AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en vestigde er al zijne aandacht op en het scheem hem toe charles dickens dat er van haar lief gelaat
daar de wieg zoo hevig in beweging gebracht werd als dreef zij op eene onstuimige zee als ije bedoelt dat je huwelijk eene opoffering was beste vrouw zei haar man
waren adolphus had al een uur lang met het morgenblad rondgevenk vqf jeugdige tetterby's wier tian ronde oogjes rood waren van de zeep
iedeneeai heeft etveia ddkwijls ongelijk als gelijk de algemeene ondeirvinding heeft geileerd dat iedereen vaak ongelijk heeft gehad
er je van verlies geein tijd ik weet dat hij voornemens is zich van kant te maken het werkte het was op zijn gelaat te lezen het veranderde
er is tijding van huis voor u mijnheer edmund tijding wat dan hetzij dat het wegblijvein van uwe brieven gedurendie uwe ziekte
deed staren op zijn eigen beeltenis die het niet herkent van de onsohuldige tang aan den haard een wijdbeens staande reus maakte met de armen op de hempen blijkbaar menschenvleesch ruikende
te gelijkertijd eenige warme kleerein over den slapenden knaap uit zoo is ze nu altjjd dat is nu juist wat ik altijd zeg vader riep haar echtgenoot nit
zelfmoorden dan meende zijne vrouw dat zijn mijne zaken niet geboorten sterfgevallen huwelijken kan je dat allemaal niets schelen vroeg zij
laat mij in duisternis voortleven maar geef dengenen wien ik met een vloek beladen heb hun geluk terug
om den blik te bespieden waamiede hij haar na deze woorden zou aankijken daarom ontging haar ook de ondankbare uitdrukking op zijn gelaat
en als ik maair kon zou ik mijn verdriet en mijne dwaling vergeten spotter zed de chemist opsprimgende en zijin evenbeeld naar de keel grijpemde
gedurende een oogenhlik verborg hij het gelaat in zijne handen die weder langs het voorhoofd dwaalden en daarna bleef hij eedlaw aanstaren met een hlik waarin de duivel behagen geschept zou hebben
nu eens in het vuur daai weder naar zijne shillings turende die hij bij elkaar in eene hand hield
ja ging zij voort met het mooie hoofdje peiinzend op zijde terwijl zij hare ijverige vingertjes met de oogen volgde
hi kwam niet uit de gang maar uit een ander gedeelte van het oude gebouw en scheen afkomstig van iemand die in het duister den weg verloren had
ik dank u en ameek u deze vrouw uwen zegen te geven daarna drukte hij milly aan zijn hart en deze snikkend en laohend riep uit hij is weer de oude van vroeger
zij pakte haar boeltje bijeen en legde het in het mandje daarna voor hem staande in de houding van eene geduldige smeekelinge zoodat hij niet nalaten kon haar aan te kijken zeide zij
en aan wie behoorde die stond milly daar naast hem of was het slechts haar beeld of hare schaduw
waar is mign zoon william william mijn jongen je moeder bleef hem liefhebben tot het einde en met haar laatstea ademtocht zeide zij
dan in andere tijden waarin wij meer dan anders moeten trachten goed te zijn legde hij zijne hand op den verwaarloosden knaap
thans waren het slechts voorwerpen en wanneer er al een greintje van die betrekking in hem werd wakker geschud dan raakte hij er door ontsteld en keek ze met stomme verbazing aan
de oogen gevestigd op den weg die voor hem lag sinds gisteren avond mompelde hij moedeloos i s alles veranderd om mij heen
ik weet nu dat het met goed en kwaad geluk en verdriet eveneens gaat in de herinnering der memschen
in haar blik lag dezelfde angst als in hare stem toen zij wees op een man in eene zwarte jas die de kamer binnengekomen was kijk eens dien man kijk daar wat moet hij hier
haar echtgenoot van ter zijde aankijkende want dit leven bevredigt mij volstrekt niet ik ben eene slavih
wanneer ik denk aan al de verwachtingen die ik koesterde aan de rustige uurtjes waarin ik mij dat kleine hoofdje voorstelde aan mijne borst de lieve oogjes die nooit het licht zagen
eindelijk terugvinden hetgeen niemand beter wist dan johnny die het gewicht van dat afgodinnetje dagelijks moest torsen
ik dacht wat is hij klein en dat ben je ook maar daarom zal ik je juist wat meer aanhalen daarom zal ik mijn man wat meer liefhebben
siommige dezer schijnbeemen de wearkaateing van flesschen en vaten met vocht gevuld
wie die hem daar in die kamer gezien had na afloop van zijne bezigheden achterover itri zijn
onder elkander noemen zij haar altijd swidge heeft men mij gezegd maar dat is juist wat ik zeg mijnheer het is beter zijn naam wat geradbraakt te zian als het uit ware genegenheid gebeurt
er eeae deur dichtviel echo's die zich aiet bepaaldea tot de lage gangen en de hohe kamersi maar weerklonken ea
de chemist sloeg de handen ineen en keek bevend van angst en medelijden van den slapenden knaap naar het spook dat diem vinger dreigend in de hoogte hield
hij nam zijne hand van den jongen af en die op den rug van hare hand leggende
het spook scheen op den slapenden knaap neer te kijken en redlaw zag ook met deemis naar den uitgestootene
iets wat geen inedelijden was want de bron waaruit het ware medelijden ontspringt voor dergelijke ellende was in zijn hart opgedroogd
kon omsttrengelen zei het spook tafereelen hernam de behekste man die niete dan waan-voorstellingen waren waanom ben ik tocth gedoemd ze mij alle zoo goed te herinneren
de zware hand des tijds voor het gelaat van den ouden man die hem oppaste zeer toegefelijk geweest was
maar indien er vergif in mijn lichaam was zou ik dan geen tegengif mogen gebruiken indien er
waaneer zij die er doorheen moestea op toohtige hoeken bleven staaa half bedwelmd en verblind door de dwarreleade
laat ik niets voor u zijn dan een uwer leerlingen ken mij alleen bij den naam dien ik heb aangenomen niet bij dien
ja ja ik ben oud genoeg om mij dat te herinneren en ik herinner het mij heel goed al ben ik
zelfs al was ik gebleven wat ik beloofde te zijn redlaw maakte eene snelle beweging met de hand alsof hij dat onderwerp niet besproken wenschte
ik herinnerde inij uw naam zei hij toen die zoo even beneden genoemd werd en ik herinner mij uw gelaat wij hebben nog maar weinig aanraking met elkander gehad i heel weinig
maar t doet me toch goed george o denfc er ook aan denk er ook aan dan zal je hart meer en meer vemzacht worden
