AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
op het oogenblik zelf waarop ze anders zouden zijn volvoerd dood bedaard en geheel overeenkomstig de waarheid ook bestendig of mooi weer aan te wijzen
vonden oom gijs en juffrouw berebijt alleronfatsoenlijkst goed en het was van belang om te zien maar ze moesten er thuis menig scherp verwijt over hooren zulke beenen armen en halzen
vader en moeder hebben het in dien en dien winkel gekocht als aan een handvol pepernoten die onverwacht uit de lucht komen vallen niet dat ik er vr ben
doch dat was zoo niet ze gingen dadelijk vanzelf open zoodra er maar een zoetigheid vr of een bitterheid achter kwam
wat zij keek en deed de juffrouw zag niets van haar buurman had hij zich misschien in de binnenkamer teruggetrokken het was wel waarschijnlijk maar om nu tot in dat geheimzinnig vertrek door te dringen
eenvoudig exemplaren waren van den welbekenden dytiscus marginalis tegenover de insectenverzameling op mijn kamer bevond zich een penningkabinet en daarnevens een kleine kweekerij van bolgewassen en kasplanten
en men kon alles even duidelijk onderscheiden als midden op den dag en voor een bovenraam van notaris bastiaans zagen wij de blinde grootmoeder zitten
en dat geeft dan een vroolijke woordenwisseling tusschen die twee zoodat het veel pleizieriger afloopt al het oude verdwijnt de dijk met de batterij en de zee met de schepen
een week later lag deze ook al te ijlen in zijn ledekant zijn dokter stuurde den knecht naar het kereltje uit den kelder die tijdens mevrouws ziekte zoo'n onbetaalbare geschiktheid voor oppasser had getoond
geen knapper meisje in alle opzichten ergens in de wereld vond kiliaan de muziekmeester dien wij waarlijk haast bij zijn serafine zouden vergeten dus was sophietje het tje kon er nu eigenlijk wel achter weg en het wàs ook lang verdwenen
en als man van karakter week hij geen oogenblik van zijn beginsel af er zat een heer in den trein die de kinderen in een reisdeken wilde stoppen maar oom verzocht hem beleefd om het te laten
maar dat was niet noodig geweest namelijk dat de heeren hun degens trokken want lamark had het rijtuig van de oude juffrouw krop in de verte voor de koets van den koning aangezien maar om vier uur toen kwam z m en zes paarden trokken den wagen
uit verdrietigheid aan het drinken gegaan is en toen heeft zij haar ontslag gekregen als naaimoeder en zij houdt nu een particulier bewaarschooltje voor armelui's kinderen die nog te klein zijn om naar de school van het nut te gaan
ik zou vertellen hoe mijn ouders huis moest worden afgebroken en hoe ik een paar weken te voren nog gelegenheid had weten te vinden om het een laatst bezoek te brengen
laat mij dat varken maar eens wasschen juffrouw was poesman's geruststellende verzekering en geen uur later stonden zij tegenover elkaar mijnheer blik in de voordeur en meester op de stoep
dat het een goedigheid van hem was en dat niets hem verhinderde om hen in een weeshuis te plaatsen dit legde hij hun al uit
het heeft op zijne eerste reis vriendelijke lezers genoeg gevonden en zachtmoedige beoordeelaars om het niet gerust te durven laten gaan hoewel als ik bedenk dat ik al het gebrekkige onveranderd heb gelaten
als hij in de gevangenis maar eerst tot inkeer kwam dan later wanneer hij zijn straf ondergaan had en zijn schuld aan de maatschappij was betaald dan zou hij zeker wel weer een goed en gelukkig mensch worden oom zei god had hem losgelaten
was misschien wel het allervervelendste onder de verveling die mij kort na dien tijd overviel altoos kwam zij bij wijze van spaak in het wiel
toen de tooverlantaarn vertoond werd en toen zij op het laatst door haar moeder gehaald werd en zij zat daar zoo warmpjes ingestopt in het kinderwagentje en vr haar al het lekkers dat zij gekregen had
françois haverschmidt familie en kennissen we gaan den heelen dag uit rijden
och ga met mij mee en wat ik kan zal ik doen om u te helpen gij weet niet wat gij zegt suze antwoordde frits zichtbaar getroffen door den hartelijker smeekenden toon waarop zijn zuster tot hem gesproken had al wilde ik nog mijn best doen
maar ook tot slaapkamer keuken huisvertrek werkplaats magazijn en winkel diende de drie overige verdiepingen van het huis
dacht eerst dat het een kip was en mijn broer dolf werd aangezocht om lid van de eerewacht te worden maar dat heeft wat voeten in de aarde gehad om hem dat uit het hoofd te praten
een ferme en een aardige meid tevens gevoelig en nadenkend op zijn tijd als haar vader krachtig van wil en handig als haar tante
toe maar menschen en weg met de hondenbelasting maar ik weet heel goed waar hem dat aan ligt want heineman kan niet best uitstaan dat bij het overlijden van mijn mans oom zijn broer geen koster geworden is
maar dezen keer zou hij niets doen hij kwam maar eens kijken hoe of de lieve kindertjes het maakten vanfrançois haverschmidt familie en kennissen morgen had hij nog tegen zijn vrouw gezegd mevrouw davidson had hij gezegd ik verlang zoo
toen ik voor schooltijd het werk was gaan opnemen had ik een heelen hoop opgedolven aarde en verscheiden losse steenen gezien en zoo was het heerlijke plan bij mij tot rijpheid gekomen
dan verkeerden wij dagen en zoo noodig weken lang in een met ieder uur klimmende geestelijke dronkenschap er werd natuurlijk
als de jongen op een nieuwen streek betrapt werd begonnen het nu eens te worden met oom gijs die het al van den aanvang af voorspeld had dat er niet veel goeds van hem was te verwachten een wonder van lankmoedigheid was het
gaat hij wel eens wat al te ferm op het land af wie nooit vlak aan zee gewoond heeft weet eigenlijk niet wat of waaien is en dan moet gij evenals onze beide kleinen op een puntje van de wereld wonen
zoodat zij leunen kon tegen een boomstam en terwijl hij zelf tegenover haar plaats nam om zich te herstellen van de bovenmatige krachtsinspanning sloeg hij haar bleeke trekken met angstige maar zwijgende bezorgdheid gade
is nu de geschiedenis uit die zooals ik u zeide op een donderdagavond gebeurd is want wat er verder volgde hoe juffrouw pippeling toen zij gezien had
