AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
loop je dus altijd met den sleutel in je zak wat zal je doen als je dien hebt afgegeven plaagde hij terwijl hij stilhield en de groom van achteren afsprong om marie te helpen uitstijgen
tante kan je hulp wel missen en mooi is ze altijd antwoordde mathilde kom gaat nu allen meê met juffrouw frantzen allons als zoete kinderen freddy vloog weg en daar mevrouw van erlevoort sluimerde kon mathilde haar macht laten gelden en het viertal werd naar boven gejaagd met een aanmaning op elke treê
o ja ik wil gaarne blijven je bent zoo goed mag ik blijven ix dien middag kwamen de oude mevrouw van raat en mevrouw verstraeten om eline te zien en haar over te halen naar het nassauplein terug te keeren
de oude mevrouw van raat en emilie henk en betsy frédérique otto en paul bleven de verstraetens gezelschap houden en hoewel men nu en dan eens lachte en zijn best deed vroolijk te zijn scheen het of er langs de guirlandes een geur van weemoed neêrzonk die zich vermengde met den stervenden geur der welkende bouquetten en bloemenmanden
ik weet genoeg van ze om te weten dat ze als een troepje parasieten op je geld azen zoo denk je etienne heeft zeker geleuterd over iemand dien ik wel eens geld gaf etienne moest beter weten wat hij zeggen kan en wat hij voor zich moet houden je leent onder jongelui elkaâr zoo dikwijls daar kan jij niet over oordeelen
en paul slaapt die nog o ja mevrouw zeide dat paul altijd alleen ontbeet of meestal niet ontbeet en alleen koffie dronk paul gaf haar weinig last maar ook weinig genoegen
waarom had ik toen geen medelijden met hem en later wel mathilde ried dat zij niet alles zeide en freddy zelve ontdekte zich door er smartelijk bij te voegen hoe vreeselijk als je iets gewichtigs doen moet en je weet niet hoe het te doen ik wist niet dat ik ooit zoo weinig zeker van mijzelve had kunnen zijn
maar hoe akelig nu toch dat jullie ons moesten overvallen kreet emilie jullie zijn te vroeg aangekomen wat prachtig ziet alles er uit riep georges wat hebben jullie ons bedorven
dat hij nimmer herboren kon worden in een geheel ander schepsel dat ademde onder geheel andere omstandigheden in een geheel anderen kring hij zou gaarne verschillende gemoedslevens hebben doorleefd in verschillende eeuwen hebben bestaan en in telkens wisselende metamorfozen zijn geluk hebben willen zoeken
wat ik op mijn tong heb ze miskennen je vere maar stoor je er niet aan oude jongen het gaat mij ook zoo in de wereld ze miskennen mij ook het is treurig treurig maar het is zoo dag vere nu slaap lekker vere
zij zag alleen die ingeboren wereldschheid schemeren door een aangenomen eenvoud en dit hinderde haar zooals de groote blauwe zijden strik op eline's glad lichtblauw katoentje haar hinderde
ik had niet verwacht je te zien henk het is heel lief van je bracht zij eindelijk uit heel lief hij drukte haar de hand en stak zijn hoofd uit het open portier maar paul kwam aan in orde riep hij en sprong in het rijtuig wel elly dat doet me plezier hoor dat doet me plezier je weêr te zien
dag eline dag eline riep een nieuwe stem van buiten eline zag uit en bespeurde gustaaf een mooi ventje van tien met een paar brutale blauwe oogen een echte straatjongen met niet te wasschen vuile handen en komiek als een clown
zoo zijn alle partijen dus tevreden riep paul in zijn handen wrijvend dat vind ik altijd maar gelukkig in de wereld mevrouw van raat zag een weinig strak voor zich pauls luchtige woorden vielen wat buiten den toon er werd geklopt de oude meid kwam binnen
zoo bereikte zij de javastraat en sloeg zij rechts om naar de laan van meerdervoort toe de storm schudde haar of hij haar breken wilde als een riet en een groote tak viel haar over den schouder neêr en schramde heur gelaat zoodat zij een smartelijken gil gaf
toch maakte wel iedereen je het hof vooral de mama's van huwbare dochters zooals mevrouw eekhof die hem met alle geweld scheen te willen lijmen aan ange of léonie of mevrouw oudendijk die hem minstens eens per week inviteerde en hem zooveel mogelijk met françoise alleen liet terwijl nu dat cateautje op jaren kwam mevrouw van der stoor ook moeite ging doen
kom nu ach groote goedheid wat voer je nu uit marie had al de bloemen voor de vierde maal uit den rand van het lampje genomen daar zij ontevreden over haar werk was
rust nu eline rust nu als je niet slapen kan een holle snik doorknarste eline's keel engel die je bent fluisterde zij brekend ik zal het nooit vergeten wat je voor me doet nooit het is of je me gered hebt van een afgrond o die modder je houdt dus van me
ik ben nooit boos op je geweest stamelde hij met een brekende stem zij kuste hem liet hem los zuchtte verruimd en sloeg een langen blik om zich heen zij had iets van een thuis gevonden
goed en verstandig dat is toch al veel sprak ze nadenkend ja maar ik meen georges heeft nooit in zichzelve met iets een strijd gevoerd zijn leven is tot nu toe een vlak paadje geweest en zoo zal het wel altijd blijven
eline schrikte op met haar woeste oogen en haar verwarde haren die jeanne steeds tevergeefs wegstreek en zij omklemde jeanne wild als dompelde zij zich brandend van smart in een koele bron van sympathie o engel engel gilde zij uit vergeef me ik meen het zoo niet
neen hij schilderde tegenwoordig in het geheel niet meer hij had zijn ezel op zolder laten zetten het was zoo een onaangename lucht die olieverf aan de muziek was hij ook geheel en al ontrouw geworden sinds eline vere weg was en zijn duetten waren gestaakt
frans kwam weldra tot hem en haalde zijn schouders op ze wil je niet zien ik zou er maar in berusten ik geloof dat ze een violente koorts heeft zou reijer nog thuis zijn rij dan naar hem toe goed sprak henk gedrukt ik zal gaan
wat dan oom vroeg betsy dat je oude vriendin dat vrouwtje van ferelijn zoo ziek is jeanne zoo ziek ik heb gisteren een brief van ferelijn gekregen uit bangil sprak mathilde zacht
kalmte genegenheid waren geneesmiddelen die eline nu behoefde verder met den winter een zachter klimaat dan holland en hij sprak zelfs niet over de kinadroppelen die hij eline had voorgeschreven mevrouw van raat hoorde hem met tranen in de oogen aan
