AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
ja zij had naar ze verlangd naar al die de haren waren en naar haar land o hoe had zij niet verlangd die laatste jaren en altijd heviger
waarom praten jullie altijd zoo onaardig over addy en dan lachten de drie broêrs en plaagden marietje dat ze verliefd was op den baron maar marietje zestien jaren haalde de schouders op voelend zich al een dame
en naast haar was haar aanstaande van zulk een bleeke onbeduidendheid dat men zich verwonderde waarom ze hem genomen had zij was wat mager maar had iets gratieus ongewoons en oorspronkelijks in haar wazig wit japonnetje van fijn geplooide
maar ik kàn niet langer om de menschen om de familie blijven in den zelfden obscuren hoek als ik jaren in brussel gebleven ben door jullie allen genïeerd als een schande ik kan het niet meer bertha ik kan het niet meer voor mijzelve zoû ik het nog kunnen maar ik kan het niet voor mijn zoon
de oude vrouw zag op naar den hemel zag uit over den weg de hand even boven de oogen liep weêr voort langzaam en moeilijk keek diep in de rozen aandachtig toen wandelde zij weêr naar het huis
riep constance fluisterend maar heftig het brak zijn carrière waarom waarom moest hij uit de diplomatie gaan kind het was zoo moeilijk voor hem er in te blijven na het éclat constance lachte schamper
maar constance wat een woord wat is dat nu voor een woord het is het juiste van naghel er is geen ander woord ik wil mijn
kom constance het is niet dat ik niet van je hoû zie je maar het was misschien beter geweest als je hier niet was terug gekomen het is nu wel wat laat adolfine om dat te zeggen ik ben hier nu en ik blijf toen ik nu zes maanden geleden aan mama heb geschreven
zoû ze heusch van hem houden zij van hem wel neen waarom ze dan trouwen dat is het mysterie noch van naghel noch bertha hebben het idee hun dochter aan den man te brengen
en dit gevoel haar een te groote neêrslachtigheid had ingegeven om zich nu op te schroeven tot twist overdreef zij vroeg zij zichzelve af en als om een antwoord op die zelfvraag te hebben lokte zij uit
piet geleidde haar nu langzaam en rustig door de drukke menschen heen die hij vooruit liet stroomen en buiten het station zocht hij een nette vigilante hielp haar in en gaf het adres op van baron van der welcke kerkhoflaan en zette zich op den bok naast den koetsier
dat was alles dat was alles dàt was het eenige wat zij kleine ziel nog vroeg aan het leven en zij vroeg niets meer en het was alsof allerlei geheime vijandelijkheden om haar heen het haar
iederen dag zag zij mama en er was in dat geregelde zien iets zoo liefs van moeder en kind die elkaâr weêrgevonden hebben na een nauwlijks onderbroken scheiding van jaren of er in schemerde een weemoed die vreugde was een zachte innigheid van samen schreien en samen glimlachen
je me neen ik zie dat je me niet snapt alleen is je moederlijke ijdelheid gevleid o wat ben je toch klein dat is je menschelijke ellende zie je in je jongen louis couperus de boeken der kleine zielen het zonnige niet neen je ziet het niet ik zie het het was heel aardig
maar de nieuwe straat ongeveer twintig jaar oud had toch behouden de hollandsche netterigheid van fatsoenlijken stand de trottoirs liepen schoon louis couperus de boeken der kleine zielen geschrobd zich versmallende in de verte weg met het grauwe lint van de rollaag met de regelmatig geplante lantarens het midden der straat was gevuld door een plantsoen
maar wat doet hij dan en wat heeft hij dan vroeg constance verontwaardigd als een van lowe haar broêr verdedigend waar die broêr werd aangevallen louis couperus de boeken der kleine zielen gerrit is negen jaar getrouwd vroeger was het een melancholiek heer
ja maar addy het huis in de emma straat is toch ruimer het is verder van oma en twee-honderd gulden duurder dus denk nu niet meer over het huis in de emma straat
henri was een man op hèm kwam dus de verantwoordelijkheid verantwoordelijk hij hadden zij hem bevolen door zich op te offeren louis couperus de boeken der kleine zielen zijn misdaad te boeten voor god en de menschen
nu en dan rilde hij nerveus en keek door het raampje hij herkende de villa's aan weêrszijden van den weg droefgeestig in de maartsche tuinen die wegmistten in vochtige wazen hij lette op vele verbouwingen wat was het veranderd wat bouwde men veel in de laatste jaren
dat is omdat ze allen die van lowe's vergaan van hoogmoeds waanzin ja sedert de vader gouverneur-generaal is geweest zijn ze altijd ontapbaar geweest die oude mevrouw dat is net een pauw
het kind zag van vader naar moeder zij zaten beiden over hem en beiden zwijgend keken een raam uit half den rug tot elkaâr gewend zoo gaarne had het kind hun genomen de hand beiden en iets gezegd
meneer en mevrouw nog niet aan tafel sientje vroeg zij de meid buiten adem zenuwachtig en eensklaps schrikkende dat het te laat zoû zijn neen juffrouw maar het is op slag van zessen zei sientje streng dorine van lowe wipte door de
toen zij spraken over addy's kleine kindjes jaren was het of zij beiden vader moeder den grootouders iets verweten er waren geen onverschillige dingen en het was een wanhopige somberheid tusschen die oude menschen en dat kind omdat zij het kind niet bereiken konden over hun zoon en hun schoondochter heen
mama zeide niets glimlachte rustig ja zoo was zij nu eenmaal ik seg van middagh nogh aan oom ging tante voort als toch niet te ghek zoû ik constans vragen bij ons te logeeren
misschien omdat het was om een vierde geslacht eene voortzetting van de familie ook al was het van naghel en niet van lowe zij was een vrouw zij lette niet zoozeer op den naam bertha was hare dochter otto haar louis couperus de boeken der kleine zielen kleinzoon diens kinderen haar
het oordeelde verdedigde en veroordeelde alles alsof de jaren de vele jaren er nooit waren geweest de kennissen van de van lowe's of van hunne kennissen of de familie van hunne familie waren niet slechter dan andere menschen
maar toch met een bizondere gave van zelfverheerlijking wist adolfine nu floortjes uitzet tegenover cateau te verheffen boven al die kanten flèbbeldingen van emilie
