AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
zijn moeder die alles was van liefde voor hem smeet hij nirwana van zich wierp zich op zijn divan snikte haakte woedend zijn nagels in de mooie gouden stof de stof van den kroonprins van siam
het spook had afgeworpen zijn vale doek en stond er vor hem stralend en lachend als ijle gestalte bleek en doorschijnend van een kind met groote oogen louter geest
en arnold bekent hij is bang voor meisjes hij durft ze niet aanspreken ze lachen je altijd uit hij houdt van kareltje o veel meer dan van alle meisjes te zamen
toch had hij weemoed soms gevoeld naar holland naar ijs en sneeuw naar sombere luchten zelfs maar die weemoed had maar aangezweemd zijn
en liet zij denken aan een vreemd heimwee naar uitgebreide steppen naar wijde sneeuwvlakten naar een verre verlaten woning waar alleen het geluk zoû zijn
laat uw gezond element u dus maar behoeden voor te veel sentimentalisme om niet te zeggen sentimentaliteit dat is al in tasso en leonore en van kind in de wieg af aan geweest lachte
hij was dokter en was er een ziek in de dorpjes lager dan het kasteel verscholen tusschen de rotsspleten van het barre gebergte dan riep die den jongen hertog tot zich en wilde geen ander
je geeft nu een ziel in woorden sommigen vinden het woord het hoogste het woord slingert op ieders lippen het woord moet wel heel gelouterd worden om materie te worden voor kunst ik vind het woord niet de hoogste kunst
uit je kritiek is klaar je begrijpt toch dat ik na mijn boek gesproken te hebben niet op die drie zinnetjes doorga en je antwoord ja maar
sonnetten en canzonen hij maakte zich ze eigen en vr hem opschitterde het plan een groote roman historisch zoogenaamd maar heel modern van opvatting
maar emilie hoe verstandig ook was het niet eens met de louis couperus metamorfoze beide mama's uit een onwankelbaar vertrouwen op hugo hugo was nu eenmaal anders dan andere jongens hugo wàs artist
hij belde en terwijl hij eene trilling over zijn lijf voelde komen als een groote koorts terwijl hij klappertandde opende hij een kast en haalde er zonder te zien kleêren uit ze stapelden zich op stoelen
neen sprak den bergh droomerig neen niet waar hernam aylva met meer nadruk meer hoop je wil haar geen verdriet doen
ik woû dat ik u kon laten gelooven aan uw eigen talent sprak zij heel zacht spreek niet altijd over mijn talent smeekte hij
ze is zoo klein zoo niet gemaakt om uit te blinken ze wil zoo haar kleine hoekje in teederheid waar ze zich wijden kan geheel en al en tevreden zijn en gelukkig
de dokter behoefde het haar niet te verzekeren aylva kon niet spreken zij kon niet vragen en in hun teeder samenzijn van iederen dag haperde iets was telkens als een kleine tegenstand verborgen geheimzinnig
neen bekent hij moeilijk te eerlijk om te jokken hij schaamt zich een beetje voor kareltje al is die ook heelemaal een kind en kareltje vindt arnold toch niet zoo heel erg om eerbied voor te hebben
dat was alleen nog maar bloemlezing uit jongensverzen die aylva zelven nauwlijks voldeed en toen de bundel verschenen was had hij berouw ervan en vond er weinig aan en klaagde nood aan scheffer
omdat dit niet gebeurd was moest hij leven nu leven in het koude leven doorlijden de wreede marteluren de duizenden die zouden slaan
want om te wachten tot den dinsdag was hem onduldbaar nu hij zeggen wilde dat hij nirwana was begonnen
het was vreemd hoe kalm hem die woorden van den bergh lieten als den bergh weg was zoû hij toch alleen zijn eenzaam met zijn leed en ziek
de vergelukking was voorbij dat loutere van ziel alleen voorbij was de koorts om zijn boek hij had er tegenover haar
zij belde nu en terwijl de knecht om hen bezig louis couperus metamorfoze was sprak zij met opgewekter stem over aylva zelven vroeg waarom hij niet meer schreef waarom hij zoo twijfelde
het was als een zoon dien hij zag zooals hij eens in mathilde gezien had een dochter hij zag hem gaan zijn zoon door de menigte heen en naar hem toe met open oogen en wijde handen
alleen de beelden wil de signorino die in een kist laten pakken ze konden niet in de koffers heb je alles gepakt
zijn verloren graventitel aylva nu zoû de oude genealogische kaart laten overteekenen er de aanteekeningen van uitbreiden naar zijn eigen vondsten ze in gemakkelijk te overziene
en die eene bloem ontwikkelde zich tot een zomer dat was zijn gevoel van zielegemeenschap zielegemeenschap met allen die leden en ellende hadden en gebrek
al ben je er heel lief gezegd maar ik moet heusch uit eigenlijk ga jij ook te weinig uit ik heb al zooveel gewandeld in rome
zij aan zijn arm met moeielijken langzamen pas met haar vriendin mevrouw van neerbrugge sprak zij over hem hoe vreemd hij werd hoewel hij toch zoo een voldoening had van zijn werk
toen aylva het fragment nazag dat een paar jaar al lag in zijn portefeuille
hij lachte er om een beetje hij wilde er niet bitter om zijn zijn leed had hem heel zacht gemaakt toegevend voor de wereld
vergeef me dat ik zoo slecht was zoo even mama zij zeide niets hare tranen vloeiden zij kon niet spreken zij vergaf hem met haar kus
niets veranderd in het land waar hij nu was gekomen om te zoeken het ideaal dat nergens was was de hemel weêr blauw en stonden als altijd wit de paleizen met voorname
en soms glanzender schaduw liep er tusschen een vrouw wier blonde haar een glimvonk wierp en wier kleed van hermelijn en sindaal ruizelde over den vloer
of een murmelen van maeterlinck hij was druk bezig toen bij elven aylva binnenkwam en den bergh knipte met de oogen opschrikkend vol van zijn werk en vergeten dat zijn vriend zoû komen die hem licht verbaasde
hij zag haar nu vooral serieus heel kalm verloren had zij hare illuzie als een aureool die van haar af was gevallen een stille resignatie kalme melancholie staarde uit haar groote oogen recht op hem toe terwijl zij aandreef nader
kom kom verlos millioenen die zwoegen als slaven voor nauwlijks brood beneden ons maar hij bleef liggen als een stoet van demonen joeg nu voorbij zijn geest de dolle drom van zijn
om hem heen zaten de types met hunne laatdunkende geldgezichten de garçons liepen rond met hunne schalen in een voorname wiegeling hunner heupen hunne geschoren lippen dun op elkaâr gedrukt met een vage spotachtigheid
