AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
wees dan weêr als vroeger addy als je niet vroolijk bent is het alles treurig in ons huis het kind glimlachte ik zal het probeeren vadertje
zij aarzelde hij zal denkelijk in de diplomatie gaan zeide zij zacht van zelfs denkende aan hare romeinsche jaren aan de staffelaer aan alles wat haar gescheiden had van de haren zoo vroeg mama geïnteresseerd louis couperus de boeken der kleine zielen ja van der welcke zoû het gaarne zien
wat doet tante constance weêr erg select zei floortje tegen dijkerhof ze blijft den heelen avond zitten naast paul antwoordde haar aanstaande louis couperus de boeken der kleine zielen niemand is natuurlijk goed genoeg voor haar nu als je de vrouw van een diplomaat bent geweest en nu barones van der welcke waarom zijn ze eigenlijk in den haag gekomen
het is onzinnig bromde gerrit er is een neiging niet alleen in paul dat is een poseur maar in allerlei menschen van onze côterie constance waar je zoo even minachtend over sprak
zij torsten meê op de ladders emmers vol water en zij waren tusschen het mastbosch der rood en wit en blauwe stokken als zeelui die tuigden een schip op in de straat reden net geschilderde wagens van een waschinrichting een koekebakker een
blijf nog zeide zij aarzelend ik ben heusch bang dat ik je stoor neen blijf nog zei bertha ik vind het lief dat je gekomen bent vind mij niet koel maar wat geeft het te praten als men niet praat is alles veel rustiger
het was dus beslist dat zij dien middag samen naar constance zouden gaan maar op het punt te gaan werd er gebeld kwam adolfine van saetzema binnen zoo vervelend dacht cateau nu m o e t de coupé wachten
nu nu was het gedaan zacht werd het wel niet zoo bitter meer en weldadiger maar zij voelde het zij had nooit geleefd
en zoo las zij er in wel niet verborgen voor haar ouden man maar toch louis couperus de boeken der kleine zielen stilzwijgend als in een geheime ketterij hij had haar wel eens gevraagd wat lees je daar en zij had hem den vreemden titel gezegd en gezegd dat zij wilde onderzoeken maar verder was er ook niet tusschen de oude menschen gesproken
en zij prees al haar eigen hoog vijzelde het op als voor een verkooping ontlokkende waardeering aan de zuster of de vriendin zij was in haar hart altijd bang de mindere te zijn en om die vrees te verbergen voor het oog van een ander stofte zij en pochte zij altijd op wat van hàar was
wat heeft hij nu van de van lowe's misschien dat tintje melancho lie dat hij soms heeft maar hij is een van der welcke hij is heelemaal een van der welcke vreemd evenwicht heeft die jongen wat hard en stroef is in papa is zoo verzacht in hem
neen lief was het niet van jullie maar ach het kon misschien niet anders het was nu eenmaal zoo jullie konden mij niet achten jullie moesten mij wel verwerpen ik heb vreeslij k geleden al die jaren ik heb nooit iemand gehad met wie ik spreken kon dan met hèm mijn kleine kerel
van vreeswijck o zei adolfine die van het hof hij is kamerheer van de regentes zei constance eenvoudig o hij is een oud vriend van van der welcke verontschuldigde constance zich bijna o nu maar dan zal ik je niet storen
toch waren er velen want zij verging van nieuwsgierigheid om allerlei te weten bij voorbeeld hoe constance wel dacht over bertha en over cateau als die ellendige bolero nu daar maar niet hing eindelijk begon zij
zij had hem niet heel veel meer bij zich nadat hij op het gymnazium was s avonds veel werkte van natuur ijveren plichtgetrouw van vreeswijck kwam eens om de veertien dagen de drie weken eten meestal alleen of zij vroeg er nu paul reisde marianne van naghel bij van wie zij veel hield
wat is er dan toch vor zeven uur heb je iets noodig kan ik je dan niet helpen tel ik heelemaal niet meê jawel zeide hij als u niet zoo kwaad is vor zeven uur komt de eigenaar van het huis in de kerkhoflaan bij de boschjes
twee tafeltjes voegde de knecht aan elkaâr en taartjes en ijs werden besteld en genoot de oude vrouw in het huis van bertha vooral van de voornaamheid die lag over het leven daar leven dat haar herinnerde haar eigen leven van grootheid
hij smolt nu weg heel zijn jonge kleine mannelijkheid van natuur smolt weg en hij werd week als een kind omdat papa het verzekerde dat hij de zoon was van papa en mama en omdat hij papa nu geloofde hij snikte en het was of van der welcke constance zelve hoorde snikken in eene harer opgewondenste buien
ja als kind als heusch kind zag je alle oudere menschen maar oud nu hij verwonderde zich wat was papa jong en mama wat was ze veel ouder dan hij zij had wel een jong gezicht maar zij had grijs haar zij was drie-en-veertig
het woord was voor van naghel en bertha niet bepaald teekenend gekozen en zelfs adolfine voelde dat maar zij bewonderde te veel haar louis couperus de boeken der kleine zielen eigen inkoopen en de cadeaux van hàre kennissen om er cateau opmerkzaam op te maken
tante dorine doe je altijd boodschappen zij lachten allen het was een manie van dorine iederen dag den haag te doorkruisen zij was zeer hulpvaardig en vooral voor bertha en adolfine voor de twee aanstaande bruiloften had zij het druk ernst en paul kwamen binnen
glimlachte vaag en constance voelde eensklaps dat zij niet over rome spreken kon zij schrikte zij kon den naam van de staffelaer niet uiten zij moest geheel dien tijd van grootheid nieeren
constance beneden al gekleed wachtte hen een beetje ontstemd omdat addy zoo laat was gekomen omdat hij gevochten met jaap had omdat hij niet had willen eten
iets wat wel sympatisch was geweest en exquis maar toch zonder dat familie gewone van broêr en zuster die elkaâr na jaren terugzien wat adolfine en hare kinderen betrof had constance zich na een eersten indruk van louis couperus de boeken der kleine zielen afstuiting bijna onbewust een gevoelsregel gesteld waarvan zij niet wilde afwijken
als je een zuster voor mij wilt zijn in werkelijkheid en niet in naam help mij daar dan in begrijp je ik w i l wat jaren geleden gebeurd is beschouwen als het verleden
