AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
paul en georges lachten vincent echter haalde met een blasé glimlachje zijn schouders op en terwijl hij inschonk murmelde hij minachtend met zijn lichte stem wat een kind ben je toch eetje eetje
die van zich te kunnen wijden aan een zieke vincent werd er haar al meer en meer interessant om en in zijn turksch gewaad met zijn turksche muilen werd hij haar zeer dierbaar om de zorgen waarmeê zij hem overstelpte
en ons rijtuig dat ze natuurlijk zien riep marie hoe vervelend wat moeten we doen roep fine toe nog niet open te maken ach neen het is toch te laat ja maar laten we ons dan maar verstoppen riep marie als met een kreet van
rust en eentonigheid verdoofden hem en niettegenstaande zijn zwakte bevocht hem steeds een aandrang naar veel beweging naar veel handeling een verlangen naar telkens wisselende verschieten naar een horizon die steeds week
jet had eindelijk hare kousen gekregen en zat ze nu midden in het vertrek nog brommende aan te trekken terwijl willy en gustaaf haar plaagden de geheele kamer was een chaos van natte kousen en schoenen en slingerend ondergoed en neêrgesmeten handdoeken eline lachte tevreden en zij kleedde trotsch op haar handigheid tina vlug aan
je bent zeker zeer tevreden over jezelven niet waar je spreekt tegenwoordig over alles zoo luchtig zoo minachtend ah nu komen we verder dit zijn ten minste grieven luchtig minachtend ik wist niet dat ik zoo sprak maar waarom zou ik niet tevreden zijn over mezelven
de gezelligheid moet toch nog komen dacht marie alles blinkt nog zoo geweldig en het was waar alles blonk blonk geweldig ook het keukentje blonk van blinkende potten en pannen en van een nog nooit ontvlamd fornuis
ik misgun je daarom niet plezier te hebben in je leven en ik begrijp dat als je eens in een sleur van uitgaven bent het heel moeilijk valt op de dubbeltjes te gaan zien maar toch waarlijk probeer het eens in het vervolg
dit was een paar malen door mevrouw van erlevoort goedig geduld en weldra een regel geworden waarin mathilde zuchtend berustte etienne en frédérique maakten het kleine goed woeliger dan ooit otto schertste meê en mathilde haalde met een glimlach de schouders op het ging zooals het ging
goed dan gaan jullie eten en dan vliegen wij weg niet waar marie sprak emilie neen neen riepen georges en lili tegelijk niets er van jullie eten meê samen samen
en hij dreigde haar met den vinger tot zij in een klaterenden schaterlach uitbarstte en er niet treuriger om werd toen howard zeer ernstig beweerde
zij zag hem bijna weemoedig aan en antwoordde dat hij nog wel veel slechts ook in haar zou ontdekken later als hij haar beter kende neen neen waarlijk hij kende haar niet door en door al meende hij het
eline was moê toen zij weg waren en zij leunde in haar fauteuil achteruit nu zij stil en alleen met mevrouw zat voor het dichte deurvenster dat op de verandah uitkwam een klein fluweelen tafeltje tusschen haarbeiden waarop mevrouws haakmand stond en eenige boeken en illustraties lagen
ja ja dadelijk antwoordde eline en zij vloog naar tina en kapte haar even uit gekheid met een hoog kapsel dat iedereen schateren deed hoewel tina het beeldig vond daarna vlocht zij het zware bruine haar samen en kamde haar pony uit zoo zoo ben je veel liever hoor
berispelijk onzinnig haar teleurgestelde liefde zoo zij dien naam aan haar dwaasheid mocht geven was het al geweest zij wilde zich voortaan niet meer zoo laten medesleepen en zij drong in haar hart de bittere spijt terug die er als een adder den kop scheen op te beuren
zij omhelsde hen beiden voor het blauw satijnen ameublement als het maar niet te veel zal afsteken bij het andere sprak georges die ook bedankt had ach wel neen riep lili die mannen zijn altijd ondankbaar niet waar betsy nu ik niet ik ben er dol blij meê dol
zij toonde hem haar balboekje hij zag glimlachend naar de blanke ruimte achter de dansen die zij hem beloofd had en hij kraste nu achter elk dier dansen een groote brutale p de wals was reeds begonnen en terwijl hij zijn arm om frédérique's middel boog zag hij cateautje met den bleeken jongen
henk is toch nooit zoo geweest ik vraag je is dat nu een leven dat hij leidt hij staat nooit vor elven op hij rost een beetje op zijn paard of met zijn coureuse gaat naar de witte komt goddank nogal trouw thuis eten en s avonds ja de hemel weet wat hij s avonds al niet uitvoert hij ziet er toch gezond uit
eline meende haar leed gedaan te hebben met heure afwijzende woorden en haar lach en zij zag mevrouw op hare innemende wijze aan u mag alles murmelde zij bijna dwepend en als ik er u plezier meê doen kan zal ik slikken wat ze me voorzetten en mogen ze weêr op me tikken en hameren zoolang als ze verkiezen
marianne had een aardig dwepend gezichtje en een beetje nuffige coquette gebaren maar hij scheen er niet om te denken marianne het hof te maken en het verwonderde haar bijna in hem groote kapel die hij was
zou zij eline hem wel eens tegenkomen in de straten en hoe zou hij er uitzien in zijn gewone kleeren ze zou eens des morgens vroeg een boodschap verzinnen ten einde de opera te passeeren mogelijk was het dan repetitie geweest en zou zij de artisten in den omtrek van het gebouw ontmoeten
toen werd het hem of het leven niets dan éen zoete wals was altijd de bedwelmende maat van die zachte duizelende wending altijd dezelfde en altijd bij die wending dat mooie kopje bij zijn schouder
ii betsy al had zij het nooit gezegd had als haar schoonmoeder het eveneens trots vincent die zoo gezellig kon wezen eenzaam en vervelend in huis gevonden men had s zomers ook zoo weinig afwisseling het was eeuwig de tent en eeuwig scheveningen het begon haar eindelijk de keel uit te hangen
hem volgden de meisjes en de jongens willy en gustaaf uitgelaten van scherts om hun engelschen oom howard dien zij niet begrepen en die hollandsch van hen moest leeren dag nily zeide otto terwijl hij eline naderde dag otto antwoordde eline en zij bood hem hare hand en zij fluisterden even samen