als zij hem aanzag meende zij echter dat hij gegroeid was breeder geworden dat de lijn van zijn hoofd de ronding van zijn wangen verloren de donzen kinderlijkheid die toch nog van zijn jaren was
en dat zij nu op haar heel ouden dag hare kinderen in eén zelfde stad om zich verzameld hield in een nauwen familie kring in een liefdevol familie leven zij dacht het een groot geluk zij was er god dankbaar voor
tusschen hen beiden kreeg het terug zijn vroeger wezen zijn vroegere stem zijn kinderlijke buien zelfs werd hij opnieuw de troost en het louis couperus de boeken der kleine zielen doel van hun beider bestaan
ja het is heel aardig dat u komt want ziet u de tantes komen nooit tante adeline niet tante cateau niet en tante ruyvenaer heel zelden ach vroeg constance argeloos komen ze nooit
en zij verwonderde zich over van raven bleek dun stotterend stamelend correct en toch onhandig met een scheeven schouder en drie haartjes van een snor in de lucht werkzaam aan buitenlandsche zaken
het roerde haar ach wat waren zij goed voor hun troepje en wat was dat toch treurig dat dat jonge vrouwtje zoo ziek was en ook de kinderen onderling zij kenden het
emilie nu getrouwd maar hoe mijn god en waarom marianne nerveus en onvoldaan en henri ook zoo melancholiek dan denk ik
zij wil aan het hof neen h i j wil aan het hof ja ze willen beiden aan het hof zij wil aan het hof zij wil aan het hof zij wil aan het hof wat een brutaliteit zoû dàt toch zijn al was ze nu vroeger in die kringen
gerrit en adeline hebben het weêr druk met hun troepje maar ik hoop toch ook mijn plaats weêr bij jullie allen in te nemen zoo lang is het geleden dat ik niemand van jullie gezien heb ach ik heb het niet willen dwingen mama is nog eens een paar keer in brussel bij mij geweest maar mijn broêrs en mijn zusters
maar constance spreken waarom waarom ik ben zoo bang dat mama iets merkt neen mama zal niets merken ik wil haar zoo min mogelijk leed doen maar ik moet je man spreken samen met jou en mijn man ik moet bertha ik wil
dat dorine nu ook niet mooi was troostte haar niet lette zij zelfs niet op bertha en constance waren de een als jonge vrouw de ander als jong meisje geprezenteerd aan het hof
ddll zei toetie voorbijgaande aan den arm van haar cavalier de meisjes ruyvenaer al waren zij ook niet jong meer amuzeerden zich dol als altijd of het was bij bertha of bij
melancholiek constance lachte hartelijk beste paul je menschenkennis laat je in den steek gerrit een gezonde kerel als een boom een flink officier een jolige broêr een leuke vader met al zijn blonde kindertjes
ja tante heusch heel lief maar het is een onfatsoenlijke vrouw geweest ach tante ja ja ja meisje we weten er alles van wees maar wat voorzichtig en word niet dadelijk koek en ei
aan tafel aan de beide malen sprak het kind en de beide ouders glimlachten hoewel zij vermeden elkander aan te zien hoewel tot elkaâr hunne woorden wreed neêrvielen en erbarmingloos koel na het lunch was het dan altijd
zielen somber verlegen vreemd schuchter paul volgde toen de jongste zoon vijf-en-dertig een knappe blonde jongen overdreven keurig gekleed
het stortregende en dorine van lowe was doodmoê toen zij dien middag vor het diner nog even bij karel en cateau aanwipte maar dorine was tevreden over zichzelve
maar tegelijk was haar zachte natuur te voornaam vrouwelijk en ook moederlijk om de lijfsliefde te vinden het eenige noodige neen wat zij als plicht had gevoeld voor haar eersten man en als hartstocht voor van der welcke was zoo spoedig al tot moederlijkheid
ja zooals zij van vreeswijck verwelkomde nu met een paar zachte woorden van scherts paul vond haar eenvoudig aanbiddelijk in eens begreep hij dat zij een tien jaar geleden eenvoudig onwederstaanbaar had kunnen zijn
zij keek dan ook altijd streng louis couperus de boeken der kleine zielen als de kinderen gerrit adolfine paul lachten om tante ruyvenaer en om de indische nichtjes goeie kinderen altijd vroolijk altijd vriendelijk blij en prettig
had verzocht aan tafel te gaan en in zijne kamer wel mooi antiek van kleur was de tafel met zorg gedekt bloemen smaakvol geschikt met de gratie van een vrouwehand en zijn lunch was geweest zoo keurig en fijn dat constance verbaasd hem een compliment had gemaakt
allen zoo een indruk van onvergankelijke welvaart de salons en eetzaal heel deftig hollandsch de kamers der kinderen wat moderner maar toch alles zwaar degelijk zonder oppervlakkigen doorzichtigen schijn van prutsige elegance
kom trek je toch niet aan en de andere jongens ranselden jaap af omdat hij het zei en toen zei jaap ook nog nou wat zei jaap dan nog meer vadertje
waar je niet meê voor den dag kunt komen bromde karel en sourdine ach teemde cateau tegen adolfine vindt jij dat ok
daartusschen schreeuwden vruchtenverkoopers die duwden een kar met sinas appels en eventjes purper de allereerste aardbeien en geheel het huishouden van eten louis couperus de boeken der kleine zielen en drinken dier nette huizen wier leven school achter de kanten gordijntjes vulde de
in de gang ontmoette zij hare schoonzuster in wier ronde gezicht de groote uile oogen verschrikt keken terwijl zij vroeg met een langzame zeurstem die nadruk legde om de drie vier woorden
de handen waren groot rimpelig en beenig en sidderden en henri's handen waren klein en breed zij vergeleek in twee drie seconden staande hare hand op haar zoons schouder toen zeide de oude man
had niet meer kerkelijke godsdienst dan fatsoenlijk was in hare kringen die vooral niet waren de orthodoxe kringen der sommige oud haagsche families maar zij was god in haar hart dankbaar zij dankte god voor haar geluk voor haar gelukkigen ouden dag
werd driftig dus om wat je zelf noemt een jongenstwist over een kat wil je je brouilleeren met de kinderen van een zuster van mama addy schrikte het was waar die oorzaak leek zoo onredelijk maar van der welcke deze dagen ook ingehouden nerveus zeide trillende
ga had de stem gezegd ga had de stem bevolen en zij zoû nu gaan nu was het dan gekomen zo dicht was het er gekomen dat het er morgen zoû zijn niet dat henri tot haar kwam maar dat zij ging naar henri om hem te kussen om hem te vergeven
