AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
daar heeft die dikke rector aan wien uw oudste zoon niet dan sidderend zijn thema vol heele en halve fouten overgeeft eenmaal zelf gebeefd uit vrees dat men een anderen dialoog van plato op zou slaan dan dien waar hij het best in thuis was
daar stonden wij met den neus voor een berg blijdschap voor een berg verwondering elk met een berg mededeelingen achter zich en met heele bergreeksen vragen ter rechter en ter linkerhand
de tijd van het incidere ludum waarvan mijn motto gesproken had was met nadruk daar ik kon voortaan mijn instrument beter gebruiken sommige mijner vrienden beweren dat ik er sedert niet of weinig aan gehad heb andere meenen dat het mij nog altijd goede diensten gedaan heeft
ja kind schrikkelijk schrikkelijk zei bruis is er niemand in den tuin de familie is op den koepel was het antwoord behalve juffrouw mientje die daar zit te lezen
ik zou niet zooveel nachten hebben wakker gelegen met angst luisterende naar den storm en gedenkende aan de vrienden die op zee waren die met zoo weinig houts op zooveel waters drijven
op zijn hoogst indien uw overbuurman een logementhouder is hebt gij het voorrecht uwe nuchtere blikken op te slaan tot het vergulde beeld van het lieve hemellicht zelf met stralen van een duim dik en schele oogen
zij is van tijd tot tijd vrijpostig en onbeschaamd ophakkerig en driest zij houdt van bonten opschik schreeuwt drie tonen te hoog en is nu en dan wel eens wat heel los in den mond daarbij heeft zij iets wreedaardigs en koelbloedigs gekregen
dan blijven de steelui binnen hunne muren ook zelfs gedurende de drie dagen van de week die overblijven waarop de zon bij tijden door de wolken breekt en allerliefst schijnt over de kwijnende natuur
welke goede jongens zij ook waren hoe verlokkend hun omgang hoe belangrijk hun verkeer hoe innemend hun manieren hoe met mijn smaak overeenkomstig hun smaak ook zijn mochten ik had hen op een afstand moeten houden ik had mijn hart beter moeten bewaken
mijnheer broers is al lang binnen zei de pedel en die brave kwam met een kwitantie van de college gelden gerritje gerritje wat zit je der in ging de getuige voort wel een beetje antwoordde de gedaagde neen niet een beetje vervolgde de kwelgeest maar machtig veel man
en de heerlijke ontdekking deden dat er na een groot tijdsverloop en uiteenloopende ondervinding veel gelijkheid van beginselen en gevoelens in onze ziel was blijven bestaan
zij was onuitputtelijk in het verhalen van de genoegens die zij in hare jeugd in dit eigenste haagsche bosch gesmaakt had maar bijna geen woord is er gesproken sedert de eerste vochtdruppel viel en het daar hebben wij het al van de lippen van het achtbaar hoofd des huisgezins geklonken heeft
hij ziet tegen alle uitstapjes op als tegen zoovele bergen en hij houdt daarenboven niet van rijden maar mevrouw wilde zoo dolgraag de tentoonstelling zien
hij vond het evenwel beter daartoe zijn gluiperigen dertienjarige te verwijderen ik kan niet begrijpen willem waarom je niet reis wat gaat hengelen hengelen zei de gluiperd zijn tong uitstekende t is ook wat lekkers of wat schommelen met je zuster ajakkes schommelen
verre weg is en daar nooit meer zal komen die gedachte werpt een nevel over hunne schoonheid ondertusschen kan ik mijn geheugen niet genoeg prijzen voor de diensten die het mij ten opzichte van mijne verre vrienden bewijst niet alleen roept het hunne namen en beeltenissen beurtelings met eene getrouwe nauwgezetheid voor mijn geest terug
doch hoe verrijkt aan inzicht kennis wereldburgerschap en ondervindingen hij sprak behalve fransch en hollandsch als vroeger nu ook de talen van al die landen die hij had bezocht
vermits het toch in ééne moeite door kon gaan en hij het waarlijk anders zeer zeldzaam en niet dan met veel moeite werd wat belieft u mijnheer wel hebje dan niet met buikje gegeten de heer dr deluw herinnerde zich geen ander eten dan met zijn mond hij trok de schouders op
hoe aardig het was jansje daar wordt geklopt riep een vrouwelijke stem ik hoor het wel juffrouw riep jansje
en somtijds ook wel dat men hebreeuwsch moet kennen om de hebraïsmen in het nieuwe testament te kunnen opsporen en beoordeelen lang zoude ik deze tegenoverstelling van het eertijds en thans nog kunnen volhouden
deze menschen komen eigenlijk zoo pas uit een naburige stad met een calèche aangereden waarin zij met hun vijven hebben gepakt gezeten mijnheer heeft drukke zaken waarbij zijn tegenwoordigheid slecht gemist kan worden
en met even weinig zekerheid beuzelden als toen wij onzen horoscoop lieten lezen en het schelletje klinken en in den kijker naar onze lieve aanstaanden tuurden
ik herinner mij ook zeer goed de bijzonderheid dat wij op een kermiswandeling onzen horoscoop trokken en beiden voor onze toekomstige gade letterlijk hetzelfde portret zagen
vinje niet lieverd dat dit jongetje veel van ons pietje heeft vraagt de moederlijke moeder maar hoe groot is hare ontzetting nu zij opziende naar een antwoord niet haren echtvriend gewaarwordt maar wie weet welk een groot haagsch heer met een ridderorde en een
een lederen stropje van eigen maaksel knelt om zijn hals en hij draagt een katoenen overhemd op de borst fijntjes geplooid hij vergoedt het volslagen gemis van handschoenen door de buitensporige lengte van de opslagen zijner roksmouwen die hem tot het tweede lid der vingeren komen
het was een der eerste dagen van april een vroege zondagmorgen wij brachten u buiten de stad op het kerkhof van het bekoorlijk ubbergen hoe heugde het mij dat ik het met u bezocht had voor achtentwintig jaar
zij bereikt het eindelijk maar beschouwt het niet dan met een schuchteren blik en gereed om de vlucht te nemen voor de eerste groote dame die er haar lorgnet op schijnt te zullen richten
of welke speldeprikken neen dolksteken denkt gij dat eene voor kunstschoon vatbare ziel zich voelt geven als zij een kaarslicht van schendel voorstellende een ouden bedelaar levensgrootte met een kandelaar in de hand hangen ziet tusschen twee grasgroene landschappen van ik weet niet wien
