AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
ik zie er dadelijk de menschelijke ellende doorheen de aanstellerij de affectatie zelfs die van soberheid de zucht om er te komen of om die of die na te doen of wat ook maar
had geklaagd over levensmoêheid napratende en er totaal niets van wetende of voelende dat er andere liefde is dan die welke zij had gevoeld voor van der welcke zij dacht er zelfs niet aan en las zij er nog eens van terloops in louis couperus de boeken der kleine zielen haar weinige lectuur dan dacht zij dat is een boek en de schrijver schrijft mooie woorden
ach vroeg cateau erg goedmoedig wacht sàetzema tot van der welcke er is ach ik heb kàrel maar gezegd meê te gaan omdat het misschien niet hàrtelijk schéen hoe vindt je constànce geworden
beste constance zei adolfine wel geroerd zeker ik hoû van je en dat verleden dat is al zoo lang geleden daar denken we geen van allen meer aan maar constance snikte snikte
en is wat hij mij zegt de waarheid of een zinsbegoocheling en als dan die zinsbegoocheling waarheid is henri als je zoo ver afgedwaald ben van elk besef van moraal en vaderlijke verplichting
die haar nijpte als handen om de keel toch onverbiddelijk eischende een beslissing besliste en uitriep zeg het hem zeg het hem zeg het hem
wat ik de menschelijke ellende noem bepaalt zich niet alleen tot de sociale kwestie maar tot alles tot alles kijk om je heen op straat het regent en de menschen loopen onder parapluie's die druipen kijk die vrouwen hier voor natte rokken bemodderde platgeloopen schoenen die stappen door de plassen
nu héelemaal niet èllegant staat wat vindt jij adèline ach zei adeline goedig
aan gerrit en aan buitenzorg zij beiden broêrtje en zusje kinderen die speelden in de rivier het was of zij dat niet geweest was dat meisje met de roode bloemen of dat een ander meisje was geweest nooit geleefd
daar dan riep hij vuurrood buiten zichzelven maar paul stortte zich tusschen hen beiden en hij greep van der welcke's arm bertha barstte in zenuwsnikbui uit en slaakte gil op gil constance viel bijna flauw de twee mannen stonden tegenover elkaâr geen salonmenschen meer oprazende in haat
je bent een lieve meid dorinetje zeide zij met die stem van moederlijkheid die zij tegen alle hare kinderen zelfs tegen bertha die vijftig was aannam en die zij nooit zich had kunnen afleeren
mama niets merken waarschuwde oom ruyvenaer en ging nerveus zij bleven in het kamertje het portret zag als op hen neêr o god begon constance op te snikken en zij zag op naar het schilderij papa papa o god
dan zouden wij s avonds gaan thee drinken bij de van saetzema's adolfine en haar man ik verlang naar mijn ouders nu negligeer mijn familie dan maar voor de jouwe en schrijf van saetzema af
om zijn moeder pleizier te doen ging addy nu hij na de groote vacantie in de derde klasse van het gymnazium was gekomen wel eens op een zondagmiddag naar zijn neven van saetzema de verhouding een beetje dwingende want veel sympathie onderling was er niet
en hij lachte en zij lachte ook een beetje huiverig voor hem en om te komen op die kamers vol vazen die kinderen waren zij wist niet meer wat tegen ernst te zeggen en zij vertelde nu zachtjes aan mama dat de oude heer en mevrouw van welcke haar schoonouders hen verwachtten te driebergen mevrouw van lowe straalde fluisterde
addy had den volgenden morgen gespeeld bij de kinderen van oom gerrit en tante adeline en hij had dat heel aardig gevonden zoo te ravotten met een stuk of zeven neefjes en nichtjes van wie de oudste een meisje acht jaar was en de jongste een baby van tien maanden
terwijl hij frans aanzag glimpte het wreed in hem op hij had voor zijn jaren veel gelezen de school zijne schoolkennissen hadden al dadelijk verborgenheden des levens aan hem ontdekt al was hij nog een jongen al was hij nog een kind
tante tien was de jonge de vinnige de scherpe tante rien de oudere de goedige doove uiterlijk leken de oude dames op elkaâr zeer ouderwetsch als plaatjes in japonnen van een bizonderen snit zwarte kanten mutsjes op de grijze haren die hare rimpelige notengezichtjes omlijstten
wie rien die eene dat meisje dat naast haar staat en dat huilt ook huilt naast haar ja zie je niet en ook huilt
had zij al bedacht en ook had zij bedacht dat de grootmeesteres een nicht was van de staffelaer maar nu dat de eerste dame aan wie bertha haar prezenteeren moest een bloedverwante was van haar gescheiden man maakte haar bijgeloovig huiverig
stance geholpen met hare inrichting hij had van der welcke geholpen met diens kamer en nu werkte hij en sliep hij tusschen de kamers van zijn ouders en scheidde hen en vereende hen ieder oogenblik dat het noodig was
en paul stikkende van het lachen stond op terwijl addy bang dat papa niet te vinden zoû zijn hem tot haast aanzette maar kind zei mevrouw van lowe is die jongen altijd zoo
heele leven louis couperus de boeken der kleine zielen is verkeerd alles is in mijn leven verkeerd gegaan o bertha ik kan je niet zeggen hoe ik gesmacht heb naar holland en naar jullie allen terug hoe ik gesmacht heb niet meer alleen te zijn met mijn kind
van naghel dadelijk werd door mama van lowe aan een tafeltje gevraagd de oude vrouw als constance had niets gelezen wist niets zeker maar een enkel woord hier en daar opgevangen had haar verontrust geïntrigeerd en zij voelde zich diep ongelukkig als om in tranen uit te barsten
alleen barstte constance in een zenuwsnikbui los o dat verleden dat ellendige verleden dat altijd bleef aankleven dat nooit van haar was af te schudden
waarom spreek ik zoo denk ik zoo wil ik zoo wat doe ik klein wat doe ik klein eigenlijk ach eigenlijk wat kan mij dat alles schelen die menschen en wat ze denken en wat ze schrijven en praten is dat léven is dat alles is er niets anders
moeilijk na jaren gepromoveerd getrouwd met adolfine zonder dat iemand wist waarom zij hem en hij haar genomen had zich eerst had willen vestigen als advocaat en procureur in den haag
of zij kon hare kasten opruimen met pleizier alle hare kanten en linten nazien ze netjes opvouwen ze glad strijken ze leggen in verschillende laadjes van coquette empire chiffonières en ze parfumeeren met poudre