dan was zij gelukkig omdat hij vroolijk was als een kind emilie was een paar dagen getrouwd toen addy zei aan tafel ik heb van middag gewandeld met henri van naghel en zijn vriend kees hijdrecht
dàt was een prachtig diner geweest dat diner dat z i j had gegeven het kostte dan ook duur en zij zeide hoeveel maar voegde er een paar honderd gulden aan toe en herinnerden zij zich nog wel dat onmogelijke diner van bertha toen emilie trouwde met die rare kostjes die ze toen gekregen hadden
constance jij een kopje alsof het niet het eerste kopje was in jaren na jaren die goeie dorine als een meisje van zeventien herinnerde constance zich haar verlegen nog niet uit maar toch al zorgende een zorgende ziel
nu kwam mama binnen zij voerde constance aan de hand de oude vrouw glimlachte van een zacht geluk maar zij trilde van zenuwachtigheid zij bleef even staan kijkende door de volle kamer
ik ik dank je wel je moèt kàrel je bent de oudste b r o ê r zeker van naghel en ze zei den naam met eerbied is de man van je oudste zuster maar als h
hij begreep niet eigende zich zelfs het woord niet toe en liep door eens echter met de jongens van saetzema fietsende langs den wassenaarschen weg maakte hij zich kwaad omdat jaap met alle geweld een kat poogde te overrijden
marianne was zenuwachtig in een stoel gezonken sloot de oogen zij was zeer zenuwachtig terwijl emilie vreemd kalm doozen portretten bibelots schikte bij elkaâr emilie zei marianne gelaten wat maak je een rommel
maar terwijl hij zoo zich verwonderde zoo afkeurde in zichzelven zoo zwak waarom zoo zwak voelde hij iets als een zacht liefdevol medelijden door die verwondering heen en die afkeuring en een behoefte als om nog meer te houden met heel zijn hart van dien vader
ik dacht aan het gezicht dat je grootpapa zoû getrokken hebben als ik hem in der tijd ook zoo aan zijn armen had opgesjord en hem had gezegd als je nu rustig blijft als je nu rustig blijft
het is hun eigen schuld van der welcke raasde op zich niet meester hij draaide om de deur paul hield hem tegen maar te laat en op den drempel krijschte hij brieschende tot adolfine die hij nu vlak zag in het gezicht waarom mijn eigen schuld
beloofde het en zij nam afscheid van den ouden man het rijtuig stond voor en zij dorst niet goed kijken naar dirk den koetsier omdat zij verlegen was terwijl piet het portier openhield en haar hielp instijgen met een beetje moeite in het rijtuig dook zij naar achteren omdat de groenteboerin juist voorbij kwam en zij bang was dat die haar zoû zien
zij liet zich maar wiegen op zijne woorden en hij wist van geen einde hij kon praten altijd door zijne moeder zusters nichtjes legden hem dikwijls het zwijgen op liepen weg midden in zijne ontboezemingen maar z i j hield van hem vond wel iets waars in zijne woorden door zijn humbug heen
nooit zoo nooit zoo zij waren als twee broêrs een oudere en een jongere beiden niet groot maar vrij breed en toch niet zwaar beiden met iets fijns van ras en toch met iets krachtigs van bouw
maar nu was zij gastvrouw en er was niets van ontstemming aan haar te merlouis couperus de boeken der kleine zielen ken toen zij hare heeren vroeg zich waarlijk niet voor haar te geneeren en hun sigaar aan tafel te blijven narooken zelve op haar coquet servies van vermeil schonk zij de koffie en het glaasje liqueur
bertha zei constance en zij weende weende bijna van opgewondenheid en ontzenuwing bertha probeer het in godsnaam probeer te doen wat ik je vraag het is voor mijn kind het is niet voor mij het is voor mijn zoon hij moet later de carrière volgen die ik die ik aan van der welcke heb onmogelijk gemaakt
neen kerel riep van saetzema verschrikt en adolfine begon de handen te persen ook verschrikt zich terugtrekkende in een weeke bui van beleedigd
telkens aan de deuren verschenen de paarsche meiden of uit de open ramen der slaapkamers helden zij uit en keken of riepen en smeten haar paar rijke luis centen neêr het huishouden vulde de straat terwijl de wind dom en machtig waaide
doe het voor mijn zoon mijn god moet ik je smeeken doe het ik bid je bertha probeer het probeer het te doen spreek met van naghel constance ik zàl met van naghel spreken maar hoe kan je ooit hopen dat niet wij maar dat de menschen vergeven vergeten zullen
waarom hebben wij ze allen onze kinderen voor wie wij leven denken rekenen en was het maar niet beter ze niet te hebben en is het maar niet beter zoo min mogelijk te hebben in het leven en dat leven zelf zoo klein en eenvoudig en rustig mogelijk te maken als we dan toch leven moeten
natuur natuur cony dat is weg totaal weg bij menschen zooals wij er is geen gebaar geen woord en zelfs geen gedachte bij ons die natuurlijk is
maar mijn kinderen hangen zoo aan elkaâr bijna meer dan aan hun ouders otto en louise zijn altijd samen zoodat francis jaloersch is de studenten zijn altijd samen en ook was henri altijd met zijn zusters en louis couperus de boeken der kleine zielen marianne ook mist emilie
van het eerste oogenblik dat hij het had gezien als klein rood wurm zijn kind al was het dan ook de vrucht van hun ellende het kind opgroeiende als zijn troost het kind dat dwarrelde met de handjes over zijn gezicht in zijn haar dat vadertje zei het kind dat hij smoorde in zijn armen
zij beiden zouden gedwongen zijn te spreken over de verledene jaren over de reusachtige vergissing in hun leven vergissing die hem hun kind het leven geschonken had
laten we dan een intiem gesprek vermijden neen zeker niet wat woû je zeggen ik woû je niet anders zeggen dan wat je zelf begrijpen zult als je een oogenblik nadenkt maar als de geheele kwestie van prezentatie aan het hof niet bestaat bij jullie beiden
mevrouw van eilenburgh mijn zuster mevrouw van der welcke constance boog koel zei een paar woorden bertha noemde nog een paar namen en constance hier daar sprak koeltjes heel even na
hare zuster was zij stond op en naderde adolfine fine zeide zij ronduit wees niet boos als ik niet spraakzamer ben maar ik heb zo een hoofdpijn toch vind ik het allerliefst dat je me eens opzoekt doe het veel laten we elkaâr veel zien ik ben alleen in den haag gekomen om veel van jullie te zien
