AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
hij wrong het deksel in eens open wat hem verbaasde de steenen schitterden hem als vuur in de oogen hij nam de tiara van zwarte
toen meldden zich adjudanten aan en terwijl de keizer ze toeliet drong prins edzard tusschen hen door mena doni is vermoord riep hij uit
dat was een moeilijke berekening maar het ging zij had nog hare eigen diamanten waaronder nog een paar familie juweelen onder een anderen naam liet zij die verkoopen in londen en bestelde er een paar parures van valsche steenen
en deze intieme bladen zijn mij als een school hij bladert en leest hier en daar over vandaag eptember den vooravond van onze reis naar thracyna
de cassette was opengebroken en het deksel half uit zijne hengsels was er weêr overheen gevallen zij lichtte het deksel op de cassette was leêg
en ik die gééne illuzie's had die slechts had angst voor de toekomst die had willen deinzen voor de dagen die onherroepelijk omwentelden en omwentelden
het koude gelaat van den markies van ezzera liet niets blijken in zijne uitdrukkingloosheid dus de kanselier scheen op iets terug te komen
waarop een paar bonbons enkele vruchten de champagneflesschen leêg door het vertrek geslingerd en in scherven het koelvat omgevallen in een plas van smeltend ijs
een victoria reed voorbij waarin eene jonge vrouw ernstig hoog mooi naast een grooten blonden officier in gothlandsche uniform de keizerin riep axela en de koning van gothland
een groot redenaar maar falende in administratieve intuïtie de behoudsbladen keurden geheel de houding van den jongen keizer af zagen in hem een socialist en daarbij een dweper met den vrede
ik had niet gedacht naar de markiezin te gaan toe ga ga voor mij en ga voor uzelve
zich geleerd het eigenlijkste van zichzelven elk moment op een achtergrond weg te dringen zichzelven te overschreeuwen met eene korte schrille opsomming van noodzakelijke dadelijkheden een
als waren zij alleen op de wereld en als was de wereld niets anders dàn die eenzaamheid en als waren zij geen vorsten en als wachtte hun niets othomar
dat was altijd zeer betrekkelijk maar toch dagen nu verliet hij zijne kamers niet at daar werkte daar vertoonde zich niet matbleek was zijn
ieder oogenblik luisterend of haar adjudant niet bellen zoû het halve uur was al om zij sprak ijskoud heel beleefd
mijn kind ik belast je zoo zwaar ik heb je al belast met het zware leven zelve en nu belast ik je misschien met mijn eigen belofte
maar ergens heengaan drong vera weêr hoe kan ik ergens met je heengaan edzard hoe kan ik ergens met je wonen
langzaam was de regen gaan vallen in zoele druppels die eerst nauwlijks nat maakten maar langzamerhand de stad
er was niets aan te doen ze kon er niet langer over tobben ze zoû zich nu even verkleeden oef haar japon uit die was ontoonbaar
en waarom oordeelt u dit alles noodig waarom huiszoeking waarom laat u mij niet geheel vrij om deze chèque excellentie de inspecteur toonde haar de chèque die zij geteekend had voor melena en die de agenten in melena's zak hadden gevonden
de rede die het congres zoû openen scheen een vlucht te nemen naar een sfeer van stralende rechtvaardigheid othomar gevoelde eene groote ontroering in dit oogenblik doorzag hij niet hoeveel rhetoriek er school achter dezen toespraak
ze hielden niet meer van elkaâr hun kind bleef bij haar het kind bleef bij de moeder zij zoû de zaken haars vaders nazien en als het kon zoû zij melena een jaargeld geven
zelfs na de grondwetherziening reeds nu weêr verouderde kieswetten met het altijd weêr terugkeerende
terwijl hij reed langs de op dit uur drukke boulevards voelde hij het praatje gekletst worden daar voor de café's waar de menschen na bureau tijd op elkaâr gedrongen zaten tafeltje naast tafeltje
en ik wil hier als een eerlijk man uwe majesteit mijn werkkracht en mijn leven beloven om liparië te maken tot een hoog rijk
als een doodelijk gewond beest niet meer als eene broze vrouw hij ijlde weg denkende aan zijn kind willende het zoeken in de kelders hij zag niet meer naar haar om zij was neêr gestort in een
teeken me dan een chèque voor je bankier zij aarzelde in de broeiwarmte van de kamer huiverde een wachtende angst waar woon je toch vroeg ze
toen op het terras liep hij naar zijne moeder de keizerin valérie die met een paar hofdames zat xaverius voegde zich even in hare omhelzing
u weet u dat u dwaalt wat zijne heiligheid betreft hebben wij reeds meer met u van gedachte gewisseld het vaticaan kan niet zijn de gerechthal der
de rivier kronkelde daar in den avond als een ontzettende python schubbeglinsterend in
toen steeg hij weêr op glimlachend om die goede gedachte van hem die sofie zoû apprecieeren de wandelaars die hem groetten groette hij minzaam zelf tevreden terug maar er was toch in hem eene
ik ben genoeg bekend in het imperiaal dan dat de minste achterdocht jegens mij te rechtvaardigen zoû zijn ik heb alleen mijn bevelen en wat wil u u verzoeken mij in uw eigen rijtuig te vergezellen naar de woning van mijn chef
maar ik denk er over de keizerin vr te gaan naar lipara het is er nog te warm voor den hertog van xara en het klimaat hier doet zijne hoogheid goed
boog vaag de heer wlenzci wacht ons wil zoo goed zijn de schel van de antichambre te drukken excellentie
het yacht de middellandsche zee zij hoorde het gonzen zij hoorde het dreunen zij hoorde hen roepen haar eigen naam zij hoorde hen schelden haar vervloeken met woorden die zij niet kende
van zege weinig bewust hij zag integendeel de jonge majesteit van zijn souverein als een glorie voor hem opstralen
en dan alles zullen begrijpen en zullen begrijpen waarom alles goed is nu voel ik alleen nog maar dàt het goed is dat het klaar is en eenvoudig dat ik keizer moest zijn
op gezichten van dof nadenken zonder te spreken als blanke rotsen in vierkante vormen stonden de paleizen van de imperiaal avenue
ja riep het kind nog steeds febriel levendig bij u het nestelde zich haastig tegen de borst van zijn vader als was er een ander die zijn plaats zoû kunnen innemen
