AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
van een gevaarlijk avontuur terwijl hanna zich zonder nadenken in de volheid harer liefde gegeven had marcellus emants een drietal novellen medegesleept door een gevoel dat haar geheel beheerschte bleef hij juist genoeg meester van zich zelven en genoeg kenner van zijn gevoelens om het gevaar van de ontvoering eener
een zonderlinge werking op george uit haar zeldzame schoonheid trok hem aan doch het schuwe wantrouwen van haar blik stootte hem tegelijkertijd af als een scherp wapen dat tegen zijn borst werd gericht het arme kind gebruikte onbewust dat wapen waarmee de natuur het
de koffer moest uitgepakt worden dat was duidelijk indien het ding nog niet was vast geroest zou hij zijn goed zoolang in de latafel bergen het ding bleek nog niet vastgeroest te zijn de sleutel draaide om en na een ruk rechts en een ruk links
op de pomp stond een gebroken glas wie was de schuldige waarom had men er haar niets van gezegd was zij te hardvochtig om een ongeluk te kunnen vergeven
er weerstand aan te bieden vernietig de wroeging die als een vergif haar door het ingewand woelt rust geef haar rust zij knielt voor u neder doordrongen van uw heerlijkheid geen aardsche wenschen meer in het hart slechts naar den dood verlangend om optegaan
die rustig in het vertrek op en neer ging en hem nu en dan met een blik uit haar prachtige oogen het hart dubbel snel kloppen deed hij genoot de dankbaarheid waarop hij aanspraak meende te hebben op eens bleef zij vlak voor hem staan en vroeg heeft u nog een moeder ja zeker waarom is die niet bij u
zegepraal hem alleen last en schade zou kunnen veroorzaken hij marcellus emants een drietal novellen schikte zich dus niet zonder wrevel in zijn lot en gaf last zijn bed voor den nacht in gereedheid te brengen terwijl men hiermede bezig was bleef hij beneden wachten door de gasten begluurd wier fluisterende toon hem geen
de baren heffen haar op en dragen haar voort zij kan geen weerstand meer bieden beneden klinkt zijn gebiedende stem en zij zweeft op de golven naar hem toe de blauwe hemel verdwijnt voor haar blikken hij ziet haar aan hij opent zijn armen een oogenblik van liefde
hij nam het besluit wat vroeger dan gewoonlijk optestappen en in het half uur dat hem overschoot in s hemelsnaam een singeltje rondteloopen misschien zou zijn afwezigheid een goeden invloed op haar hebben
ja dat was ook haar droom geweest een leven rijk aan machtige aandoeningen en wat was haar deel geworden verdiende haar kleurloos bestaan
zoolang fanny zich nog rustig houden moest nu werd het stil in huis het theewater alleen zong zijn eentonig lied waarvan de gangklok de maat aangaf bij tusschenpoozen kraakten de meubels
en werd het teeken tot vertrekken gegeven de locomotief floot en de trein rolde voort uit het raampje wierp hij hanna een laatsten blik toe zij wuifde even met de hand en toen was alles voorbij de trein joeg verder en george viel in de kussens neer
en een paar der buitenste stralen verdwaalden naar het blanke linnen waaronder fanny rustte haar hoofd lag van het venster afgekeerd in de schaduw onbewegelijk op het kussen neer
was de muziek de schuld van dit alles hadden zijn reisverhalen haar zoo opgewonden was het zijn levendig oog dat tot die vertrouwelijkheid had verleid zij vond geen antwoord op al die vragen zij maakte frans tot een raadsel
zoodra wij te huis kwamen zei ik tegen mijn vrouw dat is niet normaal neen ik beklaag dien man uit den grond van mijn hart zij geeft zich verschrikkelijk toe ziet u dat groote huis met de gele zonneblinden
keek zij den man der wetenschap aan maar de oude marcellus emants een drietal novellen practicus had hare wenken niet noodig zwijgend zag hij een poos op het kind neer in de ademlooze stilte klonk het tiktak van de gangklok tot boven door
slotte alles door elkander en overstapelde sientje met bevelen waarvan geen van beiden er een onthield nog was zij niet uitgepraat toen een gedruisch in de voorkamer haar aandacht trok
den gang nu begon hij herhaaldelijk te luiden zulk een slechte bediening had hij nog nooit ondervonden eindelijk werd er geklopt en verscheen de oude zelve ik moet mijnheer om verschooning vragen dat wij hem zoo lang lieten wachten maar met dat jonge goed is het moeilijk huishouden ik kan niet alles
waarom bleef die kerel niet in de residentie daar waren immers vrouwen genoeg aan wie hij zijn hof kon maken om toch ook iets te zeggen merkte hij op dat die upbergen immers kort voor zijn komst op rosorum smoorlijk verliefd was geweest op een haagsch meisje
tonie had diep medelijden met het arme schepsel dat aan het venster met bovenmenschelijke inspanning haar snikken verkropte en haar aandoening meester poogde te blijven ondanks zijn strenge beginselen kon hij haar niet veroordeelen
de eerste wonde had hem geadeld en zijn leed was hem dierbaar ja heilig geworden zoodra het bloeden was opgehouden en het lidteeken samengetrokken had hij fier het hoofd omhoog geheven als gold het een kwetsuur op het veld van eer ontvangen waarvoor zijn borst met het ridderkruis werd versierd
een probaat middel tegen koude voeten burgemeester merkte de wethouder aan daar lijd ik echter niet aan meneer van zanten wandelheem komt immers van avond als hij niet naar deventer is gegaan zeide van zanten en de griffier voegde er bij hij is niet naar deventer gegaan
de jongens eindelijk al achteruitschuivende de kamer verlieten begonnen zij luider en luider te ginnegappen naarmate zij dichter bij de deur kwamen en barstten buiten in een zeer hoorbaar gelach uit
in dit stadium zijner overdenkingen kwam de tuinbaas hem nogmaals storen zijn vier kleinzoons waren tehuis gekomen als mijnheer t niet kwalijk nam zou hij hen even binnen laten de oudste was nu bijna veertien jaren oud
zij zweeg stil alsof zij een antwoord wachtte maar tonie zeide niets toen ging zij voort met een kwalijk verborgen gloed in den gedempten toon van haar spreken heb je ooit je in den toestand van een vrouw vermarcellus emants een drietal novellen plaatst die jaren lang het geluk heeft moeten ontberen waarop zij een heilig recht heeft verkregen