toen had hij uitgespreid een oud stuk met strooiparelen bestikt brokaat en heel ernstig gezegd dat dat nu een tablier was van een japon van koningin elizabeth
ik vraag je zoo weinig van naghel juist omdat jij bent die je bent is de inwilliging van mijn verzoek je zoo weinig van naghel indertijd heeft papa je geholpen ik bid je help nu ook zijn kind en de zuster van je vrouw
nu ik kan wel begrijpen dat addy meer gesteld is op henri liet van der welcke zich ongelukkig ontraden waarom vroeg zij dadelijk nerveus hij wilde een strijd vermijden was somtijds wel redelijker dan zij zeide alleen ach ze zijn wat ruw
ging de huisbel en de wind raasde zeker de voordeur binnen en de trap op want de salondeur blies open zoo luchtig als zoû die geheele deur opwaaien als een
waarom noemen jullie addy toch altijd de italiaan vroeg marietje nu proestten alle drie onder elkaâr dat heb jij niet te weten dat mag jij nog niet weten
constance wat heb jij een boel kléêren vindt je in de koffers verkreukt alles zoo ik heb zooveel japonnen n i e t niet waar kàrel maar w at ik heb is dégelijk
met de te dikke sandwiches en de slordige meid die brutaal haar elleboog toonde als de meisjes haar iets vroegen te doen o constance had medelijden met adolfine zij was louis couperus de boeken der kleine zielen toch hare zuster en zij werd zich bewust na jaren of het gesluimerd had een teeder familie zwak voor allen die waren hare broêrs en zusters en hunne kinderen
dat was voor den ouderdom dezer moeder en grootmoeder de groote glorie dat was voor haar een hoog idee een natuurlijk ideaal een bereikte illuzie een troost voor haar stille na leven van in haar groote huis eenzame vrouw
wie is ze dan schreeuwde tante rien terug wie ze is wie ze is ze is c o n s
ik verbied je riep van der welcke eenige critiek uit te oefenen over de handelingen van mijn vrouw je vrouw heeft ons gecomprometteerd herhaalde van naghel maar van der welcke liet zich gaan onmachtig meer zich in te toomen hij stortte op van naghel toe hief zijn hand op
het is mama's wensch zei bertha laconiek knippende de oogen maar wat vindt jij wat vindt van naghel jullie kùnnen het toch niet prettig vinden constance is onze zuster louis couperus de boeken der kleine zielen zuster zuster als mijn zuster zich niet goed gedraagt
baboe staat er een venster open de baboe liep onbenullig rond nog niet wetende van hollandsche deuren en vensters in een zitkamer was francis otto's vrouw met de twee kinderen maar francis heb je het raam open o grootmama ik stikte
en nu wat zoekt ze nu weêr in den haag ja wat zoekt ze nu in godsnaam in den haag en zij zochten wat zij zocht in den haag zij zochten heel diep heel ver na het schitterende kruisvuur zij wroetten tusschen elkaâr al het zand om van hunne vermoedens en stoven het elkaâr om de ooren
staarde haar aan bijna als wilde het spreken gaan ga ga weg ga weg uit mijn huis van eer van grootheid en van fatsoen ga ga weg uit mijn stad ga weg van alle
zij wilde die vrouw spreken over hun kleinzoon en nu zeide zij hoe flink hij was hoe lief voor zijne ouders mevrouw van der welcke knikte goedmoedig bleef addy zien als een kind terwijl constance van hem vertelde als van een man
over een jaar ging zij naar de kostschool bij kleef neen zij zestien was niet verliefd op een neefje van dertien op een kind maar zij vond hem toch een aardige jongen de drie broêrs en hunne kennissen hadden nooit nog met haar gedanst of gepraat of gefietst of wat ook en addy was voor haar als een kleine galante cavalier
zeg op riep hij waarom noem je me italiaan chris en piet smoesden zanik nou niet hij zegt maar wat maar waarom italiaan
in het drukke luidruchtige schreeuwerige huishouden was het meisje een beetje zwak een beetje bleek een beetje stil altijd geweest als een kleine zachte verschoppeling die niet opkon tegen de harde stemmen van mama en de zusters en tegen de bruske sterke jongensgebaren der broêrs
ongezellige boel tegenwoordig zei frans je vindt nooit iemand in den salon als je thuis komt het is f partij f rommel god wat ziet jullie kamer er uit wacht wil ik meê uitpakken mevrouw ik versta niets van wat de baboe zegt van de jonge mevrouw mau apa
terwijl zij hare handschoenen uittrok schertste zij met de meid over het natte weêr een goedige aardigheid louis couperus de boeken der kleine zielen zeggende zij voelde aan de haren of ze wel goed strak zaten naar achteren getrokken en trippelde de trap op met een schommelgang de schouders op en neêr de beenen wijd in hare vroolijke levendigheid nu had zij iets jongs en onbehouwens
otto ik ben heusch niet gewend aan zoo een toon jawel ik ken dat oma al die officieele gewichtigheid omtrent indië maar niet iedereen is gouverneur-generaal of minister van koloniën als ik dat ooit word zal ik indië dadelijk aanbidden
ieder van ons een ander en is het alzoo louis couperus de boeken der kleine zielen een kruisvuur van kritiek onder elkaâr op de soirée van bertha heb ik dat ook al zoo hier en daar gehoord maar is er dan van avond waarlijk niets goeds hier ik moet eerlijk bekennen ik vind jullie klein kleinsteedsch eng van blik vol côterie geest zelfs jou paul met al je filozofie
hij zeide het dien avond niet en het kind probeerde als vroeger te zijn aan tafel vooral maar het ging hem niet goed af zijne vroolijkheid klonk gedwongen toen twee avonden later zei van der welcke addy kom eens hier kom op mijn schoot
wat was hij mooi o wat was hij een mooi kind zijn open blonde oogen een beetje hard en ernstig zijn frisch hardvleezig bakkes met die fijne rechte trekken die van henri
dan kom jij nu je zegt zelf dat je leven vreemd is geloopen met je twee mannen dan gaat het berg af ernst doet heel vreemd dorine doet louis couperus de boeken der kleine zielen ook soms zoo raar met dat eeuwige draven en ik ik zie de vreemdheid aan en ben ook niet pluis
alleen aan mama schreef je die heeft je nu en dan eens opgezocht zeg zelf we waren vervreemd van elkaâr laten we elkaâr dan nu weêr terug vinden wees lief tegen me je vrouwtje ik ken haar niet maar je bent toch ook mijn zuster niet waar adeline hoû een beetje van me
