AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
schoon de heer van sonheuvel op zijn fraaist gekleed was stak hij echter bij zijnen netten reisgezel merkelijk af zijn zwarte hoed was van ouderwetschen vorm
gij hebt dubbel gelijk heer baron antwoordde de ambtman met eene bevallige buiging en hoewel het een het ander niet uitsluit beken ik dat ik mij kwalijk heb uitgedrukt
maar eer nog de takken van groen loof beroofd waren vervolgde ik op een declameerenden toon was de hooge feestlantaren op den slottoren te bruck geheeschen en brandde de pekton op het plein
toen hij gëeindigd had deden hem de gecommitteerden eenige vragen betreffende de arminiaansche ballingen als b v of uytenbogaert ter misse ging
gaf hiertoe onder dankbetuiging voor velascoos beleefdheid verlof en de hopman ging met beckman het kasteel rond ten einde ingevolge de gemaakte voorwaarden al wat zich binnen het slot bevond op te schrijven
ik had zeker moeten begrijpen hervatte joan dat de laffe schurk geen moeds genoeg zoude bezitten om zijne logens hier met het zwaard te komen staande houden
die jonge dame die naast de gravin douairière lodewijk gunther zit is gands niet onooglijk het is de freule van sonheuvel en die deftige heer welke achter haar staat is de ambtman mom die eerstdaags met haar trouwen zal
uitmuntend hervatte van reede en weet ge u ook het hoofdzakelijke te herinneren ik was juist bezig met zijne genade over een punt te spreken dat ds uytenbogaert dat ik hoor voegde hij er bij zich hervattende dat ik hoor
zelf ik wil u gaarne bekennen dat ik zoo er kans voor mij overbleef om mijne verwarde fortuin in de dienst mijns vaderlands weder goed te maken geen spanjaarden zoude inroepen
dominé had het in gedachten met papieren en boeken in zijne schrijflade gesloten waaruit het na verloop van ettelijke dagen weder te voorschijn kwam
wijl daarna hief raesfelt weder het hoofd op en vroeg eenigzins schroomvallig of joan ook naar leyden zoude gaan en in de rechten studeeren
en mij door zijne nieuwerwetsche begrippen omtrent de godsdienst dwingen zal hem van de hooge school terug te nemen eer hij onzer gereformeerde kerk en mij zijnen vader en leermeester tot schande verstrekke hoe ued dit alles op den jonker hebt toegepast verklaar ik niet te begrijpen
echter is het met mijn huwelijk nog lang zoo zeker niet mijn crediet is sedert eenigen tijd jacob van lennep de pleegzoon merkelijk gedaald en zoo er heden geen geld van grobbendonck komt laat ik den aanslag varen
ik heb overal nog al betrekkingen en ik vleie mij dat zoo hij met mijne wenschen bekend is hij er niets tegen zal hebben in te brengen
die wel behoedt d eenvoudige seer bloot want als ick ter neder lagh onder voet geholpen heeft my onsen godt almachtigh dies weest te vreden o mijn siele klachtig nadien dat de heer u dees weldaet doet
een lieve knaap zeide de onbekende met joans blonde lokken spelende doch hij herinnert mij mijne maria niet neen zeide van reede met verlegenheid doch hierover nader
wat praat gij toch in uzelven bouke denkt jacob van lennep de pleegzoon gij er over na of gij met joan mede zult gaan of niet och doe het toch ik zal u zoo liefhebben en dan kunt gij hem helpen onthouden om toch dikwijls te schrijven want als ik niets van hem hoor ga ik vast en zeker dood
maar wat scheelt er aan heb je gehuild uwe oogen zijn zoo rood als vuur huil ik ooit ulrica weet je niet toen ik laatst uit den boom sloeg waar ik dat vogelnestje voor u krijgen zou toen deed ik mij braaf zeer
ik hoop zijn ed dan mijn werk voor te lezen over den honderd zeven en veertigsten psalm waarin ik wederlegge de dwalingen ingelhoffi die hem
het eens groot te zien en dat hij het nu niet zien zal als het groot is o wee dacht bouke zij weet ook al van jacob van lennep de pleegzoon den moord af en waarom niet vroeg hij overluid
t gaat toch maar aan vreemde papen en konventen tot prejuditie van de ware leer aan personen van een vreemd geloof zegt hij
het jachtrecht van gelderland de kronijk van gheraert leeuw eenige vlugschriften en een paar godvruchtige boekskens uitmakende de gandsche lectuur van den baron
zij waren te sonheuvel gehuwd geweest door den vroomen predikant raesfelt en jaarlijks gingen zij in t vervolg aldaar eenige maanden doorbrengen bij den waardigen baron die alsdan geene drinkpartijen meer noodig had om den tijd aangenaam door te brengen
volgde hun een klein eind weegs doch slechts langzaam daar hij zich niet te ver van de kar verwijderen wilde doch hij verloor hen weldra uit het oog toen keerde hij terug om te onderzoeken in welken toestand zich de arme jood en de gekwetste bevonden
en het stille studeervertrek was voor hem het meest geliefkoosd verblijf aldaar arbeidde hij onvermoeid en onafgetrokken aan de voortzetting zijner studiën
s bosch zal aan uwe nieuwsgierigheid voldaan worden zeide eugenio terwijl hij zich losrukte en verder voortstapte dan naauwlijks was hij buiten het boschje en op den weg gekomen of een stevige vuist greep hem in den nek en deed hem tegen zijn paard aantuimelen
wel vervolgde elbert ik had geen omgang met hem omdat hij een liederlijke knaap was een dronkaart een lafbek een valsche dobbelaar
zestien quartieren bewijzen kan om mijne woorden te komen logenstraffen ik neem de uitdaging aan en zal u spoedig eenen kamper brengen die u zestien honderd quartieren in je tronie snijden zal zeide bouke de handschoen oprapende waarna hij de zaal
uit deze verlegenheid werd hij echter gered doch door een bezoek dat bij hem eene andere ongerustheid verwekte de gedaante namelijk welke aan joan zoo veel schrik had aangejaagd trad de kamer binnen
maar ik sprak niet van den jonker vervolgde raesfelt niet en van wien dan vroeg de baron op zijne beurt verbaasd vergun mij dat ik ued zulks onder vier oogen verklare zonder getuigen
en is het nu uit vroeg op een verdrietigen toon eene der lieve kleinen toen zij mij hier het handschrift zag toevouwen en oprollen
eene dier uitgangen had gemeenschap met de gevangenis waarin joan gezeten had en had den onbekende in de gelegenheid gesteld om het gesprek der kinderen aan te hooren
