AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
gerustgesteld en aangemoedigd door haar geheel vrijwillige komst wilde ik weer mijn hand uitstrekken maar nu rees zij op haar linker elleboog geleund half overeind streek met haar rechter vingers als met een kam door mijn haren en begon te praten
teruggestooten door haar kleur en versteend tegenover haar steenen gezicht nooit maakte ze meer een toespeling op mogelijke veranderingen in ons leven maar ik besefte toch wel dat haar opgesloten ergernis niet alleen mijn gemis aan vrienden en kennissen mijn isolement in de
evenwel tegelijkertijd moest ik bekennen dat op marcellus emants een nagelaten bekentenis de bodem van mijn ziel het verlangen rondsloop mocht die koele plichtmatige vrouw eens een misstap begaan verleid door deze man
is t denkbaar dat hij aan de voorwendsels waaronder ik zijn baantjes weigerde geloof heeft geslagen was t niet zonneklaar dat ik terugdeinzend voor mij onbekende formaliteiten en een gedwongen kennismaking met mannen in functie kampte met het neerdrukkend gevoel van nergens toe te kunnen komen wat
toen wij op de plaats uitstapten had zij me nog geen woord toegevoegd zelfs deed ze alsof de langdurige aanraking van onze handen niet tot haar bewustzijn was doorgedrongen die zelfbeheersching leek me al te sterk ik verlangde niets liever dan een geheime verstandhouding waarvan geen derde ooit iets zou ervaren
en dan speet het me telkens in de beginne niet meer aandacht aan mijn toekomstige schoonmoeder te hebben gewijd wie weet of ons huwelijk wel tot stand zou gekomen zijn als ik in die meestal zwijgende conventioneel preutsche laag bij de grondsche huismoeder bij tijds anna's toekomst had ontwaard
zoo zou t van daag gaan zoo zou t morgen gaan zoo zou t over een maand over een marcellus emants een nagelaten bekentenis jaar gaan en ondertusschen vergrijsden mijn haren verkalkten mijn aderen verhardden of verweekten mijn hersenen
wat me van dit bezoek bijbleef was dat terwijl nagenoeg alle menschen gewoon zijn inleidende opmerkingen glimlachend ja soms grinnikend uit te spreken de kantere volkomen ernstig bleef het heugt me ook niet hem naderhand ooit te hebben zien lachen
wel een verstandsmensch in tegenstelling met een gevoelsmensch o ja als u de quaestie z stelt ben ik een cerebraal het gevoel is een blinde leidsman ik hecht meer aan een ziende
ik wist dat ik op de drempel van een huis stond met een hel verlichte opstijgende trap voor me en had toch het gevoel dat ik weer op mijn buik in de donkere koker lag en er door moest kruipen naar het wijkende daglicht en als om die koker te verbrijzelen om ruimte te maken voor mijn ontploffende razernij begon ik gelijk een bezetene om me heen te slaan
t heeft allemaal niets gebaat t was of ze zelfs in haar slaap me nog tergde uitlachte en beleedigde ik voelde alleen dat ze me in de weg stond dat ik haar haatte dat ze weg moest en in mijn ooren ruischte het verhitte bloed wat meer en nooit weer ontwaken
thans merkte ik op de middeltafel onder het gas een flesch van ander model op die nog niet geopend was geweest maar insgelijks een kleurloos vocht inhield ondanks de ongelijkheid van de flesschen vermoedde ik dat beiden chloraal bevatten en nu begreep ik wat haar zoo vast deed slapen
wereldwijsheid waant te hebben opgedaan maar in onze schatting ben je toch maar een nieteling en ik mende in de oogen van de vrouwen te lezen met liederlijke deernen heb je zeker leeren omgaan waarschijnlijk lach je om onze japonnen die eenige modes ten achter zijn
ik had aanvankelijk schik in mijn woning daar binnen leek me een lichtere warmere atmosfeer te hangen dan buiten en zoo dikwijls ik na een loop door de volle middelstad in de stille van den boschstraat de deur achter me toetrok voelde ik me opleven als een nagezeten misdadiger die gevlucht in een hol zijn vervolgers op de groote weg voorbij hoort jagen
ze overlaadde me met lieve woordjes en al proefde ik er het leugenachtige ook van ze streelden me de ziel gelijk lauw warm water de handen streelt in de winter op eens kwam een scheiding van anna me onvermijdelijk voor
en het zijn nog altijd mijn bangste nachten wanneer ik in een droom weer voor t eerst de school betreed of het hazepad kies voor een sterker dapperder individu natuurlijk dacht ik als jongen niet dat mijn vreesachtigheid onoverwinnelijk zou blijken integendeel maakte ik me diets dat i van zelf verdwijnen moest voor een toenemende kennis van menschen en toestanden
ingepakt vertrok de novelle naar een tijdschriftredactie drie maanden later kreeg ik ze na herhaalde aanvragen om eenig antwoord met een kille afwijzing wegens onbelangrijkheid slecht ingepakt terug
ik carolien dan ik wist t immers bij ondervinding was ik niet in staat een vrouw te vinden wier liefkoozingen de hare konden vervangen met het beeld van haar heerlijke mond in mijn oogen met de smaak van haar zoenen op mijn lippen ging ik naar huis vast besloten tot elke prijs van anna te scheiden
t was of ik aanstonds mijn bewustzijn heelendal zou verliezen en dan zonder marcellus emants een nagelaten bekentenis te weten wat ik deed zou uitgillen ik heb haar vermoord de ontdekking van een pijnloos kankergezwel kan niet aangrijpender niet weerzinwekkender niet verbijsterender zijn dan deze blik in mijn gemoed
nu echter kwam de vraag in me op of zij misschien het kind maar had laten begaan gepijnigd door de vrees dat mijn genot al dadelijk weer tot een begoocheling zou verbleeken weifelde ik in de eerste verwarrende drukte tusschen een kloek en hoopvol mee springen dartelen stoeien vechten met de luidruchtige bende die haar omringde
mijn blijdschap werd dus juist genoeg getemperd om t me gemakkelijk te maken heel ernstig de dokter te bedanken ik zei nog dat ik het moeilijke van marcellus emants een nagelaten bekentenis zijn positie volkomen begreep dat ik zijn wijze van handelen volkomen billijkte en meende ten slotte geen slechte indruk achter te laten
buiten staat mijn leven door eigen kracht te verbeteren vestigde ik telkens mijn hoop op de veranderingen waartoe ik gedwongen werd voor iedere jongen zijn verwisselingen van school opklimmingen naar hoogere klassen ommekeeren in zijn bestaan ik hoope vruchteloos dat ze ook tot revolutie's in mijn binnenste zouden worden