en melena ging vast in zijn hand de kleine hand van het nu dol woest opsnikkende kind buiten bedacht hij zoû hij zoo gauw mogelijk een rijtuig aanroepen als er maar een was in de buurt in de leêge straten
na die scène met den inspecteur van politie na hare verschijning voor het gerecht leefde zij geen oogenblik in gerustheid
dit bloedwerk is mij gruwbaar en hij noemde andere souvereinen allen wilden den vrede de czaar van rusland
van den vrede dit principe erkennen zoo zullen zij om sommige bladzijden zinnen woorden geene ergernis ondervinden want ik herhaal ik heb
dat het bizonder gewichtig was als het parlement geopend werd omdat zijn vader dàn alleen een kroon droeg zoo een pooze zaten zij stil
overal waren de voorstellingen aangekondigd voor overmorgen herodiade met estelle als salomé alle plaatsen waren genomen alleen wist men nog niet of het hof gaan zoû wat was er dan toch
het was er de oorlog daar in die straat vr het paleis van den keizer het plein alleen tusschen beiden het was er de oorlog het was er de oorlog van broeders op broeders het was er de hel
hij is blijven wachten tot je beter was kind en de agenten staan nog om het huis de agenten om het huis o god o god
zij had dit gedaan denkende aan een roeping voelende een adeldom in hare ziel zich toegevende aan haren spontanen drang met hart en ziel was ze communiste geweest
zij gingen vera en de officier in den valen avond met een vlugge pas door de violette lanen langs de uitgestrekte verschroeide gazons bleekende in den schemer
het was zoo een oogenblik als plotseling enkele seconden kan trilleren om en in een mensch en enkele menschen en een stuk landschap eén oogenblik de kalmte van een paradijs de vage glimlach van het geluk
elken avond wisselende metamorfozen lief te hebben en te lijden in muziek dan te leven in waarheid en lief te hebben in eenvoud
de inspecteur arresteerde melena de agenten naderden met de handboeien in melena de chèque in zijn zak het kind in zijn armen viel alle hoop neêr
kan niet ik ben ziek ik ben niet gekleed ik zal wachten tot u zich gekleed heeft maar ik protesteer gilde vera hoog ik protesteer
wat is ons land wat is onze zee mooi en wat is het leven hier lief en rustig tusschen al die rozen met het gemurmel van het water aan de trappen zoo lief en rustig dat het e ids aargang mij bijna verwijt
een dichte serre en een kleine eetkamer met hooge lambrizeering van eikenhout tante wachtte er haar reeds met balthazar zij had den jongen den geheelen middag niet gezien en nu kuste zij hem luchtig op zijn ronden bol
maar alle burgerfamilies die anders in deze maanden de ondragelijke hitte van lipara ontvluchtten naar kleine koele plaatsen in de hooglanden van thracyna waren gebleven
ik heb zelfs niets gezegd toen edzard zich eens botweg ontvallen liet dat ze mij zoo gaarne woû zien dat ze nieuwsgierig was me te zien
dat hij zijn zoon van sigismundingen terug had geroepen hij wilde hem nauwlijks meer zien omdat hij meende een schaduw te werpen op de jeugd van zijn kind en in grooter dofheid en moedeloosheid zonk hij neêr
de oorlog was reeds een anachronisme een edele gedachte vaarde door het einde dezer eeuw de oude middelen tegen geweld waar geweld tegenover werd gesteld waren ten ondergang gedoemd in de nieuwe opleving
ik dacht dat alles goed zoû zijn maar het volk is nooit tevreden geweest met de herziening het volk is ontevredener en ontevredener geworden na de herziening het volk kon de meerdere elite van de regeering niet
want deze opening van het congres zoû meer beduiden dan de opening van een congres meestal beduidt iets huishoudelijks iets alleen belangwekkends voor een zekere groep van samenstemmende menschen
ik had uitnoodigingen gezonden aan vele vorsten ik heb zeer beleefde zeer vriendschappelijke brieven ontvangen van de meeste souvereinen van europa
was verward in zijn brein hij zag geene uitkomst wat hij ook dreigde hij stond alleen tegenover haar
hij drong zijne tranen terug hij gaf niets om zijn leven het was het einde en toen ducardi hem nog eens smeekte sire sire wenceslasfort kwam er niettegenstaande zijne
ja zulk een oogenblik was wellust die kleedkamer was meer haar eigen element dan dat studeervertrek het was
en dat zij hare gesloten kroontjes niet overal uittornde en wegnam wie die niet welwillend genoeg was om in dit recht en deze ijdelheid niet te zien de herinnering van haar roman
een raadselachtige trek flitste vlug over het gelaat van ezzera hij drukte de schel de heer wlenzci sprak de keizer tot den kamerheer die verscheen
prins edzard sprak maar othomar vroeg generaal ducardi en de generaal deed kort het verhaal de hertog
de kamenier bracht den mantel van wit broché en hermelijn zij sloeg dien om het rijtuig was daar ze repte zich door den hall waar de deuren geopend waren om haar uit te laten
toen ik voor de eerste maal met hem sprak ik kon niet anders dan met hem spreken ik zoû met hem gegaan zijn waar hij woû ik ben nu van hem los en toch toch blijft hij mijn noodlot
en beweerden dat een land waar men nog zulk eene gehechtheid aan het keizerlijke huis toonde zelfs in zulk een crizis nog geen grond toonde te zijn voor anarchie en denkelijk nooit een republiek zoû wezen
het ding ging niet dicht ze gooide er een paar stukken uit pakte de rest slordiger in elkaêr gooide er in s hemelsnaam nog wat uit
en in zijne onwilligheid werd hij onbedwingbaar nerveus altijd die zelfde gezichten om hem heen altijd
den geheelen twijfel uit onze ziel weten weg te wisschen maar hoe is dat mogelijk als men denkt en stel dat men er in slaagt wat laat het over wat geeft het in de plaats
iedereen heeft het mij altijd afgeraden ezzera jij iedereen maar zoo kan het niet langer gaan wat gebeurt er eigenlijk ik zie hier niets ik word bewaakt en ik zie niets waar wachten we op
hij vloekte en machteloos woedend verkreukelde hij den courant in zijne vingers en gooide dien van zich als een papieren
prins edzard hoog gezeten correct in een nauwsluitende getailleerde lichtgrijze jas met zilvergrijs fluweelen opslagen een boeketje witte liparische violen in zijn
en hem op wilde slurpen met open muil en klam van koorts werd hij wakker roepende om zijne moeder in nog eene andere kamer zat na haren weemoedigen verjaardag stil de keizerin moeder elizabeth te denken
