AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
ziek hij heeft geen zin om te komen doodeenvoudig dacht je dan dat een javaan ooit iets voor een hollander doen zou tenzij gedwongen
hij dacht aan die speculatie in goudmijnen de voorstelling bedierf hem den dag hij ging kijken naar de kraal waar de beesten uit gestolen waren
hij liet ze varen en zag ze heenglijden en zinken weg als verdwijnende donkerheidjes maar om zich heen voelde hij stuwend en steunend tallooze krachten van schoonheid en goedheid en geluk
is si bengkok niet meer hier geweest in den laatsten tijd de tuinjongen stond stil hij is heel dikwijls hier geweest
daar aan den kant waar de boomen staan vlak bij den top ze zullen zoo dadelijk te voorschijn komen heb je je geweer bake greep er naar zonder de
en achter haar in den schemerigen hoek bewoog ook iets hij tuurde lang voor hij het muizenpaar onderscheidde dat rechtop zat met gespitste oortjes
en daarop antwoordde hij weer zichzelven sprekende voor moeder endang reni en zei mijn kind drinke tot verzadigd wordens toe moeders borsten zijn overvol hij drinke
en toen had hij onder zich stemmen vernomen en daar kwamen twee mannen aan die een buffel voor zich uit dreven de eene zong en de buffel stapte voort op de maat
toen schroefde hij het huis weder dicht en bracht de machine weer op gang het hoofd op zij keek hij naar de ballen van den regulateur die langzaam omhooggerezen traag begonnen te draaien
zich het voorbeeld van zijn vriend den ingenieur in celebes voor oogen augusta de wit orpheus in de dessa houdend die met zijn dadelijk in het begin gewaagde speculatie
hij bracht zijn gezicht boven de flauwe oogen die in het licht der flambouw staarden zij rezen langzaam naar hem op weet je wie ik ben si bengkok de jongen bracht er de woorden uit ja heer
met bloemen van hun erf en allerlei gereedschap dat ze niet eens missen kunnen en met rijst die ze op crediet gekocht hebben ook weer van den chinees natuurlijk op zoo'n manier blijven ze aan den gang
en zeker ook zat ergens tusschen het loof der tamarinden langs de rivier de eekhoorn te luisteren die augusta de wit orpheus in de dessa een kleinen vogel had willen besluipen in zijn nest
langs de hellingen van een lagen heuvelkling aan een golvend weideveld waar een bamboeboschje schaduw gaf van de rivier die er augusta de wit orpheus in de dessa in een bocht omheen stroomde kwam een koelte hij stapte van t paard en ging in den lommer zitten uitrusten
toen de arabier den te veld staanden oogst van zijn schuldenaars in de dessa kwam bezien verhaalde hij van twee der vermiste buffels die hij herkend had in den stal van een opkooper
waarom heeft niemand het me dan gezegd ik heb het mijnen heer gezegd telkens wanneer hij kwam ook gisterenavond heb ik het gezegd
we zullen je naar huis brengen si bengkok zei bake met een stem zacht als die van een vrouw kun je je armen om mijn hals leggen augusta de wit orpheus in de dessa de jongen maakte een machtelooze beweging gaat t niet wacht z wees maar niet bang ik zal je geen pijn doen
bake uit dat de tijger slechts in schijn een dier is in waarheid echter een mensch augusta de wit orpheus in de dessa die door kracht van tooverij dierengestalte heeft aangenomen
bake antwoordde niet hij gevoelde de voorstelling van si bengkoks armoede als iets hem persoonlijk onaangenaams op dat oogenblik als zij nu de buffeldieven maar vinden zei hij
het kon ook wezen dat het een of ander waaraan inlanders hechten verzuimd was bij het geven van de slamettan en dat dit de weerwraak was of misschien had de man een hekel aan hem bake persoonlijk
hij komt hij komt al de jongens renden naar den heuvel waarvandaan de kreet had geklonken bake zag hen een oogenblik verdoffen als zij in de schaduw der helling kwamen een seconde lang blinkend op den top staan en verdwijnen
en won hij veel sap toen hij die spreuk had opgezegd zeer veel zeer veel won hij ik kwam terug om te zien hoe het ging na vijf pasar weken toen ik wist
en hij plant op elken hoek een hoogen glaga halm en dan gaat hij het veld in voorzichtig loopende en hij wacht tot hij twee dicht bij elkander groeiende halmen vindt
van het suikerriet en nieuwe methoden van behandeling las de statistiek van de suikerproductie op java vergeleken met die van cuba en amerika augusta de wit orpheus in de dessa en de maatregelen die de schrijver noodig achtte om der nederlandsch-indische industrie haar plaats op de wereld markt blijvend te verzekeren
het zou een fortuin in éens zijn een gouden wereld deed zich voor hem op wat er in was
maar het daalde weer daalde bleef een lange seconde hangen en begon dan op en neer te wiegelen op en neer in langzame zwevingen
aan den rivierkant stond een groep mannen in het licht van fakkels een er van kwam op de ruiters toe hier zijn ze het water doorgegaan zei hij wij hebben de sporen gevonden aan den overkant
kwam den weg afgerend en vloog met een sprong van de oeverhoogte af in het water dat schitterend rond hem opspatte een eind verder dook hij weer op en keek om lachend met oogen die tintelden onder het in het gezicht druipende haar
de indo kwam terug gevolgd door twee mannen die een langen bamboestok op de schouders droegen den bijna smeekenden blik ontmoetend dien si bengkok naar hem ophief maakte hij achteloos het gebaar van afscheid geven dadelijk was de jongen verdwenen in het dichte groen
aandrijven een witte haan die nog maar éen veer in zijn staart had stond blinkend op het grauwe bladerdak hem in het oog krijgend begonnen de badende jongens uitdagend te kraaien waarop de vogel zijn mageren hals
neder in het stof en het vaal oranje geschroeide gras van den berm in de modderige rivier was het augusta de wit orpheus in de dessa dessa volk aan het baden
in de stilte en de eenzaamheid van den nacht was het een enkele toon geweest een klare helder hooge toon die aangestreken kwam op de lamplichte galerij
in de dessa dessa hoofdman noch de politie ook maar een spoor van de dieven en voor het eind van de week waren er weder vier buffels gestolen
