AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
reikte hoog naar het glas van de petroleumlamp trachtte het houtje vlam te doen vatten bijna brandde hij z'n vingers u is wèl zuinig glimlachte ik geef liever n versche nee nee zei hij pijnlijk de vingers wrijvend zoo smijten we r niet mee
omdat hij veel praatte ging z'n goudsche pijp dikwijls uit en t trof me hoe curieus hij scharrelde om r weer op te steken eerst let je daar niet op maar wanneer n oud mannetje t zich met lucifers lastig maakt ben je gauw bereid r iets van te zeggen
tipte hij er een zwavellucifer uit streek r langs de ribbelige zijde van t doosje keek ernstig naar t pieterig knetteren en koken van den rooden kop toen zoodra de stank wegtrok en de gele vlam langs het houtje trok zoog hij haastig
wanneer t niet van n intimus van den directeur was kromd suizebolden de manuscripten t eerst in mijn handen en omdat r soms dagen waren dat eenzelfde post r twee drie bracht
de lepels leien r naast door mekaar op t fornuis glimde de ijzeren pot t wieglend lampje lichtte de olie schommelden heen-en-weer soms klotsten de hakken en t schoen klokje tikte en langs de wanden zoog t water klokkend schurend alsof r n lek was
koffie zetten schrikte het kind nee k ga niet bij bas en de schipper leit r èn gijs die slàpen je mot niet bang wezen jong nee stuurman
en toen heesch ik verder greep nog eens het paard bij den kop en met een ruk van vertwijfeling kreeg ik het bij mij in de goot waar het hinnikte van blijdschap terwijl had john het bruintje de trap opgeleid wij begonnen de paarden te roskammen konden evenwel niet beletten dat zij al trappende door den vloer henen trapten
zoo had hij een versche pijp gestopt voor de zooveelste maal opende het kacheldeurtje en zoog de brand kwam er niet in nijdigjes wierp oud heertje t deurtje dicht ik tastte in mijn zak om hem een lucifer te geven vond m'n doosje niet
weder hoorde ik de metalen klikken der neerkletterende hoeven en nogmaals nu meerder uitgeput en afschuwelijk zweetend begon ik de lijn in te halen
en opeens sloeg ie z'n beenen weg uit t stroo boven m in de kooi waar ouwe bas sliep reutelde t dof en gerekt alsof iemand stikkend ademscheurde van onder n knie op z'n strot bas scheelt je wat klonk de angststem van den jongen en vinnig beklopte z'n vinger t hout
en wat was t aaklig die kooi die zwarte kooi die kooi met t stroo en den zak over de witte haren helder wakker keek t jongske omlaag op t tafeltje stonden de borden die die strakkies wasschen most de borden waarvan ze rijst met bier hadden gegeten
niet meer van die kleine die in me doossie p a s s e n en ze raken op meneer ik mot zuinig zijn k zou me maar niet ongerust maken lachte ik weer van n lucifer hangt t leven niet af
weemoedig vulde ik in g e e n e en dien nacht waarschijnlijk als gevolg van gepeins en weemoed droomde ik verward en afschuwelijk pendant voor de merrie in mijne nachtmerrie die van het biefstukpannetje likte vele jaren geleden
toen heb k is op n verkooping n hééle kist lucifers gekocht van die echte ouwerwetsche phosphorlucifers die je nû in de stad niet meer krijgen kan en die passen precies in me zilveren doossie daar zaten me n dzen lucifers in die kist meneer d'r leek geen opkommen an
t had geen vat alleen bij périer wou de zieke dichter tarquinius superbus opgevoerd zien ze verdedigde t werk ze kende r passages van buiten ze dweepte r mee ze praatte r over met verliefde oogen
ik judas die de twaalf tafreelen in de kamer naastan naast t nachtkastje had laten vallen en bij het treurspel in verzen ingetukt was ernstig beloofde bij périer pressie uit te oefenen en t stuk ook persoonlijk en met méér aandacht dan m'n chef te bestudeeren
ik bedankte haar liep p e i n z e n d den weg naar de sympathiek stinkende gasfabriek terug eenigszins onder den indruk van de stalling voor twee paarden en een koe
het paard trappelde de trap op greep de krop liep weer achteruit keek mij met zware fonkelende oogen aan wat zoo'n beest n streken hebben kan
als n klein vriendelijk doosje leefde de kamer met r heldere gordijntjes pulletjes en illustratieprenten op op tafel glansden de bebloemde kommen en t theelicht nu door den lampschijn vertroebeld mijmerde met geluw gezweef achter melkwitte transparantj
maar wat k vandaag ga vertellen behoeft noch aandikking nch verbeeldingskracht toen k hem leerde kennen was-ie zeventiger n straf oud mannetje niet groot niet vet niet versleten hij zat bij het potkacheltje rookte z'n goudsche
sluis de doekslippen in de drift van r hand nijpend schrap tegen de windspuiing in nauwelijks adem happend boog ze zich over t brokje leuning de paar ijzeren pilasters die den balk bij de binnendeuren schoorden
dat doe k ook maar elk oogenblik zit je zèlf in verlegenheid zijn de standaards leeg laatst was r uit de keuken n héél pak weg in die dagen letten we vrij scherp op m het zilveren doosje bleef in z'n vestjeszak daarvan gebruikte hij niet meer
gijs die naast den schipper sliep ook wakker geworden as de schipper z'n bek openzette was t rààk gromde z'n baardigen kop uit t stroo en gezamenlijk kéken de schipper de matroos en de jongen er moest iets mis zijn over t dek klonken stappen
het reutlen werd zachter gedempter hield op maar alweer daadlijk klaagde t wreeder stootender bitser toen sprong de jongen uit z'n kooi en z'n hand schudde den schouder van den ouwen
las k de meeste in n vloek en n zucht en na n paar bladzijden wist k al of t echt of onecht of t natuurgave of surrogaat boter of margarine was
tegelijk met m'n beleefd excuus voor den komenden zondag liet ik het keurig verpakt manuscript met een in hoffelijke termen vervatte critiek omhoog dragen
even leek t op t geluid van haar knorrende stem met de nog nooit vertoonde streken gedaan poes in den duisteren hoek achter den haard tot n fluweelen buidel gedoken belekte zich huislijk als anders de pooten
en als ze dan niet te weten scheen wat ze uit louter baldadig verder moest verzinnen sjorde ze zich klauwend en grissend aan heid t tafelkleedje omhoog t blad met t theestel de kommen t geel lichtend vlamske bijna aftrekkend
