AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en tableaux-vivants en terwijl de drukte van feestbereiding voer door de notabele families van laboewangi scheen ook in de ziel der inlandsche bevolking louis couperus de stille kracht iets te varen maar niet zoo lucht iets als van feestvierende liefdadigheid
hij haalde zijn schouders op hij verdedigde zich met zijn blague als stofgoud vielen zijn woorden op haar terwijl als van een tijger zijn oogen vonkelden hem overredende toch voortaan arme doddy te sparen vatte zij zijne hand zijn hand waarop zij verliefd was zijn vingers zijn palm die zij dien morgen
heeft iemand bewogen vroeg eva zij knikten allen van neen ida was bleek geworden ik voel trillingen in mijn vingers murmelde zij
wat is er saïna of het kindje maar weêr terug mocht naar het natte huisje in de kampong waarom vroeg eva verbaasd heeft je kindje het hier dan niet goed
o ik voel er de huivering van de geheimzinnigheid in den avond waarin iets schijnt aan te dreigen ik weet niet wat een bange toekomst een gevaar voor ons voor ons
te paard onvermoeid jolig aan tafel en zo jong dat hij van de tandak meid wel aannam de slendang
hun leven met elkaâr was als iets oneigenlijks als een droom die waasde door den regen heen en het was eva als een plotseling ontwaken toen op een middag zij buiten loopend in de vochtige laan en wachtende op van helderen van oudijck haar naderen zag
zij had hem vaarwel gezegd zij moest hem vergeten europa wachtte haar en haar man en haar kind een paar dagen later was zij te batavia zij kende batavia ternauwernood jaren geleden was zij er enkele malen geweest toen zij uitkwam
de oogen somber zwart den mond door het betelsap als breeder geteekend en waarin de afgevijlde zwart gelakte tanden grijnsden was als een maskergrimas en bedierf het edel hooge van hare uitdrukking zij droeg een zwart satijnen kabaia met juweelen gesloten
onuitgesproken hoopt hij dat god zal oprichten wat neêr is gedrukt eenmaal eenmaal in de ver verwijderde opendeiningen van de dageradende toekomst
zijn eerzucht had nu gesteld die logica van de stijgende lijn want zijn eerzucht had als doel zich gesteld die oprichting van dat javaansche geslacht zoû hij falen
en met haar tandakte een oogenblik heel knap doende de hieratische lenigheden der handen en voeten en heupen in plaats van zich met een rijksdaalder los te koopen en haar te laten dansen met den wedono
neen hij wist zelve niet of hij geloofde zijn vrouw had zoo rustig geantwoord en nu de eerste dagen van het engagement was zij zoo kalm geweest glimlachend als altijd dat vreemde van haar dat onkwetsbare alsof niets haar kon deren zag hij nu voor het eerst
wat hij nu wilde bereiken was een doel waarvan de idee sproot uit zijne menschelijkheid uit het edele van hemzelven wat hij nu wilde bereiken was een ideaal een louis couperus de stille kracht ideaal van westerling in het oosten en van westerling die het oosten zag zooals hij het zien wilde en alleen zien kon
in hare slaapkamer hingen enkele platen een jonge vrouw achterover op een kanten bed en gezoend door twee stoeiende engeltjes een ander een leeuw met een pijl in de borst aan de voeten van een glimlachende maagd
hij lachte je wordt jaloersch riep hij uit jaloersch word ik heusch jaloersch het is ellendig als ik het word ik weet het niet ik geloof toch van niet ik wil het niet worden ik geloof toch dat er iets is dat mij altijd zal beschermen een duivel
in dit oogenblik moê van het cijferen opademende in den wind ademde hij tegelijk met de frischheid van de zee den weemoed van de zee in den geheimzinnigen weemoed der indische zeeën den opspokenden weemoed louis couperus de stille kracht der zeeën van java de weemoed
verzuurde opiumlucht had alles doordrongen en aan de tafel zat si oudijck met een arabier terwijl een javaansche vrouw op de baleh-baleh hurkte zich een sirihblad bereidend
zonder het minste idee van verhouding en stortte zich dan uit bij eva die lachte en haar troostte haar man de louis couperus de stille kracht controleur was nooit in holland geweest hij had zijne opvoeding geheel te batavia gehad aan het gymnazium willem iii en aan de indische afdeeling
die kleine streelingen brachten hem even in goed humeur maar aanstonds voelde hij weêr al zijne bitterheid toen hij onder een stapel brieven op zijn bureau herkende de verdraaide handschriften van een paar duistere schrijvers
nu was in het kantoor licht ontstoken en ook in de aangrenzen de slaapkamer waar het door de jaloezieën schemerde de rezident een groote zware man in zwart jasje witte broek liep de kamer door en riep naar buiten oppas
doezelde het laatste licht van de zon een dofgouden weêrschijn waartegen de molligheid der waringins de statie van de klappers afstaken als zwart geëtst
ze zegt niets maar ze ziet er decoratief uit ik ben altijd blij als ze mijn jour decoreeren en ik mis iets als ze er niet zijn en dan de oude raden ajoe pangéran grijs waardig een koningin
ondanks zichzelven maakte het hem somber het was alles vaag en hij had zich niets te verwijten voor zichzelven en voor de wereld was hij goed ambtenaar goed echtgenoot en goed vader was hij goed mensch
door de beslommeringen voor de voorstelling gerukt uit haar spleen opgewekt tot vlug doen waardeerde zij dit goed mooie in hare omgeving en zij schreef er zoo louis couperus de stille kracht enthouziast over naar holland dat hare ouders voor wie indië een gesloten boek was glimlachten
kracht gemengd in standjes eens in een ketjoe partij soms gekleed met een sarong soms met een oud gestreept katoenen pakje en hij sliep nu hier en dan daar
hij kon zoo spreken want hij wist dat hij dezen keer de stille kracht was te krachtig geweest alleen door zijn eenvoudigen moed van ambtenaar hollander en man
ziet u als alles gewoon was gegaan dan dan had ik niet gehandeld als ik gedaan heb ik ben altijd geweest een man van de praktijk en daarop was ik trotsch en ik was trotsch op het gewone leven mijn eigen leven dat ik leidde volgens principes die ik goed dacht naar een hoog punt onder de menschen
