AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
deze kommandant was een knap sergeant der kanonniers jong blond met zeer zacht gezicht en die schrandere uitdrukking aan dit keurwapen eigen t welk door zijne geduchtheid te volmaken eindelijk den oorlog zal dooden
nam den stok door een onmerkbare beweging vaster in de hand en zeide kort en bedaard wie zijt gij ik wie gij jean
toen de heer fauchelevent in de kamer van marius was bleef hij als afgezonderd bij de deur staan hij had een pakje onder den arm dat op een octavo boek geleek in papier gewikkeld dat papier was groenachtig en scheen van het vocht te hebben geleden
vervelen u de ouden ge zijt toch geen meisje hij zit in het eerste rijtuig nu in de koets der bruid verder hij is dus de vader wat raakt het mij ik zeg u dat hij de vader is de vader moet
twee armstoelen stonden aan beide kanten van den schoorsteen tusschen deze stoelen lag als een tapijt een oud zeer versleten beddekleedje
men had het naar het hospitaal necker gebracht waar ik het heb zien sterven ik behoorde tot de kweekelingen in dat hospitaal zijn er nu vaders onder u die het geluk hebben zondags te gaan wandelen met hun kind en zijn kleine handje
en javert schrikte niet minder voor die boven als voor die beneden was zonder in t minst voltairiaan philosoof of ongeloovige te zijn
zijn oogen waren dof en zoo hol ten gevolge der slapeloosheid dat zij schier in hun kassen verdwenen zijn zwarte rok had de scherpe kreuken van een kleedingstuk dat des nachts niet van het lijf is geweest
onderworpen heeft zal hij meester van het water het vuur en de lucht zijn en voor het overige der bezielde schepping wat eertijds de oude goden voor hem waren
zijn bewustzijn herkregen hij verloor zich in gissingen hij kon niet aan zijn eigen persoon twijfelen maar hoe kwam het dat hij in de straat chanvrerie gevallen door den agent van politie aan den oever der seine bij de brug der invaliden was opgenomen
goed zoo zeide hij en wendde zich om opdat zij niet zou zien dat hij zijn oogen afwischte
geen van tweeën scheen zich te reppen en beiden gingen langzaam als vreesde elk hunner door te groote haast den tred van zijn tegenpartij te zullen versnellen
de armen waren vol sabelhouwen geen enkele wonde misvormde het gelaat het hoofd was echter als gekerfd van welken aard waren deze hoofdwonden bepaalden zij zich enkel tot de huid hadden zij zich ook aan den schedel
vrij te laten dit was ook slecht in het eerste geval zonk de man van het gezag lager dan de man van het bagno in het tweede steeg een tuchteling hooger dan de wet en zette er den voet op
de jeugd is de glimlach der toekomst tegen een onbekende die zij zelve is t is voor haar zeer natuurlijk gelukkig te zijn t is alsof zij hoop inademt
en ik acht mij gelukkig zoo deze herinnering mij aan uw uitstekende goedheid aanbeveelt de weldaad waarmede gij mij zult vereeren zal wederkeerig zijn ik ben in het bezit van een geheim iemand betreffende die persoon gaat u aan
dus sprekende nam thénardier uit den omslag twee nummers van geel geworden gehavende en sterk naar tabak riekende dagbladen het eene dezer bladen versleten op de vouwen en in vierkante stukken vallende scheen veel ouder dan het andere
iemand van hooge gestalte in een lange jas met de armen op de borst gekruist en in de hand een zwaren stok welks looden knop men zag stond eenige schreden achter
thénardiers gezegde te bevestigen het in den moniteur geplaatste bericht was door de prefectuur van politie officiëel medegedeeld marius kon niet twijfelen de mededeelingen van den kassiers klerk waren valsch en deze had zich zelf vergist
hoor naar mij feuilly dapper werkman man des volks man der volken ik vereer u ja gij ziet duidelijk de toekomstige tijden ja gij hebt gelijk gij hadt noch vader noch moeder
thans had hij de zaak begrepen den volgenden dag kwam hij niet dit merkte cosette eerst des avonds op zie zeide zij mijnheer jean is er vandaag niet geweest
laat u doodschieten ge zijt dood goed maar morgen jonge meisjes die geen brood hebben t is verschrikkelijk
als in de oude riolen of van hydraulische kalk op beton gelijk in de nieuwe galerijen geen steunpunt meer hebbende zakte een gleuf in een bevloering van dien aard is een scheur en een scheur veroorzaakt instorting
visé molière pope shakspeare freron voltaire is dit volgens de oude wet van afgunst en nijd
t waren de liniesoldaten die aan gene zijde der barricade geposteerd haar in t oog hielden t was blijkbaar dat ieder die over de barricade klom
de koetsier antwoordde dat de nacht heel donker was basque en nicolette hadden in hun ontsteltenis niets anders dan hun bloedenden jongenheer gezien
wie zijt gij toch ik houd van dat alles niet zoo ik niet wist dat ge goed waart zou ik bang voor u zijn hij woonde nog altijd in de straat de lhomme armé er niet toe kunnende besluiten zich van de wijk te verwijderen waar cosette woonde
tot hiertoe was alles wat hij boven zich had voor zijn blik een effen vlak geweest er was niets onbekends of duisters in
op een zoo t hem scheen zeer verren afstand schitterde door de dikke duisternis een vreeselijke ster die hem scheen te aanschouwen
de bestormers stonden voor de deur gegroepeerd nu begon de belegering der herberg de soldaten t moet gezegd worden waren vol toorn
doorboord neergesabeld vermoord verdelgd verscheurd in stukken gehouwen ziet ge t nu schavuit hij wist wel dat ik hem wachtte en zijn kamer in orde had doen brengen
zich zelven verlaagd een galeiboef was zijn weldoener maar waarom ook had hij dien man vergund hem in het leven te laten in de barricade had hij het recht gedood te worden van dat recht had hij gebruik moeten maken
bovenal de vrede geen bloedvergieten geen oorlog meer gelukkige moeders de eerste schrede is de beteugeling van het stoffelijke de tweede de verwezenlijking van het ideaal
deze rioolleidingen zijn inderdaad vreeselijk duizelingwekkend kruisen zij zich t is schrikkelijk in dat parijs der duisternis ingesloten te zijn jean valjean was verplicht zijn weg niet alleen te vinden maar schier te verzinnen zonder hem te zien
