AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
god kreet de aartshertogin smartelijk het is waar het is waar het is waar
en een lichtgekroesden baard om de wangen de melancholieke oogen hadden meer den kouden blik van keizerin elizabeth gekregen
weiger mijn dank niet ik verzoek het je neem hem aan zij stak hare hand uit hij drukte ze met verwondering zag hij stil tot haar op en begreep haar niet
zoo kijkend onder op door zijne wimpers en dat hij aardig vertelt ze wendt zich heelemaal tot hem vergeet de officieren om haar heen vraagt en met de ellebogen op de tafel
maar weifelde in hem alleen de gedachte na dat het niet goed was voor een aanstaand souverein zoo onder den invloed te zijn van eene sterkere ziel als hij was onder die van
het was twee dagen daarna de dag van het keizerlijke huwelijke
voor hem als in zijne kamer liepen daar allen door elkaâr de ministers de adjudanten graaf myxila en de hertogin een klop een kamerheer prins herman vraagt of hij uwe hoogheid even storen mag
een vuile tabaksadem zwalmde over zijn gezicht een grof mes blikkerde in een grove vuist naar zijn hals toe
alle gezag verwerpen het onze ook ze spreken soms als kinderen die in éens zouden kunnen praten en oordeelen en dan spreken ze soms in eens klaar en dan komen er heele primitieve gedachten bij me op
vlug als zich voorbereidend tot het oogenblik van ceremonie flikkerden zij door altara heen door hare met soldaten beperkte lange leêgten van straten
en in een zenuwbui van stootende snikken stortte zij zich in de armen der
zij nam zijne hand ernstig nog nog niet hervallen in hun toon van blague dutri als je van hem hoort beloof je me dan iets te zeggen ik heb soms hnger naar nieuws van hem
de kardinaal aartsbisschop primaat van liparië met zijne bisschoppen en domheeren en
en toch toch welde vooral in deze dagen van troebel zijne vroegere angsten dikwijls bij hem op kon hij minuten lang alleen zitten starende op een vaag punt in zijne kamer
maar het is zoo iets in u trekt me aan en ik heb medelijden met u weet u waarom omdat de tijden zullen komen
is mijn vorst u is mijn vorst reeds meer dan oscar vaarwel mijn prins mijn kroonprins mijn vorst
de erfgenaam van zijn titel de jonge markies van xardi adjudant van den keizer en twee dochters jongere meisjes nog in een klooster
en de hertogin zelve gracienzelijk hare keu richtend en ze houdend tusschen hare bejuweelde vingers speelt er een partij met prins herman leoni en den jongen thesbia soms hangt zij al mikkend
die lichter was buiten den glasboog gleed als over de regenstad heen op viaducten kanalen straten pleinen onder zich verder op de tinnen en spitsen der paleizen en kerken de twee marmeren torens van den dom
heden rust te nemen herman en de anderen zijn gegaan morgen hoop ik van hier uit onze tweede route te leiden overmorgen gaan wij naar lycilië
maar op altseeborgen was men in groote onrust het was drie uur geleden dat valérie gegaan was de kamenier wist niet anders te zeggen dan dat hare hoogheid verzekerd had voor het ontbijt terug te zullen zijn
een schot daverde van wenceslasfort aan zee de keizer keerde terug compagnie na compagnie prezenteerde de infanterie het geweer
heen e ids aargang k heb papa beloofd ernstig met je te praten othomar sprak ze hij keek tot haar op
die zijne moeder niet meer had zijne voorouders kende hij alleen uit de historie in de eerste middeneeuwen barbaarsch wreed later verfijnd sensueel
den troost harer passie toen zijne oogen nog nat van verdriet waren zij heeft hem gesterkt door dien troost en hem man gemaakt maar alles in het leven is dubbel en zijne dankbaarheid heeft eene weêrzijde van zonde
en lycilië wit in de zon met hare rechte vierkantjes van huizen schitterend neêrgeplekt aan het blauw van het water
tusschen de draperieën van purper en vlaggen zag de menigte iets van de begroeting der vorsten in het paviljoen men galmde leve's daarna reed de stoet naar het imperiaal de keizer met den koning van syrië in het eerste
marx werken van russische nihilisten een brochure van bakounine brochures van zanti het werkje dat hij las was van een bekenden liparischen anarchist
de eenvoud en gemakkelijkheid waarmeê zij dit blijkbaar gedaan had bliksemde hem als iets ontzettends toe
zanti herhaalde de prins en sedert wanneer woont hij hier sedert heel kort ik geloof dat de doktoren de lucht van vaza gezond achtten voor zijn dochter
in gemeenschap met dien man te stellen sprak ducardi nadrukkelijk ik ben hier zoo zeker niet van generaal sprak othomar droog
hij voelde zich moê en hij bleef zitten de dwarreling der vreemde beelden van dat feest door eene transparantheid van regen uit zich pogende voort te drijven en te vergeefs
al dit vonken wisselde in kort straalgeflits en zoo flonkerend luchtigjes gleed het rijtuig over den weg
den prins te gemoet die over de donkere pleinen rijdt men draagt flambouwen om hem heen daar de gaslantarens niet overal branden
waarin zij onherkenbaar scheen voor wie haar eerst gezien had koud stijf en strak prins herman van gothland was de tweede zoon harer zuster
de hertogin had eerst niet willen gelooven toen in stijgenden angst in de grootste spanning en onzekerheid rondgeloopen door de galerijen
en de heeren hebben tijd gehad zich in de stad in groot uniform te steken komen de adjudanten en ordonnans officieren
die angst had in haar gedood de groote liefde voor het algemeen en ziekelijk overspannen de liefde voor den kleinen kring tegen hare van natuur wijd om zich heen ziende ziel in
maar terwijl ze met het geblazoeneerd vergulde gerei van hare theetafel bezig was zag ze hem bleek worden krijtwit zooals dien morgen zijne oogen zich vergrooten vreemd wat heeft u hoogheid
en mijne reinere keizerlijke liefde wat waart ook gij anders dan aardschheid zachte vorst van mijn ziel wat wil god anders dat ge zijn zult dan
o othomar van xara zong het prinsje hij had zijn broêr herkend maar zag hem niet in het leven zag hem alleen in zijn wakenden droom door de glazigheid van zijne koorts
zij knikte glimlachend van ja ja maar ik wilde het u toch nu al zeggen ging hij voort zij glimlachte weêr