hij schoot zijn kleeren aan en liep naar buiten het fabrieksplein op een groep employé's de indo die zijn paard aan het hoofdstel hield onder hen omringde een inlander die telkens over zijn schouder wijzend
daarover thuiskomende vond hij de vakbladen die de administrateur onder de employés rond liet gaan hij las over scheikundige
dat duurde làng zoo de kar gaf een plotselingen stoot hij schrok op si bengkoks hoofd was van zijn knieën gegleden je hebt je toch geen pijn gedaan
onder een aardkluitje waar hij met augusta de wit orpheus in de dessa zijn naakte teenen tegen aan had geschopt zat een groote hij greep hem en liep juichend naar de anderen het was er een zwarte met een oranje gele plek op den rug van de soort die het best te dresseeren is voor de
de ander trok zijn hoekige schouders op ja zoo moet je een inlander maar behandelen of hij toch al niet brutaal genoeg was
en een langen hengel over den schouder dragend achter de langaugusta de wit orpheus in de dessa zaam voorttredende buffels aan kwam de rest zwiepend met hun dunne bamboezweepen en langgerekte kreten uitstootend van hoo iet hoet
en trilde en al weder voorbij was weg over de rivier en de blank beglinsterde suikerriet velden de verte in
overgloord van den afschijn der avondwolken het riet aan de kanten scheen op te sprieten uit een vloed van vuur hij baadde zijn heet geschramd gezicht en handen koel en uit een pisang blad
tjilpen van kleine vogels des avonds wanneer de lucht nog rood is van den zonsondergang maar het al donker wordt tusschen de takken waar hun nestjes zitten
dat oude mensch dat ik je uog augusta de wit orpheus in de dessa gewezen heb dat was de moeder van si bengkok hij zelf zal er ook wel geweest zijn hij gaat altijd mee om den grond tusschen de kraampjes te vegen
bloesemgeur uit neigende kelken uitvloeien op de lucht gedragen daalden de doorschijnendwitte bloemblaadjes der
een thuiskomst van de haagsche kermis met een troep joelende clubgenooten in den vroegen ochtend toen er een met dronkemans koppigheid absoluut langs het strand wou rijden en opeens
en al zoeter klonk het fluitje terwijl alles rondom stil werd en aan den kemoeningstruik bloesem bij bloesem stralend openging en geurde
nu dan zal t ook wel niet zoo erg met hem gesteld zijn als hij klaagt schulden bij den arabier en de rijst vooruit verpand en zoo voorts de gewone misère
bake meende eerst dat hij uit de onderdanige beleefdheid van een javaan tegenover zijn meerderen zoo kruipend naderde maar toen de knaap vor hem
een geklep als van een doffe bel trok plotseling door zijn weelde droomen heen hij luisterde verwonderd eerst toen ongerust het was geen bel het was de lesoeng het holle houtblok waarop in de dessa alarm geslagen wordt
het fluitspel verlangzaamde de gedempte tonen bleven hangen boven de plek gonzend als muggen die op en neer zweven in een rooden avondstraal en wel weg schijnen te willen en toch blijven
zweeg het fluitspel stilstaande zag de jonge man om zich heen hij was aan een grens gekomen van maanlicht en duisternis
over het huwelijk hunner kinderen of een paar buffels willen koopen voor den ploeg er zijn immers zoovele ongeluks dagen in het jaar en hoe slecht zoude het gaan augusta de wit orpheus in de dessa met de zaak die men op zulk een dag begon als men dan een veld ontgint zal het weinige
eh hij kent de spreuk om haar te vinden en de spreuk om haar veel sap te doen geven er zijn vele spreuken daarvoor en ook verstandige menschen twisten er over welke de beste is zei bake het spelletje van beproeven en luisteren weer beginnend
daarbuiten langs het stille fabrieksplein schemerden de woningen der employés met witte pilaren door de looverduisternis der tuintjes
geene ontroering een gewaarworden zulk een stil sterk gewaarworden van eeuwige krachten die hem doordrongen en droegen hij besefte zich zelven als een hoeveelheidje
leven in de oneindigheid van leven die hem omringde niet wezenlijk onderscheiden van andere hoeveelheidjes die menschen of rotsen of sterren waren hij voelde zich
voor zich uitblazend liep een kereltje van een jaar of tien spiernaakt met een amulet aan een rooden draad om den hals een kleinere volgde hem half in half uit een verschoten paars mans baatje dat hem tot op de naakte kuiten hing
donker afgeteekend tegen den gouden hemel de rood en blauwe vlieger waar de zon doorheen scheen schitterde boven zijn geneigd hoofd de hooge zoete toon der fluit klonk over de weide
hij zal niet loslaten bij t vechten al worden hem ook de pooten stuk gebeten de jongens kwamen om hem heen staan de grooten vroegen of ze den krekel voor hem wilden dresseeren augusta de wit orpheus in de dessa en er werden weddenschappen aangegaan of deze het winnen zou of die van
doet het alles op de welvoegelijkste wijze geheel volgens de heilige voorschriften eerst op het vastgestelde uur ontsteekt hij een augusta de wit orpheus in de dessa offer aan de vier hoeken van het rijstveld
dien hij vor den avond nog winnen zou de menigten planten volk die daar aangedrongen kwamen of ze de fabriek wilden bedelven moesten ten onder gebracht verbrijzeld in de machines geperst tot wat hem dienstig was
de indo die tevreden gezien had dat de huid niet gekwetst was door den slag van zijn stok riep den fluitspeler te voorschijn uit zijn
zielsverhuizing dat den inlanders zoo gemeenzaam is leek hem niet langer iets te eenenmale onzinnigs als jongen toekijkend bij het bouwen van een pier
de employés bespraken onder elkander een buffel diefstal dien een van de dessalieden met wien de fabriek een karre contract had was komen aangeven dien morgen
een vriend die als mijn ingenieur naar celebes was gegaan had hem geschreven dat een gewichtige speculatie in goud mijnen op til was hem radend aandeelen te nemen hij wilde het wagen waarom zou hij minder gelukkig moeten zijn
wat in je hart is en het zal je gelukken en altijd is het goed en waar zooals hij het gezegd heeft zoo heeft hij ook gedaan voor dezen oogst dien het dessa hoofd houdt in de
met tranen in de oogen boog hij over si bengkok heen hem zachtkens over het haar streelend je blijft nu bij mij
bake herkende si bengkok vertel ons weer van den wayang zooals gisteren si bengkok riep een van de jongetjes neen neen liever van het feest bij
