AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en blijf achter wie dezen oogenblik niet meer is dan de langs wegen wandelende arbeider
kalydonischen evers had zien rijzen uit de nevelen der onderwereld droom waarin meleagros hem gesmeekt had de beschermer te zijn zijner treurende zuster
dat de held zich keerde en kluchtiglijk tot mij schudde het hoofd nijpende met de vingers de neus dicht en bij het paleis op een heuvel tusschen zuilen waarom dionyzos druiftrossen rijpten zaten twaalf jonkvrouwen
door zijne droefheid glimlachte hij wreed achter iolàos krommenden rug hij zoû zijn beul gehoorzamen en de tien werken der onmogelijkheid wellicht volvoeren maar geen gebod geen verbod verder na
hij zag om en speurde dat nessos voorzichtiglijk om zoo kostbaren last met de voorhoeven tastende plaste in het water
voor den raderenden wagen ga o mijn heerlijke held ga tot eurystheus als de goden het willen zeus foibos apollo athena artemis die je behoeden
waarom trek je de schachten niet schielijker maar deianeira omringd van haar vrouwen trok voorzichtiglijk schacht na schacht en zij troostte
thans is het bloed gekoeld maar de lauwe brei van onheilspurper doet mij nog beven van angst
ik knikte hem toe plotseling was hij verdwenen waar hij tusschen de gele iris weg was gedoken ik riep hem ik zocht hem het water was zoo ondiep hij kn niet verdronken zijn hij die zwom als een vischje
scheen hij de duisternis die geen macht heeft tegen over het licht dat hem ijlt te moet bijna bood hij zijn handen rukte open zijn borst om pijl te ontvangen of
hij dacht aan zijne eigene weiden van thrachis aan zijn have en zijn huis aan zijn vrouw en zijn zoon hij dacht aan alles wat hij had verloren aan wie hij verslagen had
o gespierde jager des konings eurystheus zie wij staan voor de poort van mijn grot binnen is het gerieflijk er zijn bedden van leeuwevellen wat zie ik
onweêrhoudbare woede bliksemde in herakles op reeds hief hij den knots den voet weêr in het water plotseling
xxix in de nacht ontwaakte herakles verwonderd en vroeg zich af waar hij was boven hem welfde een klare hemel vol sterren en het was hem of hij de goden zag in de oogen
zoo sprak herakles vertelde iolàos terwijl dichter rondom hem zich zamelden de plukkers en pluksters en persers
in éen woord de vrouwe dat hij lief haar had met bewondering met dankbaarheid met innige achting met de teederheid van een echtgenoot
en toen verliefd op haar arbeid vulde zij de effenheid der omrande stoffe met purperen bladerenvorm die geleek op het blad
lachte hij den held goud tegen bluschte zijn te fellen gloed en liet in den oranje avond neêr door de luchten dalen zijn eigen en gouden boot
o beminlijke held laat omfale u liever raden en leer van haar het doel van het leven dat der boete onwillig is wijd u zoo niet meer aan ùw goden wier verworpene gij waart aan onze groote godin
een anderen held dan herakles dat zij mij zond het kleed dat mij brandt spreek spreek en zeg dat zij dacht herakles te dooden op den drempel van zijns vaders zeus tempel te argos
en zij zagen hem plotseling met beide handen bevende aan voelen de spierbultende bovenarmen waarom wijd hingen de bepurperde mouwen
herakles en deianeira traden voor den stroom hier verbreedde ginder verengde het bedde en verder verwijdden de wateren weêr en herakles zeide
zij hieven angstiglijk de krommende halzen hoog zij trilden op de hoeven zij zwiepten de staarten vreesloos krankzinnig bulkende naderde hen de held snuivende verzamelden zij om hem rond
o alkaïos herakles waar wentelen gedachteloos je dagen om is lydië niet het verbodene oosten werden tusschen hylas en omfale de twaalf werken volvoerd en is de boete
en wrokkende tegen de goden tegen àlle goden de gunstige zelfs tegen goddelijke afrodite doolde hij thans door de dichtheid des wouds of langs der landouwen zoom
de nacht was zonder geluid dan het suizen der wateren en het zingen der halmen in het waaien der weemoedige winden die de fonteinenlooveren der berken bewogen
o helden mykenæ's het te weêrstreven en alkaïos voegt zich gewillig en nederig naar den koninklijken wil maar wie zal melden dit maal het tiende bevel van den koning aan den banneling die staat voor de poorten
maar de schuimende stroom van den tanaïs voor hunne puilende oogen slierde reeds tusschen de rotsen de overwonnene meê
en je vraagt herakles of hij lijdt en je vreest niet voor herakles nch om hyllos noch om jezelve
dan dat hij ten tweeden male een dierbare godheid beleedige alkaïos jaagt niet uw hinde na hoort gij eurystheus ik weiger
ik had hem lief als een vriend en leed doet het mij hem thans te zeggen vaarwel herakles omhelsde den knots en kuste hem
naar den dood en hij dacht aan de beminde steden aan mooi mykenæ en vorstelijk argos aan nemea's gronden lerna's landouwen aan arkadië's beemden
zichtbare trilling of een plotse ziekte hem overviel van doodsbleek was het bronzen gelaat hem vlamrood geworden
u dien reeds meldde toen naderde zeus priester den held en hij zeide en zijn bevende stem brak van aandoening en van liefde
en zijne smart en zijne troosteloosheid waren zo groot in zijn somber lijdende hart dat zelfs de glans der godin over zijne voeten hem niet veranderen zijne mismoedige houding deed of het ontzag niet was in hem gewekt
het hoofd dook niet meer te voorschijn maar de angstige stem in het vat siste heel duidelijk en trots de beving nijdig grinnikende vang mij de hinde van keryneia
gedachtig abderos uit den nevel hadden de goden ares en afrodite aanschouwd en ares
maar thans zeg ik u o vrienden richt uwe blikken naar gindschen toren die o wonder gespaard in de vlam bleef
en moet verdelgen de menschen vretende rossen is zoo vreeslijke reis voor een teedere vrouw is zoo onzeker doel door de koningsdochter te zoeken
indien o mijn herakles noch deianeira noch iolàos je meer herkent verkrankt als je arme zinnen zijn in het omnevelde brein herken je dan wellicht wel o mijn innig
maar stille was zij gebleven roereloos blank in de eng haar omwindende wade geen gebaar had haar hand hem tegen gebeurd
ga terug o iolàos maande de held en dwing onze edele paarden niet meer ga terug
