AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en hoe vindt je haar vroeg lili o lili sprak marie ik vind dat ze er uitziet verschrikkelijk om medelijden meê te hebben ja vreeselijk beaamde emilie ik wist niet wat ik zag dat heeft ons in parijs toch niet zoo gefrappeerd wel georges vroeg lili
om éen uur reed de stoet terug naar de princessegracht het déjeuner dinatoire was daarna de laatste feestelijke plechtigheid en er werd getoast en mevrouw verstraeten weende en lili weende ook en marie ook
ja we hebben ook een mooi voorjaar sprak hij dof zij schrikte en zweeg een weinig geërgerd en toch vol van medelijden om zijn stillen weemoed hij dacht zeker aan een vorig voorjaar aan een vorigen zomer
fine een tooverheks met een zuur gezicht die mevrouw verstraeten als meid alleen voor lili gehuurd had sloeg ten huize atjehstraat over de ronde tafel in de eetkamer een fonkelnieuw tafelkleed uit
de kinderen waren naar bed maar de meisjes marianne en henriette bleven nog op en zij zaten allen in een grooten kring en luisterden terwijl truus thee schonk binnen zong eline en somwijlen viel er een ster
ja maar als ik ziek ben ik geloof het niet maar enfin je beweert het als ik ziek ben dan zal het lang duren eer ik je verlaten kan en en o neem het me niet kwalijk als ik je dat zeg ik weet dat je het niet doen kan mijn jany lief vergeef me dat ik het je zeg vergeef het me
zij waren intusschen omgekeerd en zij nam nu afscheid bij den hoogewal nu adieu ik kom je eens gauw opzoeken jany en mijn groeten aan ferelijn zal je het doen kom ben geef mevrouw een handje jeanne gevoelde in haar behoefte aan teederheid iets als een lauwe warmte haar doorstroomen bij den klank van dien naam
frans sprong uit het rijtuig en belde hij zag dat de vestibule verlicht was ik heb geen geld bij me maar kom morgen je zal hebben wat ik je beloofd heb riep hij den koetsier toe
freddy wat heb je nu aan je toilet gedaan ik hoop toch niets bedorven vroeg mevrouw van erlevoort angstig neen moes ik heb op mathilde's raad maar alles gelaten als het was o je zal me zien vanavond vervolgde zij tot otto ik zal zoo etherisch zijn in mijn blauwe tulle zoo om weg te blazen weet je daar heb je de
henk sprak tegen eenigszins verlegen met de scène die toch niets anders was dan eene bekende een periodiek terugkomende scène hij praatte over betsy en ben hun jongen over hemzelven hij had het op de lippen haar te spreken van een eigen huishouden dat de toekomst haar zou toebeschikken maar iets als eene kiesche aarzeling hield hem hiervan terug
paul en freddy zich nog dat lili vroeger de woude niet had kunnen uitstaan nu wilde lili daar nooit van hooren haar heugde het volstrekt niet zeide marie o lili werd boos wanneer men er een woord van repte
maar etienne had soms zulk een kinderachtige tactlooze manier om zaken waarover men niet onder dames of met zijne familie sprak klakkeloos uit te flappen hij zou dat jongetje eens onderhanden nemen frédérique moest eens weten dat etienne zoo goed als de anderen telkens bij hem aanklopte nu om honderdvijftig gulden en dan om een
ii de lucht was frisch en het woei marie koel in het gelaat nu zij naast paul die mende op de hooge coureuse zat wat moet je daar toch gaan doen in dat huis vroeg paul ik geloof dat je er maar voor je plezier naar toe gaat hé
het was geen gebrek aan liefde dat kinderen zoo zij hunne ouders ontgroeid waren die ouders niet meer konden voldoen en het was ook geen gebrek aan liefde dat die ouders hunne kinderen niet meer begrepen het was slechts een wreede noodlottige wet die hen noodzakelijk scheidde
zij hoorden het touw van de klok knarsen over de katrol terwijl er een geluid klonk als van een langzaam belletje de kerk ging aan eenige boeren en boerinnen glimmende in zondagsch laken en zijden schorten liepen het kerkboek in de hand op den dorpsweg en eline en otto volgden hen met de oogen na
o zeker ik weet het paul heeft zijn fouten paul heeft groote fouten maar ik hoû van hem met zijn fouten ik hoû misschien wel van hem omdat hij egoïst is omdat hij niet een ideaal van genie en deugd is maar een mensch met zijn goed en zijn kwaad wat denk ik dan van mezelve en wat zoek ik in hem
na zijn promotie was hij een weinig martelaar geweest van zijne artistieke neigingen en het had hem later leed gedaan dat hij niet beter schilderde en niet meer van muziek wist zie je daar was hij nu overheen hij schilderde niet meer hij zong niet meer maar ook goddank versufte hij niet meer van neêrslachtigheid over zijn gemis aan scheppingskracht
hoe zij zich ook dwong aan niets te denken en te slapen zij bleef wakker sombere vermoedens maakten zich van haar meester mevrouw van raat zou spoedig sterven meende zij en zij stelde zich voor in eene verwarring van onlogische tafereelen hoe het geschieden zou
de mon âme riep frédérique op de canapé half gesmoord door ernestine johan en lientje en zij bevrijdde zich van de armen en beenen die haar als polypen omvingen ik moet naar boven mathilde kom je me helpen
zoo loerden ze om hem te vangen allen tuk op een ton of wat hij had zijn hand maar uit te strekken en hij zou er tien aan elken vinger hebben ja ja het was wel lastig rijk te zijn
zij vroeg als afleiding of men aan het station voor haar koffer zou zorgen en frédérique stelde haar gerust de koffer zou dadelijk gebracht worden met een kruiwagen intusschen wat marie ook mocht vermoeden haar vroolijkheid werd er niet door getemperd en op de horze aangekomen liet zij de kinderen op haar schoot klauteren en stoeide zij met ze
hoe kom je aan dat verhaal je vergeet dat ik een broêr heb die ook in dat clubje is en dat je mama wel eens behoefte heeft haar hart lucht te geven o ik denk er al lang over op mijzelven te gaan wonen het is te lastig als jongmensch in een zoogenaamd geordend huishouden te zijn ik heb een appartement op het oog en dan heeft mama geen last meer van mijn
o dat zullen grootmama en de tantes zijn riep cor uit zij bespeurden in de schaduw van een balcon eenige donkere silhouetten die zakdoeken schenen te zwaaien en zij wuifden allen terug verheugd over dien groet van thuis terwijl etienne hoera schreeuwde