de godsdienstkwestie niet waar papa heeft toch ook gaarne een oostenrijksche verbintenis hoe denk je de reis te nemen en wanneer ga je
en verliefd op den keizer om het gewicht van zijn pletterende vuist den kroonprins beminnend om de sympathieke innemendheid van zijn doen in het noorden
als de prins keizer zijn zoû hoe blij was hij eerst geweest dat alexa hem alles verteld had dat hij een geheim wist van zijn prins die nooit geheimen scheen te hebben
het aanstaand bezoek van den koning en de koningin van syrië was haar zoowel als den keizer tegen maar het was niet te ontduiken
daarop de geboorte van onzen zoon daarna onze kroning op het oogenblik dat liparië in zijne fondamenten geschokt scheen en nu othomar te lipara om het nieuwe constitutioneele ministerie
het einde van mijn wil is verder dan jij het ziet hoor je je zult het niet doen je zult geen afstand doen al moest ik je van dit oogenblik af als een schande verbergen voor de wereld jouw verslapte hersenen begrijpen dat niet niet waar
daar waren uitgebreide terrassen van wijngaarden dan wouden van kastanjes en noteboomen en
zijn stemmetje klonk als in inspanning als lichtte hij iets op zijne kramptrekkende kleine breede handen maakten het gebaar van moeilijk beuren
verschenen de vorsten ten tweeden male op het bal de keizerin was bleek maar glimlachte zij was prachtig delicaat van teedere majesteit in het uitslepende witte fluweel
er zijn van die dagen voor een land of voor een enkele familie waarin de smart zich schijnt opeen te stapelen want
haar voorhoofd fronste zich hare kakebeenen knarsten hare tanden schrijnden over elkaâr zij voelde hare spieren rekken en ze roeide door tegen den wind op
de keizer maakte niet begrijpende bewegingen met de wenkbrauwen lichte trillingen van zijn energieken kop met het vlies van grauwend haar
het was juni zes maanden na den dood van den kleinen prins maar de rouw was verlicht om het aanstaande huwelijk van den hertog van xara dat de keizer zoo spoedig mogelijk voltrekken zag
het zijn mooie dagen geweest hoe heerlijk hebben we samen gereisd als twee touristen hoe heerlijk grootsch was voor-indië nietwaar
een fijn zweet stond op zijn voorhoofd zijne oogen loken zich met moede leden als stierven ze zijn mond was open zonder adem de hertogin ontstelde hevig doodsbang was ze dat den hertog van xara
dierbare prins vorst van mijne ziel hier op deze bladen die niemand ooit lezen zal neem ik afscheid van u omdat het mij niet gegeven werd afscheid van u te nemen op een oogenblik van tastbare werkelijkheid
kan ik u om elf uur hier vinden hij verwondert zich om den logischen gang zijner gedachten om zijn vraag die hem zoo vreemd in de ooren klinkt maar zij antwoordt verlegen lachend
hij zag naar buiten somber romantisch verhieven zich enkele der van hier zichtbare punttorens in den electrischen lichtenden ether
zoo ze elkaâr lief hadden wat kon hun europa schelen zoo ze elkaâr liéf hadden niets alles niets zoo hij hun geluk maar had durven grijpen toen het voor hen
ik heb mijne woorden zoo niet om u dat goed uit te drukken maar wat ik voel met dat wijde perspectief van rivierland voor mij en dat kleine kostbare kind naast mij
en maakte haar ouder zelfs vulgair zooals nu affineerde ze zich in de natuurlijke distinctie van een oud geslacht
van het keizerschap keizer oscar die den hertog van xara voert beiden dragen over hunne gouden uniformen de lange drapeerende blauwe riddermantels van st ladislas
en stof waarin hunne negerkoppen met tallooze zwarte vlekken wemeldonkerden en vonkten van oogen verder een tornooi garden partys races regatta's volksspelen en vuurwerk
doorzochten de schaduwen die het flauwe licht eener zilveren lamp in de hoeken terug deed kruipen zwaar begon het in zijne ooren te suisen
het was niet de eerste maal dat de keizer in de intimiteit van zijn kabinet zulke plakkaten vond het gevolg ervan was geweest dat er in het imperiaal plotselinge arrestatiën plaats grepen van bedienden van soldaten der verschillende wachten
hare eerste verschijning al in het rijtuig naast de delicate figuur van keizerin elizabeth in kleurig reistoilet en hoed met groote pluimen
het was vreemd dat in deze onverschilligheid het eenige waar zij gevoelig voor bleef het exquize van othomars karakter was
de keizer vloekte een woesten kreet uit en sloeg met de vuist op de kolossale schrijftafel de bronzen ornamenten ervan rinkelden myxila trad een pas nader sire sprak hij er is niets verloren
in radeloosheid zag de jongen naar othomar op zijn gezichtje trok lang zijne stevige vuistjes trilden toen barstte hij in een wanhopig snikken uit kom berengar ga zei de keizerin weêr
en die liefde gaf mij zoo een onmetelijken weemoed bij de gedachte dat zij niet allen de millioenen zielen van ons rijk
waar hare ouders met de keizerin samen waren en met hélène van thesbia en de oostenrijksche hofdames kort daarop kwamen ook
groen langs haar been met zachte dommeling en schaduw vol geheim haar gelaat is fijn glimlachend op den achtergrond van gedoezeld donker
vol bitterheid wees hij op het lijk hij schudde het hoofd met de grijze manen onder den vilten hoed tranen sprongen in zijne ooghoeken op gij zult niet doodslaan hoorden zij hem mompelen
des avonds de feesten aan het hof of ten huize der ambassadeurs of dignitarissen de comedies en concerten
ze hadden een paar bloemen uit de serres zich gestoken in de ceintuurs valérie praatte vroolijk herman plaagde haar nog eens met hare wolkstudies maar othomar zei dat hij ze zeer bewonderde
olga en wat zijn er toch vrouwen die wij nooit zullen begrijpen want temperament is toch niet àlles iedere vrouw heeft toch haar hart en daarin moesten wij toch allen elkaâr in weêrvinden maar het schijnt zoo niet te zijn
de prinsen gunther en herman van gothland waren voor de plechtigheid overgekomen maar den hertog van xara was door professor barzia verboden aan de ceremonie deel te nemen
hermans gezelschap doet mij veel goed en ik kan meer doen als hij naast mij staat generaal ducardi is als altijd een flinke onvermoeide kerel de anderen zijn allemaal zeer bereidvaardig en practisch geweest