het leek me zelfs wel pikant ieder een geheim te hebben dat de ander volgens een stilzwijgende overeenkomst zou eerbiedigen toch trok er al aan het tweede ontbijt een wolkschaduw over de lichtglans in mijn binnenste heen
omstreeks vier uur moet ik van uitputting ingedommeld zijn maar heel lang heeft die slaap niet kunnen duren een afgrijselijke nachtmerrie de droom van langzaam verpletterd te worden tusschen twee reusachtige steenen joeg me overeind met een hartklopping zoo ondraaglijk heftig dat ik dacht aanstonds te zullen stikken van
zoo vaak ik iets wilde opnemen dat haar had toebehoord keek ik angstig rond of niets zich verroerde en op me toekwam voortdurend was t me te moede als werd ik begluurd en als zou aanstonds een hand een onzichtbare hand me aanraken dan zou ik uitschreeuwen ja ja t is waar ik heb t gedaan
tegenover jonge meisjes stelde ik me nog veel verlegener aan en nadat ik me van een paar uitnoodigingen voor danspartijtjes met zwakke uitvluchten af had gemaakt nadat mijn beschroomdheid me een onoverkomelijk beletsel was gebleken om ergens aan te schellen voor het afleggen van een bezoek bleven verdere invitatie's van zelf uit
de heele avond was ik er zoo vol van dat ik hoofdpijn voor moest wenden en naar bed gaan om mijn zenuwachtige opwinding te kunnen verbergen de volgende morgen had ik veel minder te regelen en te bezorgen en zoo dikwijls de oude lui me even alleen lieten was ik afwisselend ten prooi aan even onzinnige depressies van angst als opvlammingen van vreugde
ach neen daarvoor heeft zich alles veel te geleidelijk aaneengeschakeld marcellus emants een nagelaten bekentenis sluit ik mijn oogen en leef ik mijn leven nog eenmaal in gedachten door dan is t me volkomen duidelijk hoe ik allengs zoover ben gekomen ik heb zoo'n dwingende lust dit eens te vertellen dat ik t voor de veiligheid maar op zal schrijven het moet er
toch werd ik wel eens uitgevraagd en moesten die beleefdheden wel eens beantwoord worden zulke feestdagen waren voor mij marteldagen dan hoorde ik de andere jongens spreken over hun wedijveren dat mij koud liet over hun grappen waaraan ik geen deel durfde nemen
en dan mijn kogel weg mijn vrijheid terug marcellus emants een nagelaten bekentenis nog maar een kort benauwd gangetje door en dan stond ik weer vrij in de vrije ruimte nog eenmaal lachte het leven me toe
of ik met al die pogingen om te behagen haar toch heb verveeld ik ben er nooit achter gekomen maar zeker is t dat zij op het uistapje zich onverschillig en stroef aanstelde
het werk moet immers de meester loven heeft schiller al gezegd en vindt u heusch dat het werk de meester looft als wij t maar aandachtig en zonder vooroordeel willen beschouwen ja
nu en dan haastig de meid een wenk gevend of vlug en zacht als om onopgemerkt te blijven de dominee zelf bedienend t was of ik de invloed kon voelen die als een magnetische marcellus emants een nagelaten bekentenis stroom van hem uitging en als een opwindende champagne
hij zal het verkeerde inzien hij zal wenschen zich in die omstandigheden te verplaatsen maar doen zal hij t niet en drinken zal hij wel de onoverwinnelijke neiging zit hem even goed in het bloed als bij een ander de liefhebberij van dat bloed om kalk af te zetten in zijn gewrichten of steentjes in zijn blaas
ik bleef zwijgen en begon onwillekeurig op mijn nagels te bijten als je die nagels nu eens met rust liet hè je weet dat zulke dingen me zenuwachtig maken opgestaan liep de oude heer een paar malen de kamer op en neer daarna ging hij weer zitten ik kreeg trek zonder iets te zeggen heen te gaan maar hij keek me weer aan en
geen van beiden gevoelden wij de bekoring van het goede de afkeer van het kwaad maar ik begreep ik meende althans te begrijpen dat het goede bekoren kan terwijl voor hem de normale menschen niets anders waren dan een bende saaie huichelaars
juist dit laatste dat me dwingen zou nooit meer over het kind te spreken voedde de wrok in mijn ziel zoo krachtig dat ten lange leste de haat er wel uit los moest barsten ook uit samengepakt vochtig hooi stijgt immers ten slotte een vlam ten hemel die t zelf en al wat er om heen is in rook en asch doet opgaan
aan de gang bracht was de smakeloos hollandsche eenvoud van beider toilet dat trouwens in harmonie was met de prutsige stoffeering van de kamer t was of het goede snit van mijn eigen kleeren me een overwicht gaf in mijn binnenste klonk t die menschen voelen zich je minderen ze durven je dus niet zoo hard beoordeelen
ook ik had geleden aan een artistieke impressionabiliteit welke door geen flinke werkkracht werd bestuurd en vruchtbaar gemaakt maar hoe veel gelukkiger was zoo'n gérard die nog iets mooi's kon schrijven die nog liefde vond nog wat passie kon gevoelen
er zijn menschen die daar anders over denken en tot deze menschen behoor ik ik vind t voldoende dat je in je ziel van die andere man houdt en voor mij is t te veel wanneer je bovendien je laat zoenen
was t te veel gevergd dat ik van mijn vrouw de liefkoozingen had verwacht die zelfs een aanhalige kat me gaf t is waar al had ze me die gegeven ik zou er op de duur niet tevreden mee geweest zijn maar ik had er toch behoefte aan en recht op
daarom is het geluk alleen denkbaar voor hen die genieten zonder er aan te denken dat zij altoos meer willen en dus ontevreden zijn of voor hen die tevreden zijn zonder er aan te denken dat zij niet marcellus emants een nagelaten bekentenis genieten wie nadenkt kan onmogelijk gelukkig wezen tenzij
nog eens smakte ik een deur zoo hevig in het marcellus emants een nagelaten bekentenis slot dat het gansche huis er van dreunde toen zonk ik met krampachtig gebalde vuisten op mijn canapé neer en vroeg me in mijn crispatie af wat zou nu beter zijn haar z te
nadat we een weekje in utrecht zoek hadden gebracht betrokken we het huis in den haag dat mama gedurende onze afwezigheid had gehuurd en in orde gebracht in dit huis heb ik anna gedood en in dit huis zit ik nu te schrijven