mevrouw van lowe zeide dat waardeerend maar een beetje bazig als kende zij den kinderen wel een eigen denkwijze toe maar als vond zij het toch ook heel natuurlijk dat zij den wensch hunner moeder
ja wat kinderen al niet kunnen spelen zeide zij dan eenvoudig en vertelde dan liefjes van spelletjes van haàr blonde troepje maar gerrit schudde dan zijn hoofd neen dat was ravotten wat zijne jongens deden maar dat dàt spelen
zwaar blond forsch in zijn spannende uniform en verlakte rijlaarzen terwijl twee kleine meisjes en twee kleine jongens allen blond vlasblond met zachte roze kleurtjes op hem klommen waar hij achterover lag in den grooten
ach kind zei mevrouw van lowe zenuwachtig droevig door de gedachte aan het gestorven dochtertje in buitenzorg laat maar mama zei constance ze kunnen het toch niet onthouden wie ik ben
nu en dan keek marietje op en naar buiten arme boomen dacht marietje arme blâren louis couperus de boeken der kleine zielen kijk hoe de wind ze vernielt en nauwlijks zijn ze nog open
zij vroegen het elkaâr met de onuitsprekelijke zachtheid van twee heele oude vrouwen die hunne kinderen wat hunne jaren ook zijn nog altijd als kinderen als hàre kinderen beschouwden
kwaadspreken dat schijnen de menschen overal te doen nu zij kalm scheen wilde hij haar ook alles zeggen en vertelde haar dat hij geweest was bij de van saetzema's en jaap had gedreigd
het was niets dan een nauw merkbare beweging en het kon in ieder ander geval een heel natuurlijke onoplettendheid zijn geweest maar op dit oogenblik constance voelde het was het opzet en opzet te krenken zij glimlachte ironisch een lach in de oogen de lippen dun trekkende en zij dacht
addy ging nog niet naar school maar hij werkte hard om in juli te doen zijn examen voor de tweede klasse van het gymnazium hij nam eenige privaatlessen en werkte verder met ijver in zijne kamer die uitgebouwd met een boograam en een leien spitsje hij weidsch noemde zijn
toen plotseling dacht hij weêr aan het vreemde woord het scheldwoord en aan den jongen die op straat het al eens had geroepen toen had hij niet kunnen denken dat die jongen doelde op hem
ik heb niets gelezen niet niet nu lees het dan niet maar wat zeggen ze dan niets neen lees het niet louis couperus de boeken der kleine zielen maar zij hoorde nauwlijks meer naar gerrit want in den anderen salon zag zij in een hoek van der welcke en paul
ze was een vrouw van het home haar huis had het verzorgde en bevallige en gezellige van een woning die de bewoonster lief heeft met dat schuchtere gevoel dat het thuis het allerveiligst was
dorine minder aangename ontmoetingen heeft men zoo dikwijls in de wereld zei louis couperus de boeken der kleine zielen constance hoog jij jij kent de wereld niet gelukkig niet veroordeel mij dan ook niet je weet niet waarom ik handel als ik doe
het was heel moeilijk al waren bertha en zijzelve geprezenteerd aan het hof al hadden haar ouders ook nog zoo veel relaties zij stuitte telkens op onwil van het côterietje op grove onbeleefdheden die zij slikken moest maar zij had iets van den tact van papa en zij was door blijven strijden
neen maar soeda nu maar weêr als tante ruyvenaer zegt zal u nu uw kaas eten straks gaan we fietsen hij ging ik zit hier net een stout kind dacht van der welcke met mijn dessertje die gekke jongen
de koetsier die telkens afsprong en belde in een soort bruin sportpak met hooge laarzen en een automobiel pet op de wagen versierd met aarden kannen en relief de paneelen bombeerend
jawel in uw paleis te buitenzorg dat spreekt maar is u ooit griffier van den landraad te rankas betoeng geweest neen otto neen natuurlijk niet en dan met een vrouw die twee keer in de week omver valt van de warmte plat op den grond
en ook constance genoot van dat eenvoudige huishouden vooral sedert gerrit als het louis couperus de boeken der kleine zielen ware een passie voor haar had opgevat gerrit en paul dat waren haar broêrs nu en dorine mopperde een beetje zij schoot niet op met constance waarom zij had het niet kunnen zeggen
dan betreur ik dat diep heel diep dan staar ik daar in als in een afgrond een afschuwelijkheid en dan beken ik dat ik je niet begrijp
hij voelde plotseling heel scherp het kind en hij hoorde in frans toon als een medelijden hij begon zich heel ongelukkig te voelen om dat medelijden hield zich krampachtig in om niet te snikken slikte het alles in dat van italië en dat hij niet was het kind van zijn vader
neen vadertje ik ben je jongen hij zette zich op van der welcke's knieën sloeg zijn arm om zijn hals legde zijn zachte kinderwang tegen zijn geschoren gezicht mijn kleine kerel louis couperus de boeken der kleine zielen hij drukte hem tegen zich aan voelde zich kalmer nu met die zachte wang op zijn wang
maar hij was niet oud die vader hij was jong het was eensklaps of addy het zag voor het eerst hij was jong en hij dacht zoo vreemd toch als je kind bent soms iedereen noem je maar oud
hoe ben je zoo hoe kan je zoo louis couperus de boeken der kleine zielen zijn waarom heb je je nooit opgericht uit die zwakte flinker fermer arme arme vader
neen ik vond het ridicueel met je vieren de heeren in rok ja in rok en constànce làag neen niet laag maar poesmooi en champagne
zij bedwong zich nu stond op en adolfine vond eenige hartelijke woorden adolfine was wel aangedaan maar zij had het land over dien bolero en daarbij vond zij addy mooier beter bijna dan eén van haar drie leelijke onhebbelijke jongens
stegen af leunden de wielen tegen twee boomen wierpen zich neêr op het naaldenbed onder de dennen die stil rustig rezen als kerkzuilen zoo kalm ik ben moê hoor zei van der welcke en even voelde hij zich wat ouder dan zijn zoon kerel wat beul je je vader af
nog eéns vergeving gesmeekt en gezegd dat zij smàchtten naar hun land naar ouders broêrs en zusters naar weêr te kennen het zoete geluk te leven daar waar zij thuis behoorden
hij wist niet of hij nog honger had of niet toen grootmama een tweede boterhammetje aanbood maar hij nam aan omdat hij niet wist wat hij met zijne handen anders zoû doen hij zat als een klein stijf jongentje verlegen en toen hij naar zijn vader zag scheen het hem toe of deze zat als hij en ook te gauw zijn boterhammetje had opgegeten