als met een schok er waren deze feiten eene algemeene gistende ontevredenheid door het geheele rijk
minder hoog scheen een lossere ommetrek zijne jonge uniform gestalte te modelleeren in iets toegeeflijkers toen zette hij zich neêr en hij vroeg en uwe
plotseling oprameide tegen het kristallen paleis van rechtvaardigheid der eerste gedachte het paleis viel in scherven neêr
uit de middenpoort van den hall op het perron kwam de keizer voor omdrongen van zijne officieren het plein daverde van gejuich zakdoeken wuifden eene ontroering sidderde door de menigte
en hij zag dat een mensch altijd de zelfde blijft wat er om hem en zelfs wat er in hem verandert e ids aargang oen was het dat de rijkskanselier ruxodi in de tuinen van het
het leven ééne wanhoop om haar haar kind ver gevlucht in verre veiligheid hun rijk krakende onder hunne voeten
zij droeg een zacht weêrglansend bruin fluweelen wandeltoilet waarover een pelerine met verschillende smalle randen bont een ietsje fard gaf haar een factice teint als van een gracieus masker
zoo is het met brillanten ze schitteren eene seconde het meest daar waar het meeste licht op ze valt en zijne ijdelheid was te bezitten die meest uitschitterende vrouw
langzaam steeg de keizer van liparië den kroonprins in zijn armen door de kanteelen van de ruïnen der oude forteres als tusschen lijsten
met een gewuif van zakdoeken vera en ella lachten even uit de prezident van een buitenlandschen vrede bond nam het woord volgens het alfabet zoû iedere natie nu hare gedelegeerden laten spreken rede volgde na rede
af kocht een bulletin en reikte het den prins over deze vaag denkende aan het publiceeren van een gerucht over estelle las
en te oppervlakkig om zich door de hatelijkheid van zijn nichtje te doen ontstemmen liever wilde hij in haar idee komen
haar geestesleven was trots haarzelve rijk gevuld geweest daarna in de kolonie haar fyziek leven ook dat bestaan had haar gesterkt voor haar tegenwoordig bestaan van mondaine
die neteldoeksche japon was zoo slap zoo verkreukeld jammer van de kanten er zaten echte kanten aan ja ja ze kon zich wel even verkleeden
melena zag niemand hij knielde bij het lijk neêr en herkende het het was een inspecteur der geheime keizerlijke politie hij kende den man
ik ken de xariërs er is met geweld niets van ze te verkrijgen met zachtheid alles de gouverneur is soms te zacht geweest zooals uwe majesteit zich herinneren zal
in zijne réorganisation de la société européenne onder één constitutioneel vorst één gemeenschappelijk europeesch parlement dat de leiding der opvoeding overnam de kinderen opgevoed in een europeesch patriotisme
en de keizer voelde zich winnen door een klooster sensatie die hij zeer liefhad het stilde zich in zijn ziel zijne boosheid tegen ezzera versmolt eene groote zachtheid werd in hem duidelijk
ze was moê ze kon het zich niet ontveinzen het leven was te druk zij had gisteren ook niet naar die receptie moeten gaan in het rijkskanselarij paleis en niet zoo lang moeten blijven dansen
ze kon niet besluiten dadelijk op te staan uit haar ijsbeerenhuid dat was bepaald een strijd daarom stond zij met een ruk op en hare kanten en kwasten toch nog prettig om zich heentrekkende ging zij naar beneden
schuins even aangeglansd door het licht het gelaat in de schaduw der beide steunende handen zijne groote weemoedige oogen staarden aan de andere zijde van de schrijftafel stond ruxodi
en een grijzen hoogen hoed op waarvan hij het model en de kleur zelve in de mode had gebracht mende zijne prachtige appelschimmels als razend vlug en toch onberispelijk den burchtweg af
hoewel ze aan waarde niet veel verloor voelde zij zich toch ijskoud worden vreemd bleef zij staren in de leêge kist
zacht glimlachend leidde hij aan zijn hand het kind dat vroolijk met een helder stemmetje tot hem sprak en als een kleine klok zijn kindergeluid heen en weêr galmde door de ijle ruimte van het
toen was het dat de oogen van het land zich richtten naar lycilië het was in de revolutie het rustigste
als hij nu misbruik had gemaakt van zijn kracht had zij zich herwonnen maar zij zag alleen maar zes honderd florijnen en dat brak haar geheel deed haar geheel wegsmelten in zijn wil en zij teekende
al haar geschitter van valsche steenen de toch nog zoo kostelijke en gracieuze dingen waren als verwrongen in nijdige vuisten
de opening van het parlement had daarop plaats in grooten eenvoud
de geheele schuld van de revolutie wierp men zwaar op de schouders van ezzera en boven al dezen strijd bleef altijd de figuur van den jongen keizer als in een stil weemoedige maar onschendbare onfeilbaarheid
dit voelde hij zoo diep en toch door dit diepe gevoel liep als een lichte barst de twijfel of dat wel zoo goed was zich zveel lipariër te voelen en misschien te weinig mensch der menschheid
en omgekoop tijdens verkiezingen door veel rotheid in de geheele regeeringscomplicatie van het rijk
maar de blik was haat een diepe haat een te diepe haat voor persoonlijkheid een haat zooals oplaait om ideëen om realiteiten die zijn
de keizer wilde zich vertoonen maar ducardi ezzera de ministers nu ook smeekten den keizer het volk was op dit oogenblik te verbitterd te opgewonden
ellendig leven nu wachtte ze melena en daxa altijd ook wachtte ze iemand men versnipperde zijn leven tusschen honderd onverschillige menschen nu een visite dan een afspraak
keizer als onbemerkt gewisseld knippende de oogleden en zeer bescheiden knikkende met het hoofd het werd warm en waaiers begonnen op en neêr te gaan excellentie fluisterde ella wlenzci tot de prinses zanti naast wie
het was vreemd hoe gelijk zij waren noodlottig gelijk in dat delicate van zenuwschepsel en ook in dien barst
na het congres excellentie ja natuurlijk nadat alles afgeloopen is ik heb platen van watteau costumen blijf bij me dineeren dan kunnen wij ze van avond inzien of neen neen van avond niet
daarbij in lipara wàs het toch ook kalm alleen de weêrklank der woelingen in xara en thracyna dreunde er met een somberen toon door
ik sta zoo hoog dat ik mijn geheele rijk beneden mij zie en dan zie ik dat niemand ongelijk heeft dat allen denken zooals zij moeten dat alles gebeurt zooals het moet