wat zèg je adieu dorine en christine wij moeten weg ze moeten weg schreeuwde tante tien aan het oor van tante rien o moeten ze weg waar gaan ze dan naar toe
i k zoû het benauwd krijgen in zoo een licht maar het is waar het zijn die boomen hierover die maken het zoo donker je hebt toch een somber huis hoor je man en je jongen zijn nog niet terug
de stapels in de kast streelende en al die malle cadeaux die emilie heeft gekregen al dat zilver dat ze toch niet gebruikt want wat hebben jongelui die natuurlijk in de eerste jaren geen menschen zien nu zooveel zilver noodig
hare moeder hare broêrs hare zusters zij smachtte naar liefde naar liefde van familie naar de koesterende warmte en genegenheid en sympathie van een groot huisgezin dat weldadig om haar heen zoû wezen zooals zij het gekend had te buitenzorg in den haag
bij gerrit al heeft hij geen kudden bestaat er misschien nog iets van omdat de kindertjes daar heel veel en heel klein zijn maar zijn de kindertjes wat grooter dan verlangen ze de vleugels uit te slaan en de familie banden raken los
overal kruiste het snelle flitsende vuur zich als een genot als een sport voor al die menschen je weet wel die mevrouw de staffelaer van lowe van zichzelve ja die toen met van der welcke ja ik herinner me ze is met hem getrouwd ja die is terug ja dat heb ik ook gehoord
en trouwens mama wilde er niet van hooren mama zei lachende maar heel ernstig eens het huis uit blijft het huis uit en de kennissen van de van lowe's vonden het vreemd
meer is het ook niet dan een melancholieke bui want als ik een paar dagen wat heb uitgerust ach dan gaat het leven weêr zijn oude gangetje dan krijg ik twee schoonmaaksters tegelijk dan wordt mijn heele huis schoongemaakt na de bruiloft en om de groote schoonmaak is het dus eigenlijk wel de moeite waard geweest zijn gedachte geuit te hebben tegen elkaâr
overal in de groote kamer stonden vergeeld en verdroogd al de bloemenmanden en bouquetten van emilie's bruiloft louis couperus de boeken der kleine zielen de heel teêre bloemen bruin geschroeid van verwelking terwijl de groote witte strikken er nog blank
karel van lowe keek nog eens naar den modderrand hij herinnerde zich dat de eetkamer pas gedaan was en kon zich dus niet meer inhouden dorine zeide hij wanhopig zoû je je d a n niet wat laten afborstelen door marie
in deze stemming van zelve had constance een zachteren toon in hare stem en zij voelde zich zoowel kind tegenover die beide moeders als oud geworden in zichzelve in een sluimering van passies en driften en zenuwen
nadat zij eens als meisje van twee-en-twintig het huis was uitgegaan als zieke oppasseres had mama niet gewild dat zij in huis terugkwam toen zij zag dat zij die roeping miste en mama die altijd zoo gaarne alle hare kinderen om zich heen verzamelde vroegen dan de kennissen
is dat alles van naghel wat je me te antwoorden hebt als ik je hier tusschen broêrs en zusters mijn ziel openleg en zonder eenige diplomatie je vraag mij voor zoo ver het je doenbaar is in je huis te
en zooveel mogelijk had ieder zich des zondags avonds vrijgehouden om te komen op het familie tafereel de instandhouding van dien avond getuigde van de nauwe banden die de onderlinge familieleden
zij leidde mevrouw van der welcke nu in louis couperus de boeken der kleine zielen de voorkamer en daar stond de oude mevrouw van lowe en nu constance de deur sloot zagen de beide oude dames elkaâr en waren beiden heel zenuwachtig en ook constance voelde zich zoo trillen in hare leden
tante zei emilie die aan den arm van van raven rondging heeft paul u te pakken dan laat hij u niet meer los zij noemde haar jongsten oom bij den naam zij was wel een bekoorlijk meisje al zag paul geen drie mooie menschen bijeen
hij hield van hem zoo zoo jong zoo vriend zoo kameraad zoo broêr mama was zijn moeder altijd ook al vrijde hij wel eens met mama papa was geen papa papa was zijn vriend zijn broêr
oude man zeide niets en las door of hij niet had gehoord en de oude vrouw drong niet op antwoord aan maar des avonds toen zij in den donkeren zomernacht zaten te staren naar buiten ieder gezeten aan een raam zei de oude heer van der welcke
maar als aan den man van bertha vraag ik je smeek ik je probeer een broêr voor mij te zijn help mij neem mij niet kwalijk dat ik gisteren je een onaangekondigde visite heb gemaakt en je daardoor heb geschokt en verwonderd
je spreekt bijna niet tegen mij of tegen je moeder en je bent niet gewoon te boudeeren ben je boos op ons neen vadertje ben je niet boos op ons neen vadertje waarom zoû ik boos zijn
en tante enrôleerde dadelijk karel en cateau hield ze vast dwong den toestand wilde whisten kalm rustig gezellig als altijd op het familie tafereel maar cateau dadelijk zag de opwinding die als een koorts de menschen onrustig maakte in die twee groote kamers
ze is grijs ik ook ik word grijs en al die louis couperus de boeken der kleine zielen nichtjes die jonge neven die ik nooit gezien heb komen ze altijd zondags
hij wist niet of je geheel op orde was ik zei dat hij eens moest komen eten en als het je niet te lastig is heb ik hem nu maar voor overmorgen gevraagd ik vind wel dat hij eerst een visite had kunnen maken
dan zag constance hem aan knap breed blond gezond genietende zijn grog of zijn goeden sigaar en zij bedacht dat zij gerrit niet kende en gerrit niet begreep
een drietal eischen die zij stelde zich en den haren en de aanstaande bruiloft van floortje met dit gevolg dat de vreemdste combinaties ontstonden en dat zij met de aanstaande bruid vooral den geheelen dag overhoop lag
zielen een titel zij had geld genoeg ook al waren de staffelaers financiën in de war zij vond in rome de hofbals glanzender dan de raoûts in den haag zij maakte kennis met allerlei groote namen
paul hoor nu eens naar louis couperus de boeken der kleine zielen de wijsheid van je jongeren broeder je bent bang voor kritiek omdat je vreest dat waar zooveel kritiek wordt uitgeoefend in zoo een brandpunt van kritiek als onze familie ook geen streng oordeel gespaard zal blijven aan jezelve maar laat mij je nu zeggen dat je de menschheid die van de kleine menschen niet kent