continuez ainsi riep mevrouw van rijssel wanhopig en keek over de trap want beneden gaven madeline en nikolaas dikke juffrouw frantzen den grootsten last en wilden niet met haar mede naar boven
zooals ik je zeg je luchtige minachtende toon bevalt me soms niet je kan soms vreeselijk arrogant spreken bij voorbeeld verleden toen je over georges en lili sprak omdat ik het dwaas vond en dat vind ik nog dat ze met elkaâr armoede willen gaan lijden enfin ze moeten het weten niet waar maar waarom is het arrogant dat te zeggen
heengaan wellicht vor zij gehuwd was dat hij geen getuige behoefde te zijn van den treffenden slag dien zij hem zou toebrengen zij had hem nog nooit in zulke levendigheid zien opspringen als nu hij had haar dan wel lief en hij leed wel zij stond nog steeds met het portret voor
door den wind gedreven ijlde zij over het doorweekte modderige pad terwijl de orkaan over het alexandersveld loeide telkens deinsde zij voor de takken terug die de boomen over haar neerschudden en zij begreep nu voor het eerst dat zij gevaar liep verpletterd te worden door een dier krakende stammen
het portier werd opengerukt zij rees op heur zak en heur ingeriemden plaid vol parasols in de hand zij zocht in het gewoel der in en uitstappende reizigers naar paul zij wist dat hij haar zou komen halen en zij schrikte eensklaps toen zij eene bekende groote gestalte door de anderen heen zag dringen naar haar toe henk riep zij
intusschen ben jij te leiden in een troepje van jongelui die allemaal rijk zijn of doen alsof en verteer je alleen een beetje minder dan ik hier met mijn heele familie je begrijpt vriendje dat gaat niet langer zoo
o god o god ik word ik word krankzinnig schreeuwde zij in een vlaag van snikken en ze rukte zich los uit zijn greep en stortte zich de kamer uit terwijl zij in haar vaart eenige glazen van de tafel sleepte die rinkelend in scherven vielen
intusschen zoodra hij gevraagd had zoodra zij nadenken moest en zich niet in een overstelpende weelde van passie kon overgeven was zij vol angst teruggedeinsd een beslissend woord te spreken hij otto wachtte hij ten minste was bescheiden
goed lief mensch murmelde zij met een weemoedigen glimlach de zenuwachtige onrust harer ziel scheen als in een zalige veiligheid weg te vloeien want zij voelde zich veilig te midden der reliquieën van haar vroeger leven
iii des avonds na de receptie waren de verstraetens een weinig moê zij verkleedden zich en meneer trok zich in zijn kantoor terug mevrouw ging een dutje doen afgetobt door duizend
tegen die vreemden moest ik altijd lief zijn en lachen want wie zou een treurige logée hebben willen krijgen en waar moest ik naar toe als ik niet ergens logeerde of reisde je had bij mij altijd kunnen komen kind en ik had je eerder geschreven als ik geweten had dat je je zoo ongelukkig voelde maar ik dacht dat je gelukkig was
zeer verplicht en als hij fijner is dan jij ach dan ziet hij mij in den nek dat is altijd zoo in de wereld nietwaar je hebt zeker al thee gedronken ja neen dank je laat maar maar zeg hoe lang blijf je nu hier in den haag
wat noemde haar zuster het anders dan egoïsme dat paul zich niet aan de minste harer wenschen stoorde dat hij niet het minste deed om haar heur laatste dagen te veraangenamen hij schonk haar niet de minste gezelligheid in haar eenzaam huis dat hij als een hôtel scheen te beschouwen waar hij at en sliep
emilie had weldra de tafel gedekt en trok tusschen hare knieën den wijn open marie kwam terug schenk den wijn toch in hunne mooie karaffen riep marie ik vind het bespottelijk als je mooie dingen gekregen hebt en je gebruikt ze niet dat is een idée riep emilie terug haal ze eens mies ze zijn boven in de kast van georges kamer
maar tevens richtte al hare weerspannige fierheid zich met een hoog gevoel van eigenwaarde op zijn vraag rukte haar een blinddoek van de oogen en zij zag hem op eens zooals zij hem steeds gezien had in den haag egoïst wuft ijdel
en nu accepteer je zeker die gunst omdat je geen danseur gekregen hebt hé maar nu wil ik je ook niet meer hebben ga maar weg ach paul wees nu niet flauw laat me nu zitten ik kan er immers niet meer door ik weet niet waar ik anders naar toe moet
scheen het haar toe dat er niemand op de wereld gelukkiger kon wezen dan zij met hare grijze haren en haar jong hart na het ontbijt sloeg théodore voor een tocht te maken naar den zoogenaamden dikken boom want hij beweerde dat onder de vele dikke boomen van gelderland de hunne die van de horze volstrekt niet de minste was
zeg eens cateau hoe lang is het nu toch wel geleden dat ik je drapeerde voor het tableau vivant van de vijf zinnen herinner je je het nog cateau bloosde o dat is nu wel laat eens zien wel twee en een half jaar geleden dat was in mijn jeugd ik zou het u nu niet meer laten doen daar kan u zeker van zijn
hoe kunnen jelui toch zoo ondeugend zijn en mama zoo een verdriet doen morgen zijn jullie allemaal ziek kom gauw naar boven en dadelijk haar stem klonk gramstorig en de beide kinderen begonnen bijna te weenen maar mevrouw van erlevoort kwam ter hulpe ach mathilde laat ze nu maar een oogenblikje blijven
en lili uitgeput na een geheelen middag staande bedankt te hebben voor een stortvloed van felicitaties had zich in haar geliefden stoel van oud tapisserie werk neêrgeworpen en sluimerde bijna met half gesloten oogen lili waarom ga je niet wat boven op je bed liggen ried marie aan
v vincent was uitgevallen betsy viel in en elly heb je nu al een dollen streek verzonnen iets vreeselijk dwaas vroeg vincent in de laatste woorden hare stem nabootsend
maar zij zette de wandeling door hare nieuwe kamer voort en haar blik viel op een japansche doos die mevrouw van raat op haar schrijftafel geplaatst had zij wilde als werktuigelijk de doos openen maar bespeurde dat zij gesloten was
wil ik je dan alleen laten en wil je wat slapen neen neen blijf toe blijf ik ben niet moê van die vijf uren sporen ik ben moê van van alles en daar helpt geen slapen voor