wie het was maar er zat iemand tusschen hen in en zij keken allen naar hem met wijdgeopende oogen en in al die oogen lag een uitdrukking van nameloozen angst allengs evenwel komt er een einde aan dat visioen
die tijd was nu voorbij de oogen waren nog wel groot en donker maar het vuur dat er mij uit tegenblonk was niet ondeugend meer en hij lachte wel zoodat al zijn prachtige witte tanden
over het geheel vond hij dat zijn huiselijk verkeer hem te weinig prettige afwisseling bood van zijn ingespannen werkzaamheden en misschien was daar ook wel wat van aan leonie was lenemie
en vliering klom ik op vond ik ook daar niet punten waaraan zich voor mij herinneringen vastknoopten de vliering bij voorbeeld daar stond op zekeren dag een wijnmand met hooi waarin ik door welk toeval weet ik niet meer
sprookjes vertellen o dat kon ze zooals ik het nooit van een ander gehoord heb dwaas en ernstig beide doch in haar dwaasheid mengde zich altoos iets dat wel eens goed voor ons was
deze verzen hadden vooral zijn roem gevestigd inzonderheid bij de dames men kon ze dan ook niet lezen zonder in tranen te baden en zonder met diep medelijden te worden vervuld voor den ongelukkigen
en in het ledikant lag moes met het doode gezicht naar de deur gekeerd of zij stervendnog gehoopt had een laatsten blik te mogen slaan op haar kinderen dus ging zij heen
en sinterklaas doet dat ook op zijn manier goed blaas maar toe brave heilige daar mogen gevonden worden die uw ademtocht niet kunnen weerstaan de meesten wil ik gelooven kunnen er toch wel tegen en indien het nooit ontbreekt aan zielen z
nooit heb ik het gekend wie zou het mij geleerd hebben zie suze als ge mij morgen met de zakken vol geld daarginds aan den wal zet ben ik overmorgen weer doodarm
wat bij de haast die ze hebben zeer wenschelijk is en aangenomen dat er hun alleen nog maar tijd is gebleven om het vleesch ongekauwd door te slokken dun laat het zich ook wel zoo goed verteren als wanneer het aan dikke stukken in de maag komt
wat met duimen en middelvingers hoewel tante die er verstand van schijnt te hebben zegt dat het best zoo kan inmiddels gaan er een paar bierglaasjes rond om de dorstige kelen te laven met een mengsel van rijnschen wijn en
en dan het gerinkel van de bellen en de kluiten sneeuw die ons om de ooren vlogen of het een feest was maar nu ging de ar weg en de barouchet en ik heb mij laten vertellen dat ze er mettertijd een kinderdoodwagen van gemaakt hebben en hoe vreemd scheen het mij toe
maar frits werd van den eenen hoek in den ander gesmeten en kwam eindelijk terecht in een kelder waarin hij zoolang opgesloten bleef zonder eten en drinken tot men ongerust over hem begon te worden
en de oude batterij scheen wel een fort geworden en bleek tot de tanden bewapend met getrokken geschut waarvan de schildwacht hun vertelde dat het tot achter de duinen op het eiland aan den overkant
dat de maag hun geheel en al van streek was toen de boot eindelijk haar bestemming bereikt had en oom gijs de beide kleinen
en waaraan zoo goed als niemand ontkomen zou de pokdalige juffrouw die den verschrikkelijken naam van juffrouw berebijt droeg was bij de kinderen in zware verdenking dat zij onder de voorlezing geregeld in slaap raakte
of eigenlijk hoe oom pothof tante pothof kreeg ten gevolge waarvan hij later de gelukkige eigenaar werd van haar vaders bloeiende affaire oom jan spreekt mijn oom pothof dat was nu van zijn natuur de zachtmoedigste mensch van de wereld
madelieven met donkerroode randen en hier en daar een veldviooltje dat fijner geurt dan al de odeurs die gij in de winkels koopt en de lammeren huppelden om hunne moeders en vlak boven mij daar ging een leeuwerik de lucht in
jillessen in schoenen te lezen in dit opzicht verschilde hij wel wat van zijn bovenbuur op wiens deurpost men van de overzij der straat zeer duidelijk geschreven zag mr van daveren advocaat
het meest om de kinderen en ik kan u verzekeren mevrouw dat pons er geen woord van gesproken heeft in dat heele uur niet dat ik bij hem geweest ben want ik kon niet weg om het gedrang buiten
die u van het tuintje achter het huis boven op den dijk brengt en dan beproefd of ge tegen den storm in kunt soms is het met den besten wil onmogelijk om het verder dan een paar passen te brengen en dàt is pleizierig
en zooals hij dat zei françois haverschmidt familie en kennissen vloog hij weer naar voren en de straat op zoo maar op zijn pantoffeltjes en gelukkig dat hij ten minste zijn fluweelen mutsje op had en ik wou hem nog naroepen dat het regende
t kon van avond eens koud worden bij het naar huis rijden en de paraplu's de koetsier zegt wel dat hij er zijn hoofd onder verwedt dat het droog zal blijven maar als het toch eens begon te regenen en er is immers niets mee verbeurd en dan de
want dat ze met zen achten waren en hij was de oudste kijk dat was nu pleizierig namelijk dat die acht hun oppassenden vader nog wat mochten houden en hoor daar heb je het weer evenals vanmorgen maar nu boven en door den afstand zachter
wat zou hij beginnen de krant dan maar eens inzien misschien zijn de russen over den balkan en zal het daar dan toch mettertijd vrede worden vrede op aarde och lieve hemel een mooi idee mijnheer swart stapt het eerste het beste koffiehuis binnen
nog een boel andere appelen aan en sommige waren veel grooter en zeker ook veel mooier dan die eene appel en hoeveel appelen of er wel in het geheel aan den boom hingen dat wist niemand op dien appel en dat kon niemand ook weten
maar dolf lacht niet of ge krijgt een afgebrand dorp te zien waar het aan ligt dat lucas met zijn ingevallen mond wel tien jaar ouder lijkt dan ik en we schelen toch heusch maar tien maanden dat ik ouder ben
wanneer een mensch zoo aan een jaren lang gebruikte pijp zit te trekken wil het wel dat er allerhande oude herinneringen bij hem bovenkomen en dit verschijnsel deed zich nu ook voor bij mijnheer swart vrede op aarde
was dat allerminst te vergen voor hem dagteekende zijn betrekking op het huis dat hij met mijn moeder bewoond heeft reeds van zijn geboorte af ja ik meen dat ook zijn vader