neen neen kom binnen zij opende de deur en kwam stoor ik je niet neen ik had de deur dicht gedaan om klaartje die zingt zoo
zelfs al weet men al wat was en zelfs al wat is iedere seconde die volgt blijft het mysterie en vertoont zich eerst later als logica retrospectief
niet zinnelijk gezond eenvoudig en helleensch maar vreemd modern vol smart vol peinzen en diep inzien in zichzelven
neen ik ben zelfs zoo overtuigd daarvan dat ik nooit niet thuis geef maar u heeft gedurfd en u is welkom ga zitten is het beter dat ik wegga
neen het beste was het te laten zingen in zijn brein zonder te schrijven dan was het lief en mooi en zacht weemoedig toch in eens als dwong hij zich
petrarca als kind als jonge dichter student te avignon en te bologna ontwikkelend tot man veelvoudig mensch veelvoudig humanist waar louis couperus metamorfoze en onwaar voor vrienden en zichzelven
maar toen de beide zangen van jeruzalem verlost geschreven waren bleef aylva heel lang wezenloos vor hij begon aan san onofrio den
uit trots om eerzucht om wat van ze te maken en de kleine ziel ach de kleine ziel is eigenlijk heelemaal niet bestemd voor trots en eerzucht en om iets te worden tusschen de menschen
daarboven klaar water klare lucht zachte melancholie om zijn izolement alleen-zijn in zichzelven en het leven
dat was wel menschelijk geweest en om dat alles had hij veel geleden maar al zijn leed was goed geweest alles was goed geweest
even voelde hij nog weemoed omdat mathilde dood was nu was het gedaan het leven ging voort maar wat zoû het leven brengen nadat mathilde dood was en hij niet meer zoû schrijven en had hij zver nagedacht dan joeg hij zijn gedachten weg
hard voor den bergh moeilijk voor hèm het hem zoo te zeggen maar hij zoû het doen zeker dolf was te belachelijk en hij kon dat niet weigeren aan emilie nu reeds bereidde hij zijn zinnen voor
toe en de stad telkens als omlijst tusschen de pijnen van den janicolo kaatste op al hare blankheid het laatste licht terug
in ottave rime dan de vierde weêr in blankvers en de laatste san onofrio in terzinen met een ènkel sonnet gesloten zooals de eerste zang ook begint met een sonnet zoo zal je zien dat het goed wordt
maar waardeer het dat wat je ook voor verdriet kan hebben hugo je je mooie groote kunst hebt om je te troosten toe waardeer het hij zag haar lang aan
eén stip van tijd eén stip van ruimte nauwlijks besef baar verloren in het blauw het is geweest voor het beseft wordt dat het de grootste vergelukking was die zijn kon
er was een meisje dat me interesseerde misschien zag ik haar anders dan ze is maar zooals ik haar zag was het heel mooi
en ze houdt van jou jij houdt van haar neen dolf we voelen groote vriendschap voor elkaâr we kennen elkaâr van onze kinderjaren af maar z houden we niet van elkaâr
zij ze was gaan zitten had haar boek in de hand genomen de marionettendrama's van maeterlinck en vroeg hem wat hij vond van la mort de
en in zijn artikelen wist hij een virtuoziteit van schelden te ontwikkelen die aylva verbaasde
den veertiende ik heb niet langer verlof alleen hier in parijs neen hoe lang was hij al hier en hij telde de dagen de maanden
die jaren waren vaag hij had maar enkele souvenirs dat hij eens had gekibbeld met een ouderen broêr
en dat zei hugo was een aanzienlijk saldo mama lachte weêr door hare tranen heen ze had altijd dat huwelijk gewenscht hugo plaagde haar en zei dat mama dan ook eigenlijk vreeselijk veel moeite er voor gedaan had
het ideaal is bereikt de staat voor alles wordt gezorgd en binnen heel kort is iedereen gelukkig is alle armoede gelenigd genezen alle ellende
en wat was de schat hugo hij kwam van de boekenkast waar hij schikte naar haar toe en nam haar hoofd in zijne handen
en dat ze alleen in haar groote huis zoû moeten blijven of in een kleiner huis of in een pension zij had al van alles bedacht die arme mama nu bleef het alles zooals het was ze behield emilie en nu kreeg ze hugo er
denkt daar eens aan als je weêr gaat recenseeren want ik maak me niet sterk het je af te leeren voor goed het laatste woord is van jou en je laat het je nooit afnemen
d'este jeruzalem verlost van san onofrio met nauwgezetter analyze maar toch geen enkele voldeed
het boek van metamorfoze louis couperus metamorfoze nu je kast er staat zei emilie ernstig na het onbijt kunnen wij van morgen beginnen met de boeken na te kijken
in de verandah waren menschen o hij kon geen menschen zien nu hij sloot de deur half op breeden kier de stappen knerpten dralende hier en daar
die orde was hem vreemde behoefte zoowel in zijn kamer als in zijn denken als in zijn leven de kleine en groote dingen ervan
en heel zijn zielestrijd en heel zijn zielezijn dat straalde voor hem uit dat alles als lange stralen die hij grijpen wilde
die met gezag wat ook verklaarde alleen het vage van berichtjes hier en daar waarover hij met scheffer de schouders optrok toen na maanden in de nieuwe gids verscheen een lang artikel zeer afbrekend
ik ik overdrijf al altijd overdrijf jij niet zoek ons evenwicht ik zal het ook zoeken als ik te zwak voor je ben zal ik sterker worden
of heel het reusachtige immense leven zich verkleind spiegelde in den dauwdrup van het sprookje en het was hem eene sensatie of de orchideeën in de vazen gelijk kleurden aan den klank van die namen
hoe schaakspel en dat hij nu als het ware dood was geloopen in het donker en geen weg meer voor zich uit zag
hij had het juiste oogenblik niet opgemerkt waarop begonnen was te dalen wat eerst omhoog gestreefd was was dat geweest een dag toen hij las toen hij werkte aan
en nu nu behaagde hem ook zijn heele dicht heel zijn torquato tasso dat hij nu voor het eerst zoo noemen kon fier bij den naam die vol klonk van muziek mysterie
alle denken alle filozofie alle geloof aan de harmonie dat het niet voor niets geweest was dat van hélène wat gaf het hij verlangde hij verlangde haar te zien
waarom kon het leven met zijne millioenen ontmoetingen niet nog éene andere ontmoeting hem voorbehouden maar vor hem in de duisternis glimlachte alleen het fatale vizioen