je zou haast denke n beroerte gehad zei dirk stug z'n lippen bemumden de pruim z'n oogen gingen van de lamp naar de donkere kooi met r vage kontoer van man die wel slapen kan
zelfs in de sluizen sloeg t water met klotsende kabbelingetjes tegen de wetering deuren en de door t najaar kaal gevreten knotwilgen van t pad en den overzij weg wrikten en slingerden de uitgegroeide takken gemelijk onstuimig als aan den ketting beulende honden
nee lààt maar lààt maar zei hij half verdrietig k heb ze nog wel en z'n magere vingers peuterden in z'n vestjeszak diepten een zilver doosje op da's heel ouwerwetsch zei ik
anders om dezen tijd kreeg betje n bakkie melk tot zelfs de gekookte velletjes snoepte ze mee tuk as ze op n schoteltje was en nou hoor hoor hoe de wind gierde
wel verduiveld schrikte de matroos k terugwijkend toen begon de jongen angstig te huilen ènkel om t tasten der hand in de stilte bàs dan schreeuwde nog eens schril hard de schipper schichtig voor t eigen geluid dat t bedompte kleine logies door echode en
ja begon de ouwe heer gepiqueerd uit te leggen daar lacht zij om maar ik sta r op zie nou is hier meneer tien jaar gelejen toen m'n vrouw nog leefde
juist zei ze en nu kwam k even bij it aan om n beroep op uw rechtvaardigheidsgevoel te doen en uw bemiddeling in te roepen want t stuk waaraan mijn man meer dan n jaar gewerkt heeft kan nooit door meneer périer in zoo'n korten tijd gelezen zijn
er werd zeer duidelijk tweemaal gebeld tweemaal voor twee hoog mijne familie was uit ook de hospita ik was alleen thuis met een harige zwarte poes niet te verwarren met pieps die nog steeds gezond is eerstdaags opnieuw moeder wordt
opende ze de deur van t sluiswachtershuisje en nog vr ze poes met zelden falende verteederinkjes gelokt had vloog t dier langs r rokken t jaagpad over
wat mot dat nou vroeg ze zeurig ik mot me paarden lei ik uit nou da's wat moois voor me trappe klaagde ze k zal je d'r wat voor geven zei ik edelmoedig nou kijk nou is hoe dat beest me schoone trappen bevuilt begon ze te kijven
dat mag zoo maar niet riep de agent waarom niet riep ik omdat t niet mag riep hij weer nou ze motten hier gestald worden riep ik da's me wat mis riep de
bas die vanmiddag z'n pijpje gerookt had en de tongscharren uit t net gehaald en meêgeluisterd naar den schipper die den bijbel las nou was bas dd zeien ze wat had-ie nààr gedaan voor ie stierf as n hond die huilt
maar wees u voor t vervolg zoo vriendelijk eerst dan berichten op te nemen als ze u uit t theaterbureau opgestuurd worden dat is ons aangenamer
eens was-ie z'n kooi uit klom t trapje op hapte adem t maan dreef door n schuiming van bleeke kartlende wolkjes de sikeltj sterren schenen de kust streepte nader bij t roer stond de stuurman
ook voor de visch was t beter n dooie zoo wijd mogelijk weg te leggen t bederf sloeg r in eer je t wist an dek brenge zei de schipper néé over n uur of wat zijn we thuis laat m maar waar die is
dat was de laatste keer dat ik r zag ik schreef r nog ééns drie dagen later t adres van n visitekaartje met
breng ze maar op john schreeuwde ik terwijl ik den huissleutel afwierp hij opende de huisdeur nam het bruine paard bij de teugels trok het t portaal in vreemd tweehoog paarden
pas maar op waarschuwde ik als je overreden wordt is t te laat het paard opgejaagd door mijn palfrenier had een sprong genomen hamerde de trappen op alsof het huis werd afgebroken bleef in de kromming steken
ze babbelde aan één stuk door vertelde hoe theodoor maanden en maanden t historisch materiaal voor z'n treurspel bestudeerd had hoe ie niet uit was gegaan en z'n toch al zwakke gezondheid bij t schrijven en herschrijven van t stuk letterlijk verwoest had
en nog eens hijgend kreunend hardop klagend lei ze languit op den grond de lantaarn in de linker t touw van de puts in de rechter hand en zoetjes smeekend met gretige overredinkjes in r stem of-ie toch hooren zou en r begrijpen en hààr kant uitkommen
en n achterlichaam lijk n karkas met n mager verschrompeld haarloos kopje klemde zich met wijd gespalkte nagels aan n overzij steen te uitgeput zelfs om naar de lokstem te luistren en dààr kon zij r niet bij met de puts
bas bas de ouwe lei stil de hand verkromd tot een bal het witte haar verwaaid op het piekende builende stroo z'n gezicht zijwaarts gewrongen naar den wand van het schip leek in het stroo verwroet
dat zal dan voor oorzaak hebben poogde ik met tact te argumenteeren ze liet me niet aan het woord en ik trachtte niet aan t woord te komen
ik accepteerde maar schreef reeds den volgenden dag dat ik plotseling verhinderd was van de vriendelijke invitatie gebruik te maken t was me tè machtig
nee t was wat anders geweest hij had iets gehoord in z'n slaap n kreun of n gil iets raars en benauwds nou op z'n ellebogen gestut de oogen schrik wijd gespard keek ie in en door t logies
nou al op jong ja zei t kind dicht bij m neerhurkend en alsof t iets nieuws was ouwe bas is gestorven ja ouwe bas is r geweest knikte de stuurman zoo ineens zei t kind gods wil zei de stuurman
keek gemakshalve over het balkon naar beneden ik zag over het balkon het was een nauwe straat met allemaal balkons balkons aan de overzijde balkons op zij balkons overal
en de kat benee in t donker de stem van vrouwtje herkennend krabbelde diep gurglend smeekend met de smartlijke kreunen van n gewonde met de pijn uitbulking van n gefolterde naar de zij van t leuninkje ach lieve heer ach lieve god snikkerde moeke
loom en bonkig zwalpten de olieschoenen klotsend met den cadans van t schip en uit de overzijkooien klonk t gesnurk van den schipper zoo luid alsof r n varken lei
die in kunstkringen zoo hoog stond aangeschreven deed om het treurspel zèlf eens in te kijken de directeur goed gehumeurd door de volle zalen van n drama a grand spectacle deponeerde t onvrindelijk schrijven in de
ze struikelde haast zoo zwaar as-ie was en poogde de plek af te dreggen waar ze meende dat poes nou most wezen maar de haak was te pootig te lang en te bunglend en de wind met forscher geloei om t huisje heen parsend gierde m plomp uit r handen rechtstandig omlaag
