AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
nadat zij hier eenigen tijd hadden doorgebragt lieten zij zich weder aan wal zetten en besloten met elkander de muiderpoort uit en den zeedijk langs te wandelen daar het weêr zoo overheerlijk schoon was
die over zijn voorstel geheel niet verwonderd stond en verklaarde dat hij eigenlijk niet tegen die partij had dat hij zelfs al eenige overleggingen in de laatste dagen had gemaakt hoe hij het als het dan tot een huwelijk kwam met hem ten aanzien van het kantoor schikken zou
maar daar meestal de minst schoone papagaaijen de beste praters zijn overtrof zij voor het uiterlijke dat dier zeer door hare
omdat schoon blommesteyn de groetenis aan hare ouders verzuimd had geenszins ten haren opzigte die nalatigheid had plaats gegrepen en zij maakte daaruit op dat blommesteyn het toch wel met haar meende
het zich vrij spoedig ontwikkelde daar blommesteyn na de omhelzing van antje al spoedig naar zijnen ontwaakten vader vloog en ter gelijker tijd moeder blommesteyn door den heer van dalen ondersteund ondanks hare ongesteldheid kwam aanschuiven om getuige van de ontmoeting te zijn
blommesteyn noot voorts dien dag nader kennis te maken waarin ook door den heer blommesteyn zeer gereedelijk werd toegestemd de advokaat bergveld maakte er dien voormiddag daar hij toch uit moest wezen al zeer spoedig zijn werk van om den ouden heer blommesteyn te gaan bezoeken
bij dat tusschen hem en zijne moeder die een vast voorgevoel verklaarde te hebben waarin zij den asgeloppen nacht door een droom bevestigd was geworden dat zij elkander niet weêr zouden zien werden hartelijke tranen van beide zijden gestort
was van een geheel ander gevoelen dan de heer wynstok en nog ingenomen met de gemeenzame bejegeningen die hij van hem korteling ondervonden had zeide hij dus
zood zich de walvisch gekwetst gevoelde begon deze met eene ontzettende snelheid te zwemmen en eene nabij zijnde ijsschots op te zoeken om daar onder het gevaar te ontduiken en zijn leven te redden
ik kan het u veilig vertellen daar gij morgen naar de west vertrekt en het dus van avond wel aan niemand verhalen zult of het moest aan uwe lieve zuster leentje zijn
blommesteyn hem betuigd had dat het bij louter toeval gebeurd was en hij in het vervolg voorzigtiger wezen zou kon hij echter niet nalaten zijne verwondering te betuigen
dat zou mij voerde hem blommesteyn op een vrij scherpen toon tegen minder moeite kosten dan gij denkt mijnheer van wieringen maar ik had goede heel goede redenen om zijn aanzoek te ontwijken
hij ging dus naar het huis van zijnen vader voort en nadat hij daar twee malen gescheld had deed hem eene oude huisbewaarster de deur open die blommesteyn van het oogenblik van zijne geboorte gekend had tot dat hij zijne noodlottige groenlandsche reis ondernam
nu tusschen zijne ouders ingaande verklaarde hij zijne moeder dat hij op het lemmersche beurtschip heel goeden zoutevisch gegeten had die zal toch wel willen zwemmen johannes zeî vader blommesteyn en gij hebt in lang niet uit uws vaders kelder geproefd
negentiende hoofdstuk niet lang was blommesteyn den volgenden dag nog op geweest of hij ontving eene uitnoodiging van den heer bergveld om reeds vroegtijdig bij hem te komen daar hij hem iets had mede te deelen hetwelk deze vertrouwde
gij weet dat ik altijd u heb willen opleiden om op mijn voetspoor den parnassus op te stijgen maar gij hebt niet gewild hetwelk ik echter gedeeltelijk ook toeschrijve aan de inboezemingen van uw heer vader
en t was hier door dat zij iets bij het licht der glazen lampions voor hare voeten zag blinken dat buitengewoon schitterde ga niet voort blommesteyn zeide zij trap niet op het geen daar ligt te blinken
gij staat op uw vertrek naar de groenlandsche kusten zoo als uw heer vader mij geschreven heeft gij weet dat ik altijd veel belang in u gesteld hebbe
neerstras de moeder van onzen blommesteyn was geheel niet misgedeeld van uiterlijke schoonheid zelfs had de milde natuur haar bij eene gezonde kleur geene ongevallige gestalte gegeven
die mij dagelijks met tranen in de oogen bidt dat ik om haren wil toe zal geven blommesteyn op een eenigzins opgebeurden toon dat is dan de reden dat op zeeburg de heer van wieringen niet bij u was
om de bedroefde moeder zooveel mogelijk op te beuren en althans gerust re stellen dat haar man zeker met zijn zoon voor diens vertrek naar suriname verzoenen zou
als nu ruim eene maand geleden wanneer op deze hoogte dat fraaije spiegelgevecht ter eere van den czaar gegeven werd toen zat ik juist ook op dit vertrek met mijn
nu kon blommesteyn niet nalaten te zeggen en dat was de laatste dag dat ik dat meisje juffrouw antje wynstok voor het laatste gesproken heb
dat toen het avondeten was opgebragt zij zich buiten staat gevoelde om een brok door hare keel te krijgen niettegenstaande hare moeder haar nog al aanmoedigde om iets al was het ook nog zoo weinig te gebruiken
daar zij er geheel geene vrees voor had of hij zou hem zeer genegen vinden om aan deszelfs verzoek een gunstig oor te adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn leenen zoo gezegd zoo gedaan johannes maakte zijnen vader tijdig te spreken
of hij of van dalen de grootste falsaris is zeker ongelukkig zijn zoudt antje wynstok dat is hupsch van u gezegd blommesteyn en daar gij zoo opregt zijt wil ik het ook op mijne beurt jegens u zijn
nadat hij plaats genomen had verhaalde haar dat hij den volgenden dag naar suriname vertrekken zou en voegde daarbij hoe zich de gelegenheid daartoe aan de hand gedaan had na alle de ongelukken die
bij elke der ingestelde gezondheden werd er op de trompetten geblazen en het klein geschut aan boord van het jagt gelost dat door alle de speeljagten en ook door de twee op stroom liggende oorlogschepen beantwoord werd
welke dezen dag verkozen had om bij de ouders van antje zijn aanzoek te vernieuwen daar hij de onverwachte te huiskomst van blommesteyn door van dalen vernomen had
en goede vrienden aan het vaderland verbonden en had eene zeer gevoelige geaardheid waardoor hij zelfs aan de levenlooze voorwerpen van het land zijner geboorte was gehecht daarenboven was hij nooit op zee geweest