als verblind door een schitterend visioen kon ik nauwelijks vorm en kleur onderscheiden ik zag maar iets heerlijk wits het duizelde me voor de oogen mijn hoofd zonk neer en onder mijn hals de fluweelachtige weekheid gewaarwordend van haar zacht vel voelde ik dat het uit was met mijn aetherische opofferende liefde
en achter mijn sarcasme schuilde de instinctieve bedoeling in hare oogen hooger te willen staan dan de menschen die ik beoordeelde en bespotte en het scheen wel dat dit doel bereikt werd
hem leidden de terra-cotta beeldjes de majolica vazen de bronzen reliefs niet af steeds gejaagd en toch zich vervelend liep hij elk half uur met een brommig gezicht het huis zuchtend door zonder ooit recht te weten wat hij van deze onderzoekingstochten verwachtte
was mijn schuwe onhandigheid niet de oorzaak van alles kon zij mij doen genieten eer ik haar had geleerd wat genieten was ik voelde dat ze nog altijd niet heelemaal mijn vrouw was geweest en ik geloofde dat ze t moest worden wanneer ik haar onverwachts in een aanval van hevig verlangen zou bezitten
in een publiek huis een genot te gaan koopen waarvoor ik nog als een doerian eter eerst mijn walging overwinnen moest ik kon mijn lafheid nu eindelijk niet langer dragen en als de menschheid me werkelijk zoo vijandig was dat geen man me vriendschap geen vrouw me liefde kon schenken dan wilde ik me niet langer buigen voor d'r moraal
maar dat belet niet ik ben dan toch je voogd geweest niet lang hè t is waar maar lang genoeg om te weten hè met de studies was t al dadelijk uit toen kwam al dat reizen amsterdam precies weet ik t zoo niet alleen van hooren zeggen
bedierf die van mij tot carolien gelijk op een tentoonstelling een pittig gekleurde waar gevoelde schilderij het fletse onreëele stuk dat er naast hangt of alles zoo mooi blijven zou
op zekere dinsdag werd de indische jongen ziek en de gansche nacht verdiepte ik me in de vraag zou ik nu durven de volgende dag gaf ik in de morgen uren op alle vragen onzinnige antwoorden
en elk oogenblik dat ik niet bij haar doorbracht voelde ik als een vale dorheid in mijn bestaan als een waanzinnige opoffering van geluk als het verlies van een brok leven waarom heb ik haar niet vroeger gekend zoo dacht ik voortdurend
ik heb wel eens moeite gedaan om te weten te komen of mijn ouders mischien leugenaars waren geweest maar die pogingen hebben tot geen resultaat geleid wie hen gekend hadden loochenden t doch hun verklaringen boezemden me geen vertrouwen in
van deze vroolijkheid was echter niets meer overgebleven dan een zeldzame zenuwachtige lach uitbarsting veroorzaakt door een schuine mop of door minachtende verbazing over een
het zonlicht scheen me pijnlijk schel alle kleuren waren stuitend hard t was of een koude luchtstroom de optrillende warmte gedurig voor me uit joeg en de zware overtrekkende schaduwen leken flarden van een uiteengewaaide winter
als t eindelijk weer stil was klonken haar woorden z gesmoord hoewel heftig dat ik dacht zeker houdt hij haar in zijn armen tegen zich aan en dan dan heeft hij haar ook gezoend
t was of ik ze voelde aan mijn schouders wie weet wat ik gedaan had indien ik op deze avond geheel mijn eigen meester ware geweest thans kwam ik er alleen toe de straat op te sluipen om met het beetje durf van mijn kwijnende opwinding achtergebleven
kwam ik eerst op de inval een bout de cour te gaan maken aan een mooi winkelmeisje de dochter van een sigarenkoopman misschien dacht ik is die nog wel vereerd door het aanzoek van een heer en zal ze tot mij opzien
ja zie je dat verandert hoewel uitgaan hè t is wel guur van daag en dus een stoel aanschuivend gaf ik geen ander antwoord dan
plotseling stond ik voor mijn huis ik was besloten naar utrecht te gaan maar waarom zou ik op straat de morgen afwachten
nu vielen me echter die breede handen weer in t oog ik aarzelde aarzelde verwarde me in een antwoord op een onverstane vraag beredeneerde in me zelf de mogelijke gevolgen van mijn daad en had nog geen beweging gemaakt als de oude al weer terug was
elke blinkende sneeuwspits met blauwe schaduwen vulde mijn oogen met verrukking elke alpenhoorn elke koeklok weerklonk in mijn ooren als een meesleepende muziek
luid pratende snelden ze mij haastig voorbij en de trap op evenmin als gisteren avond werden zij mijn tegenwoordigheid gewaar ik begreep volkomen goed dat het zaak voor me was hen te volgen wilden omkeeren en ging toch naar buiten
zoo gejaagd mogelijk riep ik daar daar wees hem naar het bed en ging toen bij het venster staan wachten kijken dorst ik niet om me een houding te geven drukte ik het gelaat in mijn zakdoek en die zakdoek tegen de ruit aan in doodsangst luisterde ik toe
nooit had anna een zin van zooveel beteekenis tot mij gezegd dit prikkelde me om gauw in de kantere's plaats te antwoorden dat is dan toch een strijden tegen de voorzienigheid die immers berusting verlangt en iedereen geeft wat goed voor hem is
t was onder dit spelen dat ik de verandering in haar wezen het best besefte het onnadenkende kind dat alleen getrouwd was wijl t zoo hoorde en iemand haar gevraagd had dat zich van het huwelijk geen mooier voorstelling had gevormd dan te mogen leven gelijk andere vrouwen schenen te leven
neen neen dat wil er bij mij niet in menschen die om niets en niemand geven bestaan er niet zoo'n groote onverschilligheid is altijd maar schijn ieder levend wezen heeft een teere snaar en het komt er maar op aan die teere snaar te vinden en te doen vibreeren je man
neen meneer maar u is veel vroeger dan anders beduidde die opmerking dat ze achterdocht had ik kon op eens niet begrijpen dat zij niet wist wat ik wist dat zij het lijk niet boven zag liggen zooals ik t nu van hier af zag met een verbazende inspanning trachtte ik mijn onverschilligheid vol te houden maar ik was er lang niet zeker van of t me lukte
de laatste zin klonk me zoo dreigend dat ik t niet waagde van de vorige een nadere verklaring te vragen eerst veel later kwam ik er achter dat s mans ambitie niet in de eerste plaats een maatschappelijke positie maar wel de vereerende affectie van mooie beschaafde hooggeplaatste vrouwen had gegolden