eenvoudigweg zei van der welcke eenvoudigweg herhaalde de oude man en dien avond eerst terugkomende op wat hem in een nooit gevoelde verbazing bezig hield uur aan uur in die gesprekken met zijn zoon vond hij meerdere woorden zeide hij
ik heb maar een pàar japonnen in het jaar maar die zijn solide en komt van der welcke gauw vroeg karel overmorgen schrijft hij dan gaan we een huis zoeken ik vind het toch zoo prettig weêr in den haag te zijn bij jullie allemaal
neen oom dank u ik zoû heusch niet kunnen van avond hare stem klonk week zonder dat zij wilde louis couperus de boeken der kleine zielen zij toefde even maar toen niemand meer iets zeide dwaalde zij verder aan den arm van dorine
otto vroeg gepromoveerd op zijn vier-en-twintigste jaar getrouwd naar indië als rechterlijk ambtenaar had het er niet kunnen uithouden omdat zijn vrouw van den eersten dag af te batavia was ziek geworden en was
constance zacht gelukkig merkte er niets van en van der welcke in de societeit meer in de onmiddellijke nabijheid van het kruisvuur overzag wel eens een blik en gebaar overhoorde wel eens een woord maar telde het niet ook al maakte het hem even
en er toch weêr een slaadje van makend omdat de doorgehaalde families met veel geld susten en afkochten zoowel lasteringen als openbaringen der waarheid constance wilde verontwaardigd het blad dadelijk verscheuren toen haar oog viel op den naam van van aghel van achteren
zielen zij van louter niet anders kunnen nu moed vond maar stil te blijven en zich door te laten sporen tot de trein het station van den haag binnengleed en piet haar weêr kwam halen en hielp uitstijgen langs de hooge spoortreê
maar de kletsregen nu weêrhield hem en hij zag altijd de tranen van zijne moeder in stilte verweet hij die aan zijn vrouw tusschen hun aller zielen was het verleden opgestapeld als tot een muur
en addy sprak zoo aardig zoo gezellig zoo beleefd zoo galant zoo heel anders dan chris en piet en jaap verleden zondag is de italiaan er niet geweest louis couperus de boeken der kleine zielen dan zal hij van middag wel komen hij komt altijd om de veertien dagen dat is volgens de italiaansche methode
constance is veertien jaar met van der welcke getrouwd en er komt een tijd dat men vergeeft maar wat doê je ontvang je haar ja natuurlijk
met karel en cateau neen dat bleef ver en vreemd nauwlijks als met verre kennissen maar gerrit had een soort passie voor constance opgevat en doordat zij zooveel verdraagzaamheid tegenover adolfine had geoefend scheen er in deze iets zachters gestemd te zijn voor haar
vindt je cony ik ben er heel blij om zal je een beetje van me houden dorine maar zeker cony kind zei de oude mevrouw aangedaan zij zwegen alle drie even constance voelde zooveel dat zij geen woord meer had kunnen zeggen vol van de verledene jaren
wat is grootmama zenuwachtig nu ik vind niet waarom komt ze zoo laat om een entrée triomphale te maken nu triomfaal zei floortje van
dan zal ik maar even gaan zei de oude mevrouw constance kom je meê louis couperus de boeken der kleine zielen heel langzaam een beetje moê van de trappen ging de oude mevrouw de treden op hare hand aan de leuning constance volgde haar op de bovenverdieping tochtte het met plotselinge waai deuren sloegen
papa papa was jong papa was een paar jaar ouder dan oom paul en die deed altijd als een jongmensch als een fatje met zijn mooie jasjes en prachtige dassen en papa zag er jonger uit dan oom paul papa zag er jonger uit
wat die van naghel uit moet geven voor dat huwelijk neen het is bertha het zijn de van lowe's die gooien het geld altijd weg nu juist dat zeg ik ook adolfine doet ook net of ze het heeft
luidruchtig vroolijk rond indisch de zoon acht-entwintig ook in de suiker als hij op java was nog een dochter een paar jaren jonger terwijl de jongste zoon veel jonger een heel klein mager bruin ventje van vijftien als nog na scheen gekomen bij toeval
je weet wel veel en ik ben zoo blij dat je oprecht bent ik ben altijd oprecht en onfeilbaar ik zoû nooit hebben kunnen doen wat jij hebt gedaan neen
daarboven was nog een soort van zolderverdieping maar dat ging hem niet aan dat moest mama verder louis couperus de boeken der kleine zielen weten het was misschien wel wat gewaagd morgen naar dien dikken man te gaan een aannemer noemde papa hem en te zeggen dat papa hem zond om te zeggen dat hij het huis nam
de verwondering op constance's gezicht trok op in een zacht blijde verrassing zij was heel gevoelig voor hartelijkheid en zij begreep dat het hartelijk was van die oude vrouw gekomen te zijn die oude vrouw die nooit reisde die gekomen was met haar knecht
niet zei constance koeltjes ja tante adeline heeft het zoo druk altijd met de kinderen en tante cateau louis couperus de boeken der kleine zielen zij voltooide niet haar zin want een paar heeren lieten zich aan haar voorstellen wetende dat zij de zuster was van mevrouw van naghel
maar niet onoprecht de brief eindigde dat zijne ouders henri en constance en addy gauw verwachtten te driebergen haar hart klopte
je bent een lieve meid zooveel moeite gedaan te hebben en al de anderen zijn ook heel aardig van avond te komen want ik weet dat het sommigen van louis couperus de boeken der kleine zielen hen veel kost alles te vergeven en te vergeten en constance weêr als hun zuster aan te nemen des te meer waardeer ik het in hen
wil je ons ontvangen van den winter op die manier die ons in je côterie die ook de onze vroeger was zoû doen opnemen zelfs al coudoyeeren wij de staffelaers nichten en vrienden en zelfs al praten de menschen over vijftien jaar geleden
zij barstte eensklaps in een zenuwsnik uit en in een impulzie knielde zij bij adolfine en legde haar hoofd tegen adolfine's borst en voelde in hare armen adolfine heel mager aan en ellendig een natte reuk van regen stoomde uit haar bemodderde rok
en het medelij van het meisje ging toe naar de innige blâren de jonge blâren van hoop die zij zag schudden en trekken en striemen en verslensd dwarrelen over de straat
god kerel wat zit je te werken ik denk dat ik hem even wat vraag of neen ik zal het toch maar niet doen dan trekt hij zoo ernstig zijn voorhoofd samen als ben ik het kind dat hem hindert en als is hij de papa kom ik steek nog een cigarette op