als in indië de menschen niet kwaad spreken spreken de tafels kwaad zei eva de geesten murmelde ida louis couperus de stille kracht dit zijn meestal spotgeesten doceerde mevrouw rantzow maar de tafel tikte voort schrijf op onno zei eva
aan geld verdienen en geld verteeren aan alles wat de lijfs wellust is van den westerling in het oosten zulke menschen louis couperus de stille kracht herademden en schudden af van zich de nachtmerrie
de regent bezwoer hem aan zoo iets niet te denken en nu om in vriendschap te scheiden smeekte hij van oudijck nog eens te gaan zitten hij zette zich bij deze beweging stiet van oudijck als toevallig tegen het glas dat geheel parelde van ijskoude en dat hij nog niet aan de lippen had gezet het viel kletterend op den grond
heb je niet vergeten den grooten flacon met de witte ajer wangi ni apa andjeng u dan is het goed geef mij voortaan toch een fijneren handdoek voor mijn gezicht ik zeg je altijd een fijnen handdoek te geven ik hoû niet van die grove
en chitsen kabaai met een slendang over den schouder en een bloem in het haar al jullie kultuur waarmeê je rijk wilt worden dat is een westersch idee dat mislukt op den duur al onze administratie dat is vermoeiend in de warmte
en het deed hem goed hier in den avond vol geheim aan de brantas te hooren tornen aan die onlaakbaarheid aan dien hoogen intègren adel het deed hem goed te ontmoeten een verstooteling die hem in éen oogenblik die hoog tronende vaderfiguur vuil gooide met slijk en smerigheid
hij plukte maar terwijl zij schommelden om de tafel zagen zij hem door den tuin aankomen en alle de oogen van die vrouwen gingen naar hem toe als naar een jongen verleider die kwam in den zonneschijn als een stralenkrans om hem heen de raden ajoe douairière glimlachte en zag naar haar jongsten zoon
maar mijn man kan ik hier niet alleen laten hij zoû niets hebben zonder mij tenminste dat geloof ik dat is nog zoo iets als een illuzie misschien is het niet zoo
blauw gestreept de dames in sarong en kabaai zich bezig houdende met aap of lorre of kantjil in eenvoud van ziel met altijd de zelfde lieve aardigheid langzaam en slepend en het zelfde zachte lachje de hartstochten die er wel waren sluimerden in in dien zachten glimlach
de rezident de assistent-rezident voor zijn bed toch herkende hij hen maar hij sprak niet terwijl zij hem beiden poogden te louis couperus de stille kracht doen inzien het hoogst onbehoorlijke van zijn gedragingen staarde hij henbeiden onbeschaamd aan en volhardde in zijn zwijgen
de patih volgde met een paar volgelingen die den regent uit de kaboepaten waren nageloopen machteloos de stoet verdween in het donker léonie met een glimlach moê steeg in het rijtuig van den
dat dezen keer éen raad van indië éen directeur en drie jongelui uit den handel mevrouw van oudijck te batavia hebben geamuzeerd en ik kan jullie verzekeren begon de dokter dat als mevrouw van oudijck niet geregeld naar batavia ging zij een weldadige kuur zoû missen ook al doet zij die kuur op haar eigen houtje en niet
dat wel zelden artistiek was maar waarin zij toch bracht een prettigen toon iets dat allen aan holland deed denken dat clubje die groep bewonderde haar en volgde van zelve den toon dien zij aangaf
dat was ook zoo dat zoû zoo zijn een feit dien eersten avond van de passer malam vroolijk lichtende van honderd petroleum lampjes lokkelijk dampende van laag drijvende bakluchten vol van het bonte gewarrel der feestende bevolking
de zon ging onder in een immense uitwaaiering van oranje straalbundels als donker mollig fluweel gedoezeld tegen dien trots van louis couperus de stille kracht gloed waren de verre geboomtelijnen die de bibitvelden begrensden nog niet beplant en liggende in sombere aarde kleur van brake akkers uit
hier had zij niets hier voelde zij zich misplaatst hier had zij in haar clubje van getrouwen die zich om haar verzamelden omdat zij vroolijk was niets van diepere sympathie van inniger conversatie dan alleen met van helderen en met hem wilde zij voorzichtig zijn om hem geene illuzie's te geven
tusschen wie en wie europa en china dat klinkt als een sprookje grinnikte dokter rantzow
een huiverende kilheid woei aan vulde het huis een tochtslag woei de lamp uit en in den donker bleven zij nog een oogenblik zij trots de openheid der galerij bijna in den arm van haar zoon en haar minnaar
maar was haar leven geregeld gingen hare kinderen weêr naar school en had zij een aardige broodwinning dat alles was zoo vlug en zonder ostentatie in zijn werk gegaan men gaf zoo ruime giften op de lijsten de dames bestelden zoo gemakkelijk een japon of een hoed die zij niet noodig hadden dat eva verbaasd was
arm indië wat schelden ze er niet op het land kan het toch niet helpen dat er kaninefaten op zijn grond zijn gekomen barbaarsche veroveraars die maar rijk willen worden en weg en als ze dan niet rijk worden dan schelden ze op de warmte die god het van den beginne gegeven heeft op het gemis aan voedsel voor ziel en geest ziel en geest van den kaninefaat
eva had echter gesproken met den rezident en verklaarde wel te willen organizeeren maar met een onbeperkte volmacht zij had er niets op tegen dat de rezident een ander zoû nemen om het feest op touw te zetten maar als hij haar nam was de onbeperkte volmacht de voorwaarde
voor die dagen spaarde men het halve jaar van alle kanten stroomde het vol in de twee hôtels louis couperus de stille kracht ieder huisgezin borg logé's met hartstocht wedde men in een vloed van champagne het publiek ook de dames de race paarden kennende zoo goed als waren zij allen haar eigendom
zij had er zich eerst tegen verzet zij had eerst hare rechten op hem willen doen gelden maar toen zij waarlijk zag dat hij geen minuut te veel had zag zij van hare rechten af zij had dadelijk ingezien dat haar man niet met haar zoû meêleven en zij niet met haar man
die dingen waren om het worden van toekomst die dingen waren vooral om vrede recht en verbroedering o de groote verbroedering van wat arm was en rijk nu in haar eenzaamheid dacht zij er over als het hoogste ideaal waaraan gewerkt kon worden zooals beeldhouwers werken aan een monument