hij had hem toevallig leeren kennen op de witte den bergh was klerk aan het ministerie van binnenlandsche zaken en hij schreef voor het tooneel hij had iets over zich dat aylva denken liet aan iemand uit een russischen roman van gontscharow
dan lachten hare oogen grijs met heel groote zwarte pupil dan lachte haar mond en hare tanden schitterden als vonkjes ivoor louis couperus metamorfoze en wat in haar aantrekkelijk was voor
en dat hij was alleen en zonder steun en zij hem nooit zoû zeggen dat zij hem vergaf al groote en al kleine kwaad
zij die er zitten zijn opgestaan met kalme waardigheid en hoogen glimlach glimlachende zeggen zij de woorden die eeuwen gezegd zijn en die zij zeggen moeten en die zij schon vinden te zeggen omdat de
de glorie's van het iederen daagsche zonnesterven en het was iederen dag als stond hij op zijn hoogen top en zag hij het vizioen bloedroode flikkering en lichtuitstraling
hij hij had van zijn leven weten te maken wat hij ervan maken kon in harmonie met zijne kalme eischen wat ouwelijk en
dan zoû hij weten alleen al aan het komen van haar brief of het zoo zijn kon als hij louis couperus metamorfoze hoopte hoopte maar toch wantrouwig achterdochtig diep in de modder en den twijfel van zijn ziel
en emilie in verontwaardiging over het artikel waren antwoordde hij met een lichte blague waaronder al zijn kunst en levensweemoed school maar de vent heeft misschien wel gelijk
ii het boek van mathilde louis couperus metamorfoze en de jaren die volgden was er stil geheimzinnig
een laag tafeltje en den grond en hij vond op zolder een incomplete kaart van zijn stamboom die hij zoû completeeren hij toonde er de vergane stukken van aan mevrouw van neerbrugge en emilie nu een meisje van twintig
en als zij schreef dat zij hem niet beschermd had dat hij gered was door wel andere macht haar onbekend als zij hem schreef dat zij wèl van hem hield zooals een zuster van een broêr maar dat zij niet kon zijn zijn vrouw
intieme stille binnenhoekjes hij las hem voor uit voigt en geiger en was dan scheffer weg dan trilden nog aylva's kamer en zijn brein als uren na vol van petrarca en m hem was italië
donker van gobelin en eikenhout en het licht door de kant om de hanglamp neêrgeslagen op tafel door de schermpjes om de kaarsen saamgehouden op tafel als een bouquet van zacht licht
vader snijdende spot van grijsaard die had ondervonden beneden lagen de steden de dichtbevolkte hij naderde ze
om zijn eigen twijfel dreunden eentonig en mat de terzinen te angstvallig vol zuiver gebouwd dreunden ze voort met een monotonie
waarom daarover nog te peinzen het was alles onuitpeinsbaar hersenmoeite voor niets men dacht dat alles uit te kunnen rekenen
een vreemde harmonie nog niet te verklaren voor menschelijke hersenen maar slechts te raden en aan te nemen in de hoop dat het verklarende licht eenmaal stralen zoû al ware het na den dood
er zijn er bij echt hollandsche zeer bleek en blond louis couperus metamorfoze en dan kreolen geler van tint en dan heel bruine sinjo's dan zijn er twee javanen prinsen
ik ook ik dweep ook met sprookjes maar vooral met het onze wat is dat wil je het hooren ja
hoe zoû hij kunnen leven zoo onderworpen aan het noodlot altijd in afwachting dat het met hem schaakspeelde als met een pion
terwijl hij zijn groote zenuwsnikken inhield hij kon hier niet zijn hij ging de kamer uit zonder te weten waarheen hij wilde in de gang ontmoette hij de oude meid die huilde en hem iets
het is zoo weinig oorspronkelijk het is beter uw eigen te zijn dan oorspronkelijk maar ik begrijp u al u breekt u af en ik moet u verdedigen en hoogstellen wat zoû u doen als ik u afkeurde
dat was in tien jaar niet veranderd het was veel gezelliger met hun drieën in den salon te blijven hangen courantje lezen praatje met mama niets te doen
als je kan als je niet kan vergeet me dan niet blijf dan een herinnering aan me bewaren maar niets meer dan een herinnering en laat het sprookje dat je me zoo even vertelde een goed einde hebben
hij zag haar staan in de deur hel verlicht als een vizioen transparant klaar en immens zij vulde als een glans geheel zijn blik
erbarmde hij zich harer zoo om de smachting de ontzetting van hare oogen dat hij haar alles had willen geven wat hij geven kon
nu lag het dood dood als een leven dat is voleind maar o zoo teeder lag het dood zooals een leven dat niets was geweest dan gouden vlinderbeweging een korte pooze fladderend in idealen zonneschijn
maar vertel jij nu verder louis couperus metamorfoze voort maar aan mij en niet aan pietje de prinses bewaakte haar schat o zoo zorgvuldig
en in den nacht die altijd overwon sidderden de koepels als tronen die wankelden kraakte de einder als met paleizen die scheurden
als met helsche magneten naar afgronden van verderf aylva was verbaasd als hij er zoo over hoorde praten
zij was een groote vrouw zij had die zacht placide waardigheid van vrouwen die lang zijn in indië geweest de eerste naast haar man in zijn pozitie van gezag en macht
was het fantazie of gedroom dichtte de jonge geleerde zich duizend tragedies voor zijne ziel opdat zij ten vermake van hèm die publiek was rol speelde na rol
wanneer je wilt ik zoû het zelfs prettig vinden het voor te lezen dan krijg ik er zelf een compleeten indruk van ik weet nu niet meer hoe het eigenlijk wel klinkt
de kunst die in rome tot hem was aangedreven uit verre kringen van revelatie als serieuze en sereene vrouw was nu opgebloesemd als eene symbolieke lelie maagd in den tuin van zijn sprookje
hun toekomst was zo geheel donker als een nacht éen stipje pikdonkere nacht in het lichte en luchte van hemzelven
ik zal zelfs je man niet haten maar zeg één woord één woord zij snikte op den grond in een gedoken tegen hem aan tegen zijn knieën
maar er was iets in haar of ze wist en aylva vermoedde dat zijn moeder met haar gesproken had geregeld des morgens kwam zij hem storen in zijn schrijven en zeide dan vroolijk hoe zij zorgde dat hij niet
verschilde ze dan telkens van zichzelve of zijzelve metamorfozen leefde leefde hij dan tch iets van nirwana terug