en de melkboeren met groote koelbloedigheid overal aanschelden en de karren begonnen te rijden maar vooral vooral dat het kermis was en dat er kramen stonden
zie toch eens lieverd vinje niet dat dat jongetje veel van ons pietje heeft het tafereel waarvan ze spreekt is de voorstelling van een lief kind met het hoofd voorover gebogen op den ruigen kop van een
zij durven niet zonder zij willen niet mèt een regenscherm wandelen hun toch noodzakelijke overjas valt hun te zwaar en honderdmaal op een dag herhalen zij voor elkander de afgesleten opmerking dat zulk weer erger is dan een fiksche kou
teylers museum zal het willen aankoopen de prinses van oranje zal het moeten bezitten een liefhebber zal aanbieden het met goud te beleggen groote schilders zullen hem zijn penseel benijden vreemdelingen zullen naar de plaats zijner woning komen reizen om den grooten punter te zien
wel met het wagen van gissingen waar dat haas mag zijn gaan drukken dat hij in de wijdte opgaan zag en waar de snippen mogen zijn neergevallen daar zijn geweer op geketst heeft
veel is zeker dat ik duidelijk eene groote ontevredenheid gevoelde over het weinige dat ik in dat eerste uur toch eigenlijk de moeite waard achtte om verteld te worden een klaar bewijs van de onbeduidendheid der voorvallen van t menschelijk leven die als zij voorbij zijn dikwijls niet veel meer belangrijkheid voor ons hebben
daarom laat ons uit de laagte opkijken en dan zullen wij toestemmen dat de jaarlijksche expositiën groote en veelzijdige nuttigheid hebben maar het is vervelend altijd over nuttigheden te praten
het is een mijnheer en eene mevrouw van middelbare jaren en een jongeheer en eene jongejuffrouw in den bloei der jeugd en een kleine jongen van zeven jaar daarbij ik beschrijf u hunne kleederdracht niet er is weinig opmerkenswaardigs aan
ik dacht waarlijk niet dat er z vele nurksen en stastokken op dit benedenrond hunne beminnelijkheden ten toon spreidden en sta verbaasd over den gedienstigen ijver waarmee de vingers naar hen worden uitgestoken
en er is een onafgebroken spreken en handelen in de stad over danspartijen en comedies en soirees littéraires en soirées musicales en andere soirées
antoine was als kind te marseille gekomen en had daar zijn eerste onderwijs ontvangen als knaap werd hij op een der kostscholen in mijn vaderstad gedaan en wij leerden elkaar in het gelukkige tjjdperk van veertien tot zeventien kennen
maar welk een onderdrukt gelach nu zij er afstappen gerechte hemel zij trekken een gezicht alsof zij het vroolijkste jan steentje gezien hadden in plaats van zijn eerbare keukenmeid en nog even vangt hij de woorden op het heeft meer van een hond
het zegel is er op gezet allen hebben voor en na u den man bevonden dien ik in u gezien en aangeduid had en gij zijt zoo hartelijk bemind en oprecht beweend ten grave gedaald als weinigen stervelingen mag gebeuren
hutten der op anëtrokken zegt een vierde tot den bezitter van dien naam die zin in het eigen park eiken heeft waar deze nota van neemt nou dat geet er op los hoorje jan spitter zel t ons allemæl te kwæd
wij voerden t gesprek meest in t engelsch of in t fransch want zijn hollandsch had hij wel goed onthouden maar hij had zooveel te zeggen waaraan hij nooit in t hollandsch had gedacht zijn hollandsch was niet rijker dan t woordenboek van iemand van zeventien jaar nu telde hij tweeëntwintig
tot mijn spijt voegde hij er met een zucht bij ofschoon het tafereel dat hij voor oogen had gehad die spijt juist niet had verzwaard mama kwam binnen dit is mijnheer bruis liefste zei de dokter van wien ik u zoo dikwijls gesproken heb
ginds een paar pantoffels wat verder een gesp op een andere plaats een gescheurde trommel van jan aan een kapstok een ouden pantalon van u en in een hoekjen een masker dat gij te berlijn op de maskerade gedragen hadt en dat bram meenam in t rijtuig om de kinderen vroolijk te houden
en heb ik tot mijne groote voldoening bevonden dat men in iedere stad waar ik al of niet verkeerd heb zes of zeven menschen wist op te noemen van welke allen men mij om t zeerst opdrong dat zij het waren die voor dit of dat portret gezeten hadden
en tot overmaat daar hoort hij diezelfde jonge lieden hunne bewondering uitgillen over dienzelfden poedel wiens rechteroor misteekend is het is zeggen zij nota bene het is alsof hij leeft
welft zich dezelfde blauwe hemel en waakt dezelfde voorzienigheid zij zegene een iegelijk uwer gedenkt
aan iedere wetenschap der wereld hetzij de romeinen daar eenig begrip van hebben gehad ofte niet als men het ijzeren hek dr en het plein ver gaat dat naast het eerwaardig gebouw een uitgebreidheid van tien passen beslaat
hij het geen forducie op zen zelvers en as het dan teugen een examen loopt dan kan die zoo melankerliek zijn net als meneer possel die u zeker nog wel gekend het dat kleintje dat was k zoo
benijdbaar zoo gij in een achterkamer huist en over een smallen tuin tegen de donkere gestalten van hooge pakhuizen met gesloten blinden op moogt zien
bedaar deluw smeekte de moeder hij zal wel gaan neem me niet kwalijk mijnheer zei de dokter moeite doende om zich redelijk in te houden die jongen maakt het me lastig ik zal u zoo terstond te woord staan en hij pakte den nietwiller bij den kraag
en ik zou wenschen dat hildebrand wereldberoemd ware en dit zijn boek overal verspreid en gelezen opdat zij dit ten minste weten mochten neen ik had het nooit moeten doen
en als gij nu vraagt of ik geen plan heb in dit slag van schrijven nog eens iets meer te leveren ik antwoord dat het bij zooveel aanmoediging als ik ondervinden mocht een vreemd verschijnsel en ook waarlijk ondankbaar wezen zou indien ik het naliet
hoe ongepast wij over en weder de boeken in den wilde opsloegen om een denkbeeld van den inhoud te geven hoe wij dikwijls de behoefte gevoelden om iets te verhalen of te vragen zonder te weten wat dan toch eigenlijk en welke nietigheden wij elkander naar t hoofd wierpen
jammer dat hier geen kelder is voegde hij er bij der is een turfhok schreeuwde de stoute jongen uit al zijn macht uit de plaatszelve die hij noemde die ondeugd zei de moeder met een klein lachje