de groote stevige man die daar stond wijdbeens op ademend den langzaam met vlagen aanwaaienden wind moê van zijn werk van zijn zitten aan zijn schrijftafel van zijne berekeningen der duitenkwestie die afschaffing louis couperus de stille kracht der duiten door den gouverneur-generaal zijner persoonlijke verantwoordelijkheid opgelegd als een kwestie van belang
van menschen zij spraken niet veel zij schommelden behagelijk op en neêr nu en dan wisselend een enkel woord mevrouw de luce en mevrouw van oudijck spraken maleisch maar niet veel een zachte goedmoedige verveling zeefde neêr op zoo vele schommelende menschen vreemd was het te zien die
waar men hem toch enkele weken had zien wonen in zijn voorgalerijtje onbewegelijk liggende in zijn stoel de beenen op de latten onbewegelijk als starende naar éen punt
zij zoû spreken met haar zoon soenario met zijn broeder zij zouden tot rede brengen zijn door drank en spel en vrouwen verwilderde zinnen o zoo de rezident maar ontferming had zoo hij zich maar liet
maar het goede bleef voor haar epizode de enkele menschen uitzondering en trots al haar zoeken en denken vond zij haar weg niet en zij bleef in louis couperus de stille kracht hare ontstemming van vrouw
laat ons dan nu naar binnengaan en deel mij zoo spoedig mogelijk uw bevindingen meê de regent boog hij was olijfbleek van een stille geheimzinnige woede die als een kratervuur in hem werkte
eva beloofde zij was niet van een twistzieke natuur iets te doen iets op touw te zetten iets tot stand te brengen haar artistieke energie te uiten was haar lust en haar leven was haar de troost in het duffe indische leven
van simpel mannelijken eenvoud schrikte hij voor zichzelven als voor een opkomende krankzinnigheid die hij diep in zich begon waar te nemen en hoe krachtig hij geweest was tijdens het vreemde gebeuren zelve dat hij nog met een enkel woord van dreigende kracht had kunnen bezweren deze bijgeloovigheid als de naziekte van dat gebeuren
den volgenden dag vertrok zij naar soerabaia logeerde er in het rezidentie-huis en deed waarlijk den dentist hare tanden soigneeren dat was altijd goed eens in het jaar zij besteedde er dezen keer ongeveer vijfhonderd gulden aan
er was in zijn toon niets anders dan de joviale begroeting van een man die hard gewerkt heeft aan zijn schrijftafel en nu blij is een lieve mooie vrouw te zien aan wier tafel hij zoo straks zal zitten zij verwonderde zich zij bewonderde hem
dan dat hij had kunnen zweren geen zoon te hebben bijna zonder het te weten gewonnen in dien tijd hij herinnerde zich niet duidelijk de huishoudster die hij gehad had vor zijn eerste huwelijk en hij liet de geheele zaak der anonieme brieven liever maar voortsmeulen in hun duistere schaduw dan dat hij ze onderzocht
zij liepen in een blauw gestreept katoenen buisje en broek op bloote voeten en gingen naar de paarden naar de duiven zien ze plaagden doddy's kakatoe die op het dak der bijgebouwen trippelde zij bezaten een tamme
en wiens groote illuzie was het volgende jaar toch eindelijk eens naar europa te gaan met verlof om de fransche expozitie te zien er was een verwonderlijke distinctie en ingeboren stijl in dezen jongen man
de raden van indië alléen dragende een hoogen hoed de streng afgemeten etiquettetjes op een receptie vertrekt het eerst de hoogst geplaatste ambtenaar en de anderen volgen
omdat hij in het diepst van zich dien vader haatte niet om die aanleiding of deze reden maar om een geheimzinnige bloed antipathie omdat hij zich trots zijn voorkomen en voordoen van blonden en blanken europeaan geheimzinnig verwant voelde aan dezen onechten broêr
later moest doddy daar maar aan wennen zich daarin schikken leeren en bedacht hij in solo in den kraton was het toch ook zoo met zijn ooms en zijn neven
zij deed maar of zij rezidentsvrouw was en gaf prenta aan iedereen louis couperus de stille kracht eigenlijk toch was zij niet mooi kleedde zij zich onmogelijk was haar huis onbegrijpelijk ingericht en dan haar verhouding met van helderen hunne avondwandelingen bij den vuurtoren
hij kon niet bevroeden waarom het was er was niets hij kon zich het gelaat van een vijand niet denken en louis couperus de stille kracht elken dag kwamen de brieven en iederen dag was een vijandelijkheid in schaduw om hem heen het was te mystiek voor zijn natuur om hem niet bitter en somber en treurig te maken
had geene andere ambitie dan den man te hebben dien zij waardig koos geen ander zieleleven dan de eeredienst van haar lichaam als een afrodite die priesteres van zichzelve zoû zijn
en het vreemde gebeuren ging voort een groote steen vernielde een spiegel hij liet kalm opruimen de scherven zijn natuur was niet om te gelooven aan de bovennatuurlijkheid der gebeurlijkheden en hij geloofde ook niet
met haar volbloed hollandschen man die er uitzag als een boer de andere zonen en dochteren in alle nuances van bruin en niet dadelijk uit elkaâr te kennen om hen heen de kinderen de kleinkinderen de baboe's de kleine louis couperus de stille kracht gouden pleegkinderen de lorre's en de kantjil en over al deze menschen en kinderen en beesten als
toch wist hij heel goed dat de hoofdplaats van java zich maar als erg europeesch aanstelde en in werkelijkheid toch maar half europeesch was in zichzelven verborgen voor zijn vrouw die spijt had om die vervlogen illuzie batavia lachte hij er stilletjes om dat hij had weten gedaan te krijgen op laboewangi te blijven
er was hoe rampzalig hij zich voelen moest hij de man van het huiselijk innige en de man der koele praktijk in een huis door de zijnen verlaten en vol onverklaarbaar gebeuren geen zweem van vertwijfling en neêrslachtigheid in zijn volhardenden mannelijken eenvoud
en bij de middagthee in den tuin begon zij te huilen zeide dat zij hoofdpijn had van kiespijn dat zij ziek werd dat zij het niet meer kon uithouden van oudijck nerveus bezorgd werd aangedaan hij kon nooit hare tranen zien en hij gaf toe als altijd aan haar waar het hare persoonlijke zaken betrof
in deze familie die zich steeds bij elkander hield een oude moeder en grootmoeder solosche prinses de oudste zoon administrateur drie dochters getrouwd en met haar mannen employé's levende in de schaduw der fabriek
