AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
te beweren en emilie schikte de rozen terwijl zij schikte in het groene licht scheen zijn jeruzalem verlost aan hugo niet zoo moeilijk toe
hij verlangde naar iets van haar nu was zijn ziel van weemoed vol zoo zwelt een overstrooming wat gaf het of hij dat waardeerde
het zoete geluk van het etherisch uitdenken en van het scheppen der levende schijnsels dat het éerste is en het hoogste omdat het niets is dan ziel
en den volgenden dinsdag nog onzeker kleedde hij zich in zijn rok en ging hij langzaam op weg naar de avenue de villiers het zoû van zijne stemming van het oogenblik afhangen of hij binnen zoû gaan of niet
die stortte ineen na een paar dagen sprak hij er kalm over met zijn moeder een beetje lachend dat hij niet meer zoû schrijven nooit meer
op haar verhaal had hij geen enkel woord geantwoord zij voelde dat hij leed zij meende dat hij niet gehoord had verloren in zichzelven
de kleine jongen opent nu zijn oogen en hij ziet dat hij ligt in het eigen kantoor van meneer een van de meesters zit naast hem en vraagt hoe het gaat
lauwertakken en distels maar daar gaat het belletje we moeten lunchen we hebben veel afgedaan van daag ik ben tevreden over je merci pfhoe
en de enkele vollediger recensies voldeden hem ook niet al prezen zij de meeste hij vond ze oppervlakkig
en nu hoe schaakspel haar ook ontzette omdat het haar de openbaring gaf van al het tevergeefsche streven op aarde zij hoopte de hoop bleef haar eeuwig bij
hij beloofde het haar hij zoû niet naar indië gaan en toen zij hem zijn sommetje had uitgerekend ging hij reizen naar zweden en noorwegen hij verlangde naar veel natuur naar water en woud naar wijde wegen
een jaar van je leven te wijden aan een roman en dat het integendeel zeer gemakkelijk is in een half uur eenig valsch vernuft bij elkaâr te flansen
ziel van kunst alleen gedacht geboren bloeiende en stervende in zichzelve als in het puurst mysterie
al het bloed en het vermeil waren getaand en het raam was toe de donkere triomf van den nacht dommelde violet naar binnen en alleen de gipsafgietsels waren er nog iets wits van hem in
toen hij het verzekerd had was het haar eene verlichting en kalmer begon zij te analyzeeren hoe was het nu toch ook mogelijk die den bergh hij deed louis couperus metamorfoze waarlijk den laatsten tijd of hij vermoedde dat zij van hem hield
een beetje geblalouis couperus metamorfoze gueerd dat hij banaal was geen kunstenaar en een bourgois die veel hield van de kleine dingen van de wereld
daar alles louis couperus metamorfoze weemoed was het geluk niet uitgezonderd want dàt hij haar lief had bekende hij zich nu met een vroom credo en in hem knielde zijn ziel neêr
hoe zoû hij kunnen léven en zij bekende het zich het was zoo duidelijk in haar zichtbaar zij had hem lief zij had hem altijd liefgehad altijd van kind afaan en
en stamelde zij haar verlangen als gebed
het zuivere geluk beschrijven dat hij voelde als hij was bij hélène en las aan haar voor dan wist hij zoû hij schrijven een
nu in eene verwarring van beide partijen schiet hij naar voren en vor ze het weten rukt hij de vlag uit den grond zwaait ze omhoog met een gil en rent dol terug naar zijn lijn zoo blij
je hebt ze dadelijk als je maar wil misschien maar ik wil niet stel je voor een roman een dik boek vol ik zoû er veel te lui voor zijn het perspectief ervan obsedeert me al van te voren
scheffer kwam niet meer als vroeger iederen dag druk praten lezen daarna wandelen en filozofeeren in de duinen scheffer was journalist in londen en schreef maar een enkele maal een brief
zij kwamen iederen avond bij elkaâr werkten samen lazen samen aan éen tafel ook scheffer vond de meeste jongens flauwe kinderen en hugo vertelde dan van indië
waarom zegt u dat nu te komen tot volmaking is geen geluk dat is een nirwana en het nirwana is nooit een geluk voor een louis couperus metamorfoze aardsche mensch maar het volmaken zèlf dat kan een geluk zijn
foei hugo een streep onder je leven waarom ik kan altijd weêr opnieuw beginnen antwoordde hij begin dan ook opnieuw moedigde zij hem aan
zij had terwijl zij sprak iets zeer vifs en impulsiefs en hare intelligentie gaf haar een glans haar natuurlijke trots was treffend van sereene harmonie en men zag haar dadelijk als een bizonder meisje
dat mocht zijn als het was dat mocht blijven vaag in het waas dat dreef over alles heen het deerde hem niet
breng je de andere boeken ook pietje riep emilie haar achterna ja freule wat emilie met die boeken van jou we gaan ze vereenigen tot je exquis louis couperus metamorfoze bibliotheekje kijk eens mijn sprookjes van andersen daar dweep ik meê
als hij maar eerst die eerste stanza's goed gemaakt had dien avond de rijmen klonken in zijn hoofd
het was slordig behandeld hier en daar als proza waar hij zich had laten meeslepen het voelde zwaar in zijn hoofd hij had gaarne willen gaan wandelen met scheffer maar scheffer zoû niet komen hij was uit de stad
omdat zijn leven meer ordelijk geruimd scheen omdat hij trots alles iets gedaan had omdat hij een roman had geschreven terwijl den bergh bleef broeien op maria
hij voelde het hij miste de gezonde vreugde om zijn kunst hij schreef alleen om de onvermijdelijkheid ervan en omdat hij daarbij alle eerzucht miste dacht hij op een grauwen hollandschen morgen
hare oogen heel zacht van blik vol weemoed hare lippen wat liefjes lachend pijnlijk getrokken en de slanke bevalligheid van hare lijnen gaven haar iets van het sprookje van prinses of lelie vaag
of dostoiewsky hij had iets peinzends en dociels iets onderworpens aan het leven iets innemends van zachte peinzende manieren en van altijd klaarzijn om voor een ander iets te doen
is charmant van eenvoud sprak ze als uw hollandsche recensenten u hoorden praten zouden ze tevreden over u zijn als ik niet in uw stem hoorde dat u heel waar meende te zijn zoû ik u onuitstaanbaar van nederigheid vinden
schreef hij voor zichzelven hij wist het niet hij schreef liever niet hij dacht mathilde liever dan dat hij haar schreef het denken was het geluk het eerste het hoogste het zuiverste