dien geheelen middag bleef vincent zeer opgewekt en reijer kwam en ried hem zich niet te veel te overspannen op amerika zou hij nog wel later terugkomen daar was vooreerst nog geen sprake van maar een kleine wandeling of een toertje het weêr was zacht en warm waarlijk dat zou meneer vere goed doen
hij dacht nauwelijks aan wat hij haar antwoordde hij viel terug in de perzische kussens en een dans van bonte vizioenen dwarrelde rond voor zijn geest hij herinnerde zich zijn vroeger leven van eindelooze afwisseling van telkens wisselende verschieten en deinzende horizonten afwisseling van het leven afwisseling zou hem weder verjeugdigen
het was wel aardig zich te laten bewonderen mooi gedrapeerd en paul had een lieve stem ze vond het heerlijk duo's met hem te zingen en ze vergat dat ze een paar dagen geleden aan haar zangmeester had gezegd dat hij hoegenaamd geen klank in zijn orgaan had
marie kwam en frédérique ging zelve haar met den ouderwetschen panier aan het station van elzen afhalen zij mende en niettegenstaande de volheid van haar gemoed dat zich wenschte uit te storten glimlachte zij om marie die zeer vroolijk was en haar overstelpte met vragen
een warme sympathie scheen bij die gedachte door hare aderen te vloeien en een zachte glans tintelde in hare doffe oogen op nu ze eline vermagerd en verbleekt ineengezonken vol
iv het was zeer warm geworden en de rook der sigaren scheen als een tastbaar waas van het plafond neêr te hangen vincent zette de deur open etienne die weinig wijn verdragen kon was zeer opgewonden geworden
in mijn bed kruip in maar gauw riep frédérique schaterend van het lachen maar niet aan mijn tulle afblijven afblijven en zij week angstig terug voor die uitgestrekte klauwtjes der beide wandalen die in het luchtige gaas schenen te willen grijpen en aan de lange strikken te willen trekken
wekte eenigen hoogmoed in haar op die haar schraagde en zij dwong zich te denken zij kon zoo niet blijven dwalen zij moest een doel hebben zij bespeurde eensklaps dat zij zich in de laan copes van cattenburgh bevond
kinderen nu in bed blijven en niet rondloopen in de koû riep mathilde met gezag terwijl frédérique zich met martha's hulp in haar sortie hulde otto belastte met een waaier en etienne met een handschoen
zij omvatte mathilde in haar armen en wierp zich snikkende aan haar borst en mathilde had freddy liever dan ze ooit gehad had freddy die zich nu verlaagde om den man die haar dierbaar was nabij te komen maar zij verlaagde zich nu het te laat was zij had zich eerder moeten verlagen had zij gelukkig willen zijn
niet zoo bizonder maar wij zagen haar er altijd op haar mooist gekleed voor een diner of voor de opera arme meid ik vind het zoo een verlaten schepsel hernam emilie
dien middag zou losch komen om fotografies te nemen van de laatste groep zelfs al was hij dus op stem geweest had hij niet kunnen komen zingen en daarbij gevoelde hij zich zôo stijf hij had gewerkt als een timmerman
jeanne beefde van zenuwachtigheid en medelijden vertel mij dat later eline laat mij je uitkleeden je zal doodziek worden in dat natte goed o ja toe kleed me uit die mantel oh die schoenen oh ik walg van mezelve ik ben een en al modder o god o god waarom ben ik maar niet dood
dan schaterlachte zij luid en die volle gezonde lach klaterend in spottend gevoel van meerderheid hitste hem nog meer aan dan de teedere als naar steun tastende bekoring van eline's wezen
iv men stond op de horze vroeg op en ging er vroeg naar bed en de dagen vlogen om men leefde er een paar regenachtige dagen uitgezonderd in de buitenlucht vooral de kinderen die met goed weêr slechts binnen waren om te eten of te slapen
maar god waar moest ik naar toe o die regen die wind ik word gek als ik er aan denk ik wist niet dat een mensch zulke armoede kon lijden als ik dezen nacht gedaan heb maar zie je ik kon niet langer bij hen blijven o die betsy die betsy die betsy ik haat haar ik haat haar
de herinnering aan een avondmaal vol gezelligheid en sympathie maar toch nu waren zij alleen zij sloeg haar armen om zijn hals en drukte hem vast in haar tengere gestalte
en verder niets hij lag slechts en tuurde eline's kamer rond en hij telde al de platen de palmen al de kleine voorwerpen van luxe die er verspreid waren des ochtends zette eline zich bij hem en las hem voor of zong met halve stem bij haar piano nu een fraze dan een roulade en vincent luisterde droomend toe
al had zij hare vroegere frischheid verloren toch maakte zij in haar gracieuse magerte op hem een indruk van belangwekkendheid en ongewoonheid hij vond haar al was zij afgevallen toch schoon met haar holle donkere kijkers en haar klein treurig mondje
maar de deur ging open dien kwam binnen kom beste meid je moet er niet om huilen hoor ze komt immers weêrom en ze blijven in de buurt je zal ze iederen dag kunnen zien als je wil ach wat was ze een lievertje in dat wit wat een lievertje ze zijn toch een bestig paartje met hun beidjes ach ach
dat bewijst dat hij eigenwaarde heeft zoo goed als ik bespottelijken trots het bewijst dat hij ook zich voelt en zoo zullen jullie als twee bokken tegenover elkaâr blijven staan omdat jullie je beiden voelen voer marie uit allerverstandigst dat moet ik zeggen neen freddy wil je oprecht zijn beken dan
o otto moet weêr de boeman zijn zeide deze vroolijk ach neen geen boeman maar mijn hoofd loopt me om als je mij niet even helpt heb je ooit zulke woelwaters gezien als mijn kinderen betsy toe otto kom je betsy lachte
trok een parellel tusschen hare beide zonen een weinig partijdig door die voorliefde voor heur oudste dien zij degelijk en soliede noemde in tegenstelling van paul wien zij wuftheid en egoïsme ten laste legde
toen hij in den grooten salon terugkwam zag hij er bruid en bruidegom omringd van hunne geheele hofhouding en er ontstond een drukte nu zij paul terugzagen eenige meisjes vlogen op hem af om hem te verwijten dat hij als bruidsjonker niet nauwkeuriger zijne plichten waarnam en hij verdedigde zich op zijne kluchtige wijze
en nu moet ik je nog iets toonen dat ik hoop dat je plezier zal doen sprak mevrouw daar ze iets ried van eline's weemoed kom eens meê ze bracht haar naar de bel étage waar eline nog niet geweest was en opende de deur van den salon
