AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
doelloos liet zij zich voortsleepen in dien jammerenden nacht niemand zag zij op straat en in hare eenzaamheid van sombere duisternis van plassende stortregen van rukkende vlagen overviel haar nu zij zichzelve bewust werd een kille ontzetting
wel kind je hebt groot gelijk het is wat een bestendige jongen zoo een lief zacht gezichtje met zoo een blond snorretje het is net een mannetje voor je jij bent ook nog al fijntjes ze zijn net een spannetje nietwaar juffrouw marie geknipt voor elkaâr gaapte marie van uit haar lakens
het was de schuld van het weêr bij zoo een regenachtigen hemel tintelde er geen licht in den wijn van zijn glas en geleek de zilveren kan tin en hij legde het penseel weg en wandelde met de handen in de zakken en fluitende zijn atelier op en neêr een weinig geërgerd door zijn gemis aan werkkracht
hij sloeg het korte voorhout om zijn gedachte had zich langzamerhand uit dien grijzen nevel van ontevredenheid losgeplooid en fladderde nu spottend over al die aanprijzende mama's en die koopbare dochters hij moest er nog niets van hebben hij hoopte zijne lieve vrijheid nog lang ongerept te kunnen bewaren
ja hou me maar vast tegen je aan murmelde eline zachter zoo rust ik zoo rust ik uit zoo ben je mijn lief oud moesje zoo bleven zij lang zitten en zij spraken bijna niet meer tot mevrouw er bij eline op aandrong dat ze zou pogen te slapen
zet die groote mand op het tafeltje in de serre wil je freddy hij staat hier wat in den weg we zouden hem morgen omver kunnen dansen dan ga ik even naar boven goed sprak
het twintigjarige bruidje schitterde in den glans van haar geluk in haar witte zijde en haar oranjebloesem en zij werd niet moede hun allen die daar kwamen haar lieve woordjes toe te fluisteren dank u dank u wel en dank u nog hartelijk voor uw mooi cadeau
zij hoorde hoe hij haar eenvoudig goedenavond zeide maar in zijn stem klonk iets vols en rijks als een belofte van teederheid zij gevoelde eensklaps een nieuwe aandoening een smeltende weekheid in haar hart die zij niet begreep
maar heb jij dan zooveel in jezelven gestreden vroeg zij met iets als scherts meer dan georges merkte hij op ik dacht dat ik een artist was en ik heb gemerkt dat ik me vergiste voor je je bij zoo een vergissing neêrlegt strijdt je wel eens met jezelven begrijp je dat niet
toen trok ze een valgordijn op en zag naar buiten in de vale lichtheid van den morgen het was halfvier en de haan kraaide en andere hanen kraaiden terug
delicaat ja praat jij me van delicaat donderde henk haar toe en hij liet haar alleen huiverend van schrik bij de gedachte aan wat de wereld van hen zeggen zou
het ledekant was opgemaakt kleine benoodigdheden lagen op de waschtafel en op het toilet het leven begon er reeds te komen morgen morgen zou alles leven in het kleine huisje als doortrild van den adem
ach wat dien wat kakel je toch verweerde lili zich neen neen dien kakelt niet dien weet heel goed wat ze weet nou hoor je weet ook wel wat je doet wat dan
zij boog heur blozend hoofdje en scheen zeer bezig te zijn met de karwats lichte tikjes te geven op den sleep harer amazone vindt jij ook niet vroeg hij ik ik weet niet stamelde zij ik heb daar nooit zoo over nagedacht hij zweeg en zij zwegen beiden een oogenblik
men komt tot andere gedachten en niemand zal zeggen dat men door zoo te doen gelukkig kan worden soms durft men geen besluit te nemen zij voltooide haar gedachte niet zij had beurtelings gedacht aan zichzelve aan eline en aan freddy en zij wilde er voor de laatste niet bijvoegen dat het geluk ook niet in besluiteloosheid lag
om zeven uur zaten in den kleinen salon nog slechts familie en intiemen het jonge paar was onder het déjeuner onmerkbaar verdwenen het zou twee weken in parijs doorbrengen en marie had schreiend aan lili's oor verzekerd dat zij er goed voor zorgen zou dat hun huisje in de atjehstraat na die twee weken kant en klaar zou zijn als een nestje voor twee duifjes
loop nu niet boos weg en zet die kom maar neêr en antwoord me nu niet met halve woorden hij dwong haar zacht te gaan zitten en ontnam haar de kom maar zij maakte heure polsen los uit zijn greep
betsy schonk thee mevrouw van raat en mevrouw eekhof zaten bij haar op een canapé en praatten met emilie de woude henk hoorde met de handen in zijn zak aandachtig naar vincent en eline bladerde met ange en léonie eekhof en paul in haar muziek op de piano toen otto en etienne binnenkwamen
vincent was roerloos blijven liggen met gesloten oogen en de vale violette trekken om den mond betsy knoopte zijn jas en vest los en deed zijn boord en das af geef ook wat eau de cologne eline toe help me dan toch je weet hoe onhandig ik altijd met zooiets ben
deze betiteling sloeg op de vier van rijsseltjes die binnenstormden nico met een oorverscheurende trompet in zijn mond zij kwamen ieder hun sinas appel met wijn en suiker binnen eten mevrouw van erlevoort nam nico naast zich
ach wel neen riep eline maar cathérine cor de adelborst en de meisjes henriette en marianne beweerden dat zij het nu niet wilde erkennen en zij maakten zulk een luidruchtige vroolijkheid om eline die zich verweerde dat etienne er door werd medegesleept en hen allen weldra overschreeuwde
zij mocht zich hem otto nu denken zij mocht zich thans bekennen dat zij hem liefhad en het scheen haar of zij hem nog meer liefhad nu dat een innig medelijden hare liefde verhoogde dan vroeger toen zij hem beminde om zichzelve
ook de meiden en gerard waren in de vestibule en hunne angstige gezichten klaarden een weinig op terwijl zij zich fluisterend in de keuken terugtrokken frans kwam met henk de eetkamer in
waarom ben je dan zoo onvoorzichtig mama vindt het natuurlijk ook niet prettig als de menschen over jullie kakelen gisteren vroeg mevrouw eekhof nog wat kan ons mevrouw eekhof schelen als we van elkaâr houden als je je aan iedereen wilt storen
iii terzijde van het kerkje was een heuvelig pijnbosch en eline had er zich op de gladde naalden uitgestrekt en leunde het hoofd op de hand otto zat naast haar