waarom zoû je nooit meer iets kunnen doen nooit meer kunnen schrijven waarom zoû je niet kunnen schrijven ons leven ons gewone leven van jonge menschen
de meesterstukken die het nationale tooneel zouden opbeuren uit zijne apathie veel dwarrelde door zijn hoofd
en toch hij had haar lief al zoû hij later voelen eerst hoe lief nu was het redeneeren zacht overtuigend dat het heusch goed was als hij ging op reis
het deed zoo een pijn het zieke geheim lag in zijn ziek hart en hij dacht aan den louvre en maria lescinszca en den bergh
zij waren een maand getrouwd en zij waren alleen maar een week op reis geweest louis couperus metamorfoze omdat zij van den winter naar italië wilden en dan mocht mama zelfs meê zij waren nu heel bezig met hunne installatie
emilie had eerst niet gewild beter een eigen huis klein een klein nestje als hugo de witte lelies mooi vond
als een groote troost die het zijn zoû in haar leven zij zeide dat zij moeilijk was en zoo aylva ook geen romancier ware geweest wiens boeken zij met sympathie gelezen had hij zoû denkelijk nooit louis couperus metamorfoze tot haar zijn doorgedrongen
en die niets wisten van het leven zooals de jongens in indië die daar dat waren heertjes ze rookten strootjes en soms fijne sigaren ze waren verliefd met heele
een seconde maar als geheim dat heel snel openbliksemt en weêr donker is hij poogde zich te analyzeeren hoe dit zoo gekomen was maar in zijne moêheid was de retrospectieve zelf analyze hem te zwaar
wat is er vroeg hij geroerd in de war deed zij hem zitten en zonder veel inleiding vertelde zij hem hoe zij vreesde dat den bergh haar zoû vragen ten huwelijk vragen
en je moet dus niet altijd zoo treurig zijn omdat je vroeger een verlaten kind bent geweest ziet u zoo zoû het geluk moeten doen naar de kleine eischjes van mijn ziel u vindt haar niet flink niet waar
vergeef me mama o vergeef me zij zoû het nooit meer zeggen het zoete woord waarmeê zij hem vergaf
een schrijver was nog niet zoo lang geleden voor haar een onzichtbaar geheimzinnig persoon geweest men zag wel boeken maar men zag nooit schrijvers
dolf den bergh kwam was emilie zeer gewoon zij gaf hem gewoon een hand stelde hem aan twee meisjes voor die pas uit indië waren gekomen zij zorgde voor een algemeen gesprek
sint pieter bralde omhoog in hoogmoed om niet te vergaan en verhief tot spannens en barstens toe zijn dom als een reuzenmonstrans bevelende om te aanbidden en een weêrschijn van brand vloeide binnen de kamer
dat het afwacht met een glimlachende rust van zekerheid en hoewel aylva anders nooit over zijne kunst sprak vroeg hij nu u heeft dus mijn boeken gelezen
een koorts kwam over hem rillen hij voelde zich klam en zwak of het leven vloeide uit hem weg en een kreun steunde uit zijn longen geregeld als uit een blaasbalg zwaar hij kreunde
en toen hij klaar was en alles had opgeruimd in zijn nieuwe kamer vlijde hij zich lang gemakkelijk uit op den divan op de stof van den kroonprins van siam
den bergh stond op hij ging naar zijn schrijftafel nam een boek schreef er iets in en naderde aylva die verbaasd was om zijn gemoedelijke kalmte
zij was gestegen als engel met vlammende vleugels tot vor jezus troon en zij had zich verkocht aan den duivel maar door alle metamorfozen door alle metempsychozen heen was zij geweest altijd altijd
ze zouden zelfs louis couperus metamorfoze kwaadspreken en zeggen dat hugo alleen maar zijn pantoffeltjes in huis had meê te brengen maar hugo trouwde emilie nog minder om de kennissen dan om den inmaak emilie gaf toe
op het hart ze zouden de voornaamste epizoden zijn de dichter die zijn epos schreef niet gewaardeerd voor gek verklaard de crizis van zijn leven
het tuintje was zwoel van den middag de stamrozen wierookten kronen van bekertjes geur geënt boven hare dorre stammen
het boek van torquato tasso louis couperus metamorfoze louis couperus metamorfoze het leven zooals hugo aylva het zag
of voor dit leven of voor een leven later dat hij maar lichtschemeren zag als met vele bloemen van licht aan wateren van licht
en doodmoê zwijmde louis couperus metamorfoze hij bijna omdat het geluk zoo weldadig en teeder hem riep in haar woorden toe het is goed het is alles waar kom nu want ik wacht je
en haar glimlach was zoo sereen haar handdruk zoo vertrouwelijk de eerste woorden van haar stem zoo bekend
hij kreeg petrarca lief als vriend als broeder zielgenoot en dubbelganger petrarca's brieven en journalen latijnsche gedichten de africa
maar in het buitenland was het niet anders dan in de scheveningsche boschjes overal sleepte aylva zijne zieke ziel meê en wat hij ook deed en waar hij ook was hij bleef
g e v o e l niets waard voor mijn eigen niet en voor mijn boeken niet voor niets voor niets ze zat hem aan te staren gevouwen hare handen haar oogen vol tranen haar mond van angst verwrongen
vaak gevoeld dat hij gek kon worden dat hij wellicht al gek was omdat hij toen ook al dacht zoo vreemd of hij wel eens kon zijn een ander
was de macht die wist en streng was onverbiddelijk en die beval haar en hem en zij scheen hem te zeggen dat zij elkaâr moesten verdragen
je bedoelt van mathilde wat ik ook schrijf of niet schrijf ik blijf altijd de auteur van mathilde dat is een compliment van de kritiek aan jou
aanbiddende zijn ideaal ter zelfder tijd en in zich voelende het beest en de ziel in een strijd met elkaâr de een telkens sterker dan de ander afwisselend
dat was heel eenvoudig in haar en gaf haar onwillekeurig de atmosfeer van een interessante vrouw een vrouw met een raadsel zoû den bergh gezegd hebben
ik woû je voorstellen kom bij mij blijf bij mij zoolang je nog bent in den haag we waren zulke oude vriendinnen je lieve moeder en ik
neen als hij n leed leed hij niet om de groote abstracties die ijle reuzenschimmen voor ons opspoken als we héel jong zijn en voor het eerst denken
en in zijn ziel verbleekte dan het geharnaste spook van hugh earl of aylv en hij vond zich terug maar dan ook beving hem een heimwee naar kunst naar schoonheid maken
oorlog van hemel en hel in het kleine heelal van hemzelven dat waren jaren lang en toen hij man geworden was toen was het leed niet minder en woedde het nog