zij lachte mevrouw toe door hare tranen en zij kuste haar steeds nu hare wang dan hare oude gerimpelde hand ook henk en paul waren binnen gekomen ook hen trof aanstonds eline's vermagerd wezen maar hoewel zij schrikten maakten zij er geene aanmerking over
maar toch liet zij zich met een zwaren zucht door jeanne in de kussens vlijen en dronk zij het heete glas uit dat jeanne haar toehield dank je dank je stamelde zij
kind schei toch uit zoo te lachen moet ik dan nog flauwer zijn dan ik al ben om je te doen bedaren kom ik ga naar den zolder zij sloeg even een blik in het kabinetje naast de slaapkamer
ach nu nu was zij zelfs te zwak zich op te schroeven en te vernissen nadat er eens iets gebroken was in hare ziel brak alles langzamerhand om dien eenen puinhoop af brak alles af
ferelijn gevoelde eenig medelijden met hem toen hij dat goede joviale gelaat overtogen zag met een sombere versuffing het was hem duidelijk dat henk zeer tegen het onderhoud dat hij met eline zou hebben opzag
eline weigerde echter ze te ontvangen zelfs betsy liet zich daarop door jeanne bewegen tot eline te komen om haar vergiffenis te vragen jeanne meende dat betsy dit aan hare nu zoo zieke zuster verplicht was en dat het eline misschien roeren zou ook betsy liet eline niet tot zich toe
marianne en henriette het eerst die met willy en gustaaf de van rijsseltjes en memée hielpen uitklimmen terwijl cathérine naar kitty vloog die huilde zij kwamen druipnat te voorschijn met bemodderde schoenen en handen vuil van het natte zand van den witten kuil terwijl het onophoudelijk druppelde van de verslapte randen hunner strooien hoeden
hij lachte haar toe en beloofde zich te zullen beteren onder het voogdijschap van haar drieën het schijnt of ik onder curateele van mijn nichtjes en van freule van erlevoort sta zeide hij vroolijk mag het kleine jongetje nu nog een kopje thee
misschien was die nog wel zoeter dan de eerste meende hij nu in de roze bedwelming van het gewemel harer tulle plooitjes zich het getintel der champagne mengde waarmede zij samen aan het souper geklonken hadden nu dat getintel flikkerde in hunne oogen en in hunnen lach toch was hij niet verliefd dacht hij want hij vond dat alle meisjes er vanavond aardig uitzagen
johan en lientje kropen intusschen bij tine onder de gewatteerde deken en zagen met tintelende guitige oogen naar de blauwe fee op doe je daar nog iets overheen tante vroeg johan of blijf je zoo
gelukkig kermde eline net zoo gelukkig als een paard dat niet meer kan en dat ze voortdrijven met een zweep hoep hoep allo lachte zij smartelijk haar lach viel mevrouw van raat in de ziel als een mes haar doffe oogen schitterden van tranen en zij vermocht niet te spreken zij vermocht eline alleen dichter aan heur borst te sluiten
het was een frissche heldere dag in mei na een week van regen en kille mist jeanne had haar kinderen dora wim en fritsje met de bonne een wandeling laten maken naar de scheveningsche boschjes
dit hebben uw broêr en uw schoonzuster gegeven niet waar meneer paul en de ondergeteekende sprak paul en wees op zichzelven maar wat wordt je al een dame cateau vervolgde hij terwijl zijn blik streelend over hare gestalte gleed en wat draag je een hoogen chignon het is kolossaal hoor
cateau was een poetje en zij betrapte zich op het idée wel eens met dien komedietroep te willen meêdoen ze vond dat frédérique marie lili paul en etienne een uitstekende levensopvatting hadden altijd vroolijk samen vol plannen van pretjes
en hij had in dezen zoen een warmen gloed gelegd die haar nieuw was en die haar verschrikt had waarom had hij dat gedaan o waarom had hij dat gedaan die zoen had alles anders tusschen hen gemaakt en de zachte vriendschap die zij voor hem gevoelde wreed gestoord
je kent me dus wel goed sprak hij bitter en zijn mond trilde onder zijn blonde snor laten we vrienden blijven antwoordde zij en stak hem hare sidderende hand toe we zouden niet gelukkig zijn met elkaâr en eens zal je me dankbaar zijn dat ik nu je aanzoek weiger
neen dan zou ik niet precies jouw hulp verlangen maar toe help me eens ik ben wanhopig ik kom nooit klaar waarmeê met mijn baltoilet je weet ik woû hier en daar nog een strik zetten ik vind het zoo kaal op zij en ik heb lint gekocht
wat dien vroeg lili kom liefje hou je nou maar niet zoo onnoozel denk je dat ik niet weet waarom je vanmiddag gedaan hebt of je huilde en waarom freule emilie zoo lang in de serre heeft gezeten
hare moeder had haar steeds een stille vrees ingeboezemd en de herinnering der illuzie verdrijvende nietigheden des dagelijkschen levens die zich aan deze moeder meer verbond dan aan dien vader maakte het eline onmogelijk haar in gedachte te idealizeeren
neen mijn kamer of mijn atelier zooals je wilt is al zo vol nu een paar borden meer of minder neen merci ja ik doe ze ook liever aan den jood weg als ik kan zie ik hem dan nog in den nek weet je en daarvoor zou ik met jou natuurlijk te eerlijk zijn
eline ging en kwam en tusschenbeide hielp zij nog even marianne om een grooten strik in haar ceintuur te maken maar tina werd ongeduldig en riep jaloersch eline hè eline
o wat maken jullie me allemaal geagiteerd ik heb hem al half aan mijn tweeden handschoen martha mijn zakdoek dank je alles klaar goed adieu dag kleine schatten
emilie en léonie stonden op en kwamen naderbij wat is dat toch voor een vroolijkheid vroeg emilie nieuwsgierig mevrouw van der stoor is een krab gilde ange met tranen in de oogen van het lachen
dien ik vind dat je onvoegzame dingen zegt riep marie foei nou wat is daar nu voor onvoegzaams aan maar kom ik ga het is al halfeen warempel en hoor juffrouw marie nou moet jij ook aan de beurt komen die kleine meid is jou nou al voor nou niet blijven zitten hoor zal je er voor zorgen
ben was intusschen eenigszins soezig met een open mond op de plek blijven staan waar zijn moeder hem heengeduwd had vol van een stille vrees voor al dat rumoer daarbuiten kom ben ga je meê naar tantes kamer vroeg eline en glimlachend strekte zij haar hand naar hem uit hij kwam nader en beiden gingen de trap op
hoe weet jij dat bromde jet mal spook het is of je het al tienmaal geweest bent otto en eline lachten om hare grappige jongensstem kortaf en quasi mopperend en stonden op waar ga je naar toe oom vroeg marianne wel naar den tuin naar de anderen