hoe kondt ge toch in die straat gaan wonen die ongezond somber koud leelijk is en die geen uitgang heeft gij moet hier uw intrek komen nemen en wel van heden af of ge zult met cosette te doen hebben
toen door combeferre's woorden verteederd door t bevel van enjolras geschokt en door marius bede bewogen begonnen deze heldhaftige mannen de een den ander te verraden
zij waren echter minder gered dan jean valjean meende gevaren van een anderen aard en misschien niet minder groot wachtten hen na den vurigen wervelwind van het gevecht het hol der pestdampen en valstrikken na den chaos het riool
allen hebben na zij hunne daad verricht hadden een oogenblik van angst gehad ons hart is zoo weifelend en het menschelijk leven zulk een
juffrouw gillenormand als een verstandige en overleggende persoon vond middel het fraaie linnen te sparen terwijl zij den grootvader in den waan liet dat hij gehoorzaamd werd
die zouden willen zien guillotineeren om daarbij de uitwerking van het licht te bestudeeren die geen kreten geen geween geen
men hoorde uit zijn mond deze nauwelijks verstaanbare woorden komen t is niets te sterven maar t is vreeselijk niet te leven
hij is heel minzaam hij zegt mij dikwijls thénard mijn vriend laat ons samen een glas wijn drinken marius zag hoe langer hoe strenger ik heb nooit de eer gehad bij den heer chateaubriand te zijn zeg zonder omwegen wat uw begeerte is
ten behoeve der verrichtingen welke wij zoo straks aangeduid hebben heeft parijs een ander parijs onder zich een parijs van riolen dat zijn straten pleinen viersprongen blinde stegen
t was een der eenzaamste punten van parijs de oeverkant vlak tegenover gros caillou de vliegen vlogen heen en weder tusschen de spijlen van het hek
en evenals men een draad aan een anderen knoopt den weg samenstellende dien de man had moeten nemen ging hij door het kreupelhout toen hij een honderd schreden had afgelegd kwam de aanbrekende dag hem meer en meer te hulp
achtste hoofdstuk het afgescheurde rokspand in t midden dezer zelfvergeting legde een hand zich op zijn schouder en een fluisterende stem zeide tot hem ieder de helft
ik zou u onwillekeurig hebben aangeraakt ik zou uwe handdrukken gestolen hebben in uw huis zouden eerwaardige witte haren en geschandvlekte witte haren gelijkelijk vereerd zijn
behoort noodzakelijk bij een groote vreugd nevel en duisternis worden bij gelukkigen niet geduld zij willen niet zwart zijn zij willen den nacht wel maar geen duisternis zoo er geen zon is moet men er een maken
verliet hij het onheil steeg weder op naar de zon liet het zilte water uit zijn kleederen en zijn haar druipen hij was gered hij leefde zoo hij losliet dan de afgrond dus raadpleegde hij smartelijk met zijn gedachte
alles is dat niet genoeg de persoonlijke zaken van jean valjean gingen hem niet aan terwijl hij zich over de noodlottige schaduw van dien man boog klemde hij zich vast aan deze plechtige verklaring van den ellendeling ik ben volstrekt geen familie van
een oogenblik later verscheen een hooge donkere gestalte welke een voorbijganger in de verte voor een geestverschijning had kunnen houden op de borstwering boog zich over de seine richtte zich weder op en stortte recht in de duisternis neer
terwijl hij dus strak naar den grond zag nam iets in zulk een angst nauwelijks zichtbaars aan zijn voeten een vorm aan als had de kracht van zijn blik het gewenschte voorwerp doen ontstaan
zag eerst haar man toen jean valjean aan en riep hun lachend toe alsof men een roosje zag glimlachen ik wil wedden dat ge politiseert in plaats van bij mij te komen t is
vierde hoofdstuk immortale jecur de oude vreeselijke strijd dien wij reeds onder verschillende gedaanten hebben aanschouwd begon opnieuw
toen jean valjean de vesting binnenging had niemand hem opgemerkt want aller oogen waren op de vijf gekozenen en op de vier uniformen gericht jean valjean had gezien en gehoord hij had stil zijn rok uitgetrokken en hem op den hoop der anderen geworpen
zij veranderen de waskaarsen die men er op zet in gewijde kaarsen ik weet niet of hij die ze mij gegeven heeft hierboven over mij tevreden is ik heb gedaan wat ik kon
dat verrast u gij hadt bij u zelven een complot gemaakt en gezegd ik zal het dien grootvader die mummie van het regentschap en het directoire dien voormaligen pronker ronduit zeggen
eenige voeten beneden cosettes venster bevond zich onder een uitstekende lijst van den ouden zwarten muur een zwaluwnest de omvang van het nestje stak een weinig over de lijst uit zoodat men van boven in dit kleine paradijs zien kon
mijnheer de baron verbeterde basque het hoofd oprichtende men is vooral voor zijn dienstboden baron daar komt hun iets van toe zij bezitten hetgeen een philosoof de bespotting van den titel zou noemen en dat streelt hen
beet de zoon in den koek spoog de mondvol uit en begon te schreien waarom schreit ge vroeg de vader ik heb geen honger meer antwoordde het knaapje
zoudt ge ook tot de barricade behooren en men beziet uw handen ge riekt naar buskruit doodgeschoten zonder te antwoorden tikte enjolras combeferre op den schouder en beiden gingen in het
en het u gebracht voor uwe oogen heb ik mijn geheim geopend dat besluit was niet gemakkelijk te nemen den ganschen nacht heb ik geworsteld o meent gij dat ik niet tot mij zelven gezegd heb dat dit niet de zaak
de riolen van parijs waren in volstrekt niet wat zij thans zijn bruneseau had den stoot gegeven maar de cholera moest komen om tot de uitgebreide herbouwing te doen besluiten die sinds plaats had
en met welk doel met het eenige doel dat lijk te redden en dat lijk was ik hij zeide bij zich zelven er is misschien nog een vonk leven in ik zal mijn leven voor deze ellendige vonk wagen
de zuiverste gedaanten kunnen voor altijd den weerschijn van een vreeselijke nabuurschap behouden terecht of ten onrechte marius was bevreesd geweest hij wist reeds te veel hij poogde zich meer te bedwelmen dan in te lichten
zij stelt zich voor ons allen onder den duim te krijgen dit zeg ik u vooraf ge hebt uw kamer gezien zij is dicht bij de onze en ziet op den tuin uit
opeengehoopt achter de soort van ezelsrug dien bij den ingang der voorstad van den tempel de gewelfde brug van het kanaal vormt