hm zeide holtvast terwijl hij eenigzins misnoegd het hoofd schudde die reis naar den bosch bevalt mij maar half schoon ik er ook eens hoop te komen wat drommel moet ge in dat paapsche land uitrichten
en verwaaid te huis komt en in plaats van zijn gezin alleen een jacob van lennep de pleegzoon huis vol gasten vindt die niets van zijne vermoeidheid van zijne verstrooidheid van gedachten begrijpen
waarop de baron en bouke genaderd zijnde zich van hem trachteden meester te maken en hem te binden want zeide de baron de schelm moet aan mijne galg en niet door mijn degen sterven
waarschijnlijk van dien zoeten wijn welken ued van den koopman knipvisch uit rotterdam hebt ontfangen droom je bouke drink ik ooit van dat laffe goed dat heeft hij immers gestuurd voor zieke en zwakke menschen haal van dien ouden hochheimer van het vak aan de linkerhand
mijn vergrijp is mij van harte leed wees zoo goed aan dominé te zeggen dat ik vandaag geene les kan komen nemen na deze woorden op éénen toon en in éénen adem achter elkaêr jacob van lennep de pleegzoon te hebben uitgerabbeld keerde hij zich weder tot de ruiters en zeide
joan zeide eindelijk ulrica hem met schroomvalligheid aanziende je moest de juffrouw maar om vergeving vragen joan zweeg en schudde het hoofd
midden tusschen de roode koolstruiken oprees en des barons hooge jurisdictie binnen de grenspalen van zijne heerlijkheid aantoonde toen veltman
bij het zien dezer beweging stootte hij haar ruwelijk achter zich weg dan joan wien de gebaarden van klaartje niet ontsnapt waren keerde terug draaide om den veerman heen en stak aan deszelfs vrouw de hand ter afscheid toe veinzende te struikelen nam zij dit oogenblik waar om hem schielijk in te fluisteren
ja dat was ook onbillijk van vader want het was de schuld van frans den poortier en als ik nu gehuild heb is het om eene soortgelijke reden geweest en hierop vertelde hij haar wat er had
hij droeg een nieuw zijden manteltje over een jachtgewaad waar de oorspronkelijk groene kleur van verschoten en de eens gouden passementen zwart geworden waren
zag zijnen patroon vragender wijze aan als wilde hij op deszelfs aangezigt lezen of het hem ernst ware een schampere trek die zich aan des ambtmans neusvleugel en aan de hoeken van deszelfs oog vertoonde was genoeg
gij zijt eene kleine vleister freule ulrica zeide bouke maar denk eens of een oude sagrijn zoude voegen bij een jongen bloed als joan dat ware immers lood bij kwikzilver
wat die kar betreft die moet met dien gewonden man medegevoerd worden en ik beveel dat er naauwe zorg voor den ongelukkige gedragen worde jonker wees zoo goed om af te klimmen en eene voegzamer gelegenheid aan te nemen om uwe reis voort te zetten
nadere pogingen bij deszelfs vermoedelijk gezin te doen scheen nutteloos en ongeraden hem zelven derwaart te zenden nog dwazer en onvoegzamer
zoo een gelegen tijd voorwaar doch gij kunt het even goed bezorgen als hij vraag maar aan mijne dochter van dien wijn van o a mijne heeren ik moet dien ouden bouke wat toegeven er leeft op de waereld geen braver kaerel dan hij
wel gevonden zeide de heer van lievendaal mijnheer van botbergen ik heb de eer u hem te brengen voor dien goeden wensch en ik zoude u gaarne in gelijke munt betalen hervatte de gelderschman
ik ben ik zal niet zeggen een groot vriend doch zeker in naauwe betrekking met uwen vader ofschoon ik geen kwaad deed willen booze menschen mij gevangen nemen en leed aandoen misschien wel om hals brengen
doe zoo als ik u zeg hernam van reede bouke vertrok maar van welken kleinen spreekt ge toch hendrik vroeg mevrouw jacob van lennep de pleegzoon kijk maar zoo verheerd niet dat zal zich wel ophelderen
niet lang daarna overleed mijn vader en onder zijne papieren vond maria ter kwader uur een brief van den haren een brief dien ik nimmer gezien had waarin deze zijnen broeder stellig berichtte
als de heeren mij maar volgen willen zeide joan die moeite had om een schalkschen lagch te bedwingen terwijl hij de ruiters vooruitging naar de benedenzaal
vlegel riep botbergen door het verwijt des barons bemoedigd denkt ge dat ik mij met u zal meten zoo een edelman mij de millioenste part had gezegd van t geen gij mij durft te zeggen hij leefde niet meer
ik ben het waardig en geloof mij geene laakbare nieuwsgierigheid drijft mij aan maar de zucht om u nuttig te zijn u mijnen redder ik heb geen recht op uwe dankbaarheid
zijns ondanks echter en niettegenstaande deze drijfjacob van lennep de pleegzoon veeren leidde de bij den mensch ingeschapen lust om hetgeen hij eens voor goed en waar heeft gehouden te blijven aankleven hem steeds daartoe dat alle zijne oefeningen de strekking hadden
hij antwoordde op denzelfden toon hun gesprek was kort doch levendig herhaalde reizen schudde hij ontevreden het hoofd en even heftig scheen zij bij hem te blijven aanhouden inmiddels hadden de soldaten op zijn bevel van ons afgehouden
goede hemel zeide deze wat is er met het lieve kind gebeurd wat zal mijnheer wel zeggen en de oude geert die zocht haar al het heele kasteel door
de man met het zwarte hair de vreemdeling uit de katholijke hofstede was reeds in den volkshoop teruggetreden en verloor zich in de menigte
hier kunnen zij ons geen dienst doen doch ik heb hen het land rondgestuurd om door ingevingen jacob van lennep de pleegzoon en boetpreêken het gemeene volk tegen het bestuur op te ruien op zulk eene wijze doen zij ons hetzelfde nut als de ballingen
intusschen was bouke die meer bedaardheid van geest bezat dan zijn heer uit den wagen geklommen en naar de ruiters toegestapt aan welke hij vroeg wie en waar hun hoofdman was
wezer kende mij en de vermomming waarin ik stak diende mij alleen om bij anderen onbekend te blijven het is helaas niet de eerste reis dat ik ondervinden moet hoe verre de haat en nijd mijner vijanden gaan kunnen
en wat het ergst van alles is een huichelaar een huichelaar ook al bewaar ons herhaalde de pastoorsche
doch halverwege verlieten haar hare krachten en zij moest zich aan de baker vasthouden die haar weder naar hare zitplaats terugvoerde wel engel zeide baker