het spook dat de bloedlooze hand boven zijn hoofd gehouden had terwijl het sprak alsof het een onheiligen bondgenpot aanriep
dat iets deed zijrie woorden zachter klinken ik ben hier gekomen om hulp te verleenen als t mij mogelijk is zeide hij denk je aan geleden onrecht
wat is er toch van mij weggegaan mompelde zij wat is er van mij weggegaan
en een aangenamen avond gehad zonder gestoord te worden door zulk een bedroevend wreed schouwspel als dit zou het niet wel twintig zijn
terwijl zij hem gadesloeg heb ik nu ooit een man zoo zien veranderen goqde hemel t was toch een opoffering
ik sta alleen minder laag dan de ongelukkigen die ik besmet want ik kan hen na de verandering die zij ondergaan hebben haten
voor mijnie schoondoohter voor william en voor mij zelf waar is mijn zoon william kom neem de lantaarn en ga vooruit door de lange gangen
hij las droevig geval van armoede gisteren verscheen voor den rechter een klein mannetje met een baby op den arm omringd door een dozijn slecht gekleede kinderen
je bent oud genoeg om niet ouder kerstvertellingen te zijn mompelde william hem met de handen in de zakken en met sen wangunstigen blik aankijkende
was er heim'elijk iets langs den grond geslopen en verdwenen ik vrees mijnheer zei een man met een paar frissche roode wangen terwijl hij met zijn voet de deur openhield en verlof vroeg
maar voor hen aan wie ik de noodlottige gave meedeelde voor hen die er niet om vroegen die niet gewaarschuwd warem
hebt medelijden met mij ontslaat mij van den vloek die op mij rust er volgde geen antwoord dan haar help mij laat mij binnen
eenzaam op het veld achterbleven en de landman met zijn span zdch hiuiswaarte spoedde wanneer de herkklok een dieperen hank voortbracht dan des middags
geet het vemdriet de dwalingen die smarts die gij gefcemd hebh vietgeteia herhaaidie redilaw ik heb de macht om de herinnering er aan te vernietigen
ja antwoordde hij haar aanstareade uwe stem is voor mij als muziek mag ik u its vragen alles wat ge wilt jherimnert ge
en op zijn hart wij'zend sprak de stervende het heeft zoo bitter geleden bij het zien van mijn armen ouden vader en bij de gedaohte aan al het verdriet dat ik hem veroorzaakt heb
en verkoos ergens anders te zijn wilde johnny uitgaan dan sldep de kleine moloch en moest op hem gepast worden wilde johnny thuisblijven dan was de kleiine moloch juist wakker en moest uit
moet je zijne rust verstoren en hem van zijn laatste beetje verstand berooven met je oudeugende streken ife t niet genoeg dat je broer dolphus in mist en kou moet
juffrouw tetterby die boodschappen gedaan en eene mand aan den arm had wierp hoed en mantel af en viel vermoeid in een stoel neer waarna zij johnny beval zijn lieven last bij haar te brengen
in een ander klein bed die aaahoudend schoenen en dergelijke voorwerpen tusschende strijdehden wierp
kerstvertellingen gebeukt werden dat een oude kraai die ndet slapen kon telkens in een onderdrukt
bij het geraas dat deze telkeihs terugkeerende uitvallen en het af slaan er van verwekten waarbij de verdedigers zich zelfs op de dekens wierpen
alls net vroeger ooiit den gloed van het vuur gevoeld heeft schijnt bet toch niet dikwijls geweest te zijn
een knaap met de zorg van eene oude baker een baby uit de wieg gehaald en gesust en geliefkoosd heeft en er vroolijk mede weggeloopen is dan was johnny die knaap en moloch de baby
en gaven langzamerhand aan alles wat werkelijkheid ea heel gewoon geweest was iets woests en tooverachtigs
er werd geen woord gewisseld bleeker nog dan te voren sloop de chemist als een dief de trap op nog even achterom kijkende naar de verandering die hij beneden gebracht had
t was wel bitter voor haar en ook voor mij daaraan te denken toen hij den verkeerden weg opging en aan al onze hoop aan al onze plannen de bodem was ingeslagen
er waren zooveel heerlqke dingen te koop zooveel lekkemijen zooveel mooie zaken en zooveel prettige dingen om te hebben
de stem klonk opgewekt doch zwak en behoorde aan een jongen man die op eene rustbank lag met den rug naar de deur
een heldere lichtstraal viel in zijn gemoed hij kan niet naar zrjn verlaten tenuis teruggaan en dat verlangt hij ook niet
als ik kon zou ik mijn verdriet en mijne dwaling willen vergeten herhaalde het spook als ik kon zou ik mijn verdriet en mijne diwaling willen vergeteib
zijn gil werd van yeel meer nabij beantwoord en toen nam hij de lamp op schoof een zwaar gordijn op zij waardoor hij gewoon was de zaal te bereiken waar hij zijne voordrachten hield
maar heel spoedig wendd hij ze naar haar en keek haar zoo aandachtig aan alsof hij een les trachtte te vinden in de klank van hare stem
in zijne gewone stemming zou men fcunnen zeggen sfcrompelde met zijn last voor de winkeldeur op en neer met grooter moeite dan gewoonlijk
tenzjj mijn leven nog bijzonder lang gerekt wordt en ik zeker weet geen misbruik van uwe hulp gemaakt te hebben zal ik hem nimmer terugzien
kan ik het onheil dat ik stichtte nog ongedaan maken neen antwoordde het spook ik vraag geen herstel voor mij
aangezien hij ditmaal geen antwoord ontving van den peinzenden man aan wien hij dit alles vertelde kwam william wat dichter naar hem toe en probeerde zijne aandaciht te trekken door met een karaf tegen de tafel te stooten
neeii zei milly het kan nieinand anders zijn zoo ben je daar wel heel zeker van het is toch eer hij rerder koa gaan had zij hem de hand op den mond gelegd
en de andere op de borst haar geheele lichaam was voortdurend in beweging en zq keek onrustig rond alsof zij iets zooht ben je ziek liefste
hoe tetterby er toe gekomen was zijn echtvriendin een klein vrouwtje te noemen was zijn eigen geheim er konden wel twee tetterby's uit haar gesneden worden
eene wonde gestagen door eene hand die ik ldefhad en vertrouwde een veriries dat door niets vergoed kon wotrdem verdringen ziulke voorstelliagen
hij iiad echter geen tijd om het nader te bekijkein want tot zijne niet charles dickens geringere verbazing kwam de oude philip de kamer uit en nam hem bij de hand
ik heb hersenziekte gehad geloof ik maar ik ben nu veel beter ik ben ook niet eenzaam geweest in mijne ziekte indien