begreep de onverschilligheid van den indo niet als het werkelijk een bende was en het niet te vervoeren riet moest verrotten op het veld wat zou er dan terecht komen van de winst en de percenten der employé's hij
hij keek naar den muur daar zaten de tjitjaks onbewegelijk hun lenige lijfjes strak als steen zij namen niet de minste notitie van de muskieten die hun bijna in den
maar als het nu eens een heele bende was die systematisch steelt ja dan misschien dan konden we wel last krijgen
dan om den wille van dien inlandschen jongen begon hij nu si bengkok vriendelijk te bejegenen opdat hij uit zich zelven terugkomen zou met hem omgaande zo ongeveer als hij als jongen was omgegaan met een eekhoorn dien hij wilde temmen
hoe dan ook ik zou hem in het oog houden sloot de indo overdag zal hij het waarschijnlijk niet probeeren maar s nachts en vooral als die nieuweling surveilleert van den berg dan kon hij zijn kans wel eens waarnemen
den karrevoerder de teugels van bake's paard toegooiend reed hij den heuvel af toen de hoefslagen verdoffend weg waren geklonken werd het rondom stil alleen de schijfwielen der pedati kraakten zacht kreunend
den landweg verlatend sloeg hij dwars door een ruigte van alang-alang en struikgewas waaruit verderop een slank jong bosch omhoog schoot de richting in naar den plas terwijl hij stroomopwaarts het beekje volgde dat daarvandaan
met een onwillekeurigen glimlach vroeg bake was jij dat si bengkok die gisteren nacht zoo mooi op de fluit speelde bij den waringin aan den ingang van de dessa
een wijs mensch zou altijd zorgen met hen op een goeden voet te blijven en desnoods liever de goede geesten wat veronachtzamen die immers uit hun aard niet geneigd waren
allah is heer over alles maar dewi sri die zorgt voor de rijst antwoordde si bengkok hij kende een geheelen hemel vol goden godinnen nimfen
de onzinnige worsteling van zichzelven en elkander pijnigende begeerders die slaven woekeren bedriegen uithongeren
door geen mensch nog betreden vlakte vol prachtig gewas en evenzoo werd de welbekende tamarinden rij langs den landweg een uitlooper van het bosch
op den rand van zijn bed zittend de courant waarin de duizelig de hoogte in gegane aandeelen der nieuwe maatschappij genoteerd waren in de hand peinsde bake
zoo simpel weg zonder een zweem van de willekeur en den hartstocht waarmee de gedachte van den westerling zich verklankt tot muziek het hoorde bij de stilte bij den maneschijn in den indischen nacht en langzamerhand hij begreep het niet langzamerhand werd het
het jonge mensch met de sigaar in den mond kwam er aan geslenterd keek rond naar een geschikte plaats en ging er languit op den buik liggen zijn vriend in het paarse buis hurkte tegenover hem neer met een pak chineesche kaarten die hij op het gras begon uit te spreiden
te voorschijn komen kijken uit die reet daar in den muur maar augusta de wit orpheus in de dessa nu heb ik haar geroepen en zij is gekomen zei hij zal ik ze weer roepen
hij voelde zijn keel dichtgeknepen bij de gedachte hoe si bengkok van hem het bittere beetje had verwacht dat hij noodig had voor zijn onschuldig leven
eindelijk kwam de vrouw van den arèn tapper met een mand vol koekjes suiker in het dorp en verhaalde wat haar man gezien had in het bosch hij was in een hoogen arèn geklommen om den bloemstengel te kloppen die nog niet rijp was
hij dacht aan de verhalen van den weerwolf die de oude herder op het heide dorpje waar hij geboren was hem placht te doen als hij meeliep met de kudde
hij had zijn irrigatieplannen vergeten en vergeten ook dat hij daar zat om te loeren op een onnoozele hagedis augusta de wit orpheus in de dessa plotseling stiet de indo hem aan naar het riet
langzaam kraakte de kar voort er kwam geen einde aan die eentonige boomenrij langs den weg die stam voor donkeren stam voorbij schoof de karrevoerder was weder beginnen te neuriën het scheen of de trage deun den tijd zelf langzamer maakte
in zijne aandacht als om het geluid in te ademen en nu herkende hij het dat was de toon van een soelingan een inlandsche fluit als des avonds wel door de dessa klinkt waar een jonge man zijn meisje opgesloten bij haar ouders
het schot knalde de donkere gestalte schokte op en zeeg langzaam op zij geraakt geraakt riep de indo hij is van de karbouw gevallen hij draafde bake achterna den heuvel op
de administrateur gerustgesteld aangaande de dure machine deed de zaak met een schouderophalen af bake was er verbaasd over eerst toen begon hij zijn drift verdedigbaar te vinden eindelijk dacht hij er niet meer aan
de walmende fakkel op de kar ging uit hij zat in het donker in de zwartblauwe hoogten boven zijn hoofd tintelden de sterren geheel werktuigelijk keek hij er naar zijn gedachten waren als verstijfd
de dessa ik zal speciaal melding van je maken meneer bake in het rapport aan de commissie dan ging hij naar huis met een stap die veerde niettegenstaande den last der veertien uur arbeid
geen die door een vorig getemperd werd geen die in een volgend vervloeide zonder merkbare modulatie of maat
alleen tusschen het oeverriet maakte de strooming voortspoelende kringetjes en rekkende kronkelingen die op zilveren slangetjes geleken
al de gladakkers van de kampong maar zelfs de buffels uit de kraal en de tijgers uit het bosch om naar je te luisteren
de indo zei daar komt een kar aan in den flakkerschijn der schuin opstekende flambouw kwam een langzame pedati den heuvel opgekraakt
maar door rumoer en berekeningen heen braken telkens gedachten die glansden als een stukje blauwe zonnelucht door den hoogen zwarten
een voor een kwamen drie zwartige kolossen uit de boomenduisternis het half licht in van de open plek op den voorste zat de fluitspeler zijn figuur smolt met het geweldige buffellijf samen in éen donkerte
en schaamte waarmee het stuitende gezicht hem getroffen had schaamte vooral alsof de vernedering dier kruipende mannen en vrouwen zijn eigene ware
was het een taai langaugusta de wit orpheus in de dessa strengelig warsel van opschietend en afhangend gebladerte rankende kruiden als netten over den grond gespreid en kronkelig saamgeweven slingerplanten