waarom het is hier verschrikkelijk wij hebben naar de regens verlangd en nu ze er zijn maken ze me dol en ik weet het niet ik hoû het hier niet meer uit waar in indië
gedachtengang in eén vizioen van verschrikking zag hij het plotseling voor zich als het licht van zijn naderenden ouderdom zooals grijsaards soms eensklaps de waarheid zien en toch hij was jong nog hij was krachtig en hij voelde dat als hij niet zwenken zoû zijne krankzinnende gedachte ze hem ziek zwak en ellendig
dan trilde haar lichaam en doddy latende met addy troonde zij theo meê en berispte hem dat hij zoo jaloersch keek van machtelooze woede zij maakte zich een beetje boos en vroeg wat of hij wilde
en dat ze haar iederen dag brutaler maakte onverschilliger ieder oogenblik logeerde zij op patjaram onder het eerste het beste voorwendsel de anonieme brieven die van oudijck nog dikwijls haar voorlegde ontroerden haar niet meer zij raakte aan ze gewoon zonder een enkel woord gaf zij ze hem weêr terug een enkelen keer zelfs vergat
klein als wriemelende insecten onbeduidend overgegeven aan het spel der van verre aanwaaiende reuzenmysteries léonie van oudijck in de half verlichte achtergalerij van het rezidentie-huis praatte met theo met zachte stem en oerip hurkte bij haar neêr
een in het stof kruipenden eerbied vrij levend een eigen mysterie leven verborgen voor den westerschen blik hoe die ook het geheim te doorgronden zoekt als met een wijsbegeerte van toch vooral glimlachend voorname rust te bewaren
troffen hem niet nu zij doorreden die immense zuilenvilla's getuigende van vroegere planterswelvaart verlaten verwaarloosd in verwilderde erven een ervan ingenomen door een hout aankap maatschappij die er den opzichter liet wonen en in den voortuin de balken stapelde
en zij vergat dat het land zelve het oorspronkelijk zoo heel mooie land geen schuld had aan die belachelijkheid zij had een paar jaren doorgemaakt en zij had zich verwonderd was nu eens geschrikt dan weêr geschokt had nu eens gelachen zich louis couperus de stille kracht dan weêr geërgerd
kleine binnenlandsche hoofdplaats verbaasde zij dikwijls de verbinnenlandschte elementen omdat zij had iets opgewondens omdat zij was enthouziast spontaan blij te leven zelfs in indië
nu stak zij zoo af bij mama nu kon zij niet velen die zacht wuivende papavers van de jongens was rené meê in een frisch wit pakje de hoofdoppasser zat op den bok naast den koetsier en hield tegen zijn heup de groote gouden pajong symbool van het gezag
als een mangistan zij vond het belangwekkend den regent van ngadjiwa te zien opbranden als een kaars dom versuft van vrouwen wijn opium kaarten misschien van kaarten het meest van het versuffende turen op kaarten
zoû het niet onbewust onze suggestie zijn ik weet het niet maar te denken dat wij allen eerlijk zijn en dat die tafel gaat tikken en met ons praat volgens een alfabet
met heel veel eerbied bevrijdde hij eindelijk louis couperus de stille kracht zijn voet uit den klemmenden greep der vorstin stak haar beide zijn handen toe en hief haar vol ontzag en met zichtbaar medelijden zichtbare ontroering op van den vloer
onder een waringin boom op eenigen afstand van de trappen van het kantoor hurkten zij allen neêr in afwachting een oppasser hoorende de klok in de voorgalerij sloeg half-een met de groote bel bij het oppassershuis
maar haar sensitieve vrouw werd het een nerveuze obsessie en eens s avonds even een paar passen meêgaande met hem vroeg zij hem of het niet verschrikkelijk was of hij het huis niet kon verlaten of hij niet op tournée kon gaan voor langen langen tijd
eldersma had intusschen opgemaakt het rapport van hun gezamenlijk waken en zij louis couperus de stille kracht onderteekenden allen het onwaarschijnlijk verhaal het rapport bracht van oudijck persoonlijk naar batavia en reikte het over aan den gouverneur-generaal sedert berustte het in de geheime archieven der
de banaliteit der huizen met al hun kalk en hun teer en leelijke rissen bloempotten het dorre verschroeide van de natuur het viezige van den inlander in het europeesche leven al de kleine belachelijkheidjes het sinjo accent met de uitroepjes de kleinsteedsche deftigheidjes der ambtenaren
juist op dit uur op deze plek de zeegeesten waren nu om er zijn kaaimannen onder het water en iedere kaaiman is een geest zie daar heeft men aan ze geofferd pisang en rijst en dèng dèng en een hard ei op een vlotje van bamboe
zij vochten zij verdrongen elkaâr om de hadji's om het allereerst den kus te geven en de hadji's laatdunkend zelfbewust schenen den strijd niet te zijn waren als voornaam rustig en plechtig aanzienlijk te midden van den strijd
die op je schoot kruipen die je lief ziet opgroeien tot menschen menschen die aan jou verschuldigd zijn hun leven hun bestaan eigenlijk alles wat zij hebben en zijn dat zoû ik gaarne gehad hebben maar zooals ik zeg al miste ik het het had mij toch nooit ten
als ik met praten zoovéel bereiken kon lachte hij bitter opstaande mijn half uur is om de rezident wacht mij en hij houdt er niet van een enkele minuut te wachten
des nachts niet kunnende slapen hoorde zij zelve of zij iets vreemds vernam het kermen van de kindertjes te overvol van geluid was de indilouis couperus de stille kracht sche nacht om haar niet rillen te doen op haar bed
je hebt toch je werk lief je bent een goed ambtenaar eldersma zegt het altijd wie in indië niet werkt en zijn werk niet liefheeft is verloren jij hebt geen natuur van liefde en ik heb er geen van werken van niets dan werken ik kan werken voor een doel dat ik mooi voor mij zie maar ik kan niet werken
hij hield van het lenige en weeke en meêgeven van liefkoozing met iets indolents en glimlachends zooals zij vroeger geweest was niet van deze half krankzinnige oogen en purperen mond gereed om te bijten het was of zij het voelde want zij duwde hem eensklaps weg zij zeide brusk
ik zal u helpen mij te vergeten zeide zij met een lieve overtuiging hij lachte even groette ging zij zag hem oversteken den weg naar het rezidentie erf waar een oppasser hem tegemoet kwam