terwijl redlaw de hand op zijn schouder legde en het kind medelijdend aankeek stak ijij de andere hand naar milly uit
het was iets van een cricketspel en een vriend maar ik weet het niet goed meer wie was het toch ik geloof zeker dat ik veel van hem meld wat zou er van hem geworden zou hij dood zijn
je broeder dolphus ging de vader voort is laat van avond johnny en zal wel thuis komen als een klomp charles dickens ijs en waar zou je dierbare moeder blijven
of de veraindering in uw schrift nu u herstellende bent eeaige achterdocht heeft opgewekt hoe t zij
philip's medeljjden met hem gade te slaan te zien hoe hij zijn eigen leuningstoel naar hem toe rolde hem aankeek met het voile besef van hetgeen redlaw verloren had
laat er nu nog eens een wie t ook is uit zqn bed komen zei hij bij wijze van eene proclamatie die op goedhartigen toon wordt uitgeeproken
vroolijk en gelukkig oude heer ik herinner mij de eerste hulsttakken gezien te hebben toen ik niet grooter was dan zoo vertelde de oude man
ja da herinner ik me zei hij niet zonder eenige aarzeling begrijpt u me hij streelde de haren van den jongen
alsof de sterke wind die buiten zoo hardivochtig woei geen plooitje in wanoinde had kunnen brengen
en zou ik er nu heden avond tegen opaien dat weefsel te verscheuren zijn zulke herinneringen zoo kostbaar voor dien stervende dat it voor hem zou behoevein te vreezen
heer horori mijn geheugen firisch u kent het portret toc'li mijnheer redjaw ja zeker ken ik dat portret phiffip
juist haar te ontmoeteii die hij wilde vermijden bracht hij den knaap door een der vele gangen waarin deze den vorigen dag verdwaald was
terwijl een dudster vermoeden mij zegt dat ik nog meer van u te vreezen heb ik boor terwijl ik met u spreek de echo van hetgeen er omgaat in mijne ziel
ik heet niet waar woon je wonen wat is dat de jongen schudde de haren uit zqn oogea om hem een oogenfolik aan te kijken
hoofdstuk de gave ontnomen het was een stikdonkere nacht
ook wandeletokken en kmkkers behoorden tot de winkelinventans in vroegeren tijd had daartoe ook suikergoed behoord maar het scheen chakles dickens dat dergelijke fijnheden geen opgang inaakten
geen wonder dat hij in zoo'n onderworpen houding naast haar voortliep en haar zoo dicht mogelijk tegen zich aandrukte
en ging milly voort indien zooals wij alien vurig hopen te eeniger tijd de hermnering u wordt teruggegeven zal t dan geen groote zegen voor u zijn
gredurende deze geheele toespraak was er niet de geringste verandering gekomen op redlaw's somber gelaat
ik vrees antwoordde de bezoeker dat mijn onopgemerkt binnentreden u angst heeft aangejaagd maar ge jwaart in gesprek
zelf doe geen moeite het te verbannen redlaw geloof me indien u dat mogelijk is de chemist verzocht milly met een gebaar dichterbij hem te komen
als dat iets hem alleen maar wilde doen gevoelen hoeveel hij verloren had dan nog zou hij den hemel danken
en den afkoelenden haard somtijds tot laat in den nacht en a welke heeirlijke tafereelen zag ik dan in de toekomsrt
de chemist die den angstigen blik waarmede hij juffrouw tetterby had aangekeken mi op tetterby zelf overbracht deed een paar stappen achteruit en werd hoe langer hoe bleeker
gedurende eendge oiogenbiikken schonk het spook met meer aandacht aan hem dan hij aan het spook de kersitmismuzikanten speelden ergens in de buurt
wanneer zij ohaeles dickens in mijne waning was bleef levem om mij beroemd tie weten om mijne ooide eerzucht belooad te zien en toem
en het wrijven ondeirgiingem de marteling van een koud bad in de keuken waar juffrouw tetterby het voorzitterschap bekleedde
en er nog meer ineengedron gen dan gewoonlijk op plaats nam wat je ook doet johnny zed tetterby hoofdchuddend draag zorg voor haar of je zoudt je moeder nimmer meer onder de oogen mogen komen
beste mijnheer edmund zei milly rondkijkende men vertelde mij dat u hezoek hadt er is hier niemand dan ik
eene kleine som gelds goed besteed zou hem naar eene afgelegen plaats kunnen brengen waar hij zou kunnen leven zonder onrecht te doen waar hij
zag eohter zeer goed dat er geene verandering met hem plaats had waar zijn zij vroeg hij
en verborg zich achter haar echtgenoot de gil was zoo doordringend dat de kinderen uit hun slaap opsprongen en zich om haar heen schaarden
een reuisachtdgen tor op den wand vormde bewegingloos tussdhen allerlei spookacmaige figuren teweeggehnacht door het flikkeren van het haandivuur in de grillige vooirwerpen in het rond
ik zweer het hij heeft mij niet aangeraakt ik deed he t mij zelve in mijae drift en bleef hier liggen
waar hij zich op het oogenblik bevond ging hij naar het oude coilege-gebouw terng en wel naar de groote poort waar de steenen uitgesleten waren van de voetstappen der studenten
ja dat bedoel ik viel juffrouw tetterby in nu dan wilde ik zeggen ging tetterby voort even norsch en stuursch als zq dat mem die zaak van twee kanten bekqken kan
zelfs de zonnewijzer in zijn schaduwrijk hoekje waarin de wind altijd uit alle streken blies schudde de fijne sneeuwvlokken af die zich gedurende den nacht op zijn oud verweerd gezicht verzameld hadden
wees verdoemd zei hij norsch wat heb je met me uitgevoerd ik heb moedig geleefd en verlang moedig te sterven loop alien naar den duivel
en smeekte mij met hem mee te gaan naar william's ziaken breeder geoirgfe en wij gingen er samen heen en den geheelen weg over was hij zoo vriendelijk zoo onderworpen en scheen zooveel vertrouwen in mij te stellen
juffrouw tetterby gaf hem een dankbaren kus en gmg voort ik begin te hopen dat je niet booszult worden dolphus maar ik vrees dat ik je t ergste nog niet verteld heb
dolphus je moeder ging in den regen naar de gaarkeuken een bewijs hoe goed je moeder is totdat juffrouw tetterby die intusschen verscheidene teekens achter zijn rug gegeven had
die van zijn stoel opsprong roepende daar komt de vrouw aan de chemist versperde hem den weg naar de deur op het oogenblik dat zij aanklopte
william wreef met de mouw vain zijne jas langs zijne oogen en nu hier den nacht zou doorbrengen op het
niets antwoordde het spook en als ik dat niet kan kan dan niemand iets voor hen doen het spook stond daar als een standbeeld met den blik onafgewend op hem gericht