jawel hield hij hardnekkig vol en grimmig blies hij rook naar de lamp dat wéét k wel maar ik ben van n ander geslacht dan u meneer en ik hècht r nou eenmaal an
wat is d'r nou jong snauwde de schipper t hoofd uit de andere kooi stekend hij sliep net zoo lekker de dekselsche aap bas doet zoo rààr zei de jongen schuw van het kooigat terugwijkend rààr wat raar
nachten en nachten herhaalde ze met tranen in r stem is-ie r voor opgebleven heeft-ie heele fragmenten omgewerkt en nu t eindelijk klaar is is-ie door de reactie zoo ziek en uitgeput dat-ie t bed moet houden
de lucifers schenen op te raken doorgaans lag bij z'n tabakspot n stapeltje papieren strookjes bukte hij zich naar het potkacheltje smokkelde ij lachte dan vader z hou je je niet an je voornemen zei de dochter z is t geen kunst iets te gelooven
ze moesten echter gestald worden je kon ze maar niet op straat laten zenuwachtig liep ik een trap hooger naar den zolder smeet de zolderramen open er was een hijschblok k een touw
je kon merken dat de kachel van hem hield dat de bruine tabakspot t plezierig vond bij z'n knokkelhand te staan dat t tafelzeil om hèm glimmerig glansde
naar de kust vaagde een lichtgeul heel kalmpjes met zilverschubben en stalen vloeiingen soms als r geen wolkjes waren en de maansikkel ongestoord kaatsen kon dobberde een tweede maantje in de golven
meneer oud mannetje keek ernstig voor zich dampte plette de lippen sprak nou jà ik hècht r an dat steek k niet onder stoelen of banken ik hèb nou eenmaal t idee dat k nèt zoolang leven zal as r nog lucifers in de kist zijn
en nou dapper van uiterlijk doen inwendig vol schuwe timiede bevinkjes boog ie zich over den kooirand vatte de hand van den ouwe liet r griezelig los en nog ns werom keerend streek ie n lucifer af boven
vrouw stierf was r nog geen kwart van de kist op en nou heb k me in me hoofd gezet dat k zuinig met me phosphorlucifers mot wezen zijn ze op dan kan k me zilveren doossie niet meer gebruiken
de huizen in de pijp zijn nu eenmaal niet stevig toen ik dan ook een oogenblik later met mijne familie aan tafel zat en de hospita balletjes gehakt met roode kool opdiende keek zij mij verwijtend aan wijzend naar het plafond waardoor beurtelings een witte en een zwarte paardepoot stak
let dan toch op uilskuiken schreeuwde ik hijschend en gelijk zag ik den kop van het paard boven den gootrand uitsteken het dier brieschte van blijdschap toen het mij herkende ik was gewend eiken morgen in zijn stal klontjes uit te deelen
werd ik zeer onrustig niet wetend hoe ik er mee aan moest er scheen iets in mijn leven gebroken te zijn iets waarbij het gewone gezond verstand het aflegde
k had ook zelfs dat achterwege kunnen laten want ze negeerde me totaal ze liep me met de gemaniereerdheid van n actrice met n slechte pers voorbij ze zag me niet ik bestond niet voor haar
toen de rukwinden begonnen was t mis geweest bij t eerste doldriftig als door n schrikstuip gegrepen schudden en wringen der knotwilgen van t jaagpad langs de wetering had poes den kolder in r kop gekregen
en tegelijk of iemand r aan de strot naar buiten sleepte of ze uit t huiske getrapt wier stond moeke in den ketsenden wind de deur plofte achter r toe en n kort oogenblik moest ze zich aan de klink
en helaas hebben de levensbepeuteraars die men schrijvers noemt ter wille van t publiek èn hunzelver reputatie zveel historietjes uit hun litterairen duim gezogen dat n goedmoedig lezer ten langen leste in alles de aardige fantasie van meneer auteur meent te zien en niks meer gelooft wel gaat uw gang
superus n uitzondering maak bedoel k daarmee allerminst iets ten gunste van dat treurspel tarquinius superbus is in m'n herinnering als n onsterfelijk stuk blijven leven door n klein lief treurspel dat ik je ga vertellen
ter opvoering in dit seizoen het treurspel in vijf bedrijven arquinius uperbus van onzen stadgenoot théod smit aangenomen wat is dat voor n individu wat is dat voor n stuk drong m'n chef aan
gelooven da's mijn zaak zei hij dan stroef en n oogenblik later probeerde hij n half verkoolden lucifer boven de lamp het werd zomer de kachel werd weggezet de lamp ging eerst ààt op
klom in de goot aaide het dier dat eenigszins nerveus was in zijn manen hing het spionnetje van éénhoog aan zijn rechter achterpoot een gedeelte van een balkon balustrade de huizen in de pijp worden helaas niet oer sterk gebouwd
pardon mevrouw zei ik meneer périer leest alles voortreffelijk meneer viel ze me in de rede dan is met ons stuk n vergissing gebeurd want de meeste bladzijden die bij t inbinden aan mekaar vast zijn geraakt zijn niet eens open
en dat ik bijgevolg tot mijn leedwezen verplicht was tarquinius superbus te retourneeren daarmee was de zaak nog niet van de baan twee drie dagen later terwijl k met périer confereerde werd n visitekaartje afgegeven t kaartje van m'n bovenbuurman
r gedachtetjes sponnen zich om poes poes maakte r ongerust poes met r dolle kuren liep buiten in t noodweer in plaats van over r op t tafelkleed bij de warmte der lamp te dutten en te snorren as ze gewoon was
an dan willen we hopen dat r nog veel doozen in de kist zijn zei ik néé meneer sprak hij met nadruk véél zijn r niet meer hoeveel dan vader spotte de dochter dat tel k niet zei hij nijdig
ik gaf m'n bovenbuurman dichter gelijk dat bij het weigeren van een stuk gebruikelijk is te kennen dat ik vele passages in zijn werk ten zeerste bewonderde dat vele fijne gedachten me buitengewoon hadden getroffen maar dat en maar dat en maar dat en maar dat
dat als zijn ouw mannetjes gezicht met de grijze bak digen dunne lippen de vinnige mondhoekrimpels peinsde kebardjs onrustig dee boos werd de knuffe evenwichtigheid van kamertje tafel lamp kanarie potkachel tabakspot mèt zijn gelaat
pietertje draaide zich om nog eens nou zag ie de kooi weer t stroo de beenen den zak as-ie z lag zag ie de oogen niet maar toch o lieve god t schrikkelijke van de zak de zak over ouwe bas z'n
wat doet me dat n pleizier voor meneer smit boven babbelde ze wat doet me dat machtig pleizier dat z'n stuk opgevoerd wordt nou glimlachte ik dat kan nog wel n paar jaartjes duren meent u hoe jammer sprak ze teleurgesteld