een enkele straal brak in het glas water en de karaf die op tafel stonden een andere kaatste in het venetiaansche spiegeltje boven den schoorsteen terug en op den donkeren muur aan den overkant vonden zij elkander weer op de studie van een hollandsch duingezicht met fijngetinten grijzen hemel
de linde ruischte aan den overkant een huivering liep over tonie's leden heen hij dacht aan den bank in den tuin en aan den avond van zijn aankomst de wolk was voorbij doodsch staarde de natuur hen aan nu hieven zij hunne wapenen omhoog en gingen op elkander toe
lief honderdmaal zeiden zij elkander hetzelfde met andere marcellus emants een drietal novellen woorden vruchteloos naar een beeld zoekend dat volkomen weergaf wat zij gevoelden dwaalden zij voor een oogenblik af om den schoonen dag te prijzen en het heerlijk landschap dat hen omringde
en met deze woorden zonk het blondje kopje weer tegen zijn schouder aan de saamgevouwen handen drukte zij in de zijnen ze rondwentelend als het kind dat op moeders schoot de gemakkelijkste houding zoekt om zich nederte vleien en zoo roerloos tegen hem aangeleund fluisterde zij
ik weet het je telt dat gevaar niet je minacht dien man maar wie zal t zijn die voor jou en voor je kind zorgt wanneer je ons eindelijk tegenover elkander hebt geplaatst
ik vond dat hij een gunstig voorkomen had hij sloeg het paard soms zoo ruw met de karwats dat het hoog opsprong ik hield dat voor een teeken van moed de uniform trok mij bovendien aan hij groette mij een paar malen wist bij ons aan huis te komen en zoo is t gebeurd
had moeite een marcellus emants een drietal novellen uitroep van blijdschap te onderdrukken maar de zenuwachtige man wist zich weer ongeloofelijk goed te beheerschen en geen trek van zijn effen gelaat verried iets anders dan onverschilligheid toen hij kalm antwoordde t is mij wel als het zoover is zal ik hem er wel eens over
in de kleine kamer van den vergulden ploeg teruggekeerd trok hij zonder te weten waarom het gordijn in de hoogte wond zich het gordijnkoord om de hand tot het scherpe touw bloedige striemen in zijn vel getrokken had en staarde naar buiten in den zwarten nacht
spreek zoo niet tonie mijn tonie mijn eenige vriend mijn stil raak mij niet aan ik wil zelfs geen handdruk meer je hebt mij geroepen hier ben ik zeg spoedig wat je te zeggen hebt en bedenk dat het nu zeker de laatste keer is dat je me hier ziet de laatste keer dat ik een woord tot je richten zal
maar het gevoel dat hem vereende mocht nimmer een anderen naam verdienen dan dien van vriendschap terwijl zij konden deelen in elkanders vreugde en leed moesten zij als broeder en zuster door het leven gaan
spoedig had zij t gevonden haar diamant wetende dat haar man aan dien diamant hechtte omdat het een voorwerp van waarde was had zij geveinsd met schrik te bemerken dat de ring haar in arnhem van den vinger was gegleden een vloed van scheldwoorden was van die tijding het gevolg geweest maar haar zin had zij gekregen
en die kussen brandden als viel er een vuurregen op zijn aangemarcellus emants een drietal novellen zicht neer nogmaals zonk zij tegen hem aan maar nu bemerkte zij de zonderlinge uitdrukking van zijn gelaat en haar armen om zijn hals geklemd haar oogen bijna angstig in de zijnen gericht fluisterde zij
waarom niet liever gezegd dat je mij haatte moest je mij gisteren dan alles laten bekennen om mij van daag tegentewerpen dat ik een getrouwde vrouw ben voel je dan niet dat je mij vermoordt
je maakt mij nieuwsgierig kan je niet eens raden wie het betreft is mevrouw wandelheem al zoo spoorloos uit je geheugen verdwenen fokke's gelaat drukte nu bijkans ontzetting uit hij bleef tonie aanstaren maar antwoordde niets deze ging voort
eenige groote gapingen in zijn veelomvattende kennis aanvullen kon zoodra hij echter bemerkte dat de oude in herhalingen begon te vervallen wist hij hem door een hardnekkig stilzwijgen en een duidelijke neiging om de oogen te sluiten en het hoofd rustig nederteleggen tot een ietwat verlegen aftocht te dwingen
zijn mond alleen zonk op haar voorhoofd neer met een enkelen langen innigen kus nog zachter dan te voren fluisterde zij nu
en terwijl zij met bijna cynische openhartigheid al de kleine plagerijen opsomde waarmede hij haar leven in de laatste dagen weer bitter onaangenaam had gemaakt smeekte zij hem haar niet van het eenig genot te berooven dat haar nog enkele lichtpunten schonk in de eentonige ellende van haar bestaan
en het werd nacht voor zijn oog zoo had hij nog nooit muziek gehoord elke zenuw in hem trilde vaster en vaster werd zijn hand omklemd een stroom van ongekende zaligheid doortintelde zijn ziel
was hij niet zelf schuldig geweest door een gewillig oor te leenen aan hare teedere woorden en had hij haar niet zijn mannenwoord gegeven dat zij ten allen tijde op hem rekenen kon maar dat hij thans weigerde was toch in haar eigen belang en dat alleen zette hij immers op den voorgrond
op zulk een spoedige toestemming had bertha niet gerekend maar ook zij verborg haar vreugde en sloeg zelfs hare oogleden niet neer toen hij een poging deed haar strak aantezien a
heb je er al aan gedacht wien wij zullen vragen peet te zijn over het kind vroeg zij bijzonder vriendelijk op haar beurt wat kan t mij schelen antwoordde wandelheem plotseling weer in zijn gewonen toon vervallend
met de diligence van zes uur was wandelheem naar arnhem vertrokken ten einde pogingen in het werk te stellen het verloren kleinood terug te krijgen bertha liet tonie geen tijd zijn meening over dit bedrog haar kenbaar te maken maar ging terstond voort marcellus emants een drietal novellen en zeg mij nu waarom dit overhaast vertrek
in plaats van laag neer te hangen om het voor den schilder onontbeerlijk licht te laten binnenstroomen was het gordijn van het atelier hoog opgehaald in het effen grauw schijnsel van den regendag smolten licht en schaduw treurig samen
juist ik schreef haar een brief waarin ik met korte woorden meldde dat wij elkander nooit weder zouden zien daar ik zoo spoedig mogelijk voor geruimen tijd het land ging verlaten