nu begon de oude juffrouw wynstok over het vorstelijk paar te spreken en dat eigenlijk om op den tekst te komen van de toevallige eer haar antje wedervaren
wouter blommesteyn vens hem in al het noodige bij te staan dan kunt gij niet alleen de reis als passagier voor niet met hem maken maar ik zal tevens zorgen dat onder uw toezigt eenig cargasoen medegaat welks verkoop geheel aan uwe zorg wordt
door de jongelingen van deze eeuw welke dikwerf ook onder lange namen zuchten boven die welke naatje of kaatje of krisje genoemd waren worden aangezocht adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn zoo er namelijk verstand en geld ontbreken
tot het bijwonen van welk vriendenpartijtje hij vader en moeder blommesteyn benevens derzelver oudste kinderen en uit beleesdheid den heer van dalen als den minnaar van juffrouw leentje mede genoodigd had
fobberts was in waarheid zoo gelukkig dat hij na eenige mijlen zeilens een zeer grooten walvisch ontdekte op welken ook spoedig jagt gemaakt werd en die na twee of drie uren door hem bemagtigd
de heer wynstok was volkomen van het gevoelen van den kommandeur en vroeg aan zijne vrouw en dochter of zij ook geen zin hadden om eens op het schip te zien waar blommesteyn logeren zou
die een uitmuntend rekenaar was had dit ook wel uitgecijferd want hij was naauwelijks twee maanden gehuwd geweest toen de oude christoffel de goedheid had de oogen te sluiten
langer zou waarschijnlijk dit krieuwen nog geduurd hebben zoo niet de heer van dalen de stoep juist was opgestapt die leentje verzoeken kwam om den volgenden dag in zijns vaders boeijer met hem het admiraalzeilen op het ij bij te wonen
nadat de visch nog eenigen tijd snel voortgezwommen heeft begint hij uit zijne neusgaten twee groote stralen bloedig water eenige voeten hoog op te spuiten
groot was de vreugde over den brief door blommesteyn aan boord geschreven dien de loots op de texelsche post gedaan had en welke bijna gelijktijdig met vader blommesteyn zelven
zelfs geen spaantje van de sloep nog had de kommandeur niet geheel uitgesproken of juffrouw antje die reeds bij het ophalen van de schouders van den
die zou ik u maar goede wijn behoeft geen krans zegt het hollandsche spreekwoord ik twijfel geen oogenblik of gij zult in uwe snipperuurtjes u wel verledigen om die zoo geestrijke werken in te zien
ja alles slijt met den tijd blommesteyn zij zouden toch nog wel eenig berigt van hem willen hebben frans van dalen misschien misschien
zat het schip in het ijs bekneld waaruit het wel door een gelukkig keeren van den wind of eenen niet te voorzienen loop der stroomen maar niet door menschelijke schranderheid of arbeid kon verlost worden
want dat was toch het voornaamste van alles hij zou dien dag als hij het niet te drok met de engelsche post had er zijn werk van maken bij de vrienden wynstok eindigende met te zeggen
waar de dijk wemelde van de menigte waterlandsche boeren en boerinnen die van daar getuigen waren van dezen verlustigenden spiegelstrijd ter eere van den czaar van rusland en zijne gemalin gegeven
weet gij dat ik binnen veertien dagen naar suriname vertrek zij schudd het hoofd en zeide ik weet ik weet niets van u mijnheer
door dit tusschen beide gekomen gevalletje adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn was den volgenden morgen het asscheid tusschen blommesteyn en zijnen vader die het gezegde wegens
ook mij is wel gebleken dat die meisjes ouder geworden en op haar vijftiende jaar eenigzins letters kunnende maken alleen a
nu kwam antje die het schreijen nader dan het lagchen stond binnen en hare droes heid adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn verminderde niet toen zij vader wynstok zoo als zij weder in de zijkamer kwam hoorde zeggen dat is al een misselijke sinjeur die heer
het een en ander veroorzaakte zelfs een zoo diepen indruk op het hart van antje adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn wynstok dat de groet van blommesteyn bijna hare eenige gedachte in de kerk uitmaakte schoon zij alle uiterlijke handgrepen van devotie die meer ligchamelijk dan geestelijk zijn behoorlijk in acht nam
ik stel twee van de sloepen en een gedeelte der proviand tot uwe beschikking indien gij denkt dat gij u daarmede zult kunnen redden
als een meisje niet kan lezen dan een enkel kapittel in den bijbel daar zij bijna niets van verstaat omdat zij meer spelt dan leest wordt zij voorts toch eenmaal moede van uit te kijken
johannes ga met mij hebje al gegeten mijn kind adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn vroeg moeder blommesteyn ik heb uit blijdschap vergeten om het u te prissenteren
alles is dus nog blaauw blaauw gelaten daar ik heel blij om ben want antje zoo een schoonzoon zou ik maar in het geheel niet graag hebben verstaje
antwoordde hierop niets ja weigerde zelfs de hand die van wieringen naar hem uitstak met een dergelijk aanbod te beantwoorden
waren lang opgebruikt en slechts twee dagen kon het water nog strekken nu dacht blommesteyn die eene beurs met eenige gouden stukken gelds bij zich had daarvan een voor zich zelven nuttig gebruik te zullen kunnen maken
en dood zijnde draait zich het groote ligchaam als van zelf om nu gaan al de mutsen te gelijk naar de hoogte en het volk roept luidkeels geluk kommandeur geluk kommandeur met den visch
zoo zoo kommandeur gij hebt daar een regt toepasselijken psalm gezongen dat geve god de heer antwoordde deze ik zing als het te pas komt altijd dat vers uit davids psalmen en vooral als wij in groenland zijn
voor vijfmaal dartien jaar schier t gantsch jaar reeg'nen bleef toen men viermaal vier honderd en viermaal twaal fschreef t was t spaansche
eindelijk gelukte het hem ook om haar te bepraten dat zij het doosje met goud en juweelen terug nam haar ten sterkste verzekerende dat zij daardoor haren johannes het meest genoegen geven zou en dat deze gift voor hem nu minder noodzakelijk
maat genoeg hiervan vergezellen wij liever onzen blommesteyn daar zijne aandacht gestoord kunnen wij niet zeggen maar afgebroken werd door het godsdienstig gezang van zijnen kommandeur die eene aangenomen gewoonte volgende als hij s morgens mits dat weêr en wind zoodanig waren