wlenzci had uitgesproken zijne laatste woorden schenen nog na te trillen als hoorbare atomen de apotheoze van zijne rede
onder deze gedachten doken hare geheimste gedachten weg van die gedachten die men voor zichzelve zelfs niet durft uitdenken en ze daarom weg laat duiken onder andere
hief zijn schuinen blik rustig op en drong hem in ezzera's oogen het kostte hem moeite dat zoo te doen maar hij deed het toen zeide hij maar ik doe dien stap
en toen zij achter het imperiaal kwamen werden zij stil telkens hadden zij een kort op onthoud bij de wachten die hen aanhielden dan gingen zij weèr voort
die oneindig geleden heeft zij nam het leven niet meer op met illuzie en niet meer op met berustende kracht de kracht van haar gouden bloed maar zij nam tch het leven op en dat zij dit deed
zijn tact zijn allerfijnste intuïtie zeiden hem dat het moment om dit te zeggen er nog niet was en hij luisterde verder
melena voelde een pijnigenden honger in zijn maag en zonder veel idee kwam de gedachte alleen bij hem op een dier leêge villa's binnen te dringen en er eene vermomming wat ook maar te zoeken
de monumentale kandelabers hieven er tal van glinsterende geslepen lantarens over het plein was de menigte verspreid gaande naar alle richtingen
hij opende de armen en hij zeide niets dan valérie zij wierp zich aan zijn hals en zij sloten hunne armen om elkaâr
dat edzard en wanda zouden trouwen een verbintenis in allen deele wenschelijk vooral omdat de jonge prinses verliefd was op een gothlandsch adjudant en een hoofdje had dat tot een dwaasheid in staat was
en kromp toch in een in een vreemde nederigheid keizerlijke gunst zoekend er was iets in hem van een roofbeest dat zich klein maakt met het instinct van een tijger
een vage tint van het volk het was niet in zijn gezicht waarin meer iets was van een artist met oogen die pijnlijk intelligent overal heen weiden
toen werd er geklopt vlug sprong ze van de bank ze wilde niet te lang wachten met binnen te zeggen dat was te gek
ze wist het niet precies maar ze moest eerst naar huis ze kn niet zoo dien zelfden avond met prins edzard meêgaan iets dwong haar eerst terug te keeren in haar hôtel
maar ga door uw heele rijk om uw rijk en om uw volk wij moeten veel veranderen wij moeten hier en daar misschien alles veranderen
kreet zij uit als in een overmacht van radeloosheid het is verschrikkelijk het is verschrikkelijk o die man is verschrikkelijk
altijd vaag maar nu wordende met die rosse aannaderingen daar ginds en wat riep vera weêr dat is de brand van het paleis der parlementen kreet hij uit en ze komen hier
bleek met dolle zenuwen stond vera voor hem ik bid u excellentie ging de inspecteur steeds kalm voort wees verstandig en ga met mij meê
maar estelle nerveus kon niet lang blijven zien al bewonderde zij en zij had een nieuwsgierig verlangen tweemaal vrouwelijk
tusschen een geratel van rijtuigen en trams als een mierenhoop waarin een machtige adem zoû geblazen hebben werktuigelijk nam elena den weg naar het atheneum
heel langzaam rolt de tijd door naar een geheimzinnig doel naar de harmonie naar den vrede en iedere dag heeft beteekenis maar welke dat zien wij nooit dien dag zelven
in dezen lipariër die genaturalizeerd had gediend in duitschland en daarna weêr terug was gekeerd in zijn vaderland
waar was de utopie als de eerste stoot eens gegeven was eéns na vijftig na dertig na tien jaren misschien zoû het zoo zijn
de nauwe weg had aan eene zijde een muur met cactus begroeid aan de andere zijde de verlaten villa's in dichte tuinen
en die stierven en stervende je portret kusten valérie o god o god het was alles waar wat hij zeide die bekende gruwelen van thracyna zij wist niet te zeggen
en fronste de wenkbrauwen de kaarsen kaatsten vreemd in den spiegel weêr zoo stoud ze hoorende naar de stappen die luidruchtig brutaal buiten op de trappen opliepen
edzard sprak lang met de doktoren informeerde zich elk moment wie er bij den kroonprins was wie hem oppaste welke geneesmiddelen hij innam of het niet tochtte in zijn kamer
gezeten was en zij tikte haar even op den arm vera vol van gedachte behalve over het congres zat hare oogen turende door de zaal als zocht zij iemand inderdaad keek zij uit naar melena
woedend drukte zij op de electrische schel hare overwinning was maar twijfelachtig ze had
je zoû in één oogenblik aan de zee kunnen zijn als je maar je armen hoog oplichtte en je dan liet waaien door den wind naar beneden ja ja maar naar boven dat is lastig
en vooral je weet edzard spot toch al met alles ik wil heusch geen gekheid daarover haar blik glimlachend wenkte generaal ducardi tot haar den ouden generaal gehoorzaamde en trad nader
in de extaze van zijne roeping van zijn levensplicht en hij hief zijn revolver op en mikte het schot verloor zich hij werd dadelijk van alle kanten gegrepen
maar zijne oogen van achttienjarigen jongen niet zijn blik van eigen nog zorgelooze kindsheid toen hij vijf jaar geweest was dit wist hij zeker
en hij drong steeds maakte zich boos noemde haar dol om te gaan het hielp niets zij wilde zij wilde nu dadelijk dat de avond viel gaan
en den voorkeur gevende aan een boutonnière hij maakte volstrekt geen onaangenamen indruk als uitgaand jongmensch maar als mogelijk erfprins was hij een nul
men heeft ons tot elkaâr gebracht zij is tot de werkelijkheid gekomen na hare verpletterde illuzie zij praktisch heeft zich als eene vrouw gewijd aan haar man aan haar kind als eene vorstin aan haar volk en haar land
edzard kan het niet maar ik kan het ok niet altijd je woorden zoo precies wegen in een goudschaaltje precies dt woord
maar dan was het weêr als een weg door een woestijn verschroeid en armoedig en in een windvlaag stuivende vol zand dagen reed melena door
en een gunstig noodlot had hem totnogtoe altijd gespaard maar enkel om vertoon van ceremonie en onuitgesproken in othomars ziel ook nog om te toonen de keizer wilde den vrede maar liparië is niet bang
als in ééne plotselinge seconde eene onberedeneerde angst nu hij weg was voor melena viel neêr over hare schouders