wat voeren jullie nu uit je loopt hier altijd rond in een heel klein kringetje net een paard in een tramwayspel op de kermis je hebt in je betrekking als je er een hebt altijd dezelfde bezigheidjes en daarna dezelfde amuzementjes het is insipide hoor maar wat wil je dan hebben dat we doen
en in de aangrenzende kamer vernam betsy met haar schoonmoeder en haar tante evenals henk dien ochtend zwijgend en angstig hoe eline zich tegen jeanne verweerde zij wilde zij wilde niemand van hen zien zij wilde alleen jeanne bij zich hebben alleen jeanne
zij waagde heur gelaat tot hem op te heffen terwijl zij rillende geketend lag in zijne omhelzing en slechts haar blik vol tranen en haar vage glimlach antwoordden hem
en zij betreurde het dat de jasmijnen hoewel vol in knop nog niet ontloken waren heeft u een vaas dan zal ik er een bouquet van maken maar dan moet ik nog meer seringen hebben vooral seringen
de heer verstraeten liep alle kamers rond geërgerd door dat groen en die bloemen en inwendig meer geroerd dan hij wilde laten blijken eene enkele maal klopte hij mevrouw op den schouder en gaf haar een snellen kus op het voorhoofd en emilie vroeg hem fluisterend terwijl zij hem omhelsde of hij erg boos was dat zij zoo gepleit en geijverd had voor die twee kinderen
een oogenblik bleef zij peinzend zitten met haar loshangende haren en hare bloote armen en hals en steeds met haren glimlach zij verlangde niets niets meer zij had alles wat zij wenschte
zeker kind ziet u ik zie zoo iets in eline alsof ze zich nooit goed in onze familie thuis zal voelen zij schikt zich zooals ik zeg maar ik weet niet of dat geheel uit haar hart komt
vergenoegd draaide hij zijn dikken blonden snor op nu mevrouw eekhof betuigde dat het toch jammer was die talenten zoo te negligeeren zij herinnerde zich dat cateau in extaze was geweest als zij hem vroeger had hooren zingen
de menschen zij waren allen vriendelijk zij schenen haar allen genegen zelfs frédérique de kinderen zij liet ze op haar schoot klimmen en zich met welbehagen door hunne vuile vingertjes liefkoozen zonder vrees voor haar toilet of haar kapsel
o volstrekt niet in het geheel niet ja goed ik zal zien morgen nu ik dank je bij voorbaat je weet de beide erlevoorten en de woude komen van avond ook ik had gevraagd of ze een glas wijn kwamen drinken sprak vincent op een anderen toon
en zij ging na een paar schertsende frazen terzijde terwijl zij zich verwonderde over haar gedempte stem die klonk als door een gaas vincent je speelt ook nietwaar hoorde zij betsy vragen terwijl zij de oude dames en emilie zag opstaan en henk in den anderen salon aan het speeltafeltje bespeurde
het scheen hem toe dat ware zijn kamer gezuiverd van kunst zijn geest van zelve ook geen kunst meer verlangen en geen teleurstellingen ondervinden zou het was tijd verknoeien hij kon toch niets hij kon zich beter amuzeeren dan met dit gekladder
en had zij o god waarom waarom moest zij dat gedaan hebben zou vincent zeggen dat dit ook onvermijdelijk was voorbeschikt door een keten van andere zich aaneenschakelende onvermijdelijkheden
wanneer zij tegenwoordig voor haar venster stond en naar het malieveld tuurde dat in de zachte meizon als met een geparel van dauwdruppelen schitterde terwijl het geblaârte van het bosch zich in teeder geelgroene tinten schakeerde sloeg geen weemoed meer een nevel over haar ziel maar jubelde die integendeel op
maar neen het was zoo laat mevrouw zou reeds slapen zij zou eline hare vlucht van het nassauplein verwijten en zij ging door tragisch voortgedreven door den wind en door een hardnekkig idée fixe dat haar de ferelijns toejoeg
toch was zij na dien eersten dag dat zij hem teruggezien had weder zichzelve geworden zij was meende zij te toegevend geweest zij zag hem zooals zij hem gaarne wilde zien misschien ook zooals hij in een vlaag van innemenden eenvoud nu waarlijk was
terwijl de roze en witte bloesems der volbloeide azalea's daartusschen hare groote ronde bouquetten opbeurden want er was eene bruid in huis en men vierde hoogtijd het was de middag der receptie en de salons waren gevuld met eene steeds wisselende drukte van gelukwenschende kennissen
hij lag als steeds in zijn turkschen chambercloak op den divan toch kwam hij langzamerhand bij dokter reijer had hem zelfs verklaard dat hij nu een kleine wandeling zou kunnen maken maar zijne rust was hem te lief geworden en hij had beweerd dat hij nog te zeer tegen een wandeling opzag
hij zou komen zij zou hem spreken en het scheen haar of zij door onzichtbare machten werd voortgestuwd op een hellend pad of zij anders wilde dan zij handelde maar onmachtig was den dwang van haar noodlot te ontgaan
kind kan je er tegen zooveel te drinken o ja daar slaap ik heerlijk op anders lig ik wel eens zoo een heelen nacht wakker weet u en dat is zoo vervelend cordova is ook een lieve stad daar is zoo een prachtige moskee
betsy liet zich zuchtend in een stoel neer het is verschrikkelijk verschrikkelijk stamelde zij die eline kan zijn of ze dol is als je ook alles doet om haar dol te maken riep henk woedend uit met de hand aan zijn oog ah bien nu krijg ik er de schuld van
nu ook gingen betsy en henk weldra verder en zij wenschten den heer verstraeten geluk die in den kleinen salon met mathilde van rijssel sprak zoo dag bets dag henk dank je dank je zeg verbeeld je wat mevrouw van rijssel me hier vertelt
lachte hij zachtjes meê om hen te doen gelooven dat hij in hun scherts meêstemde zeg vere het wordt hier verbazend benauwd mijn oogen doen me pijn van den rook sprak georges zouden we niet even een raam kunnen openzetten
zijn naam welde als een klagende kreet van angst haar op de lippen maar zijn naam verdoofde in de angstkreten der natuur zij voelde nauwelijks nog moed verder te gaan zij had zich nu kunnen storten in die modder waardoor zij waadde en blijven liggen en de stormen over haar heen laten zwiepen totdat zij gestorven was
de serre was niet verlicht en scheen een somber priëel van groen de geschenken waren reeds opgeruimd alleen het blauwe ameublement stond er nog verspreid paul met de handen in den zak staarde op frédérique's vingers die de druppels over de bloemen neêr