nu vaderlijk dan meesterachtig nu gestreng dan zachtelijk den verdoolde niet op het rechte spoor heeft kunnen terugbrengen kijk dominé het is maar zoo als de jongen zelf gezegd heeft over zich heeft hij het oordeel geveld zeggende
zoude ued hernam bouke het hoofd schuddende en zich eene traan uit de oogen veegende uwen ouden getrouwen bouke die u nooit eenen dag verlaten heeft zoo maar op een bof heenzenden hoe zal bouke het zonder
doch verberg mij niets want om uwen toestand wel te beseffen is het noodig dat ik alles wete reeds voor uw verzoek zeide joan had ik besloten u mede te deelen wat de reden is van het zonderling gedrag dat ik heden heb moeten houden
ik ben rijk genoeg om eene vrouw naar mijn zin te huwen ook zonder bruidschat veroorloof mij tot nader bewijs van mijne betuiging dat ik mij naar uwe dochter begeve en haar mijne hulde brenge
wij zullen zien ik zal er den knaap over spreken en hem tusschen twee voorstellen laten kiezen zoolang er zich geen derde opdoet god geve dat het tot zijnen tijdelijken en eeuwigen voorspoed gedije zeide
men zal mij toch niet betichten hem te hebben aangerand hernam de jesuit met trotschheid wat de vicaris doen zal is mij onbewust dit alleen weet ik dat de aanrander zekere veerman over de waal een bekend werktuig is van pater
met uw verlof zeide mom hem naderende en ulrica den arm aanbiedende ik zal wel voor de freule zorgen ued had zulks wat vroeger moeten doen zeide joan eenigzins geraakt
de slotsom daarvan is geweest dat ik eenmaal mijn waren toestand kennende geen recht heb hier langer een onnutte kostganger te wezen
maar baker zeide raesfelt hebt gij dan niet gelezen dat de letter doodt maar dat de geest levendig maakt juist dominé en daarom moeten wij niet over den dooden letter twisten want wat zegt de schrift zalig zijn de armen van
die hem het wichtje slecht vertrouwde bezorgd naast de stoel stond en zich gedurig voorwaart boog en de handen uitstak als hield zij zich gereed het meisje op te vangen wanneer hij het mocht laten glippen
maar het mager gelaat van den arminiaan van dyk deden herkennen wat heeft dit te beduiden vroeg joan verbaasd terugtredende ik dacht hier
is men zulk eene naauwgezetheid niet verplicht hij spreekt er van even als ds uytenbogaert schoon deze t anders meende weet gij in zijn preêk van laatstleden zondag toen hij zeide
in gods naam zeide jacob van lennep de pleegzoon hij hem de hand toereikende de teerling is geworpen en ik geef mij aan uwe leiding over gij doet wel zeide eugenio en uwe keuze zal u niet
dan om t even vervolgde deze terwijl hij zonder de beweging des barons op te merken het vertrek met groote schreden op en neder ging wat zoude ik klagen wat mij bekommeren
ja doch er is nog een maar wat de bezittingen des barons betreft nu ja die zwarigheid zal ook wel opgeheven worden
daar komt bouke al met hem aan bij mijn degen een schoone jongen al is het een spanjool bouke kwam binnen met een knaapje van ongeveer twee jaren op den arm dat luid schreeuwde en
vereenig u met mij om uwen waardigen voedsterling als ook mijnen vriend van botbergen die zonder reden en waarschijnlijk ten gevolge van een misverstand op elkaêr gebeten zijn tot bedaren te brengen
de overige meubelen hadden minder overeenstemming vlak over het onmetelijk ledekant t geen in eene naar evenredigheid vrij naauwe alkove stond hing een rek met armbussen bogen pijlen zinkroeren hartsvangers pistoolen enz beladen
van lievendaal die den eersten worp moest doen zette den linkervoet op den streep bracht den rechtervoet eene schrede achterwaart nam den zwaren bal op en deed hem over de baan vliegen
en vrouwen van sonheuvel prijkten en de groote zoogenaamde ridderzaal in één goeden smaak gebouwd en wel bezienswaardig eene lommerrijke laan met zware beukenboomen beplant geleidde van de hoofdpoort naar het slot
uwe pistoolen waarna zij zich haastig omwendde en hem een luid vaarwel toeriep de jood had intusschen plaats op de kar genomen joan volgde hem over de geheimzinnige waarschuwing die hij ontfangen had nadenkende
nu herinnerde zich joan de bedreiging van mejuffrouw raesfelt en schoorvoetende begaf hij zich naar het slot hij trad de voorzaal in waar hij den baron in deszelfs leunstoel als rechter gezeten vond
indien men den graaf van falckestein bij den edelmoedigen fieren en onversaagden leeuw konde vergelijken de heer van sonheuvel was even als de trouwe wachthond die altijd gereed op de wenken zijns meesters ter nakoming van het gegeven bevel
even zwart waren zijne oogen en baard het mager gelaat teekende onrust vermoeienis of onthouding zoo niet alle drie te gelijk
ueds geëerde missive is bij groot geluk niet in handen van mevrouw de douairière van falckestein maar in de mijne gekomen
en wel drie voeten hoog op daartoe op gelijke afstanden getrokken kringen te prijken langs het schot liep ter linkerzijde van de baan een houten goot af waarbij een tuinjongen geplaatst was om na den worp den bal weder aan de spelers toe te zenden
zich tot den jongen onbekende wendende ued ziet dien dominé na ja die is eigenlijk gebannen maar hij wil t niet weten heeft ued wel ooit eene arminiaansche predikatie bijgewoond ik dacht dat het verboden was op die bijeenkomsten te gaan zeide deze
niet voor dat ik overtuigd ben dat er geen twee op het paard gezeten hebben antwoordde bouke en het pad opgaande wilde hij in zijne drift den jonker
daarenboven kon de baron als reeds gezegd is er niet toe besluiten om den knaap zijne gedachten tot velasco mede te deelen terwijl raesfelt begreep dat een jong mensch door hem in de echte gereformeerde religie
nu heb ik hem verteld dat hij vrij was doch verder niets ja ik kan ook zwijgen dit zeggende huppelde hij om en drukte den fiscaal de gasten ja den predikant raesfelt in zijne armen
gij weet dat vrouwen veeltijds nieuwsgierig vallen doch ik zelf wist niets van het geval af joost haal me als ik iets uit geheel uw openhartig antwoord begrijp hervatte
knikte met het hoofd welnu opdat hij niet ontvluchte zullen wij eerst de uittochten bezetten gij roelof sla der op peter kein kenate en hans knipper aan het achterhek niemand uit of in