het is zoo druk allerlei boodschappen altijd om het uitzet is dijkerhof een aardige jongen ja en ze zijn van een heele goede familie de dijkerhofs waren nu juist niet van de côterie van de van lowe's en mama van lowe had het engagement maar zoo-zoo gevonden
hij knielde voor zijn moeder en met zijne vingers streelde hij over haar gezicht en opende haar zacht de oogen zij zag hem aan bleek verschrikt geschokt hare oogen puilende haar mond getrokken zij zag zijn eigen frisch donzig kindergezicht vriendelijk glimlachen
wat is er voor bezwaar tegen dat we familie van de staffelaer zullen coudoyeeren het kan mij wat schelen wie ik coudoyeer ik had gedacht eenvoudig hier te leven in de sympathie voor mijn familie maar als mij die dan brok voor brok wordt ontzegd als er dan nog zulke ellendige pamfletten verschijnen als dit
men deed meestal niet langer dan een oogenblik moeite haar de ware namen in het geheugen te brengen koppig als heel oude menschen bleven zij vasthouden aan hare verwarringen van geslachten personen namen
het partijtje was bedorven want tante zenuwachtig zag niet meer welke kaarten zij hield in de hand zij voelde de oude indische dame in hare familieleden een vijandelijkheid tegen constance en zij vond dat met de goedigheid eener natuur gewend aan indische schandaaltjes overdreven
natuurlijk cony je bent toch hun zuster louis couperus de boeken der kleine zielen constance zweeg dorine met een paar van de jonge nichtjes schonk de thee bracht ze rond constance jij een kopje suiker melk wat klonk dat gewoon en lief nu heusch toch of zij er bij behoorde altijd
het is ongezond weet je hier te wonen van wege de miasma's ach wij ruiken nooit iets ja dat is omdat je je vensters altijd dicht houdt je moet meer luchten heusch in holland geloof mij ik zoû stikken in deze atmosfeer
ik wil dat zoo niettegenstaande onze kennissen er geloof ik pleizier in hebben het nog altijd als het heden te beschouwen het is wel een compliment aan mij maar ik kan het helaas niet aannemen ik ben wel degelijk vijftien jaar ouder en die vijftien jaar w i l ik laten gelden begrijp je me
het was in de groote vacantie toen de oude heer van der welcke op een morgen zei tot zijn vrouw waarom zouden wij den kleinen jongen niet eens te logeeren vragen
van het voorjaar zei constance heel kalm was het zoo druk met onze installatie herinner je de meubels die uit brussel kwamen maar nu van het najaar wilde ik mama toch eene verschuldigde beleefdheid doen ik kan mama toch niet alleen visites maken als ze hoofdpijn heeft en op haar slaapkamer is
dag tante zei addy stijf vergeef de rommel adolfine ik pakte juist mijn koffers uit wij moeten eigenlijk vèrder kàrel gaan jullie al ja het regent zo en de coupé wordt zoo nàt
zijne carrière had kunnen vervolgen met haar aan zijn zijde de staffelaer was niet meer in diplomatieke dienst leefde bij haarlem op zijn buiten en zij hadden hem dus nooit meer in het buitenland kunnen ontmoeten dan door het allergrootste toeval
ja mijn jongen zoo is het goed wil ik dat dan maar zoo zeggen aan mama louis couperus de boeken der kleine zielen ja hij klemde zijn kind aan zich vast mijn addy mijn jongen mijn lieveling mijn lieveling
als wanhoopsarmen sloegen de molens hare wieken uit onder de machtige kopergrauwe wolken die als zware massa's weemoedigheden door een regenwind geblazen langs de neêrdrukkende luchten jaagden en jaagden altijd door
zij had wel henri's aarzeling gezien maar haar hand had zich gelegd op den schouder van haar zoon als nam zij hem in bezit zij wist niet hoe lang zij wachtte maar het scheen haar heel lang en zij zag de vestibule duidelijk de eikenhouten betimmering de drie vier familie-portretten een paar oude gravures van
neen neen vergoêlijkte de oude vrouw dat niet maar de oude tantes kwamen binnen dag marie dag dorine en christine zoo lief van je om weêr te komen
frans ontstelde en addy nu merkte het op werd achterdochtig om niets hoor vadertje flauwiteit louis couperus de boeken der kleine zielen neen frans er moet een reden zijn voor dien naam en die reden wil ik weten
ach van naghel geheel in de war ging de oude mevrouw aan den arm van van naghel verder constance had de kritiek der familie over adolfine's kennissen opgevangen
en nu bleef hij doodstil meenende dat hij papa waarlijk te veel had afgebeuld want zij hadden een dollen rit dien morgen gedaan als dronken van de gladde lengte der wegen als bezwijmeld van overmatige snelheid
die wel tegen jaap te keer ging dat hij zoo dom was geweest maar tevens dagen lang in huis een drukke emotie over het incident verwekte emotie die tot de van naghels de ruyvenaers karel en cateau
en tante lot en de meisjes geloofden niet verontwaardigd en tante noemde haar man ouwe wijf maar de bijnaam was dikwijls op de lippen van de jonge neven en nichtjes en van hun kennissen en op school eens meende addy een jongen hem te hooren uitschelden italiaan
zoo dichtbij zoo dichtbij de broêrs de zusters de geheele familie had haar genieerd al dien tijd haar nooit kunnende vergeven het schandaal dat zij verwekt had den smet dien zij geworpen had op hun naam
toen werd weêr onrustig de oude vrouw en stond moeilijk op haspelde zich vasthoudende aan de stoelen de kamer door belde steek het licht op en breng de thee piet de knecht stak het licht op trok de gordijnen dicht
melancho liek waar haal je het van daan ach paul van louter subtiliteit zeg je soms zulke onwaarschijnlijke dingen je hebt gerrit vroeger niet gekend constance
en het was of gerrit maar volstrekt terug wilde vinden dat jonge zusje dat feeënverhaaltjes had bedacht in de rivier achter het paleis te buitenzorg al was hij honderd maal een groote zware sterke kerel en ritmeester van de huzaren
hij zal er mooi komen zoo denk je dat hij er alleen met examens komt neen hij komt er met relaties dat is nu eenmaal zoo nog meer dan met mooie examens en je wil hem zoo later in de diplomatie laten gaan terwijl zijn vader en zijn moeder zich hier verdommen op de
malle ouwe vader hij bleef op van der welcke's knie wang tegen wang buiten in het voorhout stortregende het tusschen de maartsche bladlooze boomen en grauwe misten duisterden vaal en vaag uit de verte aan terwijl de vochte avond