dat is niets voor mij was het ongeduldige antwoord wat kan het rnij schelen wat de menschen doen of zullen doen
een gezichtje met het roride en gladde van zijn half dozijn jaren maar gerimpld en doorploegd als door de ondervinding van een geheel leven schitterendo oogen maar geen jeugdige
het spook sloeg hem zwrijgead gade of ik het mij herinner hernam de behekste man na eene kleine pauzei
en wilt u nog terugkomen en komt u het gorddjni afmakeai neen antwoordde milly hoofdschuddend en hare tranen afdrogend
en hoe het toen voot mij gestemd was niet boo hanrtelijk ate vroeger varbeeldde ik mij wel eens maar dat is niets
bij u zat zoo menigmaal hebt uitgesproken tegenspoed is een goede leermeesteir u zult na deze ziekte uwe gezondheid veel meer op prijs stellen dan vroeger
hij was getuige van de hernieuwde tevredenheid ea liefde hunner ouders hij ademde de zuivere lucht ia vaa de tot rust teruggekeerde eeavoudige charles dickens woning hij dacht aan de ziektekiem
een ijzingwekkend schouwspel in zoo'n eenzaam afgelegen gedeelte van een verlaten oud gebouw op een winteravond terwijl de scherpe wind
met een blad in de-eene en een lantaarn in de andere hand gevolgd door een eerwaardigen grijsaard juffrouw swidger was evenals william zelf een eenvoudig onsohuldig uiteiend persoontje
na johnny die weer binnengekomen was en zioh van de kan met water en melk meester gemaakt had verbannen te hebben
laat hem u aanroepen zooals hij vroeger ons aanriep terwijl de oude man zijne bevende handen oplichtte legde de zoon voor wien hij dit gebed opzond zijn hoofd tegen hem aan
de onwrikbare gevoelloosheid waarmede zijn oudste zoon in zijne zonden volhardde dit alles bleef buiten het i waarnemingsvermogen van redlaw
toen zdj t zamen de woning verlieten zag hij hoe de kinderen zich om haar verdrongen en haar
er sea naliet-oim hujbst te koopen ten einde im den kerattijcl muren en vemsters te versierem daar was iete bituisattj'ks iets geizelligs en vriendelijkis in
zonder te zeggen dat difc alias de manieren waren van een beheksten man wie kon ooit zijn langzame diepe r ernstige stem gehoord hebben
en dan zou je zelf al de niartelimgen ondervinden vain een gebroken hart en dat zou je verdiende loon zijn
en eindelijk zelf een arme student van wien kon ik iets leeren dan van u bedlaw bueef koel en onbewegelijk met gefronst voorhoofd
hoe dwaas van mij een oogenblik j zoo iets te kunnen denken sprak zij
iedere vrouw zou wel zoo'n man kunnen vinden en ik verweet je dat je een beetje ouder geworden waart in al de harde jaren waarin je mij verzorgd hebt
george heeft in zijn slaap gesproken over den man dien u daar gezien hebt hij vreest dat die man zich van kant zal maken
dc gave kerstvertellingen die ik u uitgereikt fteb zult gij aan anderen uitreiken overal waar gij gaat
hij had op dit oogenblik den kop opgenomen dien juffrouw tetterby hem ruw had toegeschoven en beiden braohten hun kop aan de lippen maar hielden eensklaps op alsof er eeine veranderiiiig imeit hen plaats greep
och hemel riep milly ia hare onschuld daar is ar al weer een al weer een die mij lief heeft wat moet ik toch doen
middag philip met deze woorden en met verheffing van stem sprak hij den ouden man aan die daar met zijn glimmenden last op de armen sibond waarvan de kalme juffrouw swidger
maar gewconlijk vond hij hem als zijne schaduw achter zich dan weder door zulke stille gedeelten dat hij de koi'te vlugge stappen van de naakte voeten achter zich hooren kon
het is een echo zei het spook indien het de-echo is mijnetr gedachten zooals ik mu west dat het is harnam de behekste man
ik heb geboord van zooveel toewijding zooveel zielskracht en teederheid van zulk worstelen tegen binderpalen waartegen een amder mensch te pletter zou loopen dat ik
ik hoop het antwoordde hij en ik geloof het ook wel zijine oogen dwaalden naar de gestalte bij de deur
de blijvende verandering die er met hem had plaafcs gjegrepea siads die invloed van de muziek zich had doen geldea en het spook teruggekeerd was bestond daarin dat hij thans werkelrjk voelde
aan vele vele jaren zei philip als uit een droom ontwakend ik ben zeven en tachtig vroolijke en gelukkige jaren waren t vroeg de chemist fluisterend
ja dan is t hopeloos hopeloos i hij schudde het boofd en klopte zachtkens op de hand die hij vasthield als vroeg hij zwijgend haar medelijden
hij onteloot die met zijn sleutel ging binnen vergezeld door den knaap en spoedde zich door de donkere gangen naar zijne eigen kamer
zeg william was er tien mijlen in het rond wel iemand die zich bij het football met mij metea kon dat is juist wat ik altijd zeg vader antwoordde de zoom onmididellijk en met den grooteten eerbied
voor de tetterbytjes in bed was die genr onweerstaanbaar en ofschoon zq zich hielden alsof zij rustig sluimerden
en dat is nu het eenige gezelschap dat mij op aarde overbleef zei redlaw vol afschuw en vrees naar hem
in een papier gewikkeld en eene overdekte schaal waarvan de inhoud toen het deksel er afgenomen werd zulk een aangenamen geur door het vertrek verspreidde
en waarom vroeg de chemist zonder de minste belahgstelling aan den dag te leggen maar alleen omdat zijn luim hem ingaf nieuwsgierig te zijn
hij lag weer voor den haard en stak zijn vuile hand uit om een gloeiend stuk steenkool te grijpen wat de chemist gevoeld had toen hij den invloed waarnam dien hij op anderen oefende
en een geheimzinnig zwart amulet waarvan niemand de bedoeling begreep en dat geprijsd was op negen stnivers
al de genoegens eii vermakei die wij ooit samen gehad hebben kwamen mij zoo onbeteekenend voor dat ik ze begon te haten ik had ze onder mijne voeten kunneti vertrappea
ch hemell voegde milly er bij wat ben ik dankbaar en hoe gelukkig voel ik mij bij dit alles
het eene jaar harinnert aan het vorige en dit weer aan dozijnen andere eigenlij'k sehijnt het mij toe al'sof de geboartedag
rustig de courant te lezen was de vader van de familie en het hoofd van de firma waarvan naam en titel a
ik kan geen huis met ben houden zij brengen mij bet boofd op bol ik raak er heelemaal onder o johnny is t niet genoeg dat je dierbare moeder je zoo'n lief zusje geschonken heeft