paul had zich reeds weggespoed naar de mama's en hij boog voor mevrouw eekhof en mevrouw van der stoor samen op een canapé gezeten nadat hij eenige woorden met haar gewisseld had vroeg mevrouw eekhof maar dans je niet van raat ik hoor de muziek al
toen hij vertrok drukte zij hem innig de hand vol sympathie maar de taak die hij haar opgelegd had woog zwaar op haar zwakke schouders ook al wilde zij zich aan eline
en je weet ik heb niet veel pleizier van ze beleefd een is er gestorven een jongen toen hij veertien jaren was en mijn andere heeft niet al te best opgepast ja gerust dat heeft hij hij is toen als zooveel als koloniaal gegaan alleen mijn meisje daar heb ik pleizier van je weet ze is in rotterdam getrouwd met een kleêrmaker
eline ik smeek je neem nu rust waarom heeft ze otto's naam genoemd wat heeft zij het recht otto's naam te noemen ik haat haar ik haat haar eline kreet jeanne met gevouwen handen
deed haar soms glimlachen als zij zich ouida's engelsche kasteelen vol hertogen en prinsen voor den geest riep zooals zij er in hare verbeelding gelogeerd had gedurende hare lectuur bij tante vere's ziekbed
o zoo graag dol graag zie je je maakt er gekheid van ik wil heel graag gekheid maken maar laten we dan over iets anders praten en naar binnen gaan neen neen juist niet het is hier juist een plekje om vertrouwelijk te zijn en ik ben hoogst ernstig ik verzeker het
zij wist niet meer waar zij was zij schrikte voor de twijgen die om haar heen vielen voor het zink der daken dat zij boven zich als een onheilspellend gerammel hoorde verschuiven en zij zag niemand niemand
als had men er twee minuten te voren op gezeten daar stormde marie de trap op de kamer in emilie het is bij tienen we mogen wel maken dat we wegkomen en ons rijtuig is er nog niet hoe laat heb je het besteld om tien uur ze komen over tienen je hoeft niet bang te zijn heusch ik heb het nagezien
waarom was hij niet als zij gezond tevreden en jong waarom genoot hij niet het leven zooals het zich gaf en zocht hij steeds naar iets dat hij zelve niet had kunnen beschrijven
maar langzamerhand gewende hij zich aan de frischheid der lucht aan de ruimte voor zijn blik aan de wendingen van den weg en hij ademde diep en verlucht hij gevoelde zijn levensvatbaarheid geprikkeld worden hij voelde zijn zenuwen een weinig sterken
dit vind ik toch zoo een aardig hokje riep marie in verrukking o ik ook antwoordde emilie als meneer nu hier zit te werken zit mevrouw daar te rêvasseeren te
op den rand van het bed had zij gezeten terwijl freddy er reeds in lag en zij hadden elkaâr allerlei vertrouwelijke mededeelingen gedaan over honderden onderwerpen soms hadden zij zeer gelachen maar haar lach ingehouden want het was alles stil in huis doodstil
niet léo niet vanavond ik ben niet bij stem niet bij stem ik geloof er niets van kom allons chante ma belle wat moet het zijn ja eline toe zing riep mevrouw van raat uit den anderen salon en vroeg verlegen aan haar partner wat troef was
hij zal er dus wel overheen zijn ik wensch niets liever dan dat hij gelukkig is hij verdient het het is een beste jongen mevrouw zweeg en eline hield zich in om niet te weenen o zoo moest zij zich zelfs bij haar goed moesje opschroeven en zich anders toonen dan zij was
zij had haar laatste boek aangereikt en viel zittend op den grond neêr met de tranen in haar oogen emilie lachte ook maar zij werke door en stofte elk boek met haar plumeau af
maar keek fine wat zuur ze kreeg toch een pluimpje van georges de pasteitjes waren heerlijk de coteletten heerlijk fine kon het hoor en fine verdween gestreeld naar haar keuken dat jonge paartje beviel haar wel en de keuken was klein maar heel net
o hier zitten ze als ze niet in de slaapkamer zitten hier is het alleen donker wacht waar zijn mijn lucifers lili meende echter dat ze onder het bed waren gekropen en ging daar even zien maar georges had het gas van het boudoirtje reeds aangestoken en hij bespeurde aanstonds die uitpuilende gordijnen lili lili riep hij kom dan toch
het is nu al lang geleden toen heeft u mij gevraagd bij u te komen wonen en ik antwoordde u dat u van me hield omdat u me zoo weinig zag maar dat u me een lastpost zou vinden als u me iederen dag zag herinnert u u wel
toch scheen hij zich iets aangenaams te herinneren want zijn lipjes openden zich tot een blijden glimlach en hij sloeg eline die zich gebukt had zijne dikke armpjes om den hals om haar te kussen geen der beide zusters scheen daarna een onderhoud vertrouwelijker dan het algemeen gesprek te wenschen
zonder zich ooit te kunnen verwisselen in de persoonlijkheid van een ander dikwijls zonder de minste aanleiding doemde die verwondering bij hem op te midden van de vroolijkheid der anderen en zij vulde hem met een groote verveling bij de gedachte aan het onherroepelijke noodlot dat hij steeds vincent vere was en wezen zou
zij lachte hem droomerig toe terwijl hij haar zorgvuldig inmoffelde zij dacht of zij ook iets tegen hem gezegd had dat ze niet had moeten zeggen maar ze herinnerde zich niets
het zilveren theeservies in het midden van den heer de woude daar omheen al het zilver al het kristal al het fijn porselein door verwanten en vrienden geofferd terwijl het prachtig cadeau der beide neven van raat henk en paul een elegant ameublementje van dof blauw satijn voor den kleinen salon der jonggehuwden
zij gevoelde zich steeds als een jong vorstinnetje dat men huldigde steeds huldigde want pauls overmoedige stem deed alle andere groepjes naar de serre stroomen naar de residentie van het hof zoodat het er stampvol werd en men er zich ternauwernood kon bewegen
zouden meneer en mevrouw zich op een gegeven oogenblik van lili kunnen scheiden en was het antwoord gunstig en geen bepaald refus hoe zouden zij dan de zaak willen opvatten een bepaald engagement of alleen een enfin een verbinding des harten zonder meer
eline spoedde zich naar beneden naar den tuin ik ben toch niet in den laatte u heeft toch nog niet ontbeten vroeg zij met hare lieve stem mevrouw kuste haar en zeide dat zij zoo laat mocht opstaan als zij wilde en dat zij met het ontbijt gewacht had