welk voorwendsel zoû genoeg schijn hebben om dat ware motief van zwakte en onmacht te verbergen en hij was toch haar kind en dat van oscar ondoenbaar scheen het der keizerin othomars wensch
eene warme zuidelijke meizon goot vakken van glans over de stad heen en het rood en het blauw en het wit en het groen der wachtende uniformen met de regelmatige bliksems der bajonetten daarboven trok breede lijnen van kleur
handteekeningen zettend met groote vaste letters kortaf oscar alles wat zoo geteekend werd oscar was vlekkeloos van rechtvaardigheid als het noodlot zelve
hij in eens bezoedelt met bloed dat zijn gouden uniform dadelijk doorweekt geen gouden bloed rijk rood bloed maar de keizerin slaat hare armen in wanhoopsradeloosheid naar boven
een doorzichtbaar vertoon dat zich geene moeite gaf sympathie te huichelen maar eenvoudig-weg scheen wat het op dit oogenblik niet anders kon dan schijnen een groet van gemaakte vriendelijkheid tusschen neven van gelijke jaren
en vèr houdend van zich af dicht bij eene warreling van dorpjes in de verte de torens en spitsen het dakengewoel van vaza
in het midden als met heiligheid tusschen den vromen glans der lange kaarsen rees de katafalk lag de prins de kroonprins ging twee treden de katafalk op en legde den krans neêr
heur teint heeft de matheid van verwelkende witte rozen hare oogen die mooi kunnen zijn groot en als liquide donker
tusschen het vertrek van den keizer en de aankomst van den prins was eene neêrslachtigheid geweest die zich bij het zien van othomar tot ziekelijk enthouziasme omhoog wond
en noemen zij de arme ouders die niets hebben dan hunne liefde zelfs verantwoordelijk voor de meerdere ellende die zij met die kinderen in de maatschappij veroorzaken
de hertog van mena doni was in deze dagen de rechtervuist van keizer oscar en zijne ruwe krachtsuitoefeningen hielden de rezidentie zooverre in bedwang dat geen oproer uitbrak
in die eerste dagen van rust ben ik zoo gaan denken en professor barzia zegt toch rust wat weet hij van me af wat weet de eene mensch van den andere af
toen zagen in eens alle oogen groot starend naar boven de keizer ging er bloedende hijgende naar adem te midden der zijnen
de schijn der groote kaarsen op zilveren luchters waterde over de zijde van haar toilet speelde met zacht licht
neen mama het kan noit omdat ik zij zag hem smeekend aan vragend omdat ik afstand wil doen van mijn rechten ten behoeve van berengar
berengar hokte de keizerin juichend toen zij hem ongedeerd zag zij sloeg hare armen om hem heen drukte hem aan hare borst mama u doet me pijn
dan eene tweede zee de bergtoppen die sneeuwig golfden in verschieten weg en nevelen van afstand
zooals ze altijd deden in alles alsof om een vorst de waarheid altijd anders schijnen moest dan om een onderdaan
kwetste de ruwheid van zanti de stuurschheid zijner boeren zijne teêrgevoeligheid meer dan hij zich wilde bekennen hij voelde dat men op deze plek den kroonprins niet in hem zag die zijn volk liefhad en het wilde leeren kennen en bijstaan
ik durf het maar niet hopen de winter is gruwelijk geweest onze noordelijke gouvernementen zijn nog niet den ramp te boven de ellende is er niet te lenigen
zoo ben je daar ik dacht dat je in bed lag neen het gaat wat beter hij groette de markiezin die was opgestaan en neeg wil je niet schilderen vroeg othomar thera zag hem aan je ziet zoo witjes arme jongen
natuurlijk haastte de hertog van xara zich te zeggen myxila zal er wel op rekenen herman te zien
het gewone hofleven ging voort de eerste handkus der keizerin had plaats in de salons bij de groote
wij stonden op het voetstuk van het ruiterbeeld en er was niets meer te doen o die onmacht om mij heen die onmacht in mijzelven
maar tante heusch niet de couranten zullen dat nu wel gaan vertellen maar het is heusch geen redding geweest valérie kan immers zwemmen en ze was vlak bij het land
othomar was half opgerezen mama zij zette zich bij hem streek met de hand over zijn hoofd hoe gaat het hij glimlachte en knipte met de oogen zonder te antwoorden wat deed dutri hier
een touffe van brillanten struisveêren viel op den grond de kamenier raapte ze op met vingers die niet grijpen konden mama laten ze het paleis in de lucht springen
hij onderzocht iets aan den revolver van den keizer toen ik binnenkwam en hij schrikte twee schoten gingen af ik heb ze gehoord fluisterde de kamerheer bleek er was bijna een ongeluk gebeurd
want verschrikt om het vele licht wendde hij zijn gezicht snel af boog hij zich donker beschermend over den keizer en den kroonprins de meisjes hadden niets gezien de hertogin zeide niets bang te verraden
en uitziende op het park waarin de vijvers liggen als ovale bekkens van liquide zilver gevat in smaragd van gazons de damherten grazen
de avond was koud geworden de deuren van het terras waren toe de hertogin had geen lust tot biljarten maar zij zat in den tweeden salon zacht met dutri te praten zij zag er prachtig uit placide als een beeld
als van geluideloos weêrlicht het bosch stond somber zwart schaduwachtig opglooiend met de piektoppen van zijn sparren tegen de bergen aan
ruischend tegen de wolken aan waarop het slot met zijne talrijke kleine punttorens omhoog was getrokken
de aartshertog albrecht schreef er onder dat dit nieuws geen vaag gerucht was maar zekerheid en dat prins leopold het zelve aan hunne eigen verwanten te nice verteld had
om zich heen had othomar niet gezien het leven der zinnen aan de universiteit te altara waar hij gestudeerd had had hij zich niet dan officieel gemengd in de genoegens der studenten
slingerde en leidde tot dien geheimzinnigen mystieken oorsprong half heilig legendarisch tot st ladislas zelven
ik hield van hem ik hield van hem als ik nooit van iemand heb gehouden ik ik hoû nog van hem als hij me eén woord schreef zoû ik vergeten wie ik ben mijn man mijn pozitie
als vluchtige somberheden over het park heen tinten het even met voorbijgaande donkerte die ook de herten een oogenblik donker maakt en ze dan weêr bruin laat glanzen in zon
en achter hem zijne adjudanten nog langer zoû laten nat regenen in de nauwe hooge straten bij den dom werd bijna stapvoets gereden dwars door het gejubel van het dringende volk door