t is of hun vier armen aan één touwtje zitten dat een onzichtbare hand tot zich trekt en weer loslaat maar daar houdt er één op en klopt tegen het staal van zijn zeis en je kunt het hier hooren hoe hij het aanzet weer een ander geluid
maar nu voor den tweeden druk kan dat niet meer wat ik zooals het meeste in dit boekje louter verdicht had bleek achterna voorspelling geweest te zijn
en dan had hij het geloof ik ook niet erg op den burgemeester want dat was een onpleizierig mensch en hij nam zijn wijn altoos van buiten de stad we bleven dus kalm
en zoo doende schijnheilige gluiperds van hen maakten of brutale deugnieten dien het niets meer schelen kon maar nu schei ik uit met vertellen van tante mientje en tante bet
maar zij hield toch erg veel van ons en wij eveneens van haar mijn oudste zuster die naar haar genoemd en daar wel een beetje grootsch op was verzekerde ons grootmoeder was buitengewoon knap
dat op het bolwerk door de burgerij kon worden gehoord en voor een soort van krijgsgeschreeuw werd gehouden volgde het dier de vluchtelingen op den voet toevallig draafde de kommandant van de belegeraars vlak voor mijn oom uit de man kon goed loopen
nog haast het françois haverschmidt familie en kennissen prettigste van alles wat wij op onzen tocht genoten hebben vooral wanneer moeder midden in den kring geplaatst op de uitnoodiging
van indische weelderigheid tot de rustiger schoonheid waarop griekenland en italië bogen om straks te doen denken aan een zwitsersch dal of aan duitschlands rijnoever
want die heeft er net een gezicht voor vind ik dit alles is lang geleden en ik ben glad vergeten of die zondagsche opvoering ooit doorgegaan is en wat of barbertje dan wel van de haar toegedachte rol gemaakt heeft
het was een liedje van haar moeder en die manier waarop de vreemde het zong en die stem dat kon geen vreemde zijn dat maar nu zag zij het ook al maakte de baard hem haast onkenbaar zijn oogen waren het
die toe was gegaan open te hakken en ik hoorde hem tegen iemand dien ik niet zien kon roepen dat hij het nog nooit zoo beleefd had ijs van één nacht dat zoo dik was
of zij opzetten toen zij op hun gestopte kousjes binnen werden gelaten en de voetjes in die kousen kwamen voor het eerst van hun leven in aanraking met een mollig deventer tapijt
de naaister in het vermoeden dat die linnenmeid er ook wel zoo iets extra's op zal nahouden want waarom anders zou kees er hààr juist bijhalen al weer mis negentien juicht de ondeugende jongen
ik kan u natuurlijk niet alles vertellen wat er verder gebeurde ik weet het zelf ook niet goed meer wat ik dacht toen ik voor de tweede maal wakker werd en ik nog eens weer
en met de kat en suze was de kweekeling en kneep de poppen maar de kat liet zich niet knijpen zoo gek was ze niet
het prettige gevoel van ratelend door de straten te rijden die vergeleken bij midden op den dag nog zoo rustig zijn hier en daar een meid die de stoep dweilt of een melkboer of bakker die aanbelt
neen ik beschouwde haar niet als minder dan haar zuster dat was er ver vandaan ik voedde zelfs een diepen eerbied voor haar
als die ik tot juffrouw kwebbel gericht had ik weet het niet maar dat zou voor mij zoo iets geweest zijn als heiligschennis werkelijk waren tante bet en heiligheid voor mij zeer nauw verwante zaken ik kon ze nooit geheel van elkaar afscheiden
een paar gevouwen handen en wat zei die stem dan ook weer onze vader die in de hemelen zijt ja maar dat was er nu niet meer ik schreide zacht ik voelde mij zoo onuitsprekelijk verlaten
en ik kan het gerust doen want vader kent mij toch niet meer ik zou u niet meer kennen ik zou u niet meer kennen ik zou u gekend hebben al had het ng zeven jaar geduurd
dat de winkelnering er zelfs onder dreigde te verloopen het waren eigenlijk meest kantoor en schrijfbehoeften waar hij in deed nieuwuitgekomen boeken vond men zelden bij mijnheer blik maar
op die sokjes en die mutsjes geel nu van t lange liggen eenmaal hagelwit als welkom in t leven gereed gelegd voor den kleine die thans geen moederzorg meer noodig had françois haverschmidt familie en kennissen en toch terwijl de mangelvrouw god dankte voor zijne goedheid die ook nog
of een heerlijk springtouw in den zak honderdmaal te moeten schrijven ordentelijke kinderen komen met schoone handen op school
maar door van ja meester en neen meester speelde dat kon hij niet helpen dat kwam van de ongewoonte onder de overige genoodigden verdienden nog bijzondere aandacht de beide kinderen van de mangelvrouw in het steegje naast mijnheer en mevrouw ze hadden dat spreekt evenals de anderen hun beste plunje aan
nog zie ik het hoofd van den oppasser boven den rand van de vliering verschijnen nieuwsgierig wat ik daar toch uitvoer met die melk die ik de meiden afgebedeld heb den volgenden morgen
hij heeft er haar nog over geschreven of er geen mogelijkheid op was dat zij met de feestdagen overkwam het antwoord is geweest dat er niet aan te denken viel om de meisjes zou het nog gegaan zijn want die zouden uit logeeren bij de grootouders maar de reiskosten
had die jeugdige telgjes daar ter wereld gebracht en niet lang geleden ook de katjes waren nog blind maar weldra openden zij hun oogjes gelijk ze zich over t geheel zeer voorspoedig ontwikkelden
maar zij was opgerezen en hield hem françois haverschmidt familie en kennissen terug frits gij gaat niet voordat gij mij beloofd voordat gij mij gezworen hebt dat gij uw tegenwoordig leven zult laten varen gij zijt te goed om als een vagebond door de wereld te trekken
deze jongemensch waagde het op de heerensociëteit te zeggen dat van daveren's rouw en levenszatheid naar hem dacht niet veel om t lijf had
en omdat wij verder geen tijding van hem kregen bleef neef dus in onze verbeelding voortbestaan tot aan zijn middel begraven in de rijksdaalders en de gouden tientjes en als er jongens waren die er op schimpten dat wij geen rijtuig meer hielden
al doen wij het niet z mooi wij kunnen het toch ook wel hemel wat is de aarde toch schoon op zoo'n zomerschen dag vooral wanneer ge dan daarbij de paarden moogt helpen mennen
hier mannen hier de ladder bravo de vent is gered mijnheer swart staat op den kant te bibberen ze willen hem met alle geweld mee hebben naar de apotheek waar de halfflauwe drenkeling al binnen is gebracht