een diner bij de moulangers flitste haar door den geest daarna een rijtoer in den avond in de omstreken van het kasteel der des luynes daarna eene consultatie met hare doktoren te parijs
iedereen wist er immers van en iedereen sprak er over hoe bescheiden georges ook geweest was de heer en mevrouw verstraeten zagen in dat die toestand niet langer houdbaar zou zijn want lili zeurde nu eens en boudeerde eens en emilie waarachtig begon meê te zeuren
men zette zich aan tafel maar eline had geen honger zij roerde haar soep even aan at geen vleesch en nam slechts kieskauwend een stukje eend met slâ maar zij wenkte paul telkens dat hij haar zou inschenken want zij had dorst
maar ze rekenen op je ja ik heb toch geen lust excuzeer me maar etienne mopperde ontevreden en ging heen marie dwaalde neuriënde door de salons verschikte met frédérique eenige bouquetten en bloemenmanden en besprenkelde ze met de druppels die zij van hare vingers na ze in een kom met water bevochtigd te hebben aftikte
het deed haar pijn zoo te ratelen terwijl zij gaarne met de oude vrouw had willen schreien in een sympathie van weedom maar zij hield zich goed en durfde zelfs een ernstiger onderwerp aan te vatten
was hij dan als door een tooverslag niet meer wuft en ijdel egoïst en zwak misschien wel in allen geval scheen hij nu ver van die meisjes van zijn moeder van zijn kennissen beter
lili als de reuk lag half te sluimeren in haar kussen ik geloof dat er niet veel van komen zal zeide marie terwijl losch aan haar draperie schikte maar toosje van der stoor had er wel idée op en bleef liggen onbeweeglijk met een onuitstaanbare kramp in haar middel door heur moeielijke poze
zij wierp heur hoed af en legde zich het hoofd in de armen overstroomd door het lange zware haar en zij begon zachtjes te snikken de witte kuil was eene plek die hun allen zeer dierbaar was zoo marianne eens goed wilde dwepen en eenzaam wilde lezen toog zij des avonds naar den witten kuil
en de polka vor de pauze en de wals na het souper en de cotillon alles voor me opengehouden ja alles antwoordde zij blozend ofschoon je het volstrekt niet verdient maar ik blijf trouw aan mijn eens gegeven woord en je ziet al mijn andere dansen heb ik weggegeven
moesje moeten we niet eerst goedennacht zeggen aan de menschen gilde johan neen neen riep mathilde verschrikt en klemde vaster zooveel kleine handjes als ze maar kon ik zal wel je groeten overbrengen aan alle menschen aan allen hoor dank je otto
wat had zij aan haar leven voor wie was zij eenigszins van nut de handen in elkaâr gewrongen liep zij het vertrek op en neêr immer klagende klagende het zou haar niets kunnen schelen binnen een uur te sterven alles was haar het zelfde alleen dat doellooze nuttelooze bestaan zonder iets waaraan zij zich met hare geheele ziel kon wijden werd haar te zwaar
maar freddy wanneer je van hem houdt kan immers alles geschikt worden hij zal niets liever willen dan dàt je van hem houdt ik zal hem schrijven met weenende oogen maar kalm richtte frédérique zich op neen marie natuurlijk zal ik nooit toestemmen dat je dat doet ik heb hem afgewezen en ik kan mij nu niet aan hem opdringen
je bent zoo goed voor me jany maar je begrijpt ik kan je niet lang blijven lastig vallen ijlde zij smartelijk je bent klein gehuisvest ik doe je overlast aan ik zal vanmiddag naar een hôtel gaan
het is bij twaalven willen we niet naar huis gaan vroeg hij alsof er niets gebeurd was uitstekend antwoordde zij zij richtte zich eveneens omhoog plooide aan de voile van heur hoed en zette zich dien op het hoofd even sloeg zij haar sleep uit nam dien in de hand en klom het zand dat telkens onder den voet weggleed op
bevalt het je zoo vroeg mevrouw van raat ik dacht dat je eigen meubeltjes je het liefst zouden zijn maar kindlief wat is er nu waarom moet je nu huilen zij liet zich door eline's armen omstrengelen en eline weende op heur schouder en kuste haar herhaaldelijk
toen hief zij hem bij de hand op zij stonden op een brug die hemelhoog hing te wiegelen over een donderenden waterval en de stroom ratelde in hare ooren en hij nam haar in zijn armen en zij sprongen beiden moê van hunne smart en van het geruisch der wateren in den afgrond
kerel ik weet niet hoe ik je danken moet dat is van later zorg maar ten tweede heeft eline me verzekerd dat ze niet bij je terug wil komen je begrijpt zoo een historie lekt gauw genoeg uit er komen praatjes en dat is allesbehalve aangenaam de zaak wordt verergerd zoodra er over gesproken wordt en de meiden en de knechts hebben alles gezien
nu laat otto maar loopen sprak paul die maakt een schitterende carrière dat zal je zien je weet otto is voor minister of gouverneur-generaal in de wieg gelegd ten minste dat beweert de oude vrouw altijd ik ben alleen de verschoppeling van de familie
vaak maakte zij een lichte beweging met het hoofd of zij schrikte of tikte met de vingers op tafel als speelde zij piano maar ook vaak liet zij zich met een zucht in haren stoel terugvallen en eene doffe matheid verving dan aanstonds die nerveuze koorts in hare gebaren en blikken
misschien zou zij zich slechts verwonden verminken en blijven leven maar daarbij de dood was nog verschrikkelijker dan het leven de dood was iets waar zij nooit aan dorst denken iets ontzettend ruims zwarts en leêgs iets onzegbaars zou er een leven zijn hiernamaals zou er een god zijn
een stofgoud dat in een blik in een lach glansde een ontastbaar stofgoud dat zich over hun aller vroolijkheid verspreidde als een bezwijmelend getintel mevrouw verstraeten kwam in de serre bruidje bezorgd aan heur oor vragen of zij niet moê was
zij was gaarne in tranen losgebarsten in de overmaat eener niet al te scherp vlijmende smart alleen om zijne zachte zware stem haar te hooren troosten maar zij vond niets en bleef zich kwijnend rekken is er wat hé hè meisje kom vertel eens is er wat
en die buien komen juist op als ze lief tegen me spreekt zooals van middag bijvoorbeeld ik moest me geweld aandoen om haar niet te slaan hij zuchtte met een wanhopig gezicht zij bleef hem een raadsel
