AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
niets nalatende dan tien deelen handschriften gebonden in rood marokijn en verguld op snede die zeer merkwaardige herinneringen ten opzichte van mesmer behelsden
de oude vrouw antwoordde met een gezicht dat haat ouderdom en leelijkheid uitdrukte t geen helaas echter in de duisternis verloren ging
de een offert zich voor het vaderland hierbeneden de ander voor dat hierboven op een ander verschil is er niet tweemaal s jaars op den eersten januari
men wees hem de woning aan hij schelde en eene vrouw met een lampje in de hand opende de deur is mijnheer pontmercy er ook vroeg marius de vrouw bleef onbewegelijk ben ik terecht vroeg marius de vrouw knikte bevestigend
zevende hoofdstuk strategie en tactiek marius wiens hart bedrukt was wilde het soort van observatorium dat hij uitgevonden had verlaten toen een gerucht zijn aandacht trok en er hem deed blijven
die waarschijnlijk in tegen enjolras ontwikkelde sluitredenen zou zijn overgegaan zoo men niet eensklaps iemand die zich verwijderde op de trap had hooren zingen t was combeferre
hij wendde het hoofd en zag twee in lompen gekleede meisjes het eene lang en mager het andere kleiner die buiten adem hijgend verschrikt voortijlden als vluchtten zij
joly studeerde in de geneeskunde en was twee jaren jonger dan bossuet joly was de jonge ingebeelde zieke dit had hij bij de geneeskunde gewonnen dat hij meer patiënt dan wel geneesheer was
toen was hij nog slechts een befaamd deugniet tegenwoordig behoort hij tot de overleveringen van dieven en moordenaars tegen het einde der vorige regeering was hij in zijn leertijd des avonds wanneer de dieven bij elkander komen sprak men van hem
slotte en om alles in één woord samen te vatten de straatjongen is een wezen dat zich vermaakt wijl het ongelukkig is
maar een beste luiaard die veel aan wandelen doet zich met een lieve grisette ontspant schoone meisjes het hof maakt en misschien nu wel juist bij zijn liefje is hem moeten wij redden
waarom teekent ge dit op deze deur vroeg hem een voorbijganger de jongen antwoordde er woont een pastoor inderdaad de pauselijke nuntius woonde er welk een voltairiaan de straatjongen overigens zij
alzoo verstreken veertien dagen marius ging niet naar het luxemburg om er te wandelen maar om op dezelfde plaats te gaan zitten zonder dat hij wist waarom
en had er zoo gaarne iets anders van willen weten want de ontdekking van een geheim staat gelijk met het nieuwtje van een schandaal vrome zielen zijn er niet vies van
die zijn meer grijze dan witte haren nog niet verloren had en nog altijd naar de mode zijner jeugd gekapt was overigens was hij bij dat alles zeer deftig hij had iets van de achttiende eeuw beuzelachtig en groot
iemand die geheel onbekend was met wat hier werd voorbereid zou op het denkbeeld van iets zeer gruwzaams of iets zeer eenvoudigs gekomen zijn
op te leggen maar grantaire hernam vuriger nog dan straks weg met uw klauwen arend van meaux ge maakt op mij volstrekt geen indruk met uw gebaar van
deze man droeg een geheel nieuwe jas die hem te groot was en een leelijke gescheurde broek geheel bemorst en beslijkt bossuet lachte luidkeels wie kan de man zijn t is een poëet antwoordde
aan de electrieke telegraaf en de besturing van den luchtbol overigens was hij niet zeer bevreesd voor de sterkten allerwege door bijgeloof despotisme en vooroordeel gebouwd
het scheen dat jondrette op deze mannen gewacht had een haastig gesprek ontstond tusschen hem en den man met den knuppel den magere
hij meende gezien te hebben dat het meisje haar blik op hem had gericht hij deed echter een krachtige poging onderdrukte zijn aarzeling en ging voort
en van de gelegenheid gebruik makende dat de heer gillenormand zweeg voegde de lansier er op hoogen toon bij er moest geen ander blad dan de moniteur en geen ander boek dan de militaire almanak zijn de heer gillenormand voer voort
marius zag ontsteld de cabriolet wegrijden om twee francs die hem ontbraken verloor hij zijn vreugd zijn geluk zijn liefde
hij had er in gestaard en waar hij niets dan een duisteren chaos verwachtte had hij met een ongehoorde verrassing aan angst en vrees gepaard sterren zien fonkelen als mirabeau vergniaud saint just robespierre camille
den eigendom de productie en de verdeeling het raadsel hier beneden dat de wemelende menschendrommen met zijn duisternis omhult
er deze rampzaligen mede te verwarmen de muur bestond slechts uit dunne bepleisterde latten door welke men zooals gezegd is volkomen den klank der woorden en stemmen kon hooren men moest zoo afgetrokken als marius zijn geweest om dit nog niet opgemerkt te hebben
de natie allengs uit de monarchie tot de democratie te brengen door de praktijk der constitutioneele fictiën dat alles zijn slechte redenen
wie hij evenwel ook zijn mocht deze man met touwen gekneveld omgeven door beulen om zoo te zeggen half in een kuil geworpen die ieder oogenblik dieper onder hem werd hij bleef zoowel tegenover de woede als de zachtheid van
op den hoek der tafel zag men een roodachtig onvolledig boekdeel welks formaat een roman verried op den omslag las men in groote kapitale letters
het broeien van den opstand is het antwoord op het voorbereiden der staatsgrepen destijds bestonden die uitgebreide genootschappen zooals de tugendbund in duitschland
hij dacht het tromgeroffel het kanongebulder het trompetgeschal den afgemeten tred der bataljons den doffen verren galop der cavalerie te hooren
zij zijn er voor o ik haat deze rijken en zou ze met gejuich vreugde blijdschap en wellust kunnen worgen die zoogenaamde liefdadige lieden die zich vroom houden ter
en dat van dezen op de deur gericht marius hield met ingehouden adem beiden in t oog mijnheer leblanc scheen bij zich zelven te vragen
achttiende hoofdstuk de twee stoelen van marius staan tegenover elkander
al wat in de honderd dagen was gebeurd als niet gebeurd beschouwende had bijgevolg noch zijn hoedanigheid van officier van het legioen van eer noch zijn rang van kolonel noch zijn titel van baron erkend