ik zal beneden de kachel zien aan te maken kleed haar uit hij was nog verpletterd door eline's verschijning en ook hij trilde van medelijden zonder zijne woorden te kunnen vinden nu hij haar in dien stoel zag hangen met hare druipende haren op heur doodsbleek gelaat
eensklaps als eene verrassing bij eene wending van den weg lag het dorpje horze voor de oogen der wandelaars eenige huisjes en hutjes met een broodwinkel een pastorie eene uitspanning een stal verstrooid om een klein kerkje en eline zag verbaasd rond en zeide dat ze het dorp niet zag
het was hem of hij uit een zoeten droom ontwaakte toen de muziek ophield waarom maar zoo niet door te walsen hè freddy altijd door tot je dood ging zij lachte en antwoordde iets maar hij hoorde niet wat hij droomde nog dat zij walsten
heb je je pijn gedaan vroeg hij ja steunde zij ai ai doe ik je ook pijn neen o neen het was een fijn werk en al deden zijne vingers het ook nog zoo zorgzaam toch was het een pijnlijke behandeling die zij onderging
na het souper zeide mevrouw van raat dat het haar veel pleizier zou doen zoo eline nu wat rust ging nemen op hare kamer eline vond het goed maar mevrouwtje moest bij haar blijven wou ze paul had een afspraak met kennissen en nam afscheid en ook henk stond op om te vertrekken
is het nu niet kaal op zij tilly och wel neen het is een en al strik en lintenburg wat wil je nu meer het fladdert al alles om je heen toe freddy ik bid je wees nu een oogenblik stil
toen had zij henri van raat ontmoet en sedert verbaasde zij zich vaak hoe die goede lobbes zooals zij hem noemde die toch zoo weinig op den held harer droomen geleek zooveel sympathie in haar verwekte dat zij dikwijls plotseling naar zijn bijzijn verlangen kon
je weet dat ik een groote fout heb paul begon zij ik kan namelijk nooit mijn gevoelens verbergen ik vind je tegenwoordig niets lief en dat schijn ik onwillekeurig te laten blijken het spijt me en ik verzeker je dat het onwillekeurig is ik zal voortaan probeeren vriendelijker te zijn en een beetje te huichelen
eline sloot de oogen om te slapen het scheen haar echter of heur geest trots die gesloten oogen in plaats van in de dofheid der sluimering te zinken klaarder en klaarder werd
ik kan je geen ander antwoord geven paul ik kan het niet geloof me ik ken je misschien beter dan jij je zelven kent je houdt niet zoo van me als ik zou willen hebben dat mijn man van me hield je mag me gaarne je verbeeldt je misschien op het oogenblik verliefd op me te zijn maar je houdt te veel van jezelven om veel van een ander te kunnen houden
het was er kleinsteedsch iedereen kende elkander ten minste van aanzien en men ontmoette er overal de zelfde menschen criant vervelend hij wist nog niet wat hij zou doen maar hij wachtte eerst brieven en geld uit brussel en hij eindigde met paul te vragen of deze hem voor een paar dagen honderd gulden kon leenen
zij duwde marie den hoed op het hoofd flap draaide de kraan dicht en sloot de porte-brisée tusschen de slaapkamer en het kantoor in de duisternis blonk het lichtje tusschen de bloemen als een lamp der feeën in den nacht terwijl een zachte koelte door de open vensters
starend schudde zij het hoofd van neen neen er was niets nou maar je kan het mij gerust vertellen hoor ach ik heb een beetje het land waarover zij kreunde even in eene behaagzieke pruilerij ach ik weet niet ik ben wat zenuwachtig al den heelen dag
zij was zeer bedroefd dat paul haar dien zoen had gegeven en zij was nu boos op zichzelve dat zij gevlucht was in plaats van hem flink de waarheid gezegd te hebben over zijne onbehoorlijkheid schertsende had hij haar vroeger wel eens nageloopen haar gevangen en haar gekust maar toen waren zij kinderen geweest ten minste zij
gaat mama al weg vroeg hij ja ze is moê antwoordde zij kort zonder hem aan te zien hij merkte haar koelheid op en zij deed hem pijn het scheen wel of ze hem allemaal brusqueerden eerst cateau nu freddy
want betsy vertrok tegelijk met de verstraetens en emilie en eline hield haar niet terug zij gevoelden beiden dat niets haar meer bond dan een band van conventie dien zij ter wille van de meening der wereld eerbiedigden maar die geen liefde insloot
kom willen we dan gaan sprak hij en in zijn eenvoud straalde hij van geluk zij liet zich langzaam zeer langzaam medevoeren steeds snikkende in zijn armen het hoofd verborgen op zijn schouder
zij zag hem nu reeds met zoo iets schoonmoederlijks aan en zij legde haar hand met zoo iets vertrouwelijks op de zijne hij putte zich dan ook uit in de verfijndste complimentjes over françoise welke hij mevrouw oudendijk toediende als zoete fondants o hoe behagelijk slikte zij ze
gerard geleidde frans naar henks kleedkamer opdat hij zich van zijn natte kleêren kon ontdoen je mag ferelijn wel op een delicate manier vragen hoeveel hij voor dat rijtuig betaald heeft henk sprak betsy met een nederige stem zoodra zij alleen waren het zal hem toch heel veel gekost hebben in dat weêr en het is toch aardig dat hij dadelijk gekomen is
en mevrouw van raat verbeeldde zich dat hij zijne visite maakte alleen voor dien éénen onderzoekenden blik wellicht had hij niet meer noodig voor het oogenblik en wilde hij eline zoo min mogelijk lastig vallen
het was bij vieren toen de deur van den salon geopend werd en betsy binnenkwam met ben aan de hand eline rees aanstonds op en snelde haar tegemoet om hare verlegenheid te verbergen
mathilde zuchtte en dof murmelde zij zeker het is iets verschrikkelijks een besluit te moeten nemen soms neemt men een besluit in een roes van blijdschap zonder er over na te denken en men wordt ongelukkig soms neemt men een besluit men denkt er over na wanneer het genomen is
dag eline dag ben dikke peuter bonjour beterschap met je schorheid paul ging en eline zette zich weder aan haar piano een korte pooze mijmerde zij er over hoe jammer het was dat paul zoo weinig energie toonde en dit deed haar weêr aan henk denken
eline beloofde het en mevrouw liet haar alleen maar eline voelde zich nog te vol om zich aanstonds ter ruste te leggen zij zag rond in hare kamer en in elken hoek herkende zij haar eigen vazen hare platen en fotografies
kind je zal ziek worden o dat duurt nu tot vanavond riep marie en als ik vannacht in mijn bed lig lach ik nog wat heb je tegenwoordig dan voor blijde gedachten marie blikte verschrikt op en bloosde