ieder der kleine dierbare nietigheden bracht een herinnering mede en het werd haar eensklaps duidelijk dat de tijd dien zij in het buitenland had doorgebracht niet was omgevlogen maar wel degelijk eene volle anderhalf jaar telde
dag mies zoo dag paul mama zeker thuis vroeg mevrouw verstraeten om u de waarheid te zeggen tante ik heb mama nog niet gezien maar ik denk het wel ik ben wat laat opgestaan weet u
dat doet u juist goed die vroolijkheid zie mevrouw van erlevoort eens sprak eline aan die moest u een voorbeeld nemen mevrouw niet bestand tegen de verlokking van de stem harer lieveling werd overwonnen ook paul beloofde te komen
en mevrouw zag eline die naast haar op de canapé zat met nieuwsgierigheid aan als overwoog zij iets bij zichzelve paul had ben aan het ravotten gebracht geërgerd over de zoetheid van het kind dat stil op een bankje aan de voeten zijner grootmama was gaan zitten
maar het werd hem bespaard eline weigerde hartstochtelijk hem te ontvangen en in de aangrenzende kamer luisterde hij angstig naar hare verwijtingen tegen frans waarom wilde frans haar tot hem brengen en waarom had zij frans hare sleutels gegeven kon zij frans ook al niet meer vertrouwen
zij hielp hem zijn overjas uittrekken en moede van emoties en verandering van atmosfeer viel hij neêr op den divan en verzocht haar hem alleen te laten hij wilde slapen
mevrouw van raat schudde haar hoofd die jongen die jongen sprak zij zuchtend maar mevrouw verstraeten nam zijne partij ach hij is toch niet kwaad dora een jongmensch dat geld heeft hoe wil je dat hij anders is dan hij is
neen maar als de kinderen thuis komen en ze vinden mij niet heusch jeanne dat is verwennen ze kunnen toch wel een oogenblikje zonder je en dat je man uit is is dat ook al een bezwaar kom ik zou maar hoed en mantel aandoen en meêgaan als een verstandige meid zoomen dat doe je als het regent
maar bruidje bruidje wat ben je weinig mild van humeur wil je een pari met me aangaan dat ik niet alleen overblijf en dat ik den heelen avond dans wil je murmelde hij haar dicht in het gelaat terwijl hij heur fijn stemmetje nadeed
uit de serre klonken reeds de eerste maten der invitation à la valse en het dichte groepje waarin zij zich bevonden begon zich te verspreiden en nu gaan we zeker al dansende filozofeeren zooals gisterenavond niet waar freddy vroeg hij dank je wel hoor vanavond filozofeer ik niet vanavond dans ik en amuzeer ik me
hart vi hoe zou hij zich tegenover marianne gedragen dacht ze
ja zoo is het weende zij ik dorst niet besluiten en waarom niet omdat ik mijzelve als een zottin op een hoog voetstuk stel omdat ik mij zooals théodore het uitdrukt voel
ja otto ik kom al dag tilly dank je voor je hulp dag martha veel plezier freule hier kinderen kom hier riep mathilde zij wierp hun alle drie iets om een doek of een deken ernestine freddy's regenmantel die haar een el voor de voeten sleepte
een bonte onlogische dwarreling van gedachten en herinneringen nevelde in haar op de eene seconde was zij in spanje de volgende schertste zij met elize te brussel de daarop volgende omhelsde zij betsy die haar met ben aan de hand tegemoet kwam
hoort u nu goed meneer erlevoort ik ben veel geestiger dan madame lenormand dat is u hartenheer u is omringd van veel tranen maar die klaren op in glimlachjes u krijgt veel fortuin en gaat in een kasteel wonen op de pyreneeën of koopt u liever een villa
hoe dof en mat hij er uitzag in de elegance van zijn leverkleurigen demi saison en zijn glanzenden hoogen hoed hij lag onbeweeglijk en recht tegen de kussens aan zijn geschoeide handen rustend op den zilveren knop van zijn stok
want zij wilde voortaan droef en stil en moê zijn zij zou zich voortaan niet meer opschroeven tot eene schitterende vroolijkheid zooals zij onder die vreemden had moeten doen zooals nog een paar dagen te voren georges en lili haar gezien hadden een echte parisienne had lili haar genoemd lili die niet door dat glanzende vernis dat luchtige aplomb heenzag
terwijl zij zich geheel en al aan hare aandoeningen overgaf otto otto hij kon een lichten kreet niet weêrhouden hij snelde terug en ving haar in zijne armen op en stralende van vreugde voerde hij haar terug in het boudoir eline eline riep hij uit is het waar
het was dan ook wel een groot verschil die pracht van ideale aristocratie en deze eenvoud van wel bemiddelden maar noodzakelijk zuinigen adel en toch zij had nu niet willen ruilen en zij sprak glimlachend tegen otto van ouida en de engelsche kasteelen en beweerde aan de horze de voorkeur te geven zooals zij ook de voorkeur gaf aan hem
maar waarom tartte zij hem uit hij was nu nog satyrisch voor den gekhoudend noch pedant hij praatte zelfs met een ongewone zachtheid over menschen waarover zij hem vroeger heel anders had hooren spreken
het was iets dat in hem was en hij wist het nauwelijks dat hij het deed onbewust van deze tint van artisticiteit in zijn karakter maar toen zij hem zoo verrast aanzag ontstelde zij hevig hij was wit als een lijk geworden en had zich uit zijn stoel opgericht met starende verwijde oogen en twee violette doodstrekken om zijn neêrhangenden kleinen mond
met de van rijseltjes de kleine van stralenburgen en mémée merkte niemand op dat paul en frédérique elkaâr ontweken dien avond in het groote bed was frédérique dankbaar dat marianne lang doorkeuvelde over adam bede en
eline was voor haar de verpersoonlijking van den haag en in den haag deed men niets dan dansen en mooi zijn ja ik dacht in den haag is het toch heel anders riep zij met hare jongensstem
tallooze souvenirs uit zijn jongeluis kamer te schikken o hier is het al vreeselijk gezellig sprak marie al die kleine prullen maken het vind ik dat moet beneden zoo langzamerhand komen zij opende een tusschendeur die tot een kabinetje toegang gaf dat als lili's boudoirtje was ingericht klein en vol snuisterijen
hij had lang noodig gehad om uit zijn dommel te ontwaken en hij werd uitgelaten vroolijk op een leeftijd dat anderen reeds gepozeerd wierden maar zij kon het zich niet ontkennen hij had tegenwoordig iets dat ieder jong meisje het hoofd op hol kon maken iets van een donkerblonden don juan met onbeschaamde blauwgrijze oogen