john brulde ik bijna heesch kun je dan niet beter afhuen uilskuiken ezelskop als je denkt dat dat goed voor de beesten is heb je t mis
het ging niet gemakkelijk de katrol was in langen tijd niet gesmeerd en telkens bleef het paard aan een balkon of spionnetje haken beneden hoorde ik ruiten rinkelen het verdraaide dier spartelde stom van dien vervloekten john om niet beter af te houden
want de schepper van tarquinius superbus woonde in t zelfde huis alleen n verdieping hooger dan ik t mag je nu mal lijken t mag van mijn wankel en wispelturigheid ook van mijn niet berekend zijn voor het verfijnd vak van littéraire beoordeeling getuigen
n eind op het strand leek t n gewoon vrachtje dorst pieter eerst mee bij de bun om de tongscharren en d'andre visch te scheppen
maar hij vatte kou werd bedlegerig stierf onverwacht in de groote luciferskist vonden ze hij had er een hangslot op niets geen ènkle lucifer allemaal leege doozen
niet ze vroeg niet wat k bedoelde ze keek me alleen met angstig gejaagde oogen aan en kreeg zenuwtrekkingen op r gezicht of ze moeite had r tranen in te houden
john riep ik naar benee let op het touw en badend in t zweet vierde ik het koord hing over den gootrand oplettend of
nog eens nu waarlijk met heldenmoed doorworstelde ik de resteerende tafreelen van tarquinius superbus de bloederige avonturen van tarquinius priscus serviustullius tullia en hoe ze verder heetten
en de zwarte heesche opjagende stilte de stilte die van uit t gat te schreeuwen begon die je hersens doorbeukte r gele vlammen in sloeg de stilte die draaide en gromde en kraakte en
vraag v hoeveel paarden worden door u gehouden a paarden van praktizeerende genees heel en verloskundigen en veeartsen
en om m'n positie te handhaven intrigeerde ik mee zooals de omstandigheden dat meebrachten ik was koninkje op t derde plan ik had gelijkenis met n fietsrijder die naar benee trappen uitdeelt en naar boven z'n rug ge houdt
bij de gruwelijk scène tusschen sextus en de onteerde lucretia viel t doek op t oogenblik van t moment suprême aan t einde van t vijfde tooneel en bij t begin van t zesde zat lucretia n drie bladzijden langen monoloog jammerend op haar sponde
de leege pramen der portland cement fabriek tjalken pas door an geschut bebeukten de meerpalen en t steigerhout dat je je hart vasthield of r weer niet een lek stooten zou as de laatste maal toen t langeva niet zoo gespookt had en r toch een gezonken was
ik had t na n half dozijn pagina's in m'n bed te hebben gelezen t bed is de plek par excellence om des pudels kern van dramatischen arbeid al of niet te ontdekken met n gebaar eens gefolterden naast t nachtkastje laten vallen en was ingeslapen
r staart bol en ruig dik en dreigend flapte met nijdige smakken of n schipperskees t r lastig maakte r rug kromde in sprong met wijd uitgeschurkte naaldenvacht
den volgenden morgen op t punt t per aangeteekend pakket en met t gedrukt formulier dat daarvoor diende aan den dichter te retourneeren aarzelde ik voor t eerst van m'n leven
ik accepteerde zet om t minder dichterlijk doch op de werkelijkheid gebaseerd uit te drukken zet bij de ratteklem van n horribel stuk t spek van n paar mooie oogen en de meest littérair ontwikkelde dramaturg verliest in t gunstigst geval wat veeren van z'n reputatie ik
want ze sloeg r voile terug en als n zwak man onderging k niet alleen de charme van n beminnelijk vrouwelijk gezichtje maar ook de wanhoop van n in r man geloovend
heb k al veertig jaar zei hij da's n tijd zei ik ja ja zei hij k keek toe voorzichtig knipte hij het dekseltje open dat door een veer bewoog en doodnetjes zorgvuldig alsof-ie iets heel belangrijks aanvatte
hieruit maak ik op dat niet alleen een vallende kat op zijn pooten terecht komt beneden begon de juffrouw van één hoog weer te zaniken het paard had haar spionnetje omgehaald daarenboven met zijn kwispelende staart een bloempot van het kozijn geveegd
ook de visie van twee zwarte vrouwen jong gelaat die k wel eens op de trap was tegenge ogeni komen de vrouw van den dichter n charmant wijfje dat bij de baring van tarquinius superbus ongemeen op haar étage geleden moest hebben
en als je r niet met zeer bekwamen spoed doorheen worstelde regende t brieven en klachten die meneer de directeur als-ie door n beroerde recette uit z'n humeur was door n vergrootglas bekeek en met niet zeer hoffelijke bewoordingen naar mijn afdeeling verwees
en weer trok ik onrustig aan het touw zet voor zet geduldig hijgend zweetend tot ik den kop weder boven den gootrand zag met inspanning van alle krachten wond ik nu eerst het touw om een poot van het ledikant mijner hospita
heeft u t ook gelezen lachte ik me over de plotselinge belangstelling van t vrouwtje dat uit overtuiging nooit n voet in n theater zette verwonderend
voor antwerrepe zei oom de laatste instructies aan den kruier gevend en t recu daar zorrege we zellef voor antwoorddde ie uit z'n humeur strieme en bladders zatte d'r an z'n hande vraag ja wat r ingepakt was geworde
je mot mijn leeren reizen zei ie gemelijk davidje n tik op z'n vingers gevend ibbel wier je van t nagelkluiven dat de jongen zonder ophouen dee as je weer op je vingers bijt krijg je n draai om je ooren mot t n verzwering an je hande worde
je weet bliksems goed hoe ik hiet gromde botje en als je t niet weet dan heb ie maar op te kommen ik sta jullie alle drie alle drie ie ie jou en hèm en hèm
as oom mijkel honderd maal hardnekkig herhaalde of d'r n viesjelant of de kruier van naast de pekelkomkommer winkel most worden besteld met de groote koffer van tante sofie die geleend was met ommegaand werom en oppasse in gosnaam voor de bojem die keduuk van de laatste reis was geworde
simon ga nou mee naar huis laat ze nou maar begaan wat heb ie d'r an zei de vrouw weer met vleiend getrek aan botjes arm
dat zegt niemand ontweek de veldwachter maar je praat te veel en als je te veel praat praat je allicht je neus voorbij na deze met gezag gesproken woorden kwam er een lichte stilte
laat mijn maar begaan zei an weer ik zal m niks doen k zal m alleen maar netjes heelemaal netjes leggen anders niks d'r zal m geen haar kwaad worden gedaan