zusje lief viel gerrit in hoor toch niet naar dien jongen die raaskalt hij nieert van alles omdat hij zichzelven gaarne hoort spreken en omdat hij een poseur is
de twee meiden met wie zij hare kalme vriendelijke manier van meesteres des huizes altijd behield hielden van haar deden rustig haar werk af spoedig wetende hoe het moest
ook al had men sedert jaren niet meer louis couperus de boeken der kleine zielen aan constance gedacht integendeel het was in de praatjes als eene oprakeling van alles wat men zich vroeger herinnerde een herhaling van alle beoordeeling en veroordeeling die bijna alle de zelfde menschen vijftien jaar geleden ook tusschen elkaâr als een algemeen gangbare munt hadden gewisseld
een draaiorgel snerpte aan met een heel melancholieke wijze de vent draaide een stukje louis couperus de boeken der kleine zielen melancholie brak het af douwde weêr voort zijn wijf belde aan iedere deur stak haar centen natuurlijkweg op
haar drift ziedde even op maar viel dadelijk neêr in de diepe neêrslachtigheid die als plotseling haar verlamde zoo moedeloos maakte dat zij niet wist wat hoe de vlijmende pijn na en de twijfel weêr of het niet heel verkeerd was geweest
nooit hebbende ingezien dat papa alleen was hoog gekomen door tact door halfheid louis couperus de boeken der kleine zielen door een vaagheid van gedistingeerd politieke overtuiging die zich wendde en zich tintte met al de halve wendingen en halftinten die op dat oogenblik het tactvolst waren
zij kon niet lezen stond op liep de kamer uit de gang over de oude man even had haar nagestaard las door en het was of hare onrust steeds grooter was alsof een stem eene dier stemmen van welke zij gelezen had in het vreemde boek haar zeide ga ga morgen
ja ja schreeuwde helder nu tante tien die ken ik rien die ken ik heel goed heel goed wie is het dan is het bertha
onze familie door onze familie ik bid je constance ik begrijp je niet ik weet niet wat je zeggen wilt maar bezin je bezin je je maakt jezelve niet alleen onmogelijk maar je maakt o n s onmogelijk mijn man mijn huis onze pozitie onze kinderen onzin
en zijn vader pakkende onder de oksels heesch hij hem een eindje op neen niet zoo vond addy weêr zoo lig je me te zwaar op mijn maag hoor zoo dan
neen dat om hare gekwetste ijdelheid dat zoû zij hun nooit en nooit kunnen vergeven daarom was de wrok waarin zij als stikte om de opoffering om de carrière van henri gebroken door haar
het was alles broêr zuster oom tante neef nicht jaren geleden hadden de van lowe's papa de oud gouverneur generaal en mama dien zondag avond ingesteld als samenkomst der in den haag aanwezige familie leden
daar betaal ik nu waarachtig begon bertha maar zij hield zich in en zeide niet hoeveel en dan zit het nog slecht bertha francis zendt me naar je waarom er is een kleine moeilijkheid met de boeboer van
bertha die heel blij was toen otto trouwde heeft gehuild toen emilietje dien vent woû aannemen de kerel is zoo dom als mijn schoen nette sokjes heb ik vindt je niet ja cony waarom de menschen soms trouwen met elkaâr
en dat satijn van het toilet van floortje ja dat is moi satijn ach wat weet jij van satijn iedereen zegt het waarlijk ja ik heb het overal in de zaal gehoord
en hij weet het heel stil te zwak om het zichzelven te wijten aan haar de vrouw die naast hem zat de vrouw vier jaren zijn oudere ook hij dacht aan rome louis couperus de boeken der kleine zielen nu aan de salons van de nederlandsche legatie aan haar toen mevrouw de staffelaer de vrouw van zijn chef
iets merkte van dit kruisvuur waardoor zij rustig op straat tijdens de twee bruiloften op scheveningen nu door heen was geloopen door heen liep hield het aan tusschen al die menschen kennissen vrienden familie hield het aan nooit uitgevuurd
sympathie heb je niet voor mij toegeeflijkheid vergevensgezindheid ook niet nooit gehad terwijl ik dacht dat je ze wèl voor mij had en terwijl ik heb geprobeerd in je een zuster terug te vinden dat heeft niet mogen zijn en dat is alles verder is er niets
maar dat zulke uitvindingen in je huis adolfine nog het minste geloof kunnen vinden is mij een groote teleurstelling geweest louis couperus de boeken der kleine zielen adolfine ziende dat haar weeke huilbui geen indruk maakte had gedurende constance's woorden tijd gehad om rustig te worden en zeide nu inwendig razend maar schijnbaar kalm
en nu cony een glas champy op de familie leden en het vaderland zei gerrit en met constance aan den arm ging hij de zaal door naar het buffet adelientje zei paul wat heb j i j een gekke man
zijn snor verfde hij zwart en hij had als dorine de zwarte oogen der van lowe's zijn breede figuur had in zijn nette kleêren iets degelijks en goed doorvoeds zijn vest plooide dik om zijn maag en de horlogeketting deinde op een rustigen ademhaal
het was nu zomer geworden en constance voelde zich gelukkig bertha ging met de haren naar zwitserland waar van naghel hen in augustus zoû volgen en adolfine ging een maand aan den rijn maar mama bleef in den haag en constance was verrukt haar moeder iederen dag te zien
maar zij hield van die drukte de verandering op de bovenverdieping de bemoeiïngen over het uitzet de repetities der bruiloftsvoorstellingen er dwars door heen de lange tafels die gedekt de bloemen die geschikt de visites die besproken werden
en vreemd had hij als kind zijn vader meer liefgehad dan zijn moeder nu scheen meer zijn liefde te gaan tot die oude vrouw tot die moeder die nooit vreemde was geworden die altijd moeder gebleven was stilzwijgend lezende in haar verboden boek
neen het was maar beter dat dorine bleef in haar pension mama was nog zoo flink bemoeide zich met alles was van alles op de hoogte dorine zoû bij haar in huis nooit van eenig nut zijn geweest
is het dan niet beter dat jij alleen eerst gaat cateau dan maak ik later een visite aan van der welcke of moet ik wachten tot van der welcke bij mij is geweest vindt je
ja constance die zich misdragen heeft schreeuwde tante rien