je bent dus toch naar rosorum gegaan ik kwam er immers voor terug antwoordde tonie met het gebaar van den zieke die na lang strijden de overtuiging niet meer weren kan dat een doodelijke kwaal hem door het lichaam woelt marcellus emants een drietal novellen nadenkend staarde fokke zijn vriend aan hij begreep het niet dat die sterke man z zwak kon zijn
eindelijk zag hij in de verte een groote donkere vlek zij naderden de singels daar zou hij ten minste onopgemerkt zijn en weer hoorde hij dat zij zeide
ik woonde met mijn moeder in arnhem ik was een kind en wist van het leven niets af behalve een paar neven en eenige buren meest oude jufvrouwen trad er nooit een vreemde over den drempel van ons huis aan uitgaan was voor mij geen denken toen kwam wandelheem op bovenkamers tegenover ons wonen
terstond was een tweede brief op dit schrijven gevolgd zij gaf hem gelijk vriendschap warme vriendschap alleen mocht er tusschen hen bestaan en hij zou haar vraagbaak haar leidsman haar beschermengel zijn in het leven
en toch die plotselinge vriendelijkheid indien zij zich eens altijd vergist had indien zij wist niet wat er van te denken maar zij wilde verstandig zijn en deze gelegenheid intusschen niet ongebruikt laten voorbijgaan wie kon zeggen of er zich ooit weer een dergelijke zoude voordoen toen zij de flesch gehaald had schonk zij hem in
en bovendien vervolgde zij indien er ook al gevaar marcellus emants een drietal novellen ware zou ik niet alles trotseeren om een oogenblik mijn trouwen tonie te zien en hem te kunnen zeggen ik heb je lief
de lange rit was een enkele siddering geweest van onuitsprekelijk genot wat voor wandelheem verborgen was gebleven had fokke bemerkt eerst bij het schemerlicht van de tollantaren de tweede maal toen hij een poging had gedaan naar buiten te gluren om volgens zijn eigen uitdrukking de macht der natuur te bewonderen
tonie ik heb je zoo lief hij antwoordde niet dat hij vertrekken wilde vergat hij alle melodiëen van den vorigen avond leefden weer in hem op hij waagde t niet een lid van zijn lichaam te bewegen
doodsbleek zonk bertha op een stoel neer tonie verroerde zich niet een oogenblik bleef zij onbewegelijk zitten de oogen gesloten de hand tegen het hart aangedrukt hij kende dat gebaar
den volgenden morgen echter was mijn besluit genomen alles zeide mij dat ik die vrouw niet terug mocht zien ik had geen recht haar steun haar troost te zijn zij was de vrouw van een ander en vertel mij toch eerst de feiten
gerechte hemel tonie wat heb je wat ik heb wat anders kan een man hebben die s nachts omdat hij niet gezien wil worden door het venster omdat de deur voor hem gesloten is in het huis van een ander binnendringt dan het bewustzijn dat hij gelijkstaat met een dief en een inbreker
hij deed een poging haar van zich af te duwen en zij sprong verschrikt overeind met onvaste schreden ging hij op het raam toe schoof het open en stak het hoofd naar buiten hij had behoefte aan frissche lucht
het was wandelheem niet ontgaan dat zijn vrouw bijzonder aangedaan werd maar hij bedroog zich in de o orzaak met saamgetrokken wenkbrauwen zag hij haar heengaan dronk zijn glas uit en schonk zich nog eens in
hij slaapt nog hier kunnen wij t hooren wanneer hij wakker wordt daarop ging zij binnen tonie volgde behoedzaam sloot zij de deur achter hem dicht sloeg toen de beide armen om zijn hals en liet het blonde kopje achterovervallen de kin tegen zijn borst gedrukt de oogen gesloten
fokke hem geërgerd had met zijn laffe verliefdheid toen het hem geweest was alsof de beukeboom hem vochtige kussen toezond en uit elke plant in den tuin en elk meubel in huis een benauwende kilheid opsteeg
hij stootte haar van zich af dat zij verschrikt overeind sprong met een uitdrukking van ontzetting in de oogen die haast tot afgrijzen oversloeg zag hij haar aan en als had die blik nog niet genoeg gezegd riep hij uit bertha je bent een getrouwde vrouw
geheugen overeenkomstig bertha's verzoek kwam hij aan toen de avond was gevallen de wind was nog altijd koud en de wilde regenvlagen die bij tusschenpoozen tegen de ruiten van de diligence hadden geslagen waren afgewisseld geworden door kletterende hagelbuien waaraan het dunne glas ternauwernood weerstand bieden kon
blijf trouw dat het slot vormde van elken brief en ik verscheurde het papier waarop de eerste onbarmhartige woorden reeds stonden geschreven zoo trok ik vijf maanden rond altijd nog hopende dat zij eenmaal verflauwen zou en vanzelf ophouden met schrijven
hij voelde alleen hoe zij hem vasthield haar hoofd op zijde boog tot het bijna zijn schouder beroerde en vlak aan zijn oor terwijl haar warme adem langs zijn wang streek fluisterde zij
het woord recht deed tonie glimlachen is het afgesproken zal ik melden dat wij beiden komen treurig schudde upbergen het hoofd en antwoordde ik kan niet werken de lust is dood
het was met een meewarig gevoel dat hij zich harer herinnerde terwijl zijn brieven meer en meer het vriendschappelijk praatje werden van iemand die niets te zeggen heeft en toch niet zwijgen wil
duizend kussen zond zij hem met deze woorden toe en hij kon ze gerust aannemen want zij beleedigden de nagedachtenis zijner verloren liefde niet het waren de kussen die een zuster aan haar broeder zond zij eindigde met de woorden broeder blijf trouw
toch had ik den moed niet het opzenden te verbieden ik ijsde van marcellus emants een drietal novellen het denkbeeld dat die brieven in verkeerde handen zouden komen en zoodra ik de pen opnam om haar het verder schrijven te verbieden viel mijn oog weer op het
maar langzamerhand werd beiden het spreken moeilijk de glimlach verdween van bertha's gelaat terwijl zij het hoofd op de borst liet zakken alsof t haar plotseling te zwaar geworden was en haar oogen na een pooze wezenloos voor zich uit te hebben gestaard kleiner en kleiner werden liep er nu en dan een zenuwachtige rilmarcellus emants een drietal novellen ling over haar geheele lichaam heen
afleiding bleef het eenig middel dat hij wist en daarom herhaalde hij ten slotte zijn voorstel aangaande het reisje naar brabant dat was al wat hij doen kon maar tonie trok de schouders op en keurde hem niet eenmaal een antwoord waardig