hoe ook de professor vreesde het minst voor die tengerheid voor die zenuwzwakte zelfs wat hij vreesde was
iets drong mij ik kon niet nalaten naar u toe te gaan u is mijn gast en mijn kroonprins ik smachtte er naar zelf te zien hoe u was aan het diner hield uwe hoogheid zich goed maar ik voelde
dat ze het niet begrijpen dat ik rein wil laten verwelken mijne keizerlijke liefde en na haar geene aardsche liefde koesteren wil
ben ik eerlijk wie weet het wat weet ikzelve voel ik die loutering van mijne ziel in waarheid of blijf ik toch die ik ben een vreeslijke twijfel rijst in mij op
de regen had opgehouden een lakei opende de boogdeuren er was daar het lange achterterras achter de eetzaal het zag uit op het bosch
ducardi en een der gothlandsche officieren volgen hen het onderhoud duurt echter kort na tien minuten komen zij weder op het perron
het bloed van mijne aderen bemint het uwe uw gouden bloed en als ikzelve den vrede zal gevonden hebben en niet meer weifelen en twijfelen zal zullen mijne laatste dagen slechts gebed zijn voor
hij zal u natuurlijk zeggen dat zoolang er niets beters is dan het huis der standen hij dan maar van het huis der standen lid wil zijn en van wat zoo een man doet wil de kroonprins notitie nemen
de keizer was ontroostbaar gaf zich met eene kinderlijke hevigheid over aan zijne smart men had hem nooit zoo gezien men kende hem zoo niet
met enkele direct juiste aanduidingen op de staten met enkele cijfers die hij uit zijn hoofd en nauwkeurig opnoemde
ik zal wel wat klein geweest zijn met mijn kleinen mantel het kruis van st ladislas was er echter e ids aargang even groot op als bij alle anderen
in de presentie van een zijner onderdanen zelfs niet van een zijner hogste onderdanen de keizer wilde haar in de rede vallen
bewegelijk schilderij van gezongen egyptische vorsten oudheid voor de oogen van moderne vorstelijkheid modern turende quasi onverschilligheid van samenzijn waar de groote wereld wilde
men herinnerde zich dat de syrische potentaten fabelachtig groote giften voor de overstroomingen hadden geschonken en de humor die over lipara woei
in zijn verdriet om onzen kleinen prins te vermoeiend zouden zijn voor mijn lieven zieke ik hoor toch van dutri dat hij aanmerkelijk in beterschap toeneemt en zijne dagelijkschen morgenrit reeds hervat heeft het is gedaan voor mij
die ter herberging zijn aangewezen behalve in de barakken in magazijnen en fabrieken zelfs in enkele zalen van departementen en het paleis van justitie in twee theaters en in de gevangenis arme menschen
concessies als u wil maar othomar heeft nu eenmaal geheel andere ideeën dan zijn vader en zoo hij die concessies doet doet hij ze zeker aan het verleden en niet aan de toekomst en niet aan zichzelven wreed is het leven
dutri schatert het uit hij kan zich niet inhouden en stikt van het lachen waarom lach je zoo vraagt ze hij ziet haar aan schudt zijn hoofd als weet hij wel tegenover mij hoef je heusch zoo niet
de hand van god herhaalde hij ik heb een voorgevoelen gehad van den dood van éen onzer binnen dit jaar
eén plotselinge ruwe warrelklomp daarboven te midden der meest mondaine uitspreiïngen van aristocratisch gala vertoon en alle oogen niet meer naar de keizerlijke loge maar naar boven
de aartshertogin eudoxie en een lange sleep van gevolg telkens schetteren nu de trompetten galmt het orgel
in haar eenvoudig grijs zijden toilet een lichte rouw voor een bloedverwant werd het stijve automatische van haar figuur verbogen tot eene gracieuze lenigheid van zich houden en bewegen
de therezia dijk de therezia dijk de prinsen willen er heen te paard is het niet mogelijk in bootjes is de eenige manier
dat meisje was dat zijn dochter ja hoogheid ik heb haar al eens meer gezien ze schijnt ziekelijk te zijn prins zanti niet waar zeker hoogheid maar op eigen verlangen zanti
in de laatste antichambre ging hij voorbij den kamerheer en zag schuin naar hem xardi stond even stil de hertog van xara heeft zich licht verwond sprak hij
een doffe geest scheen te waren door de geluidelijke marmeren ruimten van het
nu scheen het hem toe dat alles wat dutri verteld had waar kon zijn en dat er ng erger dingen konden gebeuren deze sleutel met zulke hoffelijken eenvoud
mest zijn spijt betuigen aan een schildwacht die hèm zijne hoogheid nog wel te kort had gedaan zijn middeneeuwsch
mijn liefste zuster eindelijk kan ik u den brief schrijven die ik al sedert lang in gedachte aan u schreef
maar hij zoû ouder hij zoû sterker worden hij zoû willen willen àllen zoû hij gelukkig maken o zoo ze maar van hem hielden
eene blijdschap klonk door zijne stem eene hevige jalouzie verwrong de trekken van den keizer neen neen sprak hij zeker sire zie maar drong de dokter aan oplevende in hoop
liggen op een bank ze richtte zich echter op mevrouw vergeef me verontschuldigde zij zich elizabeth omhelsde haar met eene groote zachtheid de aartshertogin zeide
armen haveloozen nu die niet eerder hadden kunnen vluchten die nog altijd hoopten door het gedrang poogt hijgende vloekende te paard de angst in zijne oogen
de bergen trokken een somber violetten omtrek van toppenlijn aan tegen de lichtere lucht die telkens hel was van electrische glanzingen
waarom moet ik haar verdriet doen dacht hij alles in zijne ziel deed hem pijn waarom ben ik met herman op reis gegaan vroeg hij zich weêr af
hij zoû afstand doen van zijne rechten en van zijn kroonprinselijken titel berengar zoû hertog van xara worden
vos intimes was vroeger niet waar insinueert de engelsche het hatelijke vroeger valt xardi echter tegen
maar zooals ik zeg ik wil daar niet te ver in doorgaan en mij alleen verheugen over je moreele beterschap en
in den gemeenteraad heb ik volgens uw verlangen en dat e ids aargang van mijn vader doen weten dat u beiden ieder een personeele gift van een millioen florijnen aanbiedt
maar dit is zeker zijne hoogheid heeft dag aan dag een te schokkend bestaan gehad wat het dan ook waren groote of kleine schokken
de prinsen zouden hun intrek nemen in het paleis van den aartsbisschop kardinaal den primaat van liparië in het episcopaal dat met den dom en het oude paleis éene kolossale oude grauwe massa vormde