dat zij smachtte naar een troost naar iets van liefde dat tot haar komen zoû met open armen en haar begrijpen zoû en beklagen er waren dagen dat zij geen woord sprak na een scène met henri totdat adriaan zijne armen om haar heen sloeg en zij in snikken uitbarstte aan zijn
kom bij me op mijn schoot het is misschien de laatste keer addy dat ik je op mijn schoot zal nemen nu ben je nog mijn kind en straks straks misschien ben je voor mij als een groote zoon met wien ik spreek en die niet meer zit op mijn schoot hij zette zich op zijn vaders knieën
maar de fietsen werden te voorschijn gehaald en als twee kameraden spurtten zij weg van der welcke eensklaps verjeugdigd verhelderd beiden vader en zoon niet groot maar goed gebouwd stevig en toch fijn hunne beider gezichten onder de gelijke louis couperus de boeken der kleine zielen petten treffend gelijkende op elkaâr in die wat breeden snit
maar op java niet soo veel geklès als ghier zei tante kwaad nu gepraàt zal er toch ook wel w o r d e n maar niet soo onghartelijk zei tante louis couperus de boeken der kleine zielen heel kwaad en niet komende uit hare bedoeling en hare woorden niet soo onmenselijk niet zoo
nu weet ik de waarheid mama zeide hij en als de menschen nu lasteren ben ik sterk zij sloeg om hem heen hare armen zij liet vallen haar hoofd aan zijn borst zij voelde hem in die omhelzing ouder grooter sterker geworden nu heelemaal een man
zij zoû het nooit kunnen vergeten dat die twee oude menschen dertien jaren hadden noodig gehad niet om haar als dochter aan te nemen maar om in haar kind hun kleinkind te zien in al dien tijd geen brief geen toenadering een volkomen stilzwijgen een geheel dood zijn voor hun eenigen zoon voor hun eenigen kleinzoon
het was de ergernis van van naghel die de carrière van zijn zoon gebroken zag al was de jongen ook nog jong en al zoû hij hem wel kunnen helpen aan iets anders in holland maar hij was altijd tegen dit huwelijk geweest een zwak hollandsch meisje zonder geld
maar als j i j dat vindt cateau waarom h e b jij haar dan geen compliment gemaakt omdat i k vind zeurde cateau en zij louis couperus de boeken der kleine zielen zeurde het beslist dat die japon
grooten louis couperus de boeken der kleine zielen stoel en als die kinderen klimmen op zijn borst en zijn beenen dan schijnt hij mij toe éen geluk éen geluk o paul en ik ook ik voel me gelukkig ik kan je niet zeggen paul hoe gelukkig ik ben terug hier in den haag
oom ruyvenaer behalve als hij eens naar java overtripte om te zien hoe het er op de suikerfabriek ging met een retour van zes maanden herinnerde zich niet een zondag avond gemist te hebben
ja zei constance onwillig karel en cateau keken naar adriaan het kind stond kaarsrecht voor hen een treffend mooi kind zeer zeker geleek hij op zijn vader hij had van der welcke's regelmatige trekken zijn ronden schedel zijn kort zacht
zij kwam in de serre zag in den achtertuin haar oogen grauw en triestig louis couperus de boeken der kleine zielen zagen uit in den grauwen weemoed van den duisterenden avond de wind stak op kreunde zachtjes door de opperste twijgen der boomen
die oùwe menschen toch gelukkig jà ze trekken niet aan de wereldsche saak ze wetèn van niets in ghollànd zei tante boos maar in den o o s t antwoordde cateau dadelijk hatelijk
dat had niemand hem nagedaan zij is ouder dan hij zes jaren neen vier jaren niemand had het gedaan neen niemand
zij had iets zachts en moois en voornaams van exquize vrouw vooral nu dat hare ijdelheid eigenlijk dood was zij had een ingeboren smaak om nooit iets te doen en te zeggen dat leelijk was of hard of grof en alleen als hare zenuwen haar waren de baas kon zij driftig zijn en
en hem verzocht dien avond om zeven uur in het hôtel des indes te komen daarna was hij naar oom gerrit gegaan en eigenlijk vond hij dat lastig want hij moest toch papa en mama voorbereiden op de komst van den dikken man die een concept contract zoû meêbrengen
was zij niet vijf jaren lang de vrouw van den minister rezident te rome gelouis couperus de boeken der kleine zielen weest had zij hare pozitie niet met tact met gratie met wereldkennis zelfs vervuld zoodat de hollandsche kolonie zelfs hare salons prees boven die van andere nederlandsche legaties in het buitenland
ja mijn vest is netjes kijk er maar naar nette knoopjes hè het zijn saffiertjes ongeslepen en cabochon ja je hebt een chic broêrtje kom neem zijn arm maar eens dan wandelen we wat door de zaal
neen wij niet zo jullie ok niet wèl ik had toch gedàcht dat ze cnstance er bij zouden vragen
u ze dan jonge meisjes louis couperus de boeken der kleine zielen neen nu dan wat anders ik vind het niet goed dat je met die oudere studenten loopt addy daar kan je dan rustig met me over praten maar dat is geen reden om zoo te vechten ik kan nu niet meer eten
hij begreep dat hij haar niet meer in onwetendheid kon laten zij verzamelde haar geestkracht om rustig te blijven na het lunch alleen met haar man vroeg zij zeg mij nu wat er is
alleen karel was misschien een beetje uithuizig en te veel weg uit den familie kring voor zoo een jongen jongen met al zijn clubs en gewichtigheid en daardoor had marietje het jongste meisje van veertien het wel wat stil
en zij bemoeide zich ook louis couperus de boeken der kleine zielen de grootmoeder met het uitzet van emilie zij gaf hare raadgevingen en zij dàcht niet over geld zij ging langzaam de trappen op naar de bovenverdieping om de kamer te zien voor hare twee achterkleinkinderen die komen zouden
cony je haar krult dat van zelf wel neen dorine ik frizeer het wat een werk constance lachte goedmoedig
waarom vroeg van der welcke koel ach omdat die toch o o k aan het hf is geweest v r o e g e r en jij ok niet waar van der welcke ja ik ook zei van der welcke droog
ja kinderen had ik ze maar niet dat zijn ook de vruchten van oogenblikken van onbedachtzaamheid ik beklaag de arme stumpers begint de voorstelling nu tableaux-vivants door die goeie louise gearrangeerd een pantomime van frans en henri vervelende dingen altijd die bruiloftspartijen ik vond de onze