want nimmer had ik zoo talrijke kudden aanschouwd van wonderschoon vee glanzend bruin als de rijpe
opdat zij uit hunne bezwijming herleefd zouden geleid kunnen worden gevaarloos langen weg langs tot
alkaïos zeus dappere bastaard legt zijn machteloos kreng aan uw voeten eurystheus keek achter des troons ruggewand uit en dook weêr terug rillend van doodsangst en riep
maar hyllos greep met zijn vuistjes het bokje bij de vergeefs wrikkende horens en boog het den kop neêr ter aarde en hield het zoo lange en lachte
reeds avond omschaûwde gestalten eéne voort schreed en met hen naderde die haar onbekend was lieflijk en blank als een schimme tusschen der herderinnen en herders donkerder schaar
maar zoo ook niet hunne pijlen hem vermoordden wel veel feller pijlen boorden den held door den kruin en door den nek tot krankzinnig hij des
dat blanke stekelgewas zoo dat oversneeuwde struikstruweel daar werkelijk een doode ever is is hij dan werkelijk dod dat gij mijne jagers zich
aan zijne blinde misdaden en droever was hij dan hij ooit was te moê geweest in de ongekende droomzee doordroomde hij droefheid ongekend
en zie iolàos niet vlugger dan stapvoets meer rijden kunnende in de richting van het paleis van
verre van hier zal ik dwalen en nooit meer zullen argiviërs of mykenæërs hooren van herakles en van alkaïos want priester ik wéet nu het einde
zoo niet tot thrakië's sombere boorden toch tot een zoom van een land van geluk maar het zij zoo als gij het wenscht alkaïos weêrstreeft niet langer
de rampzalige vrouwe de verwonnene amazone vorstin zich neêr storten van den toren hun beider kreet trachtte als te weêrhouden hun beider gebaar van radelooze armen
en de vierkanten rand die vierkant in sloot na vierkant en het gezaaide akanthe blad vereenvoudigd in de herhaalde teekening verrijkten nu met de oranje motieven nog meer den glans van het oker
neen de dood zal niet tusschen ns zijn wie weet de wil van het noodlot wie voorziet hera's eindloozen haat
tot plotseling donder uit barstte met woedende dreiging en hera door zeus zelve geheel onttogen aan herakles oog werd in een zwarten zwirrelenden nevel die haar op
de held stootte haar ruw van zich af omdat gij steeds ares lief hebt trots onze omhelzing omdat gij ares niet kunt vergeten
nu wéet ik dat hippolyte herakles lief heeft en niet meer ares en zoo ooit herakles gaan zal in den strijd tegen titanen giganten
en lichas bood deianeira den ring dien hij niet had overhandigen kunnen deianeira in haar treurenis bijna verblijd omdat herakles omfale had ontvlucht en zich los gemaakt uit den vernederenden boei harer lusten
de held bedachtzaam stond stil hij stond reuzig en in de grauwe lucht verhief zijne reussilhouet zich machtig van ruwe schoonheid
uit de tinnen zijns slots rees steeds de sombere god in de purper flonkerende wapenrusting en zag met gretige oogen en glimlach wreed neer
tusschen de zuilen van goud en ivoor verscheen de strenge godin en in kamernacht glansde hare eigene glans en gleed aan over den marmeren vloer
en vluchtende iole hoorde hem brullen zijn vreeslijk geluid weêrdaverde overal langs de lage stranden van thrakië zelfs de rossen gestoord in hun vraatzucht moesten die verschrikking vernemen
aan de stalen giftige pijlen van zijn sterken boog aan de kracht van zijn armzwaai die zwieren den knots zoû
en zich verwonderend maar op ziende in de tallooze starren meende hij te zien in de oogen der goden en begreep hij plotseling dat iolàos en deianeira hem waren komen zoeken in
en zal hij ze eindelijk tellen en zal hij rusten in de lieflijke landrust vor hij zijn laatste werk volbrengt waardigste grijsaard heiligste priester van herakles vader zeus antwoordde thans de held
jegens der aardsche vrouw zoon wien hera's haat verhit het reeds heete bloed tot hem de zinnen verwilderen en die in dezen oogenblik zich als een wildeman verwoedt op dooden diomedes
van u te lijf met bijlen te storten wenschen wij allen wie leed gij deedt zonder te willen u te zeggen meng uwe smart om de dooden met nze smart
en terwijl de kooplieden blijde en dankbaar zich beijverden des verlossers bevel te volvoeren hief herakles het hoofd naar de tinnen des
admete die hem lief had in stilte admete wie hij gezondheid kwam brengen en het haar in den droom door afrodite beloofde geluk
deianeira was den held genaderd en zij riep de armen gestrekt mijn gemaal o mijn gemaal o mijn herakles
opdat de bewoner hun stoet bespeuren zoû en zij binnen den hof zouden worden genood de kostbare waren te toonen uit hunne verre landen waar de lotosbloem bloeit op de blauwe rivieren en de hemelbergen gouden sneeuw
zal zijn noemen mij herakles want noit haatte godin vrouwezoon als hera den zoon haat mijner rampzalige moeder alkmene
helaas nog immer spie ik uit te vergeefs helaas zal wederom deze dag vergaan in weder een nacht en herakles nog niet terug zijn
en de held in eén oogwenk was op gestaan maar hij struikelde over de snaken de allerlaatste die hadden willen trekken het vel
aan den grens van kleonæ's eikenwoud lagen in de starlooze nacht de stammen door elkander neêr
thans doellooze en onmachtige muren en de godin om ares erbarmen te wekken rees op en wenkte den god zich te richten
toch uit zoo ongunstigen onvruchtbaren grond gegroeid en slingerden zij hare klimmende ranken de rotsen langs en waren ontbloeid de duizende bloemen
die verslindend neêr vielen op een hulplooze klomp van menschen want zij braken huilbrullend met razenden knauw op knauw de knakkende nekken
gaven de gunstige goden in te gaan van thrakië om te thrachis te melden het treurige nieuws ik bad poseidoon om zijn bijstand
de held tusschen de rotsen zag die hel en hij wilde reeds zich rukken den boog van den rug en trekken uit den koker de pijlen toen hij zich aarzelend bedacht waarom hij wist niet
en zij zelve slingerde van waar zij stond het bloemensnoer over het hoofd van den held die zich onwillig lachende en vermaakt weêr strevende
op nog de purperschijn aarzelde in de allerlaatste verglanzing en waadde toen door maar nessos tot deianeira fluisterde
roep bij den gordel ares aan en te hulpe komen zal hij door de wolken op de ratelende strijdkar zoo gij getrouw hem waart