men moge met licht en vreugd omkranst zijn men moge het groote purperen oogenblik des levens smaken de gelukkige liefde zulke schokken zouden zelfs den aartsengel in zijn verrukking den halfgod in zijn glorie doen
en zijn rechterhand achter zich uitstekende zocht hij tastend naar den sleutel die in het slot van een wandkast bij den schoorsteen stak hij vond dien sleutel opende de kast en zonder er naar te zien zonder dat zijn verbaasd oog zich van de lap wendde die
de volksverbeelding verbond aan den donkeren zinkput van parijs iets bovennatuurlijks dat afgrijselijk was het riool was grondeloos het was het
de vader zeide tot den zoon de wijze is met weinig tevreden zie mij aan mijn zoon ik houd van geen pracht nooit ziet men mij in met goud geborduurde kleederen en tooi ik laat dien valschen glans aan gemeene zielen over
mijn dochter hernam de grootvader die drommelsche marius hij heeft uit den boom der droomen een schatrijk nestje gehaald vertrouw nu nog de minnarijen der jongelieden de studenten vinden meisjes met zesmaal honderd duizend francs
iemand in deze duisternis niets gelijkt meer den droom dan de wanhoop en jean valjean meende dat hij droomde hij had geen voetstappen gehoord was het mogelijk hij sloeg de oogen op
t moet een fijn wijntje zijn merkte bossuet op gelukkig dat grantaire slaapt zoo hij wakker was zou t moeielijk zijn deze flesschen te redden
geen honderd jaren geleden was het riool mercier getuigt het aan zich zelf overgelaten en werd wat het kon z was het oude parijs aan twisten weifelingen en blind onderzoek overgeleverd t was lang tamelijk dom
van harte met blijdschap en trots uw leven voor de groote zaak geven wilt men weet dat ge u uitverkoren voelt om een edelen roemrijken dood te hebben
toen in het klooster vervolgens bij het luxembourg dààr hebt gij haar voor het eerst gezien gij herinnert u haar blauw pluchen hoed vervolgens zijn wij naar de wijk der invaliden gegaan waar een hek en een tuin was in de straat
t geen wegens den bedeesden afgetrokken aard van marius deze onmogelijkheid nog vergrootte de vijf aangewezen mannen verlieten door de steeg mondétour de barricade
er zijn gedachten die ons denzelfden trek spelen zij verschuilen zich in een hoekje van ons brein t is gedaan zij zijn verloren t is onmogelijk ze zich te herinneren
men moet ze bewonderen en beklagen zooals men een wezen zou beklagen dat tevens nacht en dag was geen oogen onder de wenkbrauwen had maar een ster in het midden van het voorhoofd
enjolras reikte hem zelf een glas water en dewijl javert gebonden was hielp hij hem drinken is dat alles vroeg enjolras ik bevind mij slecht aan dezen paal antwoordde
het dons der perzik het waas der pruim het kristal der sneeuw de stofvleugels der kapel zijn grove zaken in vergelijking van deze kuischheid die zelfs niet weet dat zij kuisch is
woorden ontbreken om het afgrijselijke tot dien graad gekomen te schetsen het waren geen menschen meer in dit nu helsch geworden gevecht t waren geen reuzen meer tegen kolossen het geleek meer naar milton en dante dan naar
ik heb bij u mijn intrek genomen ik behoor tot uw gezin ik ben in mijn kamer des ochtends kom ik in pantoffels om te ontbijten des avonds gaan wij alle drie naar den schouwburg
van geluk schitterende kinderen met zijn bagno bezwaren of zelf zijn onherstelbare verzinking voltooien eenerzijds cosette opofferen anderzijds zich zelven tot welke oplossing zou hij overgaan welk besluit nam hij wat was in zijn binnenste
gaan wij echter niet te ver ten aanzien van jean valjean waren deze vergetelheid en terzijdestelling slechts oppervlakkig zij was eer onbedachtzaam dan vergeetachtig
is van alles dapperheid jeugd eergevoel geestdrift ideaal overtuiging de hardnekkigheid van den speler en bovenal tusschenpoozen van hoop
en de manschappen na eenige seconden verdween de rookwolk en het kanon en de manschappen kwamen weder te voorschijn die het geschut bedienden rolden het langzaam regelrecht en zonder overhaasting voor de barricade
de meening in de barricade was verschillend het kanon zou weder gelost worden onder zulk een schrootvuur kon men het niet langer dan een kwartieruurs uithouden t was een volstrekte noodzakelijkheid het schrootvuur onschadelijk te maken
de groote barricade verhief zich als een klip waartegen zich de krijgskunst der generaals uit afrika te bersten stiet haar holen uitwassen wratten bulten grijnslachten om zoo te spreken onder den kruitdamp
alle mogelijke groteske figuren van den turk tot den wildeman herkulessen die markiezinnen droegen vischwijven
stad is het karnaval is in de politiek betrokken parijs bekennen wij het laat zich gaarne door eerloosheid comedie vertoonen het vraagt aan zijn meesters wanneer het meesters heeft slechts dit verguldt het slijk rome had denzelfden zin het
en zijn mond op cosettes kleederen drukkende kuste hij ze toen zag men dat hij leefde wie men jean valjean was immers alleen en niemand was dààr de men die in de duisternis is
marius ontroerde in mijn huis neen zeide hij de onbekende wreef bedaard zijn hoed met den elleboog en
schrikkelijk vreedzame menschen die onbarmhartig tevreden zijn zonderling het oneindige is voor hen voldoende het eindige t welk de omvatting toelaat deze groote behoefte van den mensch kennen zij niet
overal was in de modder welke de baggerlieden eindelijk onvervaard behandelden een overvloed van kostbare voorwerpen gouden en zilveren kleinooden edelsteenen muntstukken
ook de arbeider jondrette de comediant fabantou de dichter genflot de spanjaard don alvarès en vrouw balizard
was hij diep afkeerig waartoe diende die man in zijn huis wat te doen hier bedwelmde hij zich hij wilde niet dieper graven niet doorgronden hij wilde zich zelven niet peilen hij had beloofd hij had zich tot beloven laten verleiden
t is zeven en een kwart uur antwoordde de koetsier en mijn trijp was splinternieuw tachtig francs mijnheer de inspecteur javert nam vier napoleons uit zijn zak en liet den huurkoetsier gaan
voortaan was het aan marius om de functiën der voorzienigheid bij cosette te vervullen cosette was tot hooger kring teruggekeerd en had zich weder bij haarsgelijke haar geliefde haar echtgenoot gevoegd