maar die verwachting was ijdel op zekeren dag ontving ik een wanhopenden brief zij moest mij een vreeselijke tijding brengen die zij niet aan het papier durfde toevertrouwen omdat zij vreesde dat het geschreven woord een al te diepen indruk op mij maken zou zij bezwoer mij nimmer te vergeten dat ik haar eenmaal gezegd had reken op mij
wandelheem wist genoeg maar hij hield zich onkundig de zenuwachtige man was somtijds zijn zenuwen bijzonder goed meester zijn bleek gelaat drukte niets dan de gewone brommige verveling uit toen hij antwoordde mijn vrouw zal vergeten hebben mij zijn kaartje te toonen zij weet wel dat zoo'n schilder mij bijzonder weinig schelen kan
vermaakt had hem alleen in het postscriptum de beschrijving van fokke's zonderling gedrag na zijn vertrek op meewarigen toon vertelde bertha daarin hoe de jaloersche schilder terstond na tonie's vertrek in tranen was uitgebarsten
toch was t verkeerd ja slecht ik had het nooit zoover moeten laten komen nu is t te laat vertel mij eerst wat er eigenlijk is voorgevallen vroeg fokke die zag dat zijn vriend geheel afdwaalde en als een krankzinnige voor zich zelven begon te praten
hij betaalde het bestelde glasspuitwater dronk het uit en verliet den vergulden ploeg met de belofte dat hij eerstdaags over een bestelling van wijn zou komen spreken bijzonder opgeruimd kwam wandelheem op rosorum aan
fokke merkte t niet dat zijn vriend in een bijzonder opgewonden toestand was wierp zijn hoed op tafel en nam terstond voor den ezel plaats heerlijk licht van daag buiten zal t nu prachtig zijn wat dun gras aan een slootkantje met een hek rijswijk in t verschiet en een zilver luchtje t is om van te watertanden
ik had van razernij in den vijver kunnen springen toen u antwoordde geen van beiden op mijn vraag of u al dan niet geloofde wat er van mij wordt gezegd haat mij zeg ik haat mij of
eindelijk had zij het zoeken moe niet langer weerstand geboden en machteloos wachtte zij haar laatsten meester af de dag was zwoel geweest tegen den avond stak de wind op
tonie begreep dathet aan haar was het eerst te spreken een oogenblik scheen zij te zinnen op een begin toen zeide zij natuurlijk hebben zij u veel kwaad van mij verteld daarom wil ik dat u alles weet
je waart koel en die koelheid doodde mij mijn hart heeft altijd behoefte aan liefde gehad zij hebben gepoogd het te vertrappen doch het heeft weerstand geboden het kon niet sterven
in den regel werd de burgemeester boos wanneer de zaak van den schilder op het tapijt kwam dien hij beweerde op een avond dat wandelheem afwezig was rosorum te hebben zien binnengaan en er later zijn hoofd uit het raam steken van daag nam hij bij uitzondering van zanten's toespeling bijzonder goed op
en hoe zij al haar droombeelden al had zien verdwijnen gelijk de grijze schoorsteenrook in den helderen hemel verdwijnt t was geen illusie meer dat zij zich aan hem had gehecht want zij wist dat er in zijn hart slechts een bescheiden tweede plaats voor haar openbleef maar ook daarmede wilde zij zich
de tong die volgde was naar het getuigenis dat hij tusschen twee beten aflegde eveneens onovertreffelijk hij vroeg er voor de tweede maal van en moest zich dus haasten niemand sprak men hoorde alleen het geschuifel der bedienden het geklikklak van borden en het rammelen van mes en vork
zonder te weten waarom had hij ze gedrukt als wilde hij haar verpletteren in zijn krachtigen greep en toen die druk werd beantwoord had het in zijn oor gesuisd ik heb je lief nog eens en nog eens had hij de fijne vingers samengeklemd en altijd had zij geantwoord ik heb je lief ik heb je lief
van dat oogenblik af heb ik gevoeld mijn eigen meester niet meer te zijn een onweerstaanbare macht drijft mij naar die vrouw ik zie haar altijd voor mij ik moet aan haar denken s morgens zweeft zij tusschen mij en het doek waarop ik tracht te werken s nachts is zij het eenig onderwerp van mijn droomen nergens vind ik rust meer of duur
wezen tonie's hand gleed van haar voorhoofd af en zonk neer als ware zij verlamd zijn hart klopte dubbel snel en joeg hem het bloed naar de slapen hij voelde dat de hitte ondragelijk werd zijn gelaat gloeide zijn borst hijgde naar lucht in zijn hoofd begon t hem te duizelen als zou hij aanstonds bedwelmd op den grond zinken
ving de ouverture aan de eerste maten deden hem zeer tranen blonken in zijn oog slechts met moeite kon hij zich vermannen een bedrijf snelde voorbij zonder dat zij elkander aanzagen hij deed zijn best opteletten gounod's faust was een zijner
eens nietwaar geen mensch kan mij iets verwijten neen niemand schreeuwde tonie verward marcellus emants een drietal novellen en gejaagd maar nu moet ik gaan t is laat morgen kom je dus weer ja vroeg zorg dat je heel vroeg komt dan kan niemand je zien
bij de laatste woorden had wandelheem tonie losgelaten die nu recht voor hem stond de armen over de borst gekruist onder de gefronste wenkbrauwen hem een somberen blik toezendend vol lang opgekropte haat en oogenblikkelijke woede geef sprak hij op een der pistolen wijzend zijn stem was schor
allen droegen zij hetzelfde adres madame b wandelheem hollande aandachtig vergeleek hij ze met de letters van een der ingeschreven persoons en stadsnamen en borg ze weer even haastig in zijn borstzak weg toen hij den logementhouder terug hoorde komen
tonie had in zijn atelier het vuur laten uitgaan het neerhangend gordijn hoog opgetrokken en het venster voor de weldadige zonnestralen en de verkwikkende voorjaarslucht geopend
kamper hield echter vol dat hij had gedaan wat hij als vriend meende te moeten doen en het toch in allen gevalle goed was dat wandelheem werd gewaarschuwd de luitenant ging van de harmonie niet direct naar marcellus emants een drietal novellen huis in plaats van links omteslaan boog hij rechts af en stapte weinige minuten later den vergulden ploeg binnen
bij haar terugkomst vond bertha hem nog in dezelfde houding aan tafel gezeten zij had zich de slapen met koud water gewasschen en was tot kalmte teruggekeerd ook zij koesterde een plan en maakte nu onmiddelijk een begin met de tenuitvoerlegging
een strenge winter was voorbijgesneld met lange pijnigende striemen van fellen wind en hagelslag had hij afscheid genomen en geruimen tijd had het geduurd voor de eerste lentedag met zoelen adem de afgematte doorweekte aarde koesteren kwam