alleen had hij in den korten tijd sinds hij op juffrouw wynstok verliefd geraakt was nu en dan in de werken van cats eens gegluurd en hier en daar nog al zoo het een en ander gevonden dat hem niet volkomen
de maaltijd duurde tot dat het begon te schemeren en intusschen was het jagt zachtkens aan weder naar amsterdam opgezeild en lag aan bij de zelfde plaats van waar het s morgens was vertrokken
rabus niet hooger geteld mag worden dan onder de dichters van den derden rang kan men echter den ellendigen staat der kunst begrijpen wanneer iemand als toch rabus was in vergelijking met schelte zich niet beleedigd achtte met een lofdicht van een zoo kreupelen dichter
en dat schoon hij geheel geene hoop meer op hare hand had toch wel te vreden was over zijn bezoek dat zij zelfs goede vrienden gesheiden waren en dit hem toch nog regt genoegen gegeven had
zij was eerst onlangs gestorven en daar bergveld kennis had aan eene harer dochters welke met haat de reis naar de west gedaan hadden was hij door dezelve in het bezit geraakt van een uitmuntend fraai onder het opzigt van hare moeder
men weist nicht wazu das nutzig is aan dit oogmerk van haren vader voldeed catharina ook uitmuntend en dat was haar alleen door den onbarmhartigsten naijver ten kwade te duiden
hij heest zelfs eene dochter van zestien jaren maar als ik dan moet en zal trouwen zoo als mijn vader niet mijne lieve moeder begeert
naardien nu toch antje wynstok voor hem verloren was terwijl hem de zee geene bijzondere vrees aanjoeg als waarop hij zooveel ondervonden had als hij oordeelde dat indien men er het leven afbragt waarschijnlijk iemand daarop kon overkomen
alles met ja ja neen neen en ei ei en heden mijn tijd aflegde wist zelfs hare boezemvriendin zoo min als haar minnaar blommesteyn voor zijn huwelijk of zij veel meer verstand dan eene welsprekende papagaai bezat
minste drie zoo niet vier voornamen geeft anna's catharina's sophia's of wilhelmina's ludovica's christina's henrietta's zijn bij burgerlieden geene
god dank zeide blommesteyn met eene ongewone vreugde op zijn gelaat dan zal ik maar zoo naar koopfortuin gaan stappen maar den ouden blom meênamen ze mogten anders niet gelooven dat ik het was
de heer wynstok liet ondertusschen van wieringen de deur uit die daar er eene doodelijke stilte op dit oogenblik in de zijkamer heerschte hoorbaar genoeg voor blommesteyn tegen den heer wynstok bij het aftreden van de stoep zeide
dat hij de allerverstandigste keus gedaan had die er op dat oogenblik door iemand gedaan kon worden en echter jonge heer blommesteyn zeide de heer wynstok schoon ik u met dit glas nogmaals hartelijk welkom te huis heet begingt gij naar mijn gevoelen een heel dom stuk
zoo pratende waren zij aan zeeburg genaderd en besloten daar zij er nog een uurtje zouden kunnen doorbrengen en toch gemakkelijk weder de muiderpoort bereiken
en zoo zij had mogen blijven leven ondanks het gebulder van den duitschen draak haar gemaal wel gezorgd zou hebben dat haar kaatje ten minste behoorlijk linnen en wollen naaijen verstond
zou geschikt hebben niet om eenige taalkundige redenen maar alleen omdat zij van een uitstekend veranderlijk humeur en ook zeer op het nieuwere gesteld was alleen om dat het nieuw was
en het duurde slechts kort of nadat dit met groot gejuich geschied was liep het schip in zee doch daar de wind een weinig na den middag slapte waren zij niet voor tegen den avond aan de laatste ton
blommesteyn zeide zij met dat heerlijk kleinood in de handen laten wij nu wat spoediger gaan en het gezelschap inhalen dat ons zoover vooruit is dan kan ik dit kostbare juweel teruggeven aan zijne eigenares die er zeker zeer verlegen om zijn zal zij
teekenden en dat zij alleen annekaatje en vikekrisje genoemd werden met achterlating der overige namen maar niet dat zij zonder andere aanbevelingen
maar die hem binnen weinige minuten nadat de ouderlijke welkomthuisgroeten aan antje gedaan waren en er een weinigje over het genoten plaisier gesproken was bleek niemand anders te zijn dan de jonge heer van wieringen uit de teertuinen
waartoe hij de toestemming van moeder blommesteyn verzocht die dezelve zeer gereedelijk gaf alleen hare dochter met een zeer bijzonderen grimlach aanziende en zeggende nu zie je immers
maar allengkens ging men verder en vond men iets fraais in eenen grooten langen naam en men verbeeldde zich dat dit een zeker adelijk voorkomen en grooter achtbaarheid aan den persoon met dien naam bestempeld bijzette
gij zoudt haar dan dikwijls aanmoedigen dat zij mij vergezelde als ik met den boeijer dien ik zelf getimmerd heb op het meer ladoga zeil dat mij het schuim om het hoofd spat
ook had haar de oude christoffel nog al kort gehouden in andere opzigten en zij was te beklagen dat zij hare moeder zoo vroeg verloren had die eene geboren hollandsche was
ik kan mij bedriegen mijnheer wynstok maar ik houd den czaar voor een hupsch en openhartig man met wien ik als hij van mijn stand was wel wenschen zou mijn leven door te brengen
maar in den ingang van de schuit ging staan waar hij dan ook al spoedig de schoorsteenen van het lustverblijf in het oog kreeg dat een weinig inwaarts gebouwd was
niet gelooven kon vooral daar zijne uiterlijke kleeding zoo weinig naar die van haren zoon johannes geleek waar is vader waar is vader vroeg hij waar zijn de broêrs en zusters
zoo ik niet dezer dagen mij bij mijnen ouden dichterlijken vriend dirk schelte welke thans winter en zomer te loenen op zijn buitenverblijf doorbrengt mij onthouden moest omdat ik daar met hem
en geen wonder die welke op de hoogte welke zij reeds bereikt hadden gelegen hadden waren bij het opsteken van den storm zuidwaarts opgestevend en ten minste twee zoo geen drie dagreizens de sloep vooruit
in uw huis voorviel ik zeg mijnheer en mejuffrouw wynstok benevens de jonge juffrouw dank voor hun aangenaam gezelschap en heb de eer uw dienaar te zijn
dan zal ik nog oneindig liever het verschil van die jaren overstappen en in s hemels naaam dien bejaarden openhartigen hollander nemen dan een jongman tegen wien ik zoo verschrikkelijk veel heb als tegen den heer