daar neen neen meer oostelijk achter dien grooten berg daar vadertje wat is er mijn jongen
er trilde nog iets van dat gesprek door de electrisch hel verlichte atmosfeer van het vertrek er trilde daar iets van hoop van verwachting van altijd nieuwe illuzie altijd als fenix herlevende illuzie
de vierkant kartelende lijn van den tinnenrand der oude forteres af waarboven het kasteel gebouwd was die tinnenrand
een kalmte kwam over mij nevelen trokken op en ik doorzag wat ik doen moest hoe klaar werd het hoe eenvoudig het had niet anders kunnen zijn
ik kan met hen spreken othomar ja het moet valérie ik moet naar xara als ze me zien
een prachtige nécessaire van geurig russisch leêr vol kristal en zilveren flacons en zilveren borstels
een wanhoop als nu had hij niet gedacht dat bestaan kon het einde het einde van alles in zijne smart in zijne wanhoop in de verguizing van zijn volk dat met hun kreet hem zijn verraad zijne
zenuwachtig hijgde haar boezem tegen den prins aan hij deed haar zitten klopte haar broederlijk de hand bezwoer haar niet zoo te weenen
in omhelzingen werd melena gesmoord zijne hand bijna verbrijzeld door gelukwenschende handdrukken toen kwam over hem het plotselinge bewustzijn van zijne vrijheid zoo onverwachts nadat hij zich reeds dof geschikt had
misschien komt de tijd nu gauw aan dat wij je terugroepen maar het tijdstip is nog niet daar ik heb gedacht xaverius dat mijne illuzie's feeën zouden zijn die een geschenk zouden geven aan je regeering
hij bleef een oogenblik zwijgen zij sidderde van ongeduld nu wat zeg je er op wij zijn getrouwd je vader heeft ons vereenigd naar zijn wet hare vingers krampten zich in elkaâr
de drie heeren geïmponeerd door de aanwezigheid van den prins bleven zwijgen als met een klap voor den mond
gunther en sofie koning en koningin van gothland prins edzard van karlskrona de prinses wanda en de kleine prinsen en prinsessen van gothland een paar hofdames en officieren vergezelden hen
zoo was het acht maanden nadat een vloed van volk samengestroomd was in een onheilsnacht tot voor het imperiaal om als in dat enkele oogenblik te eischen voldoening van hunne wenschen
lipara moest na het congres nu eens iets anders vinden dan dien eeuwigen vrede de keizer zoû nu wel voor den vrede zorgen
een dubbele trap voerde naar den hall een tweede omgang met balustrade bracht naar de woonkamers der prinses daar was de turksche kamer met een open terras een japansch
othomar stond op het congres is bepaald voor den zeven en twintigsten van deze maand hij zeide dit met de zakelijkheid zonder nadruk of klemtoon waarmeê men iets recapituleert dat bekend is
de keizer zat in zijne zelfde houding in een aangrenzend vertrek was een onaangeroerde tafel voor zijn diner gedekt toen sprak ruxodi
axel vroeg ze heesch die bom van nacht voor het paleis der parlementen toen de keizer in den staatsraad was gelukkig niets haastte hij zich met die onvertrouwbare vreemde teederheid in zijne stem
die in een vizioen voor hem verschenen was in een hemel van licht in een brandpunt van zonnestralen waarom niet naar die bruid naar die vrede te gaan als naar de toekomst
en hunne inconsequentie e ids aargang beroepen zich op feiten duizende vrede traktaten in verloop van eeuwen en die eeuwen zouden duren zijn geschonden maar waarom hebben dan duizende oorlogen niets volbracht
in haar gezicht niet bepaald mooi maar vol brille vol charme waren de oogen groot en helder kinderlijk gebleven niettegenstaande de kleine verwoestingen aan de kanten
zij verkocht er kostbare antiquiteiten uit meubels en gobelins en juweelen voor zoover ze gespaard waren gebleven door haren vader
oorlog over dit bloedzwarte beeld neêrgepletterd rees voor hunne oogen de illuzie in louter licht stralende
contracten te verbreken en een handigen impresario boos te maken toen voelde zij dat de roem niet altijd een diadeem is maar soms eene keten wordt
uitgerust los van het congres op dit oogenblik had zij haar mooien avond zij was heel blank heel fijn heel broos met een etherische zachtheid in de morbide gratie harer
teruggekomen van hare wandeling door altara van haar bezoek aan den dom wachtten haar in haar salon den directeur der keizerlijke schouwburgen de direkteur der opera en haar impresario
dat dit hofgemaak het topic was der praatjes van hunnen kring zij zag dat door al de bloemetjes taal van den koninklijken
de prinses betooverend van gratie maar wat vreemd streng in haar zwart fluweel dat niet de stof was voor hare bijna breekbare fijnheid richtte zich tot de andere dames met wie ze medelijden kreeg
en van niemand anders dat hij ondanks al zijn e ids aargang verstandelijk noodzakelijk wegredeneeren een weemoed in zich voelde voor dien zoon een medelijden dat bijn a aan dat kind vergeving zoû willen vragen voor zijne geboorte
kunnen geraken eene cosmopolitische scholen wilde hij in zijn rijk opdat de kinderen zijner onderdanen verleeren zouden dat zij lipariërs waren
drie maanden gebleven met de keizerin en den kroonprins en met ruxodi ons bezoek aan de kwikzilvermijnen onze afdaling in de mijnen ons bezoek aan de straf kolonie's gesprekken met bannelingen
zij lachte luid vraag in je brief in een postscriptum je parel aan othomar terug schaterde zij
zaalatmosfeer in een scheur open klonk een gejubel van koper en schetterde door de ontzaglijke ronde koepelhal van zuilen en marmermozaïkwanden en bont glas en breed als een kalme stroom van koperen harmonieën golfde nu de
telkens en telkens fractie's scheurden om duizenderlei verschil en dat het voordeel der partijen wisselde en de constitutioneelen zwak waren
de prins ging na nog laatste woorden van troost en flirteerende berusting de prinses zag in een spiegel zij had een kleur zij zag er goed uit na de emotie alleen streek zij de haren wat weg
en zijn land en in dat zelfde oogenblik was de passie tot haar paroxysme opgegierd wilden zij verbitterd om hun eisch die niet bevredigd kon worden
hooge hofcharges zaten over hem de keizer scheen zeer jong scheen hun van eene ideale jeugd toe in zijn plooienden blauwen riddermantel den kurassiershelm fladderende van heftig bewogen pluimen
