AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
daar sprong de klos uit hare hand viel in het water en zonk dadelijk weg toen liep zij schreijend naar hare stiefmoeder en wilde klagen wat er gebeurd was
och geef me toch een klein stukje van je pannekoek want ik sterf bijna van honger ik lust mijn pannekoek zelf wel antwoordde de vlegel ging verder en begon een boom om te hakken
nu de moeder hoorde hoe hare stiefdochter aan al dien rijkdom gekomen was zeide zij den volgenden dag tot hare ondeugende en luije dochter ga heen spin je ook de vingers bloedig
en brulde het zoo uit van woede dat het daverde door het gansche bosch vervolgens trok hij dadelijk zijne zevenmijlstappers aan en riep ik loop hen na en zal de rekels wel weer hier brengen
kom oudje dat is het kalf dat je verteerd hebt zei de vrouw neen ik ruik menschenvleesch bromde de reus nam het licht en keek in alle hoeken rond
klein duimpje den wildeman de zevenmijlstappers uit en trok die aan daar ze wijl ze betooverd waren terstond aan zijne voeten pasten
schoot hij dat slagtte het nam long en lever meê naar huis en gaf die aan de ondeugende koningin deze liet die door een kok klaar maken en at ze op
dan zei vrouw holle gij hebt mij trouw gediend en dus wil ik je dat niet afslaan
maar die was zoo trotsch en hoogmoedig dat met haar bijna geen huis was te houden ook had zij twee dochters die in hoovaardij aan hare moeder volkomen gelijk waren
zoodat ik er zacht op lig moogt gij wel blijven en zult het goed bij mij hebben maar schud mijn bed toch vooral regt goed dat de pluimen er uit stuiven
en al wat deze zeide of deed moest hem goed wezen de moeder liet hare stiefdochter het laagste werk verrigten
koop mooije rijgveters riep het booze wijf en liet sneeuwwitje eene handvol zien o dat kan geen kwaad
wierpen zich verschrikt voor hare voeten neder en smeekten om vergiffenis voor haar gedrag jegens haar
maar toch was hij van harte blij dat hij zelf haar niet gedood had toen hem daar nu juist een jong hert
zoodra de koningin te huis kwam raadpleegde zij weder haren spiegel maar die zeide sneeuwwitje over de bergen daar bij de zeven dwergen is duizendmaal zoo schoon als gij
zij klopte aan sneeuwwitje keek naar buiten en riep ik mag geen mensch inlaten de zeven dwergen hebben t mij verboden
pas dus wel op en laat geen mensch meer binnen als wij niet bij u zijn j j a goeverneur oude sprookjes het booze wijf echter ging zoodra zij t huis kwam voor haar spiegel staan
nu ging het meisje vol angst naar den put wist niet wat ze beginnen zou en boog zich eindelijk zoo ver over den rand neêr dat zij het evenwigt verloor
maar t glazen muiltje was voor allen te klein men bragt dat ook bij asschepoesters zusters die alle bedenkelijke moeite deden doch er ook maar niet in konden komen
de knecht uit de herberg raasde de meid schreide de schoorsteenveger vloekte en hansworst maakte allerlei dolle sprongen
neem het kind breng het in het bosch dood het daar en breng mij hare long en lever tot bewijsteeken de jager gehoorzaamde en nam sneeuwwitje meê
en asschepoester begon hem ook zeer lief te krijgen doch liet daarvan niemand iets merken
nu wilde de oudste op zekeren dag in het bosch gaan om hout te kappen en de vader moest hem daartoe eene bijl
en bleef bij vrouw holle een heel langen tijd daar zij alle dagen kostelijk eten en drinken kreeg zaodat beiden een heel vergenoegd en rustig leven zamen hadden
en schrokte zoo geweldig dat er van een heel kalf niets dan de beenderen overbleven zoodra hij gedaan en den mond nog maar pas afgeveegd had
maar de prins raapte het muiltje van den grond op en stak dat in zijn zak ook vroeg hij dadelijk aan de schildwachten of zij de prinses niet hadden zien vertrekken
terwijl zij dat deed kwam de man een ontzettende reus t'huis wenschte goeden avond en riep k heb honger breng me gaauw wat te eten
en de vader liet haar begaan zonder zijn arm kind onder zijne bescherming te nemen want hij was met zijne tweede vrouw verbazend ingenomen
en de oude koning en zijn zoon ook wisten niet wat zij doen zouden om haar eer te bewijzen
vervolgens ging hij naar het wildemanshuis riep de vrouw en zeide vrouw je man is in de handen van roovers gevallen die hem vermoorden willen
van de vriendelijkheid welke die haar bewezen had en dat de koningszoon van plan was om haar te trouwen
doch in plaats van goud j j a goeverneur oude sprookjes viel enkel pek neêr zoodat het meisje er heelemaal meê overdekt was dat is ter belooning voor je slechte diensten riep vrouw holle
en moest zij hare zusters dikwijls wel tot drie of viermaal op een dag het haar kappen daarbij werd zij altijd bekeven en kreeg nooit een vriendelijk woord ofschoon zij altijd lief en vriendelijk was
en plotseling werden hare oude leelijke kleêren in de kostbaarste stoffen veranderd zoodat asschepoester niet wist wat haar overkwam
mij goed zeide de boerin mijne appels kan ik bij een ander ook wel verkoopen maar daar hebt gij er een en zoo sprekende reikte zij sneeuwwitje den vergiftigden appel toe
toen deze appel klaar was verwde zij zich het gezigt weder verkleedde zich als eene boerenvrouw en ging zoo over de bergen naar de zeven dwergen
en die daar bij geweest zijn watertanden daar nog van j
stapte in hare koets en was in een ommezien weêr t huis en in de gewone asschepoester veranderd
zoo ging zij verder en kwam aan een rookenden bakoven die vol brood zat dat riep och haal mij er uit ik ben heel gaar gebakken
twee er van waren trotsch en hoogmoedig en behandelden hun goedigen jongsten broeder alsof die veel minder was dan zij
en at zoo begeerig als of hij eene volle week gevast had terwijl adriaan er zijn pleizier in had hoe goed het den ouden man smaakte
zijt een goede jongen adriaan en dus kom meê ik wil je een boom aanwijzen dien moet ge omhakken en ge zult er iets