iv met een zeer ontevreden gevoel over zichzelven in een onbehagelijke stemming wandelde paul de princessegracht af op weg naar de stad tevergeefs poogde hij dat ontevreden gevoel af te weren het had een grijzen sluier over zijne gewone loszinnigheid geworpen en hoe meer hij zich uit die vale plooien zocht los te winden
en zij frommelde haar zakdoek krampachtig ineen of plukte aan de franje van een tafelkleedje of slingerde kwasten van haar fauteuil heen en weêr in een onwederstaanbaren aandrang tot bewegelijkheid hare elegante loomheid hare gracieuse kalmte van vroeger waren geheel en al verdwenen
en haar marmerkouden hals klevend in haar zwart avondkleed dat als een natte uitgewrongen lap om haar heen plakte maar hij ging hij moest handelen en buiten gierde de storm
maar moesje lief u maakt me heusch erger dan ik ben ik gevoel me nu ik al minder hoest heusch heel wel u is erg lief zoo bezorgd over me te zijn maar waarlijk mag ik reijer dus niet schrijven vroeg mevrouw met zachten aandrang
toen reijer twee dagen daarna zijn bezoek herhaalde ontving zij hem eenigszins koel toch trof het haar hoe zijne vriendelijke oogen met een scherpen blik een oogenblik doordringend op eline rustten en daarna met zekere gemaakte onverschilligheid rondtuurden of tot eline opzagen als dacht hij aan geheel iets anders dan aan heure ziekte
eline blijf daar toch niet tusschen die pilaren je wordt kletsnat en het is gevaarlijk met dat licht er is immers niets aan te doen laten we toch naar binnen gaan als ze maar geen ongeluk gekregen hebben ik word dol als ik er aan denk waarom heb je mij dan toch niet gewaarschuwd mathilde het is ook altijd zoo alles draait om mij je hebt van niemand eenige hulp
uit en blafte freule de woude met haar onderkin is een kalkoen fluisterde hij overmoedig door zijn succes ange in die bijna stikte
een toestand waarin zij zich vroeger met hem nooit bevonden had en toch hoe vaak hadden zij niet in vorige zomers met elkaâr paardgereden hoe vaak waren zij niet met elkaâr alleen geweest zelfs in vertrouwelijke gesprekken waarom dorst zij dan nu bijna niet tot hem opzien als vreesde zij iets in zijne blikken te lezen dat haar zou doen
terwijl henk zijn sleutel in den zak stak en den bout dwars voor de huisdeur lichtte stelde betsy zich onwillekeurig haar slapenden jongen voor roze met gesloten vuistjes in zijn wit bedje
maar tilly ben je nu nog niet klaar met die veters ach wat freddy je staat geen oogenblik stil tilly was ten laatste klaar en iedereen was klaar en mevrouw van erlevoort ging reeds de trappen af daar het rijtuig juist gekomen was
zij gevoelde wel is waar geen liefde zooals zij die bedoelde voor van erlevoort maar er bestonden niet de minste termen om hem af te wijzen het zou in alle deelen een uitstekende partij zijn meer fortuin zou haar niet onwelkom geweest zijn maar zij meende zij met haar verfijnde zuinigheid zou genoeg tact bezitten om een schijn van weelde om zich heen te verspreiden
maar chère amie dit kan onmogelijk anders zie het leven practisch in zooals het is neem een jongmensch van zeven-en-twintig jaar zooals hij is en niet anders zijn kan ik spreek natuurlijk niet van je broêrs otto
en terwijl hij in de schemering voortliep groot en flink met zijn breede borst en zijn breede schouders het hoofd in den nek en iets voor den gek houdends in zijn lachende oogen en om zijn pedant omgekrulden mond bedacht hij met een inwendig genot dat het toch wel lastig was rijk te zijn die verlangde dat je geld rondom je heen zou strooien en die dat je er op ging zitten
de emoties vor pauls engagement zijn huwelijk daarna hadden haar een wijle uit die dofheid kunnen oprichten nu nu haar kind bezat wat hij verlangde verviel zij weder geheel en al in haren weemoed stierf zij nog levend langzamerhand geheel en al uit het leven weg
keurde het steeds met haar lieven eerbiedigen toon af dat mevrouwtje zooeven toen zij binnen was gekomen vochtige oogen had gehad en dit nu niet wilde erkennen zij was niet nieuwsgierig maar zij zou haar zoo gaarne willen troosten zoo ze kon had mevrouwtje haar niet wel eens meer als confidente beschouwd
vii men ging op de horze steeds vroeg naar bed om half elf was alles stil eline had een uur in frédérique's kamer zitten keuvelen en zij had zich gelukkig gevoeld in frédérique's steeds toenemende sympathie
zij was voor vreemden steeds zeer innemend toe eline laat je dan hooren kindlief we smachten naar je sirenengeluid ging léonie door in een onuitbluschbare levendigheid ik zal je accompagneeren met mijn
neen ik heb wel dat sommige menschen me aan beesten laten denken fluisterde etienne henk bij voorbeeld laat me aan een grooten hond denken betsy aan een kip mevrouw van der stoor aan een krab men gierde het uit
stak haar sleutel in het slot en zag paul achterna nu hij wegreed in zijn elegante equipage die zoo licht scheen alsof men ze zou kunnen optillen met het deftige groompje achterop
mevrouw van raat zag mijmerend toe hoe paul met heur haakpen eline de sterrenbeelden wees en de namen er van noemde daarna trachtte eline in den hemel de beelden terug te vinden en zij glimlachte terwijl haar wijsvinger van ster tot ster lijnen trok
omdat niet iedereen millionnair is paul hij zag haar doordringend aan ik begrijp niet wat je daarmeê bedoelt het is toch niet moeilijk te vatten geloof ik antwoordde zij met een lachje je meent toch niet dat ik me op mijn geld laat
daar voelde zij zijn zachten vriendelijken blik op haar rusten zijn adem bijna heur haar beroeren terwijl hij leunde op den rug van haar causeuse daar stond hij naast haar vol liefde en zij zij voelde niets meer dan ijskoude
een vreemd gevoel maakte zich van marie meester nu zij eline weder hoorde en zag het was iets als een vrees of eline ook eene verandering in haar zou bespeuren maar eline scheen niets op te merken en praatte door
was dit vermoeden haar zoet geweest en zij maakte zich wijs dat het haar zou gehinderd hebben hem leed te doen hem iets te moeten weigeren zelfs heur hand bij die vrijwillige verbinding scheen de zachtheid van zijn stillen hartstocht een balsem uit te gieten over haar gemarteld hart