als mama naar londen of naar de horze schrijft zijn het klachten zonder eind dat zij die verloren schapen nooit ziet je kan begrijpen hoe ongelukkig mama was toen cathérine en suzanne trouwden en ze haar verlieten
enfin eline was altijd nogal excentriek geweest des winters ging ze alleen ochtendwandelingen maken in het bosch welk fatsoenlijk jong meisje deed dat nu die geschiedenis met erlevoort was ook toch nogal duister en nu die roman met een jongmensch en een nachtwacht
zeg freddy sprak hij gedwongen vroolijk ik kan niet zeggen dat je prettig bent om meê bruiloft te vieren waarom vroeg zij koel ik heb vandaag nog geen lief woord van je gehad je hebt toch niets tegen me
zij was treurig te moede overtuigd dat zij verkeerd geantwoord had buiten het bosch op den open weg tusschen het bouwland was hij weldra ver vooruit en zij zag steeds zijn rug terwijl de zon loodrecht en smoorheet neêrgloeide en hare blikken verblindde
verbeeld je antwoordde mevrouw lachend terwijl zij in haar peignoir achter een stoel bleef staan je bent even oud als marie drie-en-twintig niet waar ja mevrouwtje maar ik ben niet zoo bedorven geweest als marie en lili worden en ik geloof dat ik het me toch zoo goed zou hebben laten welgevallen
waar zijn mijn pakjes marie er is gebeld zou daar visite zijn vroeg lili frédérique wachtte even daar zij in de vestibule haren regenmantel moest aantrekken en dien kwam binnen om te vragen of er belet was voor meneer de woude van bergh
maar was zij dan vergeten hoe zij hem steeds vroeger gezien had in den haag behaagziek tegen al die meisjes onachtzaam voor zijn moeder verloren in de valsche vriendschap zijner kennissen die zich steeds door hem lieten onthalen en die hem als met een gevolg van tafelschuimers omgaven
henk liep met mevrouw even den tuin door en de oude dame bewonderde zijn prachtige stamrozen betsy en vincent zaten alleen ik heb een brief van eline ze komt woensdag met de erlevoorts terug de howards blijven nog wat op de horze sprak zij
minstens toch iets als scheveningen met een kurhaus nietwaar elly zeg elly weet je nu al het verschil tusschen rogge en haver neen niet goed boekweit ken ik vlas ken ik zoo heel lichtgeel vol fleurs des champs en aardappelvelden ken ik telde eline op haar mooie vingertjes maar rogge en haver
en met een glimlach leunde zij zwaarder op otto wat deerden haar die anderen zijne liefde stelde haar ruimschoots schadeloos voor wat zij in anderen miste zijn liefde was haar rijkdom en zij gaf niets om de sympathie der menigte
zij hoorde het gewoel in den tuin al levendiger worden en het maakte haar zenuwachtig hare mooie gazellenoogen stonden nog wat klein heure lokjes vielen niet zooals zij wilde en toch uit het park vol zonlicht en schaduw
ik heb hem een enkele maal bij mijn zwager gezien op de princessegracht hoe ziet hij er uit hij is in zijn uiterlijk niet veel veranderd misschien een beetje ouder geworden maar dat frappeert toch niet hij is wel stil en een beetje somber maar hij was toch nooit vreeselijk uitgelaten wel
den haag maakt mij slaperig en suf er hangt iets soezigs in de lucht kom dat zal wel aan jou liggen lachte paul het is mogelijk en het ligt ook zeker aan mij dat ik zoo een leven als de meesten van jullie leiden geestdoodend vind
i het was twee uur toen paul opstond den vorigen avond was hij met kennissen uit geweest en eerst tegen vijf uur in den morgen thuis gekomen hij besteedde veel tijd om zich te verfrisschen nam een koud bad en kwam even over drieën beneden in de eetkamer waar zijn ontbijt hem wachtte
betsy betsy lieveling moet ik jou hiervoor bedanken vroeg zij oprijzend betsy schudde haar hoofd parole d'honneur mij niet eline ja zij had immers een armband van betsy en henk maar van wien dan dezen waaier
wat was het een tijd dat zij eline niet gezien had en hoe zag eline er uit goed o ja ja ik ben heel wel riep eline en kuste haar telkens en telkens weêr
heure verwarde haren hingen haar kletsnat over het gelaat en eene ijzige vochtigheid voelde zij onder heur mantel langs haar hals en over haar ontbloote borst glijden
ze hield zoo dol veel van muziek en fabrice zong met zoo iets innigs met veel meer gevoel dan andere acteurs hij was nog jong geloofde zij hij zou later zeker zeer veel naam maken en in parijs worden geëngageerd jeanne ging nooit naar de opera en had hem dus denkelijk nooit gezien
zij vond hem in dat onderhoud eenvoudig en beslist hij zeide ronduit dat hij haar niet wilde misleiden dat hij haar de waarheid wilde mededeelen hij had bij eline een kiem van longtering ontdekt als het gevolg eener zware koude die te licht geteld was geworden na een momenteele genezing
langzaam langzaam aan op den vollen zachten toon zijner zware stem liet zij hare melancholie wegwiegelen als eene wemeling van rozenbladeren op een vliet
ze waren zeker nog verliefd je zag dat meer bij die heele jonge paartjes maar ze vormden toch een aardig spannetje beiden zoo tenger en fijn als men het niet wist zou men nooit gezegd hebben dat ze getrouwd waren en zij gingen tenger en fijn geheel onbewust dat men hen een aardig spannetje noemde door het leven tevreden met hunne eenvoudige
in zijne stemming van algemeene bewondering bleef freddy hem toch de mooiste de allermooiste met etienne geleidde hij daarop de figuren van den cotillon en tusschen het gefladder der vlaggetjes het quasi intrigeeren der maskers onder het gewissel van ridderorden en bouquetjes
en ik verzeker je hoe doodeenvoudig wij hier allen leven dat heb je van den winter toen je hier met van raat logeerde kunnen zien en dat zie je nu ook de eenige luxe die we ons permitteeren is jullie des zomers bij ons te hebben
van van raat ik moet je nog het een en ander zeggen viel frans betsy in de rede je begrijpt ten eerste ben ik zonder aarzeling hier in den nacht gekomen omdat ik vreesde dat je in doodelijke ongerustheid zou zijn
vincent heusch denk er nog over je bent nog zoo zwak je zou kunnen instorten raadpleeg eerst reijer maar elly ik ben immers altijd geweest als nu ik ben nooit gezond geweest en en wil jij me dan onderhouden als ik hier blijf vroeg hij met een glimlach