met zijn te trouwe oogen of den grog wat minder omslachtig had klaargemaakt was hij misschien niet wrevelig geworden nu waarom het dan ook was wàs hij wrevelig en zijn eigen idee van mathilde ergerde hem
zij zag hem aan hij haar zij hoopte dat hij haar zoû voorstellen met dolf te spreken en toen hij zwijgen bleef zeide zij zelve als in een angst om het naderend gevaar te voorkomen
want weet je waar ik voor vrees dat je voortaan altijd zoo zult willen werken je woorden laten lichtspelen voor mij in een sterielen glans die alleen mij genot geeft en niemand anders een steriele glans
optochten rood blauw als dunne silhouetten geknipt fijn in de wolken violette menigte en violette paarden die steigerden uit den nacht violette legers met een woud van dunne lansen en dàar
het was of hij nu op zijn hoogen top beter het leven zag dan hij ooit gedaan had hij zag nu wijd om zich heen en hij had totnogtoe altijd maar geblikt in zich of maar éven om zich heen
hij schreef intusschen andere gedichten kleine epische verhalen in blankvers of terzinen sonnetten liederen in complex van rythmen
niet waar hugo wist het zij was niet coquet niet waar zij was het niet hij moest het uitdrukkelijk beamen dat zij niet coquet was
en in het meer van hare ziel zag zij ontluiken de groote lotos van hare liefde louis couperus metamorfoze liefde is bescherming zij dacht dat zoo zij liefhad zij beschermen zoû zij hèm beschermen zoû voor het leven het noodlot en zichzelven
zij sprak hem over vroeger toen zij jong meisje buiten had gewoond op een klein kasteel in limburg met hare ouders alleen
en zij droegen blauwe uniform en gouden pet benauwd soms te koud soms te warm de jongens niets aardig een beetje hummig ongewassch en burgerlijk
vereenzelvigde hij zich z met het schepsel van zijn verbeelden dat hij haar niet alleen meer liefhad als een vader maar dat hij haar als zelve
aylva niet hij wilde vrij studeeren voor zich in litteratuurhistorie in kunsthistorie geschiedenis zijn voogd broêr van zijn vader rezident ook in indië vond het niet goed en wilde practisch weg hem
aan een glanslooze toekomst voelde hij zich volmaakter dan de kleine zielen die hij schiep en had medelijden met ze anders dan hij gehad had
langzaam aan in het bloeien van zijn zomer het bloeien van de zielegemeenschap met allen die leden in zijn ziel voelde arnold opklaren de gedachte
den bergh wachtte wat dan vroeg den bergh wat over emilie louis couperus metamorfoze hij herhaalde naïf den naam langzaam als liefkoosde de klank zijne lippen zonder zelfs te merken dat aylva opzettelijk was voortgegaan
daar was het waar hij te doen had aan het werk zijne ziel slaakte den kreet nog eens het was of die zwakker klonk zijn voet sleepte
god in paradijs schiep in hun arm eden maar toen de dagen liepen voort op snelle voeten en toen het leven en parijs zich langzaam aan weêr meester maakten van hem
dronk in den courd'honneur waar omnibussen binnenreden waar een druk gebolder van koffers was terwijl sommige gasten in de galerij en aan de tafeltjes in een doffe laatdunkendheid stil zaten was het slaan van de deuren het
metamorfoze de feiten in zijn leven noch zijn jonge overpeinzingen dachten hem belangrijk om in zichtbaar woord gesteld te worden
maar dolf ik ben buiten kwestie en wat jou betreft ze heeft me zelf verteld zelf verzocht neen dat geloof ik niet dat kan niet dat is niet zoo dat zeg je om de een of andere reden
je hebt gelijk emilie je kan soms heel eenvoudige ware dingen zeggen ze klinken zoo zuiver ik hoû zoo van dat zuivere in je in mij is alles zoo troebel
maar de ijle fee was een booze fee ze was illuzie en droeg het masker van het geluk hugo het wordt prachtig waar gaat het naar toe toe zet nu die zware vondels netjes in de kast ik heb geen plaats meer op den grond
omdat hun opgelegd was samen te werken aan een enkelen levensplicht hoe klein en schijnbaar nutteloos die scheen
intusschen maakt hij maar weinig af nauwlijks een enkel dichtje las het scheffer voor verscheurde het weêr toen boeiden hem gautier leconte de lisle hamerling vooral
maar nu nu schetterde de titel luid als een klaroen louis couperus metamorfoze nu uit de apocalypsen van daarginds in het vlammende goud de legers die verzonken als violette
en haar laten uitzien in een perspectief van gelukkige glanlouis couperus metamorfoze zen en troostende liefde waar rozen witte bloembladeren op haar zouden regenen in de stilte van een zoelen
aylva had geen verre wandeling in zin gehad alleen een even wegrennen in buitenlucht na twee uur zitten aan zijn tafel
daarom kan ik het ook niet mooi vinden niet waar maar noit duldde zij dat een ander zoo iets zoû zeggen en als in een tijdschrift
en hij had zich nog wel verhoovaardigd op zijn beetje zelfkennis zij de recensenten zij spraken niet van zelfkennis niet een louis couperus metamorfoze ze spraken allen van zijn menschenkennis die zeer fijn was
behalve dat ze niet te lezen zijn in de kisten ik lees ze toch niet ja maar ik wel neen hoor niet uitstellen we beginnen maar dadelijk kom nu meê
en zij kon het niet louis couperus metamorfoze helpen dat de luchten in hare ziel blauw werden van nieuwen zomer zij kon het heusch niet helpen o zij wist het
toen aylva enkele dagen daarna op een avond dat zij ontving de russische chanteuse opzocht en er den reiziger met zijne zuster ontmoette
heeft verdriet om iets reëels of om de dingen van het leven ik woû dat ik u helpen kon louis couperus metamorfoze hij zweeg en zijn zwijgen was vreemd en in zijn vreemde zwijgen zag zij het
het was hem innig troosteloos dit peinzen en toen hij het in woord gebracht had toen was het een gedicht dat altijd blijven zoû onder zijn schoonste
zoo ze niet in een roman wilden verschijnen duidelijk zichtbaar voor iedereen in emilie's boudoir des zaterdagmiddags amuzeerden zij zich om de veronderstellingen van het publiek om de vrees van te komen in een boek
en zelfs zoo machtig te zijn dat de wetten die je als koning hebt vastgesteld zelve je gaan overheerschen zooals het noodlot god hugo je mag blijven sprookjes vertellen en
zij doorzag nog niet waarom hij zoo sprak zij voelde alleen dat zijn ziel strak gespannen was van marteling als met snaren die snerpten vr ze breken zouden