wat zal hij al groot geworden zijn geheel gekleed en veel te vroeg klaar met een blikken sabel en papieren patroontasch om en een houten geweertje in den arm een kind doet alles spelende tot de groote reis gereed mimi en jansje het is immers jansje die getrouwd is
nutteloos staat deze apelles op de wacht zoomin de tripjes als de voet van zijn keukenmeid worden beoordeeld niemand zegt iets van den koperen emmer waarvan zijn vrouw immers had betuigd dat zij meende er haar muts in te kunnen opzetten
nog zie ik al die kasten open en op de planken hier en daar eenige voorwerpen van te weinig waarde om meegenomen te worden een koffiekan een gekramden kop en schotel een oude pop een half versleten schaapjen op drie pooten
een weinig meer talent zoudt gij misschien met een weinig minder zeer zeker gelukkig zijn n een familietafereel
streelend was mij de toejuiching der hollandsche moeders ten aanzien van de schets harer kinderen en van prof vrolik ten opzichte van een beestenspel ofschoon laatstgenoemd stuk toch maar het beste niet schijnt te wezen streelend vooral uwe goedkeuring waarvan het gunstig voorteeken niet is
reeds de bruiloft gevierd hebt van de dochter uwer vrouw want gij hadt een zeer jonge weduwe getrouwd met drie lieve kinderen en bij u te land trouwen de meisjes op haar veertiende jaar nog staat mij het geheele tooneel voor oogen van uw afscheid uit leiden toen gij voor vier jaren in de maand juni met den colombo uit zoudt
maar daar is het alsof hij iets hoort in den hoek van zijne schilderij inderdaad eene jonge welgekleede dame en een dito jonge heer staan er in eene gebukte houding op te turen
het ontbreekt hem aan aanmoediging en tijd anders werd hij een van de grootste schilders van het land dan had hij een ridderorde dan ging hij naar italië dan kwam hij in de nieuwe uitgaaf van het groot
afkomstig van een boom die den boschbaas toevallig zoozeer is meegevallen dat hij aan het ophout zijn geld waard was en hij den stam nog vrij had daar zitten dan ook de dorpssecretaris met zijn doornen stokje groene wanten en grijzen kop
de wereld lost ze op in den rusteloozen vloed van aandoeningen en ondervindingen die er overheenstroomt of onze dartelheid onze trots en datgene in ons dat wij er uitgroeien noemen vernielt en verdoet ze moedwillig tenzij wij ze balsemen met de geurige zalve onzer liefde
stijgt men dan aan het einde een ruime steenen wenteltrap op en gaat men boven gekomen linksom en rechtuit zoo komt men aan eene verhevenheid van twee trappen en ook deze beklommen hebbende en de deur openende die men vlak voor zich ziet
op dien student die sterven zal zoo er niet spoedig iemand komt aan wien hij vertellen kan dat hij de laatste ausstellung te dusseldorf heeft bezocht
hij is zeker in dien tijd nog vrij wat gezetter geworden zwarte daan zei de dikke man opstaande van den stoel waarop hij gezeten was bruis riep eensklaps dr daniel deluw uit dat's waar ook ik heette zwarte daan en jij heette buikje ik zou je niet gekend hebben man wat benje veranderd
die een buiten heeft en genoodzaakt of verstandig genoeg is er s winters te blijven staat des morgens met de zon op dat valt dan wat den tijd betreft nog al gemakkelijk want ook de zon zelve is in dat jaargetijde niet zeer matineus
bedreigingen die bij gebrek aan dwangmiddelen de kracht hebben van vriendelijke verzoeken daarop vangt het gedrang en de drukte aan sommigen koopen in t begin omdat het wel rais gaandeweg praiziger worden wil
terwijl gij heeren en dames in de stad alweder het reusachtig manufacturen bij uw overbuurman lezen moogt of het beknopter maar niet minder tergend schrijf
maar zij had zich toch alles veel grooter en veel mooier en veel treffender voorgesteld tien zulke zalen duizend meesterstukken zij telt pas
en ondertusschen hoe ver zijn wij vaneengescheurd en hoe weinig mogelijkheid bestaat er dat indien ik ooit in ongelegenheid met rijtuigen kom het zijn getrouwe arm zijn zal die mij redt
en wanneer hij hun dan zoo eenvoudig en nederig als hij is in zijn simpel zwart rokjen en op zijn hooge schoenen de deur zal openen en zij vragen is de groote punter te huis welk een triumf zal het zijn te zeggen dat ben ik zelf mijnheer om u te dienen
maar als je mij vraagt of je ooit bang genoeg wezen kunt dan moet ik zeggen neen kerel want weetje je hebt toch maar slecht college gehouden en dan dat je reis gezeid hebt dat de osteologie zoo'n droog ding is denkje niet dat dat overgebracht is
want daar ging die goede beste dokter die er in die vijfendertig jaren zoo velen geholpen en zoo velen die hij niet helpen kon met zijn hartetaal en deelnemend gezicht vertroost had en die ook voor ons menschen zoo goed was
ik had niet te veel gewaagd toen ik voor nu reeds meer dan dertig jaren in deze bladen bij het geheele vaderland een zoo gunstig denkbeeld van u poogde in te boezemen als mij zonder al te zeer in uwen lof uit te weiden maar eenigszins mogelijk was
s winters buiten bij de dingen die men zonder veel nadenken gewoon is bij zichzelven vast te stellen
hier de minne het kleine lieve en pas ontwaakte wimpje aankleedende die verwonderd zoo vroeg gestoord te zijn met de bruine oogjes nog strak van den slaap zat rond te turen
hij teekent kerken hij teekent historie hij teekent landschap naar de natuur hij vervaardigt zoo gij het verkiest uw portret in waterwerf of crayon hij doet al wat gij wilt maar hij maakt jaarlijks één schilderijtje dat hij naar de tentoonstelling zendt
ik verlies mijn fijne flesch hernam de toehoorder t zal mooi wezen als je den tweeden graad haalt k wou ik hem al had zei de zwartrok en opnieuw betrok zijn aangezicht
en door een onzer eerste meesters geschilderd een recht serafijnen gezichtje waarmee ik in het voorbijgaan de moeder gelukwensch pietje het is een zevenjarig jongetje dat ik u nog niet beschreef pietje
vele aanwezigen zoo vele bedroefden van uwe medebroeders in het menschlievend gild der artsen ontbrak er niet een maar wie van uwe vrienden die erbij kon wezen wilde er ontbreken
geen grootspraak op dit blad geen duurgezworen eeden die overbodig zijn of ongemeend meestal maar laat mijn naam alleen een plaats er op bekleeden die al mijn vriendschap u gewis herin'ren zal