dat de wereldvrede er zijn zoû onderstelde toch een geheime vrees voor den oorlog die de cultuur hunner maatschappij zoû bedreigen die cultuur was hem hatelijk wat kon hem dan de vrede schelen die zulk een cultuur beschermen zoû
toen bedacht zij zich ze had nog een paar mooie ringen en een bracelet cadeaux van prins edzard die waren echt die zoû ze meênemen de rest al die valsche groote dingen dat was maar ballast die zoû ze hier laten
hij verontschuldigde zich steeds met den zelfden flirttoon terwijl zij nog voor hem stond in een gracieus gebaar van op een afstand houden met licht gebogen armen het was of zij een fransch komediestukje speelden
hij lette niet op ducardi's tegenspraak hoog herhaalde hij zijn bevel officieren op het balkon zwaaiden met vlaggen het gerucht ging dat de keizer zich vertoonen zoû maar het
het is vreemd dacht hij ik volbloed republikein en toen het rijtuig voorbij was zeide hij tot den officier naast hem met zijne beleefdheid in zijne beleefde taal glimlachend
en integendeel ze installeerden zich ze omringden wlenzci in drukke woordenwisseling de prinses zuchtte het congres verveelde haar al
als torens massa's architectuur staan de groote dingen van het leven in het licht der beteekenisvolle dagen als aan een weg die komt uit een perspectief van het schemerduister des verledens
familie de ruxodi's waren altijd bekend geweest als een knap werkzaam geslacht met een ongelooflijke veine de gouverneur van lycilië was de derde zoon van eene familie die zeven zonen telde
als met de klauwen van een onafweerbare nachtmerrie dat het haar eene verluchting was toen de stappen heel dicht aannaderden en aannaderden en de deur
en wandelde langzaam verder die wijk van landgoederen en tuinen was geheel verlaten de huizen gesloten klaarblijkelijk ontvlucht
onder de reusachtige platanen waar het al donker was zij maakten wat gekheid met elkaâr en zij flirten wat met elkaâr en zij spraken niet over de revolutie maar inderdaad dachten zij er den geheelen tijd over
dan toortsen vol helsche boosheid gezwaaid in de dichte troepen als kometen en dat alles daar in die straat te eng voor dien gruwel
neen herhaalde hij met zijn flirttoon waarop neen zeg het nu maar neen neen herhaalde edzard gewillig maar keizerin elizabeth werd ernstig neen wanda niet daarmeê spotten dat is nooit goed
dit is een hevige uitbarsting en wat er morgen kan uitbarsten weet niemand dan god in othomar welde op een somberheid tevens voelde hij een fataal geprikkelde tegenstand in zich
en als met eene sluwe zachtheid uitdoovende zijn blik gleed hij in eene verwarring van hen allen zelfs tusschen de troepen door
en dat zij heel ver ver dwalen dwalen naar afgronden van onmogelijkheid en dan dan komen mijne bittere twijfelingen nu wil ik niet aan ze denken o god bedwing ze in mij
sire ik bid u zie mij aan laat mij in de oogen van uwe majesteit zien uwe majesteit heeft mij reeds in deze weinige dagen met gunsten overladen uwe majesteit heeft mij prins willen maken
het geopend werd in zijn eigen allergenadigsten naam othomar hief zijne oogen snel naar ezzera de rijkskanselier hoorde toe met zijn altijd
de prinses had haar blauwen mantel afgeslagen en streek hare verwarde haren uit het gezicht zij droeg een eenvoudigen zwarten fluweelen japon dat was haar toilet voor vandaag en voor morgen haar
en hij bedacht met ontzetting dat hunne onderlinge invloeden werkten op elkaâr in wanhopig evenwicht en dat wat hij gewonnen had door valérie's kracht zij verloor door wat in hem zwak was
die hij noodlottig nooit zoû kunnen overkomen even ergerde othomar het diplomatieke masker
de molligheid van deze kamer was meer de natuurlijke omgeving voor vera's morbide tengerheid dan de stengheid van het studeervertrek deze kamer was langwerpig
stel een antipathie op dit oogenblik vooral op den achtergrond sire herinner u zes jaar geleden onder de regeering van uw genadigen vader keizer oscar de crizis in lipara en
op het plein de ontzettende dichte massa het luide gejubel de gevangenen meêgetroond in triomf een brullend hoera de lucht in
hij was iets meer zijn moeder gaan gelijken hij had geheel haar blik gekregen trots hun verschil van oogenkleur hij had veel te vragen de verwoestingen in de stad die nog lang niet alle hersteld waren
na de opening zoû de keizer zelve de congresleden welkom heeten in het imperiaal en een reusachtig galadiner aanbieden
nù is er in het rijk niets dan die liefde tusschen de zwart gerookte ruïnes van gouvernementsgebouwen in vele plaatsen sire is die liefde sire ga die liefde daar tegemoet vor die ruïnes weêr paleizen zijn geworden
het congres is geëindigd ik had het mij zoo niet voorgesteld als het geweest is en zoo zal nooit misschien iets zijn als ik het mij voorstel en bijna ondoenlijk moeilijk is
van die zee tegen dien rechterzijvleugel aan zij zwaaiden hunne flambouwen ze wierpen ze in de grenadiers
die alles dwong nog te gaan den plechtigen kalmen gang van iederen dag van het keizerrijk trots de revolutie's daarginds trots den staat van beleg in xara
terwijl het schuim der laatste champagne nog in het electrische licht scheen na te trillen en zij herhaalde hare fraze het leven was moeilijk het tooneel was gemakkelijk en men moest haar zien en hooren om te erkennen dat zij gelijk had
in deze stemming hield zij zich tot de hofmeester de deuren opende en aankondigde zijne koninklijke hoogheid de prins van karlskrona
in al hare leden van woede toen zij den naam op het kaartje las e ids aargang at is dat vroeg ze heesch die heer verlangde uitdrukkelijk hare excellentie te spreken
het was als een wind van stemmen die van verre opstak de keizerin luisterde angstig de keizer verloren in zijn idee fixe hoorde niet
maar ook zoo kort maar omdat het leven dadelijk verder stuwt maar misschien langer zoo een oogenblik in de landen van het zuiden om de blauwere doorschijnendheid hunner atmosfeer om de langere herademing van zuidelijke zielen
als met vonken ontsprong het in zijne werkende hersenen zoo dacht hij er aan dat hij in thracyna niets te doen had in thracyna zoû alles van zelve gaan
die geschud hadden aan zijne gehechtheid eensklaps zelve beducht geworden voor wat zoû gebeuren als zij zich niet inbonden