ook haar had hij t gevraagd wat heb ik mij te verwijten was t slecht dat mijn hart vol medelijden zich tot een vrouw nederboog die behoefte had marcellus emants een drietal novellen aan troost dat mijn arm zich om haar sloot opdat zij staande blijven zou op den rechten weg is t misdaad dat mijn ziel haar lief heeft gehad
hij hield wel van dergelijke geschiedenisjes de kolonel alleen speelde ernstig door als had hij niets gehoord al die praatjes begonnen hem mooi te vervelen upbergen heet hij immers hervatte de burgemeester marcellus emants een drietal novellen juist upbergen dat is zijn naam
toen was t of hij tusschen ons beiden trad en al mijn toorn al mijn haat keerde zich tegen dien man mijn hand jeukte hem in t aangezicht te slaan zooals ik voelde dat hij t mij gedaan had
tonie het bevel volgend haar luide verzocht van zijn arm gebruik te willen maken terstond greep zij den aangeboden steun vast en trok hem haastig de deur uit wandelheem die met fokke volgde bleef
als het najaar komt zal je hier komen om te schilderen en dan zullen wij weer samen zijn s morgens s middags en s avonds vele weken lang van onuitsprekelijk genot
als je lief bent zoo eindigde hij haal mij dan eens een flesch groenlak van de laatste bezending ik wil vandaag mijn halfje hier drinken nog nooit had bertha hem zoo hooren spreken was dat ernst of slechts een nieuwe vorm van plagerij zou die man inderdaad nog kunnen veranderen en dat nu terwijl neen neen zij kende hem te goed
ik lette in den aanvang alleen zijn paard op dat s morgens van ongeduld trappelend in de straat wachtte en meer nieuwsgierige gezichten dan het mijne naar de vensters lokte eindelijk bemerkte ik ook den officier
zijn kleingeestige heerschzucht peinsde op een gelegenheid om haar te vernederen en een wapen in handen te krijgen waardoor hij steeds een gemakkelijke overmacht kon uitoefenen zij verachtte hem goed maar zij zou hem gehoorzamen zijn plan was nu gemaakt
tonie geloof je in een onsterfelijk leven hiernamaals hoe was het hem mogelijk op dit oogenblik zulk een vraag te beantwoorden hij kon niet denken zijn antwoord klonk verward hij wist het niet wat baatte het over zulke quaestie's te redeneeren
natuurlijk vroeg hij terstond opheldering aangaande het plotseling vertrek van wandelheem en met haar gewonen minachtenden glimlach vertelde zij hem welke list zij had gebruikt zoodra fokke haar doodelijk verschrikt had met de tijding dat tonie vertrekken wilde was zij op een middel bedacht geweest om ten minste nog een paar uren met hem alleen te kunnen doorbrengen
ooit van zantens gelaat helderde op toen hij hem met de hand begroette verheugd je weer hier te zien burgemeester gromde de kolonel coupeer je mijnheer slecht gespeeld mijnheer perrin als je t niet kwalijk neemt dirk geef mij van avond ook eens een halfje cognac grog met een schilletje vooral slap maar warm
zijn gewone kwaal antwoordde suter wanneer men hem vroeg wat den burgemeester scheelde doe je mee mijnheer perrin zeide de ex logementhouder terwijl hij opstond wat wordt er gespeeld vroeg de griffier die een hekel aan kaarten had maar nu op het commando van den kolonel zich in beweging stelde omdat hij zag dat er niemand anders was
hoe t gekomen is weet ik mij niet meer te herinneren maar wij hebben elkander van liefde gesproken ik geloof niet dat het den naam van liefde verdient wat ik voor haar gevoelde t was veeleer medelijden doch ook dat niet alleen
ik wist dat je komen zoudt van dit oogenblik af verbleekte het beeld van dien ongelukzaligen eersten avond hij voelde hoe zij zich steeds dichter aan hem vastklemde en dat was al waaraan hij denken kon
voorzeker ik heb wel het allerminst recht je iets te marcellus emants een drietal novellen verwijten maar bij god ik kan niet gelooven dat je met zulk een blindheid zoudt geslagen zijn o je liefde was een schoone bloem die ik gaarne levenslang had gekoesterd maar evenals de roos die je voor mij pluktet schudde zij haar blaadjes af toen je haar mij schenken wildet
na hun vertrek kwam de luitenant tot de overtuiging dat er uit den oudste wel iets groeien kon hij zou hem onder streng toezicht laten studeeren hoeveel geniale koppen gaan niet uit geldgebrek verloren wie weet of er van dezen eenvoudigen tuinmanszoon door zijn toedoen geen minister worden kon
reeds had die gelukkige door achtereenvolgens aan een tiental mooie vrouwtjes en bekoorlijke meisjes zijn hof te maken met evenveel ijver als hij dat vroeger aan bertha had gedaan hem ruimschoots marcellus emants een drietal novellen gelegenheid gegeven de gemakkelijkheid te benijden waarmede hij het voorwerp zijner steeds werkzame aanbidding verwisselde zonder een enkelen nacht wat losser te slapen
eindelijk sloeg bertha de oogen weer op zij schrok en liep op de toonen naar de deur die haar eenvoudig boudoir van fokke's kamer scheidde zij legde het oor aan het sleutelgat maar alles bleef er stil gerustgesteld ging zij op de canapé zitten en wenkte tonie naast haar plaats tenemen
bertha gaf hare verwondering te kennen over zijn ongewoon vroegtijdige tehuiskomst het lange plakken in een benauwde societeits atmosfeer beweerde hij begon hem meer en meer te vervelen dat was goed voor jongelui maar een getrouwd man moest tehuis blijven zijn plaats was aan de zijde van zijn vrouw
de lichten der rijtuigen joegen langs hen heen t was of eenzelfde razernij in al wat leefde was ontbrand het duizelde hem wederom schrok hij van wandelheem die riep loop toch zoo gauw niet
zij voleindde niet maar tonie begreep alles het werd hem bang om het hart t was of hij eensklaps alle zelfbedwang verloor er was iets dat hem meesleepte en hij voelde dat hij geen weerstand bieden kon hij poogde te zwijgen maar zijn lippen herhaalden of
de lust bekroop haar den man dien zij jaren lang veracht ja verafschuwd had om den hals te vallen haar hoofd aan zijn borst te leggen en hem toeteroepen vergiffenis ik heb je bedrogen
kon hij zoo zelfzuchtig wreed handelen met een ongelukkig schepsel dat niemand op de wereld had dan hem en zich daarom aan hem staande hield als de schipbreukeling aan den masttop van zijn gezonken vaartuig