het bittere woord viel er om het allerminste het verwijt werd dadelijk geuit de wrok stroomde over telkens en daartusschen bleef het kind als aangebeden door beiden met een ijverzucht op elkaâr die hunne aanbidding bijna ziekelijk maakte
op dit oogenblik heel laat kwamen bertha van naghel en marianne binnen mama ging dadelijk naar hen toe een kalmte om een houding aan te nemen streek iets effens in die opwinding van zoovele menschen in twee kamers bijeen
er was in hare kamers in haarzelve een gedistingeerde intimiteit van vrouw van de wereld die paul nog niet bij haar had opgemerkt omdat hij haar tot nog toe meer had gezien f geheel intiem in hare slaapkamer f op de zeer drukke familie avonden het was of zij nu kwam tot haar recht
trotsch op dat vierde geslacht genietende van die groote familie dat drukke huishouden al die beweging die zijzelve nu zoo miste in haar eigen huis waar zij nu echter kalm wonen kon zonder veel bizondere uitgaven meer in haar rustig leven dat alleen de familie zondagavonden geregeld
verbaasde ze zich ontstelde ze en begreep niet waarom lasterden de menschen rondom hen heen de menschen naar wie mama zich gesmacht had omdat zij ze eenzaam zeer miste en omdat zij in zich voelde een vreemd gevoel liefde voor familie
het doet mij verdriet dat ze kwaad over ons spreken maar ik ben er ook niet aan gewend zooals jij en adolfine perste al meer en meer de tranen uit de oogen willende den indruk maken van miskend niet gewaardeerd heel gevoelig te zijn en willende constance doen voelen dat het hàre schuld was en dat nog meer daarenboven hàre schuld was
dan maar kind zei tante als verlucht lees dan maar niet ja beroèrrde artikel schandàligh kind van louis couperus de boeken der kleine zielen jou hé soedah dan toch die menschen al s lang gheleden jij met jouw man en nou toch jouw m a n hé ik sèg laa àt haar toch met rust
zij bleef dagen zeer neêrslachtig ging weinig uit zag alleen geregeld haar moeder paul was op reis en adeline wachtte hare bevalling af mevrouw van lowe merkte niets van wat er omging in constance en als des zondags zich de familieleden weêr verzamelden straalde de oude vrouw in die illuzie der groote aanhankelijkheid
en die drie jongens dravende door de al te volle salons onhebbelijk met vuile handen slecht opgevoed als zij ze vergeleek met haar addy die misschien wel heelemaal geen opvoeding kreeg maar die uit zichzelven zoo een aardige kerel was zoo beleefd al was hij strak
je hebt verteld aan adriaan je verleden van rome en van de staffelaer ik heb zonder in onnoodige détails te vervallen en met eerbied voor zijn jeugd hem de waarheid de geheele waarheid gezegd ja
twee kinderen verloren slag op slag terwijl louis couperus de boeken der kleine zielen constance's misstap zeer zeker een zwàre slag was geweest waaronder zij vermoedde dat van lowe eigenlijk was bezweken lijdende in stilte en altijd om het verdriet dat zijne lievelingsdochter hem had aangedaan
neen maar wat een dichterlijke ritmeester riep paul als hij los komt en land vaderland ging gerrit voort met vuur er bestaàt land er bestaat vaderland
in niemand is meer een reine gedachte om de reinheid zelve behalve in zola nergens is het mooie heb je wel eens in een trein of in een tram of in een theater gelet op al die domme leelijke gezichten scheeve figuren dik en mager
holde de trap op vergetende hare natte parapluie in den standaard te zetten zij hield die krampachtig in de eene hand tegelijk met haar rok louis couperus de boeken der kleine zielen dien zij vergat los te laten in haar arm drukte zij een pakje tegen zich aan onder haar pélérine
ach schrikte cateau wat is het rijtuig nu nàt geworden zij reden hunne visites eerst reden zij aan bij de ruyvenaers karel belde aan maar gelukkig waren oom en tante uit
toen kwam het rijtuig voor en de oude koetsier die papa al als kleine jongen gekend had reed hen naar het station terug waar zij twintig minuten te vroeg aankwamen stil zonder woorden liepen zij op en neêr wachtende op den trein
en zei adolfine let op mijn woorden je zal zien ze heeft pretenties ook zoo met een nijdigen zwier van haar hand van de groote wereld zich pousseeren misschien wel aan het hof
dorine dat artikel heb je het denk je dat ik er meê rondloop zei dorine nijdig waarom ben je boos op me dorine ik ben niet boos maar als je aanleiding geeft ik aanleiding vijftien jaar geleden neen gisteren wat een idee om naar bertha te gaan
henri dank god als je kind wiens zuiverheid je op zoo zware proef hebt gesteld die proef kuisch en zuiver te
hoe hem te sparen hoe hem te sparen zonder een oplossing gevonden te hebben gingen zij weêr ieder hun weg met de radeloosheid nog in hun oog de wanhoopszwaarte op hun hart
dat zij wel een van lowe was uitte zich hierin dat zij haar man en hare kinderen meê opvijzelde in hare algemeene zelfverheerlijking heel licht was er dan in al hare pocherijen een schaduw van verwijt tegen de familie de kennissen den haag
klonk marietjes hardnekkige toon het meisje zag op en naar buiten arme boomen dan toch dacht marietje ach arme blâren
zoo meer van het buitenland vroeg anna ijkstra ja en zoo veel ringen d a a r hoû ik niet van en haar haren zoo gefrizeerd en geglfd weet je wijd uit zoo gek omdat ze al èrg grijs is ach
zo had hij iets kalms en gezonds van louis couperus de boeken der kleine zielen bedachtzaam overleg en egoïste bezadigdheid hij legde rustig het tijdschrift waarin hij las ter zijde als wist hij dat hij nu onvermijdelijk een kwartier minstens naar zijn zuster zoû moeten luisteren maar hij beloofde zich haar dikwijls in de rede te zullen vallen
dat is van een kwaliteit daar gaat niets boven voel dan toch maar eens voel dan toch eens terwijl die flèbbeldingen van emilie en zij hoorde aandachtig naar de eindelooze perioden van zelfverheerlijking zij putte zich uit in bewondering zij wilde volstrekt adolfine streelen en een lieven indruk op hare zuster maken
zij dacht soms als het ooit stierf als zij ooit het moest missen zij maakte zich van kant het was niet hun kind het was hun schat het was hun leven
zoo daar heb ik niets van gemerkt nu zeide constance zacht misschien dat addy zich dan vergiste kom ik heb je nu gezien bertha en het is misschien beter dat ik maar ga en dat je wat rust en zij boog zich nog eens om bertha te kussen tot afscheid maar bertha hield hare hand vast