de vlak onder zijn vensters liggende tuin was met een der ramen die den hoek vormde verbonden door middel van een twaalf of vijftien treden hooge trap die de goede man zeer vlug op en afging
zij had een kerkvriendin een bedaagde maagd als zij en daarbij zeer dom die juffrouw vaubois heette en bij wie juffrouw gillenormand het geluk had voor een genie door te gaan
dat heet ik geluk mijn vrouw zal nooit zoo verstandig zijn mij zulk een kind te schenken sinds had hij alles verlaten om parijs te ondernemen zooals hij zich uitdrukte
was hij zooals gezegd is zelden in de gelegenheid geweest zijn allernaaste buren te zien of slechts op te merken zijn geest was elders en waar de geest is is het oog
langs doornen wel soms in het slijk maar toch met het hoofd in het licht hij is vastberaden kalm zacht vreedzaam oplettend
niet meer behaagden reeds verhieven zich tusschen hen beiden al de wanklanken die uit den ernst des jongelings en de lichtzinnigheid des grijsaards moesten
het gelukte hem onopgemerkt en zonder gerucht te maken in zijn kamer te komen het was tijd een oogenblik later hoorde hij vrouw burgon uitgaan en de voordeur sluiten
kortom ge hebt niet geschreeuwd dat is zeer goed ik maak u mijn compliment en zal u zeggen wat ik hieruit afleid wanneer men schreeuwt komt de politie en na de politie de justitie welnu gij hebt niet geschreeuwd
de courfeyrac wilde niet achterblijven en noemde zich kortaf courfeyrac wij zouden ons ten aanzien van courfeyrac hierbij schier kunnen bepalen
een horlogeveer wordt verborgen met welke horlogeveer dikke ketens en ijzeren staven kunnen worden doorgesneden men gelooft dat de arme tuchteling slechts een koperen sou bezit
haar gezicht verwekte hem afkeer zij was het die zijn vijf francs had t was te laat om ze haar terug te vragen de cabriolet was er niet meer de huurkoets was lang weg zij zou ze hem bovendien niet
de bekoorlijke mevrouw de leon waarschijnlijk als herinnering aan de hertoginnen de longueville en de chevreuse stelde deze benaming boven haar titel van prinses
zij woonde in de westerstraat in het minst bezochte gedeelte in een nieuw huis van bescheiden voorkomen en drie verdiepingen hoog van dit oogenblik af voegde marius bij het geluk van haar in het luxemburg te zien het geluk haar tot aan haar huis te volgen
t is een gewichtige zaak en men weet niet wat uit zulke zaken kan voortkomen ik zeg u dat ze niet kan mislukken hernam de langharige toen spraken zij van een tooneelstuk dat zij den vorigen dag in de gaîté gezien hadden
wat wilt ge zeide hij tot marius zonder hem mijnheer te noemen mijnheer de commissaris van politie hij is afwezend ik vervang hem t betreft een zeer geheime zaak spreek dan er is veel haast bij spreek dan spoedig
maar de kleinen de armen de ongelukkigen o men legt ze beneden waar men tot aan de knieën in de modder in gaten en plassen zinkt men legt ze daar opdat zij spoediger vergaan zouden men kan ze niet bezoeken zonder in den grond te zakken
hij had zekerlijk meer dan eens de jondrettes in de gang en op de trap ontmoet maar zij waren voor hem slechts schimmen geweest en zoo weinig had hij er op gelet dat hij den vorigen avond de dochters van jondrette tegen t lijf was geloopen zonder ze te kennen
en t ons inderdaad zeer spijten zou zoo wij gedwongen waren tot onaangename uitersten over te gaan ik ken noch uw naam noch uw woonplaats maar verwittig u
vereenig deze twee denkbeelden die het eene een vuurhaard het andere het morgenrood bevatten breng deze twee vonken in aanraking parijs de kindsheid en er ontstaat een klein wezen
marius was een weinig achteruit gegaan juffer zeide hij op koelen ernstigen toon ik heb hier een pakje dat geloof ik van u is vergun mij t u weder te geven
in een oogwenk en met de vlugheid der jeugd was hij voor de opening in den wand hij zag er door het verblijf van jondrette had een zonderling aanzien en marius ontdekte nu de oorzaak van het wonderbaar licht dat hij had opgemerkt
de pruiken tragedie heeft recht van bestaan en ik behoor niet tot dezulken die namens eschylus haar dat recht betwisten er zijn ook onvoltooide omtrekken in de natuur
dat woord gamin werd voor het eerst gedrukt en kwam uit de volks in de boekentaal in t was in een werkje getiteld claude gueux dat dit woord gevonden werd
die al was ze ook eenigszins kinderachtig toch diep gevoeld was de gewoonten van zijn geest slingerden gestadig van de eene naar de andere zijde als de slinger van een klok
en met een lachje dat zijn vaste overtuiging uitdrukte voegde hij er bij een liefje ja t is duidelijk riep tante nu die mijnheer
die in zijne buurt in de straat ferou woonde en een achtenswaardige dame was wier echtgenoot onder lodewijk xvi fransch ambassadeur te berlijn was geweest
en het carbonarisme in italië in frankrijk nog niet maar hier en daar kruisten zich toch reeds geheime loopgraven de cougorde werd te aix ontworpen
te wettingen ving hij in een hagelbui van kogels kolonel maupetit die aan de spits van het e reg dragonders doodelijk gekwetst werd in zijn armen op
oom van den schrijver van dit werk alleen met zijn compagnie van drie en tachtig man gedurende twee uren de pogingen van het vijandelijke leger wederstond pontmercy was een van de drie welke levend dit kerkhof verlieten hij was te friedland
onder kleber was hij te marchiennes en in het gevecht van mont palissel waar een kartetskogel hem den arm verbrijzelde toen trok hij naar het italiaansche gebied
wat hij in zijn verblinding bij die eerste veelomvattende waardeering over het hoofd zag behoeven wij naar we meenen niet aan te voeren
zoo iemand den hoed op het hoofd hield bij het voorbijgaan eener processie was hij een hugenoot en men zond hem naar de galeien zoo men een knaap op de straat vond die vijftien jaar oud was en niet wist waar hij woonde zond men hem naar de galeien
ach blijf théoduultje als ik u bidden mag mijn hart zegt ja maar het consigne neen t is heel eenvoudig wij wisselen van garnizoen en trekken nu van
uit medelijden voor zijn vader was marius schier afkeerig van zijn grootvader geworden van dit alles verried zijn uiterlijk evenwel niets hij werd alleen hoe langer hoe koeler was stil aan den maaltijd en zelden te huis