zag zij weêr den glans en de grootheid van buitenzorg kritizeerde hare eigene ijdelheid gedurende hare haagsche jonge meisjes tijd zag als de fout van haar leven haar huwelijk zag als de tweede onherroepelijke fout van haar leven al wat gebeurd was met van der welcke
ze zeiden mijn vader was een italiaan en jij je was mijn vader niet zeg nog eens vadertje ben je mijn vader ja mijn kind ik bèn je vader hij zeide het nu met zo vaste overtuiging dat addy geheel geloofde maar hij klemde nog zijn vader vast aan zich als wilde hij hem niet meer los
altijd vliegende over de straten van de eene zuster naar de andere het was als een koorts die haar deed ijlen zij was ongelukkig als er een dag was dat zij geen boodschappen te doen had en dan ging zij naar adolfine en zeide nu als ik voor je nog eens kan gaan informeeren naar die sloopen van floortje dan moet je het maar zeggen hoor ik ga toch de kant van iserief uit
toch was zij weldadig al was zij heelemaal niet rijk en gaf zij dikwijls aan de arme en de vieze menschen vooral hopende dat zij zich zouden wasschen louis couperus de boeken der kleine zielen toch had zij een redelijk logisch verstand al was zij niet ontwikkeld al dacht zij niet diep over kwesties over kunst
die ellende zoû ten minste niet besproken beschimpt gekritizeerd geridiculizeerd gediffameerd worden riep hij razend stampende met zijn voet als jij niet in holland terug hadt willen komen
het was nu alles goed nu zij constance er bij terug had gekregen er bij terug in den haag den haag dat was na buitenzorg altijd geweest voor haar de ideale plaats om te wonen
het is vreemd het is of het leven drukt op hen allen neêr en of zij te klein zijn te zwak om onder dien last voort te kunnen gaan zeg mij constance hoe is je jongen
in de andere hand had zij haar mof en hare oude zwart satijnen réticule met die zelfde hand zocht zij in een bovenmenschelijke inspanning naar haar zakdoek en wist zich den neus te snuiten zonder iets te laten vallen alleen waaiden vier vijf trambilletjes rondom haar heen terwijl zij dit deed
innig hield met zijne liefde hij van hen beiden zijn beide arme ouders van zijn moeder en van zijn vader zo innig dat hij niet had zeggen gekund van wie het meeste soms van zijn moeder soms van zijn vader
en onder zijn stoel zag van der welcke de donkere kous kuiten krampachtig samengeklemd als wijdde addy zich aan de werkwoorden met iedere zenuw en spier en van der welcke wat zenuwachtig om zooveel rust stilte ernst twee
vrouwen zooals wij wij trouwen als jonge meisjes die niets weten en maar onduidelijk het leven voorgevoelen dat het zijn zal als het leven van onze moeders en al die nutteloosheid dunkt ons heel gewichtig
het kind was nooit dupe maar heel ernstig bleef het en werkte door en van der louis couperus de boeken der kleine zielen welcke met een cigarette en een boek zette zich stilletjes in den gemakkelijken stoel den eenigen van het jongenskamertje en rookte en zag naar zijn zoon het kind eenvoudig volhardend werkte door
marie ook zij heeft ghroot huis en zij laat haar kind in ghôtel dès indes onbeghrijpelijk van jou marie jij komt rijst eten bij mij ja constans met jouw man en jouw kind hoû jij van nassi
maar toen hij was ziek geworden hij was gestorven kort na wat gebeurd was haar huwelijk met van der welcke mijn god was zij het geweest die hem vermoord had zij trok dorine naar zich toe dorine zeg papa is lang ziek geweest
dat is voor het diner zei karel je blijft zeker niet eten dorine ik geloof niet dat cateau veel heeft we eten altijd héel eenvoudig ach ik eet niet veel àls ik blijven mag heel gaarne dan gaan we van avond samen naar mama
dorine ik herinner me vroeger bewonderde je me ook als ik naar een bal ging stond je me aan te gapen maar er is niets meer te bewonderen dorine ik ben nu een oude toot kind zei mama
marianne ik zal de deuren sluiten neen tante laat maar en blijf even bij mij ik kan niet meer ik kan niet meer ik ben zoo moê van dien omslag van die noodelooze drukte van die soirée gisteren van die tableaux-vivants van die nijdigheden van floortje van die hatelijkheden van tante adolfine ik ben moê
dus je denkt dat van der welcke het huis bij de boschjes nemen zal o dat geloof ik zeker en ik geloof zeker dat wij als addy er zich niet meê bemoeid had over een half jaar nog in het hôtel waren
en daarbij kwam dan nog dat neêrdrukkende besef dat zij dankbaar moest zijn omdat die ouders hun zoon aan haar hadden opgeofferd zooals zij eens hadden gezegd volstrekt hadden gewild dat henri haar trouwen zoû ook al brak het zijne carrière
dat was dan zoo een heel intiem exquis dinertje als zij kon geven en daar bepaalde zich al hare wereldschheid bij louis couperus de boeken der kleine zielen zoo leefde zij in zich en in haar huis de kamers waar zij zat weêrspiegelden altijd
en niets begrijp van deze wereld dezen tijd deze menschen waarin en waarmeê wij n u leven
daarbij hare ijdelheid zich ontwikkelend dikwijls gekrenkt liet ook nog een leêgte in haar een verveling de staffelaer altijd hoffelijk aardig verliefd als een oude man tegen zijn jonge vrouw en bang haar spoedig niet meer louis couperus de boeken der kleine zielen te boeien ergerde haar maakte haar zenuwachtig
maar je zal mij niet meer kunnen verwijten dat ik niet denk aan de toekomst van mijn kind en ben je te zwak om je kennissen te toonen wat je wenscht dan zal ik alleen later als de carrière van onzen zoon zwaar is het recht hebben je te verwijten wat jij me nu verwijt
hunne levens gleden geen oogenblik in gelijkmatigheid naast elkaâr hunne levens stootten en stuikten en strompelden voort het woord van den een was een ergernis voor de ander zij konden elkaârs bewegingen niet verdragen in de laatste jaren spraken zij niet meer of hun gesprek was een strijd
zette zich want zij maakte karel en cateau een visite en als zij zich niet zoû hebben gezet was de visite niet gemaakt telde ze niet als zoodanig misschien dat daarom karel en cateau het dan ook maar uitlokten even te zitten anders was adolfine gedwongen een volgenden dag terug te komen