den volgenden morgen ging tusschen de paradewachten door
het was geen oproerige wanhoopspassie die zij zagen zij zagen een stil huiverigen weemoed zij zagen dien aan met groote starre oogen van angst zooals kinderen kijken als ze een spook meenen te zien
in gods naam huil niet wees kalm gebood ze hare dochters loop kalm door en niet te gauw hoû die mantels goed dicht zij ging richtte zich hoog op tusschen de twee bevende
vermoedden de jongelieden iets of niet werden hunne namen samen genoemd door de jongere prinsen en prinsessen
zij voelde even aan haren blooten hals dadelijk sprak ze ze blikte naar beneden naar den ruischenden donau een damp begon van den stroom op te stijgen en vulde het dal als met lichte strepen mousseline
het verwijt van haren blik brak het kind het snikte luid op en scheen er niet meer aan te denken dat zijne vriendjes daarbuiten zijne hoogheid zeker zouden hooren snikken hij zag dat er niets aan te doen was dat het moest
eene herhaling van hem van zijn geweifel zijn weemoed en zijne wanhoop en met zijne niet te bedwingen snikken snikte hij toen in eens overstelpt door de dreigende toekomst zijne smart uit
een open landauer wacht hen en zij rijden met eene dichte escorte van kurassiers van xara opnieuw naar de stad
maar hij wende aan ze gevoelde er geene wanhoop meer om wist zelfs gedurende de oogenblikken dat de ziekte duurde dat ze niet duren zoû en vond in zichzelven er na terug zijne harmonie die vooral zijne berusting was
en schitterend ook in e ids aargang de zon die vreemde meeren aan den zanthos als plakkaten metaal het water dat de volle rivier had uitgestort de overstroomingen
zij landen aan een plein het volk is daar het juicht luider en luider juichen zij geroerd om hun prins die over het water komt naar hen toe om hen te redden
het heugde haar dat zijzelve geleden had zoovele malen en zoo hevig om liefde vrouw van passie die ze was
en wanneer zie ik uw hoogheid weêr fluistert ze de vraag is ruw gedaan en verwondert hem maar deze enkele seconde van even alleen zijn is der hertogin zoo kostbaar dat zij wel niet anders kan
mijn blik ziet in de verte den zanthos als een breed en glinsterend vlak van water zich wegslingeren dicht bij mijne schrijftafel staat uw groote mooie zilveren wieg
ik denk zooveel niet na ik ben meer spontaan en impulsief maar ik wil niet over je oordeelen omdat jij anders bent
geslacht emoties zegt u mijn god wat voor emoties emoties van staatsgewicht die heb ik gehad maar de prins niet en k had er geen rust na noodig
aan hare voeten gapend openging of de aarde week en het zwarte niets zich uitbreidde een wanhoop van volslagen machteloosheid verdronk hare ziel
kom binnen mevrouw zij kwam binnen aarzelend voor de kille gangen van het kasteel had zij over haar gedecolleteerde borst een langen mantel omgeslagen
helaas mijn nederige persoon niets eer ik het zover in zoölogie breng maar wat heeft u dan gehoord wat iedereen hoort als dutri niet zijn mond kan houden omtrent wat
ik geef uwe hoogheid wel veel te bedenken ging barzia glimlachend door dat doe ik omdat ik uwe hoogheid aan andere dingen wil laten denken dan waaraan ze denkt er moet wat klaarheid komen in hare hersenen
een kamenier verzocht ze voor een goudstuk hare slepen op te spelden hoog op verzocht ze haar zwarte schoenen te vinden
othomar trok zich na een oogenblik bij de keizerin terug in zijn eigen kamers hij ontbood zijn adjudant prins
hij hielp othomar opstaan stak zelve het licht aan in zijne slaapkamer hielp den prins zijn jas uittrekken waarom bloedt uwe hoogheid aan het oor vroeg
het werd in eens donker maar nog niet om het zinken der zon vijf uur in maart in het zuiden het werd donker om de wolken de gevaarten aan de lucht die in bol gespannen reuzenzeilen water meêvoerden
graaf myxila de rijkskanselier vierde dien dag zijn zestigsten verjaardag hij was de voornaamste gunsteling van den keizer dien morgen was hij bij de keizerin zijne gelukwenschen komen ontvangen
maakt het bal tot éen caleidoscoop van schittering het licht guldde op ieder galon liet zich vangen in elken brillant bleef aan iedere parel hangen
maar niet anders dan met geheel uw goedvinden u staat als meester op uw grond en zoo ons bezoek u niet welkom is zullen wij u niet onze aanwezigheid opdringen
en logies zullen krijgen voor niets e ids aargang e krijgen geen eten en logies voor niets ze werken hier meneer sprak de oude man en misschien beter dan
neen neen het mocht niet zij moesten scheiden zij waren niet voor elkaâr geboren een kort oogenblik hadden zij de heerlijke illuzie gedeeld
maar wanda berispte sofie weêr loom zij streek de hand over het voorhoofd en legde haar penseel neêr wanda lachte vroolijk
de stad is te ver daar kan niet heen gezonden worden vr etenstijd en trouwens daar hebben ze ook nooit iets het is ook eigenlijk de schuld van den hofmeester excellentie de hofmeester had hare excellentie moeten waarschuwen
de grootmeesteres volgde haar en hélène van thesbia de keizer scheen haastig den ceremoniemeesters bevelen te geven verliet toen ook het bal met eenige officieren
in godsnaam hoogheid hier niet om elf uur hoe zoû dat kunnen maar kom bij dutri ze stamelt het
en heb ik tevens de mijne aangeboden de geheele wereld schijnt met ons meê te voelen van alle oorden stroomt het geld toe
een stille haast doet de monden reppen men spreekt gedempt de lakeien in sombere liverei gaan als op de teenen rond
en hij wist wel dat wat hij toen nog gezien had iets zondagsch was het welvarendste dat men vertoonen kon dat hij de zwarte diepte hunner ellende nooit zien zoû omdat hij kroonprins was
zij verkreeg van eene actrice een lederen taschje haastig deed zij hare juweelen af beval de meisjes het zelfde te doen ze deden ze in het taschje
othomar en ik ik vroeg hem glimlach er om en ween er niet over mama of hij iemand lief had hij zei me van neen hij zei me zijn volk lief te hebben en hij opende zijne armen als wilde hij het omhelzen
het vierkante slot dat om een hof zijne vier muren trekt heeft nog twee bijgebouwde vleugels van achteren in nieuweren stijl van elegantere