sedert vijf of zes maanden had zij een zekere hoeveelheid aandoeningen opgedaan marius teruggekomen marius bloedend teruggebracht van een barricade teruggebracht
een hemelsche stilte gepaard aan duizenderlei muziek het gekir der vogelnestjes het gegons van insecten het ritselen van den wind de gansche harmonie van het jaargetijde vereenigde zich tot een liefelijk geheel
de liefde had hem geblinddoekt om hem waarheen te voeren naar het paradijs maar dit paradijs grensde nu aan een hel de vroegere afkeer van marius voor dezen man voor dezen fauchelevent nu jean valjean geworden was thans met afschuw gemengd
een kuil en een vergeten of achtergelaten schop zag die kuil was ledig dief riep boulatruelle dreigend de vuisten naar den horizont uitstekende
tiende hoofdstuk de dageraad op dit oogenblik ontwaakte cosette haar kamer was klein net stil met een hoog venster naar het oosten op de achterplaats van het huis uitziende
de zwelling der rivier welke men veeleer vermoedde dan zag het somber golfgeklots de akelige wijdte der bogen van de brug de voorstelling van een val in de akelige diepte geheel deze duisternis was
het beroep van baggerman was vroeger even gevaarlijk en voor het volk even walgelijk als het beroep van vilder dat zoo lang verfoeid en aan den beul overgelaten werd er werd een hoog loon vereischt om een metselaar over te halen in deze verpeste mijn te dringen
zoo ver te zijn gekomen van het goed met goed te vergelden hoezeer men tot zich zelven tot hiertoe gezegd heeft dat dit goede het kwade is een wachthond te zijn en te liefkoozen
zult voor de armbanden heb ik in plaats der blikken gesoldeerde slootjes slootjes van één stuk uitgevonden t is fraaier beter en goedkooper
op ieder ander oogenblik zou haar dit gegriefd hebben maar in het wonderbare tegenwoordige uur was het slechts een weinig schaduw een kleine verdonkering en zij was zoo vol vreugd
grantaire richtte zich eensklaps op breidde de armen uit wreef zich de oogen zag in de rondte geeuwde en begreep
parijs werpt jaarlijks vijf-en-twintig millioen francs in het water en dit is geen beeldspraak hoe en op welke wijze dag en nacht met welk doel zonder eenig doel met welke gedachte zonder eenige gedachte
zeventiende hoofdstuk de doode vader wacht den stervenden zoon marius was uit de barricade gesprongen combeferre was hem gevolgd maar het was te laat gavroche was dood
de geest der revolutie omhulde met zijn wolk dezen top waarop de stem des volks die de stem gods gelijkt bulderde
keek door de deur laat den man binnenkomen zei marius basque diende aan mijnheer thénard een man trad binnen nieuwe verrassing voor marius de man die binnentrad was hem volkomen onbekend
hij begreep niets van zijn eigen leven hij wist niet hoe en door wien hij gered was niemand dergenen die hem omgaven wist het al wat men hem had kunnen zeggen was
de slaap des grijsaards is licht de slaapkamer van den heer gillenormand grensde aan het salon en in weerwil der voorzorgen welke men had genomen had het gerucht hem gewekt
ja zei combeferre maar wie zal ze halen de matras was inderdaad buiten de barricade tusschen de belegerden en de belegeraars gevallen
marius vocht zes maanden geleden nu trouwt hij goed gedaan ja marius ja cosette gij hebt gelijk leeft moedig voor elkander bemint elkander laat ons van woede bersten dat wij t niet insgelijks kunnen
nu ziet hij met onbeschrijfelijke ontzetting dat hij in het mulle zand is geraakt en eene stof onder zich heeft waarin de mensch evenmin kan gaan als de visch
jean valjean meende dat het javerts bedoeling was hem te voet naar den wachtpost des blancs manteaux te voeren of naar dien
de schaduwbeelden der bruggen hadden in de duisternis een wanstaltig voorkomen de regen had de rivier doen zwellen de plek waar javert op de borstwering leunde
en de een den ander te vermijden hij die vooruitging trachtte zich te verwijderen hij die volgde trachtte te naderen t scheen een schaakpartij die uit de verte en in stilte gespeeld werd
menig goed kastelein van pantin en de omstreken die ten gevolge van den opstand niets te doen had en die zijn danszaal ledig zag werd een leeuw en liet zich dooden om de orde door het danshuis vertegenwoordigd te herstellen
de revolutie heeft ze alle tusschen haar duim en vinger als stroohalmen gebroken t is gedaan t is verbrijzeld t ligt ter aarde
hij is een moordenaar en dief en hij voegde er bij op den toon van iemand die gevoelt dat hij gezag begon te verkrijgen laat ons bedaard zijn
toen begonnen de artilleristen het stuk te laden de kommandant nam zelf de lont en bracht die aan het zundgat bukt bij den muur riep enjolras allen op de knieën langs de barricade
die uithoofde van zijn arm welken hij in een doek droeg de hand niet aan de bruid kon geven jean valjean in het zwart gekleed volgde glimlachend
beproeft het waarom is hij hecht omdat t een lap is ha gij zijt de negentiende eeuw welnu wij wij waren de achttiende eeuw en even dom als gij
en wat zou de dokter gezegd hebben een jong meisje geneest de koorts niet kortom t is goed spreken wij er niet meer van t is gezegd t is gedaan t is vastgesteld neem haar
wij moeten hierbij opmerken dat juni een feit bij uitzondering was een feit schier onmogelijk om in de wijsbegeerte der geschiedenis plaats te geven
juist toen de geneesheer het gezicht wiesch en zacht met den vinger de steeds gesloten oogleden aanraakte werd achter in de kamer een deur geopend en een lange bleeke gestalte verscheen t was de grootvader
de dissel van den omnibus hoewel door het geweervuur geknot stond nog zoodat er een vlag aan gehecht kon worden enjolras die deze eigenschap van een aanvoerder had
mikt op dien sergeant enjolras maar ge ziet zijn gelaat niet stel u voor dat t een innemend jongeling is hij is moedig men ziet dat hij denkt
de eetzaal was een stookplaats van vroolijkheid in het midden boven de schitterend witte tafel hing een venetiaansche kristallen lichtkroon met allerlei gekleurde blauwe violette roode en groene vogels die tusschen de waskaarsen zaten