dat kan wel wezen zei botje stomp kauwend op z'n zinnen laat ik nou iesegrim wezen maar as ik met me vrouw loop wil ik niet van hèm uitgescholden worden
dat komt r van dat we geen viesjelant hebbe genome asof ie dan ook niet op t rijtuig had gemotte zei rachel hoe ken me zoo'n verstopt hoofd hebbe
as d'r nou maar n dame bijkomt zei bets angstig voor de reis in n coupé alleen waarom vroeg oom mijkel boven je hoofd hangt de noodrem as d'r wat gebeurt d'r gebeurt niemendal heb ie zooveel hulp als je noodig heb
en wat is dat hier zei deze verwonderd over een zoo groote samenscholing op den openbaren weg en dat zoo laat d'r is hier niks zei lange hein we praten
t was me n herrie geweest de trein ging om uur griene tijd dat was twaalf minnute voor negenen met lamplicht zaten ze te ontbijten brokkend tegen den zin van d'r maag moeder slokte met moeite n kop thee met n beschuitje
identiteit vanavond was het anders simon appel sentimenteel gemelijk gestoord in een botte logge redeneering waarmede hij zijn vrouw onderhield stoof plotseling op de drie mannen toe schreeuwde woedend wiè zeit r botje
bets moeder tante sofie rachel davidje keken m in één ontzetting na hoe men t recu kon vergeten hoe de kruier r uit z'n eigen niet an gedacht had
hij had geld gebeurd en een extra glaasje gedronken wat hem nooit best bekwam bij tijden was hij zeldzaam zwaarmoedig van dronk log van redeneering zoo ook nu
ga nou mee simon ach god ga nou mee smeekte de vrouw huilend en zich wendend tot de anderen overtuigend doen jullie m nou niks wezen jullie nou de wijste laat m nou loopen
ik til me n dubbele breuk praatte oom nog eens en nou met de hand in z'n zakdoek vatte ie opnieuw t oor van den koffer die met stooten en horten eindelijk in t beneden portaaltje belandde
en an de douane hou je je sleutel bij de hand voor de visitatie voor de olijve hoef je geen rechte te betale anders eet je d'r eerst n paar dan is de pot angebroke hoor je
wou m n handje geven maar omdat ze allemaal door mekaar praatten en in de hoogste nood ineene de beugel t slot greep hoefde oom mijkel nog alleen maar an t na benejen dragen te helpen
en omdat de koffer niet dicht wou ging oom mijkel op t deksel zitten beschreeuwd door bets rachel moeder en sofie bang as ze waren dat de goeie rokken te erreg zouen kreukelen dat t deksel zou splijten dat de pot met olijven die voor sem in antwerpen was ingeslagen op bets r kousen en onderlijfies zou breken
kom wees wijzer vermaande lange hein nog eens laat m loopen ben ik dan begonnen redeneerde ari die warm werd ik heb toch maar botje gezeid
is je vader ooit kwaad geworden omdat ze m g r o o te botje noemen wat deksel nog toe heet jan sluis geen slokkie en is dirk ooit kwaad geworden as ze rooie tegen m zeien
lamme kerel da je d'r ben k zal t an je vader zeggen ze doene je toch niks mot jij dan vechten mot jij dan vechten as je maar weet als je maar weet da'k t an je vader zal zeggen
doch in t centraal station waar ze nog veertien minuten tijd hadden most ie zich laten gelden wou niet alles in t honderd loopen moeder stond al te huilen dat ze bets in n volle maand niet werom zou zien
tegen jou heb ik t niet gromde botje hij het me botje genoemd en nou verdom ik t om langer botje te heeten het stemgeraas werd luider voller in den nacht
daar kommen ongelukken van zei moeder ongerust as de pot met olijven maar niet barst spon rachel r tusschen door oom mijkel blies van inspanning in t trappe donker zag je enkel t witten der watten propjes in z'n ooren en den rand van z'n boord
toen liep rachel de trap af om zich te overtuigen of r geen nat uit de bojem lekte en toen-ie zoo droog as kurk anvoelde bleef ze toekijken tot-ie op den wagen getild was
rachel de andere dochter opgewonden door t gepak voor r zuster en n verstelling die in de haast most gebeuren piekte en hapte tegelijk alleen davidje die bij t gedillebereer al maar had zitten zaniken of-ie bij de koessier op de bok mocht
od od imon vecht nou toch niet ga nou mee simon smeekte de vrouw zich aan zijn arm klampend
niks in antwerpen te krijge kam door de douane die alles an de grenze hield rachel fel rood van angsten met oom mijkel had je toejoer avonture was n eind na de trap geloopen telkens omkijkend of de trein r niet vandoor ging
heb ik iets anders gezeid dan n avond botje beriep an zich op kees en lange hein wel nee ommers hij zei je goeien avond maar hij het geen botje te zeggen schreeuwde botje plots woester
een kozijn van de herberg snikte ze om hem af te leiden maar lange hein de sterkste rakker van t heele dorp lachte hard-op ga nou naar huis botje ze zei t an je vader zeggen wat botje nog kwaadaardiger maakte
hij maar zoo-zoo wakker kies suiker van z'n kom thee in elk oor had-ie voor pijnachtgdore de verwarming n stukkie watten met haarlemmerolie gedraaid werkte verveeld met z'n schouders en t wit van z'n oogen de kruier as man van t vak die de akkevietjes dag an dag
op de hoogte van de herberg liepen zij kees lange hein en an voorbij die uit de kroeg bij de kerk kwamen n avond riep kees avond lange hein n avond botje
er kwam plotseling een sterker gedrang in het donker een samen opstuwen van de lichamenklit naar één zij ari wees jij nou wijzer vermaande lange hein wat voor eer kan je an n dronken man behalen
en bij t buffette huissie klitte de verstoorde familie in verbolgenste stemming analyseerend wiens schuld t geweest was van de niet genomen viesjelant of van de kruier den volgenden dag kreeg bets t recu over de post maar eerst den daaraan volgenden aten ze in antwerpen olijven
en ik laat t r niet bij mopperde botje ik wil verbaal an het me gescholden en gestompt dat laat k me niet welgevallen
dat is hier geen praten zei de veldwachter nadenkend pluizend aan zijn baard mopsneus diepzinnig vooruit as dat geen praten is weet ik niet wat praten is sprak lange hein met nadruk
kruier denk u d'r an dat r n pot met olijven bij is riep rachel zoo dicht achter oom mijkel an loopend dat ze m op z'n hielen trapte kruier hou u m plat voor de veere van me hoed zei bets bleek nou t zoo ver was
dat wil zeggen begon an nu met gemeten hollandschen ernst dat wil zeggen ik doe hem niks maar hij doet mijn wat en we steken ommers nog niet laat mijn maar begaan