het is een wufte vrouw zei mevrouw van raven de aanstaande schoonmoeder van emilie tegen mevrouw friesesteijn het is wel een bezoeking voor de van naghels dat die zuster uit brussel weêr is op komen dagen
maar toen trad bertha nader en zij glimlachte en vond het vriendelijke woord en de beschaafde manier zij kuste hare jongere zuster zeide iets liefs mevrouw van lowe straalde de andere broêrs en zusters volgden de neven de nichtjes langzamerhand hadden zij allen gegroet
vooral voor van der welcke geweest dien zij wel als zwager op een intimere en hartelijker wijze hadden kunnen verwelkomen den allereersten keer dat zij hem zagen nadat zij gedurende jaren haar man als familielid hadden genieerd
zoo nu dag dan emilietje een glimlach hier en daar verhelderde de sombere gelaatstrekken de tantes herkenden nooit goed waren altijd een beetje in de war tusschen zoo heel veel neven en nichten gelouis couperus de boeken der kleine zielen slachten die na waren gekomen
hij deed of hij door las in het boek omdat het zoo moeilijk was praten en schreien en omdat het gemakkelijker was als hij deed of hij doorlas toen zeide de oude vrouw omdat zijn oude stem het woord wel zacht had gezegd ik woû morgen naar
het maakte haar eensklaps zenuwachtig want zij had niet gedacht dat zij te midden van haar broêrs en zusters zich ook bedwingen moest tact moest toonen zij was juist tot hen gekomen om spontaan zich te kunnen ontspannen maar zij voelde in bertha zeer sterk eene afkeuring dat zij over rome dorst praten
mevrouw van der welcke constance trad binnen in den salon half donker bewogen zich enkele menschen meest dames maar z donker was het er niet of het trof haar aanstonds dat marianne haar verwonderd aankeek met zulk een spontane niet te verbergen verwondering dat het haar pijnlijk aandeed
marietje van saetzema stond aan het raam en keek in de straat zij keek de geheele straat in omdat het huis een hoekhuis niet in de lengte der huizenrei stond maar in de breedte en de straat half afsloot als een hofje van groote huizen
die grootheid die zij nooit bereiken zoû was haar een marteling harer ijdelheid het was zoo van zelve gekomen in de lijn van het leven van van naghel en bertha door papa's protectie door van naghels eigen relatie's en overijselsche familie die altijd een rol had gespeeld in de politieke geschiedenis van het land
en zij stelde veel belang in het diner en de partij die aan de witte brug zoû gegeven worden zij keek aandachtig in de open kasten naar de stapels van floortjes uitzet zie eens die hemden en die tafellakens en servetten
waarlijk niet nu om je de waarheid te zeggen ik begreep het ook niet goed waarom niet vroeg van der welcke dadelijk beleedigd kerel ik mag toch ronduit met je spreken niet waar als met een oud vriend maar als je susceptibel bent
dien dag bleef zij thuis daar het stortregende en zij zag niemand des avonds om half negen in een rijtuig ging zij naar mama van lowe met van der welcke met addy
studies te maken op het dierlijke in den mensch kijk mevrouw bruys haar taartje eten met een bijna dierlijk ge noegen kijk dien oom van dijkerhof dansen met de nicht van van saetzema het is bijna vies om er naar te kijken
addy nu sprak met hèm hij sprak van zijn kind en bekende dat hij het verafgoodde dat zij het verafgoodden beiden de oude man rustig rookende zijn pijp luisterde toe nieuw belang stellend in die jongere levens de levens van zijn zoon en kleinzoon
constance stelde het zich tot een plicht in de bruiloftsdagen van floortje veel te komen bij adolfine zij deed buitengewoon hartelijk zij zond een heel mooie bloemenmand op den dag der aanteekening zij gaf een heel mooi cadeau kostbaarder dan zij emilie had gegeven
ik laat me nu zei paul moê knippende de oogen prezenteeren aan niemand meer louis couperus de boeken der kleine zielen studies wil ik wel maken het eenige waarmeê je je amuzeeren kan in zoo een arke noachs als deze soirêe van
en constance ook wist niets zacht gelukkig zacht voldaan met die vriendelijke weemoedige kalmte over haar gezicht en in haar ziel die de weêrspiegeling was van hare stemmingen den volgenden zondag echter aan het lunch alleen wetende dat addy nog boos was op jaap zeide zij
mag ik niet ronduit praten met mijn broêrs vroeg constance ben ik gekomen na jaren in den haag en bij jullie allen terug om altijd te doen of er niets is gebeurd dat mij heeft gescheiden van jullie allen die mij lief zijn
ja addy is wel wat ouwelijk ach het was ook zoo moeilijk voor papa en mama van der welcke je hebt gelijk die steen is soms wat dof zij slikte het ontving het alles met zooveel zachtheid en zooveel toegeeflijkheid dat addy als hij er wel eens bij was verwonderd naar zijn moeder opzag haar zoo niet kennende
nu dan dag gertrude laat ze maar denken dat ik gertrude ben mama zei constance dan zacht vergoêlijkend terwijl mevrouw van lowe een beetje zenuwachtig werd
het kind vroeg zijn vader telkens iets louis couperus de boeken der kleine zielen zijn hand in van der welcke's hand en om die liefkoozing niet te zien tuurde constance uit het andere raam zwijgend gisteren avond waren zij bij de van saetzema's geweest en hoewel constance zich eerst geërgerd had had zij later een groot medelijden gevoeld
gerrit nu niet over mijn bloote voetjes waarschuwde constance maar ik voel dat je geen vreemde bent dat er tusschen ons is een band een verwantschap iets mystieks bijna
laten wij samen uitgaan mama zeide hij zij glimlachte blij dat hij zijn zondagmiddag gaf aan haar met die rechtvaardigheid waarlouis couperus de boeken der kleine zielen meê hij zijn gunstjes verdeelde zij stond voor hem haar blik vaag en nu vochtig de glimlach toch nog om haar mond
maar boven mevrouw kom maar boven cateau maar stor ik je heùsch niet adlfine neen kom maar boven
constance zweeg zij was moê zij had hoofdpijn en zij dacht dat adolfine maar het gesprek gaande moest houden maar adolfine was te afgeleid door den bolero om erg op dreef te komen zij zocht naar een onderwerp