om die kalme rust van zijn glimlachend friesche blonde gezicht en de stoerheid van zijne breede schouders na een paar opgewonden jonge romans van dwepen en misverstand en woordenwisselingen van hoog zielevoelen romans uit
en hoewel zij meer voelde dan zag huiverde zij plotseling zij zag op de figuur was voorbij zij zag om en zij herkende den rug van den hadji die zich haastte
het haar los en den voet van den heerscher geplant op haar nek als zij niet geschokt was in het diepst van haar ziel als zij zich niet wanhopig gevoelde tot zelf vernietiging toe
als een vage verre droom trok het vizioen haar voorbij terwijl zij hoorde naar de aankondigende donderingen der barstens zwoele lucht terwijl zij uitkeek naar den watervloed die daarna
de dames als friesche boerinnen de employés van de fabriek allen als koksjongens gekleed en de emotie voor transvaal was gevierd door een majuba heuvel met heeren en dames in fantastisch
zelve voelde zij een noodlot tragisch drukken op haar en de haren en hare eenige hoop stelde zij in de vérreikende gode machtige kracht van haar oudsten zoon soenario den regent van
zij sprak zich ervan vrij en zeide dat ze ontsproten uit onnadenkende liefde van de bevolking die meêleed met haar om haar zoon zij zeide hem nu na zijne woorden alleen sprak zij niet van onwaardig want zij was moeder
neen ik zoû nooit willen ook niet als je bedenkt dat er honderde vrouwen zijn in europa die je nooit gehad hebt hij zag haar aan iets in hare woorden in louis couperus de stille kracht hare stem deed hem opzien een hysterische gedetraqueerdheid die hem vroeger nooit was opgevallen
de avonden zijn soms zoo vol geheimzinnigheid en er is iets mysterieus in het louis couperus de stille kracht karakter van den inlander die zoo ver van ons staat zooveel van ons verschilt artistieke gevoelens plaagde van helderen neen ik voel dat niet indië is mijn land
toen drukte hij haar vluchtig de hand zeide haar zich niet nerveus te maken en daar maar niet meer over te denken te praten dit laatste klonk als een minzaam gebod zij drukte zijn hand weêr tranen in hare oogen en zij zag hem gaan met zijn kalmen flinken pas en verdwijnen in den nacht van zijn tuin
ja dat wel maar het kindje hield maar meer van het huisje zei saïna verlegen de njonja was heel lief maar de kleine mina hield maar meer van het huisje eva was boos en liet het kindje gaan met de nieuwe kleêrtjes die saïna heel eenvoudig weg meênam
hij had na de rijsttafel met oerip gesproken en hoewel de meid eerst had willen ontkennen bang de sarongs te zullen verliezen had zij niet kunnen blijven liegen heel zwakjes maar betuigend van neen van neen en nog vroeg in dien zelfden middag had hij addy opgezocht razend van
de jongens vroolijk gezond jolig hoe vies ook van hun spelen en hij riep ze eens bij zich en ravotte even met ze en vroeg naar het gymnazium zij zaten in de tweede klasse en zelfs doddy en theo schenen hem anders toe doddy snoezig en zangerig rozen nu plukkende aan de bloempotten en theo spraakzaam met mama en zelfs met hèm
allen drie onder den invloed van deze woorden deze gedachte die kwam léonie wist zelve niet waar vandaan want strak als een sybille herhaalde zij zittende recht op en steeds met dien zachten druk op addy's hoofd louis couperus de stille kracht hij vraagt om de hand van doddy
addy zat bij mevrouw van does in het kleine achtergalerijtje toen zij een rijtuig vor hoorden opratelen zij zagen elkaâr glimlachend aan stonden op ik laat jullie alleen zei mevrouw van does en zij verdween om in een dos à dos de stad rond te rijden en bij kennissen zaken te doen
in hoeverre de beweging van den rezident waarmeê hij het glas had omgestooten gerechtvaardigd was geweest zoû altijd blijven een raadsel zoû hij nooit en nimmer weten maar hij wilde de vorstin toonen dat hij hier komende
zoo te gebruiken de liefde en vereering die men haar toedroeg dat zij mede met hem den rezident tot stilte zoû brengen wat in het duistere woelde dat zij tot bedachtzaamheid brengen zoû wat niet nadacht dat zij tot vrede zoû stillen wat in het geheim dreigde onbezonnen en lichtzinnig tegen het waardige en sterke gezag
de schout die op zijn fiets plotseling voorbijreed deed de samenscholingen als instinctmatig stuiven uiteen n de voorgalerij wachtte de oude vorstin den rezident een kalmte lag over haar waardig gelaat en liet niet lezen wat in haar woelde en omging
dat wat blikt uit het zwarte geheimoog van den zielgeslotenen inboorling wat neêrkruipt in zijn hart en neêrhurkt in zijn nederige hormat dat wat knaagt als een gift en een vijandschap aan lichaam ziel leven van den europeaan
heel goed dank u murmelde de regent in het maleisch maar mama is niet meêgekomen al zoo oud gauw moê ik heb u even te spreken regent de regent volgde van oudijck in de voorgalerij waar niemand was
hij had zijn zoon op dit oogenblik meer lief dan doddy die dien morgen nog steeds geboudeerd had en geen bloemen in de kamer zijner vrouw gezet had zoodat hij aan kario had bevolen voor bloemen te zorgen
in de galerij ontmoetten zij de raden ajoe een klein onderdrukt vrouwtje als een geslagen hond een getrapte slavin zij naderde weenende zij vroeg zij smeekte vergeving
nu had hij nog zeventien controleurs secretarissen boven zich dat was zoo al sedert jaren dat uitzien naar een ver verwijderde toekomst van promotie als het smachten naar een fata morgana rezident worden daar dacht hij zelfs niet aan assistent-rezident een paar jaar en dan naar holland met pensioen
met goddelijke cymbalen scheen te varen over de in den zondvloed verdronkene menschen louis couperus de stille kracht de twee kinderen van van helderen een jongen en een meisje zes en zeven waren in huis bij eva en van helderen zelve kwam geregeld een keer per dag eten
wist hij wat vermoedde hij iets zoû oerip altijd zwijgen zij genoot in de emotie en zij wilde hen beiden zij wilde blank en bruin beide en dat doddy zat aan de andere zijde van addy en bijna verkwijnd schommelde deed haar een acuut en slecht pleizier
dan van de mooie bruine fotografieën naar italiaansche meesters die eva hier en daar op ezels had staan het meest hield zij van haar bonbon doos en de parfumerie reclame met de engeltjes