ik dank ued vriendelijk antwoordde de predikant ik ben reeds lang verzadigd maar ik niet dominé en daarenboven gij moet een glas rijnwijn met mij drinken op den goeden uitslag onzer pogingen
en gij ook al zoo vroeg op vervolgde hij zich tot bouke keerende ja zeide deze de pagie had mij gisteren bij t naar bed gaan gevraagd of hij vroeg het kasteel uit
ik weet den toestand waar gij in verkeert uwe krijgskas is uitgeput spinola berooid en de geestelijke orden zijn zoo als altijd niet scheutig
beval hem aan bedaard te zijn en van al wat hij gehoord had aan niemand vooral aan ulrica geen woord te reppen wenschte hem eene goede nachtrust en begaf zich naar zijn
pleegzoon gende nam hij joan bij de hand en stelde hem aan spinola en de overige heeren voor die hem met vele plichtplegingen geluk wenschten vervolgens wendde zich joan tot eugenio en betuigde dat hij ondanks deszelfs verzekeringen en de vriendschap welke hem betoond
was echter even spoedig weder opgestaan als hij gevallen was en sloeg zoo geweldig van zich af dat het aan de drie aanvallers onmogelijk ware geweest
en ik toch door de zorg voor het kind het een weinig goed dacht te maken dat ik voor den vader zoo slecht gezorgd had ik schreef bij mijne terugkomst in t leger aan don
hetwelk voor het overleden zoontje des barons gediend had en nu voor zijn voedsterling in gereedheid gemaakt werd ik hoop u dezen zomer buiten te brengen zeide inmiddels de baron tegen zijne vrouw die benaauwde stad deugt u niets dat geleuter van de doctors beduidt geen zier
alles loopt naar wensch hervatte de jesuit en elbert zachtjens naar zich toe trekkende fluisterde hij hem in t oor de aartshertog heeft u eene compagnie toegezegd en tweehonderd guldens tot een geschenk
wij zullen zien zeide mom opstaande en zijn knevel wrijvende om eenen onwillekeurigen grimlagch te verbergen misschien is hij wel op te sporen
hij is ontsnapt zeide de fiscaal doch ik vlei mij dat wij hem vinden zullen dat hoop ik ook dacht van bleiswyk doch waar hij zit weet slechts één mensch en die alleen kan de ontknooping van dit spel maken en meteen sloop hij de zaal en het huis uit
maar om kort te goân hê zei ik toen ik zoo half wakker was jonker melkmuil is het nou tijd van oettegoân goâ nog wat noâr je bed je zult moe wezen van je reis
spoedig vonden zij zich jacob van lennep de pleegzoon als van reede gezegd had ter plaatse waar het pad dat de vreemdelingen gevolgd waren op den rijweg uitliep en zagen zij beiden omtrent honderd passen
en gij bewijst uwe menschlievende hulp aan dien booswicht leert men in uwe kerk vroeg de geestelijke den jongeling met ernst en waardigheid aanziende dan het heilige voorschrift niet doe wel aan die u haten
en stelde hij den heer van sonheuvel voor joan te laten voor hem komen om de aanleiding van deszelfs gesprek met den gevangenen in t lischboschje gehouden op te geven
want zij vonden in hem altijd een oprechten deelnemenden getrouwen vriend en een somtijds voortreffelijken raadsman de zorg voor zijn huishouden en voor zijn gezin
schudde het hoofd en zuchtte jongeling zeide de grijzaart met een ernstig en weemoedig gelaat ik ben een ijverig en getrouw schoon onwaardig dienaar der moederkerk en zoude mijn leven gewillig prijs geven zoo ik de nederlanden van het bestuur der ketters verlost
hier zijn een paar brieven maar eerst moet ik u nog eene vraag doen kent gij den heer van sonheuvel sedert lang jacob van lennep de pleegzoon langer dan mij lief is sinjeur zeide teun toen ik acht jaren oud was heit hij mij ereis laten afranselen
dat langzamerhand vrij talrijk was geworden liet hij geheel aan zijne wederhelft over hem vonden de eerste ochtendstralen reeds in zijn studeervertrek t welk hij alleen om te middagmalen verliet en waar hij na eene korte wandeling door het dorp het overige van den dag in doorbracht
is het er zoo mede gelegen hernam de baron dan spijt het mij dat ik den armen jacob van lennep de pleegzoon zoo heb afgejakkerd doch ik zal hem zeggen hoe de vork in den steel zit
wanneer de teekenaar of graveur die in later tijden zijne talenten aan eene prachtuitgave dezer geschiedenis zal te koste leggen zich hierbij den baron voorstelt gezeten in eenen zorgstoel die al de overige stoelen in omvang overtreft en gekleed in eene zwarte fluweelen tabbert
riep hij uit terwijl hij het briefje tegen zijn hart drukte goede edele ziel dit is de tweede reis dat ik op last van uwen vader jacob van lennep de pleegzoon gevangen zit en de tweede reis dat gij mij in mijne droeve omstandigheden zoekt op te beuren
geele halve laarsjens met afhangende van binnen met rood leder voorziene en met zware gouden franjes omzoomde kappen dekten de voeten aan een breeden lederen bandelier met gouden knoppen bezet hing een lang rapier met verguld gevest
ja dat zou bij het leven van mevrouw zaliger niet gebeurd zijn toen mocht geen hond knor maar niet geert zeide bouke gij zult heel spoedig van den hond ontslagen wezen
daar de hovenier juist naar tiel moest om gereedschappen te kopen en de heer baron gelastte mij eens naar den welstand uwer edelheid te gaan vernemen en meteen te vragen of jacob van lennep de pleegzoon ued ook genegen zijt morgen nadenmiddag eens op het slot te komen
van krijgsveld legerplaatsen en wapenfeiten voor goed afscheid neme om hun een meer bevallig meer huisselijk tooneel te schilderen
die met dat botte uitzicht die naast hem staat is de kloning van boheme maar gij kijkt naar een geheel verkeerd raam ho ja daar valt ook wat meer bezienswaardig te aanschouwen ik geef u geen ongelijk
gesloten dat kunnen deze lieden getuigen die er bij stonden het spreekwoord zegt wel groote visschen springen uit de ketel maar hoe deze er uit gesprongen is vat ik bij mijne ziel niet
ja ik ken u reeds toen ik u voor eenige dagen te tiel zag trof mij uw gelaat sedert vernam ik wie gij waart en ik herinnerde mij u als knaap bij uwen pleegvader te hebben ontmoet en u den ring geschonken te hebben welken ik aan uwen vinger zie
de vorsten vertoonden zich al spoedig op het binnenhof van een aanzienlijken stoet hofjonkers en dames vergezeld dan hunne nadering scheen weinig indruk op den onhoffelijken hof beer te maken die tegen den stadhouder knorde