met het hoofd in de beide ellebogen op het bed en verzonk in gedachten welke hij niet kon vasthouden alsof hij door een duizeling bevangen was al wat sedert den morgen gebeurd was de verschijning en verdwijning van den engel
het straalt het grootsche op de wereld uit t is wijl zijn adem hen voortstuwt dat byron
bij den dood van lodewijk xiv bedroeg ze twee milliards zeshonderd millioen t geen volgens desmarets in gelijkstond met vier milliards vijfhonderd millioen en thans gelijk zou staan met
wat dan mijn neef marius pontmercy is ook op reis niet waar hoe weet ge dat hernam tante plotseling door haar nieuwsgierigheid opnieuw geprikkeld bij mijn aankomst ging ik naar het diligence bureau om een plaats te bespreken
zij hernam niemand straat st dominique nummer zeventien geen mijnheer urbain fabre men kent er niemand van dien naam buiten adem zweeg zij
heb ik t niet gezegd riep javert bigrenaille wierp zijn knots javert voor de voeten en zeide gij zijt de keizer der duivels ik geef mij over en gij vroeg javert de andere bandieten zij antwoordden wij ook
de arme jongeling doet alle moeite om zijn brood te winnen hij eet en als hij gegeten heeft blijven hem niets dan zijn droomen over hij gaat om niet naar het
vrouw rijmt op ontrouw ja ik heb het spleen alleen nog door droefgeestigheid verergerd met heimwee en hypochondrie er
wat vader en dochter gevoelden is niet te beschrijven zij waren als door den adem van een doodshoofd verstijfd geen woord werd gewisseld
zou hij schaterend zijn uitgebroken toen zijn blik op vrouw jondrette viel zij droeg een zwarten hoed met veeren zeer gelijkende op de hoeden der wapenherauten bij de zalving van
zij was gelijk des ochtends alleen bij het licht nog afschuwelijker zij ging regelrecht naar het bed marius had een oogenblik van onbeschrijfelijken angst maar er bevond zich dicht bij t bed een spiegel tegen den muur gehangen en zij ging
vervolgens verlieten hem deze sombere gedachten welke zijn droefgeestigheid eenige afleiding gaven en hij verzonk weder in zijn gewone
men verneemt dikwijls iets als men met de menschen spreekt en de zaak komt in orde bedien u van mij dit bracht marius op een denkbeeld van welken tak maakt men geen gebruik wanneer men voelt dat men vallen zal hij naderde het meisje en zeide
t was vergeefsche moeite dit kleine geheim te willen doorgronden zoo t geen vond ware geweest zou t een fopperij geleken hebben marius was te droefgeestig om behagen te vinden
de hoogste trap van elegantie nu is werkeloosheid de werkeloosheid van den arme is misdaad weinige vagebonden waren zoo geducht als montparnasse toen hij achttien jaar oud was had hij reeds verscheidene lijken achter zich
en tot over de heupen in een rechtsgeleerden volzin verzonken was welks slot dus luidde en wat mij aangaat hoewel ik nauwelijks rechtsgeleerde en veel minder nog wetkenner ben ik houd toch vol dat volgens de termen
maar de grijsaard vertrok schier geen gezicht en terwijl het gloeiend ijzer dieper in de rookende wond ging richtte hij rustig en zonder toorn
en ne varietur geparafeerd heeft zoo men de lias van het hedendaagsche verraad doorbladert verschijnt zij het eerst het congres van weenen heeft deze misdaad geraadpleegd vr het de zijne volbracht
de derde een man met forsche schouders minder mager dan de eerste minder zwaar dan de tweede had in de vuist een zeer grooten sleutel als die eener gevangenisdeur
langzamerhand door het onderwijzen van grondstellingen en t verkondigen der positieve wetten het menschelijk geslacht met zijn bestemming in harmonie te brengen en zoo hij aan beide kanten gloed zag was hij meer voor verlichten dan voor verbranden
in de conventie saint just zijn geweest rozen zag hij nauwelijks hij wist van geen lente hij hoorde de vogelen niet zingen
en zich weder tot de oudste wendende hernam hij wel hoe is t hij komt niet zoo hij niet kwam zou ik voor niets mijn vuur uitgedoofd mijn stoel ingetrapt mijn hemd gescheurd en mijn ruit gebroken hebben en de kleine gewond mompelde de moeder
zijn vader beval hem uit zijn graf thénardier zooveel mogelijk goed te doen sinds vier jaren had marius geen andere gedachten dan de voldoening van deze schuld zijns vaders
fabre zei de gevangene thénardier stak met de beweging eener kat zijn hand in zijn zak en haalde er den zakdoek van den heer leblanc uit hij zocht er het merk op en trad dicht bij de kaars
maar ik ben te arm ware ik niet geruïneerd o hij bezat inderdaad slechts een inkomen van omstreeks vijftien duizend francs zijn eenigste wensch was te erven en honderd duizend francs rente te bezitten om maitressen te kunnen houden
ieder droomt naar zijn aard van het onbekende en onmogelijke in het midden van het jaar verhaalde de oude vrouw marius dienstbode hem dat men zijn buren het arme huisgezin jondrette buiten de deur zou zetten
gij weet niet hoe bespottelijk hij er op zulk een oogenblik uitziet zoo men driemaal op het appèl ontbreekt wordt men van de lijst geschrapt zestig francs naar de maan
wij wijzen er nogmaals op is en zal zijn tot den dag dat de onwetendheid is verdreven de groote spelonk van het kwaad
goud en zilver hebben voor hen reuk er zijn onnoozele lieden van wier voorkomen men zou kunnen zeggen dat zij besteelbaar zijn gene mannen volgen geduldig deze lieden bij de verschijning van een vreemdeling of provinciebewoner volgen zij de handelingen
vijfde hoofdstuk uitbreiding van den gezichteinder bij de wrijving van jeugdige geesten is dit steeds bewonderenswaardig dat men de vonk of het weerlicht nooit vooruit kan zien
homo en vir mensch en man was werkelijk wat hen onderscheidde combeferre was even zacht als
zoo hij er gekomen was zou er zeker den indruk van een heftig republikein gemaakt hebben uit verdraagzaamheid werden echter in deze orthodoxe wereld ook eenige bekeerden toegelaten de graaf burg werd er ontvangen om zich te beteren
mocht ontmoeten voor hem neder te knielen en nu vond hij hem inderdaad maar om hem aan den beul over te leveren zijn vader zeide hem help thénardier en hij antwoordde op deze vereerde heilige stem
de barrière du combat is geen colyseum maar men is er toch wreed alsof cæsar toeschouwer was de syrische herbergierster is bevalliger dan moeder saguet maar zoo virgilius de romeinsche herberg bezocht david