het eind zal de last dragen mijn oom zegt dikwijls wij malle hollanders zijn zoo blij als vreemdelingen ja en vooral als vreemde vorsten ons land komen bezigtigen en onze fabrieken bekijken
verre van daar de door velen zoo taalkundig geachte pieter rabus die zich het regt aanmatigde om zonder zich zijnen naam te schamen elke twee maanden op te treden om in zijne boekzaal aan het hollandsch publiek zijne vrijmoedige beoordeelingen over de in europa
den arbeid op zondag onbetamende voor een naauwgezet christen en dus mishagelijk in gods oogen houdende meende opgemerkt te hebben dat dikwerf schepen die op den dag des heeren uitliepen minder voordeelige reizen hadden
nu danste hij met deze dan met gene daar antje wynstok te weinig in die kunst bedreven was om alle dansen juist mede te doen ja zij zou er zich nog meer van onthouden hebben was het niet geweest dat zij niet lijden kon dat blommesteyn gedurig met andere juffers danste
hij heeft er regt slag van om met menschen te verkeeren kon blommesteyn zich niet langer bedwingen en begon reeds te zeggen hij is maar oogenblikkelijk daar hem antje aanzag veranderde hij van toon en zeide dat hij is met moeite wegslikkende
god god zij zoo sprak het ontroerde meisje maar kon niet meer de woorden met u uitspreken en blommesteyn was reeds twee deuren ver toen hij nog eens terugkeerde daar zij hem over de deur nazag
nu al met er tijd hierop verhief johannes met eenigen nadruk zijne stem en juffrouw moeder legde hem nu aan de borst waarop hij uit hoofde van adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn zijnen eersten kerkgang met ongewone gretigheid aanviel
deze vraag van arend deed allen behalve de moeder in gelach uitbarsten die zich het meest over haren johannes wouter als toch haar eerstgeborene blijvende bekommerde en die verscheiden malen daags in hare eenzaamheid bad dat god adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn de heer hem geleiden zou en gezond aan zijne ouders teruggeven
maar dat zal vermoedelijk geheel het geval niet met de jonge juffrouw wijnstok zijn intusschen had johannes zich gereed gemaakt en stapte de deur uit naar
en nu kwam men onder een vriendschaps dronk overeen dat men over die afgedane zaak niet verder praten zou was nu alles in zoo verre in orde tusschen blommesteyn en zijne familie het verschilde adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn echter hemelsbreedte dat dit het geval tusschen hem en
hij bemerkte klaar dat de heer wynstok het aanzoek van van wieringen niet geheel had afgeslagen hij gevoelde ook dat hij te gramstorig gesproken had dat hij zich lomp tegen van wieringen gedragen had
beviel de brief van zijnen dichterlijken neef zoo weinig dat hij onder het lezen ten minste driemaal geeuwde en zich zeer verheugde toen hij aan het einde gekomen was
enz klonken veel te eenvoudig en te plat al hadden staatslieden die simpele namen gedragen en al stonden die met gouden inkt in s lands historie
die op denzelven zat en deze was niemand anders dan antje wynstok welke zich juist daar met hare ouders bevond doch die aan den anderen kant van de tafel tegen haar
hierover was de vreugde algemeen en blommesteyn ontzag zich niet om de andere groenlandsvaarders voor bloodaards en durfnieten uit te maken
nu ziet hij den walvisch die het niet langer onder het ijs houden kan en eenigzins vermoeid is van onder de ijsschots ten voorschijn komen
dat het hart van antje schoon de noodzakeljkheid gebood dat zij zich in de armen van eenen anderen minnaar wierp om eenen derden te ontgaan aan hem gehecht bleef
zag hij hoe de sloep op een kleinen afstand den verschrikkelijk groeten visch eer een drijvend eiland dan een levendig schepsel gelijkende genaderd zijnde
zoo in het ijs gezeten had maar dat hij er toch door gods goedheid weder uit geraakt was en behouden met al zijn manschappen in het vaderland
onmiddellijk door zijne gemalin wegens de zoo gelukkige wedervinding van dat kostbaar kleinood werd onderligt en zij hem op de schoone vindster wees welke zij ten bewijze harer gevoelige dankbaarheid de hand toereikte om dezelve te kussen
onder anderen vond blommesteyn er de rijmwerken van dirk schelte die even de pers verlaten hadden beslaande niet minder dan ruim duizend bladzijden en meer anderen van die soort blommesteyn was eigenlijk geheel geen liefhebber van de voortbrengsels der dichtkunst
als ik het wel begrijp zeide de oude blommesteyn zijne vrouw zeer norsch en over schouder aanziende als ik het wel begrijp zijt gij die malle moeder geweest die aan uwen johannes al die kostelijkheden hebt toegezonden
wel moeder zou men er dan niet van mogen weten als men van iemand afscheid neemt die voor zoo vele maanden op reis gaat neen zoo hard ben ik niet en hoop ik nooit te worden
dedaar groote geleerden boven de gewone zwakheden van het menschdom verheven moeten zijn en in geen de minste vergelijking met de rest van het menschelijk geslacht kunnen komen zullen wij ons wel wachten
omdat hij dan altijd digt bij de stad zou zijn dat is te zeggen bij de stad amsterdam dat even als het oude rome ook den naam van stad bij uitstekendheid boven alle hare zuster steden droeg
het verblijf van den jongen blommesteyn viel aan antje veel af daar de kommandeur er eene vrij gunstige beschrijving van gegeven had en echter was zij wel te vreden dat zij het toch gezien had
al was hij ook te amsterdam gebleven en schoon wel haar hart dat niet voor den heer westendaal gevoelde het geen zij misschien ook omdat het de eerste jongman was die haar zijne liefde verklaard had gemeend had voor blommesteyn te bespeuren zij had wezenlijke genegenheid voor den vrolijken
dat de laatste avond dien blommesteyn en zijn neef bergveld vr hunne afreize in amsterdam zouden doorbrengen aan zijn huis gesleten werd althans dat zij bij hem s avonds zouden eten
dat juist van daag niet antwoordde blommesteyn zijt gij bijzonder met die familie bekend frans van dalen meer of min vriendschap blommesteyn dan zult gij ook wel weten dat de oudste zoon van dien heer in groenland verleden jaar