wierp den bebloeden klos in den put en sprong hem na wezenlijk kwam zij ook even als de andere op de fraaije groene weide en bij den bakoven daar riep het brood
toen zij dat hoorde liep al haar bloed naar haar hart z schrikte zij want zij begreep dat sneeuwwitje dan weêr levend was geworden
hare eigene kinderen dood en dat de vreemde knapen gevlogen en verdwenen waren zij gilde het uit van schrik en viel zoo maar in flaauwte
koningszoon heeft ons veel eer aangedaan maar wij hebben het toch ook bitter zuur moeten verdienen
want sterven moet zij en zij ging in eene kamer waar niemand kwam en maakte daar een vergiftigden appel die van buiten heel fraai was en roode wangetjes had
toevallig sneed zij zich nu echter in den vinger zoodat het bloed op de sneeuw druppelde en zij had een inval en zeide
en gehoorzaamde vrouw holle als die haar wat zei want zij dacht aan het vele goud dat die haar zou meêgeven
en zeide er bijna nooit wat tegen hij heette adriaan maar zijne broeders noemden hem zelden anders dan den
klein duimpje nu sliep niet in maar bleef wakker en dacht wacht wildeman t zal je berouwen dat je ons uu maar niet dadelijk den hals afgesneden hebt
en gooide toen wat vet in het vuur opdat de man door de lucht daarvan niets van de kleinen ruiken zou
en daar zei de vrouw van den wildeman dat klein duimpje nu met zijne broêrs op moest gaan leggen zij deden dit vol angst en hierop deed de vrouw het licht uit en ging ook te bed
waar hij overnachten wilde men gaf hem een klein kamertje en de knecht en de meid van den waard keken met verbaasde oogen naar de zwaan welke adriaan bij zich had
evenwel vergat zij in haar geluk geheel den tijd en eerst toen de klok twaalf begon te slaan sprong zij verschrikt op
die nu dacht dat sneeuwwitje dood was meende dat het toch eens weêr tijd werd om haar spiegel te vragen en zei j j a goeverneur oude sprookjes spiegel spiegel aan den wand wie is de schoonste in t heele land
adriaan hakte er frisch op los tot dat de stam begon te waggelen maar toen die geveld op den grond lag kijk daar zat onder den hollen stronk eene gouden zwaan die daar zeker haar nest had willen maken
maar tot dat feest werd nu ook sneeuwwitjes ondeugende stiefmoeder genoodigd toen zij zich prachtig opgeschikt had trad zij voor den spiegel en vroeg
zoo kwam de sukkel t huis arm kaal en vol pek dat zoo vast kleefde dat ze het haar leven lang niet weer van haar ligchaam heeft kunnen krijgen
klein duimpje pakte die op zijn rug was daarmede in een oogenblik verdwenen en kwam goed en wel bij t huis van zijne ouders aan
en wat ge vindt houd dat in eere want het zal je geluk wezen ofschoon niet heel groot van verstand hebt ge een goed hart betoond
maar pas hadden zij haar echter eventjes aangeraakt of kijk daar was het zwaan kleef aan
nu hij zoo sprak kregen de goede dwergen medelijden en schonken hem de kist de koningszoon liet die door zijne knechten op de schouders wegdragen
begon hij regts en links met zijn neus rond te snuffelen en riep grimmig ik ruik
en men haar algemeen voor eene vreemde prinses hield zelfs haar vader hare moeder en hare stiefzusters herkenden haar niet
die zij van binnen met mos toestopten zoodat er maar een klein gaatje open bleef om door te zien daar keek klein duimpje door en spoedig zag hij hoe daar de wildeman
toen nu de arme kleinen zich ter deeg moê en hongerig hadden gesleept en de ouders maar niet terugkwamen werd het donker
deze was van nature geenszins dom maar slechts bedeesd en schroomvallig daarom liet hij zich ook alles welgevallen wat zijne broeders met hem aanvingen
maar toch had zij geen rust en moest er naar toe om de jonge koningin te zien en toen zij in de zaal trad herkende zij sneeuwwitje en stond stijf van schrik
en dat zij eene koningsdochter was vervolgens zetten zij die kist op een groenen berg en een van hen hield er dag en nacht de wacht bij de dieren kwamen ook en betreurden sneeuwwitje
al was hij ook een eenvoudige boerenzoon toen adriaan dat hoorde dacht hij ik wil t beproeven en nam zijn weg naar het paleis
en dus kwam sneeuwwitje voor de derde maal nog met den schrik vrij zij waarschuwden het kind nu echter nog eens allerernstigst
och zei de vrouw foppen ik wou je morgen verrassen maar de kinderen eerst ter deeg voêren zoodat ze regt vet en smakelijk werden omdat ik weet dat je tegen zondag gasten hebt genoodigd
toen hij echter zijn hartsvanger trok om het kind te dooden begon dit te schreijen en smeekte och lieve jager laat mij leven
van dat uur af haatte zij ook het arme sneeuwwitje en was haar overal in den weg eindelijk nam zij een besluit riep eenen jager en zeide
doch eindelijk kreeg een van hen het slapende sneeuwwitje in het oog en riep de overigen thans lichtten zij met hunne zeven blakertjes naar sneeuwwitje
de schoonste hier zijt gij maar de jonge koningin daar zijt gij leelijk bij
kom sta op en braad mij de kleine rekels ik heb ze van nacht nog maar geslagt haast je wat de vrouw ging in de slaapkamer en daar vond ze
en elk meisje had in plaats van eene slaapmuts een gouden kroontje op het hoofd daar stond nog een ledekant van dezelfde grootte in dezelfde kamer
alles gewillig deed geduldig alles verdroeg en nooit waagde haren vader met een enkel woord van klagt lastig te vallen
en nu duurde het niet lang of zij opende de oogen tilde het deksel van de kist in de hoogte rigtte zich overeind en werd weêr levend lieve hemel riep zij waar ben ik
ging binnen en vond in de kamer zeven heel kleine bedjes en in t midden eene tafel met zeven stoeltjes en zeven borden met brood en wijn
en voor dat vrouw holle de poort weêr toesloot stopte zij het meisje j j a goeverneur oude sprookjes ook nog den verloren spinklos in de hand en gaf haar nog eens een zoen tot afscheid toen viel de poort toe
deze werkten over dag in de bergen en haalden daar goud en zilver uit nu zij merkten dat al iemand vr hen van het eten gebruikt had waren zij in den beginne vrij wat boos