in allen deele antwoordde magdalena haren zoon verachtelijk aanziende o god riep de gravin mijn zoon mijn ulrich leeft nog doch waar is hij wie brengt hem tot mij
de klok elf geslagen had kwam de oude bouke den baron verwittigen dat het ontbijt gereed was waarop van reede aan zijne gasten verzocht hem naar de groote ridderzaal te volgen
deze was niemand anders dan gheryt maessen die met een mandje vol kostelijke eieren door hem tot een dankbaar geschenk voor freule ulrica bestemd van den rijnkant afkwam zoodra hij het gevecht van jacob van lennep de pleegzoon verre aanschouwde zette hij zijn mandje neder
ook zal koning frederik hier dienaars genoeg hebben en misschien meer dan wij in de kost kunnen houden doch het is onze tijd verder te gaan nu jonker zoo gij iets naders van ons begeert verneem dan maar naar mijn makker dien gij hier ziet kapitein
mijn vriend gisteren avond te half negen zijn zij de poort uitgereden ik heb hen zelf van z h afscheid zien nemen zijne hoogheid schudde hartelijk de hand van spinola bij t vertrekken nu generaal zeide z h waar zien wij elkander weder
nu deed mijn vader iets dat ik niet weet of ik mij wel zoude hebben durven veroorloven en dat was vroeg mom bij wien het verhaal hoe langer hoe meer belangstelling wekte
schier bewusteloos werd ik weggevoerd naauwlijks had ik het besef om mijn kleinen ulrich op den schoot te houden en alleen zijn gestadig geween en geschreeuw hield mij geloof ik bij
een medevrijer ja en die vrij ontijdig opkomt ik vlei mij echter dat ik bij den vader een witten voet heb
gilde hij angstig uit lieve beste ulrica help help ik heb haar gedood komt er dan geen mensch bouke geert help help
mijn god riep sartor met verbaasdheid uit toen hij den eersten brief den besten gelezen had wie kon dat ooit geloven welk een afschuwelijk samenweefsel van verraad en list en huichelarij
veel pleizier vriendjens slaapt daar nu jacob van lennep de pleegzoon maar wat uit dit gezegd hebbende snelde hij onder een schaterend gelagch de trappen af riep den bottelier den palfrenier den tuinier de oude geert en al de zoo mannelijke als vrouwelijke dienst en werkboden bijeen
ik dank al de heeren voor hunne vriendelijke toewenschingen zeide joan op zijne beurt een roemer vullende wat den heer van botbergen betreft ik bedank ook hem
het slootje nu niet goed te pas komen vroeg bouke dadelijk weêr oververtellen maar t zal oele zijn dominé en zijn vrouw en t gandsche dorp weten het al
hetwelk de barones betrok inademde voor haar gestel nadeelig schatte had van reede besloten zich met der woon binnen amsterdam te vestigen en aldaar eene kleine woning te betrekken die van ouds aan zijn geslacht behoorde
en wat is dat doel niet de vestiging van de echt katholijke beginselen niet de toebrenging van alle volkeren tot het heilig en onvervalscht geloof
gij zijt van meester verwisseld goede oude zeide hij in t gaan tegen beckman tracht u bij uwen nieuwen heer aangenaam te maken de grijsaard snikte luid
jesuit vroeg raesfelt zijn de zoodanigen de bekenden mijns zoons o mijn ongelukkige hendrik is het niet genoeg dat gij uwen god verliet moet gij ook den bäal
wel mogelijk hernam de baron nu een goed man die zich betert gij zult getuigenis moeten afleggen daarom moet ik uw naam en woonplaats opschrijven
het toch om mijnentwille dat kan je mij toch niet weigeren ik zal je zoo lief hebben als je het doet neen zeide joan ik kan het niet ik mag het niet doen het is een heks van een wijf dien armen hein zoo te slaan
die vrek zeide mom hij had u alles even goed kunnen overdoen want vooreerst heeft hij aan die rijkdommen niets en ten tweede zoude er op zijn recht van eigendom vrij wat aan te merken zijn
en eyndhouts zijn door aanzienlijke toezeggingen van geld en ambten bereid alles voor de goede zaak te wagen botbergen hangt slechts van u af
waarom niet antwoordde eugenio met koelheid elk heeft het recht wegens geleden hoon zijnen belediger om te brengen en het is gelijk de wijze
men beseft lichtelijk welk eene verwarring door dien onver wachten misslag van den slecht onderwezenen hof beer ontstond de adel vloog op zijde en tusschen het gemeen in
eene omvallende kraag en een dichtgeknoopt buis heeft hij niet een gebedenboek en een paternoster bij zich dat zal wel zoo wezen antwoordde de ruiter maar waar is hij
juist ik had hem gewond en zoo ik meende doodelijk en om die reden ontvlood ik de straf op het tweegevecht gesteld doch dit blijft onder ons
dat ik niet weten zou wat je in t schild voert men ziet aan t been wel waar de hoos gescheurd is zoo gij mijn voornemen raadt zult gij ook jacob van lennep de pleegzoon best begrijpen waarom ik niemand kan medenemen
dit is het juist wat ik vernemen kwam was het antwoord dat met eene gebrokene stem gegeven werd juist zoo dus zijt gij door pater eugenio gezonden
en hij was bezig zijn eenvoudig maal te nuttigen toen de deur die slechts van buiten met eenen grendel gesloten was zachtjens openging en
liep recht op den baron toe leende de twee duimen op de tafel zag den heer jacob van lennep de pleegzoon van sonheuvel vlak in t gezicht en zeide vervolgens gij zijt als christen verplicht joan alles te zeggen
alles was er in verslagenheid alles had den moed laten zakken dan de hemel zij gedankt ik heb dien flaauwhartigen raden een hart onder den riem gestoken
naauwelijks was hij echter op het buitenhof gekomen met oogmerk om zich naar de huizinge van brandwijk te begeven en daar de terugkomst van frederik hendrik af te wachten toen hij door iemand achterhaald werd die hem op den schouder tikte en zich voor den jonker van bleiswyk herkennen deed
en duwde bouke toe dat hij thands aan t visschen was en dat joan een gelegener tijdstip moest afwachten ik zal zeggen dat ued den hengel in handen jacob van lennep de pleegzoon heeft zeide bouke want visschen mag het niet heeten
dat zult gij anders ondervinden zeide joan en zich omkeerende schoot hij den booswicht neder die vloekende tusschen de paarden rolde vervolgens zijnen degen trekkende stelde de moedige jongeling zich in postuur om de beide anderen af te wachten