de kruidenier het zou mij niet verwondefrançois haverschmidt familie en kennissen ren als het morgen het laatste kerstfeest was voor den kapitein en dat noemt hij nog een feest zuchtte mijnheer swart toen hij weer buiten in de mist was voor mij zal het er ten minste niet veel van hebben
en dat ze nu in den hemel woonden bij de engelen gods wat heb ik niet al afgedroomd op dien bemosten steen en bij dat geheimzinnige doodgravershok tegen de kerk waar ik voor het eerst van mijn leven menschenbeenderen gezien heb
dat hebben ze in den patriottentijd gedaan en tinus uit het armhuis die alle maandagen om zijn schelling kwam heeft k nog meegeholpen en toen
want het was mij net of ik iets leelijks van mijn vader ging aanbrengen pa heeft het ook gezegd de dominee dacht even voordat hij antwoordde ik gevoelde dat zijn zwijgen mij beklemde
net zoo lief als toen hun zilveren bruiloft meer dan vijf en twintig jaren in het verschiet lag en in de keuken wat gebeurt dààr daar zitten ka en dientje en sinterklaas heeft aan beiden een reusachtig suikerhart doen toekomen met toepasselijk opschrift op dat van
daar stond hij weer bij het sterfbed van zijn vrouwtje zij keek hem nog eens aan zij drukte hem nog eens de hand alsof zij hem bedanken wilde en toen ging zij heen den weg op naar het raadselachtig land vanwaar niemand wederkeert
of er ook een uitgang was of eigenlijk achter de schermen zooals jet mij uitlegde want dat heb ik al gezegd die was wel meer in de komedie geweest en die wist dus dat het de schermen waren
er sierlijke meubels in overvloed waren gebleven maak mij arm kreet de moeder maak mij doodarm maar geef mij mijn kind terug en de vader staarde stom in het vuur hij had zich zoo goed gehouden als hij kon
als een lid van de rederijkerskamer zich uitdrukte in groote goudpapieren letters laten plakken den man des volks françois haverschmidt familie en kennissen een man uit dat volk een schoenmakertje met name jillessen bevond zich kort daarop in den haag
tante van mij mee en die is behoorlijk een half uur over haar tijd gekomen en de beurt om opgetild en in het rijtuig gezet te worden is aan mij dan laat ik op eens een geschreeuw hooren van waar is mijn zweep en ik heb ze in de voorkamer laten liggen
door juffrouw beumer want die heeft het met haar eigen oogen gezien en zij heeft het verteld aan mijn moeder terwijl ze bij ons was om te passen
den godsganschelijken dag niets anders deed dan trekjesmaken op de sociëteit dus werd er buitenshuis gepraat en wat ging er onder dit alles om in suze's binnenste zooals meest met naastbestaanden hoorde zij het kleinste deel van wat er gebeurde
of de toga of de steek of de geldkist van hun grootouders hun trots en hun glorie is zoo was het bij jillessen zijn grootvaders tong zijn eigen tong was intusschen niet minder zuiver
van hem is dat landschap dat bij ons in de tuinkamer hing en waarvan vader altijd zei dat men neef maar verdriet zou doen met het weg te nemen het stelde geloof ik
alsof er niets gebeurd is spoel maar françois haverschmidt familie en kennissen eens meisje zegt hij je bent hem al kwijt je bent hem al kwijt en geen vijf minuten
daar bleef hij hangen en eerst na een heelen tijd zette hij zijn ontdekkingstocht voort tot brussel maar toen kwam hij ook niet verder
zonder mijn broertje mijn arm verdronken broertje en zonder ach ja hem had ik ook verloren van wien ze mij altoos gezegd hadden
doch nu ging het vaandel op een avond in de schemering en doodstil het huis uit en nooit vraagt harings de tamboer meer om orders van den commandant maar wel is het een geloop door al de kamers van vreemde heeren en mannen
en ik wist niet dat zoo gij wat langer geleefd hadt ook die eenige kies wier gemis ik nu moet betreuren voor mij gespaard zou zijn
uit haar tobbe en als ze ruzie onder elkaar krijgen haalt vrouw haak een paar witgekookte armen uit de tob strijkt er het schuim af en geeft den jongen een draai om zijn ooren
doch hoe of het zat en of het huisbezoek ook al afgeschaft was maar de tijd heugde haar niet dat zij een dominee bij zich gezien had eindelijk verstoutte zij zich en nam den catechiseermeester poesman in den arm
halleluja trompetten de engelen doch ik twijfel of mijnheer swart wel begreep dat het engelen waren om de waarheid te zeggen begreep hij niets meer en pof
in menschen een welbehagen klonk het nog steeds in zijn ooren en er drong ook wel iets van door in zijn hart maar onderwijl zwierven zijn gedachten van het eene voorval naar het andere dat hij beleefd had in al dien tijd dien zijn trouwe
zijn vriendelijkheid en zijn medelijden hadden mij moed ingeboezemd des te pijnlijker deed het mij nu aan dat hij niet dadelijk en beslist verzekerde vader en de timmerman
wel een acte van oneerbiedigheid noemen om zoo tegen den zin van je ouders te trouwen maar in ieder geval eerbiedig of niet het was niet best afgeloopen met dat huwelijk dat hadden ze toen
die eens een deel der voor hem bestemde moedermelk had moeten afstaan aan hun kind dat was indertijd een heele uitkomst geweest voor de onverwacht weduw gewordene
en al dien tijd lag er stroo met zand voor het huis tegen het geraas van de rijtuigen en er zat een briefje op de deur en zelfs de torenblazer mocht niet trompetten had de burgemeester gezegd maar dat verwonderde mij
tante de bloed ze moest eens weten wat daar in haar onmiddellijke nabijheid ten haren behoeve verzocht wordt en dat terwijl ze zich over mij heen buigt en moeder haar meening influistert dat ik zeker in slaap ben gevallen
mijn boekje te verbeteren dan ja dan zou ik haast vragen of het maar niet verstandiger geweest was dezen heelen tweeden druk stilletjes doch neen dat ging immers ook niet niet eens een tweede druk wat een schande voor familie en kennissen
zeker ik gaf wat als alle kinderen françois haverschmidt familie en kennissen dien heiligste van alle plichten diep beseften en nimmer vergaten doch het lijkt mij toe dat eeren en gehoorzamen en in t algemeen alle deugden die men samenvatten kan in dit ééne woord liefde