die gouverneur generaalstijd zij herinnerde zich zij toen een meisje van twaalf tot zeventien de grootheid ervan de paleizen te batavia te buitenzorg hun buitenverblijf te tjipanas
weiger ze dan riep van naghel nu ook buiten zichzelven zijn voorzichtige woorden vergetend weiger ze dan en des te aangenamer zal het mij zijn des te liever zal het mij zijn zoo ik niets met je te maken heb je vrouw heeft mij gisteren gecomprometteerd door alsof louis couperus de boeken der kleine zielen het van zelve sprak te komen op bertha's receptie
was het niet op de soirêe van bertha het zelfde geweest ja bertha had twee soirêes gegeven om de elementen te scheiden maar had de familie dat ook al niet veroordeeld werd er dan altijd veroordeeld en gekritizeerd in de familie en vond de een nooit goed wat de ander deed
en de anderen tellen niet meê omdat ze geen menschen zien bertha en karel en ik hebben onze familie onze kennissen en ik comprometteer jullie in hun oog je komst heeft dingen opgerakeld die al lang vergeten waren ook weet ik zeker dat je schoonouders je komst hebben afgekeurd
zij zouden de kinderen voor hunne rekening moeten nemen in holland en hoewel hij gefortuneerd was hoewel zijne vrouw wat geld had hoewel hij zijn ministerstraktement had was het alles bij elkaâr ternauwernood genoeg voor het zeer kostbare huishouden dat zij voerden
sedert had constance hem niet meer gezien omdat hij de eenige was die niet geregeld op mama's zondag avond kwam en zij behield een indruk van dien middag bij haar broêr ernst als van iets exotisch en vreemd symbolisch
en hij weifelde of hij zich maar ergens verbergen zoû heel alleen louis couperus de boeken der kleine zielen of sympathie zoû blijven zoeken bij frans kom ga maar meê vadertje zei frans dan gaan we naar scheveningen en vlug waarschuwde hij even de twee andere studenten de hijdrechts dan laat ik mijn fiets
hare woorden drongen niet door tot de oude vrouw louis couperus de boeken der kleine zielen maar de klank ervan deed hare aandoening zwellen zij wenkte addy nader zeide hem dat hij s zomers eens moest komen logeeren in de vacantie dan was het buiten heerlijk om te spelen
ja maar het verleden blijft heel lang eigenlijk gaat het nooit weg is het altijd het verleden constance is het twintig jaren geleden dat wij elkaâr niet meer hebben gezien
die vrouw eeuwige hindernis in die ellende was de eenige genade geworden het kind het kind wat nog meer de ellende had kunnen vermeerderen het was de genade geweest het lieve kind
ze zij zag dat van der welcke den rug toegekeerd naar de andere kamer iets als in de schaduw van het gordijn las een blad terwijl paul nu angstig hem waarschuwde geef nu hier van der welcke constance was achter hen paul zeg mij dat artikel
toen meende zij dat zij overdreef te zwaar telde alleen omdat een onaardige jongen haar kind had doen lijden daarom zijn ze niet allen zoo dacht ze nu en riep zich weêr voor den geest de illuzie van dat groote geliefde huis waarheen zij zich gesmacht had in den eenzamen vreemde
langs twee onuitwischbare vergissingen was haar leven gegaan van ijdelheid op wuftheid van moedwillig komedie spelen met het noodlotgroote leven dat zij eerst alleen had ingezien als een verblinding van ijdel schellen
en zeer duidelijk doelde de schrijver op de zuster van mevrouw van naghel ook al een vrouw uit die heele hooge kringen wier einde wel eens heel spoedig zoû kunnen naderen in een al te voorziene en betere
zij zagen zooveel fransche romannetjes spelen rondom hen heen dat zij als zonder het te willen zich niet alleen voelden moderne romanhelden of fashionabele acteurs maar ook een jonge man en een jonge vrouw zij de echtgenoote van een man die haar vader kon zijn
kwamen zij altijd als aangevaren uit een geheimzinnig wolkenrijk smeerden zij over de luchten al de droefgeestige tinten van de hemelen der lage landen waren zij eeuwig als een mooie weemoed van loodkleur en grauwend lila
couperus de boeken der kleine zielen had met zijn besliste lieve maniertjes net zoo een klein stevig mannetje o dat kind wat zouden zij ooit hebben gedaan zonder dat kind
te midden van dat blonde gedwarrel alle de kinderen met die vlasblonde krulletjes en die zacht roze blosjes fijn gebouwd als poppetjes was gerrit als een reus louis couperus de boeken der kleine zielen was hij nog grooter en forscher vulde zijn uniformfiguur wanneer hij zich bewoog de kamer
mevrouw van der welcke pousseert zich weêr in de kringen waar zij altijd heeft thuis behoord ik kan niet zeide hij zwak ik kan onmogelijk doen wat je wilt ik kan niet na zes maanden mij te hebben laten welgevallen een zeker geduld worden tusschen mijn vroegere kennissen ze nu aan het verstand brengen dat ik met mijn vrouw visites wensch te maken aan hen en hun vrouwen
saetzema waarom ik vraag je in godsnaam waarom otto met francis waarom zij voelde dat hij louis couperus de boeken der kleine zielen op de lippen had en jij met van der welcke waarom maar hij zeide het niet ging voort
en hij trad binnen als dronken wankelend in de voorkamer waarvan de venstergordijnen hadden getrild de knecht was naar achteren teruggegaan louis couperus de boeken der kleine zielen niet wetende wat hij doen moest en constance zette zich op de eikenhouten bank trok addy naast zich
en mama is moeder niet waar constance is toch haar kind we hebben allen toegegeven en dan is het al zoo lang geleden dat ik moet zeggen zei meneer van raven met bedoeling het is heel edel van u allen
ga jij bent het die mij vermoordt hebt om jou heb ik geleden mijn lange ziekte om jou ben ik gestorven om jou om jou ga de kleine kamer benauwde haar zij had alles willen vluchten maar van der welcke en paul kwamen binnen
waarom haar dan ook maar niet achteraf gehouden ja waarom moest ze nu terugkomen dat is een brutaliteit ze was al een intrigante als jong meisje dat huwelijk met die den ouden de
het was alleen jammer dat gerrit altijd iets voor den gek houdend hakkerigs had op de van naghels en hunne kennissen dat was vond constance niet tactvol tegenover van der welcke omdat al kwamen zij niet in de wereld van der welcke toch juist oude kennissen had ontmoet in de societeit die in die aristocratische côterieën waren