toen vroeg mama op eens met ijzingwekkende kalmte willem t is toch wel waar hè dat jelui t samen goed konden vinden ofschoon ik het gevoel had of mijn hoofd plotseling doorschijnend was geworden en haar heldere oogen door de mijne heen er in lezen konden
aan alle vluchtige en tegenstrijdige opwellingen was ik ten prooi doordat geen ernstig streven in mijn ziel wortel kon schieten zelfs aan het genot was ik niet in staat trouw te blijven wijl mijn lusteloosheid alles overweldigde verkleurde en smoorde
die armen om mijn hals te mogen voelen die oogen te mogen kussen welk een onbereikbare zaligheid t was me of ik haar lippen proefde zoo volkomen isoleerde de muziek mij van de menschen zoo werd mijn verbeeldingskracht er door geprikkeld si tu
lang ontzenuwend lang praatte zij door weidde uit over de liefde van ouders en de ondankbaarheid van kinderen verviel in herhalingen slaakte zuchten stortte tranen werd insgelijks wrevelig over mijn aanhoudend stilzwijgen en eindigde met uit te roepen
wat heeft zij me aangezien dat ze mij die avond bij het naar bed gaan voor t eerst haar wang niet toestak om de plichtmatige nachtzoen te ontvangen het trof me en deed me nog zeer maar vragen stellen durfde ik minder dan ooit
ik bemoei er me niet mee ik zal hem nooit iets verwijten ik wil er zelfs niets van hooren maar toch begrijp ik wel dat zijn verkeerde neigingen hem weer dezelfde kant heen drijven
maar moet een ander er zich dan wel over verbazen dat ik berouw gevoel over elk beetje ontsnapte bevrediging beslopen met de vreesachtigheid van een gejaagd roofdier
wat vriendschappelijk opgedrongen hulp had aan dit gevoel zoo gemakkelijk een einde gemaakt edoch wij bleven geïsoleerd midden in de residentie en langzaam heel langzaam sloop de verbitterende verveling onze woning binnen
en dan moet je nog dankbaar zijn dat je een kind hebt die jongen is mijn dood je zult zien dat die jongen mijn dood is en nauwelijks was hij weg of mijn moeder begon met haar eigenaardige kalme verdrietige
alsof een nieuwe omgeving me had kunnen veranderen alsof een mensch in de voortdurende wisseling van al zijn bestanddeelen niet overal de onveranderlijke kern meedraagt waaruit hij zich gestadig vernieuwt
in deze laatste gevoelstoestand was t me volkomen onbegrijpelijk dat ik nog kort geleden mina met zoo'n gansch andere blik had beschouwd en beeldde ik me in nooit tot die leuke dierlijkheid terug te kunnen keeren maar de opwinding verflauwde spoedig genoeg en dan werd het me even raadselachtig dat die zaligmakende emotie zoo spoorloos was verdwenen
maar allengs kwijnde onze verstandhouding weg zonder me iets anders na te laten dan het gevoel van onvoldaanheid dat nog altijd aan haar herinnering verbonden is mijn liefde verdween als een regendruppel in heet duinzand wat achterbleef was een vuil bruine plek
wat beteekende mijn meest intense genot van thans naast dat ingebeelde van vroeger en waarom had die inbeelding me niet voldaan toen i me nog zveel gaf marcellus emants een nagelaten bekentenis de volgende morgen ontwaakte ik gelijk ik in amsterdam vr mijn huwelijk zoo dikwijls ontwaakt was
die lach zonder minachting terug waarbij t was of haar licht blauwe oogen meelachten haar bewegingen die sedert de dood van ons kind iets lusteloos langzaams hadden gekregen waren weer levendiger geworden en doch misschien verbeeldde ik me dit maar de plooi tusschen haar wenkbrauwen was minder diep
de volgende morgen trof het me dat op de plaats waar gewoonlijk de boodschappen lagen voor de meid naast een beduimeld boekje en een paar kapotte schoenen een papiertje lag beschreven met de woorden een flesch chloraal als volgde een datum die ik me niet herriner ik las t maar dacht er niet over na
maar niets niets te willen niets te kunnen en dan toch terug te schrikken voor een leven zonder eenige belangstelling toch de sprong niet te durven wagen in de eindelooze slaap
ach meneer die vrijheid en het kunstenaarsleven zijn heel mooie dingen voor een sterke man maar voor een delikaat meisje mijn dochter is overigens wel gezond hebben ze bitter weinig waarde
ondertusschen kwam er in mijn verhouding tot anna geen verbetering dikwijls genoeg nam ik me voor de verplaatsing van mijn bed ter sprake te brengen marcellus emants een nagelaten bekentenis maar telkens stelde ik de behandeling van die quaestie weer uit
juist had ik me onwillekeurig de vraag gesteld zou de kantere gisteren avond hier zijn geweest toen ze me vertelde dat hij tegen acht uur was gekomen en tot half elf gebleven de woorden glipten me van de lippen
met al zijn wilskracht al zijn intelligentie zal hij niets uitrichten zoo'n neiging is in de regel een erfdeel om de erfenis te kunnen veranderen of vernietigen kom je te laat niet de erfgenaam maar de erflater had hervormd moeten worden
nog onbekend met het talent van opsnijden waarin deze heeren zich verheugen begon ik met geloof te slaan aan hun fantastische verhalen van affaires de femmes waarin zij don juan rollen hadden vervuld
en toch toch was t juist in deze tijd dat ik anna soms eensklaps heftiger begeerde dan ooit te voren het geval was geweest onder anderen herinner ik me een mooie najaarsmorgen goud van licht stil van lucht frisch en toch nog warm
de morgens versoesde ik nagenoeg geheel in een rieten stoel aan het strand gehypnotiseerd door de rusteloos bruisende zee het eentonig stralende zand de onmetelijk groote lichtende ruimte
ik echter de man van anna de bobbekop die rare kerel met wie je niet wist hoe je t hadt met wie niemand overweg kon ik was het struikelblok wees gerust dacht ik we zullen elkaar gauw genoeg uit het oog verliezen
en drie maal per dag toog hij doelloos naar buiten altijd grommend over wind of regen of hinderlijke zonneschijn in zijn jeugd had hij z vroolijk geleefd dat men hem en zijn vrienden lange tijd de naam gaf van zwarte bende
is de kantere eenmaal vertrokken wordt het noodzakelijk onbetaalde rekeningen vervallen belasting termijnen te voldoen dan ga ik naar utrecht eisch mijn papieren op en maak des noods schandaal