tante sofie wou zonder perronkaartje door de kontrolle zette n grooten bek tegen den beambte die r tegenhield bets en rachel deeën of ze in de drukte van reizigers en bagage geen tien konden tellen
david niet zoo dicht r op sprak ze vreemdelijk lachend as die vort gaat leg je d'r onder eer je t weet mijkel in gosnaam hou geen voet op
hij werd stooterig van gebaar wat kees begon te hinderen hou je nou kalm man of t kon wel is mis voor je afloopen zei hij stevig
stond verward en beduusd huilerig en hulpeloos niet goed begrijpend waarom mijkel zoo weggehold was toch met de aanvoeling van n allerverschrikkelijkst gebeuren
blijf van me lijf schudde botje haar af dompkwaadaardig ik wou nou is van hèm weten wat-ie met botje wil zeggen en nou verdraai ik t om langer botje te zijn en doe jij daar nou is wat tegen en zeg jij nou nog is botje
maar wat kies je dan toch redeneerde lange hein weer wiè scheldt r je uit hij hij hij die groote dikkop die aap hij het niet voor botje te schelden ik ben zijn botje niet
botje was de bijnaam van simon appel zooals zijn vader g r o o t e botje heette waarom het was de traditie de kinderen spraken van botje en g r o o t e botje de vrouwen kenden alleen de vrouw van botje
wat trek je riep ie den kruiersrug toe me handen gaan mee de koffer dompte op n tree en de vingers pijnlijk beblazend sprakie t traphol waar de vrouwen op n hoopje drongen klagelijk toe
even waren ze stil ondersteboven van de ellende met t recu ze keken naar de klok naar t gat van de trap waardoorheen oom mijkel verdwenen was bets uit t raampje gebogen met schellen onder r oogen
gejaagd de een voor de ander na op van zenuwen wiegelden de vrouwen de tunnel door moeder helpend die zoo gauw niet kon sneller van stap bij t verwijderd gefluit van n rangeerende locomotief
wijkend houdingloos in t gestommel van karren t slaan van deuren t binnenloopen van n trein t jachten van menschen en menschen moeder uit r sfeer van warm besloten zelden verlaten kamertje met beste benejen en bovenburen
ze hing om zijn hals hem beschermend en de anderen hielden ari vast die naar het donker bokste zonder te raken mannen pas op de polisie vermaande haastig de stem van een omstander er glom een helm in het donker het was de veldwachter die zijn laatste ronde
man wees nou wijzer gemoedelijk an sprak jij ben dronken en ik nuchter ga nou door en redeneerde lange hein we zeggen toch allemaal botje wie zegt nou geen botje
ik wil verbaal opgemaakt hebben gromde botje half snauwend maar toch al bedaarder bij het zien van den helm kom maak r geen napraat van adviseerde an wat het de polisie d'r van noodig we praten toch maar
ach simon maak nou geen ruzie begon de vrouw huilerig van spreken kom nou mee naar huis ze doen je ommers niks wees nou
maar man legde de veldwachter uit wàt zou botje nou beteekenen botje beteekent niks ommers niet zveel al wouen ze nou duizendmaal botje zeggen dan zeggen ze dààr nog niks mee
van n bedaardheid om te zoenen hoezeer bleek van ongewoonte nam ie n derde enkele antwerpen en vijf perronkaartjes t kostte n centen om van te schrikken as-ie nou nog de kruier betaalde was r n weekloon mee gemoeid vijf en vijftig centen over
jij het geen botje te zeggen schreeuwde botje en nou wil ik botje zeggen sarde ari en zooveel as ik wil we zijn hier in n vrij land en nou zal ik t juist zeggen botje botje botje
of ze gestoken werd stond bets ineens op de sleutel de koffer allemachtig ze had the eens t recu van de kruier heit u t recu oom mijkel vroeg ze driftig z'n oogen doken in z'n behaard gezicht dan schichtig naar de
kruier zei tante sofie die as je in r binnenste kon lezen spijt over de geleende koffer had kruier zei u d'r voor zorrege dat r niks mee gebeurt dat-ie niet van de wagen valt zei u asjeblief kruier pas u op de muren voor de kalk zei moeder beangst
het was een donkere avond meeste huizen waren onverlicht daar het laat was over elven in het dikke zwart van de herbergschaduw elkander nauwelijks ziende klitten ze saam botje lastig opduwend ongemakkelijk als een slaapdronken
waarom scheld je mijn voor botje gromde botje dicht opdringend op ari die te lachen stond heb ik wat van jou an wat mot je van mijn
we praten as fatsoenlijke burgers zei kees onvervaard en waarom zouen we nièt praten d'r is onderscheid tusschen praten en praten zei weer de veldwachter en zoo laat mag r niet geprààt worden
reken is an zes passies van de tram gespaard gelijk gegeven maar omdat moeder de stuipen op d'r lijf kreeg as ze an de grachten dacht enkel dacht de grachten waarin de viesjelant terecht kon kommen as t paard van god weet wat schrikte
gaan jullie nou maar naar huis vermaande de veldwachter nogmaals en ernstig t is na bezette tijd hij het me gescholden voor botje nou en wat zou dat man je praat dronkepraat wie zegt r dat k dronken ben
de eenige die r positieven bij mekaar had was tante sofie die was eerst na den conducteur gedribbeld toen na den hoofdconducteur en over r woorden struikelend soebatte ze effen te wachten
dan of t toeval met ze was zat bets ineens ze zat ze zat in n coupé dames en vol-op tijd daar hadden ze voor gedraafd en gejaagd al de portieren stonden open d'r kwammen menschen zoo doodbedaard anzetten of d'r niks gebeurde
hield in martelaarschap z'n mond hij was pips van ergernis en kou de regen sterker geworden opgezweept door n nijdigen wind siepelde van z'n hoed in z'n opgeslagen jaskraag verpapte de
en nou wil ik niet snauwde hij zij huilerig zenuwachtig bang voor z'n knuisten begon dan schreeuwerig te
en ik heet simon appel en zoo ook me vader ga nou mee simon hield de vrouw aan t is nou ommers bijgelegd wel ja ga jij nou naar huis
an den eersten den besten vragend waar ze most wezen voor n koffer na antwerpen doch toen ze eindelijk boven kwam met t recu in r trillende hand was t baanvak waar de trein met bets had gestaan onmiskenbaar leeg n leegte van twee glimmende lange rails
hoe men zoo stom kon wezen en dat ze t allemaal in de haast door d'r hoofd was gegaan as oom hard loopt haalt ie t zei rachel de wijzers van de klok met benepen oogen vasthoudend je zag de groote