had ik nooit die opoffering aangenomen neen neen was ik maar gegaan alleen en ver ergens ver weg en dan nooit meer terug gekomen bij jullie want nu kon dat na vijftien jaren en dan was het onmogelijk geweest
maar kijk eens rond niemand die zich amuzeert en daar geven van naghel en bertha nu een paar duizend louis couperus de boeken der kleine zielen gulden voor uit om ze eten te geven en wat te laten dansen en naar mijn weelde te kijken floortje boven op marianne kijk die gezichten niemand die natuurlijk opgewekt is
dat mama het natuurlijk gaarne had dat wij allen constance weêr in onze familie zouden opnemen als zuster nu dat alles zo lang geleden gebeurd is en zij met van der welcke al vijftien jaren is getrouwd en hun jongen dertien jaar is
hoewel constance nog maar eens bij hen aan huis was geweest te midden van een drukte van repetities voor bruiloftsvoorstellingen had zij er dadelijk iets zeer sympathisch en bekends gevoeld
die er zijn zoû tusschen allen de kinderen altijd lieten haar allen buiten hun twisten hielden haar uit een eerbied en liefde in de illuzie die haar dierbaar was adolfine in tegenwoordigheid van mama sprak nooit vinnig kwaad van bertha was vriendelijk tegen constance
waarom heb je het gedaan ik ontvang je zoo gaarne altijd anders maar juist op een jour als je risqueert als je ontmeten kon die je dan ook ontmoet hebt mevrouw van eilenburgh de van heuvel steijns waarom heb je het gedaan waarom heb je het gedaan
zielen bertha royaal gaven een aardige toelage meê en constance toen emilie en van raven verder gingen complimentjes makende aan de gasten verwonderde zich tegen paul
als tante toch nooit getrouwd was geweest met een italiaan kon zij toch geen zoon hebben die een italiaan was de bijnaam bereikte herman ruyvenaer den jongsten zoon van oom en tante een magere kleine bruine sinjo van vijftien en hij vertelde van den bijnaam thuis aan zijn zusters toetie dot pop
maar eindelijk toch bij half zeven kwam hij thuis wat ben je laat addy zei constance ontstemd we wachten al een half uur op je ben je geweest bij de drie jongens ja
ja kind iederen zondag er heerscht een groote sympathie een warm gevoel tusschen allemaal dat vind ik altijd zoo heerlijk wij zijn een groote familie ik ben blij er nu bij te zijn maar toch zijn ze voor mij nog als vreemden met ons hoevelen zijn wij nu wel mama
vadertje zeg ben ik je zoon o ik had het zoo vreeslijk gevonden als ik je zoon niet geweest zoû zijn ik had het zoo vreeslijk gevonden omdat ik zooveel van je hoû en omdat het dan alles voor niets was geweest niet voor mijn vader
dus wij zij allen vreemden voor elkaâr zeide constance en een koud gevoel liep over haar een weemoed was in haar opgekomen onder die woorden van paul half blague half ernst
had geen vrede gehad diep in zichzelve had zij altijd gewrokt omdat zoo zware opoffering de hemel haar moeder oplegde haar man had de kracht van een man gehad die recht zijn weg gaat den weg van zijn plicht en zonder eenig overtollig woord had hij zijn zoon afgestaan en hem verloren
daar was het weêr hij voelde eene aarzeling in van vreeswijck eenvoudig te informeeren naar de oude lui en nu constance zelve zeide dat zij ze beiden zoo kras vond dorst van vreeswijck eerst doorpraten over die schoonouders die hun zoon hadden opgeofferd die hunne schoondochter en zelfs hun kleinkind jaren niet hadden willen zien
dat is niets meer geweest dan een illuzie een hersenschim ja cony ik ben misschien wreed geweest maar heusch je bent zoo pastoraal land vaderland kind lief wat een heerlijke woorden wat ken je ons hollandsch nog goed ik ken die woorden niet meer
ik heb gesmacht naar jullie allen ik heb lange lange treurige jaren doorleefd ik heb niemand in mijn leven dan mijn jongen en hij is nog zoo jong en ik zeg hem al veel te veel
maar jong als papa was vreemd was het toch vond addy dat papa zoo vaak hem gezegd had mijn leven is geknakt mijn carrière is gebroken waarom was dat was dat alleen omdat papa uit de diplomatie had moeten gaan toen hij nog heel jong was en getrouwd was met mama
er was nog een achterdocht in hem als hij niet de zoon was van een italiaan waarom praatten de menschen dan over zijn ouders verleden jaren geleden in rome en hoewel hij papa nu geloofde was er toch nog in hem veel achterdocht en telkens dacht hij in zich maar waarom zeggen de menschen het dan
het waren als gunsten die hij verleende en hij verleende ze niet als een bedorven kind hij verleende ze als een man hij verdeelde stelselmatig zijn kostbaren tijd tusschen zijn werk en zijn vader en zijn moeder ze vol geweten gevende ieder wat toekwam
ja meer iets van het buitenland vergoêlijkte karel zwakjes ik vind zei cateau in constànce zoo iets niet dégelijks neen maar zei adolfine degelijkheid is dan ook niet haar fort nooit geweest grinnikte karel nu
maar zij kon dezen avond niet lezen meestal lazen de oude menschen bij hun kopje thee tot tien uur stilzwijgend stonden dan op gingen naar bed maar de oude vrouw kon dezen avond niet lezen
en als van der welcke zich vervelende in zijn rookkamer bij addy in de toren ging zitten nauwgezet altijd eerst vragende of hij ook hinderde zijn zoon in zijn werk nam hij hem niet meer op zijn schoot
goed truitje laat mevrouw boven adolfine luidruchtig vroolijk doende kwam de trap op zoo dag constance hoe gaat het toch louis couperus de boeken der kleine zielen we zien je bijna nooit meer zeg ben je ziek geweest neen je ziet er slecht uit waarom zit je zoo in den donker
de oude vrouw had al zelve het kind op den schoot genomen en kleedde het warmer grootmama wat brom je zeg liever eens aan de keukenmeid dat ze de boeboer van ottelientje beter maakt die stijfsel kan het kind niet eten
vondt je floortjes uitzet dan niet mooi vroeg adolfine woedend maar constance werd hare stil trillende zenuwen meester adolfine zeide zij hoog
dat is kort gezegd zei van der welcke nog steeds ontstemd maar in die enkele woorden ligt de heele kwestie je hebt gelijk mopperde van der welcke dof we hadden misschien hier maar nooit moeten komen