t was toch dom dat ik mij van mijne vrouw liet bepraten om de kleinen te laten leven ze kosten mij veel te veel voêr k wil t nu aanstonds maar afdoen
dat gij vr twaalf uur weder wegrijdt want anders veranderen deze prachtige kleêren weêr in uw oud versleten huispak
oude sprookjes door j j a goeverneur oude sprookjes asschepoester er was eens een edelman die eene lieve goede vrouw en een eenig dochtertje had
thans kwamen hare ouders en zusters t huis en vertelden haar van de wonderschoone prinses op het bal
toen de bruiloft was afgeloopen gingen allen die aan zwaan kleef aan gehangen hadden naar huis en zeiden onderweg tot elkander die heer
eens gebeurde het dat de koningszoon een bal gaf en natuurlijk waren ook asschepoesters zusters daarop genoodigd die schikten zich op zoo mooi ze maar konden
toen dit gedaan was ging zij verder voort en kwam aan een huis waar eene oude vrouw uit het raam keek en haar vriendelijk toelachte doch het meisje werd angstig en wilde wegloopen
en zal niet onvergolden blijven vaarwel en wees gelukkig met die woorden verdween het grijze manneken
daar waren goochelaars en de hansworst maakte voor de toeschouwers allerlei kluchtige kunsten en
waar zij eene met zes paarden bespannen gouden koets vond reed daarin naar het hof trad in de balzaal en verwekte daar door hare schoonheid zulk een opzien dat alles in beweging kwam
zij sliep op den harden grond en had geen bed alleen eene oude stroomat en eene grove gescheurde deken gaf men haar
nu zijt ge de mooiste geweest riep de oude trok de deur toe en maakte dat ze wegkwam
altemaal jongens de oudste was elf de jongste nog geen zeven jaar oud en deze was zoo klein gebleven dat hij weinig grooter oeverneur ude sprookjes was dan zijn vaders duim
en plomp voorover in het water stortte toen zij ontwaakte en weer tot zich zelve kwam lag zij op eene groene weide vol geurige bloempjes waar de zon vrolijk scheen
en z verheugde zij zich over haar liefelijk kind dat zij van blijdschap stierf een jaar later nam de koning eene andere vrouw
gij zult mijne gemalin worden dat vond sneeuwwitje goed en zij ging met hem de bruiloft werd met groote pracht gevierd
pikten met hunne scherpe bekjes de erwten heel vlug uit de asch op en wierpen ze alle in den schotel zoodat het arme meisje toch nog altijd tijdig met haar werk klaar kwam
eindelijk zeide asschepoester ach laat mij ook eens passen hare zusters lachten hard op en wilden haar de kamer uitjagen
he hoe zoo haastig riep de oude kom toch binnen en wees niet zoo bang als ge werken wilt en mijn bed goed wilt schudden
rustte uit en warmde zich als ze koud was bij de heete asch omdat ze toch nooit in de kamers bij het warme vuur mogt komen
toen schudde het meisje den boom dat vele appels afvielen on ze verzamelde die zorgvuldig in de manden die er bij stonden zoodat geen enkele bleef liggen
kwam bij de dwergen en wilde daar overnachten hij zag de kist op den berg en het schoone sneeuwwitje daarin en las wat met gouden letters op de kist geschreven stond
tot zij eindelijk wat had gevonden zij verwde haar gezigt bruin kleedde zich aan als eene oude
kreeg klein duimpje bij het hoofd voelde daar het gouden kroontje op trok verschrikt zijne hand terug en zei
nu wilde het geval dat haar spinneklos eens geheel bloederig geworden was en t meisje bukte in den put neêr om den klos af te wasschen
vervolgens trouwde zij den prins en is met der tijd de koningin van het land geworden
terwijl nu zijne zes broêrs vol schrik aan het loopen gingen want de reus bloedde geducht en zijn afgehouwen kop hapte nog naar hen
nam afscheid van den ouden koning en zijn zoon die haar tegen den volgenden avond weder op een bal vroegen verliet hierop de zaal
alle drie moeder en dochters mogten nu echter de arme wees volstrekt niet lijden maar kwelden haar plaagden haar en deden haar dagelijks alle mogelijk verdriet
die eerlijke koopvrouw wil ik inlaten maar wat zit je lijfje los kind zei het wijf kom laat mij je eens behoorlijk rijgen sneeuwwitje had geen erg
spiegel spiegel aan den wand wie is de schoonste in t heele land daar antwoordde de spiegel vrouw koningin
die tweede gaf echter evenmin wat als zijn broeder een kwartiertje later wondde hij zich onder het werken
toen schrikte zij en merkte dat de jager haar bedrogen had en dat sneeuwwitje nog in t leven was daarom peinsde zij op nieuwe boosheid
vervolgens moest die booze vrouw in die rood gloeijende pantoffels stappen en daarop dansen tot zij er dood bij neêrviel dat was de straf voor hare
kom dus binnen en ik wil zien dat ik je help de vrouw deed de kamer open zeî aan de kinderen dat ze onder de bedsteê wegkruipen zouden
gij zijt de schoonste heel alleen nu had haar nijdig hart rust zoo goed als een boos en nijdig hart maar rust kan hebben
de wildeman ontstelde kwam dadelijk toe zag wat hij uitgevoerd had goot zijne vrouw een emmer vol koud water in t gezigt zoodat ze weder bijkwam
och had ik toch een kind zoo blank als sneeuw zoo rood als bloed kort daarna kreeg zij een wonderschoon dochtertje dat blank als sneeuw en rood als bloed was dat noemde zij
meteen stond hij op nam zijn mes en sloop naar het bed waar klein duimpje met zijne broeders sliep daar tastte hij rond
kijk dan wil ik een appel in twee helften snijden de roode helft eet gij en de witte wil ik eten
daag komen we toch niet meer naar huis maar ik wil eens rondkijken zoo zeggende klauterde hij in een hoogen boom en keek naar alle kanten rond
de beide ouders hadden besloten de kinderen achter te laten omdat zij hun toch den kost niet meer konden geven
nu nam asschepoester het muiltje kwam er zonder moeite in en het paste haar uitmuntend de verbazing van hare ouders en zusters laat zich moeijelijk beschrijven
de zevende dwerg kroop nu bij zijne makkers op bed bij ieder een uur en zoo was de nacht gaauw om