naar de verstraetens naar familie van haar zwager het stormde om haar heen en zij zij voelde zich verloren in hare zwarte eenzaamheid steeds meer en meer zinkende in een afgrond van smart en modder
lili lachte door haar tranen heen en zij kuste hare ouders zij zou alles goed vinden zooals papa en mama het wenschten ii dien middag werd georges ten eten gevraagd en men had daarna een heerlijke septemberavond in den tuin
het werd haar als was zij buiten dat alles ver af vincent ging zitten tegenover mevrouw van raat henk zou spelen met mevrouw eekhof betsy keerde met emilie terug zij zou later invallen
hij hielp freddy opstijgen terwijl zij heur voet op zijne hand zette en uitgelaten klopte zij den bles op den glanzenden hals ook paul zat op en klaas zag hen met genoegen langzaam wegrijden hij vond hen een flink paar beiden gezond en sterk met vroolijkheid in de oogen en kleur op de wangen
het suisde in zijn ooren en een onbepaalde ruimte iets schrikwekkend wijds rolde zich plotseling uit voor zijn gesloten blik maar die zwakheid een flauwte nabij duurde slechts eenige seconden een diepe zucht slechts hief zich nog op uit zijn borst
wel waarom zou ik mettertijd geen dame worden en mijn haar hoog dragen vroeg cateau een beetje uit de hoogte en geërgerd over zijn familiariteit ze was nu toch bijna zeventien en hij had volstrekt niet noodig haar maar altijd bij den naam te noemen terwijl zij nooit wist wat zij tot hem zeggen moest van raat meneer van raat of meneer paul
ii de verbintenis des harten tusschen georges en lili voor welke emilie nu ongeveer anderhalf jaar geleden bij den heer en mevrouw verstraeten gepleit had had het jonge paartje niet lang gebonden zonder weldra tot een hechter band verstrengeld te worden
zoo meisje groette hij met zijn joviale stem en innemende goedmoedigheid speelde in zijn soezige blauwgrijze oogen en om zijn zwaar en blond beknevelden mond heb je je niet erg verveeld zoo geheel verlaten
het was onmogelijk het je niet te komen vertellen sprak freddy tusschen hare snikken door gisterenmorgen heeft paul me gevraagd en ik heb hem afgewezen mathilde zag verbaasd op zij was gewend aan de intimiteit tusschen paul en freddy en het verwonderde haar te hooren dat zich achter deze intimiteit ten minste van zijn kant liefde verstak
frédérique paul en etienne waren evenals georges blijven eten maar etienne nam nu afscheid hij had een afspraak met eenige kennissen ga je meê paul vroeg hij paul hief even het hoofd op en dacht na toen rekte hij zich uit neen dank je ik ben wat lui
sand had immers la petite fadette geschreven nu juist en spanje spanje vond zij prachtig vooral in het zuiden waar men nog zooveel van de mooren vond o granada en de alhambra prachtig magnifique
de tijd was haar door heur steeds wisselend leven snel omgevlogen zij had nu afwisseling gekend steeds nieuwe steden en oorden gezien steeds nieuwe menschen ontmoet en zij was vermoeid van die afwisseling zij wenschte nu rust en kalmte zij smachtte naar een lange doffe sluimering zonder droomen en zonder leed
maar de oude vrouw was na een paar frazen over de rozen stil en peinzend te midden der weelde van het huis haars zoons overviel haar nu een kilte een leêgte die haar melancholiek maakte nog meer melancholiek dan in haar eigen eenzaam huis
en dien mag je toch wel eens een raad geven hè zie je ik ben ook getrouwd geweest en het is niet alles kind het is niet alles ja in het begin denk je dat het heel aardig is huisje te spelen maar later dan komen de kleintjes en dan komen de zorgen ik heb er drie gehad kinderen zie je en het is wat een moeite ze groot te brengen
zij maakte zich nu met marie gereed om te vertrekken nogmaals een stortvloed van zoenen en georges bracht de zusjes naar het rijtuig eerst princessegracht dan noordeinde riep hij wuifde ze toe en sloot de deur
zij liet zich als met een kreet van vertwijfeling in een stoel neêr en rukte hare kleine voile los als was het haar benauwd stel je voor altijd de vier muren van je kamer niemand bij je niets waarin je belang stelt is dat niet om dol te worden ik kan het tenminste niet langer uithouden als het langer duurt word ik krankzinnig
hartstochtelijk omhelsde eline haar en zij verborg haar gloeiend kopje aan mevrouwtjes borst o daar moet u niet op letten ik ben wat moê van de reis ik ben wat bleek zeker u zal het zien zoodra ik eenigen tijd bij u ben zie ik er weêr gezond en frisch uit u zal het zien
wat de anderen mochten vermoeden zij zouden geen woord laten ontslippen dat haar zou noodzaken den sluier van hun geheim op te beuren vr zij het verkoos en dit vertrouwen op de discretie hunner welopgevoedheid stelde haar gerust
zij bukte zich raapte het op en eene doodelijke bleekte overtoog heur gelaat terwijl haar oogen met ontzetting staarden o kreunde zij als reet er een oude wond zich in hare ziel open o o god
haar lange sleep van zwaar blank moiré door ben van raat en nico van rijssel als door twee miniatuurpagetjes getorst en gevolgd door den heer de woude en mevrouw verstraeten den heer verstraeten en emilie door de bruidsjonkers en bruidsmeisjes door de getuigen en de overige leden der familie
vooruit nu teut die je bent dreef emilie voort en zij verlieten het vertrek en wilden de trap afstormen maar zij hoorden buiten eensklaps een ratelend gerammel van wielen zij hoorden stemmen als van twee koetsiers die elkaâr iets toeriepen en zij stuitten ontsteld hun vaart
georges neen maar zie eens hoe lief alles er uitziet de tafel gedekt en bloemen overal bloemen het bleef beneden een oogenblik stil georges en lili waren zeker een en al bewondering maar weldra klonk weder het geroep emilie marie emilie en marie hielden zich stil
en lili dweepte dan ook voortaan met hare oude tante en vond dat er niemand op de wereld zoo lief was als zij toen was het gebeurd dat zoodra georges in zijn examen voor vice consul geslaagd was het engagement voor niemand meer een geheim publiek was geworden georges was daarna éens gedetacheerd geweest naar parijs en éens naar hamburg