zoo ga je me controleeren kom zeg eens hoe laat durf je het niet bekennen hij plaagde haar terug maar hij hoorde opnieuw eline's naam en luisterde o zij vinden eline heel vroolijk en lief
sta op geef de andere boeken aan allons beval zij marie rees omhoog gebroken door haar gierbuien en zij tilde opnieuw een stapel omhoog maar zij lachte steeds door zij vond er iets allerdolst in dat zij met emilie zoo dat kooitje gereed maakte dat kooitje voor die twee verliefde tortels
dien hij met langzame teugen genoot en terwijl haar hoofd bijna op zijn schouder lag bespiedde hij het kroezen van een paar kleine zijden haartjes in heur nek zij had nu niets van een wijsneus niets van een kleinen professor en zij walste heerlijk heerlijk
er wordt zeer naar je verlangd sprak hij de bowl is verschenen hij meende etienne te zullen zien opspringen met zijne gewone luidruchtigheid en hij begreep niet dat zijn jonge broêr zitten bleef de ellebogen op de knieën en het hoofd in de handen
dat staat vroolijk zoo wat bloemen vindt u niet riep zij en ging een paar pas achteruit om over het effect van haar lossen bouquet te oordeelen mevrouw waarschuwde dat zij de chocolade koud liet worden en zij zette zich met een zucht
neen marie heusch dat is te gek ja ja ik verstop me riep marie en zij stortte lili's boudoir in emilie bang verlaten te worden in dit hachelijk oogenblik vloog marie na en zij sloten de deur achter zich draaiden het gas uit en kropen samen achter de meubelgordijnen die
ik kan er geen orde meer onder houden gedecideerd niet zuchtte mathilde haast je freddy we eten vandaag wat vroeger over een half uurtje als het kan zeide mevrouw van
ik zal werk maken van mijn spel ik ben nooit een groote pianiste geweest maar ik zal mij zooveel mogelijk zoeken te perfectionneeren u zal toch muziek hooren moesjelief wat een klank wat een mooie klank en de mooie klanken ruischten door als een stortvloed van smart
zij stegen af men zou over tien minuten koffiedrinken en frédérique had slechts even den tijd zich van hare amazone te ontdoen in de vestibule ontmoette zij etienne moê gewerkt thans in een jasje en met gekamde haren zoo beet
juffrouw frantzen wist van den prins geen kwaad zij zat met hector aan haar voeten te breien in de kamer waar nico sluimerde en ontstelde hevig toen zij de karavaan zag aankomen die ondeugende kinders om zoo stilletjes weg te sluipen ze was in de volle overtuiging dat ze al lekkertjes sliepen in de kamer
kom meisje vertel eens daar is wat er is wat gebeurd met betsy of kom anders ben je zoo vertrouwelijk met me en hij blikte haar verwijtend toe met zijn soezigen dommen blik als van een goedigen
maar tevens voelde zij dat dit noodlot noch de schuld der ouders noch de schuld der kinderen was de ouders waren slechts martelaars hunner ouderliefde en de kinderen zouden zoo zij ouders werden op hunne beurt dat martelaarschap moeten dragen
betsy kwam hen glimlachend te gemoet en drukte otto de hand met een blik van verstandhouding henk en etienne waren ietwat verbaasd van raat mag ik je mag ik je mijn aanstaande prezenteeren sprak otto
je meent misschien op het oogenblik wat je zegt vervolgde zij haar woorden verbeterend maar je meent zeker niet wat je op het oogenblik je verbeeldt voor me te gevoelen wat je je verbeeldt voor me te gevoelen is geen liefde je voelt dat zelfde nu voor mij morgen voor léonie eekhof overmorgen voor françoise oudendijk en den dag daarop voor ik weet niet wie
zij voerde eline die wankelde in het kantoortje van frans en zette de lamp neêr eline zonk uitgeput in een stoel alles bezoedelend met de zwarte vuile vloeistof die haar
minime gedachten en illuzies een weinig oppervlakkig en klein van ziel verloren in hun egoïsme voor elkander maar gelukkig als twee jonge vogels die elkander in de lente gevonden hebben en niets anders verlangen dan elkaârs liefde welke hun nestje geheel en al vult hoofdstuk
zag de van raats een enkele maal bij de verstraetens of bij anderen en zij waren steeds vriendelijk tegen elkaâr gebleven hoewel hij niet op het nassauplein kwam toch spraken zij nooit veel met elkaâr daar er een nevel van treurigheid tusschen hen scheen te hangen
echter zeide ze te zullen gaan zoeken en hij drong het park in donker onder de vage dichtheid van het loover vol schaduwen tusschen de silhouetten der boomstammen waar het gebladerte ijler was schemerde de parelgrijze avondlucht als een hoog verschiet en er glansde een bleeke witte maan
wel lastig v den volgenden avond was het bal bij de verstraetens zeer vroolijk
waarover vroeg zij frédérique aarzelde en sloeg een blik op de kinderen ik zal straks wel terugkomen antwoordde zij mathilde echter gaf den kinderen vrijaf en zij buitelden de kamer uit de trap af frédérique begon zachtjes te snikken en mathilde trok haar tot zich op de bank
viii na een week kwam jet met vacantie thuis van de kostschool te bonn de van stralenburgen vertrokken naar zwolle en in hun plaats kwamen de howards uit londen
en ik verzoek je voortaan zelfs niet uit gekheid me iets slechts toe te wenschen sprak zij hartstochtelijk ik had mijn gezicht bijna opengereten aan een tak wanneer die maar zooveel lager was geweest kijk mijn voorhoofd is geschramd je moet nooit meer zoo iets zeggen nooit meer ik ben bijgelooviger dan je wel denkt
overal slingerden boeken uit losgestrikte portefeuilles slipten schetsen en gravures op den grond om den ezel lagen penseelen kwasten en tubes een groote aschbak was vol asch en overal lag stof leentje de werkmeid mocht slechts bij groote gratie dit verblijf
zij gevoelde het ze werd oud en het leven kon haar weinig meer geven en ze vermijmerde zich met een stil egoïsme in de vervlogen poëzie van haar weleer
le cabinet de toilette de monsieur zooals zij het noemde en zij holde naar den zolder achtervolgd door marie die nog steeds informeerde naar de zielvolle oogen van den cavalerie-officier zij liet emilie niet rustig de meidenkamer inspecteeren zij vatte haar bij heur middel en bij de hand en zij walste met haar terwijl zij hijgend een wijsje neuriede over de gladde planken heen