nu had de wildeman ook zeven kleine dochters doch ze waren niet mooi want ze hadden ieder een grooten mond vol scherpe tanden want ze aten ook
ach riep de kalif ooijevaar dus zijt gij dan even ongelukkig als wij maar kunnen wij u helpen daar wij zelven betooverde menschen zijn en beiden vertelden aan den nachtuil hunne geschiedenis
de booze wolf luisterde bedaard toe en zei daarop zet het goed daar maar op de tafel neêr en kom gaauw bij mij te bed
zoo ging hij dan nu voortaan van hut tot hut rond bragt den zieken hulp den bedroefden troost en weldra veranderde de haat der menschen tegen hem in liefde en dankbaarheid
de kalif wreef zich de handen van genoegen liet selim beloven dat hij dit geheim trouw bewaren zou en liet hem toen met een vorstelijk geschenk gaan den volgenden dag sprak de kalif tot
de blijdschap van den koning en de dankbaarheid zijner genezene dochter kenden geen grenzen maar de arme jager wilde zich bescheiden aan de eerbewijzingen onttrekken
dat deed roodkapje want ze was geducht moê toen zij nu echter op bed kwam pakte de wolf haar met zijne
toen echter de kramer na t sluiten van den koop zijn kastje weder toedoen wilde bemerkte de kalif een klein vakje en zeide halt wat zit daarin
de jager had naauwelijks deze belofte vernomen of hij begaf zich naar de koninklijke hofplaats en weinig uren na t gebruik van zijn geneesmiddel was de prinses weder volkomen hersteld
de uil was zeer verheugd over dit besluit en zeide welaan dan in dezen nacht verzamelen zich de toovenaars ik zal u op eene plaats brengen waar gij hen ongestoord zien en beluisteren kunt
in eene rotskloof waar een uil zat uit wiens j j a goeverneur oude sprookjes oogen bittere tranen stroomden de uil echter riep zoodra hij hen zag
nu zeiden de kinderen roodkapje allen vriendelijk goeden avond wenschten haar goede reis en haastten zich om weder bij vader en moeder te komen
heer laat ons naar mecca naar het graf van den profeet vliegen zeide mansor daar vinden wij misschien hulp
en zette het spoedig in lichte laaije vlam slechts met moeite redde hij zijn leven al wat hij verder bezat verbrandde tot asch
niet knorrig of eigenzinnig maar altijd aardig en gewillig was zag zij de kleine fouten die het meisje beging
alle spijt alle verdriet was uit zijn hart geweken alle ligchaamspijn was voorbij en de gewetenswroeging die hem gepijnigd had
en zich ongemerkt langs den muur uitgebreid treurig groeide het daar en niemand wist iets van zijne verborgene kracht
heer dat weet ik zelf niet antwoordde de kramer ik kreeg dit poeder en dit papier van een man die uit mecca kwam voor een gering prijsje kunt gij het echter krijgen
en hieuw hen allen in stukken toen dit geschied was ontdekte hij eerst een nieuw wonder de uil was weder in eene wonderschoone prinses veranderd
maar haast je dat je naar je grootmoeder komt want ik kon toch noch honger krijgen en dan
ree kwam tot voor zijne voeten kruipen en viel daar uitgeput neder waarop de jager haar liefderijk op den kop streelde
wees gezegend medelijdend sterveling ik was betooverd en in eene ree veranderd en ik kon niet anders verlost worden dan door een jager
een jonge maar arme jager ging eens het bosch in om een stuk wild te schieten op eenmaal hoorde hij het gebrul
zij barstten in lagchen uit de beide wezenlijke ooijevaars keken verschrikt op en vlogen weg dat was me daar eene klucht riep eindelijk
treurig zweefden beiden eenige dagen buiten om en hapten nu en dan eens een kikkertje op eindelijk zeide de kalif maar hoe zullen mijne onderdanen het nu maken
wat moet dat beduiden vroeg de kalif en bekeek verbaasd de wonderlijke letters welke hij zoo min als zijn wijze grootvizier ontcijferen kon
deze man heette selim en riep dadelijk toen hij het schrift zag dat is latijn kom dan meê naar den kalif riep de verheugde vizier en beiden keerden naar den vorst terug
na den dood van zijn schoonvader erfde hij al diens landen waar hij tot in hoogen ouderdom regtvaardig zacht en wijs regeerde
trek maar aan het touwtje kind dan gaat de deur open zei de wolf zoo kwam dan roodkapje binnen vroeg hoe het met grootmoeder was en deed hare boodschap
en dit gebeurde dan ook eenige uren later zag kalif ooijevaar door een gat in het dak van eene groote zaal achtereenvolgens acht toovenaars zich verzamelen
want wat doe ik er mee niemand kent deze letters de kalif kocht alles en zeide tot mansor zorg gij nu spoedig dat gij iemand vindt die dit schrift lezen kan
vervolgens ging hij met een daarvan naar de stad bij een juwelier wien hij hem te koop aanbood hij ontving er eene verbazende som voor en was op eenmaal van alle armoede en nood verlost
verblijdden zich over zijn ongeluk en smaalden hem en jouwden hem uit toen de gloed in de puinhoopen van zijn slot was uitgedoofd
inderdaad verstonden zij nu het volgende gesprek goeden morgen vrouw langbeen insgelijks lieve vrouw klapperbek antwoordde de andere
de jager schoot nu echter en velde den wolf met zijn pijl reeds vreesde hij dat de ree hem ontsnappen zou
geen den jager zoo zeer begunstigd had naderde thans echter spoedig zijn einde op zekeren dag vertoonde de hemel zich met donkere wolken bezet weldra verhief zich de storm
en viel daarop in een diepen uiterst verkwikkenden slaap toen hij weder wakker werd was het avond geworden en alles vertoonde zich hem nu in een geheel ander wonderbaar licht
wilt ge eens meêproeven ik heb daar een lekker hagedisje dank je ik heb al vijf dikke kikkers op
heer riep mansor echter verschrikt uit wat een ongeluk ik ben het woord vergeten och jemenie joosje riep de kalif
roodkapje danste van blijdschap dat ze naar grootmoeder toe mogt want dat was altijd een groot feest voor haar
de eerste ooijevaar en begon terstond op de allerkluchtigste manier op de wieken heen en weêr te
de ooijevaars schenen met dit aanbod eenigzins verlegen zij verlieten het hol om eens bedaard te overleggen