god weet dat ik haar nooit tot eenig kwaad heb aangezet als wandelheem mij op dit oogenblik hooren kon ik zou t hem even gerust als jou in het aangezicht durven zeggen en toch vervolgde hij plotseling in gepeins verzonken
heel wel dank je er zijn gedachten die mij nu en dan plagen dat weet je dan kom ik juist van pas wij wilden morgen naar monster gaan terheide is heel aardig en het weer ziet er voorloopig niet kwaad uit het spijt mij kerel maar morgen kan ik niet
de ernstige rimpel hield de wenkbrauwen streng bijeen en uit de peinzende oogen die strak op het tafelkleed gevestigd bleven terwijl de fijne vingers zenuwachtig het brood kneedden en kruimelden schoot nu en dan een blik fel als de stralen van den diamant aan haar vinger naar tonie heen die over haar zat
ik kan t niet een snelle glimlach trilde om wandelheems lippen kalm laadde hij het pistool en gaf het tonie in handen daarop mat hij den afstand tot waar zij op elkander marcellus emants een drietal novellen zouden toeloopen en wees met den loop van zijn pistool naar den hemel
het zelfzuchtig verlangen van den felsten hartstocht met de opofferende toewijding der meest platonische onthouding tonie had zich door dien brief ontstemd gevoeld die woordengloed beangstigde hem
den derden dag na zijn aankomst had hij van bertha een brief van acht zijden ontvangen een enkele betuiging van warme eindelooze liefde al wat haar hart in jaren lange onderdrukking had opgekropt
zij wachtte een oogenblik en ging een schrede vooruit haar oogen angstig op de zijnen gevestigd maar tonie week terug zijn kracht was gebroken maar hij dacht nog aan vluchten zijn hart snakte naar vrijheid en kon toch van zijn boeien niet scheiden
en nog altijd bleef hun gemoed vol tot barstens toe elf doffe slagen van de gangklok wekten hen uit de benauwde dommeling waarin hun geest was weggezonken terwijl de zinnen waakten zij sidderden bij de minste beweging die hun houding veranderen deed het minste geluid dat de nachtelijke stilte verstoorde
een glas spuitwater asjeblieft zoodra ginter de kamer verlaten had bracht wandelheem snel eenige half gescheurde ineengefrommelde marcellus emants een drietal novellen enveloppen te voorschijn voor t meerendeel met italiaansche postzegels voorzien
het stemmengegons groeide aan de ballen sloegen in de zakken neer of tikten tegen elkander aan de glazen rinkinkelden het gewone gedruisch van den zaterdagavond was in vollen gang
tonie hij was t natuurlijk boog het hoofd om zich door de lage opening heen te kunnen wringen en was spoedig binnen bertha deed het venster achter hem dicht marcellus emants een drietal novellen zonder aftewachten dat zij gereed was snelde hij de duistere trap op naar de kleine kamer boven waarin hij haar zoo menigen kus op de lippen had gedrukt
op een der guurste dagen van april gebeurde het dat bertha koude vatte en den volgenden morgen dwong de koorts haar het bed te houden zij zorgde wel dat tonie er niets van vernam maar den eersten zondag was zij genoodzaakt hem afteschrijven en een week later meende de dokter haar nog geen vergunning te kunnen geven zich in de buitenlucht te wagen
op het oogenblik dat tonie de wagen verliet was het droog de weinige lantarens spiegelden zich in groote plassen welke de doorweekte grond niet meer verzwelgen kon zijn weg leidde voorbij de societeit hij nam de overzijde ten einde onopgemerkt te blijven
hoe kon ik hem liefhebben ik wist niet wat liefde was na moeders dood heeft hij haar beschimpt en vervloekt omdat zij hem had bedrogen zooals hij zeide ik heb nooit geweten wat zij hem gezegd of beloofd had
ik zie dat ik je lijden doe en ik weet dat ik niet anders handelen mag bij god dat is de waarheid hoor ziehier al wat ik doen kan
vergeefs beweerde hij niets noodig te hebben zij stond er op dat hij eten zou deed hem op de canapé plaatsnemen en bediende zelve gelukkig wanneer hij een wensch te kennen gaf of zij er een uit zijn blikken kon raden
weer hield zij op doch ook tonie bleef zwijgen nu barstte zij eensklaps los mijn hemel begrijp je dan niets en tonie begreep haar
op oud ijs vriest het licht bromde de kolonel ondertusschen was wandelheem binnengekomen die de heeren op zijn gewone deftig onverschillige manier groette den burgemeester met zijn herstelling geluk wenschte en toen tegenover hem achter kolonel suter plaatsnam
het was al vooruit bepaald tusschen fokke en mij maar wat is er dat je dwingt nu al heentegaan alles of houd je mij voor zulk een onnoozelen dweper dat ik niet zou inzien hoe noodlottig mijn verblijf hier reeds voor ons beiden is geweest
of was t misschien de afwezigheid van het gevaar alleen die in hun borst als gold het nog een eerste liefde slechts het rein verlangen ontkiemen liet naar een eeuwigdurend samenzijn
een oogenblik bleef zijn blik vorschend op haar gelaat rusten toen boog hij t hoofd voorover en zijn lippen zochten haar half geopenden mond in die houding bleven zij lang staan onbewegelijk dood voor al wat er rond hen gebeuren kon
zoodra de eerste aandoening bedaard was noodigde zij hem uit naar het kamertje te gaan waar zij den laatsten morgen te zamen alleen waren geweest daar had zij met verliefde zorgzaamheid alles klaargezet wat hem na de reis aangenaam zou kunnen zijn
om lastige vragen te vermijden bleef hij nog een poos zitten over het spel pratend en over het weer daarna stond hij op wendde hoofdpijn voor en zeide dat hij naar bed ging t zal mij aangenaam zijn bromde de kolonel wien al dat geredeneer over mevrouw wandelheem en den schilder nu het zijn partijtje stoorde ongemakkelijk begon te vervelen
nooit had hij vermoed dat tonie zoo opgewonden zijn kon en zelfs bemerkte hij nu voor de eerste maal dat hij een uitmuntenden kop marcellus emants een drietal novellen voor een waanzinnigen tasso had wat echter gedaan kon worden om hem tot kalmte te brengen en zijn gedachten een anderen loop te geven zag hij in t geheel niet in tegen zulk een overmacht van het gevoelsleven was hij radeloos