neen ja als ik zoo langs de menschen ging hoorde ik het overal als een gerucht varen zie je wel dat satijn van floortjes toilet zie je wel dat satijn van floortjes toilet
jaap maar addy het is niet waar dat zegt u maar niet waar het is wèl waar van der welcke plotseling nu ziende het groote leed na zijn eerste verbazing pakte zijn kind in zijn armen en op den grooten stoel nam hij hem op zijn knieën
mij beheerschen mij beheerschen riep van der welcke dol de deur ging open van naghel en bertha traden binnen je wilt me spreken constance vroeg van
als het hem maar niet louis couperus de boeken der kleine zielen knakt voor later die ernstige kinderjaren tusschen zijn ouders die altijd kibbelen ik hoû me soms in voor hem maar het gaat niet het gaat niet
en in het buitenland had zij dikwijls ondervonden dat er geestige beschaafde ontwikkelde menschen konden bestaan ook al waren ze niet van hare côterie daarbij vond zij dat op een bruiloftspartij waar familie van familie en kennissen van kennissen kwamen bijna niet te vermijden was dat de genoodigden soms geheel vreemd voor elkaâr waren
de gong sloeg nog eens dorine greep hare réticule zocht de geheele kamer door naar de parapluie tot zij zich bedacht dat die buiten stond en haastte zich weg terwijl karel de wanorde op zijne schrijftafel herstelde en presse-papier en vouwmes
maar lief aardig dat blonde vrouwtje en dat blonde troepje en van den zomer verwacht ze weêr een baby en dorine is ook lief o je weet het niet je weet het niet ik ben blij jullie allemaal te zien wij zijn een groote familie en het leven in den louis couperus de boeken der kleine zielen haag is druk bijvoorbeeld in de kringen van bertha
goeie ouwe vader dacht addy en hij streek met zijn hand over zijn vaders ronden kroezekop hij zag op hem neêr terwijl hij om zijn vader te laten slapen onbewegelijk zitten louis couperus de boeken der kleine zielen bleef den rug tegen een boom hij zag op hem neêr goeie ouwe vader
zoowel china als transvaal als de dikke buik van dien meneer en de regen en de potten en pannen die jij voor je keuken noodig hebt het geheele leven van hoog tot laag van menigte tot individu van massa tot mensch is vies leelijk onoprecht en menschelijk ellendig
hoe vindt je mijn nieuwe japon adeline kijk eens hoe die zit zij streelde zich over de borst louis couperus de boeken der kleine zielen het is een heel mooi toilet adolfine zei adeline adolfine zei paul dat fluweel van den kraag van saetzema's rok ja dat is moi fluweel ja het is zijn nieuwe rok van
als zij niet wat vlugger decideerden en bleven kibbelen zouden de meubels uit brussel in eens voor hun neus staan en zij geen huis hebben oma van lowe had wel gezegd voorzichtig met een huis huren maar dat was goed als je het eens met elkaâr werd maar dat werden papa en mama nooit
en als van der welcke uit de societeit kwam aan tafel vond hij niet meer zijn vroolijke addy die zoo gezellig kon praten en de leêgte vullen tusschen hem en constance met zijn
constance had hen gekust of de hand gegeven en zij was doodsbleek en hare zwarte oogen beefden vochtig hare stem brak hare handen trilden zij voelde zich als zinken op hare knieën zij voelde eene heftige weening opstijgen naar hare oogen en het was haar bijna ondoenlijk zich te beheerschen
vond paul hield zich goed hij had haar wel eens anders gezien dadelijk hooren uitvaren maar zij was vrouw van de wereld voor een vreemde vaarde zij niet uit nu echter weêr het gesprek kwam even op den ouden meneer en mevrouw van der welcke
van boudoir en slaapkamer stonden alle deuren open louise was binnengekomen meestal hield zij zich buiten de druktes en zij plooide met bertha en de kamenier de witte japon uit die de geheele kamer plotseling vulde met een sneeuwschitterende blankheid
maar gerrit als ik addy overlaat aan van der welcke heb ik niets niets wees dan flinker en niet bang o het leven is soms zoo moeilijk dus adeline gerrit jullie zullen een beetje houden van je verloren en weêrgevonden zuster
de oude man knikte zacht ja voor die oude menschen kwam het verleden terug en het was of zij hun eigen zoon zagen dertien jaren oud zij waren er zoo door verrast dat zij maar staarden naar het kind als geloofden zij niet hunne oogen als was het een vreemde droom
ik was henri ook komen feliciteeren hij zal wel terugkeeren met addy voor het lunch zeide mevrouw van lowe maar constance was terug gekomen en in haar eigen huis haar eigen kamer nu voelde zij zich verlegen en geheel anders dan toen zij beleedigd te kort gedaan gestaan had tegenover henri's ouders te driebergen
kàrel vindt zijn zuster zo veranderd zo veranderd ja veranderd ze is oud geworden heel oud zei adolfine die vier jaar jonger dan constance er beslist ouder uit zag louis couperus de boeken der kleine zielen ach kom wilde karel verdedigen je zoû haar toch nooit twee-en-veertig geven
mijn verbeelding is zoo dat ik alles zie blank en goud en blauw als antieke standbeelden in tempels tegen blauwe lucht en gouden zon maar als ik uit mijn verbeelding zie is het alles menschelijke ellende
vreemde stemmen stemmen die de levende menschen waarschuwden of bevalen haar ouden man had zij nooit over de stemmen gesproken hoewel hij wel wist dat zij las in het vreemde boek en het afkeurde dat zij er in las omdat het toch niet kon deugdzaam zijn te lezen
neen praten geeft zoo weinig en het is maar altijd het beste je kleine plichtjes te doen dat wat vlak voor de hand ligt ik vind het toch lief bertha dat je je louis couperus de boeken der kleine zielen even hebt laten gaan ik wist niet dat je zoo dacht ik ik heb ook wel eens zoo gedacht al was mijn leven ook niet zoo druk als je leven
maar zij voelde dat zij nederig moest zijn dat zij niets meer was dan mevrouw van der welcke de zuster die een misstap had gedaan getrouwd was met haar amant en na jaren in genade door de familie aangenomen
zoo ik had toch gehoord dat het je plan was of liever de intentie van je vrouw ik heb er nog niet de minste gedachtenwisseling over gehad met mijn vrouw van vreeswijck nam van der welcke's arm
hel duidelijk die kleuren der natie als lint om den stok geslingerschilderd een versch vergulden knop van boven alle die vlaggestokken een mastbosch van stokken eeuwig daar schuin gezet aan de gevels met de ijzeren bouten