als ze zoo vrolijk langs den weg huppelde en noemden haar voortaan niet anders dan roodkapje roodkapje was niet alleen een aardig maar ook een goed kind
en zag hem met hare groote oogen zoo roerend aan dat de jager medelijden voelde en niettegenstaande al zijn nood het diertje besloot te sparen
was door eene zachte droefheid over zijne begane verkeerdheden en zonden vervangen hij voelde in zijn hart nieuwen moed en nieuwe kracht
en de naast hem zittende noodigde hem uit eens wat van zijne laatste daden te verhalen de toovenaar vertelde nu onder anderen ook hoe hij den kalif en zijn vizier in beesten had veranderd
de vizier geraakte hierdoor in verlegenheid maar hij had toch een zeer geleerden vriend dien hij met doos en papier ging opzoeken om teregtwijzing te vragen
vol verbazing zag hij dat het gewas zich hier langzamerhand uitgebreid j j a goeverneur oude sprookjes en gansche bedden overdekt had
welaan besluit dan wie van u tweeën mij zijne hand wil aanbieden en vertrouwt verder op allah den helper der verlatenen
met moeite drong zij tusschen de digte struiken door en hijgde van benaauwdheid en haast toen de grimmige wolf daar eensklaps voor haar stond
niet weinig tevreden dat zij al zulk eene verre boodschap mogt doen toen ze het laatste huis voorbij was lag het weideveld met zijne duizend en duizend bloempjes voor haar
de wolf trok aan het touwtje en pas was de deur open of daar viel het wilde dier op de grootmoeder aan en hapte haar zoo maar op
dank je hartelijk neen neen genadige heer gij zijt jong en ongetrouwd en dus zijt gij hier de man
hij trok een stengel uit de aarde en ontdekte knollen die aan den wortel uitgegroeid waren die hadden een aangenamen geur
en hij proefde ze ze smaakten kostelijk verheugd over deze ontdekking verzadigde hij zich er volkomen mede
ik mag mij niet al te dik eten want van middag moet ik voor de gasten van mijn papa dansen die eene groote partij geeft
grootvizier zei eindelijk de kalif ooijevaar dat is een gek ding maar zij is eene prinses en dus moest gij haar maar nemen
wee grootmoeder wat hebt gij scherpe nagels dat is om je te beter te kunnen grijpen brulde de
de eenige dochter van den koning in een ver land lag naar ligchaam en ziel zwaar ziek en daar alle middelen der geneesheeren vruchteloos bleven beloofde de koning aan hem
schoon heer en de vizier gaf door eene beweging te kennen dat hij voor t oogenblik geen geld bij zich had
die t leven en de gezondheid zijner dochter redden zou hare hand en na zijn dood de koningskroon en zijn land
beiden snoven en riepen mutabor zij waren eensklaps in vogels veranderd verbaasd keken zij elkander aan
aan lees dan en vertaal het ons eens zeide de kalif vol nieuwsgierigheid salem begon
maar gij zult mij toch niet opeten lieve heer wolf neen voor middernacht eet ik geene kinderen zei de wolf
zoo deed zij dan ook en ging loopen wat zij kon het bosch werd nogtans al digter en donkerder
kom een ommezientje dan maar dan moet ik weg dacht zij bij zich zelve zette het mandje en potje onder den boom neer en ging vrolijk met de overigen aan het dansen
de kramer opende het en reikte den kalif eene kleine doos toe die een fijn zwart poeder en een papier met een vreemd schrift bevatte
nu kwam de maan op en scheen in het kamertje toen kwam roodkapje eindelijk ook aan het huisje en klopte aan
hardvochtig en onbarmhartig worden alleen aan zijne bloem besteedde hij alle mogelijke zorg de andere op het oog niets vertoonende plant
en goedheid zie hier deze beide gewassen het eene zal u rijkdom aanbrengen het andere helpt tegen alle ligchaams en zielspijn
ei antwoordde deze zoodat mijn oudje mij de oogen uitkrabt als ik met eene jonge vrouw
liet de moeder voor haar lief kind een rood kapje maken want van alle kleuren stond rood het meisje verreweg het best
vervolgens zette hij de nachtmuts der oude vrouw op zijn kop deed het licht uit en legde zich op grootmoeders bed
zorg echter om als gij veranderd zijt niet te lagchen want als gij lacht is het tooverwoord vergeten en blijft gij levenslang een dier
je blieft open grootmoeder trek maar aan het touwtje kind dan gaat de deur open riep de grootmoeder van haar bed
reeds den volgenden dag waren beide bloemen ontloken de eene fraai en kostelijk op het oog van schitterende kleur en welriekend van geur
niet eer zult gij weê mensch worden dan als ooijevaars tot u komen en een van hen u zijne hand tot een eerlijk trouwverbond aanbiedt
zij had een fijn vriendelijk gezigtje blonde haren blaauwe oogen en was altijd vrolijk en opgeruimd
en is een wonderkruid even als het eerste neem beide bloemen en maak een goed gebruik van hare geheime kracht
laat ons naar de stad vliegen beiden verhieven zich in de lucht kwamen in de stad zetten zich op het dak van het paleis neder
roodkapje vroeg het monster met doffe stem waar ga je nog zoo laat naar toe en zijne groene oogen vonkelden als gloeijende kolen
dat hij een nieuw schot kon doen maar toen hij een nieuwen pijl op zijn boog legde kwam de ree in plaats van te vlugten sidderend op hem toe
wie klopt daar vroeg de wolf en deed de stem van de grootmoeder na ik ben t roodkapje grootmoeder riep het kind doe open as je blieft ik ben bang voor den wolf
de kalif ofschoon nog jong hield op en zette zich met zijn makker op een bouwval neder dien zij onder zich ontdekten
beiden verhieven zich in de lucht en vlogen naar het zuiden maar reeds na een paar uren werd de oude vizier moê en riep och heer ik kan het niet langer uithouden
mensch gij die dit vindt prijs allah voor zijne genade wie van het poeder uit deze doos snuift en daarbij zegt
had hij daarentegen lang verachtelijk in een hoek van zijn tuin neergesmeten daar had het gewas nu echter toevallig eene goede plaats gevonden om te wortelen
kan zich in elk dier veranderen en zal ook de taal der dieren verstaan wil hij weder de menschelijke gedaante aannemen dan keere hij zich driemaal naar het oosten en spreke weder datzelfde woord