en haar kerkboek weer op maar hare oogen zochten in de schemering ook nog naar iets anders over de toonbank door françois haverschmidt familie en kennissen het winkelraampje van het kantoor overal keek zij of zij ook wat van mijnheer blik bespeurde zij zou hem zoo graag
zoolang nu als ik die liefde tegenkom en zoolang ik ook maar eenige werking van die liefde in mijn hart mag bespeuren een kracht die mij
de kapper had wel een half uur aan haar krullen gewerkt maar vader had de allermooiste roos uit den tuin geplukt en in haar lokken gestoken en toen stond het eerst recht goed ik geloof wel dat zij een beetje vaders lieveling was
de patriotten lagen overhoop met den prins van oranje ze riepen de franschen die hun eigen koning het hoofd al hadden afgeslagen te hulp nu die kwamen dan ook dadelijk met fransche
dan had mevrouw meteen iemand om een handje te helpen want het zou me een drukte geven mevrouw wist nog niet half wat of ze begonnen was daar hadt ge de kleinkinderen van de baker die kwamen ook vijf in getal maar het gerucht liep hun al vooruit
het zachte dreunen van den wagen het gelijkmatig geklikklak van de paardenhoeven de zon die in goud en purper
ik kon er den braven man niet uit herkennen maar wel meende ik de vriendelijke uitdrukking van zijn gelaat terug te vinden in dat van die betovergrootmoeder met haar neepjesmuts haar bebloemde japon en haar waaier
en in mijn verbeelding zie ik al de plassen bloed en achter in den gang gaat een akelig gegil op en daar is barendje de keukenmeid aan wie onze marie het nieuwtje overgebracht heeft
had hij twee bundels gedichten uitgegeven de laatste omvatte naar het oordeel van kenners zijn meesterstukken men vond er o a een elegie in op den dood van zijn eerste liefde en twee lange lijkzangen op de beide vrouwen die hij verloren had
als ik doodmoe liggen ging heb ik god gevraagd of hij u helpen wou om mij geheel en al te vergeten want ik wist wel dat vader ongelukkig zijn zou zoolang hij nog om mij dacht
niet dat ik er juist bij ben benadeeld die enkele legaten die zij vermaakt heeft aan kerk en armen zullen mij niet hinderen
want die wist het wel kleine jans kon daarom ook niet meedansen toen sinterklaas de kinderen in een kringetje schaarde en toen hij zelf zoo waar mee in den kring ging staan want ik mag het niet tegenspreken de oude heer vergat een oogenblik alle bisschoppelijke deftigheid
wij rijden voort al maar voort door bosschen die wezenlijk dicht genoeg zijn om roovers te herbergen maar de eenigen die er uit te voorschijn françois haverschmidt familie en kennissen komen zijn kleine vlaskoppen op bloote voetjes die over hun hoofden duikelen
en die men maar met veel inspanning weer bijgekregen had en dan de jonge dokter met een bril op die met tergende omslachtigheid een lampetkom en een glas water
dat wanneer zij hem niet stipt geliefden te gehoorzamen hij hen onmiddellijk naar zoo'n godshuis zou sturen
in de tuinkamer en uitgekleed werd en dan zijn er twee of drie dokters en moeder geeft een gil en ng een z ijzig dat ik mij als een razende tegen den grond
werd niemand gered er kwamen ook nog een paar om die op het oogenblik dat het ongeval plaats vond naar beneden snelden waarschijnlijk om hun betrekkingen bij te staan
maar uw moeder wilde het zij kon niet sterven zei ze als zij u nog niet eens gezien had op haar françois haverschmidt familie en kennissen en juffrouw pippeling had haar eenen voet al op de trap françois haverschmidt familie en kennissen doodbed heeft ze naar u liggen wachten zij heeft om u geroepen en gij zijt niet gekomen hier hoorde de juffrouw zulk radeloos
en je kunt zulke menschen toch maar niet alleen laten met je beste goed maar ik had hoe graag ik ook wou geen hand kunnen helpen mijn hoofd was of het barsten zou
dat men wel blind had moeten zijn om niet te zien dat het een vader was die god dankte omdat hij zijn verloren dochter teruggevonden had later heeft juffrouw pippeling het van de werkster vernomen
nooit meer bij dominee post in de kerk waar zij trouwens niet veel aan verloor want hij preekte niets mooi zei ze kee heeft het langer bij de tantes uitgehouden die heeft er zelfs haar vijfentwintigjarigen dienst gevierd en toen
dat was namelijk een heer bij ons vandaan en hij schreef stukken in de krant over het tooneel voegde jan er bij maar hoe had nu bij mogelijkheid die meneer hanewinkel zich daar in dat bosch kunnen ophouden
ja pietje heeft een negenoog de naaister is overbluft ik vrees dat zij verder een verdrietigen vrijdag gehad heeft en dat zij bij zich zelve heeft overlegd
in de werkelijkheid gemoderniseerd of zelfs gesloopt in mijn herinnering vertoont zich de woning van mijn grootouders nog steeds gelijk voor het vierde van een eeuw en zoo zal ze daarin blijven totdat het licht van mijn geheugen voorgoed
en er kwam een zacht gerucht naar mij toe als van klokken die luiden gelijk als op een zondagmorgen buiten wanneer gij door het koren gaat en overal roepen de dorpskerkjes de menschen tot zich om den goeden god te loven en te danken och
en het was al wel wanneer hij niet in de gang een schel gefluit of een operadeuntje liet hooren voor suze was dit gedrag van frits zeer hinderlijk zij had geen groote achting voor haar oom
die den kruidenier beneden kapitein bol verplichtte midden op den dag het gaslicht aan te steken toen mijnheer swart volgens gewoonte den winkel door wilde gaan naar boven werd hij tegengehouden met de waarschuwing dat zijn vriend den heelen nacht geen oog had toegedaan
om nu bij voorbeeld als gij een brief hadt te schrijven aan moeder of aan je weet wel het velletje postpapier met de enveloppe te gaan halen bij iemand die u bijna geen goêndag of goênavond zei daar bedankten de dienstmeisjes hartelijk voor en de overige klanten
die heel goed tegen plagen kon en soms zelf ook wat aardig uit den hoek kon komen nu ze plaagden hem er wel eens mee dat hij voor vier jaar op een kermisavond uit geweest was met de dochter van wijlen klaassen den gewezen blikslager aan de overzij
de brug was al neer en aan den overkant daar kon men ze zien een heelen hoop boeren duizend nu wel niet maar toch wel honderd en die riepen maar al van oranje boven dat het zoo daverde