daarop voer zij los tegen cathérine en mathilde die hoewel onrustig haar niets ten laste legden daarop tegen haar man tegen haar moeder ten laatste tegen etienne die er met parapluies op uit wilde de jongen was gek
zij dreef ze woedend van onrust allen naar binnen met uitgespreide armen brommende op haar man dien zij niet aanhoorde en op de drie juffrouwen die haar vragen deden ook de jongens howard otto etienne en cor dreef zij de deuren in
ii eline voelde haar keel vol melodie zij zocht dus in een aandrang zich te uiten tusschen haar muziek en koos de wals van mireille zij zong ze met variaties van zichzelve met lange points dorgue fijn uitgesponnen als zwellende glazen draden met jubelende trillers als die van den leeuwerik in haar lied
kind je wordt dol lachte emilie maar de wals bekoorde haar en zij neurieden en tolden samen dat is nu het eerste bal gevierd ten huize atjehstraat riep marie buiten adem maar emilie schrikte en beweerde dat ze geheel en al vergeten had naar den kelder te gaan zien
hare eenzaamheid de kalmte om haar heen goten een koud bad uit over hare geprikkelde zenuwen en hoewel zij zich hare woorden niet goed herinnerde meende zij toch vreeselijke dingen gezegd te hebben vooral tegen otto waarom had zij dat gedaan waarom was zij zoo tegen hem uitgevaren
zeker dien ik zal mijn best doen sprak marie droom er dan maar lekkertjes van en jij ook liefje droom maar van hem en zeg hem dat dien hem een lieven jongen vindt met zijn klein snorretje zal je het doen
als je maar niet ziek wordt neen het zal wel overgaan zij zag hem glimlachend aan en eensklaps in een aandrang vol wanhoop omhelsde zij hem met beide armen
poogde hem in de oogen te zien want hij zat in de sombere schaduw der palmen hij had in den laatsten tijd een toon van spot een satirieke tint in zijn stem die haar hinderde en zelfs nu hij een verklaring met haar zocht merkte zij dien cynischen klank op
oogenblikkelijk werd hem open gedaan het was henk die iemand scheen te verwachten maar hij deinsde verbaasd terug nu hij frans zich naar binnen zag storten ben jij het ferelijn riep hij uit ik ben het wees kalm sprak frans hem bedarend daar hij zag dat henk in de grootste opgewondenheid was alles is terecht eline is bij ons
eline wenkte gerard en zij nam een sorbet legde een taartje op een schoteltje en bood het mevrouw van raat daarna zette zij zich naast de oude vrouw neêr en vatte haar hand mevrouw van raat roerde echter de ververschingen niet aan maar zag tot eline op recht in heur oogen
maar al voelde men nog geen leven over al dat geblink ademen toch scheen die rez de chausée een juweeltje marie begaf zich naar boven emilie zong nog altijd en was niets verbaasd toen zij marie zag zij was bezig in het kantoor van
ze gaan wonen in de atjehstraat niet waar freule vroeg mevrouw van der stoor met een onderzoekenden blik naar een confituurlepel en vork met agathen heft ja in de atjehstraat in een klein huisje net geschikt voor twee van die kinderen
neen henk waarlijk begon ze en hief haar vochtigen blik tot hem meisje je zeurt met je doelloos leven en al dat moois meer waar haal je toch die dingen vandaan we houden immers allemaal van je
verheugd bespeurde zij hoe eline minder kwijnend sprak en opgewekter lachte nu paul op leekenmanier de astronomische les voortzette eline moest zich niet vergissen zij zag op de sterren van de globe neêr en naar de sterren aan den hemel zag zij op ze moest zich dus verbeelden dat zij in de globe was
wanneer die uit het huis was zou het toch nog tijds genoeg zijn om zich te verkniezen want eenzaam ja dat zou zij marie het dan wel hebben maar geen verdriet van te voren mathilde was met otto in de serre gekomen ten einde de geschenken te bezichtigen en marie wees hun alles aan dit van die en dat van die
paul bleef dien avond thuis tot mevrouw en eline om elf uur naar bed gingen en mevrouw gaf hem toen hij vertrok niet als naar gewoonte een kort knikje zij trok hem even bij de hand tot zich en kuste zijn voorhoofd
zij verwarmde even haar koud geworden vingers en wreef zich de handjes koel als wit satijn door de gesloten deur hoorde zij het geruisch der stemmen in de serre meestal onderscheidde zij de fijne stem van georges hij scheen heele verhalen te doen
mevrouw van erlevoort was namelijk juist bezig in de andere kamer het theeserviesje van lientje voor de kleine meid te vullen met water melk en suiker en de oude mevrouw van raat en de heer verstraeten zagen lachend toe
paul reed haar dadelijk op zij nam haar de teugels uit de hand en bedaarde de onrustige paarden met een vluchtig klopje op hunne halzen ik riep je nog toe voorzichtig met dien tak te zijn sprak hij angstig hier leun tegen mijn schouder dan zal ik je haar losmaken
henk tusschen zijn moeder en zijn tante gezeten ontbrak het aan niets terwijl otto en eline in een druk gesprek waren en etienne zeer rumoerig tusschen lili en marie het hoogste woord voerde freddy wat ben je stil chère amie vroeg paul
paul beweerde dat hij niets gaf om een mazurka en hij vroeg of de dames een weinig wilden opschuiven toen nestelde hij zich tusschen haarbeiden zonder eerbied voor heur krakende zijden japonnen en terwijl hij met zijn gibus speelde antwoordde hij haarbeider vragen met een gezicht alsof hij tot haar gekomen was om zich op zijn gemak te laten bewierooken
aan tafel werd het viertal een weinig kalmer en emilie en marie luisterden naar de verhalen uit parijs maar al was parijs nog zoo amusant toch waren georges en lili blij dat ze in hun nestje waren in brussel waren zij nog even de vere's die te parijs zoo lief voor hen geweest waren gaan opzoeken het gesprek kwam op eline
het was alsof zij nooit iets anders gekend had alles was zoo rustig en tevreden in hare ziel dat zij bijna naar emoties verlangde maar neen zij had otto zoo lief en deze eene emotie was haar genoeg nooit iets anders altijd die rust altijd dat blauw
iii de stortregen had opgehouden maar de wind schudde nog steeds de druppelende takken het was over halfvijf toen er opnieuw gebeld werd over halfvijf riep frédérique uit ik moet weg ik had al lang weg moeten gaan om strikken op mijn japon te zetten o ik zal adorable zijn van avond geheel