de dappere spinola moet de wapenen zijner majesteit wijd en zijd doen zegevieren mijn ambt is mijne koningen door onderhandelingen te dienen de verbreiding van het echt geloof en de verdeeling der ketters is aan den
het was bouke die hem op eene zoo onvriendelijke wijze begroette deze had zich gelijk boven verhaald is niet ver van de plaats waar het onderhoud voorviel in t boschje verscholen
doch opspooren zal ik hem in weerwil van t geen mijn advokaat mr joannis schalckius zeggen moge die mij maar raden blijft om alles te houden want zegt hij
telt gij die voor niets al ware het alleen het onderhoud dat gij op dezen jacob van lennep de pleegzoon tijd met mij voert en wel in eene plaats waar gij zelf de gevaren niet van kent
met verlof riep eene barsche stem achter hem dat zal nu niet gebeuren dienaars treedt voor houdt wat zeide bleiswyk zich omkeerende tegen den fiscaal die degene was welke gesproken had
de koffij de vruchtenstroop of al de uitvindingen van latere dagen bestond maar uit de stevige spijzen en dranken die onze goede voorvaderen op alle uren van den dag welkom waren
zich juist achter bleiswyk bevond en zijne laatste woorden gehoord had terwijl hij hem op den schouder tikte aha zijt gij het mijn waarde heer fiscaal zeide bleiswyk zonder van kleur te veranderen en waarom zoude ued mij dat niet raden
god zegene u beste meid zeide de baron haar omhelzende gij verheugt mij onbeschrijfelijk door zulk een kloek besluit te nemen de liefde van mijnen waardigen vriend mom zal best geschikt zijn om de tranen te droogen
overleden en zijne beloften wie waarborgt mij dat dezelve zullen worden naargekomen ik antwoordde de jesuit ik die niet gewoon ben mijne plannen te laten varen doch daarom juist worde ik in s bosch
wat zou ik doen ik bewaarde het arme wicht en thands vraag ik u op uwe beurt schatlief wat zullen wij doen met het lieve schaap
deed krek als of hij er zich niet aan stoârde hij vouwde de armen over mekoâr en keek mij heel bedoârd an
neen waarachtig niet geen taal of teeken zal ik haar ooit meer sturen dat beloof ik haar ik zal moeite hebben mij in te houden als ik dien graaf van nassau weder onder de oogen krijg foei foei en hij scheurde in drift den ontfangen epistel in duizend stukjens
mijn dominé was de oude rammelbonzium die heeft calvino nog als zijn broêrtje gekend en is voor den geloove verbrand in t jaar van gratie f laat eens zien
ik heb niet met hem gekomplotteerd zeide joan hij was de vriend mijns vaders en de vriend des duivels en doch ik kan nu niet met je spreken
en belaadt mij met dubbele oneer zeide falckestein dat ik u gisteren als krijgsman en heden als gezant beschouwen moet ik bid u mijne heeren zeide velasco laat ons eene reeds uit haren aart onaangename onderhandeling niet door onnutte verwijtingen verbitteren
belang antwoordde spinola doch vergun mij te vragen wie zijn die heeren velasco stelde hem zijne gasten voor waarop spinola betuigde
is daaromtrent niets opmerkelijks voor gevallen hier werd joan dubbel opmerkzaam om je de woârheid te vertellen heerschop antwoordde teun wezer heel veel weet ik er niet van
arm kind hernam de brave vrouw het kind aan haar hart drukkende gij zult in mij haar wederom vinden die gij verloren hebt indien gij mij maar ook niet verliest voegde zij er zuchtende bij
de zitting en de rug waren met tapijtwerk bekleed waarop eene jachtpartij was afgebeeld hetzelfde patroon werd op de driedubbele kussens op het behangsel der wanden en op de sprei van het bed teruggevonden
het was reeds duister toen de baron op het slot terugkwam het avondmaal werd opgedischt en was haastig afgeloopen de baron en joan waren beide vol gedachten en spraken weinig of niet
de pleegzoon dit inzicht van eene uitdrukking bediend die voor onderscheidene uitleggingen vatbaar was welnu schelm zeide de baron zoo gij het zelf bekent geef u dan over
uit zijnen valkenblik en uit zijn door lange diensten sterk geteekend gelaat konde opmaken zich niet gemakkelijk op de teenen zoude laten trappen doch hunne verwachting wellicht de heimelijke hoop van sommigen dat er een krakeel zoude ontstaan werd niet vervuld
en zoo ik de moeite neem van brussel te komen om den heer mom alleen te spreken dan kan deze dunkt mij op zich de moeite nemen van te zorgen dat ons gesprek ongestoord blijve
het gewicht eener openhartige bekentenis gevoelende voldeed de gevangene vrij omstandig aan dit verzoek zijn verhaal duurde des te langer daar de griffier die alles naauwkeurig opteekende hem zijne gezegdens meer dan eens herhalen deed
de zwaargeplooide broek mede van zwart fluweel reikte niet verder dan eene handbreedte boven de knie waar de met goud geborduurde banden haar van de lange bruine hoozen schenen af te scheiden
dat hij een huwelijk tusschen zijne dochter en mij als bloedschendig af moest keuren en mij nimmer als zijn schoonzoon zoude erkennen sedert dien tijd helaas wordt de arme maria door eene boezemsmart gefolterd
staat riep joan hun de pistoolen voorhoudende of ik brand los loopt maar toe riep teun terwijl hij zijn mes trok en joan van achteren aangreep zij zijn niet eladen
vervolgens bleef hij weder bij de etensbak staan nam de bierkan op en dronk of liever zwolg die in eenige teugen geheel uit waarna hij zijn marsch weder aannam
zagen elkander aan jacob van lennep de pleegzoon met dien blik van besluiteloosheid welke natuurlijk is wanneer men iets gezamenlijk zoude moeten bëantwoorden en beslissen maar door het bijzijn van derden daarin verhinderd wordt
narouw is wijvenrouw wil je niet nu dan moet je hier de nacht doorbrengen nog geen antwoord ja als t kalf verdronken is zal je de put dempen zie mij zulk een stijfkop eens aan en hij vertrok
was zoo vol gedachten dat hij de aanwezigen vergat ja voor den drommel wenschte hij ondervond ten vollen de onaangenaame gewaarwording van iemand die na een lang afwezen
zij was bij den jonker zeide bouke en bij joan en wat deed zij daar daar hebt gij haar toch niet gebracht
welke het ongure dier moest doortrekken met toeschouwers vervuld de schutterij der stad bij deze gelegenheid in de wapenen gekomen maakte hier en daar de bezetting uit welke de orde bewaren moest