de witte adembuiltjes ploften r neus uit wilder onstuimiger as de groote wijzer n zetje verschoof moeder in diepste verlatenheid telkens naar de verkeerde zijde voor eiken haastig aanstappenden reiziger wijkend
met dat bakbeest van n kist kon je niet op de electrische jammer genoeg had je te kiezen tusschen n viesjelant en de kruier eerst hadden ze oom mijkel die liever lui as moe werd die de koffer op de imperjaal wou zetten om dan zelf met z'n zessen in de koes te kruipen
hij het recht redeneerde botje koppig om mijn botje te noemen ik heet simon appel en me vader heet simon appel en me grootvader heet appel dan vraag ik maar wat t met botje mot en wat botje beteekent
t was n wip van meeninkjes en besluiten dan met n vaart omhoog dan met n bons na benejen zoo zou t n poos geduurd hebben as moeder dood op van zenuwen an t dillebereeren geen end had gemaakt door de huilerig gejaagde verklaring dat ze liever thuis bleef as langs de grachten te rijjen
maar allemachtig man wat mot je wat mot je begon lange hein te redeneeren wie legt je nou dat in de weg héét je botje of heet je niet botje wat mot je dan
en toen-ie vlak voor t portier met n adempiepende zwak reutlende borst stopte hakkelde ie met weerbarstige stuip hijgingen dat t een gulden zeven en veertig an vracht kostte dat-ie maar vijf en vijftig cente bij zich had dat ze zonder geld geen recu woue geve de
dan zwaaide bets ineens verrukt met r arm boven de trapgrot daagde t hoofd van oom mijkel met de watten propjes hoestend op stikken af dat was geen beweging voor n man die bronchitis te pakken had plompte ie van t eene been op t andere haast vallend over den boom van n postkar
in de herberg gluurde een vrouw achter een verlicht gordijn en wat andere boeren kwamen op het geraas den weg langs wil ik jou is wat zeggen zei kees wijs ernstig nadruk leggend op elk woord jij bent n isegrim
het was zelden gebeurlijk dat men dwaas deftig simon appel zeide als men botje bedoelde zelfs op de jaarlijksche verkoopingen van takkenbossen mijnde hij als b o t j e en de notaris twijfelde geen moment aan de identiteit
en zeg jij nou nag is botje hield hij aan koppig zanikend nou wil ik jou dat was tegen ari nog is botje hooren zeggen je hebt mijn voor botje uitgemaakt en nou wil ik van jou is weten wat botje is
wat is dat voor n ààrdige koffer klaagde oom in de ronding van de trap bekneld hoe neemt men zoo'n ongein van n koffer om mee te reizen ik hou m niet me vingers snije af laat m in bosnaam niet vallen riep tante sofie boven an de trap doe je zaddoek om t oor
en toen r na de volle tram n tweede kwam kregen moeder sofie bets en rachel nog net plaatsen binnenin most hij met davidje voorop met vrouwen had je als voort t zelfde als voort
kordaat den rijksdaalder uit tante's hand grijpend probeerde rachel t met daverende knieën en flapprende rokken asof ze werd nagezet sprong ze de trap met twee drie trejen gelijk af naar t bagagelokaal waar ze nog nooit was geweest
en zonder te antwoorden schoot ie als n vluchtende misdadiger naar de trap bijna tegen aankomende reizigers botsend
het werd even een kort gestommel in den donkeren hoek hoog boven alles uit gilde de krijschstem van de vrouw o
an dan zeggen dat-ie met botje niks bedoeld het geen cent hoor nou dan is t goed goeien avond saam nacht botje nacht botje en de kleine klit ontwarde zich
en n neus die snoof asof ze narciss bij van lier in de amstelstraat op t lijk van de markiezin de pompadour zag liggen beet op r lippen van hitsende spanning gotogot geen nachthemd geen haar geen stuk kleere as je aankwam
keef niet rakette geen verwijten smeet m z'n boterhammen niet toe ze dee t ellendigste wat-ie na vaders onbewogen liggen in bed had gezien
gevoelden zij op haar nog veilig plekje behoefte mekaar door prikkelende herinneringen en folter verhalen op te monteren althans de goud bronzen bang voor de stilte vroeg zeer dringend van nog erger
ja zeide de bromvlieg verstrooid maar ik bestrijk liever n bloem die is aangenamer bescheidener en minder wreed breekt je hart niet als je ziet wat gebeurt
en dat zou-ie bereikt hebben na nog n paar jaar hard sloven als z'n zwakke longen tegen n tweede loodvergiftiging bestand waren geweest t lange ziekbed slokte de spaarcenten vader stierf in t hartje van den winter
op hem toevliegend alles mijdend wat ook maar even gevaarlijk leek zag ik dat hij verloren was dat er niet te redden viel kom niet bij me zeide hij nog het is afgeloopen
een vriend die niet luisteren wou die niet in den jammer dier zonnen geloofde cirkelde mee in n draaikolk van licht stortte blind neer een ander opstandig tegen de waarheid dat er één licht is één licht één leven vloog in de vreugde keerde nooit terug
bonsde neer met n smak je heb m gerààkt zei de baas maar je mot ze nooit los laten anders halen ze de gekste kunste uit doe t nog maar
n paar maal hadden ze geduld n paar maal snauwden ze tot-ie gedaan kreeg omdat ze bang voor n ongeluk waren bang voor z'n hinken bang voor z'n schelvischoogen als oom of n ander de goten in
ik heb vertelde de goud bronzen op haar beurt ik heb vanmorgen kurieuze dingen onderzocht zoo toen t daglicht werd zag ik twee wezens liggen
het sloeg een orkaan in het glas alsof een hoos de luchten in warrelde een cycloon rondstormde een aardbeving den grond doordreunde vluchtten de dieren de greppel golfde van het onstuimige vallen het werd er z vol dat geen vakje
ik heb eens n kind in t water zien vallen dat kind werd r uitgehaald k heb vlammen uit n huis zien slaan al wat in dat huis was werd gered wij kunnen niets het kan niet
als ik u daar niet tegengehouden had zou u dit bedriegelijk daglicht voor licht hebben versleten zoodra t begint te schemeren zullen we trachten n uitweg te vinden
als ze schrikken zijn ze in de klem sprak de bromvlieg en waarlijk net toen ze het zei joelde een zwerm omhoog vluchtend voor de schaduw van een musch die op t bloemenrekje gestreken n stukje brood in z'n bek henen droeg tegelijk werd de kamerdeur geopend n meisje kwam binnen