zij had eenige overeenkomst met de douairières zij was echter gravin von altenburg vroegere grootmeesteres der prinses elsa achter haar brachten twee lakeien bladen waarop koffie en gebak het
hoe grappig zei hij geel en wit en violet en roze allemaal zonsondergangen en zonsopgangen ik zie er misschien meer dan jij
onder zijn trillenden snorbaard uit mijn prins mijn prins mijn prins
hier scheen de wereld van smart die het paleis en het land vervuld hadden zich geheiligd te hebben in verhevene kalmte en othomar zag zich alleen met zijne ziel
zoû er toch geen onmetelijk geluk gaan door berengars kleine prinsenziel als hij zoû weten dat hij kroonprins mocht zijn en eenmaal worden zoû keizer
de deur van de slaapkamer was open en aan de deur bleef othomar staan op zijn veldbed lag de kleine prins en praatte zacht zangerig door
vergeef je aan je aanstaande keizerin haar gebroken hart vroeg ze in eens met een grooten snik en haar bleek vermagerd gezicht wendde zich geheel naar hem toe met een paar oogen als van een
alleen rees buiten de maan in verre nachtblauwe lucht hier en daar tintte ze met een witte glansplek de wapenrustingen de trofeeën die hingen en als ijzeren geesten stonden in nissen en aan den muur
en er tusschen een witte baan waarop de donkere vlak van den gekanteelden burcht die het wapen van gothland is het is er op den zonloozen morgen een glimlach aan den hemel het zwelt en valt weêr slap
uit de wolk de wereld van wolk die stormde door zijne gedachte heen en nog zooveel nog zooveel alles zoo snel met de snelheid van hunne bliksems hij kon ze niet grijpen de rossige
met vergulde cizeleeringen en groote blauwe turkooizen van dat kostbare renaissance werk zooals men niet meer doet
een wereld van muziek liefde en wanhoop en oorlog en triomf en priesterstaatzucht van muziek àlles muziek e ids aargang alsof het leven muziek was
zijn wanhopig gebaar van wijde armen te lachen en te huilen ook ook woest en luid wat moeten we doen excellentie wat moeten we doen
en als eene moeder samen maar toen hij zich vastklampte in wilde wanhoopspassie aan haar voelde zij zich niets dan minnares ze wist dat hij hare laatste liefde zoû zijn
op zijn officiëele reis door europa het was een der voorlaatste dagen dat othomar met herman samen wandelde des morgens naar het bosch de zon scheen het bosch was geurig
hij was een jonge man van een-en-twintig jaren klein van gestalte slank heel fijn van bouw met een delicaat weemoedig gelaat en stilzwarte oogen die meestal strak voor zich
rijden ze in alle richtingen door vertoonen zich overal groeten allen en rijden ze ten laatste uit naar het kasteel waar zij de eerste dagen zullen zijn castel zanthos dicht bij de stad aan den breeden stroom
talen historie staathuishoudkunde volkenrecht strategie het had zich alles gehoopt op zijne jonge hersenen zich opgestapeld zich opgebouwd als een toren
en waarom zoû het trots dien weemoed eigenlijk zelfs geen geluk zijn ik ben jong ik ben keizerin en ik zie een leven voor mij
en ik zal het zeggen aan zijne majesteit wat voor een vlegel je bent en dan zullen we eens zien dan zullen we wel eens zien dan zullen we wel eens zien
door uniformen en bajonetten afgesloten van hun toekomstigen beheerscher bleven strak met doffe haatdragende oogen met opeengesloten monden
en holle oogen als hadden zij hem voor den gek gehouden als waren er geene overstroomingen geweest en de kamerschemering der slaapzaal die vol was van de keizers drukte op hem neêr als met atmosfeeren stikstof
misschien wel een weinig omdat hij de kroonprins was maar toch ook veel om hemzelven zoo was het april geworden en bijna reeds zomer
die hij toch aanbad in het hare ze had meer tact minder angst minder hoogheid ook tegen de menigte het had misschien omgekeerd moeten zijn
zie je ik beschouw het als oorlog en zoo maak ik het door als ik het beschouwen ging als vredetijd kwam ik er nooit door heen de ontvangst is gelukkig overal nog
u othomar wij vragen u dit dringend gij hebt somtijds ideeën en maakt u voorstellingen die niet van een vorst zijn wij hebben dit reeds meermalen opgemerkt
dan dien felleren glans van hoedanigheid die op een hoog standpunt hel doet uitkomen en relief en opzien wekt bij de menigte
ik was treurig sprak hij omdat ze mij schijnen te haten niets maakt mij zoo treurig als hun haat
en davert door de zwarte lucht alsof zijn weêrslag breekt tegen de lage wolken aan een tweede schot dondert na als met reuzencymbalen van catastrofe
zich zwak deed gevoelen of zij de ziel ware van ieder ander mensch in plaats van de zijne die van een vorst mengde zich de zakelijke ergernis over de legerwet
zij had dien brief niet meer hij was verscheurd maar ieder woord brandmerkte nog haar verbeelden het was zijn brief geweest
drong hij kijk zei ze hoe diep is dat nietwaar hij zag naar beneden ja antwoordde hij
en wat had uwe hoogheid mij te zeggen voorzichtig spraken ze den glimlach van koele conversatie op de lippen het geluid van hunne stemmen dempende tusschen hen in
neen sprak hij nogmaals en onverzettelijk koppig ook klonk zijne stem excuzeer me bij hare excellentie dutri en waar waar zoû ze me willen zien
hielden eerbiedig stil de keizerin groette links en rechts van af de balkons der villa's groette men haar
ze was er trots weemoedig om en helsch gelukkig als hagel kletterden hare zoenen op zijne oogen neêr
de jonge prinsen riepen hoera hoera en heeschen hunne kleine vlag op zie toch die couranten van herman zei valérie tante
op dit oogenblik op de bovenste galerij een plotseling tumult eene worsteling van soldaten en politie-agenten met éen man
verlicht hoewel het dag was kwamen de dames binnen boden zij den opperkamerheer hare kaarten
de groefjes die etsen om den fijnen neus de lijnen die den mond verlengd hebben en trekken naar omlaag
de professor boog even het hoofd ik herinner mij zijne hoogheid bij de lijkschouwing op het weiland mevrouw sprak hij zijne hoogheid wàs werkelijk bizonder aangedaan
toen zag zij peinzend het donkere landschap in beneden hen en zij huiverde het wordt frisch zei hij laat ons naar binnen gaan valérie je vat hier koû
getrippel van vele kleine voeten knarste op het grint een hooge schelle kinderstem klonk op eens met woedende woorden