ik geloof dat je hem leelijk geraakt hebt het kan wel door de long zijn gegaan zei de indo het donkere plekje onder het schouderblad beziende waar het bloed drop pelsgewijze uitlekte
in zijn boot toen hij zich oefende voor den roei wedstrijd een regenbui waar hij op een april dag lang geleden in had geloopen blootshoofds door het veld terwijl de lente neerviel in de malsche droppels en door de
zoodat mijn leden gloeiden als in koortshitte zo zeer verlangde ik naar je nu heb ik je dan eindelijk gevonden vroeger dronk ik menigmaal aan je borst
hij deed dat wel meer beproevend als een die behoedzaam een onbekend augusta de wit orpheus in de dessa speeltuig aanraakt benieuwd of het stom zal blijken of een wanklank laten hooren of plotseling een vol harmonisch geluid geven
een groene half duisternis als ware het de zichtbaar geworden adem van dat millioenentallig plantenvolk en de koele lucht van het water en van de
de administrateur liet den djg bij zich komen den dieven hoofdman van het dorp die er verantwoordelijk voor is dat zijn volgelingen niet in de dessa waar hij woont stelen
en de majesteitelijke orde van het wereld leven de zee met de uitzeilende pinken in den ochtend de lenteregen augusta de wit orpheus in de dessa op het bruine veld de stem en de oogen van dat kleine meisje dat hij roeide het waren even zoo vele openbaringen geweest
nu kwam het dier geheel en al aan land op de lokkende fluittonen af en lag daar luisterend en roerloos het fluitedeuntje
je hebt goed gespeeld si bengkok zoo bedwelmd was hij dat hij zelfs niet bewoog toen ik vlak voor hem stond
dat was de kinderlijke genius die hem het land des geluks binnenleidde met een deuntje op zijn gebogen fluit veranderde hij hem willem bake technisch ingenieur en millionnair in spe
plotseling greep hij bake's paard bij den teugel daar zijn ze bake onderscheidde niets in de massale donkerheid die voor hem op
ook het schijnbaar nietigste een duizelige schrede nader lokt tot die afgrond diepe onbegrijpelijkheid van het eigen bestaan maar hij meende dat t slechts nieuwsgierigheid was naar den onzichtbaren fluitspeler die hem den nacht in trok
zeker is er onder de dieven een man geleerd in geheime wetenschap en die de woorden kent waarvoor alle sloten openspringen en
dat kan men dàaraan merken dat het plukken zoo bijzonder goed gaat si bengkok knikte ja de doekoen hier is een zeer geleerd man
de machine werkte prachtig nu de cijfers stegen het werd een verschil van over de zeventien percent met die der vorige campagne
welke naam dat was van de velen die zij dragen dat hij die zeldzame kennis bezat was volgens si bengkok de reden waarom si djembar de zoeker van palmsuiker zoo gelukkig was in zijn beroep
hij had iets heel anders willen zeggen zijn hart was vol zelfbeschuldiging en teederheid en beklag maar hij vond geen woorden in zijn ontroering en werktuigelijk zeide hij hoe kon je dat toch doen
wanneer hij languit in het bloeiende heikruid lag doortinteld van zonneschijn doortrokken van den honinggeur die de zoemende bijen dronken maakte denkende aan volstrekt niets terwijl hij de wolken zag zeilen
hij het bosch in is klonk het in hem en voorover leunend ranselde hij den sandelwood met het eind van de teugels hij voelde den schrijnenden slag van kiezels
de employé's in hun witte kleeren zagen er uit of ze in den regen hadden geloopen het groote vliegwiel de buikige massaas der machines de opstekende stangen krukken pijpen
aan den oever van het meertje daar kwamen de lange langzaam zwevende cadenzen weer terug van den vorigen nacht rustig als een kalme ademtocht maar gaandeweg veranderden zij van beweging er augusta de wit orpheus in de dessa kwam iets lichts en luchtigs in
luisteren si bengkok glimlachte met hoovaardige bescheidenheid daar is velerlei tooverij doch ik ken ze niet ik ben maar een onwetend mensch alleen kan ik wel zoet op de fluit spelen zoodat wie het hoort tevreden van hart wordt
het was einde april en de rijst oogst laat in de heuvelige streek was juist begonnen des ochtends vroeg kwamen de vrouwen en de meisjes van de dessa
zonder twijfel bejegende de palmsuiker zoeker de weertijgers dus daarom augusta de wit orpheus in de dessa doen zij hem niets en hij hoeft hen niet te vreezen al zouden zij ook nog zoo luid
scheen het deuntje bake niet anders dan wat hij al zoo dikwijls gehoord had een gestadig suizen en wiegelen van altijd weêr terugkeerend geluid maar gaandeweg onderscheidde hij een nieuwen toon een die lokte en riep heel zachtjes lokte
net of dat er iets toe doet als het zoeken het dessahoofd verveeld heeft dan heeft hij eenvoudig bevel gegeven tot bekennen een paar getuigen zijn gauw genoeg gevonden en de schuldigen gaan de gevangenis in dat noemen ze hier klaarheid in de zaak brengen
en terwijl de politie optredend met de verklaring dat zij ijverig wilde zoeken de opiumkitten afliep de pandjeshuizen de speelholen al de plaatsen waar dieven elkaar plegen te vinden
het zilverige gamelan getinkel uit de woning van het dorpshoofd waar de plukkers oogst feest vierden ik heb hooren zeggen dat de doekoen een waarlijk goeden dag heeft aangewezen
en aardkluiten in zijn gezicht de lucht striemde de donkere muur van de heuvels die zoo ver was geweest kwam op hem toe bewogen hij was den voet al genaderd van de hoogte waaroverheen de weg naar het bosch loopt toen hij achter zich den indo hoorde roepen
ervaren in alle geheime wetenschap uit al de dessaas in den omtrek komen de menschen bij hem wanneer zij een nieuw veld willen ontginnen of onderhandelingen willen aanvangen
en hij geeft hun spreuken waardoor zij kunnen reizen sneller dan de wind en zich onzichtbaar maken in een vertrek waar het helder licht is zoodat de politie hen nooit kan vangen
waar mag hij wel zitten hij tuurde of hij niet ergens een donkere gedaante ontwaarde het was zoo licht dat op het tuinpad elk wit kiezelsteentje afzonderlijk blonk het
welke dingen verkieselijk zijn boven macht en rijkdom dacht bake het leek hem op dat oogenblik of de strijd om die twee dingen die voor zoovelen de geheele inhoud van het leven is