maar hare bitterheid was te groot hare teleurstelling was te ontzettend zij huilde van spijt zij tandeknarste van wanhoop zij kn niet met hem meêgaan terwijl zij nog een oogenblik te voren gedacht had met prins edzard te zullen gaan
ik ben geen rekenschap aan je verschuldigd ik ben in mijn eigen huis je bent wel rekenschap aan me verschuldigd ik ben je man zij lachte schamper
maar die omwenteling behoefde er geene te zijn van bloed en misdaad en vernietiging en anarchisme zij zoû er eene kunnen zijn
hoorde zij hen schelden met uitdrukkingen die zij vergeten was haar vervloeken toen hoorde zij verder zieltogende uitbloedende in een donkere lauwe plas hoorde hen vechten schieten
en dan was wanda nog boos op hem op den koop toe aan tafel had hij over haar gezeten ze had geen woord met hem willen spreken hare oogen vermeden stelselmatig zijn blik toen hij het woord tot haar had gericht had ze gedaan
het toilet was als een altaar van vrouwelijkheid de drievoudige spiegel kaatste telkens hoeken weêr eene zijde van het vertrek was geheel ingenomen door een lange garderobe van
hij hield haar nog altijd bij de polsen vast haar pijn doende zonder het te weten en hij smeekte maar in haar was een onmetelijke wanhoop zij dacht aan prins edzard aan de veiligheid van het kroonpaleis dat zij verlaten had
de goudgenestelde koetsiers onbeweeglijk deftig de zweep schuin maar een rumoer een gedrang een naderend hoera zwol van uit het station de keizer was aangekomen
deze bitterheid om het lot maar niet lang want hij hoorde ze juichen met schitterende oogen en hij voelde zijne liefde tot hen gaan en hij wilde hen voeren naar zijn geschenk hij wilde hun geven den vrede
maar pluk dit oogenblik sire pluk en laat het niet verschrompelen terwijl zij daarbuiten wachten en uwe majesteit hier in haar kabinet twijfelt aan alles
hoe zoû zij aan schapen kunnen komen mooie jonge schoone schaapjes was het de tijd van lammeren tante wist het niet precies een beetje in de war nog altijd bij het congres en nog lang niet bij de lammeren
vol van haar eigen verleden en met eene vage gedachte aan het gesprek over toekomst dat zij juist met ezzera had gevoerd en op den burchtweg reed in zijn coupé
een frissche ziltheid kwam aan van de zee melena had zijn hoed afgezet de gedachten begonnen zich te omlijnen in zijn hoofd het congres de vrede hij slaakte zijn grinnik van minachting waarom wilden zij den vrede
wikkelde er zich in en ze vloog naar de deuren dat alles in ondeelbaar korten tijd vera wat doe je riep hij
ik vraag u nu dezen gunst zie mij aan want ik wil u zeggen dat ik uwe majesteit zooals uw geheele volk liefheb en vereer
eene mondaine moest zijn diplomatisch hoe zoû zij den prins ontvangen dien avond ze was in een grooten tweestrijd nu zij over den prins dacht
maar mijn waarde secretaris leest zijn baedeker slecht hoe gaat men naar den dom mag ik u brengen
is dat dus het neen tegen tante elizabeth aan haar ondeugenden lach zag hij van ja en zijn flirtstem steeds accentueerend
en verspreid op den grond een groote vaas in scherven zij woonde dus nog hier misschien had zij hier geld hij zocht overal wat maar hij vond niets
schetterde het daar in den onweêrzwoelen nacht en in hare wanhoop zonk alle illuzie weg
die hen verder van elkaâr gebracht had heviger wordende nu ten laatste vlammende als een vuur tusschen hen maar oogenschijnlijk kalm sprak zij weêr terwijl hij haar zoo met dien haat aan bleef zien
opheffing van al wat hen verbitterde acht maanden en hoe het machtige rijk ook geschud was geworden als zoû het met torens in elkaâr kraken het was gebleven
de dom scheen eindeloos verlaten maar toen zij langzaam voortgingen hoorden zij hier en daar het gefluister uit een biechtstoel bespeurden zij het knielen van figuren
trek het dan in siste hij ziedende ik verkoop me niet aan je ik verkoop me niet aan je tegen mijn ideeën in tegen de ideeën in van je vader
aan iemand van het hof vroeg hij nooit en door geen adjudant zoû hij gedragen willen worden hij was de
het lot zoû me gunstig geweest zijn we hadden niet hoeven te gaan nu met de troebelen in xara die troebelen dat is rouw
naar othomar gedraaid en wlenzci vond dat zij een goed oogenblik koos om zijn aandacht op den keizer te vestigen
en die hij alleen door zelfmoord had kunnen verdrijven maar estelle estelle had heusch zeer liefgehad geïnfluenceerd door lectuur als marion delorme en la
xaverius xaverius wees niet hardvochtig je zal dit éens lezen mijn kind vergeef me dan
en zoo zij die aansluiting niet beoogden hun daarvan te vragen rekenschap zoodra deze groepen immers talrijker van leden werden en daardoor meer invloed verkregen zoû geene regeering weêrstand kunnen bieden aan hunne eischen
menschenverdelging alleen wederzijdsche concessie's eerbied voor het recht alleen eene hoogere rechtvaardigheid kunnen strijdvragen oplossen voor eeuwig want na een oorlog zal altijd weêr een oorlog volgen
waaraan vroeg wlenzci naïf denkende aan het congres niets niets lachte de prinses een geheimpje
en toch als hij geen nul geweest was als zoodanig had hij misschien niet zoo gezellig zijn tijd doorgebracht in lipara
dan lag heel in de verte op eene hoogte wel eens een witte silhouet van een stadje witte opeengestapelde huizen
of was het haar adjudant haar officier die al terug kwam om haar te halen was het dan al zoo laat neen ze had nog tien minuten
boog hij zijn hoofd in een ronden groet van links naar rechts tot de hofdames die opgestaan waren hij droeg nog geen uniform maar hij was de
dat al in niet minder dan vijftien europeesche parlementen een tak van de interparlementaire conferentie was geënt ter wille van den vrede
hij dorst alles doen dezen keer caroline verscheen aan de deur laat balthazar hier komen beval hij aan de kamenier
maar dat geheel hun systeem van eene maatschappij van staten met ongelijke materiëele belangen belangen van grondgebied met elkaâr tegenstrevende eischen
toen vera na het diner had uitgerust en zich daarna gekleed had kwam haar evenwicht terug