hij glimlachte zijn weemoedglimlach en zijne oogen zelfs lachten droef langzaam verhief zijne reuzengestalte en stak hij de hand haar tot op
afrodite en vraagt thans teeder beminde weet gij niet herakles bij te staan zoo sprak zeus onze vader zei lieflijk lachend de godin afrodite
en zeide niet luid meer maar roerende droef neen herakles het is niet de jonkvrouw admete die verliet het paleis der perseïden
indien o mijn herakles deianeira je niet meer herkent de gade die je bemint herken je dan wellicht wèl goeden iolàos die de arme paarden tot hier toe spoorde
heb ik geweigerd toen met eere mij werd op gedragen stier te verdelgen en rossen heeft je brein niet vergeten admete den verren gordel bij tijds te halen
hylas was hem ontroofd het kind was niet eigenwillig gevlucht de knaap was geroofd door de verliefde waternymfen nu brieschte zijn booze adem nu balden zijn beide vuisten nu ziedde zijn machtlooze woede
waar de maan rijzen zal aan den westelijken einder der zee die ik eenzaam zal oversteken met alleenlijk den sterken knots goed als een jonge vriend en gij o makker ga naar thrachis terug
toen wij ter ruste aan lagen ter kuste van myzië dwaalden wij beiden gelukkig verre van de anderen door de geurige velden en dichte wouden
maar toch zoo droeve weemoed blikte uit de grauwblauwe oogen zoo moede troosteloosheid glimlachte even ironiesch bitter
wend liever welwillend den vlammenden blik naar uw trouwen dienaar en slaaf en maar eurystheus achter des troons marmeren rug duikende en alleen de te wijde kroon
hij is schoon beaâmde trotsch deianeira zijn zijne lokjes en oogen ook donker als die zijner moeder hij gelijkt verder van gelaat op zijn vader
de stemmen der menigte daverden nu op en door een het is de pest die den held overvalt neen het is niet de pest maar het kleed het is het prachtige kleed het is het betooverde offerkleed het is de vergiftigde mantel
van waar kwam waar ging hij heen nauwlijks had hij het kunnen zeggen hij was gedwaald langs de zijwegen
het kind dat den verren vader reeds bijkans vergeet en zijn lach o zijn lach en zijn spel zijn wellicht omdàt zij blijde zijn het allersmartelijkst van alles
zij eerden nooit afrodite en zij eerden ares alleen als de vernietiging en niet als de schepper van leven en liefde
over de wegen zwermden zij weg op den rots hoog stond de held de armen geheven en hij vloekte de goden en brulde van de pijnen die
waar zijn wij vroeg herakles wij naderen de gouden landen van keyx den goeden koning wij naderen
maar duld dan ook o kentaur dat zeus zoon het heilige water door waadt terwijl gij op breeden rug mijne dierbare gade vervoere
en ten had de held ervaren wie verscheiden was uit het aardsche leven en was hij gestort in klagende wanhoop voor de aangedragene bare
dit uitgeputte magere span van twee vale afgematte paarden die zamelden de laatste krachten om den wagen te zeulen tot thrakië toe
dan zal hij hyllos leeren te spannen de koorde des kleinen boogs of den lichten werpspies te drillen dan zal hij gelùkkig eindelijk zijn berustigd rustig gelukkig
maar hier in het geheim dezer zaal omgaven hippolyte's armen den god in zaligheid van heimlijke liefde
niet zoû ik hem zo licht zijn achtste werk hebben laten volbrengen als de knaap het thans heeft volbracht reeds doodde herakles mijn zoon kyknos en verwondde hij zelfs mij aan de kin toen ik mijn kind ter zijde stond
o neen neen wat beveelt gij admete haal mij o herakles haal mij o herakles den gordel haal mij o herakles hippolyte's gordel
o hoe droeve haar stemde de lente de staâge liederen der mannen en vrouwen o hoe droeve haar stemden de rossen
hij droeg over zijn eenen schouder aan goudenen draagriem een boog van goud een gulden pijlenkoker waar in de blanke flitsen
en door wouden van hellas hij was de zee eenzaam over gestoken in den kleinen boot door storm en orkaan en zij hadden den roeier niet gedeerd hij was nu geland in lieflijk lydië
om zijn lijdende zachtheid naderden de argiviërs zij vermochten den held niet meer te steunen want de minste beroering deed hem bùlken van pijn in den wagen kroop herakles kreunend van pijn in een
zoo groot dat niet meer te verzoenen zij is maar om te boeten voor wat ik misdeed aan ù o droeve mykenæërs ik ga hier neemt den vacht mijner eerste overwinning waarmede gij mij bekleeddet
waarom de arbeid als de rust niet zoet is voor wie te spinnen den draad te weven de wade als de man er niet is
en scheen helios langs het rozenpriëel of hij niet aanschouwde wie daar scholen tusschen de betooverde rotsen wijl hera die haren zoon
en voegde hij zich in hare omstrikkende armen vreezende dat zij eenmaal nièt meer de liefde maar den dood van hem ontvangen zoû
maar toen hij herakles werd gewaar tusschen de dronken vreugde zijns volks en zijn herauten en hovelingen vor herakles hem toonden gestapeld de vreeslijke vorm van den gevelden vorst der vriezende velden
want zij heugden zich de lang vergeten orakels ongeacht in de tijden van liefde geluk en langdurige lente zij klemden zich aan zijne leden aan zijn armen en beenen
zij legden vacht en wapenen rondom de steeds sluimerende vrouwe en daalden naar zee aan den boord tusschen de klippen waar tusschen de nu bruischende golven krulden
en dansten hunne jonge dochteren uit de gazene sjerpen te voorschijn en bevalen de kooplieden den slaven de balen van der kemelen bulten te zeulen binnen het slot
tot ten zelfden tijd dat herakles naderde de paleizepoorten open weken en klagende muziek weêrklonk van weenende stemmen en weemoedig trillende snaren
zonder ruste joeg iolàos de jagende jagende rossen voort en de wagen vloog als gevleugeld over den witten windenden weg ver achter hun vaart verloren zich de lieflijke landen
hare slanke beenen van schoonheid en welfde haar weeldeschoot en boog als verlegen éven de lijn van haar molligen rug
chimæra en sfynx kerberos en gorgo ook het nerneïsche monster was een vrucht hunner ontzettende alle goddelijke wetten van maat en schoonheid bespottende liefde
dien stapel donkerde de nacht zwarte ondoorzienbaarheid zonder één star hoog op de rotsen in zicht van het slot