dit in orde gebracht hebbende vertrokken de gezanten weder naar het leger en het leed geen half uur of velasco keerde aan t hoofd van zijn vendel terug om bij voorraad bezitting van het slot te nemen
mocht ik slechts met mijnen vader verzoend zijn voor mijnen dood dan zoude ik meer gerust het hoofd nederleggen hoe hard het mij valle van u te scheiden dan gods wille geschiede
doch nimmer had ik gedacht dat men die tot zulk een uiterste zoude durven voeren na deze aanmerking welke tot pijnlijke herinneringen aanleiding scheen te geven verviel de geestelijke in eene diepe
onder vreemd krijgsvolk vreemde zeden en gevoelens aannemen neen dat nooit dominé ik geef raad naar mijn beste weten zeide de predikant de schouders ophalende weet gij niets anders vroeg de baron
voorts stallen voor paarden en honden kleinere woningen voor den tuinman en de dienstboden en eenige schuren of bergplaatsen het heerenhuis had verscheidene fraaie vertrekken vooral waren de benedenzaal waarin de afbeeldsels
doch hunne gewone dofheid werd verlevendigd wanneer de aart van het onderhoud de deelneming van den predikant gaande maakte of wanneer zijn gemoed door het vernemen van iets belangrijks zijne geliefde studiën betreffende bijzonder was aangedaan
zie hernam de vicaris den indruk dien het noemen alleen van hunnen naam bij u te weeg brengt bewerken zij overal met banden van vrees kluisteren zij de waereld die hen verfoeit
ja zeide zij dat geloof ik wel want als de baron hier kwam die zou je minder vriendelijk aankijken dan ik gedaan heb hij is dan miserabel boos op je en bouke ook dat beloof ik je je hebt het dan lelijk bij hen verkorven
joan aan dit bevel voldeed stond ook de fiscaal op en trad aan de tafel waarop het ondervragen een begin nam uw naam vroeg
indien ued zeide ludwig nader onderricht begeert kan ued immers met den heer baron spreken die zal best weten hoe het met uwe geboorte zit voegde hij er lagchend bij
traden joan bouke en veltman de etenszaal in waar de baron naast een helderbrandend vuur onder den breeden schoorsteenmantel nederzat voor hem stonden twee flesschen rijnwijn met de noodige roemers op tafel ulrica zat op eene der vensterbanken te borduren
aldus peinzend en zich zelven vruchteloos moed insprekende ging hij langzaam voort bleef dikwijls staan plukte nu en dan de bloemen die langs den weg groeiden en wierp ze weder weg keek de koppels vinken na
het zijn de kleederen die ik aanhad toen de barones van reede mij tot kind aannam ik had jacob van lennep de pleegzoon die met mij naar s bosch gevoerd om aan mijnen oom te vertoonen
die over zijn hoofd vlogen en beschouwde eindelijk eene bende ruiters die op een snellen draf van den kant van gelderland de hoogte afkwam jacob van lennep de pleegzoon en die zoodra zij bij het dorp was gekomen halt hield vervolgens regelrecht op hem aanreed en hem omcingelde
ued heeft zeker gisteren de spaansche gezanten zien wegreizen gisteren zeide een welgekleed jongeling die aan zijne andere zijde stond ik dacht dat zij heden middag
zij is lang in den haag geweest zeide mom het hoofd schuddende daarover kunt gij u toch niet beklagen hernam van reede daar hebt gij haar het eerst leeren kennen
met meer bedaardheid dan zijn voorganger dreef den tweede speler den bal voort en wierp ook eenen kegel om terwijl de bal stil liggen bleef
doch in zijn gitzwart oog was geene verwinnaarsvreugde te lezen hij zag bijna even somber als falckestein deed naar den grond want zijne edelmoedige ziel had een tegenzin in eene overwinning welke op zulk eene wijze gekocht was geweest eugenioos gelaat stond strak
had ik geweten heer baron zeide joan de oogen nederslaande dat ik ued hier ontmoeten zoude ik had ued mijne tegenwoordigheid gespaard schoon ik mij jegens ued niets te verwijten heb
en wee den zoon die aan s vaders laatsten wensch niet wil voldoen kan ik vroeg joan mijn zwaard opheffen tegen den man die mij met zijn brood heeft gevoed
nam bij gebrek van ander wapentuig een ei in de linkerhand en kwam eugenio achter op wien hij met de rechtervuist aangreep en van het paard zocht te trekken
dat zijn broeder nooit getrouwd geweest was en dat hij geen lust had om zich met de basterts die hij bij zijn leven gehad mocht hebben te bemoeien dat ik het buit had gemaakt en er nu zelf voor zorgen kon
en ik mocht er aan geen sterveling van spreken dat zij zoo lang met den pagie geredeneerd had maar ja wel ik breek er mijn hoofd meê ik ruilde toch mijn olde kruiddoos tegen eene nieuwe om te weten wat hij aan die babbelkous al zoo heeft op de mouw
had ik dit aan u verdiend aan u wien ik zoo hartelijk lief had moest gij de judas worden die mij verraden wil hier bedekte de brave man zijn gelaat met beide handen en snikte luid
die hoewel afwezig in elken bloem die dit vertrek jacob van lennep de pleegzoon verciert te vinden is riep de heer van helmenhorst lang moge zij leven lang vervolgde hij oprijzende en zijnen roemer omhoog heffende lang leve de schoone freule
dan ook als anderen voor het gevaar terug deinsden nam hij de hem opgedragen taak jacob van lennep de pleegzoon blijmoedig aan ontzag zijn leven niet trotseerde kogels en speeren en keerde altijd met nieuwe wonden doch ook veeltijds met den zege terug
onzen beschermheer vroeg de groot verwonderd wie kan ued bedoelen graaf hendrik frederik antwoordde grobbendonck zoo ik wel onderricht ben is hij uwer partij geheel toegedaan en is hij in nederland de voorname hoop der verdrukte
hier is geen hulp in den omtrek zeide de geestelijke laten wij hem in de kar leggen en met ons voeren indien ik slechts iets had om het bloed te stelpen dat uit zijne wond stroomt wacht in de kar ligt de doek waarmede ik mijn gezicht verborgen hield
dit deed het vermoeden ontstaan dat joan de hand had gehad in zijne ontsnapping jacob van lennep de pleegzoon zooras de baron dit denkbeeld opvatte begaf hij zich met al de overigen naar het vertrek van den jongeling
zweeg eenige oogenblikken en liep de kamer op en neder vervolgens kwam hij weder bij geertrui terug en zeide die jesuit was de vriend mijns vaders en door zijne hulp kan ik mijne moeder misschien terugvinden