ik begrijp niet wat je scheelt mij dunkt aan afleiding heeft het je niet gehaperd een reis van ongeveer vijf maanden als je lusteloos bent ga dan mede naar brabant je hoeft voor niets te zorgen adolf zal ons kamers bezorgen hij schrijft dat de streek overheerlijk is en op eenige weken mooi weer hebben wij in allengevalle nog recht
die vraag is verschrikkelijk wreed riep bertha uit moet ik dan alles zeggen rechtsom commandeerde wandelheem zij waren in de vijzelstraat aangekomen
zoodra het verwijderd gerinkel van bellen den dorpsbewoners de aankomst van de diligence verkondigd had kwam een magere gedaante in een lange manteljas gehuld uit het mulle rijslag te voorschijn dat achter rosorum ombuigend op den straatweg uitkwam
een drietal heeren ging met hen aan tafel zij schenen elkander niet te kennen geen van hen zeide ten minste een woord ook bertha werd niet spraakzamer geen glimlach verdiepte de bekoorlijke kuiltjes in haar wangen
wandelheem had zich niet verveeld gedurende het tweetal uren die bertha aan hare wandeling op de plaats besteedde de tuinbaas huisbewaarder had zonder schroom voor den vriend van mijnheer de daagsche zitkamer geopend en met wellustige behagelijkheid was de luitenant daar in den gemakkelijksten zetel bij een der vensters neergezonken
die woorden sneden haar door de ziel ik een getrouwde vrouw gilde zij en evenals gisteren op het eilandje van betuwzicht wendde zij zich af om de tranen van spijt te verbergen die haar uit de oogen sprongen
het was eerst een soort van dronkenschap een bedwelming die zich van mij meester maakte naderhand werd het anders ik heb het eigenlijk zelf nooit goed begrepen het was een wonderlijk gevoel dat ik ontloopen vergeten verstikken wilde maar dat telkens weer met nieuwe kracht en in een nieuwe gedaante ontwaakte
en toch was t zoo ging zij voort en wist ik het reeds twee jaren lang dat van de liefde waarop een vrouw recht heeft ik nooit een sprankje genieten zou toen heb ik naar een kind verlangd om ten minste één wezen in de wereld te kunnen liefhebben het eerste kwam dood ter wereld en is het eenige gebleven
zoodra de goedige fokke het servet in zijn halsboord bevestigd had werd zijn aandacht zoodanig geboeid door een smakelijke kippensoep dat hij ternauwernood tijd had de bekoorlijke handjes waarvan hij zulk een groot bewonderaar was met een oogopslag te vereeren
t is tijd de jongen wacht dat was al wat hij uitbrengen kon in twee stappen was tonie bij het raam de jongen die zijn koffer dragen zou wachtte inderdaad noch hij noch bertha hadden hem hooren aanschellen t was ook minstens nog een kwartier te vroeg
wie kon zeggen of het niet de laatste keer was dat zij elkander zouden zien haar wensch was misschien de wensch van een stervende wat hij ook van haar denken mocht nooit had zij iemand anders dan hem alleen liefgehad en in naam van die liefde smeekte zij hem haar een oogenblik te willen aanhooren
spoedig zwegen zij dan zuchtend stil hand in hand geklemd onmachtig aan de innigheid en den rijkdom hunner gevoelens een andere uiting te geven dan hetzelfde ik heb je lief
hij dacht aan het plan dat hij ondermarcellus emants een drietal novellen weg gemaakt had en nadat hij het glas wederom ledig had neergezet bromde hij in zich zelven met een zonderlingen nadruk op het eerste en derde woord ik zou zijn kind den kost geven dat kan hij denken
mijn winter is niet klaar en morgen ga ik niet mee maar ik begrijp niet doe mij t plezier en dring niet langer aan je weet dat ik blijf bij hetgeen ik gezegd heb
stappen klonken in den gang nog juist kon hij zeker antwoorden en fokke opende de deur hij had genoeg gehoord bertha's flikkerende oogen en tonie's donker roode kleur vertelden hem de rest
en hoe gaat het hem ik bedoel den schilder die verleden zondag hier is geweest de luitenant verklaarde niet te weten wie de schilder in quaestie was de griffier oordeelde het raadzaam eveneens een zekere verbazing te toonen
wat er is voorgevallen o ja eerst kwamen wij samen in arnhem en wandelden er rond mijn god welk kwaad lag daarin zij had behoefte aan een vriendelijken steun en dat was al wat ik haar wilde wezen
wat is er voor mij nog te vreezen heb ik niet alles geduld alles geleden is het echter voor je zelven dat je bang bent kom dan niet kom dan nooit
mochten ooit de omstandigheden van je leven dusdanig veranderen dat je vrij waart van dien man of dat een langer samenzijn met hem zoo ondragelijk werd dat de diepste schande je nog een uitkomst zou schijnen reken dan op mij
met de haar eigen minachting had zij hem oogenblikkelijk bericht dat zij het sluw genoeg wist aanteleggen om haar onverschilligen man die alleen aan zijn gemak dacht geen argwaan te geven
hij voelde dat bertha hem aankeek dat haar diamant met vurige stralen hem in de oogen flonkerde en t was of die glans hem zijn herinnering deed verliezen of elk woord dat hij marcellus emants een drietal novellen te voorschijn brengen zou een dwaasheid moest zijn
wandelheem had er niets tegen en begroette het viertal met een genadigen hoofdknik hij schepte er zelfs behagen in zich als een nieuwe landheer voortedoen en sprak hen toe op dien inquisitorialen toon welken hij aan deze waardigheid verbonden achtte
zijn onderarm omhoog legde er den hare overheen keek hem zoo lang aandachtig van ter zijde aan dat hij onwillekeurig het hoofd omwendde om haar aantezien en zeide toen
zwaar lag zij tegen tonie aan alle spieren ontspanden zich haar vingers lieten los en haar armen vielen slap neer tonie gaf de warmte schuld en wilde opstaan doch hij zag haar in zijn arm liggen en kon zich niet verroeren nu sprak zij fluisterend
op de eerste verdieping werd driftig een raam opengeschoven blauwwit gleed het maanlicht langs een vrouwen gedaante die zich over het kozijn heenboog met een rauwen gil viel zij in de kamer terug breng nu je bastaard voort riep wandelheem uit op langzamen sarrenden toon voegde hij er
fokke nam de plaatsen hij behoefde dus slechts te volgen bertha aanzien dorst hij niet toen zij fluisterend beval ga vooruit schoof hij de lange bank binnen en zat naast haar
het werd mij te moede als strekte zij mij uit elk nieuw oord de armen al verlangend tegen en wanneer ik nu aan die reis denk zie ik haar overal en altijd aan mijn zijde gaan