ik had er een heimelijke hoop op zei de man die een fijne flesch verwed had dat hij den tweeden zou hebben ik kan wel zien dat het goed afgeloopen is zei de hospita toen de candidaat thuis kwam en de trappen opvloog om zich te verkleeden en een brief aan zijn vader te schrijven
pruttelde iets tusschen zijn leelijke tanden achter zijn dikke lippen en vertrok hevig met de deur smijtende och die humeuren zei de gelukkige echtgenoot en vader
maar laten wij elkander niets wijsmaken hierin staan steeman en buitenman gelijk dat dit oogenblik het moeielijkste is van den geheelen dag want het bed is warm de kamer koud en de mensch lui
een wit engelschlederen broekje tot groote zielesmart van mama aan de treden der calèche bij het uitstappen vuil gemaakt omkleedt zijne kromme beentjes eindigende in witte kousjes en lage schoentjes
vier dagen later stond ik bij de voor u geopende groeve nooit zal ik die begrafenis vergeten neen ik had mij niet vergist beste kerel toen ik onder al de vrienden mijner jeugd u de eerste plaats in mijn hart gaf
vervolgens hadje moeten ontbijten op je gemak weetje ging de kleine voort en een glas madera drinken vroeg de grootere neen jongen dat weet ik niet je mocht reis aan het doorslaan raken antwoordde de kleine
veel is er in het geheele boekdeel dat ik u thans voor de derde maal aanbied dat ik nu anders zou gevoelen beschouwen en voorstellen veel dat le mérite de l à-propos verloren heeft maar ik geef het zooals het is en voor hetgeen het is
ik zou dan ettelijke keeren minder met den mond vol tanden hebben gestaan waar ik zoo gaarne duizend lieve en hartelijke woorden had gesproken want afscheidnemen is een moeielijk ding ik zou dan zoo dikwijls niet mal hebben staan kijken als er een stoomboot afvoer of een wagen wegreed
het haas dat hij vlak in de kamer schoot en morsdood lag en het haas daar hij de wol heeft zien afstuiven dat ook werkelijk over den bol buitelde maar toen de beenen weer opnam om hier of daar in een verborgen hoek te gaan liggen sterven
en allen wenschen voor de zesenzeventigste maal handgift te ontvangen en de kleine boerejongens dringen met de kinderen van den dominé en van den chirurgijn en van het groote huis
zoo heeft men een geheel uur gesleten mijnheer meent dat het lang genoeg is de wijsneus beweert dat er niets eigenlijk moois is
ik zond hem een brief te marseille en weldra kreeg ik er een van hem uit stamboul die tot mijn overgroote vreugde met vele gaten doorprikt en door den azijn gehaald was
voor de meeste heb ik die zoete hoop opgegeven ieder onzer heeft zijn eigen loopbaan vr zich en zijn eigen dierbaren rondom zich en menigen nieuwen vriend die menigen ouden heeft vervangen en boven ons allen in het oosten en westen in het zuiden en noorden
wilt gij meer van hem weten o het is niet moeielijk in hem een dier ongelukkige martelaars der kunst te onderscheiden die miskend worden en wier schitterende gaven alleen waardeering vinden bij de jonge dames die hunne voorbeelden copiëeren
behoort onder anderen de meening dat het des winters buiten even onaangenaam is als des zomers louter gelukzaligheid menschen die niet zonder opera's concerten en soirees leven kunnen
maar niemand let op hem hij gelooft somtijds dat hij een te stipt christen een te nauwgezet burger is om een schildersnaam te maken voor het overige wanneer hij over de kunst spreekt gebruikt hij de woorden toon
in geen zestien jaren had hij zijn goeden zwarten daan zooals deluw aan de academie genoemd werd gezien en hoe zou hij hem vinden aan de zijde eener beminnelijke gade omringd van bloeiende kinderen
schai je der nou al uit jantje en dat voor een kerel die jan houtkooper hiet t is jandoppie skande nou wie dut park koopt die het et waif met de koekkraam en de flesch er op toe
ja met grijzend haar in plaats van zwart maar met hetzelfde hart in den boezem open voor vriendschap vreugde en gezelligheid in de vreugd die hem deze gedachte verwekte
met duizend boomen die elk zoo groot zijn als de kaars van den grijsaard en daarboven misschien een ruiker van bloemers geflankeerd door het portret van een gouden huzaren officier en de mislukte afbeelding van een opengesneden kabeljauw met bijhebbend gezelschap van roggen en
hij is nu bezig met een zekere handbeweging alleen den teekenmeesters eigen een volslagen potlood met een lange scherpe punt uit zijn kamizoolzak op te delven
ach wie wij ook zijn mogen en hoeveel melk er ook in ons bloed moge wezen wij zijn allen eenigermate onder den invloed van hen die hardvochtiger zijn dan wij en veel minder bang om ongevoelig dan om belachelijk te schijnen
vast besloten het met de vrouw des huizes of de liefste dochter eens te zijn om vervolgens de haagsche en de amsterdamsche tentoonstellingen onderling te vergelijken waarbij de plaats waar ik mij bevind mij altijd het oordeel helpt vellen
van het land hing hij mij geen aanlokkelijk tafereel op het was veel te mooi voor de turken de franken waren er trotsch de meisjes lui niet mooier dan ergens anders onbeschaafd en van niets sprekende dan van de keuken van tijd tot tijd aan de liefde offerende en hare kinderen op straat verlatende
en dat zij naar een vuurtje zouden verlangen om de nattigheid en ook stellig stoken zouden indien het maar november ware het is dan half october en hun winter is formeel begonnen
waarmede vermaakt hij zich het is december zijn hout moet gehakt en hij gaat rond met zijn opzichter om te zeggen welke opgaande boomen aan de beurt liggen en welk hakhout het kapjaar heeft bereikt ook is de jacht nog niet gesloten
daar toch maakt hij met zijne voorhoede en nasleep van donkere dagen een groot en langdurig jaargetijde uit dat men door allerhande in t oog loopende kunstmiddelen zoekt op te korten en door te komen buiten daarentegen is hij slechts de spoedige overgang van een gerekten herfst tot een vroege lente
vrouwen zijn in zulke oogenblikken natuurlijker en geven zich meer aan haar gevoel over zij schreien aan elkanders hart het is veel zoo het bij ons tot een traan komt die zich nog achter een lach wil verbergen
de patiënt heeft op dat oogenblik een onbepaald respect voor iedereen die den titel van hooggeleerde voert en beschouwt de faculteit als een raad van louter goden de vrienden beweren dat het gewone menschen zijn