en palomides et alladine en hij verwonderde zich over de vreemde verwantschap ineensmelting van harmonie van die namen uit wreede sprookjes met het timbre van hare stem
nu een regenboog betrad die welven zoû een brug heel broos naar ver ver louis couperus metamorfoze droomenland van niets dan ziel en glans van ziel en glans
wierp hij zich op bed gekleed en snikte in de kussens zijn ziel riep om haar als een kind om moeder
op de punten van hun stille voeten dat maakte hem bang het scheen hem toe dat hij veel verloor met iederen dag die weg was dan kwam er eene zenuwachtigheid in hem als had hij veel te doen dat hij niet deed het was een lichte
dat men vroeg naar zijne plannen zoû hij gaan op reis zoû hij kamers nemen in den haag hij hij had het liefst maar willen blijven als hij was
na die tragedie der vriendschap van arnold en den jongen vorst vriendschap die geëindigd was in dood en bloed en brand gouden toekomst witte vrede de laatste zinnen van anarchisme staken als zilveren bazuinen op
metamorfoze hij dan hier weêr toe teruggekeerd tot dien eeuwigen strijd met de kunst die sterker was dan hij waarom was hij ook niet gebleven bij zijn eerste voornemen
van zijn oogen als een gevangene die versmacht de metamorfoze in waarheid te doorleven en niet meer in intensieve sensatie van artist alleen en het was een verslingeren van zijn leven aan te veel steriele gedachten in
omdat zij haar sympathiek waren als menschen die iets niet gewoons hadden en hij herhaalde haar naam hélène
hij had toch succes zijn leed was te vaag en te subtiel dan dat zij in haar eenvoud het begrijpen zoû en met hem meê zoû lijden
toen zij zich neêrzette glimlachte zij en zij louis couperus metamorfoze was niet meer verrast en hij herkende haar zooals hij haar gezien had den eersten dinsdag en den tweeden aan hun intiem diner
dat eens zijn moeder wie hij het vroeg geen tijd had gehad hem iets voor te lezen en te louis couperus metamorfoze zeggen wat het plaatje er boven beduidde
als van hooger macht die wel niet anders mag handelen met ons maar ons toch zoo heel zacht van uur tot uur leidt met erbarmende vingeren tot voor de groote ijzeren gesloten blinde poort
toen ging hij slapen en hij kon niet uren lag hij wakker louis couperus metamorfoze om hem heen suisde het en in de sluimerlooze suizing van den stillen nacht
neefjes van den soesoehoenan die krijgen een europeesche educatie en dan een chinees verlegen en teeder in zijn
hij dweepte met tasso dien hij las in het italiaansch hij voelde diepe sympathie vreemde verwantschap tusschen tasso en zichzelven was er voorbestaan had hij niet tasso kunnen zijn
kunst ongeschreven alleen voor hemzelven en wat innigst verknocht nu aan hem was kunst waarin geen zweem meer school van eerzucht geen gedachte meer was aan publiek
met de verfijning waarmeê men een kasbloem schept en toch was het gehéele waarheid het was hem na dien eventwijfel aan de waarheid van zijne liefde voor hélène klaar geworden
zij sliep zoo een nacht niet het zong in hare ziel
nog meer nog meer daarvan van dat gezellige dat aardige dat lieve iederen daagsche en de twee dames hielden vooral van de oude dames in het boek
hij las heel lang een enkelen keer maar had zij hem onderbroken nu zweeg hij en zij was opgetogen zij vond het mooi heel mooi heel sterk veel kracht er
ze waren de rozen nu omwikkeld in stroo en zij kon ze niet meer zien herbloeien zij was gegaan waarom was zij zoo gegaan
voor hem zoû zijn toch glimlachte hij tevreden dan zal ik morgen je koffers beginnen te pakken antwoordde hij goedmoedig maar voel je je niet te lam om te reizen neen
maar een ruim uitspansel vol rythme dat het een rust was alleen te zijn in een aanbiddelijke stad waar hij niemand kende
het was als daalde hij nu uit zijn wijde kringen vol vizioen neêr op de straat der werkelijkheid als liep hij van zijn bergland waar bliksem had gezigzagd om zijn hoofd
veel eenzaamheid eene eenzaamheid die hij telkens weêr verplaatste want nu in parijs was hij reeds driemaal van kamers veranderd tot altijd alleen eten in restauraties hem z zwaar woog dat hij in een pension ging
nu zag hij dat hij niet gewoon menschelijk was hij was een droomer en een dilettant buiten de menschen om de menschen dààr in zijn vizioen van eigen tijd zag hij ze rond krioelen
en alle de anderen de leden der maatschappij van egoïsme ze oefenden niet uit hun ambt uit zielegemeenschap in het eeuwige weêrspel der
hij had geen talouis couperus metamorfoze lent zijne verzen waren waardeloos aminta was niets zoo dood zoo dor leonore d'este was beter maar het blankvers voldeed hem niet
en hij gaf zich op zijn beurt sprak over de desilluzie van zijn verzen vertelde haar hoe hij mathilde had gedaan
en tragischen dood en als hij haar zoo zag vulden tranen zijn oogen kreeg hij haar bijna te lief zoû hij haar dood willen kunnen
maar het is een manie van hem te denken dat iedere vrouw ieder jong meisje op hem verliefd is een manie ja een manie het is heel treurig maar het is niet anders niet waar alle menschen hebben hun
hij had een tijd lang veel verdriet gehad hij was er nu wel over heen dacht zij aylva was geheel verbaasd louis couperus metamorfoze verloren in zijn eigen leed had hij noch iets aan den bergh gemerkt noch iets aan emilie
en ook een groote boom in den tuin van het school met ontzettende vlammende roode bloemen een zoogenaamde flamboyant en waarin hij klom en zat tusschen de knoesten van de takken als een bloemenkoning in een sprookje
zij scheen het te zien dat hij bang was en zij twijfelde aan hem maar nu was zij al nader aangedreven en hij hoorde haar al fluisteren met lippen die nauwlijks nog bewogen en zij scheen hem te zeggen dat zij niet te twijfelen had
maar werd de illuzie ooit wel in het werkelijke leven hij wilde niet de stemmen hooren ze lokten tot den leugen er was geen zekerheid in niets
hij kende hem nu zijn armen vriend en hij had willen gelooven als een kind aan god hij had willen bidden hij had willen biechten
en zij hadden wel medelijden met mathilde maar vonden haar mal een mal spook omdat zij niet zagen haar noodlot en omdat zij afkeurden zooals zij handelde