tonie heb je ooit het leven ingedacht van een vrouw die verwaarloosd wordt weet je wat het zeggen wil een zielsbehoefte aan liefde te hebben en uitgelachen gehoond en gesard te worden
dan zal t mijnheer kiewiet geweest zijn de wijnreiziger dat is wel mogelijk ja die is t zeker geweest nu dan komt het er minder op aan ach doe mij het genoegen en geef mij een glas spuitwater met suiker ik weet niet wat mij vandaag zoo dorstig maakt
en niet wist dat hij thans zwaarwichtiger bewijsstukken in den zak had die den beker deden overloopen welken zijne woorden reeds tot aan den rand toe hadden gevuld marcellus emants een drietal novellen het vertrouwen in de ijskoude eerbaarheid van zijn vrouw dat wandelheem zoo gaarne tegenover zijn vrienden vertoonde
de huizen de straten zijn atelier alles was hem veranderd voorgekomen een ontmoeting met zijn vrienden had hij vermeden omdat t hem te moede was geweest alsof eensklaps een wereld hem van hen scheidde en zij op zijn gelaat konden lezen dat hij niet meer dezelfde was van voorheen
het van den overkant der tafel in allen gevalle heb ik als vriend het mijne gedaan eindigde kamper zedig dat heb je burgemeester riep van zanten uit met zulk een ironische uitdrukking in zijn stem dat hij er zelf van schrok en onmiddelijk vervolgde
hij had hun fluisterend onderhoud niet kunnen verstaan toen zij vooruitliepen in de drukke straten en onder de ruischende ijpen maar tonie's gloeiend gelaat bij het binnengaan van den schouwburg had hem meer dan genoeg gezegd
ik weet het mevrouw had hij haar toegeroepen tonie is veel knapper veel geestiger veel talentvoller dan ik hij is t waard dat men zich voor hem vergeet terwijl ik maar een onhandige domoor ben die alleen deugt om uitgelachen te worden
zijn aanvankelijke ijver in de waarneming der marcellus emants een drietal novellen voogdij over zijn neef was merkbaar bekoeld de uitstapjes naar deventer en elburg waren hem gaan vervelen en nadat hij den vorigen maandag onder zware regenbuien te huis was gekomen
barstte nu los in honderdmaal herhaalde verzekeringen van onbegrensd vertrouwen en weelderige beelden van vurige aanbidding de kuische vereering der maagd die onbewust het leven ingaat was er vermengd met de zenuwachtige dweperij der vrouw die onverzadigd het genot kent
de logementhouder die den slependen tred van wandelheems stijf been reeds in den gang herkend had haastte zich hem in de ontbijtkamer binnen te laten hij was bijzonder vriendelijk de luitenant had in den laatsten tijd weinig wijn besteld wandelheem stelde zijn verwachtingen evenwel te
propos voegde hij er bij terwijl hij opstond om zich naar bed te begeven je moet het slot van mijn handkoffer eens laten repareeren aanstaanden zaterdag ben ik van plan weer naar deventer te gaan
die stilte begon tonie als lood op het gemoed te drukken hij moest ze verbreken het koste wat het wilde en toch was hij bevreesd voor den klank van zijn eigen stem
hij rijden wilde ach ja wat zou hij anders doen albert moest de engelsche vossen maar voor het utrechtsch wagentje zetten of neen hij zou liever de nieuwe friezen nemen dan kon mevrouw met de vossen uitrijden niets ging hem boven een span zwarte friesche paarden
misschien verander je nog van gedachten hernam hij toen morgen ga ik na amsterdam maar kom tegen den avond of op zijn laatst zondagochtend je antwoord halen bezin je nog eens goed doe je best aan iets anders te denken ga van avond bijvoorbeeld naar de benoiton's tot weerziens dus
t was hem of hij opnieuw zijn bewustzijn verliezen zou maar hij wilde hij moest zich goed houden groote droppels parelden op zijn voorhoofd terwijl hij met aandacht trachtte toetezien en te luisteren daar klonk het
och die upbergen scheen mij een goede kerel verklaarde kamper een aangenaam uiterlijk een aardige prater ik mocht hem wel wandelheems plotselinge onverschilligheid ten opzichte van een man dien hij vroeger zoo bijzonder en amitié genomen had was voor den burgemeester een bewijs dat hij zijn doel had bereikt
zoo dat spel ben je kwijt mijnheer perrin en ik speel voor den robber als je in den regel niet beter speeldet zou ik t je niet durven zeggen maar t is van avond mager geweest marcellus emants een drietal novellen de griffier kleurde en bromde iets van slechte kaarten maar in zijn hart gaf hij de schuld aan dien pedanten schilder
een geheele wand was met marcellus emants een drietal novellen schetsen behangen de kleurrijke zonsondergang aan het scheveningsche strand naast een somber hoekje uit het haagsche bosch een dampige hollandsche weide boven het bruin zantvoortsch binnenhuis
inderdaad omdat het hem stuitte van een schilder iets anders aantenemen dan den huurprijs van de kamer dien hij ten overvloede door zijn vrouw liet inkasseeren hij stelde daarop voor een singeltje rondte wandelen hetgeen hem koffiegeld zou besparen
hij deed zelfs zijn best naar hem te luisteren maar zijn gedachten dwaalden telkens af als de diamant zijn oog met een nieuwen bloedrooden of helder witten lichtstraal prikkelde
veroordeel mij niet riep zij uit hij is mijn man neen ik veroordeelde niet een oogenblik verafschuwde ik haar een brutale lust om haar te slaan maakte zich van mij meester maar dit duurde slechts kort
eenige vriend het is nog zoo donker dat ik haast niet zien kan wat ik schrijf ik wil evenwel niet langer wachten met u medetedeelen dat w van morgen vertrokken is en dat ik reikhalzend naar uw komst uitzie
waar de lentezon de duizenden knoppen zwellen deed die eenmaal tot breede bladerkronen ontvouwd haar stralen den doortocht zouden versperren daar had zij oude lievelingsplekjes door weinig wandelaars bezocht waar men ongestoord praten kon
maar de duisternis onder die reusachtige ijpen beangstte hem hij durfde niet omhoog zien naar de stammen die kraakten en de toppen die ruischten en hun laatste bladeren prijsgaven aan den wind
zag hij hierin juist dan ging de preutsche mevrouw wandelheem die hem steeds op een eerbiedigen afstand had weten te houden barre dagen te gemoet en hij zag juist ofschoon hij ten onrechte meende dat wandelheem in het voorjaar op zijn toespelingen geen acht had geslagen