kinderen dat is alles juichte gerrit wat luid wij scheiden niet uit tot wij er twaalf hebben niet waar lien maar gerrit je bent dol ja zeg constance waarom dien kerel van jou zoo alleen te laten dat is niet goed voor een kind
nadat hij een boterham bij tante adeline had gegeten speelde hij dus nog even met de kinderen die niet uitgingen omdat het regende maar repte zich toen naar de alexanderstraat naar oma van lowe waar hij wist mama te zullen vinden
onderwijl wisselde moeilijke woorden met grootmama hij verdeelde de kamers beneden de salon en de eetkamer zoo iets als bij oom gerrit die twee kamers liepen in holland altijd in elkaâr met een
jà kijk tante lot en hij deed na het indisch accent schitterènd van de diamanten en met twee handen streelend haar bruin satijnen buik alweêr een buik en ik kan niet tegen buiken maar toch wel ghoedig tante
zij las niet veel zij maakte geen muziek zij was zelfs niet buitengewoon ontwikkeld als kind had zij van feeënverhaaltjes gehouden als meisje nog feeënverhaaltjes bedacht maar zij hield verder niet van litteratuur verzen vond zij onnatuurlijk van muziek begreep zij niet veel
het kind anders een stevige jongen werd door dien niet te verbergen strijd zijner ouders zoo geschokt in zijne zenuwen dat hij er dikwijls ziek van was dan beiden henri constance verschrikt louis couperus de boeken der kleine zielen wilden zich scheiden van adriaan voor zijn welzijn om hem geen getuige te doen zijn van hun onvermijdelijken strijd
kwamen even bij je aan zeide zij ik wandelde met carolientje voorbij en ik zag licht en dacht dat je thuis was maar je meid zegt dat je een diner hebt zei adolfine bits en verwijtend als mocht constance geen diner geven louis couperus de boeken der kleine zielen geen diner van vreeswijck en paul eten bij ons
van der welcke ook was zenuwachtig sprak geen woord meer vouwde zijn courant open dicht open dicht haar klopte het hart tot in de keel droog verschroeid van zenuwachtigheid en addy keek ernstig strakker dan ooit
hij haalde de schouders op afkeurende en somber nijdig deze dagen hij ook onveranderlijk ontstemd door dat ellendige pamflet door dat beroerde schandblad waaraan hij niets wist te doen
toen had zij heel elegant van der welcke geklaagd over de leêgheid van haar leven en allerlei mooie dingen meer van spleen en levensmoêheid zonder iets te weten van spleen en levensmoêheid en bedenkende dat zij den middag naar haar naaister en naar twee recepties moest en s avonds haar eigene receptie had
en dan zal ik maar een kaartje van van saetzema hier leggen bij dat van karel niet waar constance voor van der welcke als hij overmorgen komt zij legde het kaartje neêr en zich plotseling niet meer kunnende bedwingen ging zij even als voorbij loopende naar den bolero
constance zag hare zuster mager geel opgevreten van zorg en bitterheid in die bijna armoedige en toch pretentieuze rok mantel hoed boa en zij voelde niettegenstaande haar meer en meer opkomende hoofdpijn een diep medelijden omdat
verdeelde hij altijd zijne gunsten tusschen zijn vader en zijne moeder want van der welcke dadelijk nam den nieuwen rotterdammer en dompelde tusschen de wijd uitgeslagen bladen druks weg in zijn hoek
constance dat artikel ja van naghel is er erg ontstemd over constance haalde hare schouders op je weet er van vroeg bertha ja ik kreeg ook in mijn brievenbus zoo een pamflet
maar jij zei zelf toen met de bruiloft van emilie het is niet waar ik heb niets gezegd ik zeg je eens voor al ik kan niet velen dat je altijd hakt op een zuster van me en op haar huis nu zijn het de jongens die wat ruw zijn louis couperus de boeken der kleine zielen zoo zoû jij dan gaarne zien dat onze jongen zoo was
een rare boel ik kan het niet anders noemen mijn god wat een hoop rare menschen mama zeide paul wat heeft adolfine nu voor een menagerie verzameld
dat had hij zoo niet moeten zeggen dacht paul hij is soms net een jong veulen en hij kon zich begrijpen dat constance wel eens kribbig werd zulke heel lichte toespelingen moesten haar toch kwetsen dacht hij van der welcke als hij zich gaan liet kon toch tactlooze dingen zeggen meestal hield hij zich in maar als hij zich niet inhield werd hij te spontaan
omdat deze opoffering was de plicht dien zij beoefenen moesten voor god en de menschelijke rechtvaardig heid sedert had zij geen vrede gehad hoe zij gelezen had haar bijbel gesproken had met den predikant en gebeden had
den volgenden dag waren emilie en marianne van naghel bezig in haar boudoir zij hadden een zitkamer samen en louise de oudste zuster had er eene apart emilie was bezig waterverven van den wand te nemen
uit een antiek glas dronk hij toen met een paar vingers hoog champagne haar een welkom toe in holland er was in hem in zijn omgeving in zijn manieren iets fijns en iets schuchters iets vrouwelijks en iets verlegens iets beminnelijks en toch iets terughoudends als bang zich of een ander te kwetsen
dorine gluurde steelsgewijs naar hare zuster op en bedacht dat constance nog mooi was voor een vrouw van twee-en-veertig wat een mooi jong figuur dacht dorine maar het is ook een chique japon en ze draagt zeker een duur corset
heelemaal niet oud zoo jong als een broêr als een vriend als een kameraad zoo jolig ook en zoo dol soms dan in eens poogde hij vaderlijk te doen goeie vader addy lachte dat ging hem heelemaal niet goed af
apropos zei van der welcke aarzelend ik heb van vreeswijk ontmoet en hij woû hier een visite maken en vroeg wanneer het je zoû
en in hare kamer sliep zij bijna niet van zenuwachtigheid over de groote gebeurtenis die morgen zoû gebeuren in den nacht terwijl de wind griezelde aan de vensters lag zij in haar bed met open oogen luisterend of zij niet in de stemmen van den wind nog andere stemmen zoû hooren
constance schreef hare dankbaarheid aan de ouders van henri maar zij hadden haar niet geantwoord zij wilden haar niet kennen zij wilden haar niet zien zij hadden hun zoon aan haar geofferd omdat zij meenden dat verplicht te zijn voor god en zij hadden het zware offer gebracht omdat zij vrome menschen waren rechtschapen en rechtvaardig