ik had eene zuster zeide hij met eene wezenlpoze uitdrukking in zijn blik meer wist hij er niet van
waaronder de aanvallers zich versahuilden voegden zich nog de juichkreten van een anderen kleinen jongen
hoe kunnen wij hem volgen hoe kunnen wij hem redden mijnheer redlaw ik bid u geef mij raad help aij toch
als gij thans in uwe daden zijt hij ging naar de deur maar bleef halverwege staan
en achter half gesloten deuren stonden te grijmizen geheel verlaten verddiepingea in onges toord bezit namen
men hoorde niets dan nu en dan het ineenvallen van de sintels in den bijna kouden haard de jongen lag er voor vaist in slaap
kwam mijn klelne vrouwtje maar thuls zei tetterby kalin eh berouwvol kwara mijn kleihe vrouwtje maar ihuis
van mijne eerste kindsheid af beb ik over u hooren spreken met achting en eerhied ja met iets dat op vereering geleek
is hij dood voor mij is hij dood al rnijne bloedverwantei en vrienden zijn dood voor mij woet n een heer nog wel dat niet zij liciitte het hoofd op en keek hem v eer la ehend aan
een bundel vodden door een hand bijeengehouden in grootte en vorrn het meest overeenkomend met een kind maar naar de verschrompelde vuist te oordeelen meer op een ouden man gelqkende
mijn kleine vrouwtje in eigen persoon zei tetterby zich het zweet van het voorhoofd wisschende zou het niet beter gedaan hebben had zij t maar gedaan nu begaf
welnu dan er is iemand voor u overgekomeii zei milly mijn moeder vroeg lie student oawillekeuxig een blik werpende op bedlaw die juist de trap afkwam
dat is jujsit wat ik altrjd zeg vader antwoordde de zoon even smel en eerbieddg ajs zoo stnafes dat is het jutot
met het hoofd rustemde op beide handen zei de behekste man ik had met een duivelsehen glimlach drong het spook dichter naar den stoel
zijn grijzend haair dat als verward zeewier over zijn voorhoofd hing alsof hij zijn gaasehe leven door
tevreden dat ik u kende en zelf onbekend kon blijven mijnheer bedlaw voegde de student er op zwakken toon bij
van omen hai'land de geboorte-tijd was van alles wat ik heb liefgehad waarover ik ooit in rouw geweest ben of waarin ik mij ooit vertheugd heb
een droom zooals de hare sloop mijn eigen leven bininen dat is zoo zeide redlaw eene liefde als de hare
u hebt er van gehoord en komt nu om ons zoo mogelijk hulp te verschaffen maar t is helaas te laat te laat met een verbijsterd gelaat
eedlaw u hebt mijn verblijf ontdekt u kent mijn geheim geheim zei de chemist op ruwen toon ken ik dat
maar vandaag twistten zij zoo hevig en voortdurend dan om dit dan om dat dat tetterby eindelijk de gieheelev bende de deur uitjoeg ten einde een oogenblik vrede te hebben
ik herhaal dat ik u veel verplicht ben waarom mijn besef van hetgeen ik u verplicht ben te verzwakken door zulke ontzettende aanspraken op mij te maken
omdat je zoo goed op dat allerbeminnelijkste zusje past zander iets aan te merken zette juffrouw
aan zqne zorgen was toevertrouwd begon zqn zusje in slaap te sussen terwijl hij moeite had zijne tranen te bedwingen
redlaw was niet in staat een woord te antwoorden want toen hij de kenteekenen zag die hij zoo goed kende toen hij die hand langs het voorhoofd dwalen zag
en de sitammen der boomen alien te zamen zich achter ondoordringbare schaduwen verscfaolen wanneer er een dikke mist himg over dijken rivieren en nioerassen
je moeder is uitgeweest en heeft in degaarkeuken behalve erwtenpodding een gebraden varkensschenkel gekocht met een gedeelte van het zwoord er nog aan
en al de jaren die uw hoofd hebben doen vergrijzen dan is t mij alsof wij u niet genioeg eer kunnen bewijzen
de ontniddellijke aanleiding tot deze strooptochten in de wakende wereld was een toren van
ja ik begrijp er alles van maar ik zie niet in wat dat verhaajl met ons te maken heeft wat ziet hij er oud en afgeleefd uit zei juffrouw
en verzocht deze dezelfde gunst na ook aan dit verzoek voldaan te hebben was het slachtoffer geheel uitgeput zoodat hij niet dan met moeite zijn kleine stoeltje bereiken kon
wie is daar ik ben het mijnheer riep milly doe open alstublieft ne n voor al het geld op de wereld niet antwoordde hij mijnheer redlaw ik smeek u laat mij binnen
maar dat voor het i oogenblik aan medelijden meer nabijkwam dan eenig ander gevoel waar i mede hij strijd voerde in zijn nog niet geheel in nachtelijk duister gehulde ziel
daarna kroop hij terug naar den haard ging in een grooten stoel er voor zitten en haalde eenige brokken voedsel uit zijn buis die hij gulzig verslond
al onze zorgen en nooden sinds wij getrouwd zijn al de tijden van ziekte al de wakend doorgebrachte nachtelijke uren bij elkander
en een goede hoeveelheid pdkante saus g-eef mij je bord en laat ons er van eten terwijl alles nog warm is
de chemist keek het vertrek rond naar de boeken en papierea op een hoektafeltje waar ze met de nu koude studeerlamp verte-lden van de vele uren die aan de studie gewijd werden
hij ging weer liggen met de armen onder het hoofd blijkbaar naar niets meer willende luisteren onverschillig voor hetgeen er met hem gebeuren zou
tetterby zelf echter in zijn reeds vermeld kamertje ondervond wel degelijk dat hij kleine familie had
zich de kamer bkmenleiden daar lag een man op een laag bed met rolletjes en william swidger stond er naast
het ernstige gelaat van den ouden ridder met den grooten board die deftige pruik ea den geplooidea halskraag uit de zwarte met grroeae hulsttakken versierde lijst op hen neer
terwijl de duisternis aahter zijn stoel hand over hand toenam ontwikkelde zich langzamerhand of lievea er ontstoad door eenig onnatuurlijk voor den mens'chelijken geest
nauwelijks was de knaap aangeraast of nog half in slaap i pa kte hij de lompen die hij droeg bijeen gereed om te vluchten
uw dienaar miijnheer antwoordde charles dickens de oude man ik zou u wel eerder toegesproken hebben mijnheer maar ik ken mijn wereld
wat ware liefde is mij de herinnering hebt teruggegeven aan den gekruisigden christus en aan al de edelen die voor zijne zaak het leven lieten
johnny kijk niet zoo naar mij maar kijk naar haar of zij zal chables dickens van je schoot vallen en een ongeluk krijgen