op de fabriek de kisten met de nieuwe machineriën waren aangekomen er werd beraadslaagd over ruimte en plaatsverdeeling nagezien
van den berg was juist aan de beurt dien avond nadat hij er zich van vergewist had dat de drijfmachine goed werkte ging bake op het augusta de wit orpheus in de dessa gewone uur het molenhuis uit maar in stee van naar huis te gaan liep hij om de gebouwen heen
alleen in het bamboe boschje op het maanlichte grasveld tjilpte en kriekte een krekel en vanwaar de rivier opschemerde tusschen blauwig beglansd riet kwam een kabbelend gemurmel bijna
aan den kant stond een jonge vrouw slank in haar rooden sarong die donker gedrenkt haar in waterige plooien van boezem tot knie omvloeide het hoofd een weinig neigend hief zij beide armen op om haar zwarte
over alle dingen was de verheerlijking gekomen van den lichten middernacht weer de fluit nu hij hief het hoofd op en luisterde
een hem onbekenden hollander met angst aan verjaarde onrecht ooit doe me het genoegen en laat si bengkok met vrede zei hij den volgenden dag tegen den indo die hem spotachtig vroeg of de jongen naar zijn zin had gespeeld
als vallende droppels nu nu op dien hoogen langaangehouden toon die trilde of hij nog even stil wilde blijven voor hij opschietend de hoogte invloog nu moest de melodie beginnen
naar nieuwe organen om met die nieuwe wereld in gemeenschap te komen naar een nieuwen zin om haar te ontvangen naar eene nieuwe kracht om in haar te werken toen hij eindelijk weer boven kwam hadden de pier en de hemel en het strand augusta de wit orpheus in de dessa vol menschen hem een oogenblik vreemd geleken
en twee aan twee bij elkander groeien dicht rondom het augusta de wit orpheus in de dessa bruidspaar dat zijn de gezellinnen van de bruid en de vrienden van den bruigom en hij geeft ze aan het paar als een eerestoet als dit alles zoo geordend is dan eerst beginnen wij met het plukken der rijst
speel ons wat voor ja spelen spelen si bengkok haalde de fluit van onder zijn baadje te voorschijn de jongens maakten een kring om hem heen sommigen staande met aandachtig op zij gehouden hoofd
kreeg hij gaandeweg schik in het spelletje dat hij half uit onwil begonnen was en zoo als de eekhoorn op het laatst zijn hoog nest augusta de wit orpheus in de dessa in den sparreboom uitkwam om de beukenootjes op te knabbelen
van de vereenzelviging der menschelijke gedachte met het natuurbestaan het rekenen van levensjaren naar de herhaalde feesten van den oogst het eerbiedig bejegenen van velden en boomen
de langzame karren kwamen er aangekraakt van de weegbrug af tusschen staven en drijfriemen en buikige machines door
zei hij en lachte als een kind je moogt het vet houden voor medicijn zei de indo heeft hij pijn vroeg bake augusta de wit orpheus in de dessa de ander haalde de schouders op
afdalende in het meer van sangean si bengkok zat aan de voeten van bake in de voorgalerij met een gebaar van geheimzinnig wegglijden besloot hij zijn verhaal
lokte si bengkok keek naar een plek augusta de wit orpheus in de dessa op den vloer waar in het lamplicht de schaduw lag van een varen bake volgde zijn blik had het ijle zwart getrild er bewoog iets daar nu kwam het te voorschijn glijden een klein donker kronkelend ding
terwijl een derde die een plukje haar koddig overeind had staan op den kaalgeschoren bol ernstig toekeek augusta de wit orpheus in de dessa een groepje verderop had een in ruiten afgedeeld vierkant op den grond getrokken en speelde tijger met een witten steen die over de lijnen heen en weer geschopt werd
hij zag si bengkok aan zooals hij daar zat blij met zijn nieuwen sarong en een gebatikten hoofddoek zo geplooid dat de bonte kleuren aan weerszijden van zijn voorhoofd precies hetzelfde patroon maakten
de naam compagnie waarmee de inlander de hollandsche machthebbenden ten huidigen dage nog noemt kwam hem in de gedachte maarschalk daendels en zijn met bloed
tusschen zonderlinge bloemen die nooit een wind bewogen had hingen visschen in plaats van kapellen en bijen het scheen alles onmogelijk doch het wàs zoo het was de werkelijkheid alleen maar dat zij in niets geleek op de werkelijkheid die hij kende
en zijn vlerkjes slap hingen bij oogenblikken was zijn gekweel niet van het lokken der fluit te onderscheiden bake luisterde glimlachend zonder het te weten
lang en overvloedig doch sedert lang lijd ik nu gebrek geef mij daarom weder te drinken moeder endang reni geef mij zooveel dat ik in vier van de allergrootste kokers niet alles op kan vangen
en hoe hij dat had geweigerd erger dan geweigerd vergeten in de haast en de hebzucht van zijn jacht achter den rijkdom aan augusta de wit orpheus in de dessa en nu heb ik hem doodgemaakt omdat hij een mondjesmaat
en koopers zat een oude in slordige kleeren gehulde vrouw achter een hoopje armzalig allerlei halfsleetsch veldgereedschap een paar aarden kruiken en potten wat gering ooft met doffe oogen staarde ze voor zich uit
gecimenteerde postweg de politiek der indische baten dat augusta de wit orpheus in de dessa alles was lang geleden en toch na zo veel jaren van wel willen en wel doen zag een javaansche jongen
een geluid van kinderstemmen deed hem omzien het was een troep kleine jongens die er aankwam achter de buffelkudde van het dorp voorop den rook van zijn stroosigaar uit bolle wangen
humaniteit en vooruitgang en zoo daar mee kom je er niet hier ik zal je si bengkok wel eens sturen als je hem dan absoluut hebben wilt wees maar niet bang hij lachte om de uitdrukking van onwil in bake's oogen ik zal het lieve jongetje niet slaan
een fantasie die in den zonneschijn fladderde op prachtig bonte vlindervleugels en zat te droomen in augusta de wit orpheus in de dessa schemerhoeken met wijd-open kleine meisjes oogen maar nu ergerde hij zich over dat volslagen gemis aan moraliteit op het punt van
naar zijn huis in het bosch en ik zag hoe zijne vrouw het sap op haar fornuis tot suiker kookte daar was zooveel dat zij geen steenen potten genoeg had eh si djembar augusta de wit orpheus in de dessa heeft de ware tooverspreuk voor de arèn
de dag was gloeiend geweest nu met zonsondergang begon het af te koelen een nauw bemerkbare windtocht ging in donkerten en bleekheden door het geboomte en deed den daglang opgezamelden