zag frans dankbaar aan dat hij dit punt aanroerde ach wat is daar aan te doen riep henk ongeduldig de menschen kletsen toch dadelijk daar is ook niet veel aan te doen maar kom in elk geval morgen dadelijk bij ons aan en zie eline over te halen hier terug te keeren ten minste als ze niet ziek is
het was een klein portret van otto in medaillon formaat hoe kwam het daar tusschen die oude brieven het heugde haar het was slechts eene afgekeurde proef van een portret dat hij eens voor haar had laten maken
dat komt er van omdat je horze hebt uitgelachen eline riep théodore met zijne basstem maar zij zag hem lachende zoo zacht tusschen haar half geloken wimpers aan dat hij geheel ontwapend werd en etienne en cor toemompelde niet zoo flauw te zijn
ik zal je leeren jou kwade meid roep otto maar ik zal je leeren en hij vatte hare polsen en schudde haar uit scherts terwijl zij zich aanstelde of hij haar vreeslijke pijn deed daarna hielp hij haar op en zij beloofde steeds lachende niet meer zoo weinig gevoel voor de natuur te hebben
zij schudde haar hoofd neen neen zij wilde niet zij wilde gelukkig zijn als vroeger zij wilde van haar otto houden zooals toen in de dennenbosschen o god hield ze dan nu niet meer van hem
de anderen werden met een luid gejuich welkom geheeten en men drong howard en eline zeer hunne bewondering voor den boom toch te uiten eline verzamelde eenige woorden als kolossaal immens maar théodore bespeurde aan haar spotziek lachje dat de eik hoegenaamd geen indruk op haar maakte
waar ligt bangil vroeg betsy in pasoeroean ze was bevallen toen hij schreef en men vreesde voor haar leven ja arme meid ach we hielden geen correspondentie maar maar ik mocht haar heel gaarne
zeker het was goed dat hij toen door oompje was beheerscht geworden daardoor had hij ten minste iets gedaan waarop hij nu wijzen kon want had hij als student zoo zijn eigen willetje gevolgd als hij nu deed dan was hij denkelijk nog student
zij dwaalde jubelend van vroolijkheid het huis door plaagde lili plaagde jan pakte oude dien bij de schouders om met haar rond te tollen het scheen of er een glans over haar gelaat straalde die zich weerkaatste in het zachte bruin harer oogen
ach de menschen praten zooveel niet waar je hoort dit je hoort dat maar toch soms hoor je ook wel eens de waarheid en wat heeft u gehoord iets dat je me al lang had moeten vertellen als je vertrouwen in mij gesteld had nu moest ik het waarlijk door betsy het eerst weten
hij vond dat zij er bijna etherisch uitzag in de wolkende witheid van heur tulle en oranjebloesem met haar fijn bleek gezichtje en haar pruilend mondje als van een bedorven kind ik hoop dat alle meisjes haar dansen al zullen hebben en dat je alleen overblijft sprak zij opstaande
kom baasje sla nu niet zoo door daar kom je niet verder mee ik heb je wat verveeld met financiëele overwegingen en ik heb je eens over je toekomst gesproken maar gerust dat kan geen kwaad wat zeg jij otto
zij zocht mathilde en vond ze in heure zitkamer met hare vier kinderen op het punt een dagelijksche les te beginnen boeken en cahiers lagen op tafel en nico kraste reeds op zijn lei
u heeft altijd veel van eline gehouden tante sprak marie het is een uitmuntend idée van u ja kind ik geloof ook dat ik er goed meê doe zuchtte mevrouw van raat
vincent bleef zeer zwak en dokter reijer had hem uitdrukkelijk verklaard dat hij in de eerste weken niet mocht uitgaan daar de minste aanleiding hem weder flauw zou kunnen doen vallen vincent schikte zich zeer lijdzaam in dit voorschrift en reijer prees hem en beweerde dat als meneer vere niet in den laatsten tijd zoo verstandig geworden was
dat ranke figuurtje in zijn arm en altijd die roze wervelwind van ruischende plooitjes als een gedwarrel van rozenbladeren en altijd die kroezende lokjes in haar nek en die zachte blankheid van hare schouders als van twee lelies altijd altijd
en of zij nog een bijzondere pot of pan moest hebben des middags wanneer lili haar moeder bezocht of deze met marie tot haar kwam vroeg zij mama raad over tallooze huishoudelijke onderwerpen tot groote wanhoop van marie wie het niets interesseerde hoeveel mama voor de eieren betaalde en hoeveel boter zij in de week verbruikte mevrouw verstraeten
ook henk glimlachte nu ook etienne met zeer groote oogen die oolijkert die schalk riep hij uit en dreigde zijn broeder met den vinger als ik dat nu toch vanavond had kunnen denken
eline begon zij zacht ik moet je eens spreken eens ernstig spreken eline opende hare oogen en zag haar vragend aan je zei me van morgen dat je in parijs onder behandeling was geweest zou je niet vinden dat ik goed deed wanneer ik reijer eens schreef om te komen hij is mijn dokter niet maar ik weet dat je vroeger
truus stond op en zag naar de lucht het is mogelijk dat je gelijk hebt tilly ik had het ze niet moeten toestaan maar die jet zeurde zoo en jouw troepje zeurde meê en ik had eigenlijk niet op het weêr gelet ik kan ook niet op alles letten mijn hoofd loopt me soms om van al die drukte die ze maken maar trek je dat niet aan ik vind het daarom wel gezellig hoor
o mijn arm moesje zij zou buiten zichzelve zijn van smart men zou haar van het lijk wegscheuren daar zij er zich gillend aan vast zou klemmen
ik heb ook hoofdpijn gekregen onder het spelen onder dat gerammel aan die piano het was alsof ik er allerlei schelle kleuren zag groen geel oranje als die kleine vroolijke meid daar zingt léonie geloof ik zie ik altijd oranje
eensklaps hoorde hij eline's schertsende stem op den corridor en hij ging naar beneden de achterkamer in waar zij zijn moeder reeds omhelsde zij was met ben gekomen betsy liet mevrouw van raat vragen of zij genoegen zou hebben dien avond op het nassauplein te komen
de bazuin nico je maakt me dol met dat geschetter leg dat ding neêr en eet nu netjes kijk je doet alles op je buisje druipen bestrafte mathilde
en eline vroeg paul ten laatste o eline herhaalde etienne en dacht na soms een pauw soms een slang op het oogenblik een duifje men schudde het hoofd over den dollen jongen maar men bleef vroolijk lachen zeer vroolijk vi