daardoor ontstond een trapswijze verduistering die zelfs het daglicht deed tanen nauwelijks konden de strijders elkander van het eene tot het andere einde dezer zoo korte straat zien
er was rook boven de daken naar den kant der hallen een klok die scheen te roepen luidde in de verte deze kinderen schenen die geruchten niet te hooren de kleine herhaalde nu en dan zacht ik heb
de spelen het vroolijk kindergelach dat alles is schaduw ik heb mij verbeeld dat mij dit alleen behoorde zoo dom was ik de thénardiers waren zeer ondeugend men moet hun vergeven
dit verwondert mij van hendrik iv vrienden leve de vrouw men zegt dat ik oud ben t is wonderbaar zoo jong ik mij gevoel ik zou in het bosch naar het gekweel der verliefden willen gaan luisteren
en de mooie meisjes weder in hun doos legde kinderen ontvangt den zegen van den ouden man de avond was levendig vroolijk bekoorlijk
zulk een tusschenpoozing een dier onduidelijke stralen van hoop schoot eensklaps op het onverwachts door de barricade der chanvreriestraat hoort
hij had een vriendelijk en voornaam voorkomen en een mond die nooit gesloten altijd glimlachte deze werktuiglijke glimlach door te groote kaakbeenderen en te weinig vel veroorzaakt toonde meer tanden dan ziel
hij kroop op zijn buik liep op handen en voeten nam de mand tusschen zijn tanden kronkelde wendde zich sloop van den eenen tot den anderen doode en ledigde de patroontasschen gelijk een aap een noot opent
en jean valjean geplaatst verzekerd dat zij hem op die wijze niet opmerken en niet aan hem denken zou t was meer dan uitwissching t was verduistering
is t mogelijk dat wij u slechts wedervinden om u te verliezen men zou kunnen zeggen dat de doodsstrijd zich kronkelt hij komt en gaat nadert het graf en keert tot het leven terug in het sterven ligt een zekere
t welk gedwongen was te zwijgen weder bediend kon worden de opstandelingen beantwoordden het geweervuur niet om hun munitie te sparen de kogels stieten af tegen de barricade maar vlogen vreeselijk in de straat terug jean
een-en-twintigste hoofdstuk de helden eensklaps sloeg de trom den stormmarsch de aanval was een orkaan
en den ontmaskerden thénardier jean valjean merkte terstond dat thénardier hem niet herkende zij zagen elkander een oogenblik in dit schemerlicht aan alsof zij elkander opnamen thénardier brak het eerst het zwijgen
t was een burger misschien dezelfde dien marius zekeren dag in zijn liefdekoorts bij dienzelfden grooten vijver zijn zoontje den raad had hooren geven van alle uitspattingen te vermijden
deze man is voor altijd de gevangene der wet de wet mag met hem doen wat zij wil wat was gerechter javert had zich dit alles gezegd hij had zonder verder nadenken zoo willen doen den man vatten
zoodat er op dit oogenblik gezamenlijk tweehonderd zes-en-twintig duizend zes honderd tien ellen zestig mijlen riool zijn de ontzaggelijke ingewanden van parijs een duistere steeds werkzame aangroei een onbekende reusachtige bouw
een reus die dit riool gezift had zou in zijn zeef den rijkdom der eeuwen hebben gehad op het scheidingspunt der twee vertakkingen van de straat du
enjolras gaf bevel er moet daar een matras gelegd worden men heeft er geene zei combeferre de gekwetsten liggen er op tot hiertoe had
en cosette drong zich dicht tegen marius en verrukte hem door dit hemelsch gefluister t is dan waar ik heet marius ik ben uwe vrouw
is het eenige woord der taal dat niet verslijt geen ander woord zou het onmeedoogend gebruik kunnen wederstaan dat de verliefden er van maken
en hij niet met mijnheer den baron en mevrouw de barones kon dineeren dat hij zich daarom verschoonde en hij morgenochtend zou komen hij is juist heengegaan deze ledige armstoel temperde een oogenblik de vroolijkheid van het
gelijk branden de geheele stad verlichten evenzoo verlichten revolutiën het geheele menschelijk geslacht en welke revolutie zullen wij bewerken
enjolras altijd tegen de borstwering geleund zonder zijn oogen van het einde der straat te wenden knikte toestemmend
eenige oogenblikken vr men zich aan tafel zette kwam cosette als viel haar iets in eensklaps tot hem maakte eene diepe buiging hield met beide handen haar bruidsgewaad uit en vroeg hem met een teederen schalkschen blik
en den huurkoetsiers welke van passy kwamen veroorloofde hun paarden in de rivier te laten drinken deze afloop is sinds wegens de welstandigheid weggeruimd de paarden smachten nu wel van dorst maar t gezicht heeft gewonnen
die uit de kransen en de kapsels gevallen waren de geheel afgebrande waskaarsen vormden een soort van druipsteen aan het kristal der lichtkronen geen meubel stond op zijn plaats
zijn diligences nu gij gelukkig zijt ga ik heen ik heb gepoogd dien draad te breken ik heb er aan getrokken maar hij wilde niet breken en ik rukte er mijn hart mede uit
marius hij zeide bij zich zelven dat van dengeen die zoo onrechtvaardig en hard jegens zijn vader was geweest geen ware goedheid te verwachten was en met de gezondheid herkreeg hij een soort van bitterheid tegen zijn grootvader
en vroolijke optochten onder andere die van den vetten os hadden hetzelfde voorrecht bij deze vroolijkheid van parijs liet engeland zijn zweep klappen met groot gerucht rolde de postchais
den hertog van monbazon den markies van soubise den vicomte van thouars pair van frankrijk in longchamps in een chais zag rijden
het verward feestgerucht drong tot hem door hij hoorde de luide stem van den grootvader de muziek het gerammel en gerinkel van borden en glazen het gelach en te midden van dit vroolijk rumoer onderscheidde hij de zachte vroolijke stem van
artilleristen welke de kanonskogel van junot met aarde getroffen had kurassiers die stormenderhand de in de zuiderzee ter anker liggende vloot genomen hadden
en op zekere oogenblikken hebben de ideeën welke dit verheven brein vervullen niets meer wat aan de fransche grootheid herinnert en zijn ze gelijk aan die van een bewoner van missouri of zuid carolina wat is daartegen te doen
de vroolijke kleine zwerm zee insecten gaat voort met wild tegen de voeten van den wandelaar te springen de man zet regelrecht zijn weg voort in de richting van het land en tracht de kust weder te naderen hij is niet ongerust waarom zou hij ongerust zijn