een leelijk geval riep de kalif ja wist men nog maar of ze jong en schoon is maar zoo is het kat in den zak koopen
alle drie trokken nu naar bagdad waar de kalif door zijne trouwe onderdanen met luid gejuich ontvangen werd hij trouwde de prinses en beiden leefden en regeerden gelukkig
ze gaf hare moeder tot afscheid een hartelijken zoen nam het potje met boter in de regterhand het mandje met wafels aan den linkerarm en stapte zoo het dorp door
of hij trok woedende zijne sabel stormde als een leeuw in de zaal waar de toovenaars bij zijn gezigt verschrikt opsprongen
vereenigde al de pracht en schoonheid van lelie en roos de andere was zonder kleur zonder geur en schijnbaar gering en nietig
diep verslagen verliet hij den bouwval en zocht hulp en troost bij zijne vrienden deze wezen hem echter verachtelijk de deur ook de armen die hem om zijne hardheid haatten
welke men hem had toegedacht hij vertelde den koning naar volle waarheid wat hij al beleefd had deze echter kreeg hem daardoor dubbel lief en gaf hem zijne dochter tot vrouw
eens dreef de honger hem naar dien verwijderden hoek van zijn tuin waar hij die tweede wonderplant verachtelijk had neergesmeten
zoo heette die kalif gemakkelijk op zijn divan gezeten rookte welgemoed zijne pijp en dronk daar nu on dan een kop geurige koffij bij
midden onder ingestorte zuilen en oud muurwerk rustten zij uit toen zij eensklaps diep beneden zich een zucht hoorden en weeklagen
is een verwenschte toovenaar dien ik eens liet afrossen en die mij wraak zwoer wat vangen wij nu aan
deze echter kon met zijne vier pooten veel vlugger loopen dan het meisje en was dus in een ommezien voor grootmoeders huisje en klopte daar aan
een heel moeijelijk latijnsch het heette mutabor zei de toovenaar lagchend de ooijevaars vlogen nu zeer verblijd met den uil
en wilden weten wat zij in haar mandje en in haar potje had kom roodkapje dans met ons riepen allen
want hij kende de kostelijkheid dier edelgesteenten wel eenigzins en kon niet moê worden ze te bewonderen
t evenwel van avond al te laat zal wezen om weer naar huis te komen moet ge van nacht maar bij grootmoeder blijven slapen
geprezen zij de dag mijner verlossing want door ooijevaars zal mij deze geworden zoo luidt de
blaauwe bliksemstralen schoten sissend door de lucht de donder rolde en ratelde eindelijk viel een straal op het prachtige slot van den jager neer
van een jagenden wolf en een oogenblik later schoot hem eene hijgende ree voorbij welke de bloeddorstige wolf al zoo digt op de hielen was dat hij haar met weinige sprongen kon bereiken
naauwelijks kregen deze kleine roodkapje in het oog of zij kwamen op haar toe trippelen want allen hielden even veel van haar en roemden dat zij er zoo lief uitzag
wat nieuws mansor riep hij hem te gemoet heer ik weet niets maar beneden op het plein wacht een koopman die allerlei fraaijigheden te koop heeft
de roem zijner goedheid en van het geneesmiddel waarmede hij zulke wonderen werkte verbreidde zich tot in de verste landen
en onder den grooten eikenboom die daar ergens op eene hoogte stond waren vele kinderen aan het spelen en dansen en verheugden zich in de lieve lentezon die zoo kostelijk scheen
de bron van zijn geluk en hij hoopte dat de geheime kracht der plant aan de magt des vuurs weerstand zou hebben geboden spoedig echter vond hij den gloeijenden pot maar van de plant zelve geen spoor meer
liefst door de vingers en dacht als roodkapje ouder en grooter wordt zal dat ook wel anders worden
en hoe hij nu zelf te bagdad als kalif regeerde wat voor een woord hebt gij hun dan opgegeven vroeg een toen men eens hartelijk over het geval gelagchen had
te bagdad in zijn paleis zat de magtige kalif zoo als men daar te lande den koning of vorst noemt
bouwde hij eene ellendige hut van eenige half verbrande planken en balken leefde van de vruchten van zijnen tuin en geleek zoo een kluizenaar die de menschen ontvlugt
en waar woont je grootmoeder ginder achter het bosch in het eerste huisje aan de linkerhand zei roodkapje
thans stond roodkapje alleen op het weideveld zag de zon ondergaan en begon angstig te worden zoodat ze bijna niet wist wat ze doen zou
vervolgens groef hij beide planten uit den grond droeg ze naar huis plantte iedere bloem in een afzonderlijk potje en zette ze zoo voor zijn klein venstertje
zoo doende vergat zij dan spoedig de waarschuwing die hare moeder haar gegeven had daar op eens te midden van al de pret begon nu echter in het dorp de avondklok te luiden
voortaan omgaf de jager zich dan ook met al den glans van den rijkdom hij kocht een prachtig slot en hield eene talrijke schaar van
ach lieve wolf doe me maar geen kwaad ik ga naar mijne grootmoeder zei het kind dat huilde en beefde naar je grootmoeder ga je zei de wolf
thans kwam de ooijevaar die boven rondgevlogen had bij den anderen ooijevaar aan het moeras neêrstrijken en de kalif en mansor kwamen nieuwsgierig
hij was zeer goed in zijn humeur en zag dus ook gaarne dat zijn vizier mansor verscheen om hem zijn compliment te maken
die niet alleen zijn jagtlust maar ook zijn dringenden nood met medelijden overwinnen en mij verschoonen zou heb dank en ontvang den loon voor uwe meedoogendheid
ga en roep daarom dien man toch maar beval de kalif en na korten tijd stond de kramer voor hem de kalif bekeek de hem voorgelegde waren en kocht van allerlei zoowel voor zich als voor zijn
radeloos zwierf hij om de gloeijende puinhoopen rond van al zijne rijkdommen verlangde hij niets te redden dan alleen zijne wonderbloem
maar vergat nu dit en dan dat de moeder zag dit niet zonder bezorgdheid doch daar roodkapje anders niet ongehoorzaam
ook boven in de lucht zweefde er een wat dunkt u mansor die beide ooijevaars houden een praatje zamen laat ons ons ook in ooijevaars veranderen gezegd gedaan