hij spartelde in de machtige handen van herakles en scheen als een kind in de razernij van een reus zijne tengere kindleden trilden angstig
en waarschuwde de krijgers en wachten met schetterend bronzenen klank en zij schaarden zich op de muren en hunne speren en helmen schitterden
en wrong zij niet anders dan een zwakke vrouw de strijdbare brons omcirkelde armen heur ter zijde zat fronsend de held
gedood te hebben en herakles zal uw bevel niet anders dan zoete gunst beschouwen en op weg zich begeven naar het verre skythië en de verre strijdbare ruiteressen wat zegt gij admete ik weet niet
de nutteloosheid er van hadde in gezien en hera niet dacht te tergen door niet meer in razernij los te barsten zeus priester echter sprak tot herakles held gij méent dat gij het einde weet
toch ik wil thans o deianeira snellen uit de schaûw zijner wieken verhaasten wij onze pas gnds stroomt de breede euenos
en de draken met de oogen van gloeiend beryl droomen gekronkeld om de kronkele stammen der bloeiende kerseboomen
teederlijk hief haar op in heur armen en geleidde haar binnen de zaal en deed haar tusschen de eiken zuilen zitten op lage
in mijn groote grot waar ik weet de lier te bespelen de witte dag of is het de nacht huiverde spokig voor de poort van mijn spelonk en ik ben haar angstig uit geslopen en heb gedraafd door arkadië's steppen
niet anders dan hèm beminnende hart dat zij leed dat het pijn deed van stille van steeds verzwegene
en vor de schuren waar de leêge kuipen wachtten den rythmischen dans der persers die in de dagen der druiven de trossen dionyzos treden zouden
maar niet wisten de mykenæërs herakles te antwoorden op zijn vraag en zij vroegen alleen op hun beurt herakles zijt gij vol goeden moeds
maar zij zag om naar het beeld der lieflijk lachende goud gegordelde en vroom gevoelde deianeira dat afrodite wenschte dat zij de waarheid niet zeggen zoû en deianeira zeide neen mijn held
eerder ware het herakles mogelijk o mijn vrouw te gelooven dat hij den dood uit deianeira's handen ontvangen zoû dan dat hera's haat hij ooit zoû verzoenen
te kreta nog of reeds te thrakië of wellicht op weg naar hippolyte o waar was hij haar held die niet kwam
vrouwen riep vervoerd deianeira mede mede komt zoeken wij in kisten en kofferen de edelste stof die geweven wij hebben opdat het een offerkleed zij voor mijn held
is het geöorloofd dat hij terug zich trekke tot uwe vorstelijkheid hem weder ontbiede vaarwel dan neef vaarwel dan vorst o stralende perseïde
andere boodschappers volgden de eerste dien avond en meldden o vreugde dat herakles het gemuilbande monster terug in tartaros had gebracht
ten verscheen ik als een slaaf voor eurystheus ik zag hàar tusschen de zuilen der hoven tusschen de rozen der tuinen
toorn de jeugdige argiviërs niet dat zij dachten u eere te doen door het doode vel in vertooning en spel voor u als levend te doen gebaren
de kentaur uit de diepte der grot had in beide armen vier groote amforen getorst en stapte er behoedzaam meê aan hij leunde de zware kannen tegen het rotssteen en draaide
en den brandstapel om wat restte van den dierbaren vriend in vlamme stak sedert dwaalt helaas hij zinneloos rond
festijnen en spelen en niet eer dan nu dat zijne gedachten als met den aanwaaienden wind zijner vaart hem
plotseling bruischelde rondom het struweel en door de laagste struiken heen slopen de kerkopen te voorschijn de kleine dæmonen en dwergen kluchtiglijk lang gebaard en brutaal
tot buiten dicht bij de klare schreeuw van den haan weêrklonk en schetteren deed zijn schelle klanken en terug klaterde de verder verwijderde kreet van den tweeden haan kondigend het
op de wijze die hij ontlokte heette zingende welkom toe aan zijn gast den onbekenden duchtigen jager
in de nacht dwaalde hij langs den woudzoom en in het zachte licht van de nacht zag hij zijne bezittingen thans wijd uit liggend in lieflijk weldadigen sluimer
welwillend glimlachend de held zich schikkende naar den wil dier tooveresse in wier wetende armen hij een ànder geluk zoû kennen dan in de kuische omhelzing van
uw gewicht dreigt mij neêr te drukken neêr te dompelen in de diepe sneeuw die ik nauw te doorwaden vermag toch op vier paardenhoeven is het beter hier waden dan op twee zelfs sterke voeten
de wedstrijd lokte mij tot eurytos als een onwetende gast die niet anders dacht dan vriendschappelijk en eerlijk mede te dingen in hem dierbaar mannelijk spel
en zij verhief zich en begreep en zij bad tot de gunstige godinnen artemis godheid van woud en van nacht die haren slaap had beschenen en athena die haren held de wijsheid weder gegeven had
en de held hief reeds de hand ten teeken dat de roeiers de spanen rezen maar iole riep o zoon van zeus herakles hellas weldoener waar gij den voet zet hoor mij
dubbel ge öorde bekers waar uit de gemengde wijn geurde en zij dronken om beurt en zongen om beurt en zij dronken en zongen te zamen
ga dan vooruit o nederige gastheer glimlachte de held goedmoedig en u vlgen uwe twee gasten
en iolàos in de wapperende wolk van den blauwen mantel turkooisblauw tegen het azuur van de lucht keek telkens en telkens om
zij was diep blauw en bewogen en van schitterend schuim overtogen en zij scheen eindeloos eindeloos
vloek na welken hij de spotter herakles hij die plagend gesmaad had den vorst met leeuw hydra en ever hij die vertoornd was geweest om de hinde
opdat om het beeld der ijverzuchtige ares minnaresse die goudene band zoû stralen deianeira
die de schrik is van menschen en dieren van saters en nymfen en faunen in het onuitwarbare woud en toen ares zijn halfbroeder herakles zo
het zij zoo sprak de held hij trok de pijl uit het bloed omhoog en bezag de punt die als met roode menie omgeven was toen legde hij de pijl ter neêr en strekte de vingers uit voor een tweede pijl
achter in het verre verschiet van het duizendzuilig paleis daar waren de wijnschuren met de vaten vl van den kostelijken wijn gave des lavenden gods
noorden en ververschte de luchten van elis en van den heuvel af zagen de koning en de vorstelijke maagden verwonderd toe en snuifden zaliglijk op terwijl de slavinnen de geurvaten doofden zoo reinigde vertelde