dat is dus ook al niet oorspronkelijk in me louis couperus metamorfoze zij zaten samen op den divan zijn hoofd lager dan het hare in de kussens zij rechtop zij streelde even over zijn haar
nauwlijks liet hij een oogenblik emilie binnen of dolf den bergh en het was een groot leed voor mevrouw aylva een wanhopig troosteloos leed
alladine het zijn namen als zilveren klokjes ook sprookjes maar wreede ik kan niet meer dwepen wat is er hugo niets
ik kon het niet langer inhouden ik moest het je in volle waarheid laten zien wat hebben wij er aan of ik bij je kom en met je spreek over
toen liep hij uren heel ver langs het strand van de zee en de zee vloeibaar grijs zilver ruischte aan als het leven de einder streep van mysterie was als de toekomst die op zoû doemen
iets scheurde pijnlijk in hem maar hij bekende het zich hij was geen dichter hij had zich vergist en de menschen met hem het publiek en de kritiek en het verwonderde hem dat hij niet wanhopiger was om zijne illuzie
aylva's deur stond wijd open en hij zat voor zijne verzen met een matte pen uit de keuken klonk een eentonig deuntje gedempt van de meid tusschen het groen schemerde op kleinen afstand iets van andere villa's
hield er om met snikken op het gaat weêr over ga nu weêr schrijven ik zal wat gaan slapen dan gaat het over ga nu weêr schrijven nu niet meer zoo huilen wat gaf het
dag niet geweten had de toekomst van zijn zinnen hoe ze mathilde verder zouden leiden naar haar einde zag hij het dikwijls in eens op die avonden
maar die vrees flitste door hem heen nauwlijks vorm nauwlijks gedachte en toen hij zich heugde den berghs manie het altijd verliefd zijn het altijd meenen
dan vroeg zij haar hugo wat er toch was louis couperus metamorfoze waarom hij zoo een verdriet had en nooit wist hij het haar te vertellen dat het was om zijn kunst en zijn leven
en het was alles eenvoud want eensklaps toen hij zag was er geen afgrond hij dreef niet hij liep onder de menschen die hij zag voor het eerst
neen heusch zoo ben ik ik kan geen waarheid voelen mijn gevoel is comedie mijn talent denk ik speelt comedie in me als ik wat voel
in de kamer van emilie was het donker zij zaten op den divan hugo en zij en zij leunde haar hoofd tegen zijn schouder
hier vind ik bundels van hélène swarth ja die zal ik naast hem zetten o hélène swarth
zoo stil en lief en het brengen van bloemen in het kleine kerkje bij den ouden pastoor en de stille wijde gedachten die als duiven vlogen heen en weêr weg naar de wijde luchten en terug naar haar toe
eunuch van tanith martyre wachtende af den sprong van de leeuwen in de arena duizende toeschouwers
die zij niet meer toeliet nooit zouden hooren het was eene vertrouwelijkheid onderlinge vrijmetselarij van gevoel en dan was het misschien een kleine ijdelheid om zich heen te willen zien en te voelen de sympathie van talent
het zoû haar vreeslijk leed doen als hij het deed zij vond hem een goede sympathieke jongen met wien zij gaarne sprak dien haar moeder gaarne in huis zag
telkens op een ander was dat wel humor was dat niet integendeel treurige tragedie zoeken van een arme ziel die niet weet en zich vergist zijn heele arme
allen die gewerkt hadden om uit hun ziel te geven het schoonste wat zij voelden met volle handen het te geven aan ondankbare menschen stuursche menigte zij allen hadden misschien nooit goed gedaan geen enkel oogenblik
hij zag hem met zijn jongensziel echt sterk jongen maar schuw voor de vrouwen de meisjes en ziekelijk verlangende zich te geven heel zichzelven in liefde die nu al te groot was voor zijne
huurde een kamer en hield zich als het ware schuil twee dagen hij leefde eenzaam maar in een stillen droom en sprookje
het was vreemd en zacht stil in huis alsof er een vreemde sneeuw was neêrgezonken een donzen stilte in de benedenkamer waar hij even binnen ging was het vol van stille menschen
en met hen allen meê te doen hun drijven voor of tegen want bovenal het groote instinct de reine intuïtie de drang tot samenwerking gemeenschapsgevoel ontbrak hem als een orgaan
heeft mama me niet gemist ze was buiten kennis ze heeft ons geen van allen herkend het is heel zacht gegaan hoe is het gebeurd
en den tempel der om aureoolde astarte karbonkelbezaaid door duizend priesteressen gediend die heilig waren en
ik geloof alleen dat het woord hooger is dan kleur en toch hoû ik veel meer van kleur dan van woord ik lees bijna nooit meer en ik geniet meer van een schilderij dan van een gedicht
het zieke geheim van zijn ziel was de immense wanhoop het was niet te zeggen te denken te voelen het was niet weêr te geven aan een ander het was het zwarte niets het was het zwarte nirwana
de onzichtbare lieren die trilden in de lucht zongen incantatie van rust wat was het rustig en hoe vreemd dat aylva het ooit wel anders gezien had
onmetelijke duisternis en dan gedaan gedaan zonder éen oplossing van harmonie dat kon niet zijn wéten zoû men nooit doen maar een teedere gave van de ziel was gelooven en hij geloofde aan de harmonie
zichtbaar voor den lof of het laken der menschen niet meer zichtbaar met pen op papier de hoogste kunstenaar als hij n i
de dagen droomden weg in veel zon en veel lucht en een lichte glimlachende soezing was zwaar in aylva's brein
en wien de twijfel een kanker kan worden aan de ziel ongeneesbaar welk schakeltje was hij in de keten der
de bibelots hier en daar waren allen kleine dingen van kleur en lijn en het was als een verblijf voor eene fantazie
en de ziel moê van de metamorfoze eindelooze verhuizing kon rusten lange jaren die eeuwen schenen en reïncarneerde zij zich een ander maal dan vond zij onvergankelijk in zich de aspiratie
of hij maar liever niet de contracten verscheuren zoû en mathilde voor zich houden in het teedere geheim van zijn schrijftafel
nog al meer boeken boeken van de freule meneer als je blief riep emilie verontwaardigd ik ben getrouwd van de jonge mevrouw meen je ik kan er nog maar niet aan wennen freule zei pietje met een kleur en ging weg
altijd zeer intiem met hugo om de vriendschap hunner beider moeders zij vroeg hem of hij niet zijn titel terug kon vragen maar hij lachte en zeide dat de noodige papieren ontbraken