maar toen was ten laatste de aspiratie zoo sterk geworden dat hij vreesde langer te twijfelen en hij geloofde met godsdienst hij dacht niet alleen zoo er waren velen die dachten als hij
uit die uitknipsels schemerde de silhouet omhoog die zich volgens de kritiek van zijn schrijversfiguur geformeerd had en zeker ook een vast portret was geworden voor het publiek
nu nu is alles uit zoo als je bent ben je te teêr voor me te zacht te zwak als van een broêr zoo hoû ik van je nu
van waar ze terugkwamen met verhalen van wereldschheidjes zoo uitgaan toiletten flirt als ze dan terug waren in de stille villa's van hunne ouders waren ze dol om tennis te spelen te fietsen
de dagen sponnen zacht gelijkmatig af er waren iederen dag zoo ongeveer de zelfde dingen de zelfde menschen de zelfde gedachten
den bergh was al eenigen tijd zoo afgetrokken zoo niet bij zijn werk dat was aylva zoo niet van hem gewoon wat was er was er iets en hij poogde den bergh tot vertrouwelijkheid uit te lokken
en de wind koelde zijn hoofd was hij weêr thuis na het stille diner met zijn moeder liefjes gezellig dan gooide hij zich op zijn rustbank hij sliep
dan die hem bedienden alleen op zijn yacht de zeeën over alleen in zijn wagen door woud in zijn sleê door de steppen
van doffe melancholie de melancholie van zijne twintig jaren nog niet veel om hemzelven maar om de groote dingen van het leven die maar vaag voor hem bleven
maar emilie scheen niets te begrijpen al sloeg den bergh nu en dan zijne peinsblikken naar haar op bijna verwijtend
bruisten ze nog weken na zij verlangde nooit weg haar leven was er zacht samengeweven met alles om haar heen
het was heel eenvoudig zonder pose er was een groote waarheid in waarvan aylva bijna schrikte dan was er een jong reiziger
want ze schikte eerst iets op hare schrijftafel met een intimiteit van gebaar die hem allerliefst was en staande nog wees ze op de bloemen in vazen de rozen bleeke seringen
hij stond maar meende dat hij niet anders louis couperus metamorfoze kon dan staan en om zich heen zien bang uitzien naar de woeste golven die aanspoelden terwijl over de kimmen de vreemde silhouetten trokken van voorspelling
als eene obsessie en doemde op haar beeld heel wit en heel zwart lijdensbleek met koele oogen in den donkeren tullen nevel die haar hals bloot liet des morgens vroeg werd hij wakker
in kleine tril levende schetsen van dadelijke moderniteit zoo wat hij zag om zich heen van menschen en van dingen knikte goedkeurend met het hoofd verblind heel mooi heel mooi
hij zag dat zijn volk leed zijn innig geliefde maar hij wist het niet te helpen ook hij zocht het ideaal al zocht hij het anders dan arnold in hem ook bloeide de zomer de
en was het hem goed want zoo ze verre bleef smachtte immers het heimwee naar haar altijd en altijd in hem in de vreemde contradictie van het verlangen en het afweren
toen voelde hij zich of hij heiligschennis pleegde en hij nam afscheid en ging weg in de avenue was het koud de wind koelde hem tranen kwamen louis couperus metamorfoze hem in de oogen
en hij staarde op die handen of het gebed niet openbloesemen zoû in een gebaar van ontvankelijkheid z ver nog van haar voelde hij zich koud
die alleen maar blikten wat zij blikken wilden en achter hun glas afsloten het in diep geheim werkende mysterie en toen de weken voorbij gingen en men veel over zijn boek sprak en schreef
en hij kon het niet inhouden hij snikte heel zachtjes om het den bergh niet te laten hooren hij verlangde zoo naar haar hij voelde het zoo hij kon niet buiten haar stem en haar oog
zij had gehoopt dat zijne kunst niet in louis couperus metamorfoze aylva dood mocht zijn en alleen maar sluimerde en toen zij gehoopt had was mathilde geboren zij glimlachte daarom met een zacht geluk
meenende dat hij nooit iets schrijven zoû dat hùn modern tooneelspel zoû overtreffen toen verpletterde ibsen hem onder zijn
de graal haar heilige doel bleef onvindbaar altijd dan scheen de gestalte te sterven met den dood van de menschen in geloof of in ongeloof
een enkel woord van recensie verscheen dat niet geheel goedgunstig was vergaf zij het den schrijver nooit dan moest hugo haar van dien man vertellen wie hij was wat hijzelf schreef of hijzelf wel ooit iets moois had geschreven
hij dacht niet zijne gedachten dreven geïzoleerd en zonder logisch verband zijne ziel wachtte als in eene opschorsing van hare sensitieve vermogens
zoo was italië hugo sympathiek omdat italië was gezond en hugo ziek zoo was de eros hem een broêr een vriend vergoddelijkt omdat zij beiden waren ziek
maar wat arnold ook niet gevonden had in louis couperus metamorfoze de donkere buurten de vunzige hokken tusschen de kreten van revolutie verzet van werkstaking ontploffen van dynamiet
als hij voor zich iets wondermoois gevonden had dat niet van algemeene bekendheid was in de boeken en in het groote publiek
boeken waren logen zij begreep niet de bekoring van schitterende logen en zij begreep niet dat boeken ook wàar kunnen zijn
en toen is meneer hugo niet thuis jawel freule en zijn deur is dicht de meid zeide iets hugo hoorde niet wat maar emilie kwam naar zijn kamer toe hij zag het door het gordijntje
hoe dicht was ze samengeweven met waarheid z dat nauwlijks was te onderscheiden wat waarheid was en wat metamorfoze hij was zijn held geweest zijn held hij
het oogenblik dat hij zich van zijn overjas ontdeed was bijna onduldbaar van wachting en het duizelde om hem heen toen hij
eenzaam bleef zij verlangen naar hem haar jongste die gegaan was met zijn groote leed zijn zieke ziel bleeke reconvalescente die hij zacht aan genezen wilde in italië's zon
en honderdvoudig zijn kon met anderen maar niet de allerhoogste was met eene met eene en al reeds dadelijk bereidde hij zich voor op tegenspraak
dauw heel zacht met teedere vingers neêrgesprenkeld zijn ziel ontspande zich als in een bad zij zag hem aan met droeven lach en wachtende op zijn antwoord
als men haar gezegd had dat zij coquet was zoû zij zich niet eens verdedigd hebben maar eenvoudig kalm uit de hoogte hebben geglimlacht om zoo geheel onwaarschijnlijke veronderstelling
ik weet het het is egoïst dat te zeggen maar louis couperus metamorfoze ik zeg het omdat ik ons geluk er na kan zeggen gooi het niet weg hélène moet je dan ook overdrijven als ik