ja ja riep eline ik ben van hen weggeloopen ik kon niet langer bij hen blijven en ik kom bij je ik kom bij je omdat ik niet weet waar ik anders naar toe moet o jeanne ik bid je help me eindigde zij brekende van snikken
maar wat was dan het leven wat was dan een mensch een willooze speelbal die door het noodlot her en derwaarts geslingerd werd zij had gewild zij wist het zeker zij had zich willen dwingen maar zij was zwakker dan haar noodlot en nu
zij bleven steeds achter elkaâr rijden toen hij aan het ijzeren hek van de groote rijlaan der horze gekomen was bleef hij staan en wachtte tot zij hem stapvoets ingehaald had
ik zie er uit of ik uit den oorlog kom sprak hij met een poging tot scherts ferelijn toe zoodra zij weder in den coupé zaten op weg naar de hugo de grootstraat en o kerel het schijnt tegenwoordig wel oorlog bij ons ik krijg er tenminste mijn buik vol van
ik doe u toch geen verdriet door zoo te spreken ik wensch niets liever dan dat ik mij vergis in eline en als ik haar langer ken nietwaar zij aarzelde het ronduit te zeggen zij hield niet van eline
zij had behagen in zulk een gesprek meestal werd zij het met hem eens en telkens weêr gevoelde zij voor hem de sympathie die zij vroeger reeds gekoesterd had telkens weêr deed hij haar aan heur vader denken in zijn gezegden in zijn gebaren in zijn blik
zoo verklaarde hij zich een weinig zijn late herschepping van een dikken doezel zooals betsy hem wel eens genoemd had tot een overmoedig brutalen geurmaker die het er flink van nam maar diep dacht hij er niet over na hij filozofeerde nu alleen een weinig uit gemis aan conversatie aan zijn ontbijttafel
in het vertrek viel de morgen binnen en het nachtlampje knetterde vlamde heen en weder doofde uit en walmde eline sliep in dof moê en leêg van brein het vale bleeke licht scheen klaarder en klaarder op heur gelig wasachtig gelaat
heeft u de familie ferelijn reeds gezien ze zien er uitstekend uit allemaal de kinderen ook een allerliefst vrouwtje nu adieu ik mag zeker nog van uw equipage profiteeren
mevrouws blik bleef bezorgd op haar rusten paul dronk naar zijne tegenwoordige gewoonte een kop thee mede gezeten op de ballustrade ook hij zag eline aan en herinnerde zich hoe hij op het bal van lili's bruiloft het voornemen had opgevat eline het hof te maken voor de grap
alles was de schuld van henk had heur man vincent dat ellendige sommetje geld gegeven zij zou nooit op het idée zijn gekomen hem in huis te nemen zij verafschuwde vincent en zij verafschuwde zichzelve om haar vrees zij was immers rijk en gelukkig wat zou hij haar kunnen doen
je zal zien ze doen het nooit voor ons hoor emilie riep zij uit iii zij wilde nu ook nog steeds vroolijk een laatsten blik weiden over de slaapkamer ook hier lag die tint van levenloosheid over de nieuwe meubels over de gordijnen van het ledekant over de waschtafel en de kasten en over het toilet tusschen de twee vensters
als hij dàt soms dacht dan had hij het mis en zij wendde zich met een knikje van hem af terwijl hij zich inwendig vroolijk maakte over haar nuffig gezichtje daar kreeg hij frédérique in het oog die in den grooten salon van zijne moeder welke vertrok afscheid nam en hij spoedde zich tot haar
emilie weidde over alles een laatsten blik verschikte een stoel schoof een kleedje recht het is klaar alles is klaar dacht zij vergenoegd inderdaad was alles klaar zoo goed in de slaapkamer als in het kantoor waar in de antieke boekenkast nu alle boeken gerijd en het boudoirtje waar de stoeltjes om het babytafeltje stonden
hij zeide dat zij zooveel goeds in zich sluimeren liet dat zij schatten had waarvan zij niet wist en dat hij dit alles in haar zou pogen te wekken in de volheid van haar geluk werd zij oprecht ook voor zichzelve zo als zij het nooit was
en ik kan je niet zeggen wat een dot ik je vind mijn goed goed oudje riep eline ik ben zoo blij dat ik bij je mag komen zij knelde de weenende oude vrouw steeds in hare armen en mevrouw van raat deed haar zitten op de canapé en zette zich naast haar met den arm om heur middel
in de keuken waar de potten en pannen in het gas als zonnen en sterren aan den wand schitterden vroeg fine nog om een sauskom en om nog een schaal marie bracht haar alles terwijl emilie nu de tafel dekte met twee couverts en de servetten in de glazen plooide
is geheel bizonder en voegde zij er zeer zacht bij otto heeft verdriet gehad en etienne is een kind een goede lieve jongen maar een kind vergelijk paul dus niet met hen en beschouw paul als iemand die geld heeft daarom door de wereld bedorven wordt en zich gaarne laat bederven
françoise had hem gezegd dat zij zoo dolgraag paard wilde rijden waarom gaf mevrouw haar geen rijpaard vroeg hij goedig ze zou een betooverende amazone zijn en hij wachtte met een brutale naïveteit op haar antwoord
nu dat zou wel gezellig zijn zoo een mooi meisje in huis ze was nu laat eens zien vijf-en-twintig jaar toch nog jong genoeg om aardig te zijn hij zou ten minste eens zien of hij haar niet verliefd op zich zou kunnen maken voor de grap
niet dat ik met al die filozofie wil beweren dat paul een flink karakter heeft een man uit éen stuk is volstrekt niet maar ik verklaar er meê dat hij zwak is ik kan nooit van een man houden die zwak is antwoordde freddy stug
eene enkele maal wischte zij met heur zakdoek het beslagen glas af om naar buiten te turen waar de avond grijs neêrzonk en vale mistnevels over de weilanden gleden hier en daar met een dof geel lichtje doorschemerd
zij hoorde fluiten en de lichten die de nevels doorschemerden werden talrijker zij naderde den haag langzaam richtte zij zich op schoof heur hoed en heur voile recht en deed haar boek en heur flacon in een lederen zak dien zij sloot
in de slaapkamer op lili's bed waarop lili nimmer meer sluimeren zou lag haar bruidstoilet en de witte sleep slierde gekreukt over het tapijt terwijl de sluier en oranjebloesem als in haast op een stoel lagen