orpheus in de dessa geklopt zou hebben en dat ook de eerste bloesems aan den tros opengegaan zouden zijn want vor dien tijd mag het aftappen van het sap niet beginnen
en is hij dan niet bang voor de tijgers si bengkok zag onrustig om het was hem onaangenaam dat die hollander zoo overluid het woord uitsprak dat men van den grooten heer in t woud niet behoort te bezigen
dat in de verte de zilveren heuvels wolkig maakte en de kalkwitte fabrieksgebouwen onder hun zinken dak veranderden in blanke klippen en rotsen waar een langzame beek van maneglanzen afvloeide
de dessa en met bloemen in de haarwrong waardoor als een sieraad het houten rijstmesje gestoken was in lange rijen den landweg af en des avonds klonk uren achtereen het zilverige
waarvoor is hij eigenlijk bang dacht hij getroffen door den schuwen blik van den knaap het was hem of de vrees van het overwonnen ras voor het overwinnende
stapten zij naar den heuvel op het lokkende geluid af dichtgedrongen omringde de kudde den fluitspeler die al klaarder en liefelijker zijn wijze deed klinken
naar de rivier loopt er was hier geen pad tot over de enkels wegzakkend in den drassigen grond wrong hij zich door het dichte groeisel heen tusschen de slank opgeschoten stammen van palmen en breedbladerige wilde
hij wierp zich op zijn matras als op al dien rijkdom toen te opgewekt om te kunnen slapen bleef hij liggen peinzen over alles wat hij nu zou kunnen doen genieten op augusta de wit orpheus in de dessa welke van de duizend verschillende wijzen
en niettemin was de plek eenzaam als het hart van een oerwoud de stilte beving hem hij stond zonder aan iets te denken toen
in de dessa t nauwe huis naar buiten lokt met een minnedeuntje hij wachtte elken voorbijtrekkenden toon naluisterend of de vlucht van geluiden
op een leguaan fluisterde de indo ik kan hem niet onder schot krijgen nu probeer ik het z hoe z met de fluit si bengkok speelt
en in een bamboe kooitje gestopt dat hem om de heupen bengelde telkens hield hij dan de kleine kevie aan het oor en schudde ze om de krekels te hooren krieken
t is zooals versteeg zei verleden dacht hij zich een uitlating van den indo herinnerende in hun hart zijn alle inlanders dieven
er zijn weer buffels gestolen drie zegt de man de dieven hebben ze weggehaald uit de wei terwijl de herdersjongens weg waren een man had ze met zich mee gelokt door te roepen dat een wild varken was opgejaagd in het veld vlakbij
met schuwe zwarte oogjes en een grauwbruin lijf volgde ribbelig geteekend en geplekt als een zandbank die door kabbelend water gefatsoeneerd is de lange dun uit loopende staart lag nog in het water
weet je niet meer toen we verleden terugkwamen van madja op de pasar bake herinnerde zich het tooneeltje aan den landweg een groep donkere kraampjes in de schaduw van een wijd uitgegroeiden
en besluiteloos blijven beven op dezelfde plek in den schuinen rooden lichtstraal het spitse donkere ding waagde zich geheel uit het riet het was augusta de
zag hij hoe het groene riet binnenkwam lasten riet hoopen riet schelven riet heuvels riet en dat gaf hem een gevoel van vroolijken moed als voor
hij hield den ontzaglijken kop gebukt maar het krekel jagertje kwam aandraven schold hem uit en gaf hem een schop de karbouw keerde om kom eens hier kleine jongen riep bake ik wil je iets moois geven
te wenden van een flauw belichte plek naast zwaar schaduw zwart waar de indo naar wees plotseling bewoog daar iets donkers zie je hem den karbouw met den kerel op zijn rug hij fluit om de anderen mee te krijgen
de machines hijgden en hamerden de torenhooge schoorsteen blies wolken rook augusta de wit orpheus in de dessa binnen was de hitte ondragelijk den bijna naakten inlanders
deuntje begon overnieuw als het een deuntje heeten mocht augusta de wit orpheus in de dessa wat eerder leek op het kabbelen van water op windgeruisch
de ander dacht na vader van sidin zei hij na een poos zou het niet verstandig zijn en gepast een offermaal aan te richten en den priester een krachtig gebed te laten doen tot de geesten en de voorouders
tjendana heb ik geleerd welke dingen verkieselijk zijn boven macht en vorstelijken rijkdom daarop leerde hij zijne zuster de spreuk waarmede zij hem kon oproepen wanneer zij zijn bijstand behoefde hij zelf echter met de prinsen zonen die hem volgaugusta
het water vloeide met een bijna onmerkbare beweging zoo rustig dat aan de weerspiegeling der boomen geen twijgje trilde scherp en doorschijnend als een gietsel van augusta de wit orpheus in de dessa bleekgroen glas lag zij onder de blanke oppervlakte
het ging bake door de ziel hij besefte wat hij nog nooit had beaugusta de wit orpheus in de dessa dacht den nood van dat hulpelooze wezentje dat hij aan zijn lot had overgelaten om te verhongeren
met een bekommerd gezicht stond bake bij de nieuwe machine zij werkte niet goed het was onbegrijpelijk hij had de stukken een voor een in handen gehad zooals ze uit de
in den schoot gevallen en zij wierp die op en ving ze weer en verheugde zich in den glans en den geur er van het was nog meer dan dat alles die nieuwe gewaarwording nieuw maar zij kwam als een welbekende
dat er in je fluitspel ook tooverkracht zit als je daar zoo zoetjes zit te pijpen dan moeten al mijn gedachten mee evenals die leguaan verleden die uit zijn plas kwam om naar je te luisteren
de dagelijksche dingen om hem heen een boom een paar karbouwen voor den ploeg de woorden augusta de wit orpheus in de dessa en gebaren van het landvolk langs den weg troffen hem nu vaak als iets zeer bijzonders dat een diepe beteekenis had als hij eene rijstschuur zag een van die bevallige uit bamboe gevlochten hutjes
of hij de kudde naar de wei bracht pijpte hij bake was van t paard gesprongen den vinger aan den snaphaan wachtte hij zich met de oogen augusta de wit orpheus in de dessa vastbrandend aan die langzaam voortbewegende schaduw als ik hem maar eerst duidelijk tegen de lucht zie
en hij zei overluid o moeder endang reni voor jou heb ik me doornat laten regenen zoodat het water uit mijn hoofddoek augusta de wit orpheus in de dessa droop voor jou heb ik me door de zon laten