hoe weinig ik me op reis met anderen had beziggehouden wat meer gemakkelijkheid van omgang was er me toch van bijgebleven onder het eten durfde marcellus emants een nagelaten bekentenis ik soms een gesprek beginnen en langzamerhand werd ik dus eenige tafelkennissen rijk
behalve het afschuwelijke souvenir van dit innerlijke angstleven is me van die middag zoo goed als niets bijgebleven ik zie de oude lui als schimmen rondwalen ik hoor hen onverstaanbare dingen zeggen verder heugt me niets heelemaal niets meer
ergo was ik ondanks het geld toch wel een amant de coeur minstens iemand die zij boven anderen voortrok bespottelijke redeneering en kwajongensachtige zelfmarcellus emants een nagelaten bekentenis lakking ik spreek t niet tegen maar ook het eenige middel om mij het leven dragelijk te maken
nog eens in mooie vrouwe oogen te mogen staren met echte begeerte te mogen zoenen op weeke jonge lippen de druk te mogen voelen van een zachte warme hand mijn armen te mogen klemmen om een heerlijk blanke zich met verlangen gevende gestalte
voorkomen was altijd te verkiezen boven genezen in de hooge berglucht zouden de jonge longen zich misschien zoo krachtig ontwikkelen dat ze binnen kort onaantastbaar waren niets bond hem dus mocht hij niet aarzelen
t was net een carmencita in het blond dezelfde brutale oogen dezelfde uitdagende mond hetzelfde glanzende teint marcellus emants een nagelaten bekentenis dat ze niet was t geen ik zocht begreep ik terstond maar misschien lag haar bezit in mijn bereik
ik dischte mijn klaargemaakt verhaal op en dat hij de waarheid daarvan in twijfel trok kon ik niet bespeuren daarop keek hij me weer een poos strak aan en vroeg eensklaps wie betaalde de apothekers rekening mevrouw of u
eerst hoorde ik maar heel flauwe onbegrijpelijke marcellus emants een nagelaten bekentenis geluiden toen het kraken van laarzen zuchten en keelschrapend kuchen daarna het opnemen en weer neerzetten van de fleschjes en eindelijk na een eindelooze spanning naderende doffe stappen
daar schoot het me op een dag te binnen dat er toch nog één gezin bestond waarin de toegang me zeker niet moeilijk zou worden gemaakt dit was het gezin van mijn gewezen voogd bloemendael te utrecht man en vrouw leefden nog ze hadden twee dochters waarvan de oudste getrouwd met een referendaris in den haag woonde
aan slapen viel in de beginne niet te denken mijn hart bonsde al te vreeselijk beneden sloeg t drie en ik was klaarder wakker dan ooit en altijd door luisterde ik zonder eenig ander geluid te hooren dan het ruischen van mijn bloed in mijn ooren de slagen van mijn hart in mijn borst
evenwel ik had het hoogste cijfer geboden dat ik geven kon en zag geen kans me zelfs tijdelijk meer geld te verschaffen anna's vader had nog altijd de administratie van mijn fortuin en er bestond niet één reden waarom ik hem eensklaps dat beheer zou ontnemen
al wat ik misschien vermocht was het verbergen van eenige karaktertrekken door het spelen van een rol en dit zou me alleen mogelijk zijn op een nieuw terrein waar niemand onder de gezond roode schminke de ziekelijke bleekheid van de acteur vermoedde
wier bezit zoowel de nuchtere genieter van s morgens als de overspannen dweper van s avonds in me bevredigen zou zoo doorleefde ik oogenblikken van genotvolle opwinding waarin ik s winters gedichten las s zomers buiten ronddwaalde en alle schakeeringen der liefde in mijn fantasie genoot
waarschijnlijk zagen die luitjes menschen en zou ik door hun huis heen terug kunnen keeren in de beschaafde wereld ik schreef dus dat is te zeggen ik vroeg mijn ex voogd schriftelijk vergunning hem een bezoek te mogen brengen het antwoord luidde je zult ons welkom wezen de logeerkamer staat voor je open
en dus had ik ook van mijn vrijheid geen gebruik weten te maken om me wat voldoening te verschaffen in de kalme alledaagschheid had ik snakkend naar innerlijk leven onrust en afwisseling gezocht thans lokte de stille eentonigheid me weer aan en als een vermoeide verlangde ik naar rust en duurzaamheid
ik huilde en vloekte kermde en tierde totdat ik haast dronken werd van overspanning in mijn opgewondenheid voelde ik me nu tot alles in staat eensklaps wist ik zeker dat het uiterlijk voor de man hoegenaamd geen gewicht in de schaal legt
dadelijk naar beneden gegaan doorzocht ik in anna's boudoir alle openstaande kasten laden de prullenmand maar vond natuurlijk niemendal juist wilde ik weer heengaan toen ik hun stemmen op de trap hoorde naderen ik schrok zag eensklaps dat het regende sprong op een zijdeur toe en viel nagenoeg het salon binnen
ik besefte volkomen goed het kwajongensachtige van mijn schermen met een argument waarvan ik niets meende maar het deed me toch plezier te zien dat ik haar ergerde en de dominee in moeilijkheid bracht de kantere scheen zich niet in mijn bedoeling te vergissen hij antwoordde althans op een bijna schertsende toon
hij begrijpt je zoo gauw en zoo goed en wat een klankvolle stem hè wanneer hij spreekt gaat t me als wanneer ik muziek hoor dan zie ik alles mooier worden lichter kleuriger
hetgeen ik me als mogelijk had voorgespiegeld dischte ik hun op als werkelijk geschied en terwijl ik daarbij tal van bijzonderheden verdichtte die aan de handeling groote waarschijnlijkheid bijzetten doorleefde ik inderdaad een flauwe weerschijn van de geschilderde emotie
en somtijds vooral in het schemeruu van heldere voorjaarsdagen wanneer het gedruisch van de stad verflauwt en in de verte een klok luidt dan leeft onder andere verbleekte sensatie's ook de heerlijkheid van deze aanraking nog eenmaal in me op het voorgevoel van een wellust zooals ik er nooit een mocht genieten
tot i een woelende zee leek met wit beschuimde golfspitsen naast effen zwarte diepten als verbijsterd liep ik door mijn kamer heen en weer op alle stoelen viel ik neer om dadelijk weer overeind te springen
toen ik meer om iets te zeggen dan wel uit overtuiging daarop aanmerkte dat het moeilijk zou wezen het kind in davos een goede opvoeding te geven riep anna met lichtende oogen schokschouderend uit net of de dominee dat zelf niet af zou kunnen