het was haar of heure ziel zich uit glanzende draperieën had losgewonden en eenvoudig met de naakte blankheid van een beeld vor haar stond zij ontsluierde zich niet meer in hare gemaaktheid ze speelde geen rol meer zij was zooals zij was het vrouwtje van haar otto
zij hoorden het psalmgezang der boeren uit de kerk dringen als een zachte breede galm van eenvoudige vroomheid en in hun stemming scheen hun dit onkunstige gezang vol van eene poëzie toe die zich vermengde met de poëzie der donkere tinten van het loover met den geur der dennenaalden met de liefde in hun hart
het was haar of zij uit het gewone leven was weggerukt en in een sfeer vol helsche angst en rampzaligheid neêrzonk zij stierf bijna van angst voor dat donker dat haar als een floers van angst omwaaide voor dien zondvloed die zich op haar bloot hoofd uitgoot zonder dat zij zich beschutten kon
het geluk is een kapel als het om je heen fladdert moet je het niet zoeken te grijpen om het anatomisch te ontleden daar is het te broos en te etherisch toe dan gaat het dood zij zag hem verrast aan hij kon vaak zijn gedachte in zoo een aardigen vorm kleeden en hij deed het zoo gewoon zonder poëtische affectatie alsof hij iets heel eenvoudigs zeide
die eener thyrsos zwaaiende bacchante welke met strengelende wijngaardranken hem zocht te omstrikken of hem driest in dartelen prikkelenden overmoed haar vollen beker in het gelaat wierp
ik vind je schandelijk brutaal je wordt iederen dag brutaler riep marie maar hij hoorde niet hij rees op en drong door hen allen heen hij had cateautje van der stoor om een hoek van de serre zien kijken en hij moest haar toch eens even aanspreken hij gevoelde een plotseling
ja eline ik hoû van je maar rust nu rust nu uit o rusten dat eene woord doorsneed jeanne's ziel eline sprak het uit met eene stem vol wanhoop alsof er voor haar geen rust kon zijn nooit meer
anderhalf jaar was verloopen bij de verstraetens op de princessegracht zag het er allerfeestelijkst uit de vestibule de eetkamer de beide salons en de serre geleken bevallige wintertuinen daar kunstige palmgroepen zich in de hoeken als pyramiden van groen verhieven
en plotseling veranderde dat treurspel in een zacht tooneel vol liefde en geluk eene verzoening met otto die haàr tegemoet kwam haar aan zijn borst sloot en haar kuste te zamen in ééne omstrengeling wandelden zij daarna door een spaansch landschap maar zij stootte hem eensklaps van zich af en hij viel aan hare voeten en weende
op de witte paul kan het getuigen ik heb verteld vere dat je een hart van goud hadt ze miskennen je vere maar kom allons riepen paul en georges ongeduldig hem bij een arm vattende maak het kort neen neen laat me zeggen wat
een woest verlangen vol berouw doorgloeide thans haar arm radeloos hart bij de gedachte aan wat zij ginds verlaten had bij de gedachte dat zij nog zoo lang door den stortvloed te waden had vr zij de ferelijns bereikt zou hebben
ze droeg mij op hij zag betsy aan haar zaken hier te regelen en haar goed te laten wegbrengen maar ik geloof dat zij dat alles in haar drift heeft gezegd ik hoop ten minste dat we morgen om dezen tijd veel in der minne geschikt zullen hebben
etiênne wat maak je een leven riep zij bijna ongeduldig haar broêr toe die iets galmde van buvons jusqu'à la lie terwijl hij zijn bevenden kelk bijna uitstortte over lili's taart maar zij had berouw over dat dwaze verwijt waarom mochten anderen niet vroolijk zijn al was zij nu ontstemd
ik heb vlagen rages weet je en dan meen ik alles te kunnen doen dan zoek ik groote onderwerpen voor een schilderij zooals papa glimlachte zij weemoedig en dan ben ik vol ijver om van mijn stem te maken wat er van te maken is maar heel gauw branden die mooie plannen uit als afgestoken lucifers je moest je schamen
mathilde glimlachte en liet zich omhelzen kom nu allemaal naar bed sprak zij een weinig verzoend wat ziet de freule derledikant er uit zeide martha hoofdschuddend ik kan het heelemaal weêr gaan opmaken stoute bengels zoete bengels riep lientje
daarom had jeanne haar man ook overgehaald niettegenstaande hun kleine beurs in den haag te blijven zij zou zuinig zijn beloofde zij en zij hield woord weinig spaarzaam van aard maar nu gedwongen te zien op iederen cent dien ze uitgaf
ii het was over tienen toen het rijtuig voor het huis in de laan van meerdervoort stilhield de palfrenier belde men deed open zij stapten uit in de vestibule stond mevrouw van raat bevend van aandoening nu eline op haar toestortte en haar omhelsde
maar waar blijft otto toch hoorde eline hem eensklaps uitroepen en zij onderscheidden tevens de stem van betsy die iets fluisterde otto zag glimlachend neêr op het weenende hoofdje dat nu verschrikt tegen zijn borst lag
kom zij moest het maar niet al te donker inzien er was werkelijk nogal een beduidende overwinning behaald op die ompantserde ouderharten en wat wilden ze dan toch eigenlijk meer zoo maar ineens trouwen zeker hè morgen receptie over een paar dagen naar stadhuis en kerk en dan op een zolderkamertje onder de hanebalken zeker dat zou charmant zijn
wacht nu twee bouquetten éen voor meneer een voor mevrouw een voor beiden is genoeg twee zeg ik je ik zeg je twee de bouquetten werden geschikt en de tafel was allerliefst als gedekt voor een klein souper met kristal zilver en bloemen
het gelaat van een haveloozen bedelaar die haar in nice verschrikt had zag haar plotseling dreigend aan en met iedere seconde wisselde het vizioen van omgeving en van personen zij wierp het laken dat zij over zich heen had getrokken van zich af want een klam zweet parelde op heur gelaat en op haar hals
freddy begon hij ik moet je eens iets vragen wat dan waarom boudeer je tegenwoordig tegen me ik boudeeren ik denk er niet aan alleen kan ik niet lief zijn tegen iemand van wien ik op het oogenblik niet hou
zij ried als het ware reijers vaste wilskracht onder zijne elegante vormen en wilde nu ook gaarne aan zijn kennis gelooven bij de derde visite nadat hij eline verlaten had sprak zij hem even alleen
wanneer hij dan vertrokken was zocht zij die beelden opnieuw in den hemel op en het was haar als goten zij een zachten glans in hare ziel uit ii het was na een warmen julidag een lange lichte avond en zij herinnerde zich een dergelijken avond een paar jaar geleden op de horze