hij was twintig jaar vr hem lachte het leven jong en goud en hij zoû het niet verkniezen in dit kamertje over terzinen en blankverzen
en hem had toegeglimlacht en hem haar hand gelegd had op zijne warme voorhoofd en hem gezegd had met haar stem van aangebeden klank
in een mooi bandje of omslag een boek louis couperus metamorfoze dat te koop zoû zijn voor een paar gulden een boek dat iedereen kon opnemen en neêrleggen en mooi kon vinden en leelijk
hij ijlde even en sprak die woorden na woorden van begoocheling die hij gehoord had in de koorts van zijn ziel
maar bij haar en na enkele weken schreef hij zijn boek af met een kalme pen die langzaam de laatste regels voltooide die er den streep onder zette met een sereene rust
nu voelde hij het heden zich openbaren vreemd in zijne ziel door de bekoring heen der innig oude oudheid
de blauwe lucht zwoel boven hem ether neêrzevende door de takken van beuken waarvan de blaadjes als goud waren uitgeknipt
en s avonds na den eten dat altijd alleen was met zijn moeder maakte hij om haar genoegen te doen om beweging te nemen een vlugge wandeling dan was het donker de vriendelijke dag was al weêr uitgewischt hij kwam niemand tegen
de meeste menschen hielden van hem en vonden hem een bizonder goed mensch hij deed nauwgezet zijn werk aan het ministerie hij deed daarbij vele administratie zaken voor zijne familie getrouwde en ongetrouwde zusters
neen ik heb geen lust meer waarom dat vind ik pleizierig je bent een beetje mal geloof ik neen anders lees ik niet voor anders word ik zenuwachtig als je me zoo strak aanziet terwijl ik lees
en alles wat zachtst teederst en fijnst was in zijn eigen ziel werd de ziel van mathilde zoodat zij samen de zelfden waren over en weêr
en achter het huisje om liep hij naar zijn kamer waarvan de deuren openstonden in een warme verwachting sloeg hij zijn portefeuille open nam de bladen er uit
en alleen een trek om den mond was vreemd en niet haar gewone glimlach maar het alleronwerkelijkste was dat zij zoo ver was eindeloos ver verloren onbereikbaar
met ceremonie hadden zij de kist waarin haar lichaam lag tot daar gebracht en toen was ze er in geduwd door ruwe mannen die louis couperus metamorfoze iederen dag zoo deden en niet meer beseften zij was gegaan
ik leef heel graag niet voor de menschheid dat is me te groot te zwaar dat kan ik niet ik beken mijn onmacht maar wel voor éen ander voor jou ik begin een beetje menschenkennis te krijgen
wit als gevouwen in haar schoot tot een gebed
een kritiek van anarchisme en hij begon vroolijk te lachen weet je wat ze zeggen dat ik moet oppassen voor mijn overgroote productiviteit
hij hugo aylva lag onbewegelijk de oogen open en vor hem terwijl de stem van scheffer aan zijn ooren ruischte glimlachte leonore d'este al
een halleluja klonk er in de lucht de boomen bloesemden op aarde zoele lente dreef weldadig aan hij was klaar hij had niets meer te doen en het was natuurlijk
al dikwijls was hugo aylva een dagboek begonnen maar hij had het telkens weêr verscheurd hij vond niet belangrijk genoeg wat hij schreef en een schuchterheid weêrhield hem telkens te schrijven wat belangrijk was
en altijd door maar vertellen en met een luide sterke stem opdat de heele wereld haar hooren kon zingen moest ze als een kunstenaar en ze moest voordracht hebben en stijl zooals in de opera
en hij zoû nu weten voor goed dat altijd in het leven en ontwijfelbaar logisch ook daarna de heilige dingen zege over de onheilige zullen vieren
hij zag het in de ruime cirkels van gedachte die hij langzaam om zich heen beschreef binnen den cirkel van zijn eenzaamheid
sombere intricatie van vijf personen die hij schaakspel noemde te laat herinnerde hij zich zijne zelf belofte niet meer te schrijven de novelle weefde zich zoo logisch in zijne gedachte
inzien dat hunne vriendschap toch heusch wel vriendschap kon zijn het streelde hem dat scheffer boos was en sedert voelde hij meer voor scheffer en het werd sympathie tusschen hen van twee kanten
de nutteloosheid van zijn pogen zijn gemis aan gezonde vreugde zijn blindheid voor een levensdoel het was een hersennevroze van artist die twijfelt aan zichzelven
hij zoû het maar nooit zeggen ze zouden zeggen dat hij flink moest zijn en werken en romans schrijven en reizen hij wist dat hij niet zoû kunnen en ze zouden nooit begrijpen dat hij zoo kind was zoo klein
waarom deed den bergh niet als hij vroeg aylva waarom verdufte den bergh zijn leven in den haag tusschen zijn bureau en de witte tusschen de hoogstraat en de boschjes
zij was kalmer geworden aan zijn voeten gaf zij haar raad met een kalmer stem van koeler inzicht louis couperus metamorfoze maar wil je dan volstrekt hebben moet het dan volstrekt dat ik je vergeet zij vatte zijn handen
drie vier vijf étages doozen met menschen duizenden zoû nooit het geheim dat ziek was dan sterven het deed zoo pijn louis couperus metamorfoze kon het dan niet slàpen gaan als het niet sterven kon
en er door schemerde een praktisch leuke opvatting om van het leven te maken wat er van te maken was in de gegeven omstandigheden levensopvatting van resignatie en kracht
de sombere mijmervolle oogen de uitstekende jukbeenderen grooten neus vollen zwaren mond van zinnelijkheid waarboven al dons van snor
mama waarschuwde hen ze moesten maar liever bij haar in huis komen emilie zoû dan het huishouden doen zooals ze dat gewend was als jong meisje
zooals de hemel in een dauwdrup de schepping af en in het kleine leven dat hij schiep spiegelde zich af het leven en met het zelfde raadsel
het is het einde van de les de jongens stormen naar buiten en ze verdeelen zich in twee partijen om te spelen het
floris en blanchefloer daar dweep ik meê daar bracht de meid een mand vol boeken binnen wat pietje
hij liet zich aandienen en zij ontving hem klaarblijkelijk verbaasd toen lachte zij en stak hem de hand toe ben ik heel indiscreet vroeg hij zij lachte nog meer
en in het wereldsche gedrang der groote steden voelde hij zich eenzaam als in de matelooze leêgte van woestijnen opgesloten in zijn eigen smart die iederen dag meer schrijnde
de woorden springen van zelf bij me op en als u dan later mijn woorden herhaalt in een conciezen vorm herken ik ze niet meer