bertha was in een drukte met de meisjes om de lijsten op te maken voor de invités op de bruiloft van emilie en morgen avond hebben ze een van hun offi cieele diners bertha zei dadelijk dat als het mama's wensch was wij
dien avond na den eten gingen van der welcke constance en addy naar mevrouw van lowe waar zij ook dorine aantroffen die met haar zwager kennis maakte en ik heb aan jullie van middag gedacht zeide zij
nu nog had zij zoo iets jongs liefs innemends moois gedistingeerds dat zijne zuster voor hem eene openbaring was zij was een exquize vrouw
toen aan het andere raam zette zich een zucht dempende de oude vrouw trok de pijnlijke handen samen zette de moeilijke voeten naast elkaâr op een bankje
wat hadden zij er aan wat voor goeds of voor moois deed het hun als zij lasterden met louter laster en de achterdocht bleef hem na want als dàt dan niet waar was wat was er dan waar in het leven van zijn ouders
en zij was na gisteren avond bang voor die bruiloft vooral omdat emilie van bertha zoo wat in dien zelfden tijd zoû trouwen in mei dus over twee maanden in ieder geval zoû zij er met mama over spreken niet uit bedrilzucht maar omdat adolfine toch hare zuster was omdat zij van ze hield als haar zuster en omdat ze medelijden had
dat is mijn meisje tante marianne en ik ben bertha o ja dat is emilietje schreeuwde tante tien in een plotselinge nog niet volkomen helderheid aan het oor van tante rien dat is het dochtertje van toetie
en terwijl zij het zich afvroeg in een weeke weemoedige passie en driftlooze stemming schemerde het heel vaag voor haar heen als zoû zij nu oud worden en als had zij nooit geleefd nooit geleefd nooit geleefd
van der welcke herhaalde zacht glimlachende ziende zijn vaders verbazing de oude man begreep dat hij zuiver gehoord had maar hij was zoo geschokt dat hij niet spreken kon eerst den volgenden dag vroeg hij hoe heb je dat aan adriaan kunnen zeggen
en nu er een gast is nu wij onze smokings aan hebben en constance een gekleede japon nu er bloemen en druiven op tafel zijn en een gecompliceerder menu dan anders nu vaart ze niet uit en nu zal ze niet uitvaren welke klip er ook omgezeild moet worden
ik zoû je heel gaarne een oogenblik willen spreken ja van naghel zei constance terwijl paul van der welcke wenkte als smeekte zich in te houden bertha zegt me dat het je spijt dat ik dinsdag op haar receptiedag een visite bij je aan huis heb gemaakt constance begon van naghel voorzichtig diplomatisch willende doen
aan het departement van justitie louis couperus de boeken der kleine zielen rustigjes weg blijven voortsjokken zonder een enkelen keer een bizondere promotie te maken zonder ooit een bizondere kans te hebben zonder ooit door papa van lowe heel veel vooruit te worden gebracht
en het trof constance als een onaangename croûte donker vlakkerig niettegenstaande al dat goud van het gouverneur generaalskostuum al de plakkaten der ridderorden het portret was van een gebiedenden grooten man met een hard gezicht en donkere zwart strakke oogen
en de huizen verborgen hun leven heel stil achter de rechte gelijke regelmatige vitrages van vensterguipure en heel bizonder was dat iedere gevel uitstak een vlaggestok met ijzeren bouten schuin gezet den stok rood wit en blauw
paul en dorine doordrong zoodat ieder er over sprak en wist van het voorval behalve mama van lowe die men altijd spaarde en constance zelve van der welcke een paar dagen later vroeg nog eens aan van saetzema of hij jaap zijne onbehoorlijkheid goed onder het oog had gebracht
rien marie huilt wat huilt ze tien ja ze huilt
zoû het dan zoo nu worden gaan met haar met haar leven in een zachtere opeenvolging der jaren zij levende voor haar zoon zij vroeg het zich diep bijna onbewust af in hare ziel en een weemoed vloot in haar vol een weemoed om die beide oude moeders om henri om zichzelve
ik vind het nu niet hàrtelijk te wachten tot van der welcke er is mama heeft ons wèl het voorbeeld gegeven om hàrtelijk te zijn kàrel
nu wie gaat er met oma meê louis couperus de boeken der kleine zielen en meestal werd het dan zoo geschikt dat behalve adeline zelve er wel een viertal blondjes meê in den landauer werden genomen drie kindertjes nog binnen en alex op den bok aan de zorg van den koetsier speciaal toevertrouwd
mevrouw van eilenburgh is een nicht van van de staffelaer de naam werd voor het eerst tusschen haar beiden genoemd de van heuvel steijns zijn zijn vrienden maar constance dan begrijp je
gingen marietjes gamma's toen mama binnenkwam met tante cateau phuuu bhoe blies de wind
en floortje was allerhatelijkst en henri met frans haddenimmers een dialoog en de jongen kon niet en ik vroeg u tante waarom toch waarom toch al die ellende als we zoo pret tig samen waren en waarom trouwt emilie nu met dien lammen jongen met dien lammen jongen
alleen nu van het voorjaar toen henri's brief was gekomen hadden zij gesproken maar niet veel een paar dagen na den brief had de oude man gezegd ik zal hem schrijven
de morgen ging voorbij addy kwam thuis en de nerveuze afwachting week niet van haar de middag ging voorbij zij bleef thuis dwalende door het huis en altijd altijd turende naar die bus
hoorde naar de optelling glimlachte twintig jaren twintig jaren zij voelde of zij in snikken had kunnen uitbarsten maar zij hield zich in glimlachte streelde mama's hand
het was eene melancholie van iederen dag en toch vreemd deed ze constance weldadig aan glimlachte zij tegen de grauwende wolken de wolken van lila met koper doorgloeid of een verre brand scheen door een neveling van water en haar huis was haar lief in zeer korten tijd en zij was blijde daar te wonen
het was misschien vreemd maar constance naast paul voelde zich tevreden gelukkig zij had dit in jaren zoo niet meer bijgewoond en zij voelde een rust en voldaanheid dat zij te midden der haren was tranen welden telkens in hare oogen zij wist niet waarom
dat maakte hem dan tegen zijne moeder nog meer als een kleine man met iets beschermends en op haar neêrziends omdat zij zoo zwak en zoo weifelig was en nerveus maar ook met heel veel liefhebbends omdat die vreemde vrouwelijkheid bekoring voor zijn kleine manneziel had