om slaan othomar weifelde hij had geen tijd den generaal te antwoorden de menigte groeide aan werd dichter juichte en hij boog terug salueerde knikte
hare liefde aanraakte haar in leven zoo als een waaiende bries over een meer strijkt het met éen enkel frisch geblaas geheel zilver
maak een chaufroid van leeuwerikken ja dat is ook zijn idee geweest maar hijzelve had het niet durven opperen ja dat is zeker goed
denkelijk met de instelling der hoogere en lagere staten terwijl het huis van adel uiterlijk zal blijven bestaan maar niet meer zijn zal dan een raadgevend
ik herinner me nog hij kreeg een kleur toen ik voor hem boog toen verleden bij yxila e ids aargang utri is zeer familiaar met de hertogin
en al de kleuren het oude goud van het altaar het nieuwe der uniformen de brokaten en de kroonjuweelen ze vlammen op alsof de zon er de brand
hola zegt hij vriendelijk en lacht lachende gaan zij door de kinderen rennen verder een visscher komt met zijn netten aan grinnikt goedig en mompelt een groet een dikke dame
maar op dit schijnsel van zorgeloosheid waren in stilte duizenden oogen van bescherming geslagen de troepen in de kazernen waren geconsigneerd
toen zette hij zich neêr bij de keizerin en nam hare hand en zat stil zij was vermagerd en krijtwit in haren zwarten japon zij weende niet alleen de twee prinsessen begonnen telkens te snikken en telkens weêr
konden nauwlijks aan zijne slankte eenige breedte leenen hij was bleek en wat hol van wangen maar de blik in zijne oogen had die vroegere koortsachtige onrust verloren
zelfs al werd het haar tot smart misschien was hij toch wèl wreed maar het was nu te laat hij moest doorgaan zij zag tot hem op de pluimen van den waaier bewegend hij vervolgde
het diner het regende en de koningin dronk in den hall thee met de prinsessen de tantes de kinderen verscheen zij
zij schreeuwde eenige woorden terug hij verstond maar ten deele zij roeide niet ver van het strand af naar het kasteel toe othomar deed zijn jas zijne schoenen uit stroopte zijn broek op de mouwen van zijn hemd
rossig vaag bliksemsnel verschrikkelijk als iets van een apocalypse einde van het heelal in eene ontploffing van dynamiet uit die wolken flitste gedurende eene seconde op een tafereel
wat zal hij doen wat kàn hij doen is het niet te veel wat men van hem vergt kàn hij den drang der wateren tegengaan oh die regen die regen mompelt hij
men reed langs den zelfden weg dien othomar den vorigen middag met de hertogin getoerd had en langs het kasteel van zanti
achter hen twee regimenten huzaren op zware paarden in hunne lange groene jassen met gouden brandebourgs en hooge kolbakken is ooit het parlement zoo geopend geworden
het déjeuner de laatste plechtigheid in de gouden zaal een immense zaal laag byzantijnsch van bouw en ornamentiek
gothlandsch en fransch luidruchtig door elkaâr de lakeien hadden de afternoon-tea gebracht en voor prinses sofie geplaatst toen eene hofdame verscheen
aan die veiligheid moet je maar niet zooveel denken vind ik maar natuurlijk mama is een vrouw en daarom denkt ze anders dan wij
ook de priesters waren binnengekomen en baden het paleis was stil toen othomar aan de deur van haar appartement zijne moeder had overgegeven aan hélène van thesbia ging hij de galerijen door naar zijne eigen kamers
maar daarbij kwamen er dringende brieven van sigismundingen en zelfs van weenen waar men niets liever wenschte dan de jonge aartshertogin hertogin van xara te zien er waren hier behalve dat men aan het oostenrijksche hof
de ceremoniemeesters waren het niet met elkaâr eens de statie van eene keizerlijke begrafenis bereidde zich in alle ingewikkeldheid voor
dan om zijne woorden maar herman schudde zijne huivering af en boos hoog ik kan niet zeggen dat u hoffelijk is tegen uw gasten meneer zanti
en zoo ik het mag zeggen in eerbiedigen tegenspraak van mijn vader ik geloof toch wel dat het gemeentebestuur doet wat het kan
de prins echter bleef er bij is u dan zoo tegen dat bezoek generaal vroeg von fest is het dan eigenlijk niet meer dan redelijk u kent niet de antipathie van zijne majesteit voor dien man kolonel antwoordde de generaal
als om de centenaren op zijne borst weg te hijgen maar ze vielen weêr terug het beeld van zijn vader kwam hem voor den geest
van dakspitsen en schoorsteenen met de massive massa van de kerk van st therezia waarvan de torens zich in de donkere lucht verliezen
maar liefde was het liefde en hij moet wel besluiten misschien is het liefde en al voelt hij het gemis in zijne ziel hij besluit toch ja misschien is het dat liefde
en het was gebleken dat deze verdenkingen juist waren nog onlangs was een werkplaats ontdekt waar men leerde hoe dynamietbommen en helsche machines te maken
hare sculpturale armen bloot een zware sleep achter zich als een golf van inkt een klein hertogelijk kroontje van brillant en smaragd in het haar
en ze vervolgde ze zag er nog zoo goed uit ze is tenger maar ze heeft een prachtigen hals ik begrijp heusch niet dat ze zo oud kan zijn geworden
hij herinnerde zich zijne kleine trotsjes van kind en van jongen toen hij negen jaar oud luitenant was geworden van de garde van den troon
dan zocht hij de keizerin op die hem wachtte het was meestal een allerliefst e ids aargang moment dat zij samen vertrouwelijk waren vor het lunch vol charme van intimiteit
gelukkig dat hij verstandiger is dan jij alexa en dat woord nooit zeggen zal daarbij heeft hij geen geld wat zoû je met hem moeten beginnen samen op de planken gaan
en de officieren zagen elkaâr aan trokken de wenkbrauwen op de schouders dutri grinnikte othomar vroeg kalm aan zanti
maar wekte in hem op den duur een gevoel van onwil en tegenkanting in het geparfumeerde appartement van den jongen
bleef staan vroeg nog iets aan den opzichter keek weêr onhebbelijke vent mompelde thesbia de ordonnans-officier reed hem driftig
en beschermt er meestal in het voorjaar voor opwellingen der rivier de geheele wijk van st therezia het oostelijk gedeelte der stad dat nogal hoog ligt
als papa het me zelve vroeg zoû ik zeggen dat het niet kan papa vraagt het je othomar in dien brief aan mij hij greep hare handen