god ja het was geen comedie het was geen kunst het was kristalhard waar in hem zwaar en fataal louis couperus metamorfoze blijf nog emilie
een goede jongen den bergh maar hij zoû het hem niet zeggen het zieke geheim het geheim van pijn waarvoor zoû het goed zijn het ooit te zeggen
toen voelde hij dat dit niet zoo blijven kon en dat zijn leven anders moest worden als een benauwdheid was het bekende om hem heen
als hij dus zoo leed kon een ieder zoo lijden en dan w a t w a s e r d a n l e e d op de wereld de arme menschen misschien een jaar dachten zij droef aan hun leed
als zij het apart voelen in duizenderlei gestaltingen van zinnelijkheid en nu werd alles een als een gevoel het was voor hem heel teeder bijna breekbaar en nooit gekend
om heele kleine kleinigheden dan had hij wel eens geboudeerd en zij altijd maakte het goed weêr omdat zij leed onder zijn bouderie
het was zoo lang geleden en toch scheen het hem nu gisteren toe daarna in holland hij had haar iederen dag gezien
hélène heb ik altijd gezien in een glans in een illuzie en zoo wil ik haar nog altijd blijven zien en heb ik ooit wel iets begrepen en gezien van emilie dan sedert ons huwelijk
zijn doornscherpe vrees wondde hem niet meer hij had zijn kunstdrang niet verloren want tegelijkertijd dat hij daalde van zijn top van izolatie daalde hij ook logisch het bergland af van zijn roman
mevrouw herhaalde hij hij was gegaan vor zij hem verhinderen kon als een blinde liep hij door de straten zij bleef roerloos zitten zij had de eerste dagen niet willen zien nu had zij wel meten zien dat hij haar liefhad
als ik om je beeld loop is niets vast alles wisselt alles blijft lijn harmonie ik zoek nog naar een andere expressie iets dat uitdrukt zichtbare ziel je moet niet spreken van klei dat is het niet
neen verzen verzen misschien niet meer hugo ik geloof bijna ook dat je geen verzen meer moet schrijven
sneeuw dat was einde dat was slaap dat was wit begraven wat dood was dood wàs het dood
die als éen gouden straal schiet door een der galerijen van de uffizie te florence had vor dien tijd hij ooit wel éene schilderij gezien
anders hebben ze dansles op school jongens alleen nog en dan danst arnold met kareltje nu met dat meisje tusschen hen
toen stond hij op hij weende niet want in zijn wanhoop die altijd zoû zijn en altijd troosteloos dacht het hem heel nutteloos te weenen toen nam hij emilie die snikte in zijn armen
dat hij daar zat tegenover haar dat zij samen zouden eten en bovenal dat hij zweeg dat hij niets wist te zeggen wat hem verlegen maakte leek haar heel natuurlijk
hij kon nog niet gelooven dat hij de kunst weêr zoû zien naderen na nirwana en toch door de wijde kringen van zijne verschillende revelatiën meende hij haar als een glans te zien aandrijven
al mijn kritieken waarom heb je die bewaard je weet hoe slordig je er altijd meê was trots al je netheid je bewaarde ze nooit ik vond dat jammer en ik heb ze bewaard voor jou
verfladderd als een kapel maar éven zichtbaar tusschen andere gedachten en dan dacht hij weêr dat hij zich vergiste want het was in hem om te meenen dat géene vrouw hem ooit zoû liefhebben
dat het met die papieren toch nog uiterst bezwaarlijk zoû gaan en dat het in alle geval te veel geld zoû kosten hij was even trotsch op zijn naam al droegen zij geen titel meer
maar hooft was hem nog menschelijker meer sympathiek aan hemzelven nieuw en fijn en elegant potgieters florence was jaren voor hem het schoonste wat er in hollandsch kon geschreven worden
mijn leven is zoo zacht en kalm met mijn moeder met mijn boeken in mijn stille kamertje hoe kan ik nu van hartstocht schrijven
en weinig kinderlijk gewoon de dingen schouwend in een magisch licht van werkende verbeelding omdat het kind geen weêrklank had gevonden om zich heen was het zoo zachtjes aan geworden stil gekeerd in zichzelven
en toen langzamer omvloog de woeste vogel en zijn cirkel verbreedde opende hij ze voorzichtig en zag uit naar de stad waar hij werken wilde hem riepen de schoorsteenen toe
toen hij eindelijk iets zeide hief zij haar lang starenden blik op of zij den straal ervan brak en glimlachte zij met zo pijnlijk lijden dat hij haar gaarne had willen troosten hoe wist hij niet
metamorfoze kwam er toe niet veel te werken meer uit twijfel voor zijn oogen reusachtig wemelde één vraagteeken en het was niet om zijn kunst alleen het was ook om zijn vriendschap
waarom zouden zij een eigen huis nemen had mama waardig gezegd haar huis was groot genoeg zij verloor zoo niet emilie en zij won hugo er bij en zij zoû geen schoonmoeder zijn naar het type van de fliegende blätter
in dat zachte geel zoo ceremonieel en toch zoo intiem om haar eigen waas dat er als een voorname weêrschijn lag overheen hij was een gesprek vol belang begonnen over rusland met de russische zangeres
of aylv die gevochten had aan de zijde van henry v en na zulke gedachten was het hem omdat zijne gedachte geen kunst werd eene verlossing zich te storten in het gewone leven
en zij was zoo àlles dat men niet wist wat men haar zeggen zoû kindje vrouw godin of sprookje maar wat zij dan ook ware zij was een bloem van lijnen een droom van teederheid zij was alleen een ziel
trots alles trots alles o het is zoo broos liefde ik ben er trotsch om om je liefde en ik ben er wanhopig om wanhopig nog meer dan trotsch
meer levende in zijne fantazie dan in de rulle waarheid een weinig angstig voor die waarheid die hard aanvoelde en grof sprak in tropische zon om zijn ziel
het was het geheim van zijn ziel dat hij niet zeggen zoû hij lag in bed de kamer half donker en den bergh zat te schrijven en terwijl aylva naar den bergh zag die dacht dat hij sliep
hij wist niets dan zichzelven zijn menschenkennis zag alleen zichzelven ze zag niet haar vlak bij hem hij vermoedde wel hij wist niet maar in haar woorden voelde hij de frischheid als van een bron
ja het was iets nieuws dat schelden nooit nog in geene letterkunde was zoo gescholden geworden met zoo een genot te schelden en te hakken om zich heen maar het was hèm niet sympathiek