zoo was het geen lijkkleed meer zoo was het een schitterend feestgewaad blank als sneeuw en lelies en marie hoopte zij hoopte en zij nam de lentezon op in hare ziel tot alles er ontlook en bloesemde
ja zij dacht ze had zeker zoo gesproken om vincent die niemand op de wereld had dan haar en zijn vriend die ver was zij had medelijden met vincent maar had zij dan niet meer medelijden met otto
viii den volgenden morgen reed henk met frans zeer vroeg naar een oculist er waren in henks oog slechts een paar aârtjes gesprongen en hij gevoelde zich reeds verlicht toen het lancet hem van een enkel glaskorreltje verlost had over zijn wang was echter een lange sneê zichtbaar
kleed je nu van boven zoo een beetje uit dan zal ik straks je haren borstelen en kammen vindt je dat niet heerlijk zal je mij dan kappen zoo hoog als jij het draagt maar kleine dot ben je dwaas je krijgt een vlecht hoor net als anders neen toe eline toe kap me nu mooi als een dame
veel amuzanter zoo altijd uitgaan plezier maken zie je ik geloof niet dat het me zou aanstaan maar ik zou het toch wel eens willen zien ik kom bij je logeeren later als je getrouwd bent en daarom dacht ik dat je het hier vervelend vond
een zweet parelde dik op zijn voorhoofd en een benauwde ademhaling rochelde op uit zijn borst mijn god gilde eline radeloos zij snelde de deur uit en riep aan de trap betsy mina henk betsy vincent kom toch vincent hij sterft geloof ik
het gesprek der vier voorgangers was een mengeling van engelsch en hollandsch howard beweerde het laatste te verstaan en zelfs twee of drie woorden er van te spreken terwijl théodore telkens over zijn engelsch struikelde in zijne uitleggingen over pachters en bouwlanden eenige arbeiders in zondagspak gingen met een eerbiedigen groet voorbij
betsy sprak er verleden ook heel aardig over zeide mevrouw verstraeten ja ach het geeft betsy een houding weet je bij henk inwonen zal eline toch nooit meer willen doen maar nu ze bij mij komt heeft het niet het air alsof ze gebrouilleerd zou zijn met haar zuster
konden onmogelijk meer allen in hunne spanen doos en lientje met haar hoepel en nico met een nieuwe trompet renden met hector de eetzaal door zonder zich veel meer over hunne andere ordeloos verspreide bezittingen te bekommeren kom kinderen riep mathilde gauw nu het wordt tijd om naar bed te gaan
eline engel fluisterde hij en zijne lippen drukten haar voorhoofd stemmen klonken in den salon henk en etienne waren uit de vestibule teruggekomen etienne met zijn overjas aan en zijn hoed in de hand
droeg een stapeltje kristallen dessertschaaltjes die zij nu zelve wilde wasschen daar grete de keukenmeid er een gebroken had voorzichtig trots hare verbittering zette zij het stapeltje neêr vulde een spoelkom met lauw water zocht naar een kwast
het was een geschenk van haar vader geweest toen zij tien jaar geworden was na zijn dood had zij bij zichzelve een belofte afgelegd het niet meer te dragen maar vanochtend droeg zij het weder voor het eerst het bevatte nu het stukje karton dat zij gisterenavond tusschen haar brieven gevonden had
ze hoorde nauwlijks hoe paul haar begroette en werktuigelijk stak zij hem heure hand toe en reikte zij hem heur bagagebiljet over opdat hij voor hare koffers kon zorgen een luide snik welde uit haar boezem op maar henk sprak steeds door hij nam heur arm hij geleidde haar naar de voorzijde van het station waar zijn rijtuig stond
betsy haalde otto aan het was waar eline wilde wel maar zonder betsy hadden misschien noch hij noch zij er aan gedacht o ja betsy ze was heel goed in gezelschap maar in huis een maîtresse femme
wat zegt u er au fond van twee van die kinderen die gaan trouwen enfin ze moeten weten wat ze doen niet waar zij mopperde met een glimlach innerlijk zeer gelukkig over de keuze van haar broêr en mevrouw van der stoor lachte ook cateau bewonderde het satijnen
maar de jonge hijdrecht beweerde toch ook hij was ook op het diner geweest dat de zusters toen al niet zeer opwekkende conversaties hadden gewisseld en dat hij zich nog nooit zoo naast freule vere verveeld had als dien middag
twee witte schoentjes slingerden over den grond en marie weende zachtjes nu zij op lili's bed zat en het moirè betastte en ruischen deed eenzaam bleef zij over het werd haar of lili gestorven was of zij reeds begraven was geworden het moiré scheen haar kil als een lijkwade toe
kille ontzetting doorsidderde haar thans geheel en al en zij wankelde in de modder terwijl hare in radeloosheid vergroote oogen starend door de duisternis zochten te blikken naar wie te gaan naar de oude mevrouw van raat o al had die haar lief zij zou nu tegen eline partij trekken voor haar zoon en hare schoondochter
eline wreef haar geheele koude blanke lijfje tot het reeds huiverende kind gloeide rozig en warm terwijl zij als een pop met zich liet dollen zij hief haar armpjes op en sloeg ze eline om den hals alsof zij ze wurgen wilde en eline lachte
waarom ben je zoo boos van me weggereden vroeg hij met zijne vleiende stem heb ik zoo een groote zonde gedaan ja zeker hernam zij fier bij de herinnering aan zijne liefkoozing die haar half weelde half smaad was geweest zeker ik heb je nooit het recht gegeven om mij te zoenen nooit nooit
en wij wij zijn ook elkanders eigendom wij behooren aan niemand anders dan aan elkaâr aan elkaâr hij antwoordde niet maar sloot haar geheel en al aan zich vast en de avondlucht die steeds door de open tuindeuren vloot scheen een belofte van liefde die koele wieken boven hun hoofden wuiven deed
hoe is het mogelijk dat je dat vergeet hoe onverantwoordelijk riep marie uitgelaten allons vooruit naar den kelder naar den kelder en zij duwde de dikke emilie die gilde de twee trappen in éen ren af naar den kelder toe
aan de piano was het kalmer geworden léonie was bij emilie gaan zitten praten en verhaalde zeer levendig van een kleine sauterie bij de van larens etienne had zich omgedraaid op den tabouret en maakte nu gekheid met ange die in een schaterlach op den pouffe was neêrgevallen terwijl zij haar gelaat met de handjes bedekte paul lachte meê en bladerde in de muziek