misschien had hij nog geschreid dat hij bij zijn pa en moetje en bij mij wou blijven maar onze lieve heer had hem zoolang onder het smerige water gehouden totdat zijn mondje vol was geloopen en het schuim er uitgekomen was
maar hier trad ik in het heiligdom van de smart in het heiligdom der door lijden geadelde liefde o anna wie van ons allen was u gelijk in goedheid in zelfverloochening in geloof
in dit opzicht word ik evenwel teleurgesteld als om halfacht wordt overgegaan tot de plechtigheid van het inladen der familieleden in het rijtuig
dezen naam had hij waarschijnlijk te danken aan eene verhandeling waarin hij even keurig als klaar een middelweg afbakende op welken de strijdende richtingen zich heel gemakkelijk en tevens
lag daar buiten op de begraafplaats in zijn kistje onder de zwarte aarde of misschien neen zeker dat was toch niet alleen de koorts geweest als hij tot kort voor zijn dood nog van grootvader sprak die hem kwam afhalen om samen naar sinterklaas te gaan
dicht bij den molen staat een machine die keert een vierhoekig vlak naar den wind toe en daar kan men aan zien hoe hard of het waait maar de kinderen hebben hun eigen manier om zich van den winddruk te vergewissen de trap op
maar dat er zoo geschoten werd en hoeveel of er wel sneuvelden en dan natuurlijk het geval met majoor zoetjes en nu achterna hindert het mij haast te moeten zeggen
maar toen werd er gebeld en wij moesten ons haasten om het nastukje nog te zien de schurk was thans weer beter en het vergiftige drankje scheen hem goed gedaan te hebben want hij was nu de pleizierigste man dien men denken kan
en wij huilen om maar naar huis te mogen en hoe of wij dien dag nog doorgekomen zijn er staat mij alleen van voor dat wij gedroogde appeltjes aten en daar zat een verraderlijk soort van klokhuizen in
en toch verwonderde het ons niet dat de meid ons met roode oogen opendeed en dat vader ons al opwachtte bij de deur om ons met een jongens anna
kostte wel een daalder meenden wij alleen aan vloeipapier helaas het is er nooit toe gekomen om hem op te laten toen het de tijd was voor de vliegers maar neen daar wil ik nu nog niet van beginnen
en op sinterklaas met al zijn lekkernijen als op een valstrik van de jezuïeten waarvoor ieder protestant zich ten strengste moest in acht nemen neen
en uit de verte klonk de waarschuwing van een misthoorn men heeft zich later verdiept in gissingen hoe de zaak zich had toegedragen maar men is er nooit recht achtergekomen
omstreeks dien avond waarvan ik straks meer vertellen zal deed ik voor het eerst de ontdekking wat of verveling is er was ons françois haverschmidt familie en kennissen een jaar of zoo
ik weet nu de namen van die dorpen niet meer waren te wapen geloopen en kwamen om de patriottische regeering af te zetten en de prinsenvlag uit den toren te steken nu hadt ge de poppen aan het dansen
ik vrees dat hij oom bestal hij deed het zeker hoe kwam hij anders aan het geld dat hij vooral wanneer hem boodschappen in naburige steden waren opgedragen verteerde
als de juffrouw hem nog nooit had hooren spreken zoodat het niet te verwonderen was dat zij eens eventjes staan bleef om te luisteren
en hij heeft warempel nog vergeten om er haar op voor te bereiden dat de lieve papa in het water gelegen heeft maar waar heb jullie dan toch over loopen praten och stil tante laat mij vader ng eens en ng eens omhelzen
weer volkomen meester was geworden voort voort duwde hij met gejaagde woede zijn dochter toe de deur uit men beluistert ons dat moest er nog bijkomen dat de menschen hier het ook wisten en het belletje van de voordeur ging en ging ng eens
maar men kon zien dat moeder er dikwijls aan had zitten verstellen om er toch nog wàt van te maken dit waren de twee armsten van het troepje
tusschen vader en den ouden heer moshuis maar die sliep altoos ik had dus den dominee wel hooren bidden en hij deed het heel mooi daar zal ik niets van zeggen en heel lans ook en de oude heer moshuis begon zoo geducht te
een ander geweest was en na dien tijd groette keesje mij altoos wanneer hij mij zag en ik denk dat hij er mij ook nu nog dankbaar voor was en dat hij mij daarom aan mijn jas getrokken had doch met dat al
die man zegt dat de goede god broertje doodgemaakt heeft is dat wààr de goede god heeft broertje in den hemel opgenomen ja dàt is waar zei vader t is te wenschen voegde de timmerman er ongevraagd bij
en al de eerebogen waren tot boven toe vol lichtjes en als ge dan de oogen half dicht deedt dan kunt ge u niet verbeelden hoe sierlijk of het was en wij mochten allemaal opblijven
al heeft zij niets met het gebeurde dat haar man kwaad heeft gemaakt uit te staan dan moet zij er toch het woedende verslag van aanhooren en laat haar het hart niet hebben
hetzelfde handje dat ik zoo vaak tusschen de mijne had genomen om het vast te houden terwijl ik insliep ik kroop op mijn buik achteruit en trok hem mee hoe ik het gedaan kreeg weet ik niet want hij was heel zwaar van het water maar ik kreeg hem toch op den wal
doch nu kom ik dan eindelijk eerst in ernst tot mijn vertelling van het was sinterklaasavond en er waren honderdduizenden gelukkige menschen kleinen en grooten
kijkt zoo barsch als hij maar kan zwaait met de sabel die hij nog altijd hoe weet hij zelf niet in de hand heeft en kommandeert zijn gevangene voorwaarts naar de stad
hij vindt dat het een uitwerking op hersenen heeft tegenovergesteld aan die der beoefening van de wiskunde en misschien vinden de gymnasiasten dat k wel ofschoon in een omgekeerden zin en verbeelden zij zich dat de àlgebra iemand suf maakt
ik keerde haar haastig den rug toe en ik stond voor een deur die mij een zachte eerbiedige huivering aanjoeg toch opende ik haar want het was geen booze geest die achter haar voor mij zou opdagen neen
ik weet niet hoe ik dat prachtige vergezicht beschrijven moet maar gij hebt zeker wel eens verrukt gestaan op een zomeravond als de zon onderging
als zij hem niet hadden gekend maar soms gebeurde het wel als er onder de logé's een gevoelvol juffertje was met smachtendblauwe blikfrançois haverschmidt familie en kennissen ken en bleeke wangen