en volgde in de achterhoede van geheele troepen kinder ren die een goochelaar of een man miet eed aap volgden
de student trok de hand die hij te vergeefs uitgestoken had terug stond van zijn rustbed op en keek om
in mijn moeders hart mijne onders behoorden tot die personen wier zorgen spoedig een einde nemen en wier plicht maar al te eng begrensd is die hun kroost spoedig aan hun lot ovetrlaten
zoo ingesloteia door de groote stad ea toch zoo ouderwetsch zoo stdl aiettegenstaaade de doadereade echo's zoodra er iemand op eeaigen afstand spaak
want ik ben zeven en taehtig en een arme oude man taehtig zeven i de kwijlerige waarop hij telkens deze woorden her
biedt mij hare rust te verstoren haar goede hart te vefrnietigen haar te maken tot wat ik zelve ben en anderen gemaakt hab
in een lang veevlogen verleden scheen te staren of naar oude geluiden scheen te luisteiren waarvan de echo nog voartleefde in zijne ziel
terwijl hij zich in de handen wreef en x is hier zoo akelig ml waar is mijn oon william william mijn jongen draai de lamp wat op en doe nog wat hout op den haard
ik zou gaarne weten waarom u dat gedaan hebt de jonge man die met toenemende belangstelling naar hem geluisterd had sloeg de oogen op en de handen jneenslaande riep hij met grooten ernst en trillende lippen
keek de moeder het slordige vertirek rond en de overblijf selen van het maal die zq hog moest opniimen in stede van dit te doen liet zij zich ontevreden op een stoel neervallen
ineengedoken op den vloer liggen slapen vlug liep hij naar de deur opende die en ging naar binnen
mee te versieren allarlei voorwerpen werden gebeaigd om haar tandvleesch te wrijven niettegenstaande zij altijd een beenen ring tot haar beschikking had die aan haar hals bengelde
ik ben gisteren avond niet naar mijnheer edmund gegaan hernam milly wilt u even aanidachtig naar mij luisteren alsof ge u alles herinnerdet
de ganeche ziel van dit verlaten schepsel is eene barre wildernis en zoo is het met alien die beroofd zijn van hetgeen waarvan gij afstand gedaan hebt
laat toe met rust antwoordde de knaap zich plotseling losrukkende ik ga niet met je mee laat me los of ik gooi je met vuur
heften van messen knoppen van parasols en wandelstokken de vingers van de geheele familie in het algemeen maar hoofdzakelijk die van johnny notemuskaatraspen broodkorsten
ga daar binnen zei de knaap ii iar een dor huisjes wijzend waarin men licht achter de vensters zag schemeren en een spoarzaam brandende lantaarn in de gang wa a rop geschilderd was logies voor rcizigers
als individu beschouwd was zij merkwaardig groot en zwaar maar met haar echtwiend vergelekem waren hare afmetingen reusachtig
die aan de voeten van het spook op den grond lag te slapen vreeselijke leermeester sprak de chemist
dat ik niet kon nalaten te schreiea van louter plezier toen wq aan de woning kwamen vonden wq eeae vrouw aan de deur
ik zou dien student wel eens een bezoek willen brengen maar nu zal ik u niet langer ophouden goeden avond dank u mijnheer dank u zei de oude man
dit was er een als ik mij wel herinner die altijd in den smaak viel van de familie zei tetterby op den toon van een hulpeloozen ouden man
hemel hij houdt ook al van mij riep milly half snikkend dat is er alweer een oisteren avond had ik mij niet aan u durven vertoonen zelfs niet om een stuk brood te vragen
booze geest van mij zelf anitwootdde de beizeten man met trillende stem en nauw hooubaar mijn leven wondt verduisterd door dlat aanhoudend
en juffrouw tetterby wierpen zich echter met grobte vastberadenheid tusschen de strijdenden alsof hier de plaats was
waarvan de zachte aanraking niet minder invloed op hem had dan hare stem en hare oogen
wanneer in ouide kasteelen en achter de vensters van heine huisjes vroolijke lichtjes ziohitbaar werden wanneer de molen staletond de wagenmaker en de hoefstnid hunne werkpilaaitsen sloten ploeg en egge
maar de kleine man streek alvorens verder te spreken even met de hand langs het voorhoofd en keek vlug het vertrek rond alsof hij voelde dat er iets veranderde om hem heen
het stand met die hand waairschuweaid opgelicht en een glimlach gleed over zijne bovenaardische gelaatetrekken terwijl het zijne sombere gestalte hoe langer hoe girooter tirachtte te maken
hemel riep zij wat zijn de tranen die je mij doet storten toigerlijk waaraan heb ik dat verdiend wat heb ik gedaan om zoo geliefd te zijn wie moet u niet liefhebben
alsof hij zelf voelde dat hij een duivel was op deze plaats vader mompelde de zieke toen hij wakker werd uit zijme
als een krankzinnige uit ik ben besmet ik steek anderen aan ik heb genoeg vergif in mij voor mijne eigen ziel en voor de zielen van de gansohe menschheid
maar met vasteren will dan oodt deed ik mijn best om vooruit te komen en elke sport die ik steeg op de ladder bracht mij nader tot die gewilde hoogte
hoeveel kersttijden heb ik in mijn warm hoekje kunnen blijven zitten en niet in de koude nachtlucht behoeven te komen
ik zeg altijd mijnheer ging swidger voort juffrouw swidger zou wel voor de heele wereld eene moeder willen zijn
even verontwaardigd als zij nu bedaard even toornig als zij nu vriendelijk was hadde hare stem
de tranen van den ouden man droppelden op hem neer ja ja zei philip dat doet t ook maar tooh doet t me goed t is wel vreeselijk voor mij aan dien tijd terug te denken
net een spook fltuisterde hij zijne vrouw in terwijl hij het blad van haar overnam zonder eendge haasit kalm en zaoht zonder
want onder een stolp kon men nog zien liggen een kaartje met goedkoope zegelringen een ander met potlooden
maar er is nog meer hermam milly j toen wij die kamer binnenkwamen stond de zieke die uren aehtereen gelegen had bonder dat iets in staat was hem te doen opstaan van zijn bed op
de gave die ik u geschonken heb zult gij schenken aan anderen overal waar gij gaat zonder de macht te herwinnen die ge in u zelf hebt laten dooden zult ge die vernietigen
t is verbazend zoo spoedig als het aardewerk bij dit koude weer warm wordt hij keerde het bord om en koelde zijne vingers af