priesters en wijzen en mannen en vrouwen en maagden jongelingen en kinderen en toen zij hem hadden omhelsd zagen zij dat hij verouderd was
mykenæërs die hem beminden die hij beminde dappere mannen goede vrouwen grijsaards en kinderen
zij beiden de gruwbare teelers van gruwbaar gebroedsel tyfon met de honderd drakekoppen echidna de maagd met het slangelijf zij
welke dagen zijn er weemoediger dan de zwoelgeurige der droevige lente welke nachten o zijn er smartelijker dan de bries doorzongene zomernachten
duld dat ook u beminne iole de zuster van ifitos oichalia s vorst dien de held uit den toren bevrijdde en leidde ten troon zijner vaderen toen hij den misleider eurytos gedood had
die haar overwonnen en offerden hèn hare kuischheid wij hebben thans allen lief onze overwinnaars hebben wij lief en hippolyte bemint herakles haar overwinnaar
maar herakles slechts het sombere hoofd hooger geheven sprak dof gezeten blijvende zij hebben hem mij gestolen het zijn de waternymfen de vochtige groenharige lachebekken
naar men meende den zevenden opdracht zoû melden en onder de stil mompelende scharen was angstige verwachting warende want niemand voorgevoelde welk werk den held ware toe gedacht en allen vreesden voor
en onder elkander noemden de mykenæërs alle monsters op en gedrochten die heilig hellas veronveiligden maar niemand waagde met zekerheid eurystheus bevel te voorspellen
wierp hem zich over den rug ging krankzinnig stierbrullende en dreigend zwierende den knots den weg af
o gij aan dionyzos gelijk wil niet gehéel u bedrinken aan des vreugdegods heilige gave vor gij uw slaaf toch gemeld hebt welk werk hij thans u volvoeren zal
zij beurden haar naar het vrouwenvertrek en legden haar te bedde terwijl op het plein des paleizes de mykenæërs zich rondomme den held verheugden
maak ik mij op voor de laatste male naar mykenæ dat mij melde eurystheus het tiende werk het eindelijke einde mijner boete
door beeldhouwers die toovenaars waren gehouwen uit glinsterende groeven de velden en weiden strekten als eindelooze lijklakens uit de stroomen waren gestold tot grauwe blauwblanke ijzen
en groeide omhoog in de grijze wolken en hief uit de grachten de torens wier tinnen als tanden de luchttransen vraten
plengen wij samen de bittere tranen en omhelzen wij elkander lief hebbend want wie begrijpt wil niet nieuw nutteloos bloed vergieten maar kweekt liever nieuw leven en nieuwe liefde
de scherpe pijlen der verschrikkelijke vogelen had zij niet voorzieniglijk den balsem bereid volgens het voorschrift van artemis priester
en hij maakte zich op naar binnen hij trad over het sombere plein binnen het sombere slot voor zijn verschrikkelijke wrekende reuzigheid vluchtten naar alle richtingen verschrikte dienaren en schreeuwende vrouwen weg
en verder op in het gras hadden zich twee vaal blanke paarden gestrekt en sliepen de een met den kop over des anderen flank
o zwijg zwijg over niet mogelijke mogelijkheid o mijn man maar zeg mij lijdt ge mijn held
de moeder van de twee zonen van eros maar ook van anteros van liefde en
zij schepten de bekers en dronken staande aan het vat schepten zij de bekers en dronken zij zagen elkaâr in de blijde oogen en hunne blijde baardige monden zongen over en weêr elkander toe
den stoffigen weg langs zich steunende op den steel zijner spade maar waagde hem niet te naderen daar ik zijn toorn vreesde niet anders
de oude daglooner strompelend naar augeias stinkende stallen ga onvergezeld zijn weg van vernedering
toen ten laatste een oude strompelende armzalige dienaar uit de stallen des konings achter om het paleis moeizaam naderde over het voorplein
wie den kreet vernam schaarde ter zijde zich en achter iolàos voort daverenden wagen maar verre nog zag de blijde toe juichende menigte den snellen boodschapper aan
en hare hand éven bevend van vreugde teekende zij aan den boord van de stof den vierhoekigen rand wiens telkens kort af gebrokene lijn vierkant vulde na vierkant
lichas wàt bracht hij mij uit deianeira's naam wàt is dit oker en purper iolàos iolàos help mij o nièt te rukken maar voorzichtig voorzichtig mij te ontdoen van dit vreeslijke kleed
het gif vloeide meê met haar bloed en de purperbeek kronkelde in den heelal oceaan waar hades wirrelende kolken haar dronken
maar iolàos had niet anders dan bezwijmd en doorschoten den held over den voorwand des wagens gelegd naar thrachis kunnen vervoeren
de lange weg strekt zich uit herakles zie p de godin richtte aan zijn baardigen kin het gelaat van den held omhoog en wees met haar speer
om het verlies zijner godezoonrechten om hera's haat die hem telkens verwilderde om den moord op alkmene de moeder
de dreven der affodillen hare gedachte ging met hem mede en hare schimme wellicht hem
en toen zij gereed was den vierwieligen reiswagen te bestijgen waarvoor iolàos reeds de hevig hinnikende rossen gespannen had omhelsde zij iole
en tegen de blauwe lucht en zich van versche rietjes kunstiglijk gesneden het welluidende dubbele fluitje
de held op gerezen stond reuzig rood bevlamd in den rossigen gloed van het rijkelijk gevoede vuur nu hij zijn krachten herwonnen had stond hij groot als een god en fier als een vorst
over de toppen der plots weêr ritsele boomenkruinen en herakles stond reusachtig verwezen den knots hellend geheven het monster verdreven bleef de held verbaasd in den zonneschijn die dor schitterde
terwijl hij in beide handen hoog tot hàar die daar lag had geheven den goudenen gordel den talisman voor hare gezondheid voor haar geluk en hare liefde kleinood
vor de dageraad was leêg het vat zij waren beide beschonken en zongen lallende hunne blijdschap uit zij zongen waggelende elkander omhelzende hunne vriendschap uit
zonder reispenning zelfs goddelijke en menschelijke wet minachtend den koninklijken heerscher keyx den stroomgod euenos trotseerend met eigen voet ontwijdend het heilige waterbed
eurystheus zoû hem even goed kunnen bevelen voer mij den hond kerberos hier uit tartaros of ontneem atlas die het hemelgewelf torst zijn last
en maakte hij beenen naar veiligen schuil de herauten traden voor den leêgen troon zij hieven te gelijker tijd de rechterhand