in het donkere uit de woorden van antje vermoed had dat zij mede aangedaan was en misschien zou iemand van eene andere geaardheid dan blommesteyn niet zonder aanmerkelijk voordeel beproefd hebben om op nieuw antje ter zijner gunste te winnen
ik zou u alles gaarne gewonnen geven mijnheer wynstok was niet alleen dit het geval geweest dat toen ik den adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn hopende visscher verliet dat schip in het ijs bekneld zat
en toen gaf moeder blommesteyn eene zeer breedvoerige opening van het s morgens voorgevallene en hoe zij van oordeel was dat hij den volgenden dag bij den heer wynstok als de jongeluî toch uit waren er zijn werk van moest maken
toen zij een zoo grooten visch vermeesterden en hij twijfelde geenszins of dan zou bij haar het vermoeden als of het hem aan moed ontbrak geheel verdwijnen
de eerste was hier over zoo wel te vreden dat hij nog laat in den avond zich naar het huis van den ouden blommesteyn met eene slede liet brengen om denzelven benevens de geheele familie geluk te wenschen met de zoo heugelijk plaats grijpende verzoening
zuchtte dikwijls heel diep over het gevaar dat haar eerstgeborene geloopen had en de student fredericus veroorloofde zich nu en dan eene vraag waarbij het gezelschap echter meer won dan verloor daar vader
ik heb dan juist op dienselfden dag toen gij mij daar te zeeburg aantroft een anderen minnaar opgedaan den heer westendaal een weduwenaar met vier kinderen een man van vijf a zes-en-veertig jaren
schoon moeder blommesteyn niets van de genegenheid van haren zoon voor juffrouw wynstok wist trok het toch hare bijzondere aandacht dat hij den groet wel aan die jonge juffrouw verzocht had maar niet aan den ouden heer en juffrouw
hij was de minnaar van leentje en vader blommesteyn had hem zoodra toch alle hoop op de wederkomst van blommesteyn verloren was wel eens van verre laten zien dat hij hem als het huwelijk met haar tot stand kwam waarschijnlijk op zijn kantoor nemen zou
t zou mij alleen nog genoegen geven als ik daar hoorde dat gij aan een ander als aan dien
voor gebarsten gehouden werd en zoo het geen toeval gered had daar nog zou zitten en ik op de sloep mijn leven redden kon als wij die in het ruime sop bragten
dat de dichtkunst die zulk eene voortreffelijke hoogte bereikt had ten tijde van vondel antonides en de branden zoo spoedig tot eene zoo bespottelijke laagte daalde
wynstok merkte aan dat zij vrolijk was bij het t huiskomen maar dat zij nu heel treurig geworden was antje gaf niet voor maar had wezenlijk zoo zware hoofdpijn vooral na het berigt van vader wynstok gekregen
zevende hoofdstuk terwijl blommesteyn en de kommandeur met elkander op het dek wandelende dus spraken hoorde de laatste een geblaas
de jonge blommesteyn kon dit niet mede drinken en dit bleef geenszins onopgemerkt door den ouden heer blommesteyn die de onvoorzigtigheid had om zelfs te vragen
dat doet mij goed regt goed zeide juffrouw blommesteyn ik wenschte dat ik er bij geweest was t is regt jammer dat het de mode niet is dat de moeders zelve de kinderen ten doop houden dan had ik dat genoegen zelf kunnen hebben
zekere juffrouw merian hadden uitgelokt om toen zij reeds eenigermate in adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn jaren gevorderd was zich uit europa naar de west en wel bepaaldelijk naar suriname te begeven om in die landstreek van dezelve
schoon vader en moeder wynstok uit dat zeggen opmaakten hoe er zeker tusschen hem en antje eene bepaalde afspraak over gemaakt was gelieten zij zich beide of zij dit niet merkten schoon de laatste vast voornam om met antje daarover ernstig te spreken als de partij over was
en wat verder tegen den toenaam van blommesteyn die naar het oordeel van neef van dyk een zeer groot taalzifter van het nederduitsch in die dagen en lid van het genootschap nil volentibus arduum
vierde hoofdstuk daar de wind hoe zacht toch altijd voordeelig was duurde het niet lang of den volgenden dag wieringen voorbij gevaren zijnde hadden zij reeds voor het vallen van den avond de texelsche reê in het gezigt
om voor andere mannen netten te spannen foei foei kind gaf moeder blommesteyn hierop te verstaan dat zijn ondeugende vrouwen dat lijkt nergens na
gij waart er immers niet bij en hebt dus onmogelijk dat juweel kunnen vinden t was ook maar louter toevallig ja ja zeide zij t is alles alles toeval t zal ook wel toeval zijn als u antje wynstok in haar net krijgt
ik ben wel niet zoo leep antwoordde hij op het artikel van vrijerij als de vrouwen maar toch zoo stomp en dom niet of ik heb dat al opgemerkt en wat zou dat nu
al ware het zelfs de jonge juffrouw wynstok hem in de rede valt zal elke reis penitas moeten drinken nadat men nogmaals en dus ten derde male johannes met ruime teugen welkom t'huis gedronken had begon blommesteyn het verhaal van zijnen avontuurlijken togt waar naar door alle
en aan wiens eerlijkheid geen twijfelen valt vergezeld werd weinig baten althans niet voldoende zijn hebt gij dus lust mijnheer blommesteyn daar de zaken nu staan zoo als zij staan om zijn
terwijl het de hartelijke groetenis behelsde aan zijne moeder broeders zusters en aan juffrouw antje wynstok daar het hem niet van het hart kon om in den laatsten brief dien hij misschien in maanden schrijven zou de groete niet aan haar te verzoeken
dat ik getrouwd was gij dan moogt denken dat het is met den heer westendaal en niet met den heer van wieringen want ik heb er
krijgt onherroepelijk den zak ik top den heer westendaal en wie weet hoe kort gij in suriname geweest zijt of ik ben reeds juffrouw westendaal en moeder van vier kinderen
dan dat hij weduwenaar haar wat te adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn ver in jaren vooruit en met vier kinderen uit zijn vorig huwelijk bezwaard was hare beide ouders en vooral haar vader
bij een huisselijk geval dat maar zeldzaam gebeurt terwijl dit bijgeloof het nuttig gevolg had dat er altijd als hij aan tafel was het zij aan huis of aan boord zekere groote behoedzaamheid plaats had