wie klopt daar vroeg de grootmoeder die al voor een uur te bed was gegaan ik ben t roodkapje zei de wolf met veranderde stem ik kom u wafels en wat versche boter brengen
zij keerden zich naar het oosten en bedachten zich al hun best maar het woord wou hun maar niet meer invallen en de kalif en mansor waren en bleven ooijevaars
met dat roode kapje zag het kind er nog wel eens zoo lief uit als te voren en alle menschen keken haar
en zagen hoe juist de nieuwe kalif zijn plegtigen intogt hield o wee mansor riep de kalif nu begrijp ik alles die schurk die schobbejak die daar nu mijne plaats inneemt
wat is dat riep de kalif en stapte tusschen de puinen door op het geluid toe de vizier volgde sidderend en bevend maar kwam met den kalif spoedig
die spoedig vast en hard werd afviel en dan een zuivere diamant van onschatbare waarde was de jager was buiten zich zelven van verbazing
hij was een ander en beter mensch geworden en verlangde nog slechts om met het goed dat de fee hem geschonken had de weldoener der armen en lijdenden te worden
het dak af en keerden zich driemaal naar het oosten terwijl zij mutabor riepen oogenblikkelijk waren zij in menschen veranderd naauwelijks voelde de kalif nu echter zijne vroegere gedaante en kracht weder
beiden redeneerden nog lang maar in t eind zat er niets anders op en de kalif riep kom aan dan zal ik haar maar nemen
vergeten trotsch eigenzinnig en heerschzuchtig geworden verachtte hij zijne vroegere makkers en zijn voorspoed deed hem zelfs tegen de armen die aan zijne deur klopten
om zich aan eenen kostelijken maaltijd j j a goeverneur oude sprookjes neêr te zetten en met elkander vrolijk te zijn in een van hen herkende hij den kramer weder die hem die doos met poeder had verkocht
de wolf liet haar nu staan en roodkapje heel blij dat ze er zoo van was afgekomen haastte zich nu verder daar ze den boozen wolf niet gaarne voor de tweede maal ontmoeten wou
kom laat ons eene proef nemen de doos met het poeder in den gordel stekende gingen beiden buiten de stad en zagen bij een moeras komende daar een ooijevaar staan
met die woorden verdween de goede fee en de jager herstelde zich langzamerhand van zijne verbazing
daar op eens verdween nu echter het dier en voor den ontstelden jager stond eene schitterende fee die hem vriendelijk toesprak en zeide
dikwijls echter kan eene enkele kleine fout bitter treurige gevolgen hebben en dat zou de goede moeder ondervinden
een nog grooter wonder gebeurde er echter met de eerste prachtige bloem aan elk van hare kelkblaadjes vertoonde zich een dauwdroppel van ongemeene grootte en kostelijken glans
toen sprak deze die snoode toovenaar mostar verlangde mij tot vrouw maar als eene koningsdochter verfoeide ik hem toen veranderde hij mij in een nachtuil en riep
verdriet en spijt over zijn ongeluk maar nog meer de beschuldigingen van zijn geweten maakten hem diep ongelukkig en deden hem zijne dagen in treurigheid en moedeloosheid slijten
er was eens eene goede moeder die een eenig kind een allerliefst dochtertje had
ze had maar één groot gebrek ze was wat litzinnig en lette dus niet altijd goed op hetgeen moeder haar zei
spoedig echter stelde het ligtzinnige kind zich ook al weer gerust en dacht ik wil maken dat ik op een drafje door het bosch kom t zou wel raar wezen als ik dien leelijken wolf ook zoo dadelijk tegenkwam
wederom begon de generaal te lachen en capi viel nogmaals op den grond en zoo vervolgens tot op het oogenblik
als ik muziek ken zou ik dan ook zoo kunnen zingen als gij wilt gij dan zingen zooals ik o niet zooals gij ik weet zeer goed dat dit onmogelijk is maar ik wilde gaarne zingen gij luistert dus naar mij wanneer ik zing
dat ik hem verlaten wilde om bij mevrouw en arthur te blijven maar ik behoefde hem deze bekentenis nooit te doen want wij waren het hotel genaderd
toen hij lize in de armen drukte begon hij te weenen zonder een woord meer te spreken wat zou hij ook gezegd hebben het was een ramp
meent gij dat wanneer wij zoo straks als eerzame burgers gekleed naar de een of andere publieke plaats gaan iemand voor ons zou blijven stilstaan om ons aan te kijken neen niet waar
geef mij mijn zoon terug de stemmen hebben geen klank de vragen worden door snikken afgebroken wat dien kinderen die vrouwen en moeders te antwoorden
onder de veranda van de zwaan met haar edel gelaat zoo zacht en schoon maar dat waas van zwaarmoedigheid dat het toen overtoog is geheel verdwenen
die inplaats van een kind te zijn zooals ik en de anderen integendeel een oud man was met een witten baard als ik zeg met een witten baard moet men daarbij wel in aanmerking nemen dat die slechts des zondags wit was
die ons in het gelaat woei die lucht had een geur dien ik voor het eerst in mijn leven rook hij was echter met iets aromatisch vermengd na de trap volgden de ladders en na de ladders een andere trap
ik was muziekonderwijzer en ik moest dus antwoorden of ik verloor mijn macht en mijn invloed dit besefte ik zeer goed en ik was er bijzonder op gesteld beide te behouden
mattia kon van driscoll denken al wat hij goedvond voor hem was deze een vreemdeling aan wien hij niets verplicht was
waarop ik geen antwoord wist te geven het scheen mij toe dat ik hem in zeker opzicht bedroog en mijn leerling bespaarde mij geen enkele vraag
ik had honger en dorst en ik bezat niet meer dan drie stuivers of ik ze al omkeerde en nog eens omkeerde in mijn zak er bleven er altijd maar drie ik kwam niet boven dat getal
zij wischte hare tranen af en met een glimlach beduidde zij mij dat het later wel gebeuren zou door vader acquin als kind aangenomen en door zijn zoons als een broeder beschouwd zou ik waarschijnlijk mijn levenlang op de glacière gebleven zijn
voor de deur stonden oude geweren een jas met zilveren epauletten eenige lampen en een groote mand met een menigte verroeste sloten en sleutels
zult gij mij naar het gesticht laten gaan neen lieve rémi neen zij gaf mij toen een kus en drukte mij in haar armen die liefkoozing gaf mij weer een weinig moed en ik begon te weenen