maakten de verwaande eigengerechtigheid van deze houding en de machteloosheid waartoe i me doemde me soms half krankzinnig van jaloezie en woede op mijn kamer brak ik een paar vazen en vouwbeenen om mijn drift eens te kunnen koelen
eindelijk zou ik de volheid van het leven eens proeven van aandoening elke zenuw voelen trillen elke ader kloppen in mijn binnenste klaarde het grauwe schijnsel op werd de doodsche stilte tot muziek over weinige dagen zou ik vele jaren ouder zijn
om met menschen lokaliteiten toestanden op mijn gemak te komen moest ik een groote zelfoverwinning behalen marcellus emants een nagelaten bekentenis en zag ik ondertusschen dat anderen licht viel wat mij zulk een ontzaglijke inspanning kostte dan overmande me de wanhoop en bond ik zelfs de strijd niet aan
mijn ouders hadden er niet tegen mijn lust was groot genoeg en een beetje zenuwachtigheid fnuikte mijn moed niet wijl ik me inbeeldde met de anderen op gelijke lijn te staan
wat me het meest ontstemde was de grievende overtuiging dat ik niet de geringste aanleg bezat voor een der heldenrollen waartoe ik me zelf wel eens in de toekomst bestemde voor een don juan ontbrak me de driestheid voor een ritter von toggenburg de standvastigheid voor een raimondo lullio de volharding in de
met mijn kennissen mijn verleden te breken en onder een andere hemel in een andere maatschappij te midden van menschen die een andere taal spraken andere zeden en gewoonten hadden zelf een ander bestaan te beginnen
waarin zich bij andere jonge paren de tijdelijke overschuiming van levenslust eveneens lucht geeft wij gedroegen ons zoo leuk onverschillig alsof we al jaren lang elkander kenden en al die jaren samen hadden
het was me of ik op ieders gelaat mijn veroordeeling las en ik voelde dat die rechters me niet kenden had ik toen maar ingezien dat in de regel de onverschilligheid van de menschen hun strengheid erg verzacht
voor mij bepaalde zich de ommekeer tot een wijziging in mijn eenzame overpeinzingen die sterk erotisch werden getint en tot een verandering in mijn geheime liefhebberijen die voorheen uit kleine diefstallen en andere streken hadden bestaan
daar kwam bij dat ik anna met haar door de kou bruinrood gemarmerd vel nooit zoo weinig verleidelijk had gevonden als in dit eerste uur van onze verbintenis het déjeuner met de vier getuigen van swamelen en een oude vriend van bloemendael voor anna van dregten en een verre neef van mijn vader voor mij was een ware marteling
al loopend voer ik wel uit tegen het dualisme dat een onafhankelijk verstand aanneemt in staat politietoezicht uit te oefenen over onze begeerten ik wees er ook wel op hoe een stoornis in de bloedsomloop een overprikkeling van het zenuwstelsel
die dood die dood wat ben ik daar altijd bang voor geweest en toch heb ik me zoo dikwijls afgevraagd was je dan ongelukkig vr je geboorte toch is mijn onvervulbare wensch ware ik nooit geboren altijd zoo oprecht geweest
op mijn eigen terrein voelde ik me inderdaad meer op mijn gemak ik wees hem een plaats op de sofa aan schoof voor me zelf een leuningstoel bij en begon te vertellen dokter ik wil ik mag in deze omstandigheden niets voor u verheimelijken maar
als ze eens schijndood was en alles hoorde alles wist misschien alles zou vertellen zou ik gaan kijken onmogelijk de trap afdalend keerde ik haast op elke trede om meenende haar deur open te hooren gaan
toch hield ik t twee jaar op die secretarie uit en misschien ware ik er nog langer uit traagheid blijven hangen als ik geen kennis had gemaakt met een jongmensch die zich bekwaamde voor de amsterdamsche universiteit
anna was geheel verdiept in de aanblik van haar dominee die haar extatische blik geen seconde losliet en hij aan zoo'n vereering zeker gewend reeg zijn mooie zinnen zoo keurig aan elmarcellus emants een nagelaten bekentenis kaar als stond hij op een kansel en als sprak hij tot de menigte
ik dank je voor die bedoeling t is lief van je heel lief maar wat iemand voor mijn doen kan dat dat heb je al gedaan meer meer kan niemand ik moet dragen wat me op is gelegd en mijn troost vinden in
dat ik in t geheel niet verliefd was bewees mijn onloochenbare afkeer van haar grove vingers die me de afscheidshanddruk tot een onplezierige aanraking maakte maar juist daarom verviel ik niet in mijn sentimenteele entsagungs lust en zou het me wellicht gelukken van marcellus emants een nagelaten bekentenis haar tegemoetkomende houding partij te trekken zonder mijn hoofd in de strik te steken
dit kost meer geld dan wij bezitten en daarom is zij genoodzaakt nu en dan een concert te geven zij heeft bovendien eenige lessen mag ik u een programma geven het eerstvolgende concert zal maandag plaats hebben de plaatsen kosten drie francs
ja t is zoo wat u daar zegt kan ik niet tegenspreken t is waarachtig geen kleinigheid oude menschen iemand met zwakke zenuwen het zou gevaarlijk kunnen zijn
terwijl ik niet alleen geen bevrediging verkregen maar zelfs een weerzin verwekt had die me misgunde wat toch onbetwistbaar het mijne was al herdenkend teruggekeerd naar de dagen van ons engagement voelde ik plotseling de eerste en weinige aangename sensatie's uit die tijd herleven
ik kon niet meer zien ik kon niet meer denken en besefte toch dat alleen een volmaakte zelfbeheersching me redden kon t zal wel dit besef van het gevaar zijn geweest dat me het redmiddel eensklaps deed vinden grijpen en met een ongewone bedaardheid gebruiken
de stem die alleen mijn naam noemde doch met zoo'n innige melancholie wisselden weer af met mijn buien van leuke gemeenheid waarin ik naakte vrouwen zoo duidelijk voor me zag dat mijn handen er soms naar grepen
we spraken dus af op welke dag welk uur ik mijn marcellus emants een nagelaten bekentenis definitief antwoord zou komen brengen en ik nam mij voor juist die dag niet te komen maar minstens vier en twintig uur vroeger haar onverhoeds op het lijf te vallen
keerde echter voor een oogenblik mijn aandacht terug naar t geen in mijn eigen gemoed omging dan zag ik er de gevaarlijke neiging weer op de loer liggen en hoorde ik me uitroepen wil ik u nu eens zeggen hoe ze gestorven is ik ik heb ze vermoord
