twintigen in dat is geen plaats voor haar maar ik moet toch eens kennis met haar maken
zonder dat hij er eenige reden voor had dat was zeker de schuld van het kaboutermannetje in de snuifdoos
of hij begon tin te weenen maar dat paste niet hij keek haar aan maar zij zeide niets nu nam een der kleine jongens den soldaat en wierp hem in het vuur
daar op dat kleine zolderkamertje woonde een arme vrouw die overdag uitging om te wasschen schoon te maken en dergelijken arbeid te verrichten
houdt hem vast houdt hem vast hij heeft geen tol betaald hij heeft geen pas vertoond
of dat op reis gebeurd was dan of het verdriet de schuld daarvan was kon niemand zeggen hij keek de kleine dame aan zij keek hem aan
zetten den soldaat in het midden daarvan neer en nu zeilde hij de straatgoot door de beide jongens liepen er naast en klapten in hun handen
en dan was het daar erg benauwd maar de tinnen soldaat bleef onwrikbaar en lag zoo lang als hij was met zijn geweer in den arm
het schuitje dreef verder en de rot achtervolgde het hu wat liet zij haar tanden zien en hoe riep zij de houten spaanders en het stroo toe
er waren eens vijf-en-twintig tinnen soldaten dit waren allemaal broers want ze waren uit
daarop legde hij zich zoo lang als hij was achter een snuifdoos neer die op tafel stond nu kon hij de kleine dame eens goed opnemen die al door maar op één
zij en de schil waren groen daarom dachten zij dat de heele wereld groen was en dat was niet meer dan natuurlijk