maar wat zijn brieven op zulk een verren afstand zij kunnen ons de betrekkingen en toestanden waarin onze vrienden verkeeren niet duidelijk maken van anderen heb ik na het eerste bericht van behouden thuiskomst niets meer vernomen
met een schijnbaar hoogst kalm gelaat wachtte de geëxamineerde de uitspraak af de decanus sprak verscheidene latijnsche volzinnen uit maar hij hoorde ze zonder ze te verstaan
hij was in zevenentwintig dagen van marseille tot constantinopel overgekomen de pest en de cholera waren een weinig vr hem gearriveerd pera was juist afgebrand en het huis van zijn vader in de asch gelegd hij had zich daarop naar diens buitenplaats gespoed niemand had hem herkend
broeders wij zijn ver uiteengespat op de wereld bergen en zeeën scheiden ons en blijven ons scheiden en het is slechts een enkele uwer dien ik eenmaal en met innige vreugd mijner ziel weder mocht zien
laatste bijvoegsel zevende uitgave en nu het is gedaan deze zevende druk zal onder uwe oogen niet komen
al de stukken die zijne goede moeder opgetogen doen staan van verrukking acht hij infaam geschilderd slecht van kleur dwaas van gedachte plat zonder diepte kortom rechte bokken van ongerechtigheid die hij met al de fouten van alle slechte schilderijen belaadt
reeds had men er hem in zijn kunstlievend gezelschap mee gelukgewenscht reeds had hij vol ijver en hoop een nieuw stukje begonnen het zou ditmaal in den smaak van ostade zijn twee passediezende boeren met de echt ostadische korte pijpjes en den eeuwigen wingerdtak belet vragende door het venster
die er duizend niet opgeteekende voor mijn geest terugroept ik houd de kleine souvenirs die zij mij nalieten in hooge waarde mijn gedachte houdt hen allen bijeen als in een stevig snoer
de candidaat kwam beneden en werd door de hospita wel gefiliciteerd daarop toog het tweetal naar de sociëteit en ook daar regende het gelukwenschen want de candidaat was algemeen bemind
de vorige maal was het alsof het zijne bewonderaars onder de engelen zocht nu zal het misschien in de diepte zijn nedergestort flectere si nequeo superos acheronta movebo zucht hij niet want hij verstaat geen latijn
geef u de moeite den blik van stomme bewondering dezes eenvoudigen van onverschilligheid dezes onbeduidenden onderling en met het oog van verachting dezes veertigjarigen jongelings die z veel gezien heeft in zijn leven en op zijne reizen te vergelijken
ik kan wel zien dat het goed afgeloopen is zei ze tot den vriend die beneden wachten bleef om vervolgens hem in triomf naar de sociëteit te voeren ik heb de heele week al gedocht meheer mot zeker een examen doen en meheer heit toch vast simma
over het slechte toilet van deze of gene die verbeeld u verkozen had in het groen te worden voorgesteld terwijl zij toch zoo heel blond is en den heeren in te fluisteren dat zij voor die groene japon te weinig goed heeft gebruikt aan al hetwelk ik ten laatste de kroon opzet
hij wilde volstrekt niet vr het fashionable uur naar de expositie en nu leeft zijn lief zustertje dat zich wel naar hem schikken moest in gestadige angsten en durft zich niet in het gedrang wagen
en zijn gezin en buren om den haard vergaderd hooren met belangstelling en welgevallen nog eens naar de oude jachtfeiten van de drie hoenders met de twee loopen en van de twee eenden in één schot
en hitte getart quarantaines gehouden de liefde gekend de pest ontvlucht en den dood onder de oogen gezien maar daar zat hij in onze nederige tuinkamer geheel dezelfde in oogen hartelijkheid goedwilligheid heuschheid en vriendschap als toen ik voor vijf jaren in zijn album schreef
jæ zeit een derde die plan heeft er verscheidene te koopen en eer je ze thuis hebbe zoo jan spitter een paar nieuwe hutten der
wij menschen denken ons in afwezigheid het achtergelatene zoo stereotiep niet en vooral niet als wijzelf zeer bewegelijk zijn en in onze nabijheid alles zien veranderen vervallen en vernieuwen
de jonge heer schijnt van lezen te houden zei de heer bruis ja somtijds als t reis niemendal te pas komt antwoordde dr deluw gluiperige willem werd boos loerde naar den heer bruis sloeg zijn boek met alle macht dicht
chambre obscure argeloos geplaatst wordt dat ik er niet aan wend of keer en nooit eenige beweging maken wil om haar op een onbescheidene wijze te
hoe groot zou het zoo wat zijn zeker niet zoo heel groot eindelijk vindt men een stukje met koeien van ravenzwaay of een ander ja dat zal het wezen dat is wel zoo wat in zijn manier
met november komt het vuurtje komen de tochtlatten met schapevacht de lange avonden de morsige straten en de onstichtelijke koude in de groote kerken met en benevens alle soorten van overkleederen
geen voet verzette den koepel uit in het bijvertrekje waar hij hem in het turfhok opsloot neem me niet kwalijk mijnheer zei mevrouw deluw middelerwijl op hare beurt tot den binnengekomene ik ben zoo van me streek ik ben mezelve niet en om het te bewijzen viel zij op een stoel neder
en dan is het alles over en men haalt elkaar weer af om te zamen schuitje te varen en in stilte een sigaar te rooken en toont de vuisten aan iedereen en licht het beentje van elk die niet gelooft dat men weer goemaats is ziedaar de vriendschap van dien leeftijd
de kunst is een meisje dat leelijk wordt bij gebrek aan aanbidders hij bewijst u dat de kunst in het geheel niet meer wordt aangebeden maar wel te kijk en te koop gezet als iets bijzonders en aardigs als eene curiositeit
van de gladde zachte gepolijste gezichten in lijsten tot de menschelijke troniën in hoeden van de tableaux de genre aan den wand tot de tableaux de genre op den vloer en uren lang zou ik kunnen besteden in de natuurbeschouwing van dien af en aanvloeienden stroom van
langzamerhand naderen zij allen de een met de handen op den rug en de ander met de handen in de zakken van t wambuis ter plaatse waar de parken nederliggen en waar de opgaande boomen staan die met een blutsje van de bijl en een nommer ten doode zijn opgeschreven