en men kon dus vr den februari niet gereed zijn nu was het wij stippen deze bijzonderheid aan ten bewijze onzer nauwkeurigheid
niet langer dan dertig schreden en verdween dan in het water dat tegen den kademuur klotste de vluchteling had niet in de seine kunnen springen of de kade beklimmen zonder door hem die hem volgde gezien te worden wat was van hem geworden
de vreugd welke zij bevatten moet als helderheid door de steenen der muren dringen en de duisternis min of meer verdrijven t kan niet anders of dit heilig feest moet een hemelschen straal naar het oneindige schieten
de priesterlijke of handels nevel vermindert den glans van een volk verlaagt zijn horizon door zijn grondslag te verlagen en ontneemt het die tevens menschelijke en goddelijke intelligentie van een algemeen doel dat de natiën tot zendelingen vormt
het slijk kan nooit een goeden naam hebben maar hier had zijn kwade naam iets schrikbarends parijs wist min of meer dat het een vreeselijken kelder onder zich had men sprak ervan als van dien ontzaggelijken modderpoel te thebe
jean valjean is zooals ge gezegd hebt een moordenaar en dief een dief wijl hij een rijk fabrikant heeft bestolen wiens val hij heeft veroorzaakt den heer madeleine een moordenaar wijl hij den politieagent javert heeft vermoord
javert uit het spoor javert had zich met langzame schreden uit de straat de lhomme armé verwijderd hij ging voor het eerst van zijn leven met gebogen hoofd
javerts gezicht vertrok zich zooals hem telkens gebeurde wanneer men hem tot eenige toegevendheid in staat scheen te achten hij weigerde evenwel niet
het woord vindicte rechterlijke wraak had hem nog niet gebelgd hij vond het natuurlijk dat sommige overtredingen der wet door eeuwigdurende straffen werden gevolgd en hij nam het maatschappelijke doemvonnis als een beschavingsmiddel aan
hoewel hij dezen keer levend was dat men vervolgens weder in zijn rijtuig had plaats genomen dat hij zijn paarden voortgezweept had dat men hem op eenige schreden van de deur der archiven had toegeroepen dat hij moest stilhouden
javert verwijderde zich langzaam een oogenblik later ging hij den hoek der predikersstraat om toen javert verdwenen was loste jean valjean zijn pistool in de lucht vervolgens keerde hij naar de barricade terug en zeide t is verricht
gij redt den menschen het leven en verbergt het hun gij doet meer onder voorwendsel u te ontmaskeren lastert ge u zelven t is ongehoord ik heb de waarheid gezegd antwoordde
vijf-en-twintig millioen is het laagste cijfer t welk de waardeering van het ingesteld wetenschappelijk onderzoek oplevert de wetenschap heeft na lange waarneming thans uitgemaakt dat de vruchtbaarste en werkzaamste mest de menschendrek is
zoo schoon was het kind hij had een kopje zooals men op de schilderijen ziet ik bromde op hem en dreigde hem met mijn stok maar hij wist wel dat het slechts scherts was
een naam is een ik weet ge mijnheer ik heb een weinig gedacht een weinig gelezen hoewel ik een gering mensch ben en ge ziet dat ik mij betamelijk weet uit te drukken
goed mijnheer de baron ik zal duidelijk spreken ik wil u een geheim verkoopen een geheim een geheim dat mij betreft eenigszins welk geheim terwijl hij luisterde nam marius den man meer en meer op
was op schier niets uitgeloopen de zaak was tamelijk duister gebleven het hof van assises had zich met twee ondergeschikten moeten tevreden stellen met panchaud bijgenaamd printanier of bigrenaille en met
zou deze onderaardsche spons met steenen holen zich laten doordringen en doorboren zou men er een of anderen onverwachten knoop van duisternis ontdekken zou men op het onoplosbare en onoverkomelijke stuiten
deze wapenfeiten voor den vooruitgang mislukken dikwerf en wij hebben de reden er van gezegd de menigte is ongezind voor de verlokking dier dolende ridders de groote massa's de menigten
zendt mij om mevrouw de barones te herinneren dat de tafel gereed is alsdan keerde jean valjean in diepe gedachten naar huis
de portier zag hen heengaan zooals hij hen had zien komen met verschrikte slaperigheid zij stegen weder in het huurrijtuig en de koetsier op den bok inspecteur javert zei jean valjean sta mij één ding toe
naar de straat des filles du calvaire ging daar cosette dezen weg was gegaan koos hij dien boven alle andere jean valjean kwam te huis stak zijn kaars aan en ging naar boven
in een afgezonderden hoek en als beveiligd achter t biljart hadden de soldaten die hun blik op enjolras vestigden grantaire niet opgemerkt en de sergeant was gereed om zijn commando legt aan te herhalen
men zou gezegd hebben dat het de oude plunje van een volk was uit hout ijzer brons en steen bestaande en dat de voorstad st antoine ze met een forschen bezemstoot aan haar deur had geworpen
zevende hoofdstuk de uiterste nood opnieuw zette hij zijn weg voort overigens scheen hij zoo niet zijn leven althans zijn krachten in den modderpoel gelaten te hebben
dat men hem dààr in de straat betaald en verlaten had en dat de agent den anderen man had medegenomen en hij verder niets wist dat t een donkere avond was geweest
juist op hetzelfde oogenblik wilde de grootvader den neus snuiten maar bleef er in steken hield den neus in zijn zakdoek en aanschouwde cosette er overheen aanbiddelijk riep hij uit toen snoot hij heel luidruchtig
dus verliepen verscheidene weken een nieuw leven nam allengs cosette in de betrekkingen welke door het huwelijk ontstaan de bezoeken het huiselijk bestuur de vermaken al deze gewichtige zaken
buiten hem zou niemand op dit uiterste oogenblik der zieltoging aan de gekwetsten hebben gedacht t was door hem die als een voorzienigheid overal in het bloedbad tegenwoordig was dat zij die vielen opgenomen naar de benedenkamer gedragen en verbonden werden
van den ochtend tot den avond zijn liefjen te streelen zich in zijn vrouw te spiegelen fier trotsch te zijn de borst vooruit te steken dat is het doel des levens ziedaar met uw verlof wat wij in onzen tijd dachten toen wij jongelieden waren
ik weet dat er moed toe behoort om heen te gaan t is zwaar maar hoe zwaarder des te verdienstelijker men zegt ik heb een geweer ik ben in de barricade en blijf