dat hadt gij ik weet niet gaf van wieringen op eenen nog tergachtiger toon hem te vestaan ik weet niet mijnheer blommesteyn dat ik u ooit iets in den weg gesteld heb immers onze affaires loopen ver uit malkander
men vleit zich als hij nu weder terug is in zijn rijk dan zullen alle die schoone beloften vervuld worden maar ik voor mij vrees dat hoe langer hij hier blijft hoe erger of het voor ons zijn zal
ik hoop dan op den bestemden tijd mijnheer wynstok u nader te spreken zoo als gezegd is mijnheer was het antwoord van den heer wynstok blommesteyn voelde intusschen veel meer dan hij kon uitdrukken
moest en waarbij zijn kantoor zeer veel belang had daarover raakte hij met den heer wynstok weldra diep in gesprek en het eenige dat hij nog van zijn zoon zeide was
en hoe zijne lieve voorouders en ouders deelden in den beuzelgeest die toen heerschte men duide dit niet alzoo als of de beuzelarij onder onze natie in dezelfde evenredigheid ware toegenomen als de lengte der
onder den maaltijd ging naar den smaak dier tijden de beker lustig rond en de oude heer bergveld was zeer mild in heilwenschen en gezondheden bijzonder dronk hij ook op het eerst aannstaande huwelijk daarmede ziende adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn op leentje en haren minnaar
nu neef ik hoop dat gij er lustig uw hart mede zult ophalen en de liefhebberij voor de edele poëzij in u zal ontstoken worden
de harpoenier met eene groote vaardigheid adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn den harpoen aan eene lijn den voorganger geheeten gehecht in het ligchaam wierp en hoe dezelve daarin met een weêrhaak vast bleef zitten
en waarlijk zijne zegepraal over het verouderd vooroordeel van dien anders braven man zou van zeer kleine nuttigheid geweest zijn het eenige dat er deze misschien bij gewonnen zou hebben was eenige weinige oogenblikken van kleine onrust minder in zijn leven
ik denk van u zeide deze en hoop dat ik mij niet vergist zal hebben dat gij aan het verlangen van uw zoon johannes ook voldoen zult en hem vergunnen dat hij ten minste afscheid van u komt nemen voor zijn vertrek
het is het is al vrij laat ik denk dat mijnheer en mejuffrouw haast zullen gaan eten en daarom zal het best zijn dat ik naar de heeregracht ga
wel nu viel hem de heer van wieringen genoegzaam in de rede dan is het wel jammer dat hij bij u geen aanzoek gedaan heeft om u hofjonker te maken
onder zijn penitas zoo als hij het noemde altijd het geheel gezelschap betrok en dan telkens de verdere goede reis van zijn johannes dronk weinig of geene gelegenheid vond echter fredericus om zijne geleerdheid lucht te geven dan alleen
ondertusschen hij bleef het zoo goed mogelijk met de hoop en moed houden vooral toen er een zeer hevige storm ontstond met geweldig zware sneeuwbuijen waaruit de kommandeur en stuurman beiden voorspelden dat het ijs waarschijnlijk splijten zou
en juffrouw wynstok met loome schreden van boord van den groenlandsvaarder dien de boekhouder met het uitboezemen van heilwenschen aan den kommandeur en het volk verliet
hij verzocht dus blommesteyn dat deze op heeter daad er zijn werk van zou maken om ernastig bedacht te zijn op zoodanige cargasoen goederen als hij oordeelen zou dat waarschijnlijkst meest in de west en bijzonder in suriname in trek zouden zijn
met deze verdediging was juffrouw antje volkomen te vreden daar blommesteyn op zoodanig eene wijze het woord amsterdam uitsprak dat zij duidelijk meende te bespeuren dat hij door het woord amsterdam niet veel anders dan haar dierbaar persoontje bedoelde
met groot genoegen verstond onze blommesteyn s middags aan de tasel van den heer bergveld hoe zich de zaken geschikt hadden aan het huis van zijnen vader en deze beduidde hem hoe het nu van zijne zijde pligtmatig wezen zou om de minste te zijn
maar het scheen dat hunne gebeden niet verhoord werden althans van dag tot dag werd hunne toestand hopeloozer en de zon begon hun langer en langer tijd te begeven
en meer reden voor het aanjagen is die woorden zonder eenige opmerking voorbij zijne vereelte ooren rollen toen zij eindelijk tot bijna voor het buiten gekomen waren
die niet alleen den meer gegoeden zoo wel staan maar zoo pligtmatig zijn jegens den kommandeur echter die hij zeer duidelijk besefte dat op het schip zoodra zij
afgezet exemplaar van surinaamsche bloemen en insecten hij was voornemens om hetzelve mede naar suriname te nemen om die keurige kopijen daar tegen de oorspronkelijken in de natuur te toetsen
terwijl de éénige anders denkende die er bij was na zich hersteld te hebben zich om staatkundige redenen gedroeg als of hij niet onder de minst verheugden behoorden adriaan loosjes pzn het
en mij daardoor te redden de heer bergveld betuigde zich daartoe genegen en beloofde nog voor hem dien dag zoo hij gelegenheid vinden kon zijne pogingen te zullen aanwenden dewijl de tijd
daar het uitmuntend sraai weder bleef bragten de oude blommesteyn en de heer wynstok nog langen tijd op het dek door antje zat bij hare moeder en nu de jonge blommesteyn verdwenen was scheen zij geen trek meer te hebben om uit te kijken
ik weet heel wel wat ik zeg en ik geloof dat broêr johannes mij ook heel klaar begrijpt maar ik wil er wel van afstappen als ik dit nog gezegd heb
maar op wiens gedrag nooit een smetje is geweest hij heeft bij voorbeeld nooit met een vrouwmensch in den pyl of met kaatje koning de actrice op de spraak geweest
men had een klein zeil mede genomen en daar de wind vrij sterk uit het noorden blies zeilden zij met snelle vaart voort terwijl een der riemen tot een mast diende en zoo raakten zij een heel eind op zonder dat zij behoefden te roeijen
dat een wijs mensch nimmer schrikte of hij moest weten of het der moeite waardig was bij mij zeide hij zijn er nog zeer vele zaken in het rijk der mogelijkheid die mij niet aan het behoud van broeder johannes wouter doen wanhopen
te kerk geweest waren en haar hoofd nederleggende zeide zij nu dan zullen die gezien hebben dat de familie van blommensteyn wel tegen haar op kan
hij doet goede en groote dingen maar zulk eene pracht als wij daar sedert gisteren hebben bijgewoond nu ieder maakt zijne eigen rekening wij hebben het goede genoten en daarom de hand op den mond maar het end zal de last dragen