ii in de gang kreeg eline het onbewuste gevoel van buiten de deur gezet te zijn dat haar zeer vaag onaangenaam aandeed den geheelen avond toegevende aan een gril van loomheid en verveling had zij alleen gezeten en langdurige eenzaamheid deed haar spoedig melancholiek worden en naar een schertsend woord en het bijzijn van anderen verlangen
zij volgden hem naar de serre waar men zich bijna verdrong en paul gevoelde zich wrevelig dat etienne hen was komen storen hij moest toch eens met freddy spreken het begon hem te vervelen dat eeuwige boudeeren
eline lag nog steeds op haar bank onder hare wollen dekens en zij woelde zich kreunend om en om als wierd zij gefolterd op een pijnbank jeanne had de kinderen boven doen blijven
men hoorde de artisten van de estrade springen losch was klaar paul en etienne kwamen met freddy marie en cateau in kostuum de serre binnen terwijl lili naar bed ging afgewonden door de drukte der twee laatste dagen
de freule zat als een kaars zoo recht en vast in den zaâl en de jonker scheen hem een pootige baas hij hield van pootige menschen paul en freddy reden het breede heerenhuis om en zij schertsten met luide stem
eline glimlachte slechts en zag naar het ei met een lichten afschuw dien zij niet verbergen kon een paar malen proefde zij toen schoof zij het weg toe moesje word niet boos maar heusch ik kan niet ik word er zoo akelig van
hij was nu gereed en stak een sigaar op toen hij tante verstraeten met marie langs het raam zag gaan er werd gebeld daar hij wist dat leentje de meid oud werd en lang deed wachten deed hijzelve open
marie was in den laatsten tijd vroolijk tot in het uitgelatene toe zij sprongen nu zittend op en neêr gierend en zonder eerbied voor de krakende veeren van het blauwe ameublementje wel waarom zou ze niet vroolijk zijn al trouwde hare zuster
en de dikke boom waar is de dikke boom vroeg eline zij gingen het dorp door tusschen de pikkende kippen die verschrikt wegstoven terwijl de hoefsmid en een paar boeren den landheer die hun allen een woordje toeriep gul groetten en zijn vreemde familie
zij wachtte hoe hij zich zou verontschuldigen zeker met haar te doen herdenken dat hij haar wel eens meer gekust had zonder het recht er toe te hebben maar hij deed het niet hem was deze zoen dus ook iets anders geweest
terwijl zij nauwelijks woorden vond om vincent met een luchtige fraze te kunnen antwoorden omving haar eensklaps een plotselinge schrik het was een gedachte die nieuw bij haar oprees neen er was geen terugdeinzen meer mogelijk otto betsy moesten verwachten dat zij zoude aannemen
o ja antwoordde otto hij heeft ook geen reden anders te zijn niet waar hij heeft alles wat hij verlangt er klonk iets weemoedigs in die woorden als was dit met hem otto niet het geval en het was eline onmogelijk hem nog iets te antwoorden
de verstraetens en de van raats fluisterden tegen de meiden en lieten hunne cadeaux voor de kleinen ook binnenbrengen één voor één hoepels zweepen panoplies ballen tinnen soldaatjes een koe die melk kon geven
met een stille ijverzucht op die andere welke hem weldra van zich gestooten had als een waardeloos iets hij scheen nog wel te treuren om die andere maar toch mocht zij hopen en die hoop schitterde van uit heur hart op naar heur gelaat en deed haar glanzen van een nieuw schoon
hij zou die kiem met al zijn wetenschap al zijn zorg zoeken te verdelgen maar verder zag hij in eline iets wat hij het noodlot der familie kon noemen eline's vader had dat gehad vincent had
ontwikkelde zich uit angst eene terughoudendheid die haar gemoed vulde met duizenden kleine grieven van heimelijk verdriet overvol geworden stortte zich dit dan uit met een enkele bruisende golf
integendeel zijn bedaardheid ergerde haar nu en dan als iets onverschilligs en laconieks dat haar in heure langzamerhand van onrust opbruisende stemming hatelijk scheen vooral wanneer zij hem met vincent vergeleek in wien zij een wereld van stil woelend leed vermoedde
misschien wel soms is het toch iets heel moois heb je het nooit gehad zij dacht even na terwijl ange en etienne die het laatste van hun gesprek gehoord hadden naderbij kwamen en luisterden evenals paul
freddy je vergeet wat riep etienne wat ach wat dan je parapluie hier flauwe jongen mama zit zeker al in het rijtuig te wachten en jij houdt me op met flauwiteiten nu adieu dag
zeg eline ik moet je toch eens vragen begon mevrouw van raat fluisterend is het zoo eline voelde een lichten blos haar wangen kleuren maar zij deed of zij de vraag niet begreep wat mevrouwtje hoe meent u
iv en zoo was het iets geweest waarvan hij zich nooit zuiver rekenschap had kunnen geven hoe hij op een avond in de groene koelte eener flauw verlichte serre betsy eensklaps verzocht had zijn vrouw te worden geheel op eens met een paar doorslaande zinnen
en zij vond hem zeer lief dat hij afscheid nam alleen met een handdruk terwijl zij gevreesd had dat hij haar kussen zou voor de anderen de beide broêrs vertrokken en eline vluchtte naar heure kamer waar zij mina trof die het lampje ontstak
daarna reden zij naast elkaâr zwijgende voort de horze om tot bij het koetshuis en de stallen waar klaas met den stalknecht bezig was de wielen van den ouden tentwagen te wasschen
dus je denkt dat ik aan al die kinderen het hof heb gemaakt ik dacht dat je beter ernst van gekheid kon onderscheiden en ik wist niet dat het zoo een groote zonde was vroolijk te zijn zulke gekheid en zulke vroolijkheid zijn een man onwaardig paul de een doorziet zulke mauvaises plaisanteries en de ander niet
mevrouw van raat had dokter reijer geschreven en reijer was eline komen opzoeken zij hadden elkaar als oude kennissen begroet en over verschillende onderwerpen aangenaam gecauzeerd daarbij was het gedurende die eerste visite gebleven want reijer had aanstonds bespeurd dat eline hem in zijne qualiteit van geneesheer zoo min mogelijk zou dulden
ach wat had ik u moeten zeggen het is zoo erlevoort heeft mij gevraagd maar ik mocht er toch niet over spreken voordat ik zelf wist wat ik zou doen en zij zag even naar paul schielijk haar blik afwendend geërgerd ook op hem daar hij met ben op zijn rug een pooze het ravotten gestaakt had haar nieuwsgierig aanzag en haar woorden poogde op te vangen