ben je nat adolphus mijn jongen vroeg de vader kom neem mijn soel en ga bij het vuur zitten om te drogen neen dank u vader antwoordde
en terwijl hij den wijsvinger op zijne lippen legde sfcopte hij hoar eene beurs in de hand
er veel waarde aan te heohten en hem geen eer aan te doen waar client een naam vocal om iemand te keniaen
de oude man echter die het bed verlaten had terwijl zijn zoon tegen hem sprak keerde terug maar verliet het even spoedig zoo walgde hij bij het zien van zijn onverschillig neerliggenden zoon
evenmin als den angstigen blik van milly waarmede zij hem beletteai wilde voort te gaan philip zei redlaw hem de hand op den arm leggende
en er lustig op lossloegen terwijl de kleinste die zich niet in het gedrang waagde de anderen in de beenen kneep
ik moet wel suf geweest zijn toen ik het deed mopperde tetterby mrjn verstand moet op den loop geweest zijn anders kan ik t mij niet verklaren zuchtte zijne vrouw
hij keek in een vernielden tempel gods nog nauwelijks opgobouwd en kerstvertellingen reeds misvormd
ze deden den wensch in hem opkomen om alleen te zijn maar ook riepen ze hem plotseling den knaap voor den geest die zijne kamer was binnengestormd hij herinnerde zich
ziekte baart smart en verdriet is t niet vroeg hij met een lach verbaasd antwoordde de student ja
het bloed stolde in zijne aderen toen hij op dit onaandoenlijk schepseltje neerkeek dat hoewel nog maar een kind hem boosaardig aanstaarde
waarom moet ik er dan mee geplaagd warden het is geen zelfzuchtige gedachte ik duld dat het voortdiuremd om mij heen zwerft
k zeg niets behalve dit toea zij daar in die oude zaal hijeen waren bij geen ander licht dan dat van den reueachtigein haard kwamen de schaduwen nog eenmaal uit hare verborgen hoekjes
zijn jullie allemaal zoo big dat je me ziet op dezen kerstnlorgen vroeg milly in de handen klappendfi o hemel wat is dat heerlijk
zult die vernietigen in iedereen die met u in aanraking komt bereikte een schrille kreet zijn oor
alsof hij bang was bij de minste aanraking besmetting te verspreiden hield hij niet op voor zij de deur bereikt hadden waardoor zij buiten gekomen waren
mijnheer eedlaw riep hij uit bedlaw hield de hand waarschuwend in de hoogte kom niet dichter bij mij
vergeet het ik moet je het hart gebroken hebben ik kan t mij zelven nimmer vergeven neen dolphus neen dat deed ik jou ik was t riep juffrouw
en had zich slechts meeater kunnen maken van een botervlootje dat hij nu op het punt was om op tafel te zetten
zooals zijn wandelpak dat nu ongebruikt aan den muur hkig naar de herinneiringen aan andere minder eenzame
en wel mocht hij deze vraag doen zelfs al had hij gezien wat het was zooals hij nu deed terwijl het daar in een hoek ineengedoken zat
ik kan mij onmogelijk meer verplioht voelen omdat u de feiten zoo vergroot voorstelt ging hij voort
hq was waarheen hij ook gebracht werd nooit gedurende vijf achtereenvolgende minuten stil en ging nooit slapen als het verlangd werd
en strekte de armen uit alsof daar een zijner vrieinden binnen zijn charles dickens bereik kwam wien zijne aanraking in liet verderf zou kunhen storten
konden zij t eindelijk niet langer uithouden kropen door vader en moeder onopgemerkt uit hunne gevangenis en dedein zwqgend een beroep op hunne broedera
dat is juist wat ik zeg vader viel de zoon in op fluisterenden toon dat is het juist het eenige wat wij doen kunnen terwiji hij slaapt is stil zijn je hebt gelijk vader
tetterby's jongste was in de buurt even goed bekend als de postbode en de bier jongen hij zwierf van stoep tot stoep in de armen van den klednein johnny
het rumoer dat zij maakten was te luidruchtig om er geen acht op te slaan of er de oourant bij te lezen
ik zag ze in het vuuir miompelde redlaw ze keeren tot mij terug in de muziek ill den wind in de doodische stdlte van den naoht in de opeenvolgende jaren
de chemist boog zich over den knaap heen en met hetzelfde medelijden dat hij thans voor zich zelven voelde dekte hij hem dicht en voelde niet den minsten afschuw of onverschilligheid meer voor hem
om dezelfde reden werd hem verzocht zijn aandeel van den erwtenpodding in dan zak te houden totdat hij niet meer in dienst was
terwijl zij met haar vastfoeraden gezichtje en de handen over elkander tegenover hem gihg staan niet er heengaan
de vader zocht een plekje bij den haard rakelde ongeduldig het beetje vuur wat op en boog er zich overheen alsof hi hel geheel voor zich alleen wenschte
hij hoorde hua gelach en hunne vroolijke stenimen hij zag hunne schitterende gezichtjes zich als bloemen om haar
zijne gedachtien tiebben eene vreeseilijike gelrjkenis gehad met de uwe want gij zijt tot zijne onnatuurlrjke laagte afgedaald
ja het is het tweede rechia haven het paneelwerk wat ik zeggen wirc hij heefit mij gehioipen mijn geheugen frisch te hiouden en ik ben hem daaxvoor dankbaar
hoe zij hem aarzelemd naderden met lieve woordjes em kteine preaentjes opdat hij zich gelukkig zou voeleai
en vermoedelijk rekenen zij er niet weinig op ook u ben ik veel verplioht zij hield met werken op en keek hem aan
heer houd mijn geheugen frdsch het is een zeer goed en vroom gebed mijnheer amen
ik herinner mij dien en den man zelf neen den man niet heeft hij mij ooit onrecht aangedaan
ik wil die vrouw vinden de chemist bracht hem naar de deur hierheen zei hij het kind vol afkeer aankijkende ik zal je bij haar brengen
elken dag steken zij naar het gebouw gaande de een na den ander het hoofd binnen de deur en dan hebben zij alien haar wat te vertellen of wat te vragen
hij was niet bij mij hij heeft mij nog nooit met eene hand aangeraakt de vastberadenheid waarmede zij deze tastbare onwaarheid uitsprak het doodsbleeke gelaat
zoodat hij zijn tabouretje weer opzocht en dezelfde gebogen houding weer aannam als
wat ik nog goed kan maen zal ik goed miaken als mijn geest helder blijft er was nog iemand hier heb je geen man gezien
en u smeeken redlaw in uw stervensuur even barmhartig in uwe gedachten voor mij te zijn
of de een of ander graag met mij wandelde bessen he een heerlijke tijd als er bessen zijn nu ik heb recht op mijn aandecl ik moet verzorgd en verwarmd r orden en het goed hebben