het was een zielstorende verwarring harer zenuwen die de verwarde snaren van een gesprongen en ontredderd speeltuig gelijk waren hij wilde zichzelven niet meer wetenschap toekennen dan hij bezat hij vermocht die snaren niet opnieuw te spannen en te stemmen tot zij harmonieus zouden klinken
maar zijne teederheid deed haar de pijn vergeten en toen hij ten laatste gereed was bleef zij een weinig moê nog tegen hem aanleunen zijn glimlach glansde haar verblindend in de oogen als de glimlach van een jongen mooien god en zij sloot de oogen
de fijne vezelen eener bloem die te ruw beroerd was vermocht hij niet frisch sap en kracht toe te voeren mevrouw zou dat zelve beter kunnen dan hij zij zou de bloem kunnen verzorgen zij zou eline z zacht in liefderijke genegenheid kunnen aantasten dat zij snaar voor snaar voorzichtig mocht pogen te herstellen
vindt je het hier dan zoo genotvol in jullie den haag vroeg vincent met een toon van minachting op dien plaatsnaam ja het gaat vrij wel hoe is het in godsnaam mogelijk jullie zijn dan toch al met bitter weinig tevreden of liever jullie weten volstrekt niet wat er eigenlijk in de wereld is
etienne was daarentegen een en al vroolijkheid onbedachtzaamheid en lichtzinnigheid en de lieveling van zijn moeder wie de glans en zonnegloed van zijn karakter de ziel scheen te koesteren frédérique was dol op haar beide broêrs maar noemde otto dikwijls papaatje en stoeide met etienne bijna als lientje met nico en tine met johan
zeg eens komen jullie toch je plichten waarnemen er zijn twee oude dames die ik niet ken en die naar de cadeaux kijken of ze er een paar in hun zak willen steken kom toch marie vraagt ook naar jullie
en hare tranen en kussen bedekten het kleine ronde stukje papier in hare eigen slaapkamer zat mevrouw van raat nog peinzend neêr weemoedig de oogen vol tranen schudde zij langzaam het hoofd
plotseling de niet te overschrijden grens harer gedachten zou hebben overschreden maar was die overschreden dan ook was zij krankzinnig zij bedekte in zulke oogenblikken het gelaat met de vingers die zij in de ooren perste als wilde zij niet hooren niet zien
schei toch uit cor riep zij aan den arm van otto etienne en cor toe die een droefgeestig boe tegen de koe bauwden om haar bang te maken
en twaalf jaar waren zij luidruchtig van uitgelatenheid bij het terugzien van alles wat hun lief was de lucht der horze scheen hen dronken te maken en in de dolheid hunner grappen met marianne wier deftigheid hun geen ontzag
je moest je schamen dat je geen tijd vond eerder op mijn bal te komen ik hoop dat je er goed voor gestraft zal worden akelige jongen hij verontschuldigde zich met zijn lachende oogen en zijn spottenden mond en rook even aan haar prachtigen witten bouquet met kanten cornet zijn gibus onder den arm en zich zijne gris perle handschoenen aan de vingers schuivend
gedecideerd niet hoorde zij zacht herhalen en zij zag om het was otto die bij betsy en emilie gezeten het haar vroeg en haar met zijn hartelijke oogen aanzag opnieuw schudde zij het hoofd steeds naar zij meende onhandig maar vol onbewuste bevalligheid waarlijk ik zou niet kunnen
zie je daar heb je het nu kreet emilie in wanhoop ik heb het wel gezegd daar zullen ze al zijn daar zijn ze al dat komt van je teuten er werd gebeld zij bleven dralen boven aan de trap en zagen elkaâr verschrikt aan
waarom kom je morgen niet dansen vroeg zij otto het zou zoo gezellig zijn hij schudde met een zachten glimlach het hoofd waarlijk dring er niet meer op aan het spijt me dat ik weigeren moest maar ik dans niet ik ga niet meer uit
zij verzamelde heur moed zij zag hem terwijl hij voortkoutte vol aan zij wilde zich niet laten medesleepen door hare neiging vol weekheid en zwakheid zij wilde hem laten blijken hoe ze nog hetzelfde meisje van vroeger was dat hem de waarheid dorst zeggen
wat al die jongens toch in haar vonden ze begreep het niet zij vond eline een en al onnatuur en affectatie een actrice eline speelde altijd comedie en al was zij geërgerd over etienne's pleitredenen voor eline zij gevoelde zich zonder hem nu hij op de horze logeerde
maar wat is er dan vroeg otto ik ben volstrekt niet gepiqueerd maar théodore heeft een tact om je in een kwartier met zooveel liefs te overstelpen dat je groen en geel ziet ik ben lui ik voer niets uit ik loop leeg ik sla geld stuk en ik weet niet wat ik nog al meer doe in één woord ik ben een
de wijn en hare emotie deden een blos schemeren door de gele bleekte van heur gelaat en toen mevrouw haar vroeg waarom oom daniël haar toch niet gebracht had lachte zij met een luiden zenuwachtigen lach
v het scheen haar zoo lang toe dat men haar wachten liet eene onmetelijkheid van seconden toch ten laatste hoorde zij stappen de trap afdalen den grendel knarsen in het slot de deur werd op een kier geopend en een gelaat verscheen in dien kier
aanzien kon zij otto niet maar wel hem zoo vasthouden al pratend zij hoorde nauwelijks wat hijdrecht antwoordde zij vloeide bijna over van onpeilbaar medelijden daar stond hij otto naast haar daar hield zij zijne hand in de hare
maar waar blijven théodore en etienne toch vroeg de oude mevrouw en zag rond ze zijn zooeven gaan wandelen den tuin in antwoordde mathilde terwijl frédérique riep théodore eetje
maar hij vergat de honigtaal zijner brutale galanterie en het verliefde spel zijner onbeschaamde oogen nu hij bespeurde hoeveel er in eline geknakt was hij herinnerde zich hoe hij haar vroeger steeds gezien had
adieu dag elly slaap lekker adieu henk tot morgen zeker adieu henk vertrok en mevrouw geleidde eline naar boven naar heure kamer ik kan je vooreerst geen zitkamer geven elly sprak zij op de trap tenminste niet zoolang paul nog bij me is waar denkt hij dan naar toe te gaan
maar je bent er hier daar dat is het dorp zeide otto wat dat anderhalve huis vroeg eline met groote oogen zij lachten allen zelfs howard en etienne vroeg aan eline of ze zich iets in het genre van nice of biarritz had voorgesteld
want u moet weten dat ik den heelen winter hoest en dat mijn hoest alleen met den zomer overgaat de twee laatste winters heb ik voortdurend gehoest en ik had altijd pijn hier op mijn borst s zomers ben ik heel wel