verlegen verborg zij echter heur hoofd in de handen en ook betsy meende haar nu even te moeten zoenen en schoof heur verwarde lokjes wat recht ik ben erg tevreden over mijn soiréetje erg tevreden sprak zij met bedoeling
hijzelve zou ook gaarne een aangenamen werkkring gehad hebben maar zooveel betrekkingen waren er niet te krijgen dat men er eene voor de luxe op na zou houden en frédérique moest in plaats van hem de les te lezen over zijn allernuttigst leven het in hem apprecieeren dat hij niet een ander zijn brood ontstal
natuurlijk ze is een jong meisje en ze maakt zich dus wat nuchtere ideeën van een wereld die ze alleen uit den een of anderen slechten roman kent maar ze kan toch zoo aardig praten over de parasieten die op mijn geld azen dat heeft ze zeker ergens gelezen het is net een professortje ik zal haar voortaan professor noemen die kleine wijsneus
maar nu nu had zij zich tot de dwaasheid van dit bezoek laten verleiden en nu wilde zij ook haar jongen niet afvallen nu wilde zij het laten voorkomen of al die bezwaren alleen bij den heer verstraeten bestonden en bij niemand anders en nu zou zij trachten ze te weêrleggen
mevrouw kon de oogen niet van eline afhouden zij wischte zich hare tranen af en vroeg eline of zij zich wat wilde verfrisschen op hare kamer neen ach neen laat maar riep eline ik voel me wel wat stoffig maar het komt er niet op aan o henk mijn goede henk
alle doktoren waren kwakzalvers die hem wel veel wijsheid konden vertellen maar die hem als hij ziek was toch niet genezen konden ii jeanne ging met den dokter nog pratende de trap af en frans hoorde in zijn kabinet hoe reijer naar hem vroeg hoe zij iets antwoordde en de meid riep om den dokter uit te laten
uitgaan deed zij daarbij zelden ongewend geworden aan de woelende drukte der straten of de gonzende conversatie van vele menschen te zamen henk was haar lieveling en zij betreurde door den nevel harer tobberigheid waar het haar zoon aanging scherp en helder ziende zijn huwelijk met
mevrouw echter knoopte eline's voile los hielp haar heur hoed afzetten haar mantel uittrekken en ach zij zag aanstonds die ingevallen schouders die holle wangen die sombere oogen kind kreet zij niet meester zich te weêrhouden kind ach wat ben je veranderd wat zie je er
hij trad verder naar binnen en het kraakte onder zijne voeten de geheele vestibule lag vol glasscherven bij jullie o goddank kreet henk ik was dol ik was radeloos ik wist niet wat ik doen zou goddank dat ze bij jullie is kom binnen ferelijn sprak betsy bevend die in de deur van de eetkamer verscheen
mijn god leidt voor mijn part zoo een plantenleven voort maar ik begrijp niet dat jullie niet eens verlangen er uit te gaan de wereld eens te zien en jij jij hebt nu zooals je het noemt de wereld gezien nietwaar en wat heb je nu
mijn eerste dame is léonie eekhof wil jij nummer twee zijn dan zal ik je vertellen waarom ik tegenwoordig zoo dol ben zij zag hem even aan als wist zij niet of zij zich boos moest maken ja of neen
o verontschuldigde freddy zich binnentredende neem me niet kwalijk ik dacht niet aan de les ik had je willen spreken zij wilde zich terugtrekken maar hare teleurstelling was zoo zichtbaar dat mathilde haar
en zij keerde weder terug en belde hevig daar hoorde zij beneden stommelen en betsy vloog de trappen op gevolgd door de drie meiden door gerard den knecht en ben henk was uit vincent riep eline haar tegen vincent hij sterft geloof ik
maar otto in een onbewuste fierheid op zijn gezonde kracht die recht door zee ging minachtte vincent om de vergiftige bekoring welke hij van zich kon doen uitstralen en waardoor een ander zich verleiden liet
in zulk een toestand ik dacht dat ze misschien een einde aan haar leven wou maken en alles kon haar overkomen met dat helsche weêr ik heb nog pijn hier in mijn oog ik zal morgen dadelijk naar een oogdokter gaan
hij zweeg verpletterd onder hare minachting innerlijk woedend over haar luchtige woorden langzaam stond hij op goed sprak hij schijnbaar kalm laat het dan zoo zijn hij sloeg met zijn karwats het zand van zijn bruine fluweelen rijbroek en zag op zijn horloge
ja ze zijn nogal mooi in hun soort de kan lekt maar het drijfwerk is heel fijn zie eens ik ben vandaag naar een ouden jood gegaan een antiquaire om die dingen van de hand te doen het is au fond ballast hij zou morgen komen of misschien heb jij er lust in zij zijn
dank je otto ik wil niets meer eten zeide frédérique aan tafel ik kan nooit eten als ik naar een bal ga dat weet je wel nog altijd vroeg otto ik dacht alleen dat een jong meisje niet at bij haar allereerste entrée in de wereld ben je nog altijd zoo nerveus arme meid
mevrouw wij hinderen toch niet als we muziek maken of is het daar een vreeselijk ernstig partijtje vroeg léonie aan betsy naar de speeltafel wijzend o volstrekt niet amusez vous toujours antwoordde betsy en zij voerde met een vraag otto en emilie mede naar de canapé
zij kon kribbig zijn en zenuwachtig en melancholiek zonder reden maar zeker ze zou voor hem zich trachten te herscheppen in het beeld dat hij zich van haar voorstelde hij was toch eigenlijk een groot idealist
lach maar toe murmelde lili glimlachend en nestelde zich dieper in den stoel ik zit hier heerlijk en heb geen koude natte voeten bagger maar alleen in de vuiligheid hoor
toen beiden eenige oogenblikken daarna samen de trap opgingen moest zij een schatergil onderdrukken daar hij haar plotseling tilde en droeg terwijl zij bevreesd dat hij zoude struikelen half smeekte half beval kom henk laat los hoor wees nu niet zoo dwaas henk laat los henk
hij had die des morgens uit een grooten rommel op zolder voor haar opgediept de sterren konden haar in dit oogenblik weinig schelen maar zij wilde hem niet in zijne vriendelijkheid teleurstellen hij haalde dus de globe zette zich naast haar en zij richtte zich op in haar stoel
bij hovel een heele beste man ik mag zijn vrouw heel gaarne o maar dat zal uitstekend zijn paul we zullen hopen maar zie je als ik een man was zou ik maken dat ik beroemd werd kom ben wees nu niet lastig ga nu de mooie plaatjes kijken hier op den grond