waarom dan wat kan het je schelen ik weet het zelf niet ik haat haar ik heb pleizier haar te plagen ben je even slecht als je mooi bent wat is slecht weet ik het ik zoû jou ook willen plagen als ik maar wist hoe en ik zoû jou een pak slaag willen geven
zij schrikten bang nu voor alles met iedere silhouet denkende aan de straf die hun in vreemdheid zoû gebeuren zoolang zij bleven in het ouderlijk huis waar zij schande over hadden gebracht maar toen zij beter louis couperus de stille kracht uitspiedden herkenden zij doddy zij kwam thuis zij zeide sidderend dat zij bij eva eldersma was geweest
liever had hij ongetrouwd willen blijven ongetrouwd had hij op patjaram toch huiselijkheid genoeg en behield hij zijn vrijheid om goedig veel liefde aan de vrouwen te geven
het gesprek was gedempt omdat openstonden de tuindeuren op de tuintrappen zaten de oppassers een paar heeren die den rezident moesten spreken liepen in de zijgalerij op en neêr na hunne namen op een lei geschreven te hebben die de hoofdoppasser al had binnengebracht maar zij moesten wachten omdat de rezident met den schout sprak
en had hij niet door deze beleefdheid tegenover den ouden prins alle javaansche hoofden en ambtenaren dadelijk gewonnen en hen gestreeld in hun eerbied en liefde voor hun regent afstammeling van een der oudste javaansche geslachten de adiningrats vroeger ten tijde der compagnie sultans van
het blosje op de wangen de bruine brunette oogen onder onwaarschijnlijk gouden haren de boezem zichtbaar onder kant maar zij gaf zich nooit bloot in deze belachelijkheid die zij vaag vermoedde
het liefst leefde zij in hare kamer haar leven van geparfumeerde verbeelding vooral na hare maand in batavia nà zoo een maand van perversiteit had zij behoefte hare vagebondeerende roze verbeelding te laten krullen en wolken voor hare knippende oogen
zoû zij het veel beter hebben op het erf veel beter maar het zoû soesa zijn een bewoner voor het huisje te vinden omdat het zoo bouwvallig was en de njonja wist dat geen huis in de kampong mocht leêg staan daar stond groote boete op
de rezident is dikwijls zoo zei frans van helderen hij heeft zijn buien hij is soms prettig vroolijk joviaal zooals verleden op de tournée dan heeft hij weêr zijn sombere dagen werkt werkt werkt en bromt dat er niet anders gewerkt wordt dan door hem
en mevrouwtje hoe gaat het hoe gaat het met het spleen bevalt indië u wat beter vandaag zijn woorden klonken eva joviaal toe terwijl zij hem komen zag door den tuin bij achten om te komen dineeren
neen léonie zeide hij beslist en je moet nooit iets belooven waar je niet zeker van bent hij wendde zich af ging het schutsel om zette zich aan zijn werk zij zagen elkander aan de moeder de stiefzoon
het waren vooral hare grijze haren hare sombere oogen die haar een bizondere mengeling gaven van eerbiedwaardigheid en smeulenden hartstocht er lag over haren ouderdom een tragiek
nu op het laatste bal de soirée dansante danste hij zoo met doddy en na haar met léonie het was al laat in den nacht vroeg in den morgen buiten bleekte de dag
gekoesterd in liefkoozing van klein mollig jongentje af van dat hij gedragen werd door tidjem zijn baboe die verliefd op hem was van dat hij in een tjelana monjet stoeide met zusters en nichtjes die allen verliefd op hem waren
soms zeide hij den rezident dat het hem onmogelijk was meer te doen maar van oudijck op dit punt was onverbiddellijk erbarmingloos hij was zelve gewestelijk secretaris geweest hij wist wat het was
en had zich eindelijk met de redelijkheid van hare natuur en practische weêrzijde van hare kunstziel gewend zij had zich gewend aan het spel der teenen aan de mest om de rozen zij had zich gewend aan haar man die geen mensch en geen man meer was maar ambtenaar
het beredeneerde verstandelijke van zich te schikken van tch iets liefs en moois te vinden in het land van al te overmachtige natuur en geld en pozitie zoekende menschen verongelukte stortte in nu zij elk oogenblik gedwongen werd kribbig te zijn als huisvrouw als elegante vrouw als artistieke vrouw
voor haar was het dat aan tafel s avonds haar man steeds gekleed was zwart jasje en hoogen boord maar als zij zag zijne vermoeide trekken waaruit al meer en meer de strakke oververmoeide bureau trek staarde boven dien hoogen boord
en hij met zijn goedige gelatenheid van jongen sultan hij liet zich streelen zijn schouders en knieën hij liet zich zoenen en aaien over zijn haar hij liet haar arm om zijn hals alles aannemende als een louis couperus de stille kracht hem verschuldigde schatting gewend aan die schatting van liefde der vrouwen
en terwijl hij vleide en dreigde tegelijkertijd gevoelde hij dat zij hoewel zij nog nauwlijks sprak éen woord en alleen zijne woorden maar scandeerde met haar saja
ik voel dat ik persoonlijk ver van indië louis couperus de stille kracht af blijf staan al wil ik het niet dat ik hier mis kunst dat waarin ik werd opgevoed dat ik hier mis in het leven van de menschen de mooie lijn waarop mijn beide ouders mij altijd wezen
doe niet meê met onzen ellendigen hollandschen geest in holland die niets van indië weet die altijd een woord van spot heeft voor indië in hun kleine stijve burgerlijke engdenkendheid ik wist niet dat u zoo met indië dweepte gisteren nog voelde u hier angst en verdedigde ik mijn land
en trots hunnen angst zochten zij elkaâr des te vaker zich voelende samen verbonden door een nu onbreekbare samenvoeging des middags sloop hij in hare kamer en trots hunnen angst omhelsden zij elkander woest en bleven dan dicht bij elkaâr
zij had veel geleden zij had wanhopige brieven geschreven zij had van heimwee gesmacht naar het huis harer ouders zij was op het punt geweest plotseling te vertrekken maar zij had het niet gedaan om haar man niet in eenzaamheid achter te laten en zij had zich gewend en zij had zich geschikt
en die ze geademd had van af klein kindje uit hare prenteboekjes en in hare kinderliedjes eva had een oost-indisch ambtenaar getrouwd en was hem gevolgd naar
addy vroeg wat zij wilde maar het kind antwoordde niet zag alleen naar hem op en toen uitstrekkende haar handje vlijde zij hem over zijn hand met haar handje