zoo ben je daar terug je moest je schamen te gaan rijden zonder mij zij zag hem aan met een vreemden blik en eensklaps barstte hare ontevredenheid over zichzelve uit
toosje ben je erg boos op me dat ik je een beetje voor den gek heb gehouden ik heb er niets van gemerkt antwoordde zij maar haar trillend mondje getuigde dat zij zich niet goed kon houden hij vleide met zijn oogen en met zijne stem en bad om vergeving en hij vroeg om een dans
een duizelende lichtheid vervulde zijn hoofd en zoo hij niet gezeten had ware hij gewankeld nu zijn longen als een golf van zuurstof inzogen hij sloot even de oogen die hem pijn deden terwijl het suisde in zijn ooren en de wielen van het rijtuig draaiden in zijn hersens
emilie rende naar de keuken fine heb je alles wat je noodig hebt ik geloof het wel freule ja ja het zal wel gaan marie ik ga naar boven ik kom straks eerst mijn andere bouquetten
we kunnen ze toch niet zoo aan hun lot overlaten weet je zeker dat ze naar den witten kuil zijn hernam mevrouw zeker ja ik durf er niet op zweren maar ze spraken er toch over ik zal in alle geval klaas met den tentwagen naar den witten kuil laten rijden wacht
maar zij schudde ontkennend heur kopje al lag zij wat mat in een rieten stoel geheel wit en geurende van de verwelkende jasmijnen in haren bouquet zij gevoelde zich zoo gelukkig dat iedereen feestvierde en lachte en danste alleen omdat zij met haar georges ging trouwen
papa niet die is veel verstandiger die houdt niet van al dat geleer het is een goed mensch juffrouw voermans meen ik maar affreus en mager als een boonenstaak dus je vindt het hier prettig zeker ik ga hier ook niet vandaan we blijven hier nietwaar otto hij knikte glimlachend en vatte heure hand
weldra verhaalde men in den kring hunner kennissen hoe eline zich gebrouilleerd had met de van raats en bij de ferelijns als het ware gevlucht was men verwonderde zich zeer toen men hoorde dat zij den vorigen middag nog bij de hovels gedineerd hadden
lach ik ben heelemaal een ruïne van binnen en van buiten mevrouw drukte steeds voor haar staande eline's hoofd tegen zich aan haar oogen vol tranen het is jammer van de mooie piano sprak eline zich losmakend uit mevrouws omhelzing en zich nerveus voor de piano zettend wat een volle klank wat mooi
zij liet zich medevoeren vol onbestemde gedachten vervuld van een grooten weemoed en zij leunde op zijne hand om in te stijgen zij herkende den landauer waarin zij vroeger zoo dikwijls gezeten had en zij merkte op dat een andere palfrenier dan herman aan het portier stond
ook de kleine verstraetens wonden tine en johan op en liepen hen na over den langen marmeren corridor stampende met hunne laarzen mathilde sloeg hare handen wanhopig in elkaar niemand lette op haar daar juffrouw frantzen de meiden hielp met het speelgoed en de jonge meisjes weêr met paul en etienne kakelden
er was geen oorlog paul antwoordde frédérique je hebt alleen me willen spreken en ik heb met je gesproken heb ik je soms iets gezegd dat je niet aangenaam is vergeet dat dan ik herhaal je ik zou je niets verweten hebben als jezelve geen verwijtingen had uitgelokt
intusschen hadden de andere meisjes door hun gesprek heengerateld lieve kinderen je praat me mijn ooren doof riep hij pedant uit en hij baande zich een doortocht tusschen al dat lichtkleurig gefladder en liep op een drafje naar den kleinen salon
zoo antwoordde vincent en als eline komt moet ik zeker weg vroeg hij op den man af betsy schrikte en zij glimlachte zeer lief verbeeld je volstrekt niet je weet ons huis staat voor je open tot je iets gevonden hebt hoor je niets meer van hoe heet die vriend uit new-york ook weêr
vincent bleef etienne echter voor den gek houden wat een stoute jongen is die kleine erlevoort om zulke dingen te durven vertellen hè wat een ondeugd sprak hij en de spotzieke lach om zijn lippen had zoo iets aanmoedigends en innemends dat etienne nog niet uit het veld geslagen werd
ze lachte nu zelve zij werd nu weêr zichzelve in de zaligheid van die rust zij ging zitten neem me niet kwalijk ik heb wat en ze bracht de hand aan de lokjes op haar voorhoofd
maar toch toen zij opzag was alles het zelfde de oude dames praatten met betsy en emilie door vincent fluisterde bijna aan henks oor en de meisjes en paul drukten etienne de hand
schitterend van coquetterie en levensgenot een parelenden lach op de lippen en een groot medelijden vervulde hem bij die herinnering hij voelde dat zij gelijk had zoo zij zich eene ruïne van binnen als van buiten noemde
doffe geluiden troffen de geprikkelde zenuwen van heur gehoor en verschrikten haar haar horloge tikte haar eensklaps hel in het oor terwijl zij het eenige minuten te voren in het geheel niet vernomen had
jeanne dekte haar dicht in de dekens en zette zich naast haar neêr de ruiten schenen in de vensters te klappertanden en heen en weêr geslingerde takken zwiepten er in wanhoop tegen aan de pendule op den schoorsteen sloeg kort en hard drie uur
zij hem nu ook toe door te blijven zitten bereid hem aan te hooren toch gevoelde zij iets of zij een zege behaald had er was iets smeekends in zijn zachten dwang geweest en vertel me nu eens wat je tegen me hebt dat hij zoo aanhield maakte haar verlegen het was haar toch wel moeilijk hem tezeggen wat zij tegen hem had
zij had steeds een eenvoudig weinig opvallend gezichtje gehad en men verwonderde zich er nu vaak over in den kring harer kennissen dat marie zoo opknapte die glans over haar gelaat scheen als de weêrschittering van den dageraad eener nieuwe verwachting in haar hart
hoofdstuk ii i om halfdrie keerden de van raats van het souper terug naar het nassauplein hun huis was stil de knecht en de meiden waren naar bed
en eens had cor die nu adelborst eerste klasse was er haar medegedeeld dat hij verliefd was op een meisje in den helder de kinderen speelden het liefst in den witten kuil en wisten de bonnes niet waar ze te vinden dan zocht men ze daar en frédérique die thans wilde uitweenen had geen oogenblik gedacht naar een andere plaats voor hare tranen te zoeken dan den witten kuil