doe het kalm en haast je alles te gelijk zeker o zoo wordt het lief kijk eens er hield een rijtuig voor de deur stil en er werd gebeld daar heb je ons rijtuig al kom nu marie we zullen het gas hier uitdoen dan komt het lampje beter uit
hij hoorde niet naar heure overstelpende verwijtingen maar vroeg freddy aanstonds naar de dansen die zij hem beloofd had de eerste wals natuurlijk sprak freddy ik wachtte al op je ik dacht dat je me geheel vergeten was
en terwijl hij de witte sociëteit waar hij wist nog zijne kennissen te zullen vinden naderde herdacht hij het met een heimelijk genot ja ja het was wel lastig geld te hebben het was wel lastig
vage droombeelden rezen in haar op vroeger had zij eline gaarne de vrouw van henk zien worden thans zag zij in haren geest iets als een onbestemde teederheid tusschen eline en paul
het had een paar dagen geregend en de ochtend was nu frisch en de lucht als gewasschen in stroomen water klaas had de twee rijpaarden gezadeld den vos met een heeren den bles met een dameszadel
vincents plotselinge ziekte hun gesprek dat haar maar niet goed voor den geest kwam haar medelijden voor dien neef die haar heur vader deed herdenken zij wilde nu niet aan dat alles denken zij wilde nu slechts gelukkig zijn bij haar otto
keurig riep marie die zich goed hield ik zie lili al die schoon tafelgoed uitgeeft zij gaf zich tevergeefs moeite ernstig te zijn terwijl zij zich op den rand van het onopgemaakte ledikant neêrzette emilie sloot de kast en zette zich naast haar kom marie vertel me nu toch waarom je zoo vroolijk bent
haar armen landjonker boven den schatrijken schotschen hertog dien zij zich vroeger gedroomd had naar het type van erceldoune of strathmore ja eline gevoelde haar geluk grooter en grooter worden in die stille eenzaamheid onder het donkere denneloover terwijl otto's stem zoo diep en vol in heur oor klonk
hij lachte met zijn zachten vollen diepen lach jij met je zenuwen kom zusje wordt nu weêr vroolijk hé je bent zoo een gezellige meid als je wat vroolijk bent je moet je niet aan die buien overgeven
mevrouw van erlevoort was steeds aan drukte gewend geweest en zij had er zich steeds wel bij bevonden als moeder van zeven kinderen had zij nooit anders dan gelach gekibbel of gewoel om zich heen gezien en zou zij niet begrepen hebben hoe een talrijk huisgezin in een andere atmosfeer rustiger en vrediger dan de hare zou hebben kunnen bestaan
eene langdurige ziekte zooals tante vere gehad had met booze buien die eline geduldig zou dragen of eene plotselinge beroerte of een noodlottig toeval een spoorwegongeluk
maar dat zou te laf zijn na den moed dien zij betoond had en zij wilde zij wilde nu denken waar zij zou kunnen wegschuilen mevrouw van raat niet de verstraetens niet o god waarheen waarheen
dat wist ik tenminste dat heb ik meer gehoord nu stelt dat je dan niet gerust mij gerust ik ben over niets ongerust paul ik heb over niets ongerust te zijn
zoo elly nog niet naar bed neen ik heb wat zitten lezen heb je je geamuzeerd o zeker het was alleraardigst ik wou alleen dat henk niet zoo ondragelijk vervelend was hij zegt geen stom woord en zit met zijn bête gezicht aan zijn horlogeketting te morrelen tot ze gaan whisten in de pauzen
eline stemde toe en mevrouw opende haar eitje als ware het voor een bedorven kind geweest je moet je goed voeden elly lief ging zij betuigend voort heusch je ziet er zoo mager en hol uit net of je honger hebt geleden je moet je goed voeden melk drinken en eieren en vleesch eten hoor
maar ik niet naar jou neen dank je hartelijk hoor vrijheid boven alles hoe kan je toch zoo leuteren we zouden immers oogenblikkelijk kibbelen we kibbelen immers nu al waarom zeg je dat ik kibbel volstrekt niet ik wil niets liever dan dat je van avond nog bij ons komt
dan overviel haar een zalig gevoel dat zij zich aan niemand behoefde te storen dat zij zich volstrekt niet behoefde te kleeden en dat zij zoo ongekapt op haar muilen blijven kon zoolang zij verkoos
daarna hoorde zij hoe hij zijn laarzen buiten zette en de deur sloot daarna werd alles stil eline vatte eenigen moed uit de zekerheid dat paul dichtbij sliep zij zag dat het lijk een hoop rokken was en zij stond in eens vlug op nam het lampje en keek onder heur ledekant er was geene hand te zien
etienne trok zich de opmerking niet aan en voer voort terwijl hij in het geheel geen gaas meer over zijn stijl plooide en de anderen luisterden toe behagelijk de bouquet van hun wijn genietend
ik heb met paul zitten wachten op de thee antwoordde freddy ik versmacht van dorst mevrouw paul echter nam afscheid hij zou nu toch maar etienne en zijne kennissen die hem wachtten zoeken zeide hij en in zijn stem klonk iets
vi in de lanciers waarin paul naast bruidje gestaan had met frédérique marie cateau georges etienne en jan die zich reeds piqueerde keurig te dansen had paul telkens dat zijne hand cateau's vingers aanraakte ze met een drukje geknepen
iii later na eenige bals waar eline zich op hare witte satijnen voetjes in iets bezwijmelends van geur en licht glijdend had laten medevoeren door een zachten dwang van haar cavaliers en zich door slepende driekwartsmaten als door teugen champagne had laten bedwelmen
zij zag mevrouw zoo smeekend aan dat deze niet meer aandrong en zij nam nu om mevrouw toch plezier te doen een beschuitje dat was genoeg heusch ze at nooit meer zoo vroeg in den morgen
mevrouw bleef vlak bij haar eline behoefde slechts eene deur te openen om bij haar te zijn heb je nog iets noodig zeg het dan of bel dan niet waar kind doe voortaan geheel en al of je thuis bent en wees vooral niet te discreet dat zou me pijn doen vraag vraag maar wat je wil hebben
dat heb ik juist niet lachte hij het zou de moeite niet loonen ik klodder zoo wat precies zooals ik wat galm het is allemaal niets en hij zuchtte om zijn gemis aan energie om zijn onbeduidende talentjes tot iets hoogers te ontwikkelen
eline echter had zich weder aan reijer gewend en verlangde tegenwoordig naar zijne visites de dagen gingen haar met zachte rust voorbij zij bleef veel thuis hoewel reijer haar steeds aanspoorde te wandelen vooral in den vooravond opdat zij beter slapen zou