hij vond ervan belangwekkende tradities in oude stoffige boelouis couperus metamorfoze ken die nu weêr schijn van studie gaven aan zijn kamer verspreid als ze lagen over den divan
woord is mij soms concreter dan klei je moet niet spreken van klei en zelfs niet van marmer of brons dat is alleen ons papier ons boek maar wat bij ons woord is eigendom van iedereen
toen hij het wel wist en zag in het verleden voor hem weêr worden zoû dat wat hij had gehad en nooit genoeg had gewaardeerd
dat zij niet bij mevrouw de vicq hadden gehad en hij begreep in eens dat zijzelve aan hen gaf die bizondere atmosfeer van waarheid en klare belangwekkendheid als iets dat afstraalde van
het beviel hem niet maar hij schreef er aan voort soms vervallende in een toon van hamlet of king lear en soms in een stemgeluid van ibsen
wel neen natuurlijk niet ik weet nog niets niets louis couperus metamorfoze hij kon niet verder over mathilde spreken zijne opgeruimdheid in eens was weg een wrevel was in hem wrevel dien hij onedel in zich zag
en heel voorzichtig als zoû hij de duisterlouis couperus metamorfoze nis scheuren stond hij op hij wilde gaan dit wachten op een seconde die uitbleef was zzeer marteling voor zijn naakte ziel
de stille laatste dagen van grauwen winter melancholisch grijs gesluierd als geesten medelijdend louis couperus metamorfoze maanden zoo lag lief het lijk
de eerste zang die is nu ook verschenen in de gids die blijft zoo die is goed maar hier deze tweede die moet in blankvers en de derde
en al hare silhouetten warrelden gedrochtelijk als met verwarde ledematen hoe had hij zich verworden in den laatsten telg van uitstervend geslacht
een mooi verhaaltje van bloemen en edelsteenen en vogels van een jongen prins en een klein prinsesje want meer is er niet in de wereld dan een sprookje
als ze van jou hield was het wat anders voor jou zoû ik me terugtrekken als ze niet van je houdt dan heb ik hoop voor mij
e g h i j louis couperus metamorfoze dan vroeg den bergh naar nirwana maar drukte hem op het hart er niet aan te schrijven en rust te nemen veel rust voor hoofd voor zenuwen
hij lag op den grond in het avonddauwkille gras in den mist die rees als witte spook tusschen hem en de brandblakende stad
kareltje laat toe maar in eens barst hij uit in huilen je hebt me ook zoo een pijn gedaan de groote troost hem vraagt vergiffenis en in het kantoor van meneer sluiten ze nu weer vriendschap
en calprenède en toch was de aminta frisch nieuw een glanzende belofte ze trok de aandacht in de gids om het geheel onverwachte de jeugd van den schrijver die zijne zangen aankondigde
altijd grijs en vochtig korte grauwe dagschemeringen tusschen de bladerlooze boomen het was of ze uit medelijden laat begonnen de dagen en heel vroeg eindigden
de idylle van dien zomer troostte heel zacht de tragedie van zijn ziel ze was als eene bleeke reconvalescente die beter wordt omdat levensberusting haar was medicijn
neen zelfs niet slapen er was geen vrede er zoû geen rust zijn er was niets dan het leed en om het leed heen de stad onverzoenlijk en grauw en om het leed het leven dat de zon verloren had
als hij maar vond nu nu hij was zoo bang ook nu nog niet te vinden en hij was bang vooral te zakken te zinken te dalen in den afgrond
en als zij vroegen naïf nieuwslouis couperus metamorfoze gierig hoe doe je hoe doe je dat dan toch dan wist hij zelve niet soms was het lang overdenken soms plotseling flitsende pgedachte soms onveranderbare logica
zijn heele leven had hem voorbereid zijn droeve stille kinderjaren waarin hij zag dat zieltje eenzaam zich hechten aan de korte
het wàs geen liefde het was omdat het was zoo nieuw en teêr en bekoorlijk intiem en misschien als hij mathilde niet geschreven had
maar wat wat zag het beeld het zag dwars door het leven heen dwars door de bogen van den tempel de ramen van het atelier en al het waas van landschap louis couperus metamorfoze een zwarte schim naderen aan skelet somber gemanteld
is er dan niets geen ijdelheid in je geen eerzucht geen roemzucht zoo klein ben je dan zoo klein
als hij hoofdpijn had gehad van de warmte en toen hij na den dood zijns vaders met zijne moeder twee broêrs en een zuster de anderen verspreid getrouwd gestorven terug was gekeerd naar holland naar den haag
en weêrschijn niets meer schreef hij zijn brief aan emilie dat hij niet was op reis dat hij zich schuil hield te scheveningen tot zij hem geantwoord zoû hebben
en op een medaillon droeg louis couperus metamorfoze twee saamgestrengelde letters a en z de initialen van
tasso in zijn eerste jeugd zijn eerste gouden geluk schrijvende het herdersspel dat ferrara's aandacht op hem zoû vestigen met een gefantazeerde aanleiding verbeelde eerste liefde van den dichter
dan schemert in de verte heel even het kasteel hij nam ze met zich meê en het werd als zag hij haar liggen de bleeke zieke
hij herinnerde zich hoe dikwijls hij gezeten had aan hare voeten zij met de hand streelende op zijn haar en hoe zij met zoo lief willen begrijpen hem gevraagd had naar zijn werk in haar trots van moeder die haar zoon beroemd zag
maar het was soms sterker dan hare hardheid tegenover zich en zij liet zich gaan zij liet zich meêsleepen als eene ofelia door eene onweêrstaanbare meêsleeping van week water tusschen boorden van lelies
je was van hugo nooit zeker maar hij bedankte er voor en beweerde dat hij van anarchisme moest uitrusten en hij rustte uit en mama waardig gaf hem gelijk
achter de een beetje laatdunkende koelheid van hugo aylva's donkere oogen een spiedend verlangen dat naar zijn levensdoel uitzag maar zich nooit verried aan de menschen
aylva in deze dagen zag veel dolf den bergh
zoo samenzitten gaf eene exquiziteit aan zoo samen eten gaf voor hem iets heel bizonders aan wat anlouis couperus metamorfoze ders heel gewoon zoû zijn
ziet u zoo is de kunst gekomen zoo heeft ze gesproken zoo heeft ze lief en omdat ze sterker was dan de ziel heeft de ziel gehoorzaamd en is ze gaan werken en gaan scheppen en heeft ze romans gemaakt
en dan weêr ging ze voort hij las heel lang het dacht hem zoet haar altijd zoo maar voor te lezen te blijven in die kamer