buiten had truus het theeblad laten wegnemen en er verscheen een groote bowl lichten rijnwijn geurig van aardbeien en frambozen de stilte die onder eline's zang geheerscht had was reeds vervangen door een gezelligen kout terwijl truus met een langen glazen lepel glas na glas vulde
en zeg eens eetje waar laat ik je dan aan denken vroeg léonie met glanzende oogen nadat eline haar op de hoogte van het gesprek had gebracht o jij en ange zijn net twee kleine
er zonk even een zachte weemoed over hen neêr bij de gedachte aan eline maar georges vroeg nog een tweede portie van de podding en zij werden weder vroolijk het liep naar twaalven toe en ons rijtuig dat maar staat te wachten ik zal je de rekening sturen hoor dreigde emilie
ook heeft ze gelogeerd bij familie van haar tante ergens op een kasteel bij bordeaux en ik weet niet waar ze nog meer geweest is het gesprek begon hem te vervelen eline interesseerde hem niets op het oogenblik en de jammerklachten van mevrouw eekhof over eline onderbrekend nam hij plotseling afscheid
maar zij hoorden niet meer de kleine van rijsseltjes dol van de pret en weêr in wanorde omverwerpende wat de anderen bijeengezameld hadden en frédérique deed meê en nam nico op haar rug terwijl hij haar als zijn paard sloeg met een zweep
ik ben dol omdat ik dol ben op jou riep hij hartstochtelijk op jou françoise ik sterf van liefde voor je laat me je zoenen en léonie dreigde te stikken om dat verontwaardigde gezicht van françoise die achteruit deinsde
de geheele serre als het ware encombreerde het geschenk van de ouders der bruid was niet zichtbaar het zou te veel plaats ingenomen hebben want het bestond uit het geheele ameublement der slaapkamer keurig maar niet luxueus zooals het betaamde voor een jong paar dat nog fortuin moest maken beweerde emilie tot mevrouw van der stoor die met cateau was gekomen
niets daarbij de vere's hadden ok geld en of het in huis alles zoo couleur de rose was men geloofde er niets van daarom betsy vond eline moest maar trouwen het werd tijd ze had het ook al zoo dikwijls kunnen doen met dien en met dien maar ze was mooi en ze was moeilijk enfin het was haar zaak
otto liep langzaam den breeden slingerenden weg af maar hij zag niets en ten laatste riep hij ook théodore etienne een zware stem antwoordde hem en op dit geluid sloeg hij een zijpad in hij zag zijn twee broêrs verloren in het donker zittend op een bank hun gezichten kon hij ternauwernood onderscheiden
zij vergat de sneeuw en de koude daarbuiten toen kreeg zij een gewetenswroeging bij de gedachte dat zij in geen drie dagen gestudeerd had en zij zong gamma's fileerde haar hooge tonen of zocht de smelting van een moeilijken overgang te volmaken en het metaal van haar stem klonk glansrijk op een weinig koud maar helder vol kristal en
luid kraaide de haan daarbuiten en eline schrikte hevig op en richtte zich overeind had zij geslapen had zij gedroomd zij wist het niet zij geloofde dat zij slechts had liggen
je hebt twaalf ambachten en dertien ongelukken gehad en je hebt op het oogenblik het toch ook niet schitterend ver gebracht riep paul een weinig ontstemd over de minachting waarmede vincent hem beoordeelde
maar haar trof geen spot en bij haar stond ook niet mevrouw van erlevoort die ze te koop bood zij stond alleen en blikte met een rustigen hoogmoed op hem neêr zij zou zich niet in zijn armen geworpen hebben of aan zijn voeten gevallen zijn zooals die anderen en hij eerbiedigde er haar om
de hofhonden vast aan den ketting herkenden hen en sprongen vroolijk blaffend op rammelend met hun kluister en de boerin verscheen in de open deur met een groet achter de woning en haar stallen werd de schaduw reeds dicht en zij reden verademend van de schroeiende hitte der zon onder de pijnboomen den heuvelachtigen weg op glad van naalden
x den volgenden donderdag trouwden georges en lili en men was het er over eens dat men haar een allerliefst fijn bruidje vond zoo als men haar in de kerk aan de zijde van haar bruidegom zag binnentreden zeer bleek en blond in den witten nevel van haar sluier
haar hoofd een weinig kwijnend geleund tegen het gecapitonneerde roode fluweel zat eline alleen in den dames coupé zij luisterde werktuigelijk naar het geratel der raderen over de rails en het scheen haar of zij eene zenuwachtigen driekwartsmaat hoorde in die eentonige harde melodie van ijzer
je hebt me een tafereel opgehangen alsof we geruïneerd waren riep etienne radeloos uit lieve jongen je overdrijft als een jong meisje ik heb je alleen eens voorgerekend dat zoowel mama in den haag als wij hier op de horze zoo zuinig mogelijk moeten leven
in den kleinen haard wrong zich stuiptrekkend een vurige tong als van een heraldischen leeuw er zweefde door het vertrek iets als de lauwheid van een warm bad vermengd met den zoeten geur van violettes de parme
hij hielp haar uitstijgen en zij viel bijna in zijne armen terwijl paul die hem volgde haar ontlastte van heure handbagage elly lief kind mijn beste elly sprak henk met een stem vol tranen en zacht kuste hij haar terwijl zij weenend tegen hem
hij zal je toch niet opeten allons toos ga meê ik wil het hebben hij troonde haar naar hijdrecht en hij dwong haar den volgenden scottisch terug te vragen cateau werd boos op zichzelve dat zij zoo had toegestemd maar het was onmogelijk paul iets te weigeren tot straks dus en niet meer boos zijn mijn toosje lief murmelde hij verliefd
emilie lachte ook waarom sta je toch zoo te gieren gekke meid kom marie geef die boeken dan doe je tenminste wat die boeken daar neen die verder op juist
het schijnt waarlijk wel of ik me inbeeld dat ik zelve een ideaal van genie en deugd ben en dat hij me niet waard is alsof ik misschien nog niet onbeduidender ben dan hij met mijn dwazen trots maar er zit ras in me o ja er zit ras in me
terwijl zij sedert zich toch hare meerdere zwakheid bewust het overheerschende streven der zuster met een zeer prikkelbaren hoogmoed poogde te bestrijden in die overheersching niet meer de rust en voldoening van eertijds