zoo het gevoel van hem die schoonheid dacht te maken kon falen gelijk aan alle menschelijkheid die faalde wie voelde dan en faalde niet
dat het geven zoû zijn het geven van zich en zijn schat aan eene en het grootste geluk was niet het ontvangen
waarom ga je niet door vroeg hij weêr ik heb geen lust meer wat wordt het dat wordt zoo geplooid over een blouse heen
voor het eerst kende aylva het pure geluk louis couperus metamorfoze van de kunst voor het eerst werkte hij zonder stuurschheid en onwilligheid en samen met haar de sereene en serieuze vrouw
en toen aylva na het maanden stil te hebben laten liggen het weêr eens opnam in zijn bevalligen vorm van
een modern artist ten minste in holland mag alleen maar burgerfamilie's om een ronde theetafel met een theestoof beschrijven en geen menschen buiten de theestoof côterie om
de mijne o neen je weet hoe nederig ik ben omtrent mijn eigen werk ik ben altijd verbaasd als de menschen er iets goeds in vinden
aylva ook zonder boosheid blij dat den bergh niet meer zoo melancholiek zat geïnteresseerd als hij was door emilie's woorden maar al lachte hij aylva voelde toch het heimwee klimmen op zijn hart
zoo hulpeloos hij was immers vijf-en-twintig en een man hij zoû het maar nooit zeggen en zelfs niet aan den bergh die had ook verdriet gehad om emilie maar hoe vreemd hoe vreemd verdriet zoo vaag zoo ongeloovig aan zijn verdriet
dan zal ik heel gaarne hooren maar als je het morgen niet meer noodig vindt doe het dan niet je moet doen zooals je het liefste wilt ik wil natuurlijk heel gaarne naar je louis couperus metamorfoze luisteren dat begrijp je
geen arbeiders want die zijn ruw en ook geen chiquere lui want die zijn geparfumeerd en hebben een bouilloir de theestoof is de rigueur
dat van kunst gedacht kon worden en dat zijzelve hem had ingegeven en nu vergeten scheen en hij verdedigde het motief het hare maar hield zich schuil achter zijn held die dacht zoo maar zelve dacht hij misschien heel anders
uit den vagen schemer van verleden achter verledens de held was de ziel die altijd was de hoofdstukken waren de incarnaties de reïncarnaties der ziel zoovele dat hij een keuze moest doen
hij haalde het artikel in zijn kamer dank je sprak zij zij vouwde het voorzichtig stak het in haar ceintuur zij deed dat alles heel gracieus zoo met haar rozen in haar hand als een klein dametje in korte rokken
zooals hem geweest was in zijne kinderjaren toen hij gedacht had ik ben een prinsje of een bedelaar of een bloemenelf hij werd dan bang voor dat vreemde in zich dat naderen van krankzinnigheid
hij stond maar op zijn top en zag met groote bange oogen bang omdat hij eene kleine ziel had ziel van een kind dat liever was gekropen in een veilig hoekje van zachte liefde
maar stille zat zij en zij zweeg en zij dacht na en toen zij eindelijk hare lippen opende sprak zij heel zacht
maar het gelukte hem ternauwernood en hij betrapte zich op de wreede gedachte dat mevrouw de vicq heusch niet noodig had zich zoo te omringen met een aureool van talenten daar was aanstellerij in
zijn land dat hij niet verder zien kon dan die louis couperus metamorfoze duinen en die zee zijn taal die hij maar hoorde in het verre aangeruisch van golven in het daverend zingen in
pietje als je nu nog eens freule zegt zeg ik je den dienst op hè mevrouw ik ben nu al vijftien jaar in dienst bij uw mama u was een klein meisje toen ik kwam
hoe zag zij er uit bleek verhuild is mama zij opende de lippen maar antwoordde niet louis couperus metamorfoze hij vroeg niet meer
dus dàt moest je zijn dacht hij dan als scheffer weg was ironisch modern het geheim van de absolute kunst was te zijn modern
in den lauwerglans van zijne kroning op het kapitool in den kloosterweemoed van zijn cel op
en hij glimlachte zonder te weten het was of de jeugd van de lente zich spiegelde in zijne ziel weêr in zijne jongensziel die hij zo licht in zich voelde
en hij had al het geluk van louis couperus metamorfoze het doén bewégen het zien tot werking komen van de ziel die men in het eerste geluk nog maar uitdacht
iederen zaterdag des middags om vier uur ging aylva naar mevrouw van neerbrugge de vriendin van zijn moeder op de laan copes
waar was zijn hooge top van izolatie en waar de cirkel van zijn eenzaamheid de kringen van zijn revelaties hij zag er niets meer van hij was alleen in rome heel eenzaam
den dag héel warm buiten en de eerste vriendschap in indië een jongen naast hem een jongen blond en aardig met blonde krullen
het scheen wel zoo omdat hij succes had en zelfs niet gewoon maar het wàs niet zoo omdat de gezonde vreugde om zijne kunst die hij zelfs verloochende hem ontbrak omdat hij zijne kunst alleen liefhad zoolang ze nog geen boek geworden was
hij had kennissen ontmoet met ze gedineerd was daarna wezenloos meêgegaan naar het casino de paris en den moulin
en toch rome was mooi en veel zoeter dan holland o als hij hier maar blijven mocht wat was toch die sensatie die nog te vaag was voor een voorgevoelen dunne rimpeling door stille water
en een lichtende droomgestalte daar zwevende door heen met hàar verklaarde louis couperus metamorfoze trekken wat wist men men wist niets maar aan te nemen dat het maar dit aardsch chaotisch drijven was en dan de dood
toen zij moê van hunne stemmen in hunne kelen louis couperus metamorfoze droog eensklaps verschrikt om zichzelven zwegen zagen zij elkaâr met glinsteroogen aan
ik heb het ten minste gepoogd want ik heb je immers gesproken over mijn kunst over mijn liefde over mijn leven
vergeef vergeef me het is zoo donker en ik zeg je alles maar vergeef me dan ook jouw louis couperus metamorfoze teederheid in zijn kracht dat zoû mijn geluk geweest zijn het onmogelijke
en zij verwarde oorzaak en gevolg zij meende hij was zoo treurig omdat hij zoo een treurig boek geschreven had als schaakspel zij zag niet in dat hij schaakspel geschreven had omdat hij treurig was
totnogtoe was het een droom geweest en nu werd het hardkleurde werkelijkheid in dit land dat aanvoelde zijn land met dat leelijke fransch met dat vlaamsch dat aanvoelde zijn taal
wij zijn de schoonheid omdat wij de herinnering zijn de weemoed omdat wij in het zuiden zijn wat lokt je noordelijke ziel het vage weemoed herinnering omdat wij zijn de droom