niet dat ik er naar verlang evenmin als jij verlangt bij van naghel te dineeren maar als je dan zoo gesteld bent op relaties ter wille van onzen zoon later hadt dan ook wat anders gedaan dan den haag en scheveningen rond te fietsen hadt dan je vroegere kennissen aan het verstand gebracht dat als ze zich verwaardigen je te kennen in dat heilige mysterie van jullie plaats
maar in brussel heb ik ook wel eens gedacht nu ja ik leef voor addy maar als hij er niet was zoû hij niet hebben zijn later leed en zoû ik niet noodig hebben te leven en misschien denken er honderden zoo in onze milieu's
zusters als ik hier zoo lig met mijn zieke hoofd denk ik altijd aan mijn kinderen zei bertha ja het is lief dat je gekomen bent cony had addy met henri gewandeld is dat niet ziekelijk van henri zoo treurig te zijn
een geluk een groot geluk dat me heelemaal vult geen diners meer en japonnen en omslag om niets maar een geluk een groot geluk zij voelde zoo vreemd duizelig maar zij vond nog kracht om te zeggen
oude sientje volgde haar even met den blik streng toen ging zij naar de keuken haalde een doek veegde kalm langs vestibule en trap een spoortje van regen en wat natte druppels af en plukte zorgvuldig de trambilletjes weg van den looper
hij was een kind want nog zat hij op den schoot van zijn vader sterke jongen toch al maar louis couperus de boeken der kleine zielen klein voor zijn jaren en hoe ernstig ook nog met geheel het frissche dons van zijn kinderlijkheid over zijn wangen en over zijn ziel
de familie van lowe had relaties in verschillende côterieën de aristocratische de hooge ambtenaarswereld de militaire de indische en juist door deze tot meer dan éen côterie behoorende betrekkingen was een kruisvuur van veroordeeling en beoordeeling ontstaan die beiden niets van hare scherpte verloren hadden
ja zeurde cateau jouw floortje hè saet zema die ziet er snoézig uit in het wit en wat is dijkerhof
hebben wij ons iets te verwijten henri dan hebben wij ons dat samen te doen en dan heb jij niet het recht mij mij een vrouw alleen te laten dragen de last van onze
de lijn liep zo met een soort bochel het was verschrikkelijk ik ben er den heelen dag akelig van geweest toen heb ik s avonds gespeeld op mijn piano isolde's liebestod en toen was het over
je bent zoo onbedachtzaam adelientje en gerrit is zoo goedig passen jullie maar op zoo iemand kan hem kwaad doen in zijn carrière ach tante wat als de van naghels hen ontvangen
het voorhoofd welfde zich ivorig en hoog uit een dunnen krans grauw haar de oogen zagen uit blauw en hard zooals de oogen van henri zagen de gestalte was lang en henri was klein de schouders waren breed en krom in de donkere lange jas en henri was vierkant en recht
piet had een kaartje tweede klasse voor zich genomen en zij had maar liever gehad dat hij ook in haar compartiment was gekomen maar hij had uit eerbied natuurlijk niet gedurfd en zij had het hem niet durven vragen maar zij beloofde zich heel stil te blijven zitten tot piet haar weêr zoû komen halen
geen voorwaarde constance het was een raad in jouw belang en in jouw belang soit in het onze ook op mijn jours komen juist door de pozitie de relaties van mijn man menschen bloedverwanten vrienden van de
ja dorine had maar eens moeten louis couperus de boeken der kleine zielen zeggen dat ze moê was dorine had maar eens moeten opperen dat regen nat maakte zoo bromde zij altijd in zichzelve ongedurig ontevreden onvoldaan en toch nooit voor zichzelve in haar pension zich een gezellig hoekje kunnende maken
aan hun flirt eerst scherts toen ernst tot dat allerverschrikkelijkste oogenblik in die kamer van hun rendez-vous de staffelaer aan de deur constance vluchtende door een andere deur en zijn onderhoud met den beleedigden ouden man die goed voor hem was geweest als een vader
zielen adolfine daar onmogelijk naar luisteren en toonde zij heel duidelijk dat de zaken van zuster of vriendin haar totaal niet interesseerden en dat bij voorbeeld de degelijkheid van het bekleedsel van hare adolfine's stoelen of de frissche lucht van de straat waarin zij adolfine woonde of het fluweel van den kraag van de overjas van van
hij was een jaar na het schandaal langzaam weggeziekt langzaam weggestorven aan de gevolgen eener beroerte rampzalig over de smet die zijne lievelingsdochter gebracht had op al zijne netheid en onberispelijkheid van aristocraat en staatsman
daar naast nu eens die oude mevrouw friesesteijn burgerlijk luidruchtig vinnig figuur van mie de schoonmaakster afschuwelijk afschuwelijk kijk ernst eens
hij zijn oom van der welcke hem een pak ransel zoû geven dat hem zijn heele leven zoû heugen van saetzema werd in de war niet gewend aan zulke rondheid stotterde hij dik onhandig blubberende met zijn verzoenende woorden en adolfine zei van der welcke dat zij wel zelve haar kinderen zoû bestraffen als zij dat noodig vond
constàns fluisterde tante lot tante weet mama van die beroèrrrde artikel constance werd bleek ik geloof niet tante louis couperus de boeken der kleine zielen maar jouw zuster dorine moet weten zij wenkte dorine die zeer zenuwachtig was
je hebt zelf ruiten gemaakt zei gerrit de ritmeester flink breed en blond zusje oppassen en je hebt zeker een heel druk huis bertha
die vlegel die ploert en hij wil mijn man nog uitdagen ook uitdàgen schrikte cateau een heùsch duel neen maar daàr zullen de broêrs en zùsters nu n o o i t in toestemmen
k helpen begon adolfine huilend neen je kan niet helpen ten minste dat wil ik gelooven maar wel had ik gehoopt dat zoo er van een zuster in je huis gesproken werd op een minder welwillende manier je voor die zuster partij had gekozen tegen je kinderen die misschien niet eens hebben beseft de portée die hun woorden kunnen hebben
van der welcke nog jong en slank voor zijne negen en dertig en beiden onder de gelijke petten het zelfde gezicht de zelfde hardblauwe louis couperus de boeken der kleine zielen oogen de zelfde rechte lijn van profiel kleine neus fijne mond breede kin al was de een een man de ander een jongen