hij knikte haar voor de tweede maal met een vaderlijk knikje toe en genoot van zijn wreedheid toen hij haar met een kleur als vuur over den schouder van haren langen cavalier een woedenden blik naar hem zag werpen en daarna dacht hij niet meer aan haar daarna dacht hij slechts aan freddy
zij werd zeer verward en hij zag die verwarring zeg me nu freddy drong hij aan wanneer ik dat kon gelooven paul sprak zij zich herstellende dan zou ik medelijden met je hebben
mathilde deed dus bijna dezelfde vraag die paul gedaan had maar freddy dorst zelfs bij haar zuster zich niet geheel en al uitstorten en zij verschool zich een weinig achter haar woorden ach neen sprak ze blozend dat niet het speet me alleen later dat ik hem niet zachter had toegesproken dan ik gedaan had
zij bloosde en haar lippen trilden weêr voelde zij de bekoring van hare zwakte en weekheid gevoelde zij dat het zoet zoude zijn zich zonder strijd in zijn armen te vlijen
en zooals je zegt heel den haag zal er den mond vol van hebben als je haar dus weet over te halen terug te komen zal ik je eeuwig dankbaar zijn ons huis staat altijd voor haar open en wat die sleutels betreft laat die maar hier ik denk ook wel dat nog alles goed zal afloopen
ja maar het heeft niets te beteekenen toen eline wegliep wou ik haar achterna om haar tegen te houden en door den tocht is de glazen deur in de vestibule stuk geslagen de scherven zijn me in mijn gezicht gesprongen en in mijn oogen daardoor was het mij onmogelijk haar dadelijk achterna te rennen
vii het had ook drie uur geslagen dien nacht in het huis der van raats toen frans ferelijn met een rijtuig voor hun deur stilhield de storm brulde nog als een gekwetst monster dat zich boven de donkere stad woedend
uit de biljartzaal kwamen eline en frédérique met théodore otto etienne en cor en zij bleven allen bekommerd over de kinderen in de breede verandah hoewel het er een weinig inregende tusschen de gepleisterde en omwingerde zuilen
eens kom eens hier weet je wat je doen moet later als je groot bent nooit ook maar aan het minste denken ventje zie je je moet eten en drinken en plezier maken net zoo lang als je kan en dan dan moet je trouwen maar je moet niet denken hoor eline
wacht ik zal je krijgen riep théodore en hij liep eline na die met een lachenden gil vluchtte tot zij weldra hijgend in het gras neêrzonk en hare handen uitstrekkend riep théodore schei uit hoor ik roep otto
eline schrikte heeft betsy gezegd stamelde zij ja liefje en ik had het liever voor het eerst van jou gehoord herhaalde mevrouw van raat in de lichte gekrenktheid eener oude dame die meent te kort gedaan te zijn
het is ten minste een betrekking waarin je nog het een of ander zien kan maar hoe iemand zijn gansche leven op een bureau slijten wil is me onbegrijpelijk ik zou dood zijn voor mijn tijd daar heb je nu erlevoort ik meen je broêr eetje
geef me dan een halven praatdans onder de scottisch sprak hij eensklaps kortaf wat noem je een halven praatdans ik promoveer den eersten scottisch tot een praatdans met twee dames maar ik praat niet met de een na de ander ik praat met allebei tegelijk
zag eline zacht aan en hare oogen schoten vol tranen als het dat is eline betaal ons dan en blijf bij ons betaal ons dan en spreek niet meer over een hotel ik zal er mij niet voor schamen je mag me voor mijn zorg betalen als je dat verlichten kan maar blijf
verluchting zoude het zijn in den blinde te grijpen neen slechts met juist overleg mocht zij haar besluit nemen o dat die klok toch bedaarde zij vermocht niet zoo te strijden met zichzelve zij was er te zwak toe
hare hand sloeg de maat op hare knie zoo scheen zij nog eenig belang te stellen in wat zij deden zij hoorde de snaren der piano gonzen in hare ooren en dit gegons verhinderde haar na te denken en eene beslissing te nemen
haar als zonk alles om haar weg maar eensklaps daar voelde zij zijn adem over heur gelaat zuchten daar voelde zij zijn lippen met eene liefkoozing zoo gloeiend en warm zoo hartstochtelijk hare lippen drukken dat zij zich als met een electrischen schok in het zadel oprichtte
kom jet we vervelen ze riep marianne opspringend en hare zuster bij den arm trekkend zie je dat dan niet en hoe dom van je wat dom om te vragen aan eline of ze zich niet verveelt waarom vroeg eline wel als je toch geëngageerd bent dan verveel je je niet
toen liet mevrouw patiënte en dokter alleen reijer steeg hooger in haar gunst toen eline haar nadat hij vertrokken was verhaalde hoe reijer haar zeer nauwkeurig had onderzocht hij had dan wel spoedig zich meester van eline getoond dacht mevrouw
u weet vroeger bij ons toen ik nog een kind was papa was meestal ziek en dat maakte ons natuurlijk stil en later bij tante vere tante was een allerliefste vrouw maar veel ouder dan papa en vroolijk was zij niet je mag geen kwaad spreken van tante vere eline zeide de heer verstraeten ze was nog een oude vlam van me
vincent knikte en deed de deur dicht terwijl paul die bij het raam zat dit openschoof een koelte drong aanstonds binnen op straat was het stil slechts een enkele maal hoorde men een paar stemmen bij een regelmatig geklink van stappen voorbijtrekken of een straatdeun krijschend uitgestooten door de kalmte daarbuiten
hare muiltjes die voor het bed stonden troffen haar blik en zij verbeeldde zich hoe zij zou ontstellen wanneer zij eensklaps eene hand van onder haar bed ze zou zien weggrijpen omdat de schaduwen die de schijn van het lampje niet verdreef als zwarte beesten door de kamer schenen rond te sluipen sloot zij opnieuw de oogen
er werd geen woord meer tusschen hen gewisseld en hij vertrok zwaar voelde zij zich gedrukt door haar stil verdriet en zij smachtte het iemand mede te deelen niet aan marianne marianne was nog zulk een kind niet aan mama mama kon hare kinderen niet zien lijden
net een kind dat een poppenhuis krijgt sprak emilie lachend tot betsy in de serre was marie met etienne op de blauwe canapê en de causeusetjes zittende bezig te onderzoeken welke het zachtst en molligst was
mijn amazone flatteert me misschien dat je me zoo een gekke vraag durft doen haar stem klonk zoo ironisch en vinnig als hij haar nooit had hooren spreken hij wist niet wat hij het eerste oogenblik zou antwoorden maar het woord dat hij uitte kwam geheel en al uit zijn hart