garibaldi het is overal waar de toekomst zich verheldert te boston in op t eiland lion in te pesth in te palermo in
zag hem in t gezicht en antwoordde neen toen naderde jondrette de tafel boog zich met over de borst gekruiste armen over de kaars bracht zijn hoekige kin dicht bij het bedaarde gezicht van den heer leblanc
marius was zijnerzijds vol woede vertrokken een bijzonderheid welke wij moeten vermelden had zijn opgewondenheid nog verhoogd er zijn altijd kleine tegenspoeden welke huiselijke tooneelen nog meer verwikkelen zij vermeerderen de ergernis
en het ergste wat kan gebeuren is vijf zes hoogstens tien jaren de andere antwoordde met eenige aarzeling en onder zijn grieksch mutsje bibberend
servandoni woonde bezocht hij verscheidene aanzienlijke en adellijke kringen hij werd er schoon hij tot den burgerstand behoorde ontvangen wijl hij een dubbele geestigheid had namelijk die welke hij bezat en die welke men hem toeschreef werd hij gezocht en gevierd
alle vier roken vreeselijk naar tabak op den eersten brief stond dit adres aan mevrouw mevrouw de markiezin de
vierde hoofdstuk een roos in ellende een zeer jong meisje stond in de open deur
eerstens wijl het beneden huis en de tuin driehonderd francs kostte en hij niet meer dan tweehonderd francs huur kon betalen en ten tweede wijl erin de buurt een schijfschieterij was en hij pistoolschoten hoorde die hem ondragelijk waren
hooren kon bij het woord republiek was hij opgestaan of beter gezegd opgesprongen ieder woord van marius had op het gezicht van den ouden koningsman dezelfde uitwerking gedaan als de wind uit de blaasbalg eener smidse op een glimmende kool
den dag nadat deze gebeurtenissen in het huis op den boulevard de l'hopital waren voorgevallen ging een knaap die van de brug van austerlitz scheen te komen langs het rechter voetpad naar de barrière van
het heeft pascal regnier corneille descartes jean jacques voltaire voor iederen dag molière voor alle eeuwen het doet den mond der wereld zijn taal spreken en deze taal is woord geworden
uitgezonderd de agnus dei en de ave maria verstond juffrouw vaubois niets dan het op verschillende wijzen toebereiden van confituren
elfde hoofdstuk dienstaanbieding van de armoede aan de smart marius ging langzaam de trap op toen hij zijn kamertje wilde binnengaan zag hij achter zich in de gang de oudste dochter van jondrette die hem volgde
het gezicht van dezen man die zoo volkomen een man geleek en als een vrouw weende had den kerkmeester getroffen die gestalte was hem bijgebleven
jaar in de voorstad saint-germain in de straat servandoni bij saint sulpice eerst toen hij zich van de wereld afzonderde trok hij naar het marais en wel met tachtig jaren achter den rug
naast den koetsier zat een jongeling en voor dien jongeling lag een tamelijk groote reiszak op dezen reiszak konden de voorbijgangers een kaart gehecht zien waarop met groote zwarte letters marius pontmercy stond
zij behoorde tot de ziekelijke soort welke lang ten achter blijft doch dan eensklaps en snel opgroeit t is de armoede die zulke treurige menschelijke planten voortbrengt deze schepsels hebben noch kindsheid noch jeugd
alle gedachten die marius sedert vier jaren gekoesterd had werden door dezen onverwachten slag als vernietigd hij huiverde alles hing van hem af zonder dat zij het wisten
een wereld in den toestand van wording welk een ongezien beeld saint simon owen fourier vindt men ook in de zijgangen hoewel een goddelijke onzichtbare keten onderling al deze mijngravers zonder dat zij t weten verbindt
de heer gillenormand alleen zeide zacht en als tot zich zelven t is het schrift van den voorvechter de tante onderzocht het papier bekeek het aan alle zijden en legde het weder in het doosje
dat hij marius pontmercy advocaat de kamer naast het vertrek waar het plan beraamd was bewonende door den dunnen wand de geheele overlegging gehoord had dat
hij raast schimpt stoeit vecht heeft vodderijen als een zuigeling en lompen als een wijsgeer vischt in de goot
misschien koel maar zuiver methodiek maar onberispelijk bedaard maar onwrikbaar combeferre zou met saamgevouwen handen hebben geknield opdat de toekomst in al haar reinheid mocht komen
de plaats waar een vlakte zich met een stad vereenigt draagt immer het stempel eener treffende zwaarmoedigheid de natuur en het menschelijke spreken er gelijktijdig en de plaatselijke eigenaardigheden komen er
en alleen in t geniep durven zij naar de kuiten van hun waschvrouwen gluren o marius o schoft op de openbare straat te gaan schreeuwen bespreken en maatregelen nemen gerechte goden
hebt ge de courant gelezen welk een fraaie redevoering heeft audry de puyraveau gehouden hij was smoorlijk verliefd na den maaltijd zeide hij tot courfeyrac ga mede naar den schouwburg ik zal betalen zij gingen naar de porte
er waren vijf brieven vijf geschiedenissen vijf namen vijf handteekeningen en één onderteekenaar
een wijde pantalon van katoenfluweel sokken aan de voeten geen overhemd blooten hals bloote getatoueerde armen terwijl zijn gezicht was zwart gemaakt hij had stil met over elkander geslagen armen
zou ik hem dan kunnen spreken de vrouw schudde ontkennend het hoofd maar ik ben zijn zoon hernam marius hij wacht mij hij wacht u niet meer sprak de vrouw toen zag hij dat zij weende
zesde hoofdstuk gevangen gemaakt in een der laatste dagen van de volgende week zat marius als gewoonlijk op zijn bank met een open boek in de hand waarvan hij sinds twee uren geen blad had omgeslagen
in de gang was niemand meer hij ijlde naar de trap ook daar was niemand haastig ging hij naar beneden en kwam tijdig genoeg op den boulevard om een huurkoets te zien die den hoek der straat petit banquier omsloeg en de stad
dit belette hem echter niet allerlei plannen ontwerpen en luchtkasteelen voor de toekomst te bouwen zoo men de droomerijen van marius had kunnen doorzien zou men door de reinheid zijner ziel als verblind zijn geweest
moet men hen daarom aan hun lot overlaten moet men van hun nood een vloek maken kan het licht deze drommen niet doordringen herhalen wij den kreet licht met volharding licht licht