koffiedrinken bij henk en betsy bij de verstraetens of bij mevrouw van raat visites maken zij klaagde over hare eenzaamheid en daar zij zich in zulk een oogenblik innemend toonde vroeg men haar uit medelijden hier of daar ten eten
iv ter eere van eline zorgde paul tegenwoordig te zijn bij het koffiedrinken te half-een des namiddags kwamen eerst de heer en mevrouw verstraeten met marie en vervolgens emilie de woude eline ontving ze hartelijk en toonde zich verheugd ze weder te zien en vertelde hun allen veel nieuws van georges en lili
troosteloos snikte zij door en zij hoorde niet dat paul die haar gevolgd was thans boven aan den zoom van den witten kuil zijn paard deed stilstaan afstapte en den vos bij den bles bond zij hoorde niet hoe het zand onder zijn voeten afbrokkelde en neêrplofte zij hoorde niets voordat zij dicht aan heur oor heur naam hoorde fluisteren
o minstens maar kom dien ga nu naar bed ja liefje maar zie je als er kindertjes komen van die kleine blondjes jullie zijn allebei zoo blondjes dan ga ik van je ma weg en dan kom ik bij jou vindt je dat goed als kindermeid dank je daar zal je dan veel te oud toe zijn nou hoor ik zou ze nog goed ploeteren
dat klinkt mij te diplomatisch toe kind ik hou van iemand of ik hou niet van iemand dat gaat heel eenvoudig bij mij o u moet niets achter mijn woorden zoeken dan wat ik er meê zeg ik ken eline alleen sedert de week dat ze bij ons logeert ze heeft op mij een lieven indruk gemaakt maar ik weet nog niet goed wat ik aan haar heb
als je me niets beters te offreeren hebt dankje antwoordde zij quasi gekrenkt zooals je verkiest boog hij terug en hij zag haar zoo spottend aan dat zij hem haar rug toedraaide
ik ga mijn geniale aspiraties in proceszaken wegstoppen weet je antwoordde hij lachend opstaande maar nu moet ik gauw naar de princessegracht naar de verstraetens je rekent dus niet op me van middag we moeten nu nog het een en ander gereed maken vor losch komt
er klonk een zachte weemoed door zijn stem en zij drong niet meer aan en wees hem om over iets anders te spreken een groote mand met bloemen wat een mooie rozen al kijk eens heerlijk als die bloemen komen ik ben zoo dol op rozen we zullen zeker een mooien zomer krijgen
maar toch iets als weemoed overviel hem bij die gedachte het was toch illuzie wel reeds lang gebroken en neêrgestort van haar voetstuk maar waarvan hij nu ten laatste de scherven nog weg zou vagen
en lili zeide hij en er klonk bij het uitspreken dier twee namen zoo iets vriendelijks in zijn stem dat het haar verbaasde het is bepaald aardig ze met elkaâr te zien ze vergeten de lui om hen heen geheel en al en ze gelooven vast dat de wereld alleen voor hen bestaat dat zij met hun beidjes het middelpunt zijn waarom het heelal draait
wel een beetje misschien jij nog meer vroeg zij hem behaagziek toelachend ik wel neen integendeel de tableaux waren heel aardig wijd zijne beenen uit-een zettende slurpte hij behagelijk aan zijn gloeienden grog
zij ging door hoewel zij haar doorweekte schoentjes zwaarder en zwaarder bij iederen tred als lood voelde wegen zij ging de van de spieghelstraat in nog hoeveel minuten zou zij moeten lijden toen de hugo de
je slechts schijnbaar je zin volgt en het uitvloeisel van dien wil inderdaad het uitvloeisel is van honderdduizenden vooraf gebeurde zoogenaamde toevalligheden ja dat geloof ik zeker maar vincent wat een fatalisme dan vind ik maar het beste om op een stoel te blijven zitten en af te wachten wat komt
betsy zag hem doordringend aan vol geheime minachting met zijn doffe oogen zijn matte gebaren zijn moede stem scheen hij haar geen ideaal van een echtgenoot voor een jong meisje
ja het bedorven jongetje hè lachte vincent hoe ver ben je nu met je studies ik wel ik moet candidaats doen maar ik loop geen college ik studeer hier in den haag
kom ik heb je een heelen boel te vertellen sprak hij tot léonie met eenigen spijt dat frédérique zoo ver was maar je weet we dansen niet we praten hé paul even een toertje maar na het toertje sleepte hij dwars door de anderen het kleine steeds lachende meisje naar een canapé in den hoek overlooverd door afhangende
hunne wangen en hunne handjes verbrandden en zij zagen er uit als kleine nikkers de van rijsseltjes de beide jongens willy en gustaaf en edmée en kitty howard tusschen de duiven die van hare til over de gazons en de vijver fladderden
en eensklaps wanhopig in geheel haar lichaam en hare ziel wanhopig van angst en smart poogde zij snel als op een draf te vluchten naar de ferelijns toe maar de woedende wind hield haar als met opengesperde armen tegen zij mocht slechts pas na pas moeizaam haar weg winnen
een duizelende helderheid klotste in haar hersenen het gesuizel gonsde in haar ooren een maalstroom van herinneringen wentelde in haar om vizioenen verrezen
denk je er geen oogenblik aan freddy dat je pijn kan doen met zoo iets te zeggen het zou me spijten paul zoo dit het geval was antwoordde zij zonder zich door eene bijna niet te bedwingen opwelling van teederheid te laten medesleepen maar denk je dat je mij niet beleedigd hebt met me dien zoen te geven
een kus marie proestte het uit ik hoor lachen ik hoor lachen gilde lili ze zitten hier ergens verscholen toe marie emilie kom nu toch te voorschijn maar emilie en marie hielden zich weer als muizen en zij hoorden hoe georges en lili door het kantoor het kleedkamertje draafden en eindelijk in het boudoirtje kwamen
het angstzweet brak haar uit toen zij de oogen weêr opende en een paar onderrokken op een stoel zag hangen het scheen als lag over dien stoel een wit lijk geworpen roerloos zonder zich zelfs te durven omwenden bleef zij met vergroote oogen en open mond op het lijk staren en zij meende dat het lijk
mevrouw glimlachte maar verklaarde zich niet verder alleen vroeg zij frédérique komt vanavond nietwaar ik denk het wel tenminste begon eline alleen neen met zooals ik u zooeven zeide met haar broêrs otto en
had honger en behagelijk weidde hij een blik over de koude kip en over de flesch hochheimer hij nam echter eerst uit de kast die open was een paar rauwe eieren en klutste geel en wit fluitende in een glas cognac samen