tina kleed je dan toch uit riep mathilde verstoord bezig met johan terwijl haar mama nico en frédérique lientje hielp maar tina bleef zeurend op haar stoel zitten en wilde geholpen worden toen eline eensklaps binnenkwam
alleen de wanden waren nog wat kaal evenals in de eetkamer die zeer eenvoudig gemeubeleerd was met een klein notenhouten buffetje en een bruin leêren canapé met een ronde tafel en eenige stoelen
x i groote zich rekkende schaduwen als dansende zwarte schimmen wierpen de vlammen in de kachel over den muur en het plafond der donkere kamer
hoe gaat het eline beter dan van middag vroeg hij en in zijn stem klonk iets hartelijks dat haar aan henk deed denken zij antwoordde hem kwijnend en hij vroeg haar terwijl hij haar de sterren die begonnen te fonkelen wees of zij zijn sterrenglobe nu wilde zien
een blauwige rook wolkte weldra door het vertrek daar vincent sigaren had geprezenteerd alleen hijzelve rookte niet hij had een paar flesschen st emilion uit een kast gehaald ontkurkte ze en zette vier wijnglazen op de tafel
kom er meê in oom eetje kom er meê in toe kom er in schreeuwde johan maar etienne bedankte voor de eer hij was nu veel te mooi om zoo te ravotten hoor je bent om te schaken freddy zeide otto glimlachend om weg te blazen niet waar
o zij kon best alleen van brussel naar den haag komen oom had haar willen geleiden maar zij had zijn geleide afgeslagen zij was zoo bereisd geworden zij was nergens bang voor niets was gemakkelijker dan te reizen men pakte zijn koffer men informeerde en vroeg hier en daar wat men noodig had en men ging in zijn waggon zitten
ze had het op de lippen om te zeggen maar we zijn haar zooveel verschuldigd zij dacht aan eline doch zij vervolgde slechts toe mathilde als je iets naders hoort schrijf het me dan wil je je zal er mij veel plezier meê doen
hij gevoelde zich juist in een humeur om iedereen voor den gek te houden toen hij in een dichten groep frédérique en marie bespeurde beide in roze tulle zoo late bruidsjonker riep marie durf je je nog vertoonen bloos je niet
natuurlijk nu ben je getroffen nu was er wel reden voor maar als je nu eens zoo zenuwachtig wordt zonder reden zal je dan ook bij me komen natuurlijk zal je dan bij me komen en me alles vertellen wat je maar vertellen kunt
ii georges en lili waren sedert een maand in hun huisje en wanneer georges des morgens naar buitenlandsche zaken ging wanneer het eerste ontbijt was opgeruimd scheen het lili toe dat zij nooit klaar zou komen met haar huishouden
eline wierp zich zuchtend op een stoel ik mag het niet meer doen kreet zij bijna smartelijk daar de nieuwe piano de herinnering aan haar schitterende stem wreed bij haar deed oprijzen de dokters die ik in parijs geconsulteerd heb hebben het mij verboden
maar kind dat kan je geen ernst zijn neen daar zal je je toch nooit in schikken je zal net als dat kind doen let op mijn woorden marie lachte de zon stroomde in de kamer als een weêrglans van hoop en verwachting en gloeide over het verkreukte bruidstoilet tot het moiré tintelde van witte vlammen
de velden lagen zwijgend en ver uit elkander gespreid een enkel molentje verhief zijn zwarte wieken roerloos in de tinteling van den bleeken glans de slooten schitterden als strepen metaal en een geurige frischheid hief zich uit de sluimering van het landschap op als een zachte adem
maar toch voel ik dat ik nu rust niet omdat ik zit maar omdat ik tegen u aanleun en omdat ik weet dat u van mij houdt ziet u daar had ik zoo een behoefte aan terwijl ik reisde en bij al die vreemde menschen was tegen iemand aan te leunen en een beetje een heel klein beetje liefde te voelen
toen eindelijk barstte zij los in een hevig en wild gesnik zoo wild en hevig als zij nog nooit gesnikt had en zij omhelsde woest haar kussen als was dat haar geluk als was dat de vogel die aan den klem harer vingeren ontsnapte
paul zag de zadels na en freddy kwam uit de verandah den sleep harer amazone op den arm een hoog heerenhoedje met witte voile op het hoofd zij knoopte heur handschoenen dicht en glimlachte in orde sprak paul en keerde zich tot haar
ik herinner mij dat hij juist aan een kolossaal doek bezig was een scène uit dantes paradiso geloof ik juist toen toen hij stierf arme papa maar jij je bent nog jong en flink ik begrijp niet hoe je niet verlangt om wat te doen iets groots iets bizonders je weet dat ik bij hovel werken ga oom verstraeten heeft het voor mij
hou me toch niet zoo vast ik zal niet wegloopen fluisterde zij en zag lachend tot hem op en hij zag haar vol terug in die schitterende oogen maar hij wond zijn arm niet losser om haar leest en zij schikte zich in zijne halve omhelzing een vaag lachje om de lippen zij spraken niet meer
en zij liet zich voortblazen en dacht na loopende met een haars ondanks versnelden tred berouw gevoelde zij trots haar rampzaligen toestand niet en zij verbaasde zich op eens over haar moed nooit had ze gedacht dat ze had durven wegvlieden in een nacht als deze zonder te weten waarheen
cathérine howard was een en al verontwaardiging hoe was het mogelijk dat truus zoo iets zeggen kon dat was toch al heel weinig hartelijk in eene aanstaande zuster en zij holde met bijna kinderlijke extaze in zulke liefkoozende zinnen over eline door
het was onmogelijk het mocht niet het zou ook niet zijn ze wilde zich dwingen met al de geestkracht van haren wil van hem te blijven houden zooals zij totnogtoe gedaan had ze wilde zich aan hem blijven vastklemmen zooals zij zich nu klemde aan haar kussen en grijnzende spoken zouden hem niet uit heure omhelzing kunnen losrukken
mag betsy je morgen komen zien fluisterde hij een beetje angstig zij zag hem vaag glimlachend aan en drukte zijne hand zeker sprak ze geef ze een zoen van me zal je en hoe is ben is hij groot geworden o een kolos van een jongen je zal hem morgen ook zien
voor haar was die glimlach weemoedig en zij verweet zich dat zij hem tegenhield neen hij moest gaan alleen misschien zou er een verandering in alles komen een zoo groote verandering dat hij niet behoefde te gaan of anders zou gaan