dat heel gezond is een gezond evenwicht je moet niet altijd je ziel verheffen maar wees maar niet bang emilie ik geloof dat mijn ziel zich al weêr dreigt te verheffen ten minste als je daarmeê bedoelt
de kleine vindt het wel aardig dat arnold zooveel van hem houdt later in de vacantie logeeren ze zamen in de bergen op een koffieland ze rijden samen louis couperus metamorfoze op kleine paardjes ze lezen samen ze liggen samen in het hooge gras
en dat hij nooit had kunnen verscheuren om de liefde die hij enkele zinnen enkele woorden ervan toedroeg was mathilde hem eene openbaring
de prinses redde den prins laafde hem zoet met den dauw van de lelies en toonde hem den schat dien zij alleen voor hem bewaard had
eerst eerst hield ik wel van je omdat je zoo knap was om je talent nu hoû ik van je als van een broêr als van een kind dat is geen liefde dat kan het nooit worden mijn ziel is ook niets dan asch
die hem dwong de familie op te zoeken des avonds of hare kennissen aan tafel als zij beiden aten alleen in de intimiteit van hun ontbijt of diner verweet zij hem met hare zachte
hij zàg het heden het einde van deze eeuw door de fantasmagorie der revelatiën heen openbaarde zich in een vreemd kalm klaar koel licht de eigen tijd
want de staat die het egoïsme was samenstel orde en regelmaat van millioenen egoïsmen was in zijn beginsel onmachtig
freule van neerbrugge ik sprak met haar van middag begon aylva moeilijk vr er nog iemand was ze vertelde me dat ze had opgemerkt had meenen op te merken hij kon niet verder
zoo zij dat geloof nog ooit aan hem kon geven zoo zij haar schrik kon te boven komen en hem toonen kon die ster want haar angst was het meest om hem
een kleine vacantie op een morgen ze maar niet in te zien maar uit te gaan dadelijk in den kristalle zuiveren morgen
maar je hoeft niet zoo verheerlijkt te kijken hoor geen artistieke roman ik ben geen artist ik wil een lollig boek schrijven voor het publiek voor het groote publiek
en misschien maar eens een enkelen keer gesproken had want de ware mathilde was dood dood voor hem en dood in hem en hijzelve had mathilde uitgeleefd had gedaan met de metamorfoze van mathilde
waarom niet zijn spieren waren van kind af getraind hij wist alle wetenschap geld had hij waarom niet daar lag het doel de stad waar zwoegden de slaven
metamorfoze de dankbaarheid van hunne jeugd zij zouden dikwijls later denken aan dien avond van revelatie toen de nieuwe vizies voor hen openweken zij lazen in een koorts met brandende slapen met gloeiende oogen
maar stel de reuze hand hadde de aarde gereinigd de aarde was braak veld akker voor menschheid die opnieuw wilde zaaien haar geluk geluk eerst naar het lichaam dan om de ziel wat dan
zelfs scheffer vermoeide hem nu en dan het liefst was hij alleen een kluizenaar in zijn kleine kamer en tasso's pastorale verzen waren in wiegelend contrast met de reëellevende werken van
ik sta niet hoog ik hoû van je om jou en niet om mij heel eenvoudig zooals geloof ik iedere vrouw
een opalen licht dreef etherisch uit de lucht aan als een weêrschijn van zuivere wereld hij wandelde den pincio op nog heel verlaten en op een bank op zijn knie schreef hij een paar brieven
kom ik ga nu weg en ga jij nu naar tante wil je hij knikte hij stond op en zij leidde hem meê de gang uit
dat was zoo waar zoo absoluut dat was gevonden het absolute dat was geluk onzegbaar teêr geluk nog in zijn levensleed de laatste weêrschijn van verloren paradijzen
de ziel kiest eene en eenmaal voor eeuwig zoû het zoo zijn of niet o zeker wéet ik dat het zoo is maar zij stond op en zenuwachtig liep zij op en neêr
dat was zoo algemeen het oordeel aylva zag dat hij zich niet vergist louis couperus metamorfoze had en toch den bergh kon het zeggen met
hij had iets anders willen uitvinden dan pen en papier om zijn kunst zichtbaar te maken voor anderen want voor hemzelven was ze zeer zichtbaar ook ongeschreven in de etherische sferen van het eerste en louis couperus metamorfoze tweede geluk
hij wist niet of hij weêr gekrenkt was heel louis couperus metamorfoze licht door hare tegenspraak maar wel vroeg hij hoe zij de vrouw dan wilde de heldin
en hoe had hij zo iets vreemds kunnen denken aylva was verrast toch zeide hij trek het je niet aan emilie het is een manie van dolf hij is een beste jongen
en ze heeft me verzocht je de waarheid te zeggen hoe wreed die dan ook is heeft zij je dat verzocht ja
zooals de lantarens die ontstoken werden in een festoen dat slingerde naar ver glimpten de seconden op en waren ze niets meer dan ijdele lichtjes uitschietende het eene na het andere in de groote duisternis
als hij nu leed leed hij om zijn eigen tastbaar leven dat geen louis couperus metamorfoze doel had om zijn eigen kunst die hem geen voldoening gaf om zijn eigen ziel die ziek was naar begeerig verlangen
zij snikte vast tegen zijn borst vol van hun eenvoudig klein geluk in den duister streelde hij over heur hoofd zonder ophouden in den duister glimlachte hij
daarna de catastrofe van zijn familie alle geld verloren zure armoede bitterheid zijn vader zich gedood met een pistoolschot zijn moeder gestorven van verdriet
waarom was hij niet gestorven maar als men niet aan smart gestorven was op het fatale oogenblik dan moest men leven het was nu te laat om te sterven maar wanneer was het fatale oogenblik geweest
meende hij waarlijk zoo altijd of was het maar zijn denken van nu omdat hij groot leed gevoelde over zijn leven en zijn kunst en met haar zachtste stem
ik heb je tot me geroepen en als het moet zal ik voor je uit den weg gaan ook omdat ik me sterker voel in het leven dan jij
en toch meende hij het in louis couperus metamorfoze ernst als hij zeide dat hij alleen zichzelven een beetje kende en verder niemand want dat iedereen zoo ver van hem afstond met de ziel gesloten achter de kristallen deuren der oogen
en je bent niet grootmoedig om me in een kolommetje geestigheid af te breken kijk eens ik heb meer dan een jaar van mijn leven besteed aan anarchisme