de leeuwen van thespiæ en nemea van de hydra en van den ever hij had hun verklaard met de kleurige woorden des jagers hoe hij den nemeïschen leeuw had geklonken
waarom zingt hij mij dan niet met zoete stem en bij de getokkelde lier zijn lied van welkomst toe toen weende smartelijk iolàos omdat herakles hem niet herkende
en daar stond als een helsche god zoo rood zoo zwart zoo somber en donker en duister ùit rijzende boven zijn slot in de zonlooze lucht dat de
toen gij in wont de wijsheid mijns heiligen orakels en te delfi voor mijn bezielde pythia verscheent om te weten welke boete de uwe zoû zijn sprak zij in geuren omdampt het heilige woord
een roode voorhang van de vrouwenvertrekken werd laag gelicht alkaïos riep admete's lieflijke stem het was als een zilveren roep door den rollenden donder heen
deianeira gewevene witte lijnwaad lag de held en geheel zijn lichaam strekte zich doorstoken met de giftige
naar thrachis schreeuwde de held daar waar de verraderesse mijn verderf bedacht met den boel herakles o herakles hor mij riep iolàos deianeira is trouw ik zweer deianeira is trouw
ijlings rees en zich wendde en het ros in de snuivende neusgaten grijpend worstelde tusschen de hem omklemmende voorbeenen
hij ging hij ging achtervolgd door hun gesmeek en gejammer door geheel de zee van hunne rampzaligheid hij ging hij ging in de vreeslijke richting der erymantische bergen
en wilde hun toen niet zich alleen maar ook een tempel wijden en bukte waar hij de rotsblokken zag ruw en vormeloos liggen en rukte
daar rezen aan den horizon blank verijld als de schim een er stad in den overdadigen zonneschijn des stralenden lentemorgens de kartelende
o vader o mijn zeus hebt gij mij dan verlaten
de vorstelijke maagden zich verbaasden om des helden gespierde reuzegestalte iolàos riep mij de meester toe speel op je fluit en drijf mij zoo aan tot den arbeid en doe door mijn gehoor mij vergeten wat den reuk mij beleedigt
de stank van dien smook vervulde den morgen en het beest zwiepte met zijn razenden staart tegen den bezoedelden gloor van de dageraad
tot het wiegelend bleef op de golven liggen af wachtend den held die waadde de wateren door om het verheugd in zijn hart te bereiken
terwijl de nacht over den tanaïs tusschen de zuilen in de donkerende zaal stapelde de schaduwen vol toekomstgeheim
gelukkig en zoo trotsch dat zij zich noemden met de namen der goden tot hera hen had herschapen en hare onverzoenbare wraak hen eeuwig over de donkere koude wateren joeg
wàt beveelt ge admete ik weifel heilige godin afrodite almachtige die mijn hart bezielt vergeef admete zij weifelt admete wenscht gij niet uw geluk ja
en rondom hen was alleen de blijde vreugde van allen in den blanken blauwen winterdag hoog stond de zon aan den hemel
de kostelijkste offers gebracht en de dierbare godin gesmeekt om hare bescherming voor wie ter vreeslijke jacht ging
rondom hare droefheid dreef de lampe doorstarrelde nacht buiten was de stille duisternis lente doorzwoeld neêr gezegen over weide en velden en hellende heuvelen en woud
dàn zal hij diep ademend zitten op de eiken bank voor zijn huis terwijl de beurtzangen der herders en hoeders af wisselen met de reien der spinsters en weefsters
troonde op een troon van ivoor en van goud en dat zij blond was als de zon zelve en blank als de sneeuw
daar lag arkadië het was éene steppe onafzienbaarheid van oversneeuwde dellingen gezien door een sluier van vlokken die zich betooverd weefde weefde eindeloos voort uit de lage nevelenlucht
hij bukte om zich te vergewissen dat goed hij zag en plukte de roos en op ziende en verder uit spiedende bespeurde hij dat meerdere rozen
maar rust eerst uit ontdoe u van zoo zware vacht zoo zware wapenen wat boog en wat knots die lijkt wel een jonge man naast u hongerig zult gij wel zijn wij steken
hij liep voor mij uit als een geitje dartelde hij over de rotsen van den schuimenden beekstroom en hij riep mij toe dat hij baden wilde omdat het water zoo koel was en klaar
de held marde aan het roer ontroerd zagen zijne goede oogen naar iole neêr en hij sprak edel kind blijf in het land uwer vaderen
admete sprak tot mij de gouden godin afrodite al uw beloofde geluk geheel uw beloofde liefde hangt af van den kostbaren gordel dien ares schonk der amazonen vorstin
die in stymfalos zoo mensch als vee doorschoten verscheurden verslonden herakles had hun helschen drom op eurystheus bevel bekampt en vogel na vogel gedood
en toen herakles binnen trad omstuwd door zijn juichenden stoet en den ever in het midden der troonzaal van zijn schouders neêr donderde op den dreunenden vloer
angsteloos dicht de dreigende wonde brave iolaos span de rossen thans voor den wagen zoodra mijn purperen pijlpunten zijn gestold
blies al zonder herakles hulpe het vaartuig naar libyë toe om den held was de wijde lucht en de wijde zee
maar geheel zijn zorg en droeve hopeloosheid waren als doffe nevel verzwijmd nu hij het razende beest de rotsen af naar hem toe zag flitsen
en verwrikte het berstende ijs der rivieren en de overvolle stroomen traden met vochtige voeten buiten hunne beddingen en stortten hunne steeds gevulde en barstende urnen langs wouden en weiden uit
en de felle blazer uit het noordwesten die diep blauwde de zee en haar schitterend met schuim
men de wilde witte twee naar thrachis terug opdat zij er weiden in de welige weide meld trouwe deianeira dat herakles gaat
reikt mij een sterke spade en geeft mij o gij wie ik leed deed den zegen na van uw liefde want droeve mykenæërs ik ga
toen ontrefbaar lachte blij goudgelokte helios of hij schuldeloozen scherts slechts had beoogd
en zijn hand ging uit als van zelve naar den knots of hij wekte in zijne smart den slapenden vriend nu hylas daar niet sliep
en niet meer overstarende wat hij bezat betreurde hij wat hij verloren had àlles wat hij verloren had zijne heerlijke godezoonrechten door hera's onverzoenlijken haat
folos te recht merktet gij op dat ik sterk ben en gespierd duld dat ik alleen den zwengel draai en het rund boven den roosterenden gloed omme wentel en omme
er is de kracht die apollo met ons allen o herakles joù ter wille tegen houdt apollo vooral omdat zijn eigen orakel door herakles werd geminacht maar blijf onwillig