intusschen zag het er buiten onheilspellend uit zware loodkleurige massa's dreven aan den hemel samen en een schemering scheen als een grauwe asch neêr te vallen de bladeren sidderden aan de twijgen en het water van den vijver rimpelde zich met lichte kabbelingen truus was blijven staan en keek steeds uit
neêr iv ook de voordeur sloeg rammelend dicht en zij stond op straat een stortregen plaste stroomend neêr en de gierende wind rukte haar mantel op en sloeg haar als met vochtige geesels in het gelaat
maar onder al die schijnredenen welke haar lokten otto met een stille behaagzucht toe te lachen school een adder gelijk onzichtbaar voor haar eigen blik de bittere spijt over de ruïne harer ingestorte fantazieën weg en zou zij zich ooit aan otto geven het zou zijn om zich te wreken op fabrice om zich te wreken op zichzelve
zij vochten met elkaâr om de servetten in eene stijgende vroolijkheid toen fine even aan de deur keek de lachende gezichten van emilie en marie werden als met een tooverslag ernstig juffrouw nog een groenteschaal als u wil fine verdween en marie trok een gezicht achter haar rug en zocht de schaal die zij bracht
neen neen geen pari riep zij verschrikt je bent brutaal genoeg om allerlei dwaasheden te doen je gedraagt je netjes vanavond hoor zij dreigde hem met den vinger en nam den arm van haar bruidegom en zij dreef georges fluisterend verder door een dichten drom van meisjes en jongelui
zou zij anders hem met de intieme invitatie haar wensch te kennen hebben gegeven dat zij hem wilde zien zou zij hem anders niet geschreven hebben het was beslist het kon niet anders en een groote rust verspreidde zich na haar plotselingen schrik door haar geheele wezen
waar gaan jullie zoo naar toe riep een stem van boven zij zagen op en bespeurden etienne zonder jas en vest met verwarde haren freddy schaterde om zijn verwilderd uitzicht
neen murmelde eline overvloeiende van herinneringen hij is nu niet in den haag hij is naar de horze geloof ik zou ik hem hebben doen vluchten dacht eline en om zich te houden of zij belang in hem stelde om hemzelven niet om haarzelve sprak zij zacht
vii terwijl paul langs oom verstraeten en langs henk ging hoorde hij hen praten ook al over eline eline zou misschien met den zomer in den haag terugkeeren en paul herinnerde zich iets gehoord te hebben als zou zij in den eersten tijd bij de oude mevrouw van raat bij zijn moeder haar intrek nemen
zij haatte zichzelve om hare wijze lessen maar het was haar onmogelijk thans die grief welke uit een weinig jaloezie voortsproot niet te uiten dus je bedoelt dat ik harten gebroken heb lachte hij gedwongen geloof me freddy je vergist je de meisjes zijn tegenwoordig heusch zoo naief niet om niet drommels goed in te zien wat gekheid en wat ernst is
dat de trekken der oude vrouw strak gespannen door de woorden harer schoondochter weldra weder glansden van genoegen neen waarlijk truus ik begrijp je niet ik integendeel bewonder eline dat ze vreemd als ze in onze familie is zich juist zoo dadelijk thuis voelt met ons allemaal
dag gus riep zij zeg eline je weet wat je me beloofd hebt neen je trouwt met mij en niet met oom otto nietwaar je hebt het me beloofd hoor je ja met jou hoor maar gus ik moet me kleeden anders kom ik niet klaar riep eline opnieuw voor den spiegel met heur haar bezig
paul dronk soms op de ballustrade gezeten even een kopje meê en hij leerde haar achteloos een paar sterrebeelden den groote beer cassiopeia de lier hij zou haar morgen eens zijne sterrenglobe toonen
zij verhaalde mathilde hoe zij hem verklaard had dat zij niet aan zijne liefde gelooven kon hadt je dan gaarne daaraan willen gelooven vroeg mathilde zacht en boog heur arm om freddy's middel
ze zou het hem zeker niet willen bekennen dat zoo een rijpaard haar allesbehalve conveniëerde maar gaarne zou ze gelispeld hebben dat hem alles conveniëerde en dat hij dus françoise het paard maar moest aanbieden met den gever op den koop toe nu als ze dàt dacht
laten we met een omweg door de dennenboschen naar den witten kuil gaan wil je paul vroeg freddy goed antwoordde paul zij sloegen het blonde bouwland om en gingen langzaam langs de boerderij die in de schaduw der kastanjes lag
ja eline schreef me ook over georges en lili sprak mevrouw van raat wat heeft u een brief van eline mama riep paul u heeft me er niets van verteld beste jongen ik heb je sedert gisteren na het eten niet meer gezien ja van morgen kreeg ik een brief een heel lieven brief ze is heel dankbaar dat ik haar bij me in huis wil nemen
maar schatjelief weet je wel hoe laat t is t is pas tien uur in den avond nu ben je nog niet jarig het duurt nog wel zes uur hoor ga maar weer gauw in je bedje en als je morgen ochtend wakker wordt staat er een heel tafeltje met cadeautjes voor je klaar
moe wat een schatterig diertje hier maar mijn dinkie zoet maar niet bang zijn de vrouw zal heel goed voor je zijn kom maar hier dan krijg je eerst een beetje melk
het scheen wel alsof het diertje voelde dat het in goede handen was want t hield gauw op met dat angstig miauwen en begon nu met heel kleine likjes wat melk uit het nieuwe schoteltje te drinken zus had voor haar verjaardag allemaal poesencadeautjes gekregen
maar of hij al mopperde en zeurde daar kwam de som niet mee af de meeste jongens waren al klaar en mochten nu vrij teekenen ja teekenen wil ik wel maar eerst nog die ellendige som
neen maar wat een rare mantel is dat nou dat is nog eens een verrassing zoo'n vreemden mantel heb ik nog nooit gezien hè wat komt die dicht naar me toe wacht ik zal eens even voelen wat dat voor dikke bobbeltjes zijn
schoolpijn r was eens een jongentje dat niet erg goed rekenen kon nu dat is niet zoo vreemd ik geloof dat er heel veel kinderen zijn die sommen en tafels en vraagstukjes haast de naarste dingen vinden die ze weten
soms dacht zij als er eens een paar dagen zonder gekibbel voorbij waren hè gelukkig ik geloof dat ik het gewonnen heb maar dan begon het lieve leventje weer van voren af aan neen er zou een nare treurige tijd verloopen eer frits voor goed van zijn plaagziekte genezen was