de patiënt houdt het er wel degelijk voor dat zij van het crimineele beginsel uitgaan om de academische graden aan geen onwaardigen te verkwisten en de vrienden beweren dat zij alleen in de wereld gekomen zijn om een jong mensch er door te sleepen
ziedaar een enkele bladzijde uit de geschiedenis van dit klein tenger mannetje verbaast het u thans dat zijn rok zoo kaal zijn gelaat zoo geel zijn mond zoo droevig geplooid is dat hij de opgewektheid verliest zijne sluike haren éénmaal in de maand te doen knippen
men kent alsdan elkander te veel te veel van nabij men heeft reeds te veel kijk op den inwendigen mensch een jongen is geheel buitenkant men heeft later geleerd zich rede van zijn genegenheid te geven te onderzoeken na te gaan te verdenken
maar zoodra de paarden het haagsche bosch dat zoo heerlijk was hadden bereikt of het spel sprak scheen het dat donkere wolken den hemel betrokken en ng was het paleis van prins frederik niet in het gezicht of de stortregen kwam neder
vooral daar hij al zijn goed had achtergelaten en een nachthemd van mij te leen vroeg hetwelk ik zeer avontuurlijk en romanesk vond het viel mij echter tegen dat hij nergens een dooden kogel of eerlijke wonde had gekregen niet lang duurde het of hij werd door zijn vader naar constantinopel opontboden
maar ééne die ik niet heb over t hoofd gezien en die mij meer dan alle grieft staat op bladzij ik weet zoo goed als gij dat van een schalksche boerin te spreken even dwaas is als te zeggen een geksche
daar stond hij eensklaps vr mij na eene afwezigheid van vijf groote jaren een geheel ander en toch dezelfde hij had rusland duitschland frankrijk belgië en engeland zoowel als de levant doorreisd en doorkropen maar hij was toch antoine gebleven
en toen hij iets dragelijks voortbrengen kon besloot zij al verder dat hij iets naar de tentoonstelling zenden moest o zijn koetjes me dunkt dat ze zzoo zullen gaan bulken
met de meest mogelijke bonhommie wonden wij dan elkander op met de blijken van genegenheid onzer schoone en vonden niets genoeglijker dan tegelijk elkanders mededingers en vertrouwelingen te wezen
opdat zij in plaats van op zij de onderaan staat hoe is het mogelijk onverschilligst in plaats van onbillijkst ik wed dat er nog honderden in zijn die ik over het hoofd heb gezien
gij zult dien niet opnemen met dien genoegelijken glimlach die u zoo eigen was en waarmede door u elke nieuwe uitgave van dit boekdeel werd ontvangen en begroet
en zich zoo harmonisch aansluitende aan de vredige stilte die het voorgaat en opvolgt geeft in de stad het teeken voor drukte en gewoel en feestgejuich van allerlei aard
in vertrok hij en wij namen een droevig afscheid ik gaf hem een plattegrond mijner geboortestad mede waarop ik met roode stippen alle plaatsen op welke hij eenige betrekking gevoelde had aangeteekend hij heeft dit gedenkstuk trouw bewaard
ach zij gevoelt zoo diep en zoo dikwijls dat zij maar een juffertje is tot haar groot geluk redt haar de komst van haar broeders chef uit al de pijnlijkheden dier
het verwondert mij dat er geen schilders nederzitten om studiën te maken ik heb er eene geheele verzameling van schilderijen opgedaan zie hier eenige nommers van mijn catalogus
hij was nauwelijks in holland aangekomen of hij was naar mijne woonstad geijld die hij het paradijs zijner jeugd noemde en nauwelijks in mijne woonstad of hij bezocht allereerst zijn vriend hildebrand ik verheugde mij twee dagen in zijn bezit
zie deze oude barones geleund op den arm van haar zoon den kamerheer zij is blij dat ze boos kan zijn omdat er nog altijd eenige burgerlieden in de zaal zijn gebleven
zeker ten gevolge van de ondervinding van dezen huidigen dag daar hij met radeloozen angst nu dit dan dat dictaat had opgeslagen van het eene boek de inleiding nog eens had doorgelezen en van het andere het register nog eens had bestudeerd
maar als ik bij uw graf stond en mijn eenzaam hart vol werd daar hoorde ik op eenmaal den echten daar hief hij aan luid en klaar met die lange uithalen met dat krachtig georgel dat niemand hem nadoet
ik ben altijd maar blij als u bij meheer komt want hij is anders zoo'n vroolijk mensch net as meheer ook maar in die dagen is het dan onnoozel
tot hij hem op niet meer dan een gulden te staan komt bij den laatsten koop begint er al wat reuring te komen en bij het laatste nommer laat het een mager boompje wezen dood in den top wordt een vijfje opgestoken en een manneken uit de stad
de patiënt herinnert zich heimelijk allerlei spookgeschiedenissen van ongelukkigen die door hunne verlegenheid of door rancune van examinatoren zijn gedropen
hij had de zeldzame kracht bezeten niemand buiten dien vertrouweling deelgenoot van zijn examen geheim te maken den pedel verzocht het verraderlijke briefje ad valvas academicas niet aan te plakken
behalve het latijn dat veeleer verouderd is en tot den echten toon van cicero teruggebracht zijne classiekste vormen met wonderbare smijdigheid leenen blijft en zal blijven leenen tot in het laatste der dagen
mettertijd nieuwe vertooningen van de camera obscura en neem ten tweeden male de opdracht van dit boekdeel aan april
toen ik vier weken later dat plekje nog eens bezocht was het mei geworden en alles groen men had mij gezegd dat langs den weg naar ubbergen de nachtegaal reeds overvloedig te hooren was maar ik bevond het op dien morgen niet alzoo
zoo zou hij langzaam opklimmen tot de hoogste hoogte zoo was het frans hals zoo van dijck zoo rembrandt gegaan maar o slag des noodlots daar brengt hem de koelbloedige post een brief men had zich in het nommer vergist
ook is zijn schilder hem menig idee verplicht en zoo hij wilde ja zoo hij wilde zult gij nu nog vertoeven totdat de laatste laatsten du beau monde verschijnen die de zaal door huns gelijken bijna ontruimd vinden
die op éénen dag twintig nieuwe dameshoeden bederft en de kleine nachtvorsten die doen rillen niet van koude maar van schrik het heilig kerstfeest op het land zoo liefelijk zoo eerbiedig gevierd
als de bewegelijke rij der toeschouwers die toch waarlijk bij erger prullen stilstaat tot zijn werk is genaderd schijnen zij plotseling gezicht en spraak verloren te hebben