slaan wij de straat rivoli der wolven in zeide hij boulatruelle die gewoon was langs zijpaden te gaan had dezen keer den misslag den rechten weg te volgen
en deed den helm van den officier den helm van den soldaat opzoeken de officier toefde niet maar verwijderde zich in allerijl ditmaal werd de waarschuwing begrepen niemand verscheen meer op het dak en men zag er van af de barricade te bespieden
jean valjean bereikte den uitgang daar bleef hij staan t was wel de uitgang maar men kon er niet uitgaan de boog was met een stevig hek gesloten
hij roept wuift met zijn hoed of zakdoek hij zinkt dieper en dieper in het zand indien het strand eenzaam het land te ver is indien de zandbank te zeer berucht is zoo er geen helden in de nabijheid zijn is het met hem gedaan
in dat geval liepen de rioolwerkers gevaar wanneer zij zonder voorzorgen het ingestorte riool binnengingen er in om te komen de oude registers maken melding van eenige rioolwerkers welke op die wijze in de modderwellen bedolven werden
den grootvader doorliep van het hoofd tot de voeten een rilling zoo erg als verstijfde leden die kunnen hebben zijn oogen wier hoornvlies wegens den hoogen ouderdom geel was werden door een soort van glasachtige spiegeling verduisterd
elk huis is een steilte elke deur is een weigering elke gevel is een muur deze muur ziet hoort maar wil niet zij zou zich kunnen openen en redden neen deze muur is een rechter hij aanschouwt en veroordeelt
die hem had kunnen gadeslaan zou in zijn oogen de sombere vijandigheid der vlucht en de gansche bedreiging welke in de vlucht ligt gezien hebben
jean valjean aanschouwde javert deze wijze van handelen van javert was weinig volgens zijn gewoonte t kon jean valjean evenwel niet zeer verrassen dat javert nu een soort van trots vertrouwen in hem stelde
was het den man gelukt te ontvluchten had hij den agent omgekocht waarom gaf die man niet het minste teeken van leven aan marius die hem alles te danken had de belangeloosheid was niet minder wonderbaar dan de opoffering waarom kwam die man niet weder
hij was naar zijn weg tusschen gagny en lagny wedergekeerd om er onder bescherming der regeering en voor rekening van den staat steenen stuk te slaan
hij had een opperheer den heer gisquet hij had tot dezen dag weinig aan dien anderen opperheer god gedacht dezen nieuwen opperheer god gevoelde hij onverwacht en was er door gehinderd deze onverwachte voorstelling bracht hem in de war
die er boven zijn terug in het parijs van dien tijd waren twee duizend tweehonderd straten men stelle zich daaronder dat woud van donkere vertakkingen voor t welk het riool wordt genoemd
niet een boezemvriend ja courfeyrac wat is er van hem geworden hij is dood dat is goed hij zette zich bij hen deed cosette plaats nemen en nam hun vier handen in zijn gerimpelde handen
marius kon geen woorden vinden en jean valjean voegde er bij heb dank cosette sloeg haar shawl af en wierp haar hoed op het bed dit hindert mij zeide zij
en op het buis der lastdragers van rome het indruksel van messalina's elleboog derde hoofdstuk
ondertusschen loerde enjolras met gespitste ooren aan zijn schietgat de aanvallers ongetwijfeld weinig tevreden met de uitwerking van hun kanonschot hadden het niet herhaald
toen zij uit dien droom ontwaakte was zij in opgeruimde stemming cosette gevoelde zich volkomen gerustgesteld zij ondervond gelijk
t was hem slechts gelukt in een gevangenis te vluchten t was gedaan alles wat jean valjean verricht had was vruchteloos geweest beiden waren in het ontzaggelijk doodswebbe gevangen
onder den aanvang eener onberekenbare politieke gebeurtenis onder den druk eener moeielijke revolutie spoorde een politieagent zonder zich door den opstand en de barricaden van zijn stuk te laten brengen een dief op
men zag niets maar men hoorde op eenigen afstand een geheimzinnige beweging het was blijkbaar dat het kritiek oogenblik naderde
zoo de ander hem liet voortgaan en hem nog niet pakte was het volgens alle waarschijnlijkheid in de hoop hem aan een noodlottig punt waar hij een goede vangst zou opleveren te zien komen een gewone handeling der politie
de ontzettende gloed van het gevecht dat hij verzuimd had en waarbij hij niet geweest was verscheen in den schitterenden blik van den herstelden
in de tusschenpoozen verscheen hij weder in de barricade maar niets dat een schot een aanval of zelfs persoonlijke verdediging geleek kwam van zijn handen
hij wenkte cosette om te naderen daarna marius t was blijkbaar de laatste minuut van het laatste uur en hij sprak tot hen met zulk een flauwe stem dat zij van verren afstand scheen te komen
nu zei cosette jean valjean antwoordde ik verlaat u mevrouw men wacht u en op den drempel der deur voegde hij er bij ik heb u cosette genoemd zeg aan uw echtgenoot dat mij dit niet weder zal gebeuren vergeef mij
voltooien wat hij begonnen had cosette waarschuwen haar zeggen waar marius was haar misschien een of andere nuttige inlichting geven zoo hij kon
wat hernam marius spreekt ge dit tegen het zijn feiten t zijn hersenschimmen het vertrouwen waarmede mijnheer de baron mij vereert maakt het mij tot plicht hem dit te zeggen
evenwel onderhandelde de eigenaar van den sleutel een wijl eeniglijk om tijd te winnen hij beschouwde den doode maar kon niets anders zien dan dat hij jong en goed gekleed was het voorkomen van een rijk man had en geheel door bloed misvormd was
op zekere afstanden onderscheidde men op de grijze oppervlakte schier onzichtbare schietgaten die zwarte draden geleken
de hoop duurde niet lang het licht verdween spoedig in minder dan een half uur was de hemel donker t was als een bliksem zonder donder
en wie ze op dien afstand gezien had zou den man die voorging als een verwilderd haveloos glurend angstig en bibberend wezen geschenen hebben en den ander als een klassiek officiëel persoon die den rok van het gezag tot den kin dichtgeknoopt droeg
men liet de handen op zijn rug gebonden bond om zijn beenen een sterk dun touw t welk hem veroorloofde korte schreden van vijftien duim te doen