hun noodseinen opgemerkt zijn en sinds lang misschien zouden zij opgenomen en gered zijn geweest zij schenen ongetwijfeld zeer verlaagd verdorven diep gezonken zelfs zeer slecht
aan wie ligt de schuld en moet de liefde niet grooter zijn naarmate de val dieper is terwijl marius zich zelf deze zedenlessen voorhield want het gebeurde soms dat hij
tijd te winnen riep de gevangene met heldere forsche stem en tegelijkertijd schudde hij de touwen af zij waren doorgesneden de gevangene was nu nog slechts met een been aan de krib gebonden
hem nooit bemind had en dat deze goede man zoo kort van stof en zoo hardvochtig die lachte vloekte schreeuwde bulderde en den stok opgeheven had voor hem
vijfde hoofdstuk om revolutionair te worden is t zeer goed de mis bij te wonen marius had de godsdienstige gewoonten zijner jeugd behouden
t was geschied marius beminde een vrouw zijn lot trad het onbekende in de blik der vrouw gelijkt aan schijnbaar zeer kalme maar toch geduchte
met die kracht las moeder plutarchus den roman dien zij in de hand hield mabeuf hoorde zonder te luisteren lezende kwam moeder plutarchus aan deze zinsnede er was sprake van een dragonderofficier en een schoone
omstreeks was zijn broeder de pastoor overleden en schier eensklaps was evenals wanneer de nacht daalt voor den heer mabeuf de geheele horizont verduisterd
zij van hun zijde schenen hem zelfs niet te zien zij spraken bedaard en onverschillig met elkander het meisje babbelde onophoudelijk en vroolijk de oude man sprak weinig en sloeg van tijd tot tijd blikken vol vaderlijke liefde op haar
een gendarm ziet hem en fronst de wenkbrauwen laat mij gerust klimmen mijnheer de gendarm zegt de jongen ik zal niet vallen t is mij onverschillig of ge valt was het antwoord
stond de arend van meaux behagelijk tegen den deurpost van het café musain geleund hij leek veel op een cariatide die vacantie had want hij droeg niets dan zijn peinzerijen
had het gezicht van dat bekoorlijk been voor hem niets aangenaams de witte kous van de eerste de beste vrouw zou hem meer pleizier hebben gedaan
laat ons niet overdrijven deze straatengel draagt soms een hemd maar dan is het zijn eenig ook draagt hij soms schoenen maar dan zijn zij zonder zolen
hij stelde prospectussen vertaalde uit dagbladen maakte noten bij uitgaven raapte biographieën bijeen enz en verdiende alles door elkander gerekend zevenhonderd francs s jaars daarvan leefde hij hoe niet slecht
t is niet mogelijk de uitdrukking weder te geven die in het woord die der moeder lag in haar afgrijselijken toon waren verwondering woede haat toorn vermengd
hoogstens de tevens flauwe en strenge liefde van een comedievader gevoelde marius bedroog zich er zijn vaders die hun kinderen niet beminnen maar er bestaat geen grootvader die zijn kleinzoon niet
de woorden als muziek ontgloeien een hoofd dat raphaël aan maria zou hebben gegeven en een hals dien jean goujon aan venus zou hebben toebedeeld
de natuur zeide hij schenkt der beschaving opdat zij een weinig van alles hebbe zelfs velerlei soorten van vermakelijke barbaarschheden
onder zijn voeten op de tafel lag een papier dat door de maan helder verlicht en hem als aangewezen werd op dat blad las hij dezen regel dien zelfden ochtend door de oudste dochter van
deze spelonken des daags en moordenaarsholen des nachts de verlamde draaiende windmolen de windassen der
wijl men later den heer mabeuf zal wedervinden zijn eenige woorden nopens hem niet onnoodig
intusschen had mijnheer leblanc op den stoel plaats genomen jondrette had zich op dien tegenover hem gezet om zich nu een denkbeeld te vormen van het volgend tooneel moet de lezer zich een ijskouden winternacht voorstellen de eenzame omstreken van
er bestaat geen vloot zoo men bij het zeilschip een speeltuig van den wind niet het vaartuig heeft om het des vereischt te boegseeren opdat het f door riemen f door stoom gaat waarheen men wil
de knaap krabde zich achter het oor zag vrouw burgon aan en zeide eenvoudig zoo toen draaide hij zich op de hielen om en een oogenblik later hoorde de oude vrouw die hem aan de deur nazag hem met heldere jeugdige stem zingen
en zijn gebaren nadruk gaf zijn handel bestond in het rondventen van pleisterbeelden en portretten van het hoofd van den staat bovendien was hij
iets genaakbaars en uitvoerbaars de revolutie kon men beter met combeferre dan met enjolras inademen enjolras drukte er het goddelijk recht combeferre het natuurlijk recht van uit de eerste sloot zich
wijl fualdès buonapartist was men noemde de liberalen broeders en vrienden en dit was een beleediging in den hoogsten graad evenals sommige kerktorens had de salon der baronesse t twee weerhanen de een was de heer
men weet dat hij den huissleutel van marius had hij was te juister ure gekomen de verschrikte bandieten wierpen zich op de wapens welke zij in alle hoeken hadden geworpen
deze variant op salomo's uitroep ijdelheid enz deed de vrouw zuchten wees bedaard mijn vriend zeide zij maak u niet kwaad mijn lieve ge zijt waarlijk al te goed door aan al die lieden te schrijven mijn beste
soms heeft hij een tehuiskomen en t is hem lief want hij vindt er zijn moeder maar aan de straat geeft hij de voorkeur wijl hij er de vrijheid vindt hij heeft eigenaardige spelen
doe hem geen leed herhaalde hij en zonder het te vermoeden had hij in de eerste plaats het geluk marius tegen te houden zijn pistool te lossen daar het oogenblikkelijk gevaar scheen geweken te zijn en hij in dezen nieuwen stand van zaken geen bezwaar vond nog te wachten
ik wilde mijn dochters kartonwerken laten leeren daarvoor heeft men een tafel met zijplankjes noodig opdat het glas niet op den grond kan vallen
zijn eigenaardige guitenstreken waarvan de haat tegen den vreedzamen burger den grond legt hij heeft eigenaardige leenspreuken dood zijn noemt hij paardebloemen bij den wortel opeten
thénardier zweeg vervolgens zeide hij met meerder nadruk en een glimlachenden schuinschen blik op het komfoor slaande ik waarschuw u vooraf dat ik het voorwendsel dat ge niet zoudt kunnen schrijven niet aanneem