leidde ik een zuiver gevoelsleven dat alleen berustte op verbeelding meestal waren mijn fantasieën grof sensueel soms had ik visioenen van aetherische reinheid
daar lag ongetwijfeld iets treiterigs in dat wel bewees hoe morsdood mijn affectie al was maar werd ik dan niet getreiterd werd ik niet getreiterd door mijn begeerten die ik niet bevredigen kon door mijn streven dat gedwarsboomd was door de menschen die mij minachtten door anna die me miskende
alsof er niet altoos aan de feitelijkheid die echtbreuk heet en die maar een gevolg soms zelfs maar een onvoorzichtigheid is een breuk van twee zielen of twee zinnelijkheden voorafgaat waarin de gansche scheiding al ligt op opgesloten
is die al lang dood wel neen pas anderhalf jaar om met haar naar het zuiden te kunnen gaan heeft hij zijn heele carrière opgeofferd en nu zit hij weer in zorgen voor zijn kind ik zweeg verwachtende dat er nu wel een vergelijking zou volgen tusschen de kantere en mij daarin vergistte ik me echter al gauw ging ze voort
goed riep ik al weer veel minder bedaard uit maar als jou geluk dus niet meer van mij afhangt dan hangt het mijne ook niet meer van jou af en als dit zoo is dan wordt ons huwelijk tot een oonzinnige vertooning dan speel ik ook daar weer een belachelijke rol en daar heb ik nu genoeg van daar bedank ik voor
en wat zijn vrienden aangaat met wie we kennis hadden gemaakt in de straten groetten wij elkaar maar daar bleef t bij in de beginne was ik wel eens tusschen vier en zes uur op de witte verschenen van swamelen vereenigde daar dagelijks een tiental vrienden om zich heen
maar geloof niet dat wij daarom iets anders in je zien dan een onhandige kwezel die in de grond van zijn hart verlegen voor ons is nu eens schuchter tot lompwordens toe dan weer driest haast beleedigend deed ik mijn best anderen en me zelf tot vertrouwelijkheid te dwingen
maar als dit nu een onmogelijkheid blijkt te zijn hij zweeg als wachtte hij een antwoord maar anna gaf er hem geen nogmaals vlamde mijn lust hoog op om eensklaps te voorschijn te komen en hun nu mijn minachting eens te toonen mijn oordeel eens in het gezicht te gooien
ik zei niets meer na een oogenblik van stilte moest de man dus wel voorthakkelen hij deed t steeds zenuwachtig heen en weer draaiend tusschen stoel en venster en wijd uitzwaaiend met zijn bleeke blauw dooraderde handen waarvan de breede vingers aan elkander schenen te kleven
ze maken me bang die meubels ze hebben iets spookachtigs vooral s avonds maken ze me erg bang van onze twee eerste huwelijksjaren herinner ik me bijna niets ze vormen wel het beste tijdperk in mijn marcellus emants een nagelaten bekentenis leven niet dat ik me gelukkig voelde och neen maar wat dat zeggen wil weet ik eigenlijk in t geheel niet
kennelijk had ze zich vergaloppeerd althans wat te veel van haar intiemste gedachten ontsluierd nu trachtte ze me wel het spoor weer bijster te maken door lachend te vervolgen of je krijgt maandelijks vijftig zoenen minder
in de morgenuren zette hij zijn bezoeken met sofietje aan anna geregeld voort zelden was ik daar evenwel bij tegenwoordig met kinderen heb ik nooit weten om te gaan meisjes vooral maken me nog verlegener dan volwassen vrouwen
ik vroeg me af wie door de kantere misleid werden alleen zijn lezers of ook hij zelf maar toch wilde ik het boek goed lezen om er over te kunnen spreken jammer dat er bij mij van goed lezen zoo zelden iets inkwam
twee stappen brachten me bij de hanglamp waarvan ik de vlam hoog opdraaide achter de groene gordijnen van het bed kwam geen beweging marcellus emants een nagelaten bekentenis weer luisterde ik en eerst nu hoorde ik de zeldzame stilte
hij stond ongetwijfeld hooger dan ik maar toch vroeg ik me af of t geen fout in het stuk was dat hij niet als een huichelaar werd afgebeeld zijn menschen als wij niet gedwongen een rol te spelen omdat we onmogelijk de moed kunnen hebben ons ware ik te vertoonen zoodra wij er achter zijn gekomen hoe ver dit ik afwijkt van de normale menschelijke ziel
de tijden waarin kunstenaars de gezondste de eenvoudigste de krachtigste de verstandigste de edelste kinderen waren van een volk en een tijd zijn indien ze ooit bestaan hebben lang voorbij
haar sarrende zelfgenoegzaamheid een gevangenbewaarster aangesteld door de maatschappij om mij in mijn vrijheid te belemmeren ik zag gauw dat zij zich voor had genomen net te doen alsof ik niemendal had gezegd
veel bijzonders heb ik niet aangetroffen maar toch heeft één vondst me zeldzaam weekhartig gemaakt hoe is t mogelijk dat ik die niet gehuild heb bij haar lijk of bij haar graf in snikken ben uitgebarsten bij het zien van anna's portret uit een tijd waarin ik haar nog in t geheel niet kende
de oude heer nam port en wij klonken altijd even gejaagd in zijn hakkelend spreken als bedaard in zijn bewegingen gaf hij lucht aan zijn ingenomenheid met mijn bezoek
je bent wel koel zie je in t oog loopend koel dat zeg ik nu niet alleen och ik zie jelui zoo dikwijls niet samen anna klaagt ook niet anna klaagt nooit erg gesloten altijd geweest maar je aanstaande moeder heeft een scherpe blik en zij heeft t eigenlijk opgelet ten minste zij meent dat
aan tafel kwam ik een beetje bij toen merkte ik weer op dat bloemendael zat te huilen in geluidlooze verslagenheid en dat mama met haar koude strakke blik me gestadig opnam het zou me niet verwonderen als zij de zaak nooit recht heeft vertrouwd
doch lager niet veel maar iets lager had mijn genotwereld insgelijks vertakkingen zou ik daar dan ook nooit in doordringen niet eenmaal kunnen ontdekken aan welk teeken de leden van deze vrijmetselarij elkander herkenden
had ze dan niet begrepen dat ik meer verlangde dan enkel genot marcellus emants een nagelaten bekentenis zoo dikwijls had ik haar gezegd ik heb je lief en op eens zag ik in dat een vrouw als zij aan de liefde van een heer niet gelooven kan
ik weet niet hoeveel voorouders uistluitend voor hun egoïst plezier moeten geleefd hebben opdat een wezen als ik het levenslicht zou kunnen aanschouwen maar wel weet ik dat zij in alle gevalle beter hadden gedaan de soort niet lang genoeg voort te planten om er eindelijk een schepsel uit te laten voortkomen dat zijn