en zij wist in deze stelselmatig aangenomen verdraagzaamheid tevens te doen wat zij vooruit had bedacht adolfine nu en dan eens een raad een aanwijzing te geven maar wat haar fijnere smaak haar voorzeide vond meestal geen genade bij adolfine die zoowel zuinig wilde zijn als degelijk hollandsch en tegelijkertijd effect maken
namen zij hem ieder afzonderlijk in hunne armen hij sprak zich niet meer uit nam aan dat hij te jong was om te weten d àt wat e r w e l wa s als de laster niet waar was maar noch zijn louis couperus de boeken der kleine zielen gezicht noch zijn ziel verhelderde en zijne somberheid werd hun tot grooter en grooter
de van lowe's zeer hollandsch al was mama in indië geboren al had papa er tot de allerhoogste betrekking zijne carrière gemaakt lachten altijd een beetje om de
om hem niet langer te laten lijden eenvoudigweg en ik vraag mij af droom ik waar ben ik met wien spreek ik heb ik tegenover me mijn zoon mijn kind opgevoed door mij
zij keken beiden nu op naar hun kind open had hij willen breiden zijn armen om zijn kind aan zijn hart te voelen maar het rijtuig draaide het tuinhek in en reed om een voortuin van ronde perken waar de rozenstruiken in stroo omwonden afwachtten de voorjaarsdagen
laat ons dit gesprek eindigen en laat ons niet waar als wij elkaâr zien bij mama of waar ook doen of er geen woorden tusschen ons zijn gevallen dat is het eenige wat ik je vraag zij drukte op de bel
en bij adolfine en van saetzema te komen ach dat was haar een ergernis alsof zij in adolfine niet haar kind herkende hun huis wat vulgair en verburgerlijkt en
want mama van lowe familie trotsch breidde dien trots zoo uit dat zij beweerde alles wat familie was was goed familie te zijn van de van lowe's scheen in zekeren zin te adelen te verhoogen de origine te verbeteren
toen had constance zich niet meer kunnen inhouden en zonder den brief af te wachten van de ouders van henri was zij met adriaan vooruit gegaan henri bleef nog om eenige zaken te regelen hij zoû haar volgen over een week
is ze nu al vijftig bertha ze is heelemaal grijs ik ook ik word grijs lieve bertha en louis en gertrude gestorven in
en met van vreeswijck bracht hij het gesprek op iets anders paul voelde voor zijne zuster ja zoo een verleden bleef altijd hing altijd aan louis couperus de boeken der kleine zielen zij zaten hier nu toch zoo gezellig van vreeswijck was een charmant causeur en telkens waren er toch kleine klippen waarop het gesprek kon stooten
lezende voelde haar hart kloppen het bloed haar stijgen naar haar wangen en hare handen beefden hare knieën knikten zij voelde zich of zij zoû flauw vallen
maar het was sterker dan zijzelve en zij draafde toch voor mama voor bertha voor constance voor adolfine en in zichzelve bromde zij altijd dat men haar niet waardeerde
in al die jaren heeft jouw familie ook niet naar je getaald dat is niet waar mama heeft ons in brussel opgezocht in dertien jaren hij lachte schamper twee maal twee dagen
de kamer werd donker de ramen werden grauw even geteekend met de lijn der gordijnen de weg verloor al meer en meer in het vage van den waaienden avond
eenige dagen later herinnerde constance zich dat het zaterdag was en in de nerveuze afwachting waarin zij deze geheele week leefde en die als een trilling in hare zenuwen onderhield bedacht zij opstaande des morgens het is van daag het is
dat zeg ik àltijd tegen kàrel adolfine keek gevleid ja maar vergoêlijkte karel je moet in louis couperus de boeken der kleine zielen constance ook niet zoeken wat ze nooit is geweest ze is na haar eerste huwelijk dadelijk naar rome gegaan
ik ben zoo blij ik ben zoo blij dat ze dat willen doen het heeft mij al dien tijd achtervolgd die gedachte welke houding ze tegen je zouden aannemen adriaan is dan toch ook hun kleinzoon
het meisje keek in de straat het was een morgen in mei voor een huis als matrozen waarlijk bij een schip richtten witte zeeman achtige mannen ladders op en gingen de spiegelglazen sponzen
zij las het was in de moeilijke woorden van een oud en ouderwetsch man die zelden schreef een poging tot vergeven vergeten tot welkom
paul van alle zijne zusters vond haar de mooiste in haar zwarte japon nu zwarte mousseline de soie met zwarte kant geïncrusteerd diafaan wemelend over witte
en nog wel op een partij van adolfine en adelientje is jaloersch louis couperus de boeken der kleine zielen neen zei adeline goedig nu cony daar dan en gerrit zoende zijn zuster brusk jullie zijn beiden pastorale naturen zei paul ik kan daar niet bij
wat een boel dan toch hier in holland riep francis mijn kind gaat dood van den honger ik wil wel even naar mama gaan ja toe wil u
zelfs voor constance hadden zij altijd gevoeld dat zwak omdat zij eene zuster was en de oude mevrouw herinnerde zich wat constance aanging de wijsgeerige beschouwingen van haar jongsten zoon paul de moeite die dorine had gedaan alle broêrs en zusters te vereenigen op dien eersten zondagavond dat constance zoû komen
en zij hadden het zoo ingezien onveranderlijk en nauwgezet rechtvaardig als een plicht voor god en de menschen hun kind was hun ook op dit uiterste oogenblik van zijn leven de altijd gehoorzame zoon gebleven zooals zij hem hadden groot gebracht en opgevoed
zij hield als jong meisje van glans van adel van ruime verlichte kamers mooie rijtuigen van gedecoreerde heeren en hofcostumes van te buigen heel diep voor den koning en de koningin de kleine prinses was toen nog een baby
njonja moeda vraagt of njonja besar even boven komt zei de baboe in het maleisch ja ik kom dadelijk wat doen jullie hier riep marietje aan de deur mama is emilie's japon gekomen mag ik zien mevrouw daar is de oude mevrouw en mevrouw van der welcke vragen of de dames in den salon wachten
zie van naghel toen ik hier kwam nu acht maanden geleden dacht ik niet anders dan hier rustig te leven in mijn hoekje en met wat sympathie om mij heen wat sympathie van mijn broêrs en mijn zusters die ik in z lang niet gezien had
als u niet swijg gaat tante ghuilen beghrijpt u dan niet o mag ik niet over constance spreken in onze familie is er altijd iets waarover je niet spreken mag ik geef er de brui van hoor en oom wijdbeens liep weêr de kamers door wrijvende zijn nog koude handen