blijf gij te huis toen bleef hij met beide handen in zijn broekzakken een oogenblik in nadenken staan en riep eindelijk t is in allen geval gelukkig dat hij mij niet herkend heeft zoo hij mij herkend had zou hij niet terugkomen
voor hem was een schuld het begin der slavernij hij beweerde zelfs dat een schuldeischer erger dan een meester is een meester toch bezit slechts den persoon de schuldeischer echter is ook machtig zijn eer
hoe heet ge de gevangene legde de pen neder en vroeg voor wie is deze brief ge weet het immers antwoordde
toen richtte hij zich op en tegen den schoorsteen leunend zeide hij nu kunnen wij den menschenvriend afwachten
hij leefde alleen met een oude huishoudster en was min of meer jichtig in den slaap kromden zich zijn oude door het rheumatisme verstijfde vingers over het
laat naar den inspecteur javert vragen vijftiende hoofdstuk
de lansier zette hetzelfde voldane gezicht als cartouche toen men dezen om zijn eerlijkheid prees des avonds na dit gesprek nam marius plaats op de diligence zonder te vermoeden dat hij bewaakt werd wat den bewaker betreft het eerst wat hij deed was te gaan slapen
en uit al de onnoozelheid van het heden en al de hartstochtelijkheid der toekomst bestaat t is een zekere besluitelooze teederheid die zich toevallig openbaart en wacht
was voor hem de groote figuur der eeuw welk een goed groot heer was hij en hoe fraai stond hem het blauwe lint dus sprak hij dikwijls in zijn oogen had katharina ii de misdaad van polens verbrokkeling uitgewischt
waar woont hij nu ik weet er niets van heeft hij zijn adres dan niet achtergelaten neen de portier die nu opzag herkende marius en voegde er bij ha zijt gij t
een ernstige gedachte op grillige wijze uit het gegons van een gesprek geboren schoot eensklaps door den woordenstroom waarin grantaire bahorel prouvaire bossuet combeferre en courfeyrac verward dooreen
bovendien begint hij iederen ochtend weder zijn brood te verdienen en terwijl zijn handen dit winnen wint zijn houding aan fierheid zijn verstand aan denkbeelden
ik beween den een en bespot den ander wat men eer en waardigheden noemt is over t algemeen slechts valsch zilver de koningen maken van den menschelijken hoogmoed hun speelgoed
vermits hij niets bezat nam hij nimmer den sleutel uit zijn deur behalve slechts wanneer hij aan een dringend werk bezig was overigens liet hij zelfs wanneer hij uitging den sleutel in de deur
en het was ook werkelijk liefde want marius begon zijn vader lief te hebben terzelfder tijd kwam er een buitengewone verandering in zijn denkbeelden
vierde hoofdstuk de heer mabeuf denzelfden dag toen de heer mabeuf tot marius zeide zekerlijk ik keur politieke meeningen goed drukte hij den wezenlijken toestand van zijn geest uit
zoo zelfs dat zij die destijds op zomeravonden de m straat doorgingen waar het hôtel van cl t gelegen was staan bleven om naar het stooten der ballen en de scherpe stem van den kardinaal te luisteren
nadert als ge durft riep een stem die geen mannenstem scheen doch welke niemand voor een vrouwenstem zou erkend hebben vrouw thénardier had zich in een hoek bij het venster verschanst en deze woorden uitgebraakt
palmieri huisprelaat een der zeven protonotarissen van den h stoel kanunnik der uitmuntende liberische baziliek advocaat der heiligen
een breed litteeken liep van zijn voorhoofd tot over de wang hij ging gebukt en gekromd oud voor den tijd en wandelde bijna dagelijks met een spade en een snoeimes in de hand
er zijn evenveel onderaardsche verdiepingen als verschillende werken en verschillende producten wat komt uit die diepe ondermijningen te voorschijn de toekomst
dat gezicht kwam marius niet geheel onbekend voor hij meende zich te herinneren het ergens gezien te hebben wat begeert ge vroeg hij
gewis in een huurrijtuig in een huurrijtuig t is een rothschild de vader stond op hoe zijt ge hier zeker van
door aldus niets te doen verteerde hij een aanzienlijk jaargeld zoo iets als drie duizend francs zijn ouders waren landlieden welke hij steeds eerbied voor hun zoon had weten in te boezemen
pontmercy was aan berthiers zijde te midden van het schrootvuur en het gevecht van lodi dat bonaparte zeggen deed berthier is kanonnier ruiter en grenadier geweest hij zag zijn ouden generaal joubert te novi vallen
die zich bij zijn leven hartstochtelijk aan de magnetische verrukkingen en vizioenen overgaf was arm als emigrant overleden
daar zag men hem voor de verwonderde slagersvrouw den hoed van het bezweet hoofd nemen en na een buiging voor den knecht een lamscotelet vragen waarvoor hij zes of zeven sous betaalde om er zich
ge vertrekt morgenochtend ik geloof dat er te zes uren een wagen vertrekt die daar des avonds aankomt daarmede moet ge gaan hij zegt dat er haast bij is
hij heeft nog zijn eigen dierenwereld welke hij nauwkeurig in haar schuilhoeken gadeslaat het onze lieven heers beestje de boomluis met den doodskop de duivel een zwart insect dat met zijn tweehoornigen staart dreigt
dit kind zou den kolonel in zijne eenzaamheid een vreugd zijn geweest maar de grootvader had gebiedend zijn kleinzoon opgeëischt en verklaard dat hij hem zoo men t kind niet gaf onterven zou
het fluistert het machtige wachtwoord vrijheid in het oor der amerikaansche abolitionisten die bij harpers ferry verzameld zijn en in het oor der patriotten van ancona aan den oever der zee
pontmercy streed te spiers te worms te neustadt te turkheim te alzey en te
zij kunnen niet leven dan door tegen een ander te steunen hun naam is een aanhangsel en wordt niet anders dan met het voegwoordje en geschreven hun leven behoort hun niet het is de andere zijde van een bestemming die de hunne niet was
het doosje ging door een veer open zij vonden er niets in dan een zorgvuldig dichtgevouwen papier van denzelfde aan denzelfde zei gillenormand met schaterenden lach ik weet wat het is
delibereert maar guiten t zal zoo ver gaan dat zij de dagbladen onder de bogen van t odéon zullen gaan lezen t kost hun alles maar een stuiver maar ook hun gezond verstand en hart en ziel en geest