en de beambte uit de stad ten wiens overstaan de aanzienlijke partij hout zal verkocht worden een praatje een kop koffie daar gaat de bengel en alles verzamelt zich bij nommer
hij had zich bij zijn eigen vader voor een vriend van diens jongsten zoon uitgegeven die hij zelf was en bracht berichten omtrent hem mee hij wist natuurlijk alles zeer nauwkeurig
bloodaards niet te ver met deze huichelarij ook van haar zal god rekenschap vergen ook van het gevoel dat wij verloochend hebben van de tranen die wij onderdrukten uit
de candidaat tracteerde daarop zijn tafel op wijn en na den eten kwam er een droski voor en reed de candidaat met den vriend en nog een vriend naar den deyl het was in februari en dronk daar thee
en droegen elkander wederkeerig een warme en trouwe jongensvriendschap toe de jongensleeftijd is waarlijk zoo kwaad niet voor de vriendschap daar het toch welbekend is dat deze het geluk bemint
de familie vereenigt zich bij den uitgang heden mijn tijd zegt mevrouw daar hebben we het stukje van ko nog niet gezien dat moesten we toch nog eventjes opnemen och laat dat stukje van ko nu maar rusten zucht mijnheer
ik weet niet of de te dezer gelegenheid voor t eerst aan t licht gebrachte opstellen beter of slechter dan de andere zijn maar het zou mij verwonderen daar alle te zamen de voortbrengselen zijn van een zelfden geest en tijd
als hij een perceel nadert waarbij een vroolijke zoetelaarster met een dikken schoudermantel om hare handen zit te warmen aan de test waar de boeren aan komen opsteken deer geef ik zelvers zeuven gulden voor zeuven en en kwart en en half en drie kwart vol eenmaal andermaal
het laatstgenoemde gebouw staande en gelegen op den hoek der nonnensteeg levert de niet onaardige vertooning op van een oud klooster met moderne vensters
krijgen hadje nou je geld bewærd zegt de secretaris met een ongeveinsde bewondering voor het perceel dat hij met het uiterste van zijn stokjen aanraakt jonges jonges wat en boomen dær kenje wel twee jær van stoken hoe veul voor dat parkie
ze is een weinig van haar streek zei bruis en daarom is ze eens in de lucht gegaan willem ga mama opzoeken zei dr deluw willem stond vadsig op rekte zich uit ging aan de deur van den koepel staan en schreeuwde zoo luid hij kon mama daarop ging willem weer zitten en keek over zijn boek heen
des avonds is hij veel te moe om zich te vervelen hij maakt zich gemakkelijk met kamerjapon en pantoffels en heeft het zeer druk over het haas dat hij in den looper schoot en dat schreeuwde als een kind
samen gegeten welzeker welzeker in de plezierige sauskom maar den toon van vroegere gemeenzaamheid even spoedig latende varen wat mag ik u aanbieden heer bruis
ik had zoodra ik een enkel zaadje van vriendschap voelde kiemen het moeten onderdrukken en tegen mijn gevoel te velde trekken zoo als een verstandige molenaarsdochter doen zou wanneer zij bemerkte dat zij bij ongeluk op een prins of een bisschop verliefd geraakte
de volgende dag was voornamelijk aan de vreugde der herinnering gewijd wij gingen wandelen onze meeste genoegens hadden wij buiten gesmaakt de jongensvriendschap is eene veldnimf ons had zij aan heldere beekjes in dichte bosschen en vooral op de blanke duinen omgeleid
of kijk door het andere raam naar het westen uit en zie de groene sparren met een dun en tintelend weefsel behangen en de statige menigte van eerwaardige dorre beuken een kaal hoofd is eerwaardig daar achter met de toppen in den nevel die als zachte droppels langs de stammen leekt
zijn stukje komt weerom het is niet in aanmerking gekomen eens eens de waarheid eischt van den geschiedschrijver dat hij het vermelde ééns scheen het in aanmerking gekomen te zijn eene dame van rang en liefhebberij had er een kunstkooper last op
zijn zuster dwingt hij tot de bewondering van grove wilde breedgepenseelde studiekoppen van bandieten en ijzervreters daar genie in zit en die haar volstrekt beter moeten bevallen dan het liefste heiligbeeld der wereld
eenige dagen duurde het eer hij een tweeden brief ontving reeds wisten al zijne jonge juffrouwen en de geheele stads teekenschool dat het stukje van meester punter was aangekocht voor een kabinet
ik geloof dat het goed zal wezen dat ik eens in de lucht ga ging zij voort gêneer u niet mevrouw zei de uit de koets gevallen academievriend van haar echtgenoot en zij ging naar buiten met het snikkende kind nog altijd hangende aan haar japon
het schikt nogal wat de hoogte betreft maar in dit hoekjen is immers weer niets geen licht op den koperen emmer ach de geheele wereld gaat er ook voorbij
waarin hij tot zijn groote stichting leest van de bezoeken van koningen en prinsessen in de hoofdstad van tabliers van diamanten en toiletten van goud van acteurs die uitmunten in hun nieuwe rol van groote grootere grootste allergrootste en extra allergrootste
hij was een ander man er was licht in zijn oogen en vroolijkheid om zijn mond hoe is t geweest vroeg hij aan zijn vertrouweling minnetjes zei de ander leelijkerd riep de geëxamineerde uit hem in den arm
waarom komt ook gij niet eens terug zooals antoine deed de vader van antoine is een italiaan van geboorte maar genaturaliseerd hollander en bekleedt een hoogen rang onder ons gezantschap bij de porte als zoodanig resideert hij sinds een aantal jaren te pera
in het voorhuis reeds heeft hij den catalogus opengeslagen en naar binnen omgevouwen hij heel aegidus punter de p blinkt op de bovendrijvende bladzijde
maar de tentoonstelling had papa gezegd toen het rijtuig stilhield en de familie werd uitgepakt maar in de stemming waarin zed verkeerde viel het hem nogal tegen dat hij voor ieder persoon van zijn gezin een catalogus te koopen had alleen de kleinste uitgezonderd
hierin nu is dunkt mij veel waarheid en het staat in zijn boekjen in sierlijk fransch te lezen inderdaad het komt mij meer en meer voor alsof de groote kunst zoo ingekrompen was dat men met haar als met een dwerg op de kermissen
zijn vader was een rijtuigschilder beroemd om zijn blinkend en nooit barstend vernis maar de zoon had te veel zenie om bij dat vak te blijven hij vorscht met schijnbare onverschilligheid de plaats uit aan zijn meesterstuk beschoren