tot mijn verwondering berustte anna hierin ofschoon zij t een lompheid noemde ik weet al lang zeide ze met haar laatdunkendste lach dat jij toch niet meer verandert
is boven t was of het schepsel me een slag om de ooren gaf alles wiebelde me voor de oogen en ik moet haar een minuut lang verwilderd hebben aangekeken eer ik vragen kon wie
maar de strakke lichtstrepen in de doodsch grauwe muur verbreedden zich niet de hel verlichte traptreden bleven ledig oploopen en ik eindigde met wanhopend weg te dwalen straat in straat uit zonder te beseffen waarheen mijn beenen me voerden
in laatstgenoemd college sloeg hij nog al een hooge toon aan maar het duurde niet lang of hij moest weer zijn ontslag nemen en voor zijn gezondheid gaan leven zijn zenuwen waren van streek en van die tijd af trok hij dan eens naar zwitserland om een luchtkuur te doen
nadat ik er achter was gekomen dat beiden samen zweedsch spraken kostte t me een lange en verbazende marcellus emants een nagelaten bekentenis inspanning eer ik een woord niet in het mij onbekende zweedsch maar in het duitsch over mijn lippen kon brengen
ik stuitte omdat ik niet durfde uitspreken wat me daar eensklaps naar de lippen drong tenzij herhaalde de kantere en plotseling weer driester wordend met een boosaardig plezier de kennelik niet ongelukkige man te kwetsen stotterde ik
zou tevredenheid op de keper beschouwd misschien altijd het product van afleiding van een gedwongen niet doordenken zijn het onopgemerkt baas spelen op een eng terrein binnen vier muren
intusschen fantaseerde ik als jongen mij het ideaal van een man die altijd zeker is van zijn zaak en marcellus emants een nagelaten bekentenis voorgevoelende dat ik nooit zulk een man zou worden deed ik al mijn best hem ten minste uiterlijk na te bootsen
intusschen had ik met goed gevolg mijn examen voor de hoogere burgerschool afgelegd marcellus emants een nagelaten bekentenis gewoon me zelf te onder of liever andere menschen en elke moeilijkheid te overschatten was ik over deze uitslag niet weinig verwonderd
er zit nog al geld in ons land maar dat geld is eer in een groot aantal middelmatige fortuinen verdeeld dan wel opgehoopt in enkele handen een oogenblik keek zij me uitvorschend en nadenkend aan toen trilden haar dunne lippen spotachtig en zeide ze leukweg marcellus emants een nagelaten bekentenis kent u geen millionair die me zou willen trouwen
mijn geheim was dus nog altijd mijn geheim ze wilde niets hooren en zou me nooit iets verwijten de ontdekking jubelde me door het hoofd maar ik had geen tijd er over na te denken onmiddellijk viel de kantere weer in nu op een zonderling opdringende toon waarin niets meer was overgebleven van zijn gewone zalvende vriendelijkheid
de van swamelens kwamen natuurlijk nog vr de oude lui aan hen moest ik dus mijn verhaal doen zij stelden een reeks van vragen maar toonden toch meer verbazing en nieuwsgierigheid dan verdriet en deelneming
steeg op eens het bloed mij naar het hoofd wat een leugcn ik achtte me in staat alle amerikanen van de wereld te trotseeren een oogenblik draaide alles om mij henen als door een wervelwind bewogen in de rondte daarna snelde ook ik de gang in de trap op
bloemendael ging niet zitten meer door de toon dan door de inhoud van zijn woorden had hij me verraden nog iets anders te komen doen dan alleen poolshoogte nemen al ronddraaiend begon hij dan ook
de volgende morgen gaven de ouders hun toestemming en toen bloemendael daarbij begon te huilen vond ik hem erg belachelijk vragen naar mijn verleden werden me niet gesteld de oude heer die nog steeds mijn fortuin beheerde wist dat mijn kapitaal onaangetast was voor de toekomst gaf men de wensch te kennen dat ik zou uitkijken naar een geregelde bezigheid
evenals er in alle lagen van de maatschappij vertakkingen schijnen te zijn van de kleine sociëteit der vrijmetselaren geloofde ik ook in de aanwezigheid van een geheime monde die emotie's kweekt die het verboden genot savoureert
ons belangrijkste bezoek was dat aan anna's getrouwde zuster in den haag suze had een rijk huwelijk gedaan met jhr van swamelen referendaris aan het ministerie van justitie zij leefden op een groote voet zagen veel menschen hadden twee kinderen en waren naar het zeggen van de oude lui bijzonder gelukkig
dus u gelooft dat het verdriet over de dood van het kind haar in de laatste tijd aan het tobben heeft gebracht dat zij dientengevolge aan slapeloosheid is gaan lijden en dat ze tegen die slapeloosheid chloraal heeft genomen
of zoodoende die plichtsvervulling ook ontaardde in de eeredienst van een voortreffelijk ik was een vraag die nooit bij haar opkwam t is duidelijk dat tusschen een zelfoverschatting als de hare en een eigen geringschatting als de mijne onmogelijk de vertrouwelijkheid kon onstaan die het natuurlijk uitvloeisel moet zijn van een ware liefde
ik verbeeldde me nu eerst recht de verwarmende bekoring van een blik de fluweelachtige streeling van een handdruk de zoete bedwelming van een adem in één woord de volle stralende geurende
ongeveer een maand later gooide de kantere's dochtertje eens onder het spelen een hoepeltje over de muur de kantere kwam t zelf halen en de tuindeur open ziende ging hij zonder aan te bellen binnen
heb jij hier dan één vriendin ligt t aan mij dat die kennissen van je zuster ons geen visites maken ik verlang geen menschen te zien maar al verlangde ik t wel ik kan de menschen toch niet aan touwtjes naar ons toe trekken neen dat is waar jij schijnt ze alleen te kunnen afstooten ben jij nu een man van even dertig jaar je lijkt wel in de zestig
toen echter verbeeldde ik me dat iedereen even stug in de omgang bleef als hij zich bij de kennismaking getoond had en om dit verschijnsel te verklaren nam ik aan dat ze mij voor een waanwijze geblaseerde stedeling hielden
t was of het zonlicht heen marcellus emants een nagelaten bekentenis moest breken door tranen en vochtig neersidderde naar de aarde en die melancholie dampte weer op uit de zwart verweekte grond doorsijpelde de planten waarvan het teer groen zieleleven zich angstig ontplooide uit de onverschillig grauwe bast