en wat frisch en donzig was in zijn kinderziel die was als de ziel van een kleinen man was door dien laster niet alleen beleedigd en werd er niet alleen door bezoedeld en ontwijd maar ook verschrikte die frissche donzige louis couperus de boeken der kleine zielen ziel van kleinen man
en ons waarschuwt en beschermt en zacht glimlachend erbarming heeft tusschen ons en de strenge onveranderlijkheid van de goddelijke genade of ongenade den goddelijken frons temperend tot zachteren blik
wat zèg je vroeg tante rien marie zegt dat het zoo lief van je is weer te ko o men schreeuwde tante tien o zoo zegt ze dat ja ja en wie is dàt dat
alleen nu hoe de oude man ook zelve aan henri dacht dezen avond wist hij niet wat zijne vrouw stil zonder louis couperus de boeken der kleine zielen woorden met haar enkelen zucht tot hem zeide omdat hij niet las in het vreemde boek en nooit hoorde de vreemde stemmen
de knecht die open deed zeide dat hij niet wist of mevrouw wel ontvangen kon omdat mevrouw zich niet wel gevoelde zij wachtte in den salon waar de knecht haastig een licht ontstak voor hij zeggen ging dat zij er was
ja hij zag met een lach van genot op zijn kind sloeg den arm om zijn schouder trok hem louis couperus de boeken der kleine zielen tot zich zich voelende vol zwaren vreemden weemoed en voldoening omdat hij terug was in holland zij hielden stil voor het hôtel constance wachtte hen af in haar kamer
ik verlangde alleen naar de sympathie van mijn familie en wil je met die sympathie die al heel betwijfelbaar is hier blijven wonen zoo zoo obscuur als je je kind later zijn carrière wil laten volgen
het beste was maar te praten over algemeene dingen maar constance had zeer zeker niet alleen haar mooien maar ook haar lieven avond als gastvrouw hoe intiem ook kwam zij tot haar recht en was zij als een andere vrouw veel zachter zonder bitterheid nam zij het aan dat nu en dan een klip omzeild moest worden
de van ravens ach neen mopperde karel het regent zoo den heelen tijd moet ik uitstappen en aanbellen maar heb je dan geen palfrenier vroeg anna onbegrijpelijk zeg ben jij dol mopperde karel een palfrenier
maar eigenlijk moet ik toch bekennen dat het mij spijt dat adolfine in die troep is gekomen en die menschen daar bertha die dikke heer en die lange dame die adolfine zoo intiem begroet zijn dat intieme kennissen
hij was zwaar nevelig in zijn hersenen een sleurmensch die als trek os zijn gangetje ging jaren lang met denzelfden zwaren tred van hollandsch rund door zware hollandsche luchten
twee tantes van adeline hielden het blonde moedertje vast adelientje tante louis couperus de boeken der kleine zielen die nieuwe zuster van je is die aardig is die lief
henri en constance hadden gewoond in engeland hadden gereisd in italië hadden zich gevestigd in brussel hun zoon was geboren de jaren waren voorbijgegaan
en hij verweet het haar het was hare schuld hij was een jonge man geweest met nauwlijks wereldkennis zij vrouw van acht-entwintig meer dan vijfjaar getrouwd zij had hem tot zich gelokt zij was de verleideres geweest zij was het zij was het hij verweet het haar
het doet er niet toe later zal ik het wel weten nu ben ik nog maar je kleine jongen hij legde zich tegen zijn vader in diens arm het is zoo gezellig zoo bij je te zitten oom paul zegt altijd als hij ons ziet fietsen dat we zijn net als kameraden maar hij heeft ons nooit zoo samen
alsof papa dit evenmin de moeite waard had gevonden in een soort van stiefvaderlijke minachting als om adolfine te prezenteeren aan het hof van saetzema nu hoofdcommies was wel een geacht ambtenaar die nauwgezet zijn werk deed die zelfs geapprecieerd werd door den secretaris generaal maar meer ook niet
ik kon niet langer zoo in brussel wonen we hadden niemand meer onze kennissen verstrooid weg van der welcke verlangde ook naar holland ook voor addy hij spreekt toch heel goed hollandsch ik heb het altijd aangehouden misschien een beetje vlaamsch hè addy wij hadden een vlaamsche meid
zij nemen mij dus in genade aan dacht zij bitter waarom eerst nu waarom eerst nu dertien jaren is mijn jongen oud en zij hebben niet naar hun eenigen kleinzoon getaald harde menschen waarom eerst nu ik hoû niet van ze zij zeide echter alleen
en alleen langzaam ging hij naar huis het was of hij niet kon naar huis toe of hij nog ergens had heen willen loopen om maar niet naar huis behoeven te gaan het was of hij plotseling een zwaar leed te zwaar voor zijn jaren heel stil meê moest sjouwen en of het lag op zijn borst op zijn keel op zijn adem
niet begrijpende hoe heel oude menschen toch zoo hardnekkig konden blijven bij hun opinie en een beetje weemoedig bij de gedachte aan gertrude die gestorven was zoo gingen heel rustig eenzaam en eentonig de weken de maanden voorbij
ik wil wel bekennen dat ook ik niet zoo aan kwaadspreken gewend was als ik hier word in den haag in brussel ten minste heeft nog nooit iemand getwijfeld aan de wettige geboorte van mijn kind maar hier schijnt men en ook in jouw huis adolfine te meenen dat hij niet de zoon van mijn man zoû zijn
kleine zielen je mijn nieuwe overjas met die fluweelen revers aan de mouwen die zijn netjes hè jammer dat ze nu nat worden maar het is goed fluweel het bederft niet en toch gisteren ben ik geschrokken toen ik in twee spiegels mijn rug zag ik wist niet dat ik zoo een gekke rug had zoo een rug vol menschelijke ellende niettegenstaande mijn mooie overjas
maar zij zeide het niet omdat zij wist dat het nog moeilijker was voor hem dan voor haar zich te verplaatsen en te gaan met den spoortrein dien hij ook jaren had hooren fluiten en dreunen soms
constance langzamerhand was telkens weêr van holland gaan spreken had bekend dat zij verlangde naar allen die zij er eens had verlaten zij smachtte zich terug naar hare groote
en redelijk probeerde hij iets te eten om zijn moeder niet zenuwachtig te maken maar het eten stikte zijn keel zij haastten het maal af addy somber was alles somber was er niets was het leven de grauwe moeite niet waard was constance's zacht en nieuw geluk weg