te filozofeeren over leven en kunst toen zij elkaâr zoo een jaar gezien hadden waren zij vrienden den bergh expansief gemoedelijk vertelde veel van zijn jeugd gelukkige kinderjaren op groot buiten
de nacht was héel stil het was zeker heel laat de trams tjingelden niet meer in de kleine villa was alles rustig als in slaap en gesloten
nu van zijn hoogen top was hij gedaald gedaald weêr in het iederen daagsche leven en nu was het een zeer concieze vrees hij schrikte van het iederen daagsche leven
die van dolf is te meenen dat hij onweêrstaanbaar is foei je lacht hem uit neen in vollen ernst ik lach er niét om het doet me verdriet het doet me groot leed dolf zal nooit gelukkig worden
en toen glimlachende om zijn eigen hoop die hij naïef vond in zich en achterdochtig om de illuzie die maar verheveling zoû zijn
reusachtiger dan alles het zag den dood daar op zijn tafel lag het telegram en als verwezen staarde hij er op kom terug mama ziek geen gevaar emilie
voor beroemde artistieke parijsche salons hij nam de brieven uit zijn portefeuille hij las op de adressen de beroemde namen en hij voelde zich geen lust trots zijne verveling
een lollig boek terwijl het heimwee zoo smachtte in hem een ergernis dat den bergh hem bewonderde om niets hij wilde niet bewonderd worden er was niets in hem te bewonderen hij was geen artist
en toch toch was het zoo ik was daar heel alleen maar ik had pleizier in mijn werk de dood van dien armen dolf heeft mij diep getroffen en toch kon ik aan mijn werk doorgaan maar nu nu weet ik het niet
ik ben altijd als een schim tusschen hen heen gegaan ik menschenkennis misschien dat ik nu iets meer begin te kennen in wat emilie mijn materialisme noemt
twijfelen is veel meer halflicht en artistieker ik heb in eens lust er nu aan voort te werken maar mijn kachel is niet aan
in rom deed hem een episch gedicht ontwerpen over een onbekenden assyrischen vorst parsondes maar het plan was te grootsch hij moest het van zich afzetten hij zond nu wel een paar verzen aan den amsterdammer
ziel leonore d'este was voltooid verschenen in de gids en de derde en vierde zangen jeruzalem verlost wogen zwaar
de eros schemerde een witte vlak lief land dacht hij lief volk wanneer zie ik je terug misschien nooit wat louis couperus metamorfoze zoû er zijn met mama zoû er tch gevaar zijn tch gevaar
banen van mathilde's leven als een immense magische rol die uitrolde in een kronkelenden wimpel en zich verloor heel dunne slip in de allerverste toekomst vreemd was het hem dan dat hij dit schiep
toch had in hare stem de verrassing duidelijk geklonken zelfs niet olga ologhow herhaalde hij bij zichzelven waarom haar zelfs niet hare intieme vriendin waarom zo koud
het was wel moeilijk iets te weten te weten iets van leven iets van kunst maar niet van liefde dat was eenvoudig dat was gemakkelijk
niet naturalistisch en niet symboliek en zelfs niet artistiek en niet modern maar eenvoudig lollig om mij te amuzeeren en mijn lezers te amuzeeren
men vroeg of ze vertaald waren in het fransch en hij zeide van neen ze waren juist nu vertaald in het engelsch en het trof hem hoe juist scherp mevrouw de vicq in een paar woorden mathilde schetste voor hare gasten
en als ze ze toch verzamelen wil dan zal ik ze alleen lezen éens om de vijf jaar om te zien of mijn opinie de zelfde blijft ik vind ieder jaar dat ik ouder word meer en meer onnoodig en noodelooze drukte van menschen
het buitengeluid het veraffe getingel van trams kwam oneigenlijk tot hen toe zij ademden diep op zij gevoelden hunne jeugd stroomen door hun aderen
hij naderde en de knecht aanzeide zijn naam toen aylva binnentrad zagen gezichten op hij zag dadelijk dat weinig menschen waren in den salon
weet niet waar dat ik u te hoog stel om dit zoo grofweg te doen zooals ik u de aanleiding van mathilde of schaakspel zoû kunnen analyzeeren
waar z waar ik had nooit gedacht dat een man of een vrouw of wie of wat ook z o o w a a r z o û k u n n e n z i j n ik louis couperus metamorfoze weet ik zoû het niet zoo kunnen
was aangenomen aan het nederlandsch tooneel behaalde het een voldoend succes maar het bleef niet lang op het repertoire
ik heb mijn man liefgehad en mijn geluk zoû geweest zijn te hebben gevonden jouw ziel in zijn lichaam
ik schijn wel een heel nutteloozen indruk te maken antwoordde hij met een poging tot scherts iedereen vraagt me of ik weet wat ik doen zal
en de zekerheid dat zij kracht zoû behoeven zoo zij herleven zoû dan meer dan ooit zij verlangde niets liever dan zich te laten meêsleepen door hare emotie en in die emotie
hij dacht aan parijs aan hélène en eene eerlijkheid weêrhield hem zich alléen te verdiepen in de aanstaring der jonkvrouw die bloem was zonder emilie
neen het was niet humaan zoo te zijn en niet menschkundig en kinderachtig kinderlijk en flauw
en de chinees die louis couperus metamorfoze stilletjes bij de heg van den tuin witte ronde koekjes verkocht op krediet van een kwartje koekjes wit van klapper als sneeuw en beet je er in druipend van javaanschen suiker
toen had zij zich voelen geboren worden voor de tweede maal en zij had geglimlacht om al het zoete mysterie dat komen zoû of zij had heel ernstig getuurd in de toekomst of de lieve openbaring naderde aan
ik heb rome in rome gelezen de menschen noemen rome een baedeker dat is niet zoo baedeker is praktisch en zola's analyze van romeinsche glorie het purper van augustus is geniaal
als dat dan zoo zijn zal dan is het me een groot geluk maar zij vroeg niet verder naar nirwana en de idee zwom hem nog te veel in het vage om er van te kunnen zeggen
ziet u haar nu zoo wil u haar nu even zoo aannemen nu en nu is de kunst gekomen een mooie lachende sterke groote vrouw blank en stralend als een godin
zij spraken beiden over hun toekomst zij wilden beiden boeken schrijven later zij filozofeerden druk over god en het hiernamaals scheffer was zeer pozitief en atheïst en dweepte met multatuli
en arnold is jaloersch kareltje verdedigt zich hij mag toch wel dansen al zijn ze vrienden dagen lang hebben ze woorden telkens kibbelen ze over dat meisje
en omdat zij in hem vond een ziel die de hare aanvulde want hij had niets geen trots niets geene hoogheid hij miste allen zelfdunk uit een blanke onverschilligheid om iets te zijn in de wereld