nog wat te vertoeven bleven zij beide geen van beide wetende hoe zich te gedragen en dit zou niet beter geweest zijn indien zij hadden geweten
en daar zij doodelijk vermoeid waren lieten zij de sloep op gods genade drijven toen blommesteyn in het oosten een licht of een vuur zag waarop hij den stuurman die naast hem zat opmerkzaam maakte
en konst als uwe konst zoo wordt van my gelaakt roemwaarde schilderes al wat een ander maakt wel dat dan ieder een de maakster en haar werken eert boven andren jae
en toen bemerkte moeder wynstok eerst regt wat er gaande was nadat de heer bergveld uit de geeischte flesch geschonken had en blommesteyn twee adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn glaasjes gebruikt greep hij toch zooveel moed dat hij zich tot antje wendde en haar deze weinige woorden inluisterde
aan zijnen vaderlijken wil volstrekt zocht te onderwerpen moeder wynstok behalve dat zij nog ten voordeele van blommesteyn was ingenomen zag in het huwelijk met den heer van wieringen zoo veel heil niet als haar man
het hinderde ondertusschien den ouden blommesteyn geweldig dat zijn zoon zich van anderen meer of min had af hankelijk gemaakt schoon deze in tegendeel zeer wel te vreden was dat hij na al het gebeurde niet meer van de strengheid zijns vaders ashing
nam deze gelegenheid waar die antje zeer ontijdig noemde om haar te herhalen hoe hij hoopte dat als zij nu weder te amsterdam gekomen waren zij hem niet kwalijk nemen zou dat hij met zijn aanzoek zich regelregt bij hare ouders zou vervoegen
nu dat is zoo dat is toch zoo antje wynstok ik heb daar niet meê te stellen gij weet beter dan ik wat er gebeurd is sedert wij elkander het laatst gesproken hebben
ontkwam ook langs een touw het ijsselijk benepen schip en bevond zich met al de manschap weldra op het ijsveld allen in de doodelijkste verlegenheid wat nu schoon zij het veege lijf gered hadden aan te vangen
het jongste broêrtje arend willem een knaapje van even drie jaren vroeg zijn vader of hij nu al een walvisch meêgebragt had dien jan broêr gevangen had en of zij dien dezen middag eten zouden
en hen met raad en daad ja uit hunne middelen bijstaan dit althans is nu het geval van uwen zoon
meer zal ik er niet van zeggen maar de tijd zal het leeren genoeg was deze uitbarsting om verder al het aangename van het partijtje te storen daar op dit gezegde in eens eene groote stilte volgde en de heer van dalen die zich tegen dezen uitval wilde verdedigen
die een weinigje hare moeder vooruit ging werd bleek en rood zij kneep den bijbel dien zij in hare hand hield vaster in hare vingers omdat zij vreesde dat zij dien door schrik zou hebben laten vallen en vroeg met groote
hoe moeijelijk ook op het laatst het roeijen aan allen begon te vallen geene klagt werd er gehoord en als zij het hoofd maar naar de naderende kust wendden vergaten zij hunne afgematheid en dat gezigt gaf hun nieuwe krachten
ik zal u bij de eigenaresse brengen dan kunt gij zelve dien aan haar overhandigen en koolaart geleidde haar naar de vorstin dezelve berigtende dat deze jonge juffer haar iets kwam aanbieden dat zij nog niet scheen gemist te hebadriaan
een of anderen misstap die een kind begaat hunne handen er aftrekken en het maar op gods genade laten drijven dan zijn er gelukkig nog al dikwijls andere menschen die schoon door geene banden des bloeds daartoe verpligt zich die ongelukkigen aantrekken
kon zich niet begrijpen hoe hij nu door het zien van deze voorwerpen waaronder er ook waren die hij reeds dikwerf gezien had thans zoo veel meer getroffen was omdat er hem het bevallig antje opmerkzaam op maakte
wij waren toen op het jagt van den czaar en nu verhaalde blommesteyn daar vast meer en meer het gezelschap dunde aan den heer bergveld wat er al gebeurd was en hoe juist op dien dag zijn ongeluk begonnen was
blommesteyn nu opgestaan was en tot het asscheid nemen overging omhelsde hij antje op zulk eene hartelijke wijze die haar overtuigde
daar hebje waarachtig wel wat gelijk in fredericus zeide vader blommesteyn in lang hebt gij zulk een snuggeren inval niet gehad nu nog een glas op het welkom t'huis van mijn johannes en die dan
blommesteyn was er het moeijelijkst toe te bewegen om mede te gaan evenwel zij liet zich vinden en het geheel gezelschap was bij elkander toen eindelijk blommesteyn aankwam
kom kom zeî vader blommesteyn want zij stonden nog alle rondom den vijver laten wij in huis gaan ik ben nooit van mijn leven zoo ontroerd geweest
want ik denk dat die het ook al in den neus zullen hebben anders althans zijn ze veel onnoozeler dan ik mij verbeeld maar denkt gij dan niet vroeg moeder
het ijs zich met eene sleuf verwijderd had en dat het daar hetzelve adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn zich in veel beter staat bevond dan zich de timmerman eerst had voorgesteld met een gunstigen wind naar het vaderland stevende
om daardoor de gedachtenis aan hem te vernieuwen misschien dat zich deze of gene het lot van den terugkeerenden vader blommesteyn en de overigen die blommesteyn aan boord gebragt hadden aantrekt en deze of gene wenscht te weten hoe het juffrouw antje op de terugreize maakte
maar voor een zeer bepaalden tijd misschien voor weinige maanden vertrok en te suriname goede kennissen van zijn vader vinden zou daar hij misschien voor altijd zijn vaderland had verlaten om aan eene vreemde kust zijne fortuin te zoeken
jonge heer ik verzoek u in het ver volg wat voorzigtiger te zijn en zorg te dragen dat het zoutvat niet omraakt ik had liever dat de geheele schotel met erwten op den grond gevallen was
en is dus al blijde dat zij zich met het opsieren van haar niet ongevallig ligchaampje eenigen tijd van den dag vermaken kan catharina neerstras was dus toen onze blommesteyn in de wereld rolde op weinige zaken na zoo onkundig als haar zuigeling welke dit boven haar vooruit had
die wil dat gij u geheel aan mercurius den god adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn der dieven of kooplieden toe zult wijden ik hoop dat gij op uwe lange reis wel eenigen tijd en lust gevoelen zult om de dichterlijke voortbrengselen die ik in dit pak gesloten heb