ik voelde mij nooit in mijn gansche leven zoo sterk en moedig mijn jongen wat bent u toch een kranige man vader
terwijl hij nog bleef spreken kom mee liefste zei de oude man mgnlie'er redlaw zou anders kcmud eten kregen
heeft hij dat gedaan vroeg redlaw en maakte weer dezelfde onrustige beweging met de hand langs het voorhoofd juist zooals ik zeg mijnheer antwoordde william swidger
ja ziet u mijnheer zei william swidger op overtuigenden vertrbuwelajken toon dat is juist wat ik zeg
ik weet dat hij arm en alleen op de wereld is en als ik mij niet bedrieg ook een weinig verwaarittoed wat is t al donker
ook zij houdt al van me zei milly dat is er alweer een vaa miorgen en waar is zij nu
en niet het minst door de gedachte die juist in de dagen na de geboorte en den dood van mijn kindje toen ik nog zoo zwak en zoo diep bedroefd was in mij opkwam
ja ja zoo neem dan nog dit van mij aan mensch van wien ik bij deze afstand doe
ik ben de vrucht van een huwelijk dat niet al te best overlegd en zeker niet bijzonder gelukkig geweest is
misschien was ik een geheel ander mensch geworden ware mijn leven een geheel ander leven geweest had ik dien eersten noodlottigen stap vermeden
ik weet het waarachtig niet antwoordde zij vraag mij toch niets meer wde vertelt dat ik van streek ben ik zeker niet
wie kon zijne gewoonte am te zwijgen en te peinzen zijne norschheid opgemerkt hebben zijn gerrus aan opgeweoctheid de afgetirokkenheid waarmede hij
do een pruimend de t'weede simivend de derde rpsend maar er scheen niets op af te zijn gekomen dan vliegen
william stand bij de tafel en terwijl hij alles van zijne plaats en weer tereoht zette
bet verleden dat nu zoo helder voor hem lag alsof er eene wolk was weggedreven die l t aan zijne waarnemdng had nttrokkem
dat is juist wat ik zeg mijaheer riep william geestdriftig ja knikkend ik wist niet zei milly met
waar zij op dit oogenblik alleen eenstemmig konden zijn en na zonder eenig blijk gegeven te hebben van hunne vroegere zachtrhoedigheid
en met de kin op beide handen waarinede hij op den rug vaia den stoel steun de keek hij den ouden man dooidringend aan
dat ik bij het noemen van die arme menschen beneden ook mij charles dickens zelve bedoelde mij zelve zij legde bij deze woorden met een eenvoudigen onsohuldigen glimlach de hand op haar hart
mijn verstand is verstompt t daar stond hij voor eene deur en klopte aan eene stem noodigde hem tot binnentreden uit en hij gaf aan deze uitnoodiging gevolg
tantes en verdere familiebetrekkingen zoowel van dezen als van den anderen kant en van geen kanty met al hunne verloofden
en de schoorsteenen en dakpanmen van het ouderwetsche gebouw blonken in de heldere lucht terwijl de geheele stad gehuld werd in wolken van goud
toen zij hiermede gereed was en ook de haardplaat bijgeveegd had ging zij zitten met haar zedig mutsje op en begon aan haar werk
in mijne verbeelding uw naam in een lichtkrans gezien hefa van den tijd af dat ik aan den schoot mijrier moeder mijne lesjes leerde
de student antwoordde niet maar bracht nogmaals de hand aan het voorhoofd eedlaw had hem nog bjj een pand van zijne jas vast toen milly's stem op de gang gehoord werd
er is geen vader zei het spook brj wien zulke schepsels zich op hunne omzwervingen bij dag en bij nacht kunnen aansluiten
ik wantrouw u en trek uwe bedoelingen in twijfel de doffe angst die ge mij aanjaagt gaat over in nameloozen afschuw dien ik onmogelijk kan dragen
william's vader is plotseling geheel kindsch geworden william zelf is ook veranderd de schok is te plotseling geweest voor hem ik kan hem niet begrijpen hij is heel anders dan gewoonlijk
maar van den dag af waarop ik den eersten stap naar beneden deed toen ik u slecht behandelde
tj hebt u naar ik meen meer dan een der anderen van mij teruggetrokken is t niet i de student knikte toestemmend
daama vulden zioh zijne oogen met tranen vartaorg hij bet gelaat in beidie handen en boog bet hoofd
en was spoedig weer even ijverig bezig als te vorem ik heb er over gedacht mijnheer edmund hoe waar het spreekwoord is dat u ate ik hier
evenals de picten en schotten in den aanvang van de historie van het britsche rijk om zich dan weder naar hun eigen terrein terug te trekken
vader heeft een zeldzaam goed geheugen hij is de bewonderenswaardigste man van de wereld hij weet niet wat vergeteni beduadt
dat van alien met wie hij na de verdwijning van het spook in aanraking gekomen was deze knaap alleen het bewijs niet geleverd had dat hij eene verandering had ondergaan
en het geroep buiten de deur help mij tooh laat mij binnen hij was eens uw vriend hoe zal hij gered worden wij moeten
de gedwongenheid in uwe houding en in alles wat u zegt zelfs in de manier waarop u mij aankijkt antwoordde de student
giedurende al dien tijd had hij den knaap vastgehouden die zich als een dolle aanstelde om los kerstvertellingen te komen en de vrouw binnen te laten greesten straffers van goddelooze gedachten
ik was niet te vroeg nog een oogenblik en ik zou te laat geweest zijn
heb je zoo veel prettige en gelukkige jaren gekead vroeg de andere
aangezien hg gebukt ging onder het gewicht van een zwaren baby dien hij naar het gebruik in sommige familden verondersteld werd in slaap te sussen
met de hoogte waarvan zij is neergevallen heeft deze drie woorden tot kern in t hemels liaam laat mij voorbij
herinner ik mij den tijd toen u zelf nog student waart en u zoo hard werkt dat u zelfs met kerstmis onze boekerij niet kondt vergeten
hij smeekke mij zijn widen vader te vragen hem vergiffenis te schenken en zijn zegen te geven en te bidden bij zijn ziekbed
waama dezen zich haastten hem al deze vreedzame doch vrij harde voorwerpen terug te zenden
dan behoefde zij mij niet zoo te martelen zoudt u t zelve prettig vinden vinden jongen zei juffrouw tetterby hem van zijn'onteerden last bevrijdende
uit diepe diepe afgronden waar de dingen die hadden kunnen zijn en nooit bestaan hebben
en sloeg de handen voor zijn gelaat zoo vond zij hem teen zij met haar vader en haar man terugkeerde die beiden groot belang stelden in den chemist
en zich in den verst rerwijderden hoek van het vertrek op een afstand hield die man scheen van zijn leeftijd te zijn