zijne opvoeding was militair en streng zuiver geweest zijne jongelingsjaren waren kuisch gebleven te midden der gemakkelijke zeden van het hof
de grijze golven krullen tegen de klippen op met hooge ronde kammen dik schuim de lucht is daarboven éen wijde koepel waardoor groote gebergten van wolken drijven grijs wit zij
in een eenvoudig somber toilet van mauve velours de chasse in de elegante lichte victoria waarop de koetsier alleen zat zonder palfrenier vlug de twee slanke goudvossen aanzettend
over dat sombere plein door dien zwarten nacht van onheil heen flikkeren de reuzensmaragden flonkert het kostelijk gedreven goud
er is een einde aan menschelijken wil papa en niets niets niets kan mij beletten dat ik mijzelven ongeschikt vind tot regeeren en dat ik geen kroon dragen wil
deze brief is alleen een haastig neêrgeschreven antwoord op uw treurig zelfverwijt dat ik u hier in naam van den hemel smeek geheel van u af te werpen
kort daarop echter klaterde weêr de muziek van de loggia der galerij af men zag vele adjudanten en ordonnans officieren voor hunne dames buigen
de komst der syrische vorsten was bepaald othomars dagen volgden zich weêr op als vroeger verschillende diners werden hem aangeboden door de officieren der garde van den troon
voelt dat toch ook als vrouw niet waar er zijn geen staatszaken waarom mijn huwelijk zoo dringend zoû moeten worden gesloten
maar mama zal papa dat goed vinden zeker berengar zei othomar wat mama je zegt te doen vindt papa natuurlijk goed
erkent dat berengar wel uw eigen keizerkracht heeft en u wilt u wilt niet dat ik afstand doe en u denkt dat ik me neêr zal leggen bij dien wil hij stiet een heeschen lach uit
aanval die liparië schudden zoû in zijn fondament terwijl herman hierover sprak ter loops met zijne woorden deze hoogst gewichtige quaestie vluchtig aanrakende scheen het othomar alsof het hem duizelde
in zichzelven reeds ontspannen door den dag van rust die komen zoude een geheelen dag onverwachts maar vooral bang dit genot te laten merken
weinig verlicht groen schemerend met het voornaam palmgeblader der groote planten met het fijn gewemel der bamboezen die tegen de vierkante ruiten parelen
rekenen had hij nooit kunnen leeren van algebra nooit iets begrepen in vele vakken was hij altijd zwak gebleven in natuurkunde en scheikunde bijvoorbeeld veel pleizier had hij een tijd gehad in
die in de lucht geslingerd schenen van groote balken die onbehouwen neêrstommelden van glasscherven die schel naar alle zijden schenen uit elkaâr te springen
tusschen hen om dan verschijnt de hofmeester terwijl de deuren openschuiven en de tafel hel glinsterend zichtbaar wordt en hij buigt voor zijne meesteres ten teeken dat zij gediend is de hertogin neemt den arm van den kroonprins de heeren volgen
de keizerin greep hare hand hélène voelde die ijskoud niets hélène antwoordde zij maar berengar heeft me zoo verschrikkelijk laten schrikken ik dacht ik dacht dat ze hem vermoordden
mama zeide hij zacht als sociologen spreken over de sociale quaestie betreuren zij het dat er onder het proletariaat zooveel kinderen worden geboren
achter ze drong en woelde joelde de menigte alle vensters open wemelden vol gezichten van alle balkons zag men toe
de jonge meisjes liepen lachten zagen naar de twee bootjes op zee en wuifden ze toe heel ver weg ging een steamer fijn gepenteekend met een vuil streepje rook
dat kan immers niet goed zijn dat kan zoo niet bedoeld zijn door de natuur papa ik geef het hem mijn recht van eerstgeborene en ik ik zal wel leven als het moet
de keizerin en berengar hadden beiden koû gevat op een rijtoer in open rijtuig ze hielden beiden hunne kamer en othomar op zijne beurt kwam ze opzoeken de keizerin hoestte
en en en ik wil het niet ik wil niet knarste de jongen in eens woedend stampvoetend de keizerin deed niets dan hem aanzien heel lang héel lang
samen zoû zijn geheel voor genoegen en ontspanning ik weet wel dat het een beetje aan mijn kind zelve ligt aan dat zeker gemis aan gemakkelijkheid om open te zijn
en zonderling vond hij het daar te liggen op dat bed waar alle zijne voorouders ook eens gelegen hadden ze tuurden hem allen aan van de acht vakken der wanden wat was hij
in de eerste koets de opperceremoniemeester graaf de threma in de tweede met de kroon en het achtspan en het gegons van gejuich stijgt op achter de haie der soldaten de keizer
die vrede niet was onder zijne discipelen en toen hij zag in hunne ruwe sombere gezichten zag hij de haat rood opflikkeren uit holle diepe oogen als met plotselinge bliksems
het was in deze dagen van stille gisting dat er sprake kwam van een huwelijk der prinses thera met den prins van napels er was echter nog niets beslist tusschen de beide familiën
de doktoren traden bij het bed poogden berengar te bedaren maar hij sloeg ze de koorts steeg in krankzinnigheid naar zijn klein brein
welke is de wet die het verbiedt mijn wil othomar de prins hief zich hoog op uw wil riep hij uw wil u erkent dat ik niet meer vorst ben dan alleen van geboorte
een vreemde bittere wanhoop ging er om door zijne ziel maar tevens vermoedde hij duidelijk het mysterie in die
als jij met krijgertje spelen voorbij liep die man zijn geweer prezenteerde berengar bedacht zich hij kon het toch minstens wel de tweede maal gedaan hebben
als othomar op een soirée op een bal een oogenblik tot haar sprak de tegenspraak van dutri dien men kende als een klap uit bracht echter verwarring
tot op den huid nat kwam de kroonprins van liparië met de zijnen bij den aartsbisschop kardinaal aan
hare stem klonk hoog vriendelijk en toch innemend sympathiek wij wachten den prins al zoo lang de deur bleef open de hofdame ging de lakei wachtte bij de portière onbewegelijk tot de prins komen zoû
er heerschten tyfeuze koortsen zij was er bang voor de lijfartsen die geroepen waren stelden haar gerust het was geene koorts de prins scheen algemeen vermoeid te zijn
de heeren gingen de hertogin zelve leidde othomar naar den westelijken zijvleugel drong hem zeer rust te nemen in haar eigen boudoir door de vensters der galerij
en wanda viel lachend schuin over den grond maar wanda berispte sofie valérie stond op en ging naar herman toe