is bijlo milder dan de ambtman zelf doch wat moet verder edaôn worden laten uwe makkers deze nacht te een ure een wagen of een paard aan de achtertuinpoort klaar houden ik zal voor de rest zorgen
ik weet het niet zuchtte van sonheuvel en wierp zich in eenen stoel het gelaat in de beide handen bedekt houdende gij weet het niet herhaalde joan als versteend
ja hier zitten wij riep eene stem die uit de lucht scheen te komen allen keken naar boven en zagen aan een klein venstertje het hoofd jacob van lennep de pleegzoon van den wachtmeester die op de schouders van twee zijner kameraden geklommen was om het te bereiken en hulp te vragen
dat geloof ik wel zeide botbergen daar de ambtman van maas en waal in t geheim was die hem ongestoord zijn weggetje gaan liet doch men zal op dien meinertz een wakend oog dienen te houden
om van u te vernemen wat hier sedert mijne afwezendheid al is voorgevallen en ik zeide eugenio ben begeerig om te hooren
waarbij de vuist vragen de godsdienst betreffende beslissen moest raesfelt had zijne beide oudste zonen koenraad en hendrik nadat zij de school verlaten hadden naar leyden gezonden
moet ik hem dat alles maar sturen of mag ik het houden als het eigendom mijner vrouw waarvan haar vader door zijn vertrek en afval van ons geloof heeft afgezien
opdat men het tegendeel zoude geloven dat heeft z h mij dikwijls zelve gezegd wij zullen dus oorlog hebben zeide de zwarte man natuurlijk hervatte bleiswyk dat was lang van te voren beslist
onze wederzijdsche liefde maakte de bereiking van dat doel te lichter nimmer had mijne maria iets van haren vader vernomen sints deze haar nog een kind zijnde verlaten had zij stemde in mijn verlangen en werd mijne vrouw
zich bevorens genoemd hebbende godard van reede tot sonheuvel hier volgde deszelfs uitduiding en aan alle overheden schouten en magistraten om gemelden peter maanvreter de noodige hulp en assistentie te verleenen
wat mevrouw zaliger wel van zulk een geval gezegd zoude hebben hoorde men zulk een geweld aan de voorpoort dat allen naar buiten stoven dit rumoer had eene zeer natuurlijke reden
gij weet dus ook niet vervolgde de kantzelier dat de vicaris op den weg is aangerand geweest ik kom pas in s bosch dit is geen stellig antwoord op mijne vraag gij zijt geen vriend van den vicaris zijn ambt was u vroeger toegezegd
en ze was ook nog moâr een kind dat het zoontje van den baron begraven werd en dat deze jonker dien we nou hebben op een blaauwen maandag te amsterdam is aangekomen zonder dat iemand weet hoe of wanneer
een nagel aan mijne doodkist antwoordde deze doch ik ben vader doch hij is vrij en kan zich nederzetten waar hij wil hernam de prins
staarde den onbekende met open mond aan het was de vreemdeling dien hij bij klaas meinertz voor een remonstrantschen proponent had aangezien
die op het kasteel waren zoude vrijstaan onverlet tot hunnent terug te keeren de rentmeester binnen geroepen zijnde maakte van dit verdrag twee eensluidende afschriften welke door de overeenkomende partijen geteekend en aan weêrskanten overgenomen werden
van weilanden omringde huizinge of hofstede welke tusschen zware lindeboomen een eind verder aan den weg gelegen was dat erf heeft eene gelukkige ligging zeide hij
ik geloof niet aan al die praatjens die over u gaan en freule ulrica ook niet meen ik ulricaas hart rechtvaardigt mij zeide joan terwijl zijne oogen fonkelden en hij met drift de hand van
deze was het zijne eerste jeugd had zien voorbijgaan het is zeker onaangenaam zeide hij te moeten wachten wanneer men zoo als wij in pijnlijke onzekerheid den tijd doorbrengt
tot een voorbeeld jacob van lennep de pleegzoon der waarheid van deze opmerking zonder eenige kansen te berekenen zonder in te zien hoe de macht die hij wilde tegengaan de zijne twintigvoud overtrof hoe hij zich en de zijnen in een wis verderf zoude storten stormde hij de wenteltrap af
konde ondanks de bekommeringen die zijne ziel vervulden niet nalaten zijne oogen over dit prachtig schouwspel te doen weiden waarvan de beschouwing hem gedurende den tijd der overvaart geheel vervulde
met oogmerk om hem met een tik op den schouder en den gewonen morgengroet te verrassen doch veltman die nu lang genoeg naar zijn zin aan de zijde zijns meesters had stil gezeten snelde hem met drift vooruit en verraadde joans nabijheid aan den pagie
laat alles gerust aan mij over en ik herhaal het binnen vier weeken is alles naar uwen wensch geschikt was die vikaris welke ik oogluikend zijne broederen heb laten vergaderen in het klooster de grootvader van
het is mij verboden een woord met u te wisselen men beschuldigt u van een aanslag tegen het leven van uwen weldoener te hebben gesmeed wat mij betreft ik kan noch wil dit geloven doch verdedig u
bouke geef mij uw mandje en laat ik die voeren zeide ulrica zeer gaarne zeide bouke maar wat zie ik vervolgde hij nadat hij het mandje aan het meisje overhandigd had
en ik herhaal nogmaals ernstig bouke dat ik u verzoeken moet mij te verlaten ik moet iemand alleen gaan spreken dat weet ik zeide bouke denk je dat ik die degens en pistolen onder je mantel niet voel
sprong achteruit als of de bliksem voor zijne voeten ware gevallen jongen riep hij zijt gij dol hoe komt gij aan die vraag
denk eens na bouke hier muft gij uwen tijd weg gij wordt voorzeker tien jaren jonger als gij in t leger komt nu nu daar is wel wat aan
lees de geschiedenissen van den tijd zeide eugenio met koelheid daar staat het gedrukt hoe het lijk van velasco door eenen bloeddorstigen en wraakgierigen overwinnaar mishandeld werd
ja als of er niet een ander in de plaats zoude komen en jij hadt ook je voeten wel mogen veegen bouke eer je de marmeren trappen
dan zijn roepen was vergeefs en het meisje bleef stokstijf in zijn arm liggen vreeslijk kwam hem nu de gedachte voor den geest zij leeft niet meer ik ben de oorzaak van haren dood
betreurd door allen die hare beminnelijke hoedanigheden gekend hadden maar vooral door haren echtgenoot deze haastte zich het huishouden op te breken
sint jan is dood zeide de onbekende zacht maar alle hoop nog niet ontvlood antwoordde mom op denzelfden toon dat is nu volkomen goed en wel maar met wien spreken wij