de dokter grinnikte eldersma haalde zijn schouders op een jongen bracht een knaapje zij zetten zich om het houten tafeltje en legde luchtig de vingers op elkâar nieuwsgierig wantrouwig aankijkende mevrouw rantzow plechtig eva geamuzeerd ida somber van helderen onverschillig glimlachende
opdat met dien toorn dus niet meer gedreigd zoû worden deed van oudijck hem geld toekomen dat was een zwakte vroeger had hij het nooit gedaan maar nu kwam in hem een neiging te sussen vergoêlijkend te zijn niet meer zoo straf en streng te zijn en liever alles wat scherp was weg te doezelen in
maar hij voelt het en hoopt het en weet het in de diepste innigheid van zijn ziel die hij nooit opensluit voor zijn heerscher die hij ook niet zoû kunnen
overmeesterde hij haar als met glimlachend ruw geweld en pakte haar zoo dicht aan zich dat zij zich niet verroeren kon je mag niet boos meer zijn jawel ik haat doddy het arme kind heeft je niets misdaan
maar zij te onverschillig dacht er niet aan louis couperus de stille kracht met een enkel woord van tactvolle scherts hen te weêrhouden haar man te wille zij de slavin van haar eigen hartstocht liet hen slaven zijn van den hunne in de wellust van hun slavernij
zij had behalve de ziel van een artist haar pianospel was buitengewoon het hart van een dapper vrouwtje zij was haar man lief blijven hebben en zij wist dat zij hem toch een gezellig huis gaf zij dacht heel ernstig over de opvoeding van haar kind
wat stil bestrijdt den overwinnaar en hem sloopt en laat kwijnen en versterven heel langzaam aan sloopt jaren laat kwijnen en hem ten laatste doet versterven zoo nog niet dadelijk tragisch dood gaan zij voelden het beiden het
den dag vor de koempoelan vroeg van oudijck belet bij de raden ajoe pangéran die bij haar zoon inwoonde zijn rijtuig reed langs de stille kracht de opstallen en kramen der aloon aloon en door de sierpoorten der
perelde onder de kant der kabaai en zij had tegelijk henbeiden willen omhelzen theo en addy in eene omhelzing in éene mengeling van verschillende lust ze beiden drukkende tegen haar lijf aan van liefdevrouw die nacht was als een
want zij zag het eva dat al aanbad hij zijn vrouw hij léonie niet goedkeurde in hare onverschilligheid omtrent al de belangen die zijn leven
van oudijck antwoordde haar met een vaste maar zachte stem haar zeggende hoe innig hij zeker had liefgehad den ouden pangéran hoe hoog hij louis couperus de stille kracht stelde het oude geslacht hoe niemand liever dan hij hoog zoû willen houden hunne hoogheid
misschien als hij had toegegeven ware zijn leven anders geweest hij zag léonie de oude vorstin gebroken in snikken uitbrengen zijn kantoor een diep gevoel een algeheel hem ontroerend medelijden deed vochtig worden zijn oogen
nadat ik zoo ziek ben geweest ben ik als veranderd zenuwachtiger theo toen hij eens boos op me was heeft gezegd dat ik na dien tijd hysterisch ben wat ik vroeger niet was
nu behoefde zij niet meer de donkere hoekjes de donkere sawahs te zoeken met addy nu omhelsde zij hem telkens in het volle licht zat zij stralende tegen hem aan voelende zijn warme mannelijf dat haar toebehoorde en spoedig geheel
eldersma schreef a d d y tikte de poot neen riepen alle stemmen door elkaâr heftig ontkennend nu vergist de tafel zich ten minste de jonge de luce is nog nooit met mevrouw van oudijck samen genoemd
er zijn vreemde dingen hier in indië als ze wat begraven van je een zakdoek of een stukje haar dan kunnen ze met alleen bezweringen maken dat je ziek louis couperus de stille kracht wordt en wegkwijnt en sterft zonderdat éen dokter vermoedt wat de ziekte is
vindt je den steen mooi ja prachtig maar zoo veel geld voor één brillant en zij trok de hand van haar man naar zich toe en zij duldde dat hij haar kuste op het voorhoofd omdat hij haar een brillant had mogen koopen van drie honderd gulden doddy en theo knipoogden tegen elkaâr
en wat dan u weet mevrouw staats van den overleden stationchef de arme vrouw blijft achter met niets alleen met haar vijf kinderen en eenige beren
hij had ontrouw aan zijn principe theo aan een betrekking geholpen om hem kwijt te zijn hij had maar het liefst dat doddy logeerde op patjaram waar de dames de luce haar zouden helpen met haar uitzet
laboewangi niet gewend aan dat eeuwig getjingel en telefoongebel dat alle conversatie doodde dat in de achtergalerij luid op de helft van een gesprek het antwoord onhoorbaar voor wie er verder zaten klinken liet als een onophoudelijk eenzijdig gerammel werd er zenuwachtig om en ging naar hare kamer
ik heb mij geleerd om in dit land het goede het mooie te zien het was alles tevergeefs ik kan nu niet meer ga naar holland sprak hij zacht
zij was klein regelmatig molligjes zij was heel blank bleek blank met groote zwarte verwonderde oogen zij was vol kleine geheimzinnige nukjes haatjes liefde tjes alles sprong in haar op met geheimzinnige drijfveertjes niet na te gaan soms haatte zij eva soms was zij dol op haar
andere menschen die het niet ondervonden hebben kunnen het gemakkelijk ontkennen maar ik wij allen wij hebben het toch gezien gehoord gevoeld en wij wisten geen van allen wat het was
want wat was zij wat deed zij niets hare ouders beiden waren groote kunstenaars louis couperus de stille kracht zuivere artisten en hun huis was een tempel en hunne eenzijdigheid was te begrijpen en te vergeven maar zij
léonie ziek een paar dagen van zenuwkoorts bleef in bed in laboewangi sprak men er over dat het spookte in het rezidentie-huis
nu zetten zij zich in het kleine gesloten middengalerijtje op een divan hij naast haar de divan was overtrokken met een cretonne van bonte bloemen aan de witte muren hingen wat goedkoope waaiers en
dan met zijn vier vijfmaal herhaalden roep van tokkè tokkè eerst krachtig dan buigende en verzwakkende e gade nachtwacht in zijn huisje vor aan den grooten weg waaraan de slapende pasar nu zijn leêge stalletjes plekte
kracht groote reclame prent van odeur een soort van bloemenimf wier sluier aan alle kanten werd afgerukt door speelsche parfumerie cherubijntjes zij vond die plaat vooral prachtig iets esthetischers kon zij zich niet voorstellen