ik ben gereed sprak herakles tot de godin zij reikte hem weder de hand hij greep die bevende zij geleidde hem sluimerende
open bulderde hij razend eurystheus open de deur jij die mij zoon van zeus waagt te bevelen stinkende stallen te reinigen
de stallen werden geopend en de herders dreven de kudden uit het leven ontwaakte overal uit de woning traden de vrouwen
omdat ik mijn meester volgen moet waar hij ga daar ik hem toe behoore omdat mijn broeder geëerd thans op den troon zijner vaderen iole's zorg van noode niet heeft en omdat ik
deianeira ben ik meleagros zuster en de gade die je bemint bedenkende liet de held zinken zijn knots en hij stamelde met ruwe en rauwe stem blind starende naar de hoog gerichte gestalte
dit kleed is niet door deianeira vergiftigd de vlammende koorts zal wijken voor hare zorgen aldaar o mijn herakles kom meê kom meê
lichas schudden en vloeken den ellendigen boodschapper zond mij deianeira met dit vergiftigde kleed au
zoo deianeira wist dat herakles gelukkig was bij zijn vrouw zonk zwaar haar geluksschaal neêr
met slechts twee donkere ramen in zijn geheimvolle muurvlakken aan langs de loodrechte steenen tafelen sloop herakles nader
en klopte met het gevest van haar zwaard op de poorten der geslotene huizen hoog rees in de nacht hare gestalte als die eener godin
pletteren zal ik hem vermorzelen zal ik hem tot zijne hersenen spatten en zijn bloed uit spuite athena zelfs weêrhoudt mij niet hem te hèbben hem te trappen hem te trappen
blijde om het gunstig volbrachte werk des helden dien allen zij minden zochten de mykenæërs hunne huizen en haastten ter nachtrust en den volgenden morgen allen verzamelden zij zich voor het paleis waar eurystheus zijn slaaf herakles
of hij sliep tusschen de rotsen bij zeestrand of in de onuitwarbaarheid van het woud en leed honger zijne onbeminde pijlen hingen doelloos hem in den koker
over zijn schouder op en neêr zoo dat nù hunne baarden veegden de bladeren dan zij gillende hoog in de lucht p zweefden
zijt gij bezweken o slaaf kunt gij u heffen en hijschen op mijn rug gij schijnt mij krachtig toe als nooit slaaf was hef u en hijsch u op zèt u op mijn rug
en herakles bij de verbreeding des stroombeds breidde de armen naar deianeira en hief haar aan zijne borst bereid te doorwaden het water
gij zijt schoon en nessos deze zalige nacht heeft u lief deianeira rondom ons duistert de nacht reeds waadt herakles verre
omdat zij als de zee zoo blauw zijn admete en gelijk aan athena's oogen geef mij de hand kom meê
noodlots wraak neêr dondere over thrachis over verlatene vrouwen vriend en zoon alkaïos alkaïos p
zwaaide hem woest als stond hij voor hydra of leeuw en deed hem neêr donderen op den ouden man die verpletterd neêr stortte aan zijn voet
o held juichte het herdertje o held van hellas dien ik aanschouw o herakles dien ik nù weet
aan de gunstige goden gewijd en sleepte zich die op in gebed en smeekte herakles broeders en zusteren erbarmen toch hàar en vooral hèm te betoonen
heen duikende weg achter zijn ronden marmertroon luid op hera's bijstand in roepend tot de herauten tot hem riepen vorstelijke heerscher mykenæ's heerlijke eurystheus en stralende perseïde vrees niet den leeuw want uw slaaf
u den negenden opdracht te melden admete riep de held uit in vervoering admete zèlve komt na de priesters van poseidoon en de grijsaards van mykenæ den slaaf haars vaders melden den voorlaatsten
opdat hij zich stelle aan uw zijde maar tusschen de helm en speerschitterende mannen trad hoog gekamd hun aanvoerder door en kondde tot herakles herakles held der helden
maar de boog en de pijlen waren hem niet lief als de knots was de purperpuntige pijlen gedoopt in der hydra bloed hoewel zij toch trouw zijne wapenen waren
hij trilde onder den druk harer glanzende vingers zij zeide en haar schitterblauwe oogen staarden streng en fel in de zijne het is nièt beschikt
en hij helios zag hellend lachen schietend naar hem toe de schelle gouden flitsen uit den schellen gouden boog herakles toen razend
aanschouwde twee afgematte vale paarden die mager en uitgeput onder des menners zweepflitsen hunne laatste krachten zamelden
herakles mijn gast at gij uw doodsmaal aan mijn tafel wil het noodlot uw einde toeven wij niet
en richtte op uit dien baaierd twee ruwe zuilen ter linker twee ruwe zuilen ter rechterzijde en stond zelve in den ruwen tempel en bad armen en handen wijd
o kleine herder o kleine herder galmde uit iolàos zie ginds van uit het zuid-westen nadert snel op zefyros adem de bark mijns meesters herakles
der oogen nog flikkerden boven de flonkering der vreeslijke tanden in gaping van muilgemanteld breed met het rosvlakkige vel de knots geweldig in den linkerarm over den rechterschouder de koker en boog
en voor zijne oogen als zwevende schimmen over de zee rezen de vrouwen die hij bemind had in den zachten zaligen zomernacht zweefden zij
zoodra de lievende goden het priëel hunner liefde verlieten verdwenen tusschen de rotsen plots alle de rozen en bleef er niets dan het barre landschap van
ik beleedigde reeds apollo door den drievoet zijner pythia te ontweldigen ik zal nièt volharden in goddeloosheid
o hippolyte sticht den tempel sticht afrodite den tempel en dan dat alle amazonen haar offeren kleinood of schat die het dierbaarst haar is
twee blonde ernstige kinderen gelijk bezorgd zij ook om den held die hen lief was duidelijker krinkelde de boord zich van thrakië rotsig en ruw en de bergen kartelden
de held zat overgoten van licht te midden der donkere looveren hij zong neuriënd tusschen zijn baardige lippen de bijna geheel verstomde looverenzang na niet meer zo zwaar van leed gezwollen zijn ziel
o goden wat vlamt de jeuking mij over het vleesch als een vuur als een vuur gloeit mij de gloed van de voeten op naar het hoofd
het vreeselijke ondier geveld na dat het den held de dij had doorboord zoo dat beider bloed mengelde over de verblindende sneeuw had de kentaur den bezwijmden verwinnaar getorst op zijn rug
rilt gij wel van angst om een dood ondier maar siddert gij niet om uw eigene heiligschennis gaf hera die mij haat ze u in zoo hoor dan alkaïos antwoord ik doodde u den leeuw ik doodde u de