de oude blommesteyn zoo het geoorloofd is een man die op zijn veertigste jaar zijn eersten zoon geboren ziet zoo bij vergelijking te noemen de oude blommesteyn was echter geen
hierop staat de harpoenier met zijn harpoen op de voorplecht gereed en de sloep wordt met eene snelheid voortgeroeid die blommesteyn verbaasd doet staan
met zeer veel eenvoudige opregtheid omdat ik u lief heb en lief zal blijven hebben al trouwde gij honderdmaal omdat gij met dien valschen kerel want het is bij mij twijfelachtig
ja dat is mijn drontheimsche pakje zeide hij toen ik daar te drontheim kwam zag ik er nog wel wat anders uit nu ja hervatte vader blommesteyn als wij nu onze pijpen gestopt hebben
misschien van eenigen nadeeligen invloed op haar geest zou kunnen zijn ook viel het antje niet moeijelijk om zelfs voor hare moeder het ontvangen van dien groet van blommesteyn geheim te houden
kwam opgeruimder dan zij naar de kerk gegaan was te huis en dit veroorzaakte groot genoegen aan hare moeder die zich eenigermate had beginnen te bekommeren of de opgevatte genegenheid voor den jongen
de kapitein kwam bij hen binnen wenschte hun geluk dat zij nu in volle zee waren en bragt hun een glas vaderlandschen jenever met den wensch van eene goede en voorspoedige reis toe
de verbittering van vader wynstok tegen u is zoo hevig geweest van het begin van de historie met van wieringen af en blijft nog zoo dat gij geene de minste gedachten op eene verkeering met mij zoudt hebben moeten maken
och verwijt mij dit zoo niet denk dat ik morgen morgen god weet voor hoe lang misschien wel voor altijd weg ga
honderd vierde der psalmen was eigenlijk zijn lijfstuk en dezen morgen was hij genaderd tot het vers dat hij met bijzonderen nadruk zong schoon naar de berijming van
waar dan ook bij gelegenheid van den doop den wil des vaders met den naam van johannes wouter bekrachtigd werd en dus schoon de naam niets tot de persoonlijke waarde of onwaarde afdoet zullen wij hem met dien eenigzins wijdluftigen naam zien pronken
hij moest evenwel ook aan zijnen toekomenden zwager een kompliment maken over zijne te huiskomst en deed dat dan ook zoo stijfjes dat blommesteyn niet kon nalaten te zeggen
en dus ook in nederland uitkomende werken mede te deelen diezelfde pieter rabus was met dirk schelte zoo ingenomen dat hij deszelfs ellendig lofrijm naast het latijnsche lofdicht van jan broekhuizen voor zijne bijbeldichten plaatste
dat hij de vatbaarheden ter wereld bragt die bij haar verwaarloosd en daardoor aanmerkelijk verminderd waren het was echter ook aan deze gevoelloosheid van juffrouw catharina toe te schrijven
eindelijk trok de aandacht van blommesteyn een ander rijmwerk dat door hem op t regenen in het jaar als ook gemaakt was en dus luidde
daar hij intusschen eene andere loopbaan dan die van koopman verkozen en in de medicijnen gestudeerd heeft zou misschien zijne persoonlijke tegenwoordigheid zoo hij niet door iemand in negotie en kantoorzaken bedreven
die ik dacht dat lang voor de visschen lag nu zette men zich in een kring en groepsgewijze in den koepel neder vader blommesteyn begon te schenken en bragt met nog van ontsteltenis bevende handen een groot glas aan zijn
blommesteyn was in het eerst bijna stom van gemengde ontzetting en blijdschap en alle de kinderen vlogen nu naar broêr johannes toe de een wat vroeger de ander wat later
dit antwoord stelde hare moeder gerust wegens de gezondheid harer dochter en bevestigde haar tevens volkomen in het gevoelen dat zij de ware oorzaak der droefheid geraden had
op tasel neder niet behoeft hij heest mij alleen gebeden dat ik die met betuiging van zijne erkentenis aan zijne moeder zou teruggeven daar het hem niet van het hart kon om haar van die kleinooden te berooven
god in den hemel riep zij uit jonge heer zijt gij het zelf gij leeft dan nog en als zich geertje niet bekommerd had dat het eene maagd van zesenzestig jaren kwalijk zou gestaan hebben op de heeregracht op een zondag namiddag een jongman een zoen te geven zeker was zij
maar keeren wij geheel terug tot onzen jongen johannes wouter blommesteyn die als een onnoozele en onschuldige zuigeling aan zijne moeder nadat zijn vader met hem uit de kerk te rug gekomen was in zijn keurlijk uitstekend doopgewaad nog eens vertoond
dus ook dat ontrustte haar niet ziedaar iets van de ouders van
wij in onze genootschappen stellen die gelijk met de korenbloemen van huigens zelfs zeer vele geven wij den voorrang om dat die van den laatstgemelden heer wel eens wat diepzinniger zijn daar integendeel die van mijnen vriend schelte zich zeer gemakkelijk laten begrijpen
neen mijnheer die loopt of men moest inkomsten hebben zonder paal of perk en dat is althans het geval van neef koolaart niet op iemands ondergang en adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn het bederf van zijne familie uit ik ken de omstandigheden van den heer koolaart van nabij
stond zeer vreemd op te zien over de in zijne oogen zoo groote gemeenzaamheid ten haren aanzien als waar voor hij zich nog wel wachten zon
dan weder sprak zij met hem over de dorpen die zij met het jagt van tijd tot tijd voorbijvoeren het zij zij nieuwendam schellingwoude of durgerdam in het oog kregen
deze openhartigheid van antje welke echter oogenblikkelijk het kleine vonkje hoop dat in blommesteyn's hart ontvlamd was weder geheel uitbluschte bedroefde hem zoodanig dat hij eene lange wijl roerloos zitten bleef
hij is wel zoo wat heel kort af en dus zou hij ook geheel niet tegen het gewawel van zoo een koket nest kunnen ja hij zou die eerder laten zitten als zij het zelfs verwachtte nu nu zeide moeder blommesteyn wij willen zoo iets geheel adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn niet van onzen johannes hopen of verwachten
en hare ouders was ondertusschen naderden vast met snelle schreden de tijd en dag van blommesteyn's vertrek en hoezeer hij er tegen op zag hij wilde volstrekt het vaderland niet verlaten zonder antje vaarwel gezegd te hebben