men zal u bestelen zei vrouw bougon wat vroeg marius men had hem evenwel op zekeren dag een paar oude laarzen ontstolen tot groote zelfvoldoening van vrouw bougon men klopte nogmaals zeer zacht binnen zei marius
men kende hem er alleen onder den naam van marius eenige oude generaals en krijgsmakkers van zijn vader hadden hem uitgenoodigd toen zij hem leerden kennen
eensklaps ontroerde hij er gebeurde iets aan het einde der laan de heer leblanc en zijn dochter hadden hun bank verlaten en beiden gingen langzaam naar het midden der laan waar marius zat
die geen andere gelegenheid en geen ander middel had om zijn kind te zien wijl men hem dit wegens familiezaken belette hij kwam altijd op het uur dat zijn zoontje zooals hem bekend was naar de mis werd gebracht
bij de gedachte dat de heer gillenormand hem om dwaze redenen onmeedoogend aan den kolonel ontrukt en zoodoende den vader zijn kind en het kind zijn vader ontnomen had
zoo ge het zijn time is money tijd is geld ontneemt wat van amerika zoo ge het zijn cotton is king de katoen is koning rooft
t was veel te weten dat zij ursula heette maar t was eigenlijk ook weinig marius had zich drie of vier weken met dit geluk verheugd hij wilde thans een ander hij wilde weten waar zij woonde
marius beschuldigde en verweet zich dat hij in zijn nasporingen niet kon slagen t was de eenige schuld die de kolonel had achtergelaten en marius achtte het een eer ze te voldoen
hij was vroolijk en als hij wilde vleiend in zijn jongen tijd was hij een derzulken geweest die altijd door hun vrouwen en nooit door hun minnaressen bedrogen worden wijl zij tegelijk
welnu dacht zij wij kunnen t als een drukfout beschouwen en met verschillende boeken zeggen theodule lees marius een achterneef is genoegzaam kleinzoon bij gebrek aan een advocaat neemt men een
ik moest gedecoreerd zijn ik was te waterloo ik en in dien veldslag heb ik een generaal graaf de pontmercy genaamd gered weet ge wat deze schilderij
de republiek in de souvereiniteit van het burgerrecht dat den volken was wedergegeven het keizerrijk in de souvereiniteit der fransche gedachte die europa was ingevloten
marius was drie dagen afwezig toen kwam hij te parijs terug ging regelrecht naar de bibliotheek der universiteit en vroeg de verzamelde moniteurs
prouvaire was slechts bedeesd als hij in rust was maar geraakte hij eens in overspanning dan barstte hij los dan kenmerkte zijn verrukking zich door vroolijkheid en was hij beurtelings lachend en
mijn god een mensch is geen monster al heeft hij den slag van waterloo bijgewoond daarom moet men een vader van zijn kind niet scheiden
mijn god mijn zuster en ik hebben overal gezocht hebt gij t gevonden op den boulevard niet waar ja t moet op den boulevard zijn weet ge t is ons ontvallen toen wij op den loop gingen
zoo hij een minnares had ontdekte hij spoedig dat hij ook een vriend bezat elk oogenblik trof hem een ramp maar van daar juist zijne vroolijkheid hij zeide ik woon onder een dak waar de pannen afvallen
hoe kende jondrette hem zou marius nu op zulk een plotselinge onverwachte wijze al de inlichtingen verkrijgen zonder welke zijn eigen leven donker voor hem was zou hij eindelijk weten wie hij beminde
allen bandieten die bu o naparté dienden allen verraders die hun wettigen koning verraden en nog eens verraden hebben
toen marius een dier deuren voorbij ging meende hij in het onbewoonde kamertje vier mannenhoofden te zien bewegingloos en flauw door het schemerlicht dat door het venster viel beschenen marius die niet wilde gezien worden sloop stil voorbij
maakt u met de openbare pleinen vertrouwd verkondigt blijde tijdingen strooit het alphabet verklaart de rechten van den mensch zingt de
gunde zich slechts even den tijd zich te ontkleeden en het zwarte lint dat hij om den hals droeg af te leggen en ging toen een bad nemen
men zou hier een kanon kunnen afschieten zonder dat dit aan de naaste wachtpost meer gerucht veroorzaakte dan het snorken van een dronkaard hier verdooft evenzeer het kanon als de donder t is een zeer gemakkelijke woning
twee of drie dagen lang sloeg marius dezen ouden man die nog geen grijsaard en het meisje dat nog geen zelfstandig wezen was gade toen lette hij er niet meer op
de pen in den inkt en reikte ze hem denk er wel aan mijnheer dat ge in onze macht zijt geheel aan ons overgeleverd dat geen menschelijke macht u hieruit kan redden
hoe groot echter de tegenstelling zij al deze arbeiders van den heldersten tot den donkersten van den wijsten tot den dwaasten komen met elkander overeen in
na zijn arbeid doolt zijn geest in onuitsprekelijke genoegens in aanschouwingen en vreugde rond zijn voet treedt door tegenspoeden en hindernissen de straat over
hoe dieper men komt des te geheimzinniger zijn de arbeiders tot op een hoogte welke de sociale wijsgeer weet te erkennen is de arbeid goed voorbij die hoogte is hij twijfelachtig en gemengd komt men lager dan wordt hij vreeselijk
verloren zoo hij het niet loste was de heer leblanc geofferd en wie weet thénardier ontsnapt den een in t ongeluk storten of den ander doen vallen
daar fluisterde hij hem glimlachend toe ik moet u entrée bij de revolutie geven en toen voerde hij hem de zaal der vrienden van het a b c binnen en stelde hem aan de overigen voor
gij hadt in het bosch uw dikken knuppel gij waart de sterkste nu neem ik revanche nu heb ik de troeven gij zijt kapot goede man ik lach ja waarachtig ik lach
hier was de keur de bloem der parijsche witte maatschappij vereenigd de beroemdheden zelfs de koningsgezinde moesten er quarantaine houden want in een beroemden naam ligt altijd een weinig
terwijl deze van haar kant met een vluchtigen glimlach het bekoorlijk gelaat naar hem wendde terwijl zij heel bedaard en op de natuurlijkste wijze met den ouden man sprak rustte haar maagdelijke en
vervolgens hernam ze thénardier deze oude heeft u voor den gek gehouden ge zijt al te goed weet ge ik zou hem om te beginnen anders hebben aangepakt en zoo hij niet goed wilde hem levend gebraden hebben
de rampzaligen hoe bleek hoe koud zijn zij het schijnt dat zij op een planeet zijn die veel verder van de zon is dan wij
onze liefde duurde een geheele week maar hoe kort zijn de oogenblikken des geluks t is niet der moeite waard acht dagen te beminnen de tijd der liefde moest immer duren immer immer duren