de dienst was al begonnen toen de juffrouw de kerk bereikte en zoo gebeurde het dan nu voor den eersten keer van haar leven dat zij over den tijd kwam onder gewone omstandigheden had zij het zich zeker geweldig aangetrokken maar thans lette zij er niet op
er meer van willen weten dan moet vrouw haak er bij te pas komen die weet letterlijk alles van jonas in den walvisch en van simson
hij is mij vrij genoeg maar ik kom er toch als hij preekt maar mijnheer komt nooit bij hem in de kerk en waarom niet hij heeft het mij zelvers gezeid
maar hij begon te kwijnen de menschen zeiden dat het kwam omdat wij geen eten genoeg voor hem hadden maar niemand kon ons helpen want iedereen was arm op die plaats daar we toen waren en er was ook geen dokter op geen tien uur daar vandaan
en nu sloot zij zich vanzelf aan bij meisjes die haar beter gevoel versterkten zij kreeg een vriendinnetje wier ouders door haar lief gezichtje aangetrokken haar nu en dan bij zich aan huis noodigden
was voor haar nog geen onoverkomelijk bezwaar geweest zij ging zelve haast in haar zeventigste maar er kwam bij dat mijnheer blik iets over zich had waardoor hij van meet aan
als gij het aan de kinderen vraagt dan hebben zij nog wel zoo graag dat er oorlogschepen komen uit de oost of dat ze weggaan en alle menschen stroomen naar den dijk en er zijn mannen met verrekijkers en vrouwen en meisjes staan te huilen
zeker zal het wel wat zijn veranderd in de vijfentwintig dertig jaren dat ik het niet gezien heb misschien zou ik er niets meer van herkennen als ik nog eens voor het groote tuinhek kon stilstaan maar
waarvan ik mij heel wat had voorgesteld en toen wij een paar dagen later thuiskwamen was alles weer of er niemendal gebeurd was behalve dat wij geen sleutel meer in de voordeur hooren en geen welbekende mannenstem komt binnen onder een aardig wijsje
en mooi dat het was wij hadden het uit de eerste hand want we zaten op de voorste bank maar nu en dan wanneer al de koperen instrumenten ook invielen en een klein bocheltje roffelde op de pauken
waar mijn neusdoek de beestjes in het noodige bedwang hield wat het was weet ik niet maar ik vond in huis zooveel afleiding dat ik de torren geheel vergat en bij het naar bed gaan het bewuste kleedingstuk zonder om den kostbaren inhoud te denken
en kennissen was toch vreeslijk jammer en had zij het nu achterna nog maar weer goedgemaakt maar hoe had zij dat moeten doen de dochter was al weg geweest en mijnheer blik ook
en ging het dan weer scherp tegen elkaar in dan kwam zij en vaak hoefde zij vader of de kinderen maar een oogje te geven dan bedaarde de familie al een beetje hoe het verder ging weet ik niet meer maar ik hoor mijn zusje
de ledige ruimte aanvullende zag ik een oude rat uit een hoek te voorschijn komen en de schrandere oogjes op mij vestigen zou er dat nog een kunnen zijn uit den tijd toen alles hier in zijn volle fleur was en zou ze mij meenen te herkennen
want uit de richting van het logement kwam het doordringend geluid van een schreiend kind het had er veel van dat de kleine klappen kreeg of bang françois haverschmidt familie en kennissen was ze te zullen krijgen en dat nu uit al zijn macht om genade riep
en ten slotte verdwijnt ook vrouw haak zij doet de kinderen uitgeleide naar de stoomboot en drukt aan den hofmeester op het hart om goed voor hen te zorgen
hem nu reeds getroost had of dikwijls ook vruchteloos had moeten troosten van velerlei moeite en verdriet nauwelijks meer was hij dan een knaap toen hij de pijp kreeg doch wie hem in zijn
de gehate de miskende de in den dood nog door mij verguisde davidson toch heelemaal anders dat verscheen plotseling zonder door eenig bewijs van zijn nadering reeds van te voren noodelooze angsten aan te jagen
en van wat er door verontwaardigde vrienden der deugd ten overvloede bij vermoed en verzonnen werd doch al was zij ook geneigd het beste te hopen van haar broer het kon haar niet ontgaan
en verneemt binnen wat er in de keuken voorvalt terstond hooren wij hem naar achteren gaan en in het volgende oogenblik stuiven
en onkunde en misverstand kan hij door de vingers zien maar kwade trouw daar wil hij niets van weten en nu ben ik blij dus ging x voort dat ik u hier ook zie want daaruit mag ik opmaken dat gij op uw standpunt insgelijk
ik heb er op het oogenblik ook zoo'n hinder van maar ik dacht neen dank je ik sta alleen voor den boel en je weet maar niet wie of je in huis haalt dacht ik en ik zeg kee goênavond en ga naar binnen en met sloeg de klok zes uur
bij het afgaan van de beurs valsche wissels gemaakt jongens jongens wat een slag voor dien braven oom gijs och kom hij mag blij zijn dat hij den deugniet kwijt is was dat een leven
op gezeten had maar het was heelemaal dof en leelijk geworden en tusschen de tralies van de keldergaten kwam een benauwde lucht opstijgen van paddestoelen en eens moet er een jongen door zoo'n gat zijn gekropen
och lieve beste jongen antwoordde vader diep diep bedroefd houd je bedaard broertje is in den hemel en daar zullen wij hem eenmaal weerzien hij wilde zich nu met mij verwijderen maar ik ging vr hem staan neen zeide ik één ding moet ik eerst nog van u weten
schildering geeft van de laatste ruzies tusschen mijnheer en den françois haverschmidt familie en kennissen kantoorbediende of de werkster immers dit is ook zeer merkwaardig een driftig mensch is een onpartijdig mensch
jenny lind dominee fabius in een vroeger tijdperk van zijn leven zoodat het niet meer leek en uit de huiskamer verwijderd was jan nieuwenhuizen gelijk de zeeuwsche
wat mij toch ook door dezen en genen onder het oog werd gebracht om de waarheid te zeggen heb ik de gemaakte opmerkingen wel in dank aangenomen maar ik zag wezenlijk geen kans met behulp er
en droefheid smoorden zijn stem nu terwijl hij zoo op zich zelven afgaf was het juffrouw pippeling ook of de keel haar toegeknepen werd toen hoorde zij de vrouw weer die scheen wel dichterbij gekomen
of was hij ontroerd bij de gedachte dat hij een mensch het leven had mogen redden vanmorgen had hij wel bij zijn eigen gezegd dat het leven rechtbekeken toch niet veel geeft maar daar strakjes na den eten