stil kandjeng kom meê in het zwembad wasch mij oerip oerip in mijn haren in mijn oogen o god ik proèf het in mijn mond zij snikte radeloos los de meid sleepte haar meê
het maakte haar brutaal om dit uur was het erf geheel verlaten trouwens zij louis couperus de stille kracht was niet bang voor de bedienden oerip was geheel vertrouwd en kreeg dikwijls mooie geschenken sarongs een gouden pending een lange diamanten kabaaispeld dien zij als een plaque van zilver en steenen droeg op de borst
het geld vloeide tikkelde als met zilveren droppelingen louis couperus de stille kracht in de bussen der blijde verkoopsters en de fancy-fair was een succes en toen van oudijck eindelijk langzaam aan hier en daar aan doorn de bruijn aan rantzow aan de ambtenaren van buiten iets losliet van zijn bezoek aan de kaboepaten van zijn gesprek met de
soedah dan maar zei doddy en huilde je kan wel gaan zei van oudijck maar ik wil hebben dat je het me eerst vraagt neen ik heb geen trek meer huilde doddy soedah maar geen
op mijn voorschrift laat ons geen kwaad spreken viel eva bijna smeekend in mevrouw van oudijck is louis couperus de stille kracht mooi van een rustig juno mooi met de oogen van venus en mooie menschen in mijn omgeving vergeef ik veel
en in de villastad rondom koningsplein langs de groene louis couperus de stille kracht lanen verscholen zich de vrouwen bleven onzichtlouis couperus de stille kracht baar de vrouwen den heelen langen langen dag de warme dag ging voorbij het uur van weldadige koelte kwam het uur van halfzes tot zeven de mannen doodmoê kwamen terug in hun huizen en
een lief huis een allerliefste bizondere vrouw een aardig kind maar hij zag ze niet meer al leefde hij vaag in zijn intérieur hij werkte maar nauwgezet afdoende wat hij kon
van fluweel loom neêrzevende uit de luchten de maan in haar eerste kwartier vertoonde een heel smalle sikkel horizontaal als een turksche halve maan aan wier punten het onverlichte gedeelte der schijf zich naïf uitstippelde tegen den nacht een lange laan van tjemara's strekte zich
en hier vooral was het paar van liefde als onvermijdelijk in den toovernacht was het als eén met den nacht opgeroepen door de tooveres die heerschte hier was het fataal opgebloeid als een dubbele bloem van noodlotliefde in het donzen mysterie der dwingende luchten en de verleider scheen te
en een stille gedachte scheen op te vonkelen in dat slepende loome gesprek zonder idee en de woorden zoo weinig telkens gescandeerd door het hoffelijke saja saja waarachtig zij louis couperus de stille kracht allen verborgen hun geheime verlangen
zij zette zich in de voorgalerij de lucht brak open een blank gordijn van regen daalde in rechte plooien van water een plaag van sprinkhanen sprong door de galerij
het was toch geen zinsbegoocheling wij zagen het wij hoorden het wij voelden het het viel op ons het spoog op ons de heele badkamer was er vol van
de regent sloot zich als op in zijn popperige strakheid en bleef zwijgen alleen zijn oogen staarden als zag hij verre dingen door van oudijck heen
en het was zoo wijd en zoo heerlijk het was zoo een immense weldadigheid dat het waarlijk troostte voor dien dag maar niemand die het zag dan de twee drie menschen van wie het bekend was in batavia dat zij toerden of wandelden
ook in hare getrouwen ook in haar man in mannen jonge vrouwen jonge meisjes louis couperus de stille kracht jongelui om haar heen ieder was zijn eigen ik in niemand was het harmonisch voor zich en voor een ander in die vond zij dit niet goed in die dat hatelijk die en die veroordeelde zij geheel
en u dokter zij dreigde hem met den vinger geen ambtsgeheimen verklappen u weet dokters in indië zijn dikwijls al te openhartig omtrent de geheimen van hun patiënten ik heb als ik eens ziek ben nooit iets anders dan hoofdpijn zal u dat nooit vergeten dokter
de secretaris onno eldersma had het druk de post bracht iederen dag aan het rezidentie bureau waaraan twee kommiezen zes klerken waren verbonden tal van djoeroe toelis en magangs schrijvers klerken gemiddeld een paar honderd brieven en stukken en de rezident mopperde dadelijk zoodra er achterstallig werk was
hij zoû het nooit willen toegeven zijn natuur was niet om ze te erkennen en zelfs hare klaarduidelijkste openbaring zoû voor zijn ziel een raadsel zijn en mythe blijven
eindelijk liet een der jonge luitenants zich iets van zijn avontuur ontvallen en een verhaal van sirih spugen steenen werpen van een vloer die aardbeefde terwijl zij er met stokken en sabels op hadden geslagen en dan nog van iets onzegbaars afgrijselijks dat in het badwater was gebeurd deed de ronde
maar er ge beurde niets de vrouwen in huis waren angstig en herademden toen hunne mannen veilig weêr waren thuis en van oudijck had zijn effect bereikt hij legde nu een paar bezoeken af zeker van zijne zaak vertrouwende op de
die te europeesch te artistiek was niettegenstaande hare zelfkennis en kunstverloochening om met welbehagen rustig te leven in een indische binnenstad aan de zijde van haar in bureau werk verloren man in een klimaat dat haar ziek maakte een natuur die haar overweldigde
het deed den echten zoon goed hiervan te hooren omdat hij in het diepst van zich hoe blond en hoe blank ook meer was de zoon van zijn moeder de nonna dan de zoon van zijn vader
en zij kwamen uit de kampong op een open weg waarlangs rails lagen en de krandjangs suiker vervoerd werden naar de prauwen die aan een steiger daar in den brantas lagen gereed
doodde alle gezelligheid tusschen kennissen men zag elkaâr niet meer men hoefde zich niet meer te kleeden en het rijtuig de wagen te laten inspannen want men cauzeerde door de telefoon in sarong en kabaai in nachtbroek en kabaai en zonder zich bijna te bewegen
het gekerm en gesnik was heel duidelijk léonie zag spierwit en zij trilde over haar lichaam wees toch niet bang zei theo het zijn natuurlijk beesten
of turksch half de maan soms hoornde en boven dien weemoed van zeurzingende visschers wrakwankele prauwen van louis couperus de stille kracht kleine menschen onder aan den kleinen glimptoren dreef een grondelooze immensiteit luchten en eeuwige lichten