lili zelve zette twee stoelen bij georges duwde emilie en marie er op en maakte zich meester van haar beider hoeden die hij op de canapé gooide emilie en marie verweerden zich nog als wanhopigen maar het hielp niet en georges bond haar beiden een servet onder de kin
het scheen haar of zij geblinddoekt zocht naar haar geluk angstvol luisterend haar handen uitbreidde naar iets wat er de echo van scheen en toch zeker was het nimmer te zullen vinden nimmer
wat was zij mooi zoo met die roze kleur als een weêrschijn van heur toilet op hare wangen wat was zij mooi in dien dartelen glans van bijna niet te betoomen vroolijkheid mooier mooier dan eene van die anderen mooier dan dat bleeke bruidje daar ginds hij had haar kunnen omhelzen maar hij vroeg slechts met zijn oogen in de hare
en alleen bij lili en marie voer zij uit tegen eline dat coquette nest zonder een sprankje gevoel in al haar gedraai en gelach maar zij zweeg als paul er bij was hij verdedigde haar ook al eline had hem ook al ingepalmd evenals etienne die geen kwaad woord van haar hooren kon
marie lachte hartelijk toen emilie aldus declameerde want marie was in den laatsten tijd zoo vroolijk en levenslustig geworden dat frédérique geheel en al vergeten was hoe zij vroeger vreemde nerveuze buien had gehad hoe zij vroeger zich steeds eenzaam had opgesloten en reisbeschrijvingen had pogen te schrijven
de schaar vloog door een grooten heester die nog niets geofferd had en de paarse trossen vielen om haar heen in het dauwige gras zij verzamelde ze en volgde mevrouw die naar binnen ging in de eetkamer terwijl mevrouw eline's chocolade gereed maakte schikte zij de twijgen in eene groote vaas op het buffet
en als ik je nu het recht gaf me verwijtingen te doen verwijtingen zijn me in alle geval aangenamer dan die korte booze woordjes die ik tegenwoordig telkens van je krijg je wilt dus absoluut door mij de les worden gelezen vroeg zij een weinig verzacht en glimlachend
zette zich den afgevallen hoed op het nu loshangende haar en raapte haar karwats op in een seconde zat zij weder in het zaâl het paard steigerde onder haar vinnigen zwiep en voort vloog het over het nauwe pad onder de takken der pijnen
had hij niet inderdaad meer behoeften dan hij nu wellicht in zelfverblinding en dweperij voorgaf hij was toch gewend aan zekere luxe aan uitgaan emilie hoorde schijnbaar oplettend toe innerlijk ten volle overtuigd van al die bezwaren die zijzelve eens geopperd had
we waren zoo gaarne als weldoende feeën weggezweefd klaagde marie en lili lachte en weende bijna en omhelsde haar man en hare zusters zooveel zij maar kon jullie zijn twee schatten twee schatten slechts langzamerhand bedaarden zij nadat georges prozaïsch had opgemerkt dat hij honger kreeg
mathilde kwam nu met nico en lientje aan de hand eveneens in de gang verbeeld je daar zat mama heel kalm theetje te spelen niet line zeide zij en haar wanhopig gezicht deed otto glimlachen waarlijk het zou twaalf uur worden zonder dat mama
viii het was pauze en de tafeltjes voor het souper werden gedekt binnengebracht zoodat de salons snel in elegante restauraties konden herschapen worden overal in iederen hoek in de serre waaruit de pianist verdwenen was
hij weidde geen enkele gedachte aan zijn oude moeder hij leefde slechts voor zichzelven voor zijn genot mevrouw verstraeten wist slechts te antwoorden dat paul toch een goed hart had en dat hij alleen maar een weinig loszinnig was
zij gevoelde zich zeer vreemd haar die nooit last van de warmte had werd het eensklaps of zij in onmacht zou zinken het schemerde voor hare oogen en de teugels sidderden in hare vingers het spannende corsage der amazone was haar een harnas dat klemde
iii reijer zou den dag die op dezen nacht volgde niet komen maar eline schreef hem dringend en hij kwam zij smeekte hem bijna dat hij haar iets geven zou wat haar mocht doen slapen daar zij krankzinnig dacht te zullen worden zoo die nachtmerries van slapeloosheid zich herhaalden
eline echter steeds snikkende maakte zich uit otto's arm los en viel henk om den hals hij kuste haar en zijn zware stem mopperde goedig nou van harte zusje maar drommels kom niet zoo huilen wat moet er dàt nu bij kom lach eens kijk eens lief
voor een seconde bleef er dan een lichtglans hangen aan een antieke zilveren kan op een gebeeldhouwd buffet dat als een donkere massa een hoek vulde aan eenige antieke borden en pullen tegen den wand
en bij de herinnering zijner onuitgesproken gedachte van zoo even ging hij voort een jonge meid en dan praten van een doelloos zus je bent dol toen als gekitteld door zijne gedachte en bovenal meenende dat de filozofie genoeg geduurd had
wat was toch het leven een groot gehuichel zij zij had altijd gehuicheld voor zichzelve voor anderen en zij huichelde nog zij was zoo vergroeid in haar gehuichel dat zij niets anders kon dan huichelen
het zilveren servies blonk zacht op een theetafel door een tulle kleedje heen ook de schoorsteen was aardig versierd met een paar vazen en een beeld een artistieken narrekop in terracotta die zich in den spiegel weêrkaatste
nam ook afscheid en toen marie de zachte treurigheid zijner stem hoorde had zij in tranen kunnen uitbarsten zij vluchtte naar boven naar de twee kamers waar zij van hare kinderjaren af met lili geleefd had en waar zij nu alleen zou moeten leven
o ik zal het nooit zoo kunnen als jij riep marianne want théodore's kinderen allen tutoyeerden hunne toekomstige tante met eene aangeboren vrijmoedigheid er is op mijn kostschool in bonn wel een koorklasse met een ouden vervelenden meester maar het geeft me niets heb je lang les en van wien
de palfrenier sloot het portier het rijtuig ratelde weg paul sprak niet meer daar eline en henk ook niet spraken bij elken lichtstraal der lantarens die zij voorbijreden zag paul eline roerloos achterover liggen met de handen voor het gelaat haar boezem geschokt door een stillen snik en zij zwegen steeds
de lamp die zij weêr op tafel wilde zetten deed echter zwarte beesten de schaduwen somber door de kamer krioelen en zij wierp zich rillende van vrees opnieuw in de lauwe verwarde lakens en zoodra zij weêr te bed lag was de hand er weêr onder het ledekant