in ons huis is nog altijd uw kamer vervolgde zij ge moest eens weten hoe fraai onze tuin op dit oogenblik is de azaleën komen goed uit de paden zijn met wit zand bestrooid met kleine schulpjes vermengd
t is een fraai toilet naar den laatsten smaak van rozenhout zooals gij het noemt geloof ik t is ingelegd met een grooten spiegel er zijn laden in t is lief
naar den kant der seine te gaan zoo t hem ingevallen ware zich in twee troepen te verdeelen en in beide richtingen te gaan zou jean valjean gevat zijn geweest
de goede nonnen weinig in staat en weinig genegen de quaestiën van vaderschap te onderzoeken en zonder eenigen argwaan hadden nooit juist geweten wie der beide fauchelevents de vader van cosette was zij zeiden wat men begeerde
wie is die man vroeg de keizer en wat heeft hij gedaan hij wil iets doen sire wat de riolen van parijs onderzoeken deze man leefde en heette
gij gij hebt hem immers ook veranderd hij glimlachte weder op dezelfde wijze en voegde er bij wijl gij mevrouw pontmercy zijt kan ik wel mijnheer jean zijn
eens echter wilde marius een proef nemen hij mengde de chanvreriestraat in het gesprek en zich tot fauchelevent wendende zeide hij ge kent immers die straat
jean valjean een
men ziet dus dat de onderaardsche doolhof van parijs tegenwoordig meer dan tienmaal grooter is dan bij den aanvang dezer eeuw men kan zich moeielijk voorstellen hoeveel volharding en moeite vereischt werden om dat riool tot het punt van betrekkelijke volmaaktheid te brengen waarop het thans is
en zelfs hen verontschuldigende die haar verloochenen en zij is zoo grootmoedig er in te bewilligen dat men haar verlate zij is onbedwingbaar tegenover de hindernis en zachtmoedig jegens de ondankbaarheid maar is het wel ondankbaarheid
en het noodeloos was zich in het ringriool te begeven dat het verloren tijd zou zijn maar men zich moest haasten naar saint merry te gaan dat zoo er iets te doen en een bousingot op te sporen was zulks in die wijk moest zijn
een opstand is een geestvervoering de geestvervoering kan toornig worden dan grijpt zij naar de wapens maar iedere opstand die op een gouvernement of bestuur aanlegt heeft een hooger doel
marius nam haar arm en zeide teeder wij spreken over zaken apropos antwoordde cosette ik heb mijn raam geopend in den tuin zijn een menigte musschen t is vandaag aschwoensdag maar niet voor de vogels
hoort ge azelma de twee rijen voertuigen stelden zich weder aan beide zijden van den boulevard in tegenovergestelde richting in beweging en het rijtuig met de maskers verloor de koets der bruid uit het oog
het rijtuig waarin de gemaskerden waren zag dus tegenover zich het rijtuig waarin de bruid was kijk zei een gemaskerde een bruiloft een valsche bruiloft hernam een ander wij zijn de echte en te ver af om den bruiloftsstoet te
de vrouw geen robespierre kan haar wederstand bieden de vrouw regeert alleen voor dat koningschap ben ik nog koningsgezind wat is adam t is het koningschap van eva er is geen voor eva
en vr dat een tweede minuut verloopen was vormden deze straatsteenen een kunstmatigen muur voor de helft der vensters van de eerste verdieping en van den zolder
t is waar zeide hij gij hebt niets meer en vergetend wat hij gezegd had van te zamen deelen nam hij alles hij scheen ten opzichte der soustukken een oogenblik te weifelen doch na eenige overweging nam hij ze ook mompelende
wanneer toevallig en zonder opzet over politiek werd gesproken uit het gezichtspunt der verbetering van den maatschappelijken toestand kwamen zij er toe elkander iets meer dan ja en neen te zeggen
toen nog jong werkman verhaalde eenige jaren geleden de merkwaardige bijzonderheden welke bruneseau meende in zijn rapport aan den prefect van politie te moeten verzwijgen als niet gepast voor den
terwijl hij het vod dat hem tot halsdoek diende optrok een gebaar dat hem iets van de deftigheid van een ernstig man gaf
met deze zelfde stof zeide hij was het ledikant behangen der hertogin van anville te roche guyon de bibliotheek van den
de mannen zijn geheimzinnig om niets ik wil blijven ik ben van ochtend zoo mooi zie mij toch aan marius en met een bekoorlijk schouderophalen en liefelijke spijtigheid zag zij marius aan
met moeite vorderde men niet zelden stonden de ladders waarmede men afdaalde drie voeten in de modder het licht der lantaarn brandde nauwelijks in deze pestdampen
zoo wreed ben ik nu hoor ik zag dat ge niet van mij hieldt en zeide wat moet ik toch doen opdat die snaak van mij houde ik zeide wacht
t is niet waar ik zal u door mijnheer gillenormand laten beknorren de grootvaders zijn er voor om de vaders de les te lezen kom ga met mij naar het salon dadelijk onmogelijk
zie marius voel zijn hand hoe koud zij is gij zijt dus ook hier mijnheer pontmercy gij vergeeft mij herhaalde jean valjean
t is waar dat ik slechts behoefde te zwijgen om alles hetzelfde te doen blijven ge vraagt mij wat mij tot spreken dwingt iets wonderbaars mijn geweten zwijgen was mij echter zeer gemakkelijk
het geslacht t welk thans zijn beurt van overgang over de aarde heeft is niet verplicht zijn verblijf te verkorten ten gevalle der geslachten die in allen geval zijnsgelijken zijn en later hun beurt zullen krijgen
en doen al hun geuren tegelijk opstijgen alles lacht zingt en biedt zich aan men gevoelt zich verrukt en opgetogen de lente is een voorloopig paradijs de zon helpt den mensch geduld te oefenen
dus was bij voorbeeld wat de aanvoerders van den opstand in bestreden en bijzonderlijk de jonge
wanneer men op korten afstand schiet heeft de kromme lijn niet de gewenschte juistheid de parabool is te groot de weg dien het werptuig volgt is niet recht genoeg om te treffen
dat is sterk hoe weet ge dit om twee redenen welke spreek de eerste is hij heeft den heer madeleine niet bestolen aangezien hij zelf jean valjean de heer madeleine is
zoo men aanneemt dat de reusachtige en duistere juni opstand samengesteld was uit toorn en een raadsel zag men in de eerste barricade den draak en achter de tweede
zijn overpeinzing werd hoe langer hoe vreeselijker hij had zich bij deze overwegingen nog verwijten kunnen doen ten aanzien van den opstandeling die naar de straat des filles du calvaire was teruggebracht