in hunne rijke middeneeuwsche dracht wapenrokken van blauw en wit fluweel waarop het zilveren kruis van st ladislas uitschitterde in den eersten landauer ging daarop de opperceremoniemeester voorbij de oude
de menschen wisten niet konden niet voelden niet nu ja er zoû geschreven worden en gesproken rede's zouden weêrgalmen onder den koepel van het atheneum het congres zoû plaats hebben maar wat
de massa's groen met beelden en fonteinen en bloemenmozaïken strekten zich ver en ver uit in een voorname verlaten rust
die in eens opklaarden aan den wijden hemel over mijn land het was een muziek der sferen het was een hemelvaart der ziel en in licht van witte zonnen zag ik mijne roeping wenken die ik nog nooit had begrepen
wijd lag daar de wereld uit de azuren golf van thracyna de oeverranden harmonisch gebogen als door een kunstenaar
en de ministers zouden komen dadelijk na den ministerraad en hij haastte zonder veel ceremonie zich naar de appartementen van de keizerin het paleis was als eene vesting
onze gouverneur van xara is zeer zeker niet berekend voor oogenblikken als deze ging ezzera voort en met steeds vaster stem
dus daar achter ligt nog altijd liparië ja en daar achter maar altijd door de wereld ja ja zeker dat is heel groot
terwijl zij stilstonden op het trottoir en de passage stremden trok nog meer de aandacht tot estelle waar gaat u heen
door hare laatste tranen en zuchtjes heen zeide dat hij stout was dat hij haar plaagde u bederft uw mooie oogen sprak hij en van avond moeten ze nog duizend pijlen schieten
daar had een onder hen een toorts gegrepen als in extaze het was melena met balthazar op zijn schouder maar hij zag den keizer daar staan alleen en hij zag zijne roeping voor zich in dat mikpunt daar
burgemeester omtrent het bal in het stede paleis nog nooit had hij zijne macht gevoeld als z licht te dragen als zulk een genot om te kunnen bevelen en snel te zien uitvoeren wat hij beval eene groote jeugd lachte in
xaverius als ik liparië hoog hef tot eene hoogte vanwaar het den vrede in waarheid begrijpen kan begrijpen in zijne zilveren zuiverheid in zijn sneeuwblanke logica
niets dan eene hulde aan hunne idee moest zijn omdat ik een groote sympathie voor die idee gevoel wil ik hun deze teleurstelling besparen
ik haat je om alles om je heele leven en je heele zijn maar ik wil je niet opgeven ja nu nu juist nu wil ik je niet opgeven want ik haat je maar ik hoû ook van je
meer dan dat misschien zij hebben u zeer lief zij vereeren u zij aanbidden u ik heb in lycilië altijd gesproken met het volk
de keizerin nam tusschen hare beide handen het gezicht van het jonge meisje dus nog altijd niet vroeg ze fluisterend glimlachend zij doelde op een geheele intrigue de wensch der familie
de keizer te ver mocht gaan in zijne utopie en de anderen zijne officieren wat dachten zij van den vrede generaal ducardi chef van zijn militair huis wat dacht hij en was hij het alleen met zijn keizer eens uit
aan den loop der dingen aan het voortstuwen van den tijd aan wat komen moest en worden moest en zijn moest wat ze wilden het was niet zoo te zeggen maar dat de hertog van mena doni vermoord was geworden
en zij die in het imperiaal waren zagen met zoo groote ontzetting naar dien rooden damp in den hemel dat zij nauwlijks bespeurden dien tweeden vuurgloed dààr vlak bij het hôtel zanti
het kan niet langer zoo gaan valérie ik ga vandaag nog naar xara naar xara ik ga er mij vertoonen ik had het dadelijk moeten doen
zij trok het jonge meisje bij zich op een rooden leêren rustbank en zij legde haar plan uit de andere dames vreemdelingen vrouwen van congresleden waren verlaten tusschen de groep der heeren en tusschen den intimen
nu haar naam was oud bekend jaren nog ware het kalm in lipara had zij zoo kunnen blijven leven met een crediet van jaren zij had zelfs haar lot gezegend dat melena haar niet had willen trouwen
beter dan onze opwinding de opwinding van je vader dan jouw plat egoïsme zeg ben je hier alleen gekomen om me te beleedigen en me geld te vragen om je geld te vragen ja
zullen wij die wonde plek van ons land ooit kunnen balsemen of zal het toch van daar altijd blijven voortkankeren
en zij ging met een vroolijk afscheid van den prins die het maar niet eens met haar was zij ging glimlachende flirtende met den officier
en in deze ongenaakbaarheid duldt uwe majesteit alleen hare majesteit de keizerin en alleen haar den kroonprins duldt zij niet
dat was beleefdheid geene overtuiging want op een troon heb ik alleen gezeten en er zaten geene om mij heen op tronen geen enkel souverein is zelve gekomen op mijn verzoek
haar stem had gestokt zij zag hem angstig aan met je trouwt herhaalde hij verbaasd ja hernam ze kalmer met me trouwt eenvoudig om balthazar
en in eens omdat alles toch tevergeefs was zonk haar woede in een zij werd oogenschijnlijk kalm zij kleedde zich geholpen door tante die beefde en huilde vlug aan in een donker toilet in een somberen mantel
ik hoop dat het geen verkeerden invloed op xaverius heeft gehad mijn jongen hij zit daar zoo stil in zijne illustratie's te kijken de illustratie's van onzen tocht hij zit ze aandachtig te bestudeeren
krachten die de elementen samendrongen wat dachten zij wat dacht edzard achter zijn officieel gommeux gezicht verveelde hij zich wat dacht ezzera achter zijne uitdrukkingloosheid wat waren zijne geheime plannen
en zij vergeten dat op dt hoogtepunt hoe dan ook gekomen geraakt in edeler staat dan in den beginne het oude recht der primitieve tijden wijken moet voor een ideëeler recht
neen sprak hij de hand naar haar strekkende zij kwam nader vatte zijne hand zij was zoo geheel anders dan men haar zag
eten we vanmiddag alleen kindje ja tante alleen de prins komt pas van avond laat u in godsnaam dien rommel in de studeerkamer opruimen ja kindje de prinses ging verder hare kleedkamer in
dat zij hem liefhadden hoe was het gekomen wat had hij gedaan wat hadden zij gedaan valérie en hij was het om hunne barmhartigheid wat hadden zij anders gedaan de vijf jaren van hunne regeering zoo jong
de jonge vader de acht en twintigjarige keizer van een eindeloos rijk een rijk waarvan de noordelijke bewoners als vreemd waren en van een ander bloed dan de zuidelijke