is het een geravot en een lawaai dat er een boodschap van de menschen beneden komt wat of er te doen is want ze vreesden dat zij het plafond naar omlaag kregen
de kleinkinderen van baker grootmoeder de doove ooren nog doover dreigden te ratelen en te trommelen letterlijk en overdrachtelijk want hun mondjes stonden niet stil van al de heerlijkheden die zij gezien hadden
en terwijl zij stierf was er in haar hart niets dan een bede voor tante mientje's geluk
en in welke poelen valt het dan de sterk ontwikkelde jongefrançois haverschmidt familie en kennissen ling van zeventien achttien jaar had een afgelegen kamertje waarvan het venster zonder geraas openging en wanneer alles in huis sliep
om aan iedereen die voorbijkwam te vragen wat er toch te doen was en dan bleef iedereen stilstaan om niet minder onthutst te zeggen
en zeker zou het kind op den een of anderen sinterklaasmorgen de maag voorgoed hebben bedorven als tante niet gezorgd had voor een trommel met een slot er
heeft de borst opnieuw het oude beklemde gevoel bespeurd maar het lucht zich niet langer in hopelooze vragen naar het waarom of in bitter schreien en snikken hier wordt gevast met gezalfden hoofde en met gewasschen aangezicht ja wie niet beter wist zou denken
dat oom nog altoos geen gevolg gaf françois haverschmidt familie en kennissen aan zijn bedreiging om den rekel naar het wees of wat daarvoor in de plaats was getreden
en wat heerlijkheden niet al meer van het bleekveld en de met rozen omzoomde slingerpaden waren afgescheiden was het wel veel meer dan een
op de stille binnenplaats als bij een ongetrouwden oom die al zijn neefjes en nichtjes een dagje te visite heeft en het dartele goedje maakte soms een leven dat men niet recht wist is dat nu nog gekheid of zijn ze soms al aan het vechten
het gevoel is er uit dat is w werk slecht kind gij hebt uw vader vermoord uw vader evengoed als uw moeder ga weg en laat die lieve jongen
ondanks het mooie feestgewaad waarin het gestoken werd wat ouderwetsch is gaan worden maar ik weet er ook die daar juist van houden en weer anderen vragen niet naar oud of nieuw als zij er maar iets schoons en goeds in vinden dan
u nu maar troosten voor wiens pleizier gij uw ouders leven vernietigd hebt die dief die vader riep de vrouw vloek hem niet hij staat voor god hij is dood zoo begon blik weer blijkbaar in het minst niet verteederd
reed van putten het ergste was dat de patroon niet afliet of mijn oom moest zich ook bij het corps laten indeelen tevergeefs beriep deze er zich op dat de apotheek toch niet stil kon staan wat het geval zou worden als hij
we wisten eerst niet wat we daarvan te denken hadden en of er voor ons geen reden bestond om ons maar eens recht blij te maken
de persoon dan tot wie tante mientje de boven aangehaalde woorden richtte was juffrouw kwebbel de naaimoeder uit het gereformeerd weeshuis hoe of tante aan dat mensch kwam is mij nog een raadsel maar zij verscheen geregeld elken donderdagavond
die ellendeling dat monster hij was nooit goed voor u hij was een tiran een vloek voor zijn dochter zijn eenige dochter de spreker hield op hij kon niet meer dat was duidelijk
daar waren palmboomen en de reusachtige bladeren boven aan hun hooge stammen bogen zich sierlijk naar elkander over zoodat het was alsof gij wandeldet onder de gewelven van een grooten dom
of zij die nooit op een boot of een spoor geweest was dan wel eens in den mallemolen had gezeten maar toen moest ge die gezichten eens gezien hebben die zij en tante mientje tegen mij zetten ik gevoelde oogenblikkelijk een diep
der grootouders van mijn grootvader en daar tusschenin de beeltenis van grootvader zelven zooals hij er uitgezien moet hebben toen hij nog een blauwzijden valhoedje droeg met een krakeling in zijn handje
dat losse kiezen en dubbele tanden niets voor hem waren daarmee is trouwens weinig gezegd neen maar ik heb hem zien of liever hooren werken op een solide holle kies met drie massieve wortels
moest hij tot zijn innige spijt opgeven françois haverschmidt familie en kennissen doch na die ontmoeting paste hij op om suze nooit anders dan bij haar broers afwezigheid te beleedigen
want dat hij eigenlijk niet eens familie van hen is zijn stiefmoeder was de eerste vrouw geweest van hun grootmoeders tweeden man en het was dus van weerskanten dubbel en dwars afgestorven
waar ik wist dat zooveel heerlijkheid achter verborgen moest liggen maar zooveel heerlijkheid als ik toen bij die eerste gelegenheid aanschouwd heb
ik was ontwaakt uit mijn droom en de morgenschemering riep mij tot een nieuwen dag een dag op aarde een dag van zorg van teleurstelling van strijd en tekortkoming een dag ook om te gelooven om lief te hebben om te hopen
om iets te noemen misschien was deze al dadelijk in de mazelen gebleven als tante lenemie het consigne van den dokter niet zoo onverbiddelijk had gehandhaafd
bij de minste ongehoorzaamheid stuur ik je dadelijk naar het weeshuis zij verademden niet voordat zij na nog eens in het pikdonker want het was
de timmerman scheen er aan te twijfelen en ik voor mij was er ook lang niet zeker van mijn vertrouwen op den goeden god was nu eenmaal geschokt een die mijn broertje had kunnen verdrinken zou die verder goed voor hem gezorgd hebben
wat hadden de kinderen zich terdege vermaakt en wat hadden de kleinen grappig gedaan zoo ging het een tijdlang van weerszijden tot hij opstond en haar met een hartelijken kus dankte voor al de zorg en moeite die zij zich getroost had om hem zulk een echt lieven sinterklaasavond te bereiden
er brandde een groote kachel in de wachtkamer en ten overvloede was het er om te stikken van de benauwdheid door het geweldige rooken dat er gedaan werd
en het kan niet meer meekomen het op zijn schouders neemt en het naar huis draagt en niet rust hoe zwaar het hem ook valt voordat hij het schaap weer goed en wel in de warme veilige kooi heeft dat werd alles uitvoerig behandeld
ik weet niet of ik naar huis ben geloopen dan of mijn moeder uit zich zelve kwam om te zien waar wij bleven vader was niet in de stad maar s morgens al heel vroeg met frans naar een verpachting gereden en was dat niet zoo geweest zei men later