toch juichend van daverenden klank sluit hem ten oosten op in zijn spelonk en voed hem ten westen met uw vaders woud waar hij het verwoestte tot hij oververzadigd en zat ligt aan uw voet
hoe smacht deianeira er heen dezen avond reeds zal het ons wachten de schemering valt was het niet in dit woud of het heden deianeira stille stond of de toekomst niet jaagde
was verworden tot een knoestige knots en toen herakles rees en de knots mat reikte dien hem tot de schouders
en aan den vorst die diep in zijn paleis was gevlucht van ontzetting en verscholen achter de zuilen had uit geroepen dat herakles vrij was van slavernij en van boete zoodra hij het monster weêr naar hades terug had gevoerd
tot een breed kanaal naar de stallen toe aandachtig zagen augeias en zijne twaalf dochteren van den heuvel omlaag toen de held het kanaal gegraven had trapte hij den dijk in van den alfeios en het water spoot den eersten gracht in
torenende de kentaur zijn mannetors uit tegen de vervalende schemering en zijn arm strekte weêrhoudend hij uit en hij riep uit met zware stemme
stoutste schipper der groote zee zeg mij wàart ge in den tuin der droomen en zaagt ge den draak en de drie maagden
en dat zij ziek was en stamelde in durende koortsen de namen van alkaïos en herakles en dat zij vroeg of de held haar niet spoediglijk hippolyte's gordel zoû brengen
stralende van den zilveren eigenglans strekte de godin hare hand en herakles ontzet om wat hij had wagen te weigeren richtte zich van het bed
ooit geduld in heerlijk hellas en vertrouwt mij niet hippolyte als ik zeg dat alleen afrodite dit land en dit vrouwenvolk te hulpe kan komen
noch onze kinderen en nageslacht wat weldaad ons herakles deed vergeten in de komende jaren
waarom wedervraag na vraag o deianeira geluk is nooit onverdeeld den stervelingen gegeven en onsterfelijk ben ik niet
als ik aan haar dacht in de nacht werd het licht om mij en toen ik verbijsterd was in thrakië om abderos dood
wie dochteren en zonen meester moeder vermoordde in driften blind en dol zoo de spelevaart is beschikt door
zij ontstak de hooge bronzene lamp en nam uit de bronzene kist aan des beds voeteneinde de bol van bladgoud waar in de purperen bal
in de blankheid der stille sneeuw zoo verblankt nog meér in de wemeling der stuivelende vlokken die hunne jagende hoeven opjoegen dat zij niet anders dan sneeuwpaarden waren
en nu zag herakles dat het de maan niet was want dat de glans nader en nader kwam en vorm aan nam van onsterfelijkheid
en in de onafzienbare troonhal stroomde het volk van mykenæ eurystheus spotte herakles onvergelijklijke held der helden
toen liep hij met wijde beenen heen naar zeus eikenstammen die het monster had omme gewoeld aan den uitersten rand van het woud en bukte zich en rukte de boomen op
om hem hoor mij o herakles vervolgde de waardige grijsaard gij die trots de haat der godin zijt de lieveling der goden hoor mij geen onwaardig werk draagt eurystheus u op door den mond van mykenæ's
baden wij ons in de weldadige wateren en leggen wij ter bescherming knots boog en pijlen en nemeïschen vacht om deianeira heen
en groet de vorstelijke vrienden en allen die hem beminnen maar doet u melden o vrouwe dat niet eerder dan met zonsondergang hij weder te thrachis zal zijn
hij zoû iolàos de makkers waarschuwen en met een laatsten blik den blik van zijn medelijden naar de immer slapende sloop hij behoedvol ter poorte
dàn zal hij de beheerster zijner bezittingen zijn trouwe vrouwe omhelzen mogen als een recht hebbend man en niet meer als de misdadiger die naar huis sloop tusschen het zware strafwerk door
want de rissen der ribben en der riffen gebrokene beenderen her en der met de ballen der ooglooze zwart starende doodskoppen blankten blanker dan het nog zwartende schaduw overdompelde
trouw trouwe deianeira blijven zoo verre en tusschen zoo schoone heldinnen als zij vernomen had dat de aan mannen gelijke ruiteressen van het noorden waren
of tuurde de teedere gazelle uit langs de lagere twijgen terwijl verwonderd van verre door het
zware vracht zelfs voor zijn kracht zouden zijn breede schouders de dagen torsen nu was het de nacht van smart van duister en van tranen die drupten zoo zwaar dat hijzelve het ruischen meende van regen te hooren
en alleen in het oosten achter het landhuis rees groot de roode zon van den nieuwen dag en bloedde door den nevel als uit donkere wonde bij wonde met een bloed
tot de goden verheffen en de draken met de oogen van gloeiend beryl droomen gekronkeld om de kronkele stammen der bloeiende kerseboomen
tot gij bewust u werd van athena s liefdevol bedrog en mij rùkte weg van den tepel zoo dat melkstroom tappelde de hemelen door en blanke
en keilde hem hier en keilde hem daar en zijne slachtoffers vielen in den vlucht getroffen rondom hem heen
de rozen weefden weêr dicht en eros was veronzichtbaard en ares zeide bekoord voorwaar
dat goud poeierde door den zonneschijn rolde snel als een goddelijke kar de wagen zweefde als raderende over wolken
het dunkt mij goed o makker dat gij met de paarden en den wagen voor uit ga rustiglijk weg en dat zoo
herauten verschijnt verschijnt allen en galmt met éene stem alkaïos toe wat hij te doen heeft
o droeve mykenæërs wie ik leed deed en die ik bemin ik wil de eeuwige boeteling zijn niet meer om eigene schuld te verzoenen
iole verhief zich van de lage sponde en zij vervolgde weenend sedert de held abderos zag voor zijne onmachtige oogen verslonden worden sedert herakles diomedes doodde en de rossen verdolg
verslagen stond hun aanvoerder die den held gekond had den opdracht verslagen stortte in weeklacht uit iolàos en wierp zich aan herakles borst
het was een monsterlijk reusachtige leeuwengestalt met bijna menschelijk aangezicht in steile manen en lange ruige roode vlokken haren aan zijn van sulferdamp walmende lijf
durende heel de reize van thrachis naar skythië durende de schermutseling met de strijdbare vrouwen durende de omhelzingen van niet meer strijdbare maar
herakles zag het woud van myzië doorschemeren van rozige dageraad hij zag de zee overschitterd van het rozige goud van dagebegin en