aan elk der gaskraantjes hing n ding zooals u het meer heeft gezien en waarvan geen onzer gebruik zal maken je weet wat je wacht pas op zeide ik tot mijn broer hij ontweek die dingen maar een moment later terwijl ik niet op hem lette hij was onbezonnen hoorde ik een gil
of is er wat anders hij leeft naar men zegt zoo lang wij zoo kort wat deert hem onze dag hij leeft nièt langer dan wij
de lippen in lach vroolijkte opnieuw het meisje de kamer in en schalksch speelsch de soepele handjes om het gesnor en gewoel van den glazen koepel
toen k radeloos door het venster vloog lagen er ontelbaren te trillen te hijgen te verhongeren t was afstootender zelfs dan déze hel
afbranden ging s avonds prettig naar huis vol smeren en vlekken en moeder zelf terugkeerend met t een of ander bewaard kliekje sprak zoo opgewekt en verheugd of ze over r man zat
mijn broer om één voorbeeld te noemen hernam de bromvlieg naar den zweetenden hemel kijkend mijn broer hebben ze met duizend anderen z
neergestreken op het damast tafelkleed verlokt door den zoeten geur van een papier enkel om het schoone kleefde hij met de voorpooten aan een glimmende massa
toen vond moeder m s avonds grienend bij t gloeiend kacheltje de jongens hadden m z gepest de baas was z an t opspelen geweest over slordig gesorteerde letters dat-ie r in schafttijd vandoor was gehold zoo gauw als t met t kreupel been kon
het was een ontzettend gezicht de een na den ander rukte sidderde kermde raasde in doodsangst hoe wilder ze bewogen hoe wreeder ze werden vastgezogen
datzelfde hebben die u niet meer ziet bewegen datzelfde heb ik vanmorgen gedacht toen k dwaas onnadenkend tegen beter weten in toch in deze vervloeking belandde
heel vroeg was t j ongske present buiten was t nog schemer benee in den kelder begonnen de twee knechts slaperig bij t licht van de gaspitten te werken
schoof de goud bronzen naar de sterke bromvlieg een wijle bleven ze sprakeloos dan zeide de goud bronzen ik dacht dat ik veel in m'n leven gezien veel had meegemaakt
toen ging het meisje glimlachend je heb je prachtig gehouden zeide de bromvlieg als je je had laten verschrikken was t mis geweest
er lagen uiltjes vlinders die niet meer vliegen konden muggen met verbrande pooten torren met vernielde sprieten ontelbare gewonden gekneusde stervende kameraden
ik althans zou me niet durven vermeten het aantal van hun en van onze dooden te tellen noch den duur uit te drukken van n tijd terwijl de zon die iedereen uitlacht om beurten een van ons een van hen als n stofje slurpt ook zou ik niet willen ruilen niet om alles
gelijk schepelingen aan boord van een geteisterd schip gelijk doods angstigen in de verschrikkingen van den laten nacht gelijk gezonden in tijden van fataal besmettende ziekten
het gezoem in het glas werd zoo sterk dat ze haar eigen woorden niet meer verstond nieuwe snoeplustigen verdwaalden gejaagd tegen t glas
t huiselijk evenwicht zou gebleven zijn als t zachter weer niet aan was gebroken lodewijk niet mee naar buitenwerk op huizen in aanbouw had gemoeten dat liep dadelijk mis op de daken dorst ie niet op de stellingen nog minder
verdwaalt bega niet de dwaasheid der anderen die zich voor schijn genot verminken zelfmoorden ik heb t met deze oogen gezien hoe één lampje in n kamer het tafelblad bezaaide
op de suikerbedding van t bord mekaar in gulzigheid verdringend smakkerig zuigend krielden nieuwe vliegen zouden we t probeeren vroeg de goud bronzen die er wee bij werd
binnen nieuwsgierig trad ze toe op het glas en blij met de vangst lei ze r kleuter handjes om den glazen koepel pogend de vliegen in het bier te jagen
dit is het allerergste de macht die dit heeft bezonnen dit marteltuig dit moordhol is een macht zonder liefde het lijkt het
de zon achter een dakspits nog met guitige klimopstuivinkjes op het behang liet het gonzende glas in eene luwte van schaduw de rozen op het bloemrek werden bleeker het tsjilpen der vogels scheller van roep
niet voor het licht van de maan niet voor het licht van de sterren maar voor het valsche dat menschen ontsteken mijn moeder die meer dan één dag leefde omdat ze wijs was en dacht zeide het reeds in mijn jeugd
zei de knecht bijna onwillig niet één van de tegenwoordige jongens deugde zoo as je ze de helft had geleerd smeerden ze m nee ik ken t wel zei lodewijkje stevig opgemonterd door de vriendelijke woorden van de baas je eene hand zoo en je andere zoo en dan met n
lodewijkje met twee ooms en n buurman bewezen de laatste eer en de weduwe ging uit schoonmaken om d'r kacheltje warm te houden de eerste jaren bleef lodewijkje op t kamertje met de alkoof
afgeloopen diep wanhopig zette ik mij op de koperen gaskroon het noodlot vervloekend dat ons dwingt gezonden en krachtigen die op de laag manier worden aangerand gepijnigd ten doode mishandeld hartigse zelfs niet met opoffering van eigen leven te hulp kunnen komen
de kamer was stil maar er buiten in t jolig groen tuintje in t besloten huis der jonge wilgen en populieren ruchtte het snappend gepraat van warmte dronkene vogels
nu kun je ze van dichtbij bekijken zei k tot mezelf en vloog voorzichtig naar het bosch dat op hun hoofd groeit het is daar zoo vreemd
oom karel een waarmee niet te gekken viel dee nog n laatste poging nam m mee naar z'n eigen patroon om n verver van m te maken met den kouwen winterdag was t wel niet druk stond t buitenwerk stil in de werkplaats viel genoeg te doen
daaronder dorstig en dor de knoppen in schut van de kelkslippen de naaldige blaadjes kurkig verstard loom schuddebollend op t geblaas van den wind waren de potten met rozen en geraniums
dat deed de deur alweer dicht de baas die niet geassureerd was vloekte als n ketter gaf m bijna n pak ransel s avonds griende moeder verwoed voor de galg groeide ie op de lummel
nog bezig met het weer gladden der vliezen de voeten verzogen in t vocht van het glas elk woord met de echo van n bevenden harte slag sprak de goudbronzen vlieg eene zwaar gebouwde aan wier gezoem en gesnor zoo straks als het dreunen van wind had
mijn ongelukkige broer trachtte de voorpooten los te werken u had z'n wanhopige oogen moeten zien toen de glimmende massa zonder aarzeling z'n achterpooten z'n vleugels greep