toen de laatste knoop gelegd was nam thénardier een stoel en zette zich schier recht tegenover den heer leblanc thénardier scheen niet meer dezelfde in een oogenblik was zijn gezicht van dolle woede tot bedaarde zachte en sluwe kalmte overgegaan
voor den d gij hebt mij vroeger beet gehad gij zijt de schuld van al mijn ongeluk gij hebt mij voor vijftienhonderd francs een meisje ontnomen dat ik in mijn bezit had en dat zekerlijk aan rijke lieden behoorde
hem bij den arm en zeide let nu op dit is de straat platrière tegenwoordig de straat jean jacques rousseau genaamd wijl zestig jaren geleden hier een zonderling gezin woonde
hij heeft geen hemd aan t lijf geen schoenen aan de voeten geen dak boven het hoofd hij is als de vliegen des hemels die van dat alles niets hebben
combeferre gaf misschien aan de blankheid van het schoone boven de vlammen van het verhevene de voorkeur een door rook benevelde helderheid een door geweld verkregen vooruitgang zij voldeden dien teederen ernstigen geest slechts ten halve
en botanicus was belette hem niet te lezen en te tuinieren toen hij pontmercy had leeren kennen ontstond tusschen den kolonel en hem sympathie wijl deze bloemen en de ander vruchten kweekte
tweede hoofdstuk de diepte hier verdwijnt de onbaatzuchtigheid de duivel komt onduidelijk te voorschijn t is daar ieder voor zich het ik zonder oogen brult zoekt tast en knaagt
van lodewijk xiv en van het comité van algemeen welzijn een man die zekerlijk zijn vlekken misslagen en zelfs zijne misdaden had
toen de flauw verlichte en eindelijk de helder schitterende trappen der geestvervoering op zekeren nacht was hij in zijn dakkamertje alleen zijn licht brandde op de tafel geleund zat hij bij het open venster te lezen
wat de engelschen humor noemen goede en slechte smaak goede en slechte redenen vernuftige fonkelingen van het gesprek dat zich nu en dan plotseling verhief
alsof hij een uit zijn verblijf ontsnapte gevonniste was en plaatste zich aan de deur der kerk van st sulpice omstreeks het uur dat tante gillenormand marius naar de mis bracht
onder den blooten hemel over de burger artillerie gaan wauwelen en wie zullen zij er vinden zie nu eens waar het jacobinisme toe leidt ik wed om alles wat men wil dat er geen andere lieden zullen zijn dan vrijgelaten
daarbij was de andere leelijk deze ziet er niet slecht uit zij is waarlijk niet leelijk zij kan het niet zijn ik zeg u dat zij t is ge zult zien
javert had zoodra het donker werd agenten op de loer gesteld en zelf zich achter de boomen der straat de la barrière der gobelins tegenover het huis
hij was reeds lang over de zestig jaar toen iemand hem vroeg zijt ge nooit gehuwd geweest ik heb t vergeten antwoordde hij zoo t hem nu en dan gebeurde en wien gebeurt dit niet te zeggen
poëten dragen gaarne pantalons als die van oude joden en jassen als die van pairs van frankrijk laat ons zien waarheen marius en deze man gaan volgen wij hen
zoodra iemand bij den heer gillenormand in dienst kwam werd die door hem herdoopt hij gaf den mannen den naam hunner provincie nîmois
hij was misschien een weinig met maarschalk brune in aanraking geweest wijl hij in te avignon sjouwer geweest was later was hij bandiet geworden
en van het vrouwenhemd dat hij droeg scheurde hij een lap af en wond dien schielijk om de bloedende hand van het meisje na dit gedaan te hebben sloeg hij een tevreden blik op zijn gescheurd hemd
hij is een blokker die altijd studeert geen pedante melkbaard bedreven in de letteren de theologie en de wijsbegeerte en geen vervelende snaak
zoo er hout moet gekloofd worden ben ik gereed t was de man met de bijl die grappig wilde zijn te zelfder tijd verscheen in de deur een aardkleurig leelijk gezicht met afgrijselijken grijnslach die geen tanden maar brokken van tanden liet zien
marius haalde zijnerzijds het pistool dat in zijn rechterbroekzak was te voorschijn en spande den haan dit veroorzaakte een licht knappend geluid
hij liet in het oosten woorden achter groot als de pyramiden te tilsitt leerde hij den keizers de majesteit kennen in de academie der wetenschappen beantwoordde hij laplace
vroeg of laat drijft het overstroomde vaderland boven en verschijnt weder griekenland wordt weder griekenland italië weder italië het protest van het recht tegen het feit blijft immer volharden de roof van geheel een volk verjaart niet
men weet dat het de volstrekt geen beteekenis heeft maar de burgerij uit den tijd van la minerve waardeerde dat arme de zoo hoog dat men zich verplicht achtte er afstand van te doen
en deed deze wandeling vijf of zesmaal in de week zonder dat hij of deze menschen er nog toe gekomen waren een groet met elkander te wisselen deze man en dit meisje ofschoon en misschien wel omdat het scheen dat zij alle opzien wilden vermijden
om borden schoon te maken en zij was gewoon de huisdeur te sluiten die in den schemeravond steeds dicht was marius had zijn sleutel aan den inspecteur van politie gegeven t was dus noodzakelijk dat hij zich haastte
en de cadodachen zien de wilden die naakt gaan en een kuif op t hoofd hebben als de pluim van een raket en een knots in de pooten zijn nog minder verdierlijkt dan deze zonen van minerva
bovenal de groote moord van de verdeeling van polen er is geen krachtiger welsprekendheid dan de ware verontwaardiging en hierdoor was hij welsprekend
deze troep menschen ternauwernood door een kaars beschenen vervulden het hol met duisternis allen de duimschroeven aangelegd riep javert
heette met de uiterste verbazing dat mijnheer marius weder in zijn nieuwen rok uitging hij wandelde weder naar het luxemburg doch ging zijn bank in het midden der laan niet voorbij
zijn beroepen zijn huurrijtuigen halen de voettreden der koetsen nederlaten bij plasregens planken van den eenen naar den anderen kant der straat leggen
bij den meest absoluten van allen op welke wijze onderwierp enjolras hem door zijne ideeën neen door zijn karakter
aan den wasdom van den geest in de jeugd en hij vreesde dat de tegenwoordige gebrekkige leerwijze het armzalig gezichtspunt op de letterkunde