die oogen zijn voor goed gesloten geen mensen zal dat beminlijk gelaat meer zien onze boeken onze personen onze vertooningen onze werkelijkheden het is alles voor u voorbijgegaan
zoo jeepie zeit de een mot jij ook een parrekie hebben nou jæ jongen ik kom mær rais kaiken nou de boeren beginnen bijna alle volzinnen met dit woord
wij kennen hier niemand in dat vak dan den boschwachter die ons zijn groen almanakje komt aanbieden en wien wij bij die gelegenheid de houtbrekers nog eens aanbevelen want om de waarheid te zeggen deze en de menigvuldige kraaien zijn onze eenige
maar dat hij ongelukkig in de liefde was en dat dit al zijn derde verliefdheid was waarop het uitkwam dat zijn eerste verliefdheid geweest was op een meisje in een kostschool dat hij alle zondagen in de fransche kerk zag
de naam is alles zucht hij en kijkt op zijn zilveren zakuurwerk het zilveren zakuurwerk van zijn eerzamen vader den rijtuigschilder beroemd door zijn blinkend en nooit barstend vernis het uur is geslagen hij moet les geven
maar die uit een gulle vroolijke stemming voortkomen en in die stemming op het boereland zeer goed opgaan en opgaan zullen zoo lang om den nekrologischen stijl te gebruiken zoolang boerenaardigheden in nederland op hare rechte waarde zullen worden geschat
de patiënt verlangt naar het oogenblik om binnen te komen maar hij geeft voor dat hij hoopt nog lang buiten te blijven de vrienden wedden dat hij den eersten graad zal krijgen en hij wedt dat de tweede zijn deel zal zijn
de zestienjarige met den hopeloozen wensch in het hart om met een blooten hals en een gouden ketting te worden geportretteerd en de wijsneus veroordeeld om den geheelen weg over met den kleinen schotschen engel op zijn knie te zitten
en wat was je raad dan vroeg de ander verstrooid en naar de trap ziende want hij hoorde daar eenige beweging op en was nieuwsgierig of het prof sandifort dan wel prof macquelin zou zijn die het eerst verscheen
maar mevrouw haar triomfante blik roept mij toe wij zijn er en het beminnelijkst lachje vervangt zoodra zij zich in het lokaal gevoelt den angstigen trek die in de volle calèche om haren mond speelde
nu volbrachten hart en geheugen hun verrichtingen geregeld want de onnatuurlijke toestand van beiden ontspande zich en zelden smaakte ik zoeter uren dan die waarin wij elkander in onzen wederzijdschen levensloop met oprechtheid inleidden
maar jij hebt nog al een aardig cicero'tje in je mond zitten dat's zeker maar wat ik zeggen wou je hadt je niet moeten aankleeden vr tweeën maar hebje macquelin al zei de lijder je wou wel dat broers een operatie te doen had zei de
beschreef pietje is een ongelukkig wicht door de engelsche ziekte mishandeld met een groot driekant hoofd en bleek zeer bleek in zijne fletse oogjes schemert maar eene flauwe
ook heeft het iets stuitends voor ons gevoel dat alle oorden plaatsen en dingen als wij er niet meer zijn volkomen blijven kunnen zooals zij waren toen wij ons in hun midden bevonden en het wekt een soort van
en daartoe schrijf ik deze narede iets onaangenaams te zeggen zou mij nu geheel onmogelijk zijn want hoe zou het gaan kunnen in de nabijheid van uwen naam gij weet hoe en wanneer ik deze opstellen heb bijeengekregen zij zijn bedacht in verloren uren
door de menigte in alle richtingen heen om let te spelen of schuilevinkje achter de parken of springen als jeugdige acrobaten van de eene stomp op de andere of laten zich van den eigenaar van t bosch op een schellingskoek tracteeren daar hij hen voor zijn rekening zoolang naar heeft laten gooien
het rijtuig dat intusschen weer voorgekomen is zal daarom nog wat wachten maar de haagsche menschen komen nog niet de beau monde zou nog niet kunnen komen men slentert nog een half uurtje en ziet de zon breekt door men moet van het goede weer gebruik maken om naar het haagsche bosch te gaan dat zoo heerlijk is
nog en kwart en half negen en en half eenmaal andermaal derdemaal geluk er mee da's een koopie maat hoe hiet
het slachtoffer deed een poging om te glimlachen maar hij had geen genoegen en daarenboven ging jean qui rit voort wat het ergste is het is bekend genoeg dat je een stommeling bent
uw kleinen louis zoet houdende onzen vriend f hij is reeds ter ziele de goede jongen nog altijd slovende zwoegende en sjouwende om het laatst gebruikte goed te helpen inpakken en uw trouwsten vriend bram half door zijne gewone vroolijkheid verlaten gereed om u tot rotterdam te geleiden
drie diepbewogene stemmen heb ik gehoord ook ik sprak een woord wat ik zeide weet ik niet meer maar wel wat ik gevoelde nog gevoel ik het
het eigenaardige van dit vertrek is dat de patiënt het binnentreedt met een witte das een wit gezicht en een zwart pak kleederen en gevolgd wordt van eenige vrienden in négligé met cloaks rottingen petten en honden
toen sloop ik weet niet welke hand nogmaals in de proef en verkorf het weer ik val die hand niet hard zij volgde het voorbeeld van vele en van bekwame handen maar ik bedroef mij liefsche vriend dat men thans zoo onkundigsch onze schoonsche moedertaal is geworden
voor een doodnuchteren gast zoo er onder mijne verre vrienden zijn mochten die dit lezen en niet gelooven weet ik er niet beter op dan dat zij er zich van komen overtuigen
met veel tegenzin ging hij derwaarts hij was aan holland gehecht zijn geboorteland kende hij niet zijn vader herinnerde hij zich niet zijn moeder was overleden en in de plaats van deze zou hij een stiefmoeder vinden niet veel ouder dan hijzelf
alle deze wonderen begreep bruis reeds op een afstand de koepel zelf ging met een trapjen op dankje meisje zei hij tot jansje toen hij op tien passen van den koepel was en langzaam sloop hij
ondertusschen is deze lieve familie nu véél te vroeg gekomen daar is nog bijna niemand dit valt de nog wel eenigszins wereldsche dame tegen niemand om gezien te worden niemand om hare lieve dochter te zien
en door dit alles zoo belemmerd en ingesloten dat wij geen vin verroeren konden t zou voor een koel aanschouwer en toehoorder bijna lachwekkend geweest zijn op te merken hoe onhandig wij van weerskanten in dien bonten warhoop van t verleden rondtastten opdat wij elkander den doorleefden tijd goed voor de oogen stellen mochten