en de armen om elkaars schouders augusta de wit orpheus in de dessa anderen neergehurkt hun opgetrokken knieën omvattend of languit naast elkaar in het gras een die een vlieger aan de lijn hield stond alleen
en een ineengedoken figuur den indo herkennend die boekhouder was aan de fabriek ging hij naar hem toe wat doe je daar
nog een poos lang wakker liggend in de duisternis van zijn huis bleef hij luisteren of niet weer het klare geluid aan kwam strijken toen kwam de gedachte aan zijn werk weer terug hij sliep in
de indo riep hem aan hé jij kom eens hier er is een ongeluk gebeurd gedwee gehoorzaamde de man de buffels die aan den kant liepen te grazen kwamen op het paar voor de kar toestappen
bake had hem op een avond een koekje van de donkerbruine geurige suiker gegeven en de jongen die op zoetigheid zoo vernibbeld was als augusta de wit orpheus in de dessa een bij genoot ze bij kleine knabbel beetjes de lekkernij telkens bekijkend
als je een poos op de fabriek geweest bent zul je wel beter weten ze hebben nooit meer pleizier dan als augusta de wit orpheus in de dessa de boel verkeerd loopt je hebt nog van die hollandsche idees
nu zal er niet veel gemalen worden van nacht zei hij meesaugusta de wit orpheus in de dessa muilend tot een koelie die had staan toekijken de woorden waren hem nog niet uit den mond of een vuistslag vlak in zijn gezicht had hem tegen den grond gesmakt wit van woede schopte bake naar den
hij deed een verhaal van een inlander die aan het vliegwiel gezet met last op een bepaalde plek olie te laten druppelen ze er opzettelijk alleen omdat het werk hem verveelde en hij er van af wou zijn
nu moeten we zien wie het wint zei de administrateur kijaugusta de wit orpheus in de dessa kend naar de rookpluim der pas opgerichte fabriek in de verte zij of wij wij zei bake en sloeg op de balustrade die zijn machine omgaf wij met déze hier
de snoeren van stoombuizen langs den muur de ladders de balustrade der omloopgalerij de ijzeren binten van het dak en tot zelfs de muren en de vloer schenen te trillen
aandoening waarachtig si bengkok riep bake lachend nu weet ik zeker augusta de wit orpheus in de dessa dat je een toovenaar bent en als je zoo zoet speelt dan komen niet alleen
ja dat is zoo'n idee van hen het vet van een leguaan geldt als middel tegen alle mogelijke en onmogelijke kwalen wacht even hier bake ik zal een paar koelies roepen dat ze het beest voorzichtig naar huis
het gezicht was zacht in trek en ommelijn als hadden liefkoozende handpalmen het uit de mollige bruine boschaarde gevormd onder den sierlijk geplooiden hoofddoek bont van bloemen
bake hé bake de gedempte stem riep waarschuwend hij keek om en zag tusschen de struiken aan den oever een gelig gezicht
weet je waar ik woon op de fabriek ik weet het heer murmelde si bengkok zonder op te kijken goed zal je komen zooals mijn heer het beveelt
en van nimfen die als vogels heen en weer zweven tusschen den heiligen berg endra kila en het vertrek van den jongen held dien zij tot echtgenoot hebben verkoren wat hem bekoorde
in effen bestendigheid onwillekeurig onaandoenlijk zichzelven onbewust een natuurgeluid kabbelend over menschelijke lippen waar de slag in beeft van het purperen hart
hij zal bewusteloos zijn dacht bake hij trok zijn jas uit en spreidde ze over het lijdelijke lichaam maar de hand die hij in de zijne hield werd al kouder
er was geen maan maar het sterreschijnsel begloorde fiauw den weg links en rechts schemerden de afgeoogste rietvelden de donkere hoogten van de heuvels teekenden zich flauw af tegen den hemel
boos en goed die macht hadden over het menschelijk leven en recht op gebeden eer betoon en offers de booze geesten vooral moesten ontzien worden zij waren uiterst licht geraakt en wraakgierig
de zichtbare en de onzichtbare de geweldige de geringe de verborgene de openliggende zoodat de elementen vriendelijk werden en de mensch stil
knnen het met en hij zag op als om met de oogen bezit te nemen van het land en al de krachten die er in waren
dessa hooger te schikken haar schouders en haar gebogen nek glansden goudachtig boven het purperen gewaad van de bocht der rivier af waar het water gloorde als paarlemoer veeltintig en zacht kwam een
deinde op en neer al langzamer op en neer stil als een ademhaling die nog stiller gaat worden bij het inslapen de leguaan lag als
hem daaruit aanzag iets dat hij een paar dagen geleden op den landweg had gezien kwam hem weer in de gedachte een schaar inlanders met afgewend gelaat
langzaam ging hij terug door het van dauw wit glinsterende en druipende gras in de stilte van zijn gedachten zong het deuntje der fluit voort en zijne stappen schikten zich naar de onhoorbare maat
de bedachtzaam voorttredende buffel bereikte den heuveltop reusachtig steeg hij op tegen de sterrelucht tusschen de breed uitgebogen horens donkerden het hoofd en de schouders van den dief
hij dacht er over onder het naar huis rijden de tuinier slenterde langs het pad met zijn bezem van stijve palmbladvezels de dorre bladeren wegprikkend hij riep hem aan
het scheen hem dat daarna en daardoor zijn gevoel tegenover hen veranderd was vroeger had hij dikwijls genoeg dergelijke woorden van si bengkok gehoord en geglimlacht om de naïeve fantasie der voorstelling
lang afhangende groeisels en van maanlicht even beglommen looverspreidingen een geur van verwelkende bloemen hing in de lucht hij herkende den heiligen waringin aan den ingang van het dorp waar de vrome passar gangers den
die langer zijn dan al de anderen zoodat ieder zien kan dat deze de bruid en de bruidegom zijn volgens de onderwijzing van
of moeite vergde dan de oude was het best mogelijk dat de mandoer op die wijs wou proaugusta de wit orpheus in de dessa beeren haar weer te laten afschaffen vond hij
den landweg af krakend en kreunend onder de zwaarte der volsappige halmen de fabriek wachtte met wagenwijde poorten de groene stroom stuwde naar binnen
bake drukte zijn sandelwood de hielen in de zij dat hij met een sprong vooruit schoot de duistere hobbelgrond vloog schokkend onder hem weg er was maar éen gedachte in zijn hoofd den dief neer te schieten