dan was het goed dacht ze en ze liet haar gedachten vervloeien ze wilde niet meer zenuwachtig zijn omdat hij genoot van zijn niets doen en zijn gewoonmenschelijk geluk
nu bleef het alles zoo mild van geschemer rondom hem heen als veroorloofde hem de winter te lijden te lijden in grauw
dat hij al éens zich athletisch ontwikkeld had als een kind een kleine stevige knaap toen in een schemer van verleden
ja zooals hugo het schreef scheen het wel waar de levensmacht het noodlot het schaakspel maar dan het groote doel van dat noodlot
een smart in een mensch te zien maakte hem allerongelukkigst dat den bergh zoo leed vervulde hem met een wanhoop om de wereld omdat er zooveel verdriet was hij wist niet hoe verder te zeggen maar hij kon niet meer zwijgen
maar eensklaps heel duidelijk zag hij een groote smart in den bergh een vreemde stille groot oogige smart smart van vrees en afwachting ze was z duidelijk zichtbaar dat aylva ervan
voorouders om politieke redenen tijdens cromwell gevlucht waren geweken naar friesland hadden er zich genaturalizeerd de naam was geworden aylva de titel te
haar element was haar stille hoekje van teederheid en klein geluk het geluk dat haar mooie verhaaltjes zoû verteld hebben en nu integendeel nu moest de ziel zelve vertellen
hij vond de genoot van zijn ziel zijn ziel die nooit bemind had een vrouw beminde een ziel die ook niet een vrouw als het hoogste beminde
weemoed was nog niet zijn angst eer bitterheid maar vrees vooral en vage twijfel louis couperus metamorfoze stappen over het grint
alsof het hollandsche bloed in de tropische zon fijner wordt en dunner hij herinnerde zich met haar gespeeld te hebben op de groote erven van hunne huizen in de binnenlanden
ik weet dat zoo niet waarom ik raad het maar maar zie je dat je heelemaal geen letter meer op het papier zet dat is zeer zeker niet goed niet waar den bergh
om het in zich te verbergen maar toch was in haar anders een zich terugtrekken van wat haar zoû kunnen aanroeren een achterwaartsche lijn en nu boog zij zich integendeel voorover als was haar ziel te moê
en tusschen de hooge halmen gras zoemden heel teêr de kevers of fladderden om elkaâr heen kapellen als kleine gedichtjes
en toen hij dit z voelde klinken ging hij in dien blague toon door al dadelijk berouw voelende dat hij zich gegeven had maar heusch niemand uit mathilde was een portret en bekende hij hij had geen portretten kunnen schrijven
maar een licht wantrouwen klom in den bergh op schuin zag hij naar aylva in zichzelven overwegende waarom deze zoo uitvroeg in geen enkele confidentie had den bergh den naam genoemd van emilie van
ik voel dat het zoo is hugo ik weet niets niets dan wat tante mij verteld heeft maar mijn gevoel bedriegt mij nooit kan het je een beetje troosten als ik
scheffer zei hem ronduit dat parsondes slecht was een onding de nieuwe gids schold er op maar in vele bladen verschenen toen het gedicht uitkwam als boek kleine aankondigingen vol lof
dan spoelde het leven er telkens over als zee over zand en het leed bleef waar o hij zoû het zijne bewaren hij wilde het niet verliezen als korrelen zand het zoû hem de parelen zijn van zijn zee
scheffer was aardig brutaal met brutale schouders en brutale oogen die overal keken heen hij hield wel van scheffer maar wantrouwde toch hun vriendschap want dit kwam ook reeds in hem
omdat hij heusch zich niet kon wasschen aan zoo een hollandsch waschstel hij miste zijn groote kamer die heerlijk uitzag op de witte kemoenings de roode
zon en dauw van paradijs maar was in nederig smeeken brood hij had haar noodig want alles werd onmogelijk zonder haar leven en kunst zonder louis couperus metamorfoze haar troost zonder haar lach zonder haar kracht
ik hoû zoo van je ik dank je maar al ben ik gelukkig in die kunst die je voor mij gesproken hebt en die nu weg is ik ben er treurig om ook
te onwillig en te stuursch om aan te hooren wat zij hem n zeggen zoû want zij scheen niet te komen zooals hij haar beschreven had aan hélène met hare omhelzing van godinne armen
nu voel ik wel weêr dat mijn verdriet heel erg waar is en zoo is het beter we twijfelen soms allemaal hugo aan ons leed
en ik heb verdriet dat ik zoo ben zoo nietig zoo ijdel dat is heel diep in me die nietigheid die ijdelheid ik geloof als je me kende dat je me niet lief zoû hebben
waarom was hij ook zoo gauw gegaan zoû zij zijne ontstemming hebben gemerkt zoû zij hem zijn vroeg vertrek kwalijk nemen
hij verhaastte zijn pas expres om kwijt te raken den zang der terzinen die als een obsessie dreunde door geheel zijn jonge lichaam door zijn gebaren van slingerende armen
in zijne gedachte sloeg het rijmwoord klankvol weêr op het slot van den voorlaatsten regel en het vers deinde op en neêr op en neêr zachtjes aan hooger
verguisd niet gewaardeerd opgesloten als gek in een cel jaren lang eindelijk bevrijd gekroond op het kapitool en stervende op san
twee meisjes mooie meisjes en éen jongmensch de bloemetjes van het deftige diner de kinderkamer de jeugd ze hadden gelachen en geflirt en de autoriteiten
zoo vulden zij elkander aan zij in hem zag een superieuren jongen die niet ijdel was dit in hem was haar sympathiek en zoo weefde het zich tusschen hunne zielen altijd heen en weêr heen en weêr
in één wanhoop van snikken dat niet ophield want het was nog die zelfde zenuwsnik toen zij stilstonden voor het huis
de groote zoekt naar zijn woorden de kleine antwoordt nog niet boos om de duizeling die nog draait in zijn hoofd en onhandig stottert de groote voort dat hij zooveel van kareltje houdt
hij voelde zich tot stervens toe wanhopig want met zijn duidelijken blik in het diepst van zijn eigen ziel zijn eenige gave van menschenkennis hij die niet gezien had het leed dat vlak bij hem geleden was
hij middenpunt de blikken van zijn oogen lange stralen naar de horizonnen van nieuwe perspectieven en zijn gedachten ruime cirkels beschreven binnen den immensen cirkel den matelooze vàn zijne eenzaamheid
had hij gevoeld toen herman scheffer hem gebracht had de eerste recensie van aminta vlugmaar van vosmaer die het niet te veel lof had gedacht zijn vers te vergelijken bij hooft