sedert de laatste weken woelde hem dat door het hoofd maar hij vroeg niet ook al begreep hij niet en al begreep hij dit niet hij was toch geen kind meer hij was al een kleine man en zijn hart was des te zwaarder omdat hij niet wist en begreep en toch nam hij zijn taak als een held op
en hij is een verduiveld nette kerel geweest altijd geweest altijd geweest zij als oudere vrouw die de wereld kende heeft hèm piepjong mensch gedebaucheerd het klonk alles alsof de jaren de vele jaren er nooit waren geweest
zei van der welcke de staffelaer waar is die nu op zijn buiten bij haarlem een krasse man nog hij is diep in de tachtig
vele woorden waren er niet gezegd die gezegd hadden moeten zijn om te kunnen zwijgen in harmonie dat het zwijgen een marteling was en zoo vele jaren waren er gestapeld tusschen die ouders en die kinderen dat het ondoenlijk scheen elkaâr nu te bereiken met woorden
ach mama hij helpt ons maar is dat een opvoeding is dat een jongen van dertien jaar hij is wel een bizonder kind geloof ik wat zouden wij moeten doen als hij ons niet hielp
twee dagen later zaten van der welcke constance en addy in den trein naar driebergen het kind voor wien holland een nieuw land was stelde belang in de vage vale lage uitstrekkingen naar warre boomelijnen der wazige horizonnen waaruit dorpsspitsjes staken
ja cony heel lang zij zwegen zij dacht aan haar vader aan zijn eerzucht aan zijn verlangen naar grootheid bereikt aan zijn wensch ook zijne kinderen te zien groot hoog en machtig zeg dorine hoe vreemd dat toch geen van papa's zonen
geen onzin constance wil je hebben dat ik er berouw van krijg dat we mama toe hebben gegeven in haar verlangen je hier weêr te zien bij haar en in ons midden neen bertha
dat moest er nog bijkomen daar is ze ja ik hoor iemand op de trap oma gaat haar tegemoet en tante dorine louis couperus de boeken der kleine zielen ik ben toch wel benieuwd ja maar laten we niet zoo kijken zei marianne van naghel tegen de jongens waarom niet als ik wil zei
en dan koopt ze maar van àlles dan koopt ze voor een paar dagen groenten en eieren en wat ze noodig heeft laat je dat dan o v e r aan de k
zij was ook in dat alles overgewichtig geweest een rouw van twee weken voor die vorstelijkheid een rouw van acht dagen heel licht met wat wit voor een andere vorstelijkheid en haar leven was in al dien omslag voor niets zoo gevuld geweest dat zij nauwlijks tijd had gehad na te denken
nooit had een stem zoo duidelijk gesproken tot haar oude vrouw en haar als bevolen te gaan te gaan morgen zij was heel oud in hare jaren hare beweging en in haar gevoel en zij verplaatste zich nooit
ik vind het dol dat addy altijd loopt met studenten de jongens van saetzema zijn heel aardig en van zijn leeftijd en ik vind het drie onhebbelijke lummels henri ik verbied je voortaan in mijn prezentie op mijn familie te vitten zeg verbied jij je knecht ja ik wil het niet hebben
hare stem had een gebroken klank vol weemoed in de eenvoudige woorden van scherts die zij zeide dorine antwoordde wat toen ik wegging zei constance was je louis couperus de boeken der kleine zielen nog geen zeventien jaar je maakte altijd de boterhammen voor de kinderen van bertha
ook hij kon pochend spreken over z i j n jas z i j n bureau zelfs z i j n minister en z i j n secretaris generaal al had adolfine met de zweep achter hem gestaan zij zoû hem niet hebben kunnen opranselen naar de toppen van aardsche en haagsche grootheid
heel vaag voelde zij iets in gerrit haar ontsnappen zoo vaag dat het nauwlijks een gedachte was maar alleen eene zweeming door hare verwondering heen adeline zat er heel eenvoudig bij liefjes glimlachend om de verhalen uit die kinderjaren om die spelletjes van vroeger
echter niet uit de hof côterie en uit de aristocratische elementen die na papa's dood nog wel éens in het jaar hadden een kaartje gebracht maar haar langzamerhand hadden overgeslagen
was ik het alleen nu goed dan gaf hij toe zich niet meer meester dan was ik het ook maar stm zijn we dan beiden geweest om terug te komen in dit ellendige land tusschen die ellendige menschen
zij was eerst zeer verbaasd over zichzelve en geërgerd en voor het eerst in het leven voelde zij dat het gevaarlijk is met het leven te spelen vooral toen zij die nog nooit had liefgehad liefkreeg den man met wien zij het leven gespeeld had als een salonstuk dat ernst wordt
wij zijn vreemden voor elkaâr dat gevoel dat ik in het buitenland diep en waar in mij gevoeld heb en dat mij dreef naar mijn louis couperus de boeken der kleine zielen familie en mijn vaderland is atavistisch en heeft geen reden van bestaan omdat we niet meer leven in een hebreeuwsch tijdperk
en adolfine bespeurende wist zij nog voor zij hare kaart getrokken had aan tante lot te ontsnappen en te vragen maar adlfine waarom schrei èi je heb je verdrie ièt
adolfine's man van veel hooger belang was toch vooral wilde zij doen uitkomen aan de zuster of de vriendin dat in haar adolfine's leven alles van het eerste en het beste was zoowel het levende als het niet levende het roerende als het onroerende
zij voelde niets voor de groote kwesties feminisme begreep zij niet voor socialisme was zij een beetje bang vooral omdat de arme menschen zoo vies waren en zoo akelig roken
het is waar bizonder veel recht op die sympathie had ik niet maar waar ik voelde in mij een gevoel een verlangen een smachting naar holland den haag naar jullie allen heb ik mij de illuzie gemaakt dat louis couperus de boeken der kleine zielen ook iets iets heel weinig van dat gevoel bij mijn broêrs en zusters aanwezig was
was altijd onvermoeid aan een zuster of vriendin die haar eens kwam opzoeken te toonen en te doen bewonderen de dikte van haar tapijt louis couperus de boeken der kleine zielen de zwaarte van haar gordijnen de sierlijkheid waarmede zij hare ornamenten in den salon had geschikt
ik heb veel geleden adolfine fine wees wat lief tegen me hoû een beetje van jullie constance ze heeft niet altijd goed gehandeld ze heeft niet altijd goed gehandeld maar vergeef het haar vergeef haar dat verleden fluisterde zij zachter opdat addy haar niet zoû hooren nu