de kracht van zijn lichaam dat de gloedhitte en den langen werkdag verdroeg en de kracht van zijn geest die augusta de wit orpheus in
wat is dat voor een buffel dien je daar voortdrijft dan hadden de dieven misschien wel gezegd dat is een vuurbuffel en dan zouden ze ons huis in brand hebben gestoken en mijn fornuis stuk geslagen waarop ik het sap kook en waarom zou augusta de wit orpheus in de dessa mijn man het vragen
kom maar hier de glanzige oogen zagen aarzelend naar den hollander nu kom dan toch voor wien ben je bang
sprak tot zijn zuster prinses gouden orchidee ik wil het koninkrijk van mijnen vader niet want peinzende op den berg
afgebroken aangebouwd de employés spraken over het riet dat te velde stond over suikerprijzen en de concurrentie die te vreezen was van een nieuw opgerichte fabriek in de buurt hij zelf sprak mee daarover
nu was het weer stil de jonge man zag op van zijn boek wat was dat geweest een vogel het klonk bijna als wielewaal geroep
terwijl hij liep bouwde zijn fantasie dammen en stuwen liet sluizen neer groef kanalen ving het water van al de fonkelende
hoe hoog zouden de percenten der employés wel komen en de bijzondere gratificatie die de administrateur hem had toegezegd
rondom in een net van geleidingen en dreef het naar de fabriek om te werken voor zijn nieuwe stoommachine zou alles nog klaar kunnen komen voor de aanstaande campagne
een glimlach bescheen si bengkoks gezicht het hoofd op zij houdend bekeek hij met aandachtige nieuwsgierigheid den dooden leguaan stak een vinger uit om hem even aan te raken en trok snel zijn hand weer terug
de indo vroeg hem of hij zeker was dat de mandoer niet aan de machine knoeide achter zijn rug waarom zou hij de ander haalde de schouders op augusta de wit orpheus in de dessa ja wàarom doet een inlander zoo iets op de fabriek waar ik verleden jaar was
het is niet betamelijk zich zoo te bemoeien met de zaak van andere menschen
voorschot ah ja natuurlijk ik had t hem beloofd zeg t me als hij terugkomt hij haastte zich naar het molenhuis
in die verandering zijn menschelijken geest behoudt daarom moet wie den grooten heer in het woud ontmoet hem niet met de kris bedreigen doch hem hoffelijk toespreken en wie hem herinneren kan aan diensten hem bewezen gedurende zijn dag bestaan in de
zoo dikwijls bake er naar gekeken had overdag wanneer de koelies er aan het werk waren en de employés den rijpenden oogst schatten nu schenen die wijde velden hem nieuw en vreemd dat waren niet meer akkers met zorgvuldig geaugusta de wit orpheus in
en kwam ongezien door het laboratorium deurtje weer binnen de machine stond stil op zijn teenen er voor staande was de mandoer bezig de regulateur klep zoo te verstellen dat zij den stoomtoevoer bijna geheel afsloot
hoe ze verdwenen in den slokkenden muil en het planten vleesch verbrijzeld neerviel terwijl het sap stroomde hij merkte haast het hameren en hijgende bonzen om zich heen niet meer noch de hitte
hij woont geheel alleen in het bosch niet waar die si djembar daar waar het t allerdichtst is want daar groeit immers de arèn met groene bloesems zoo is het heer
hij ging den landweg op die langs de rivier loopt de tamarinden van den oever wierpen er luchtige grijze teekeningen over
verwonderd zag bake er naar in de haast en drukte der laatste weken had hij aan si bengkok in het geheel niet meer gedacht nu trof het hem dat hij den jongen in augusta de wit orpheus in de dessa lang niet gezien had in bijna een maand al niet leek het hem
ze dansten als de wemelende avondrood glimpjes over het water een schitterblauwe vogel kwam aangevlogen streek neer op een bamboescheut die bevend boog en begon tegen de fluit op te kwetteren hoe langer hoe driftiger zoodat zijn kleine keel
t moest onderzocht worden of de wacht daar werkelijk niets van weet als t maar niet weer dezelfde bende is die verleden jaar op mritjan heeft huisgehouden hoe kan dat nu ze hebben de kerels immers opgepakt
ik heb hct spoor gevonden waar ze de rivier doorgegaan zijn en verder over de velden zeker augusta de wit orpheus in de dessa zijn ze het bosch ingegaan eindigde de inlander de indo sprong in het zadel hoerah dat wordt een pretje ik ga ze vangen
bake luisterde met de verbazing van den hollander voor wien java het land van cocagne is en die niet vatten kan hoe een inboorling gebrek lijdt waar de vreemdeling rijkdom komt halen augusta de wit orpheus in de dessa is hij dan arm
en hoewel hij juist tegenover den half bloed wiens insolente minachting van den javaan hem dikwijls geërgerd had dat anders eer verzwegen zou hebben bekende hij hem nu zijn pas gewonnen overtuiging de indo zag hem meesmuilend aan
en met een beweging als het wegvlieten van water was het verdwenen si bengkok lachte al zoo dikwijls als ik speelde
op den stroom die de werelden draagt en de meeningen de voornemens en de begeerten die de zelfzucht hem pas als zoo uiterst gewichtig voor zijn geluk had opgedrongen
ja tevreden van hart zoo is het pijp me nu nog eens een van je zoete deuntjes voor augusta de wit orpheus in de dessa zal ik de bittere kemirie noot spelen of de kikvorsch of de prinses die weent in gevangenschap
een slangetje bruin en zwart geteekend als een orchidee richtte haar smallen schitter oogden kop omhoog in het lamplicht si bengkok liet zijn fluit wat hooger klinken het kleine dier aanziende
hij zit daar aan den overkant stil nu het leek bake dat het fluitegeluid opsteeg uit een donkerbladerigen struik met groote roode bloemen
och god wie is het vroeg de indo weer nieuwsgierig bukte hij allah si bengkok augusta de wit orpheus in de dessa het fluitspelertje lag voorover met het gezicht in het stof zijn verdorde beenen
er kwam geen antwoord bezorgd bukte hij over het bleeke gezicht tusschen de grashalmen en de verwelkende varens lag het stil de oogen waarop het sterrelicht zoo vreemd schitterde waren gesloten
om een goed te winnen dat op die wijze niet te winnen is hem niet aanging hem die een zekerder en augusta de wit orpheus in de dessa liefelijker weg naar het geluk wist dan die door onrecht en leed gaat