dat het mij onmogelijk was om te ontvluchten besefte ik volkomen en evenzoo dat het een vergeefsche poging wezen zou om het te beproeven
hij bleef geruimen tijd zwijgen eensklaps haalde hij een snede uit zijn muts te voorschijn daar hebt gij een stuk
het vuur bracht mij niet bij en de damp die uit den soepketel steeg het rinkelen der borden het klokken van de tong van hen die aten dat alles deed mijn zwakte nog toenemen
de tijd ging voorbij zerbino keerde nog maar niet terug onwillekeurig maakte de slaap zich van mij meester en ik sliep in
anders missen wij den trein en ik zal niet bijtijds in engeland zijn voor den doop van mijn kleinzoon katherina haast u wat als ik u verzoeken mag sedert tien jaar dat wij samen wonen zijt ge altijd te laat geweest
geen van allen had dansen geleerd maar de jongens hadden eens een bal bijgewoond en hun geheugen kwam hen bij die gelegenheid te hulp
hierin dat mijn oom die alles heeft opgeofferd om fortuin te krijgen zijn onderstand zal verschuldigd zijn aan hem dien hij vervolgd heeft en getracht heeft te doen omkomen
wij snellen naar het venster en zien de break waarin lize haar vader herkent met hare tante katherina
het beste is om hem bij garofoli te brengen zeide hij tot een agent wanneer hij in de straat lourcine is dan zal hij het huis wel herkennen gij moet dan maar met hem naar boven gaan en dien
waar was hij waar vertoefde hij op het oogenblik zij wist het niet juist genoeg om hem een brief te zenden
zonder ooit verdrietig of moedeloos er onder te worden slechts één ding was instaat hem zijn goed humeur te doen verliezen
eene gemakkelijkheid om zich in alle moeilijkheden zonder morren of klagen te schikken hetgeen mijn landgenooten niet kunnen daar zij meer tot verzet en strijd geneigd zijn
ik was daartoe veel te zenuwachtig en koortsig mijn familie toen ik weder insliep dacht ik aan die familie en gedurende den korten tijd dien ik slapende doorbracht droomde ik van haar van mijn vader
dan zult gij ook begrijpen dat de meester verplicht is over zich zelf te waken wanneer hij de opvoeding van een hond op zich neemt
want dan zou ik tevens hebben moeten bekennen dat ik slechts een vondeling was en die schande te vertellen kon ik niet over mij verkrijgen daar ik altijd onnoemlijk veel geleden had
een weinig stijf en mijn hoofd brandde mij als vuur maar toen ik eenmaal op was dacht ik dat ik zou neerstorten en ik moest mij aan een stoel
die mij in mijn eerste jeugd had verzorgd maar als barberin tehuis was dan zou mattia vrouw barberin verzoeken op een bepaalde plaats te komen en daar zou ik haar dan komen omhelzen
men wilde de lamp aangestoken laten om te zien hoever het water gezakt was maar de meester verzette zich hiertegen ik dacht dat er toen een opstand zou losbreken
arthur wilde uw diertjes van dichterbij zien ik gaf capi een teeken die terstond zijn loop nam en in de boot sprong
tante katherina was een flinke vrouw die gewend was te handelen en haar wil door te drijven zij had te parijs tien jaar lang als kindermeid gediend zij was met de moeilijkheden des levens bekend geworden
heeft mijnheer espinassous veel lessen vroeg ik o ja ik geloof dat hij er heel veel heeft waarom zou hij niet denkt gij dat hij ons morgenochtend zou willen ontvangen
misschien verkeerde de meester in een minder bewusteloozen toestand dan wij of wilde bij daartegen strijden en ons beletten om er ons aan over te geven althans hij was de eerste die de stilte verbrak
ik heb dat artikel niet noodig om te weten dat de kleine straatmuzikant mijn makker en leerling een groot kunstenaar is geworden
om de woning van lize's tante te bereiken hadden wij slechts het kanaal te volgen daar de man van tante katharina die sluiswachter was in de onmiddellijke nabijheid van de sluis woonde dit bespaarde ons veel tijd
ik voor mij zal eenige stukken steenkool vandaar kunnen meebrengen en die bij mijne verzameling voegen die de stad varses wel heeft willen aannemen
ik lag geknield op den grond met mijn handen onder het hoofd en mijn neus vlak op mijn knollen toen ik plotseling op ongeduldigen toon mij bij mijn naam hoorde roepen het was barberins stem
en vader acquin had aan deze bloemen al zijn zorg gewijd in onzen tuin stonden er van allerlei soort en kleur en s avonds vr dat de ramen gesloten werden
dit deed mij leed maar het pijnlijke van het verwijt belette niet dat ik toch de juistheid ervan geheel gevoelde bovendien verkeerde ik in dien toestand waarin besluitelooze menschen zich dikwijls aan de zijde scharen van hen
ik voor mij die jarenlang een zeer vertrouwelijken omgang met joli coeur gehad heb durf gerust beweren dat zij wel degelijk lachen dikwijls zelfs op een wijze die mij geducht ergeren kon
ik weet zeer goed dat katherina de beste zuster is zooals gij martha de beste dochter zijt waar vindt men een meisje zoo lief als gij
ik had een dwazer streek kunnen begaan dan u in mijn troep op te nemen met dertig francs in onzen zak waren wij rijk
kettingen werden op en afgewonden men wentelde den kaapstander er werd een zeil geheschen
eensklaps hoorde ik achter mij eene heldere kinderstem die bravo riep ik keerde mij ijlings om een scheepje voer door het kanaal met den steven gericht naar den oever waar ik stond
toen wij de woning bereikt hadden welke men ons als die van den onderwijzer had aangewezen meenden wij dat men zich vergist had
van welk inkomen toch geen twee menschen gedurende dertig dagen leven konden de klompen en het naaiwerk vulden aan wat de school te weinig opbracht ik had op school dus niets geleerd zelfs de letters niet
drie dagen was het geleden sedert wij varses verlaten hadden toen hij mij een dergelijke vraag stelde en inplaats van op zijn waarom te antwoorden
terwijl zij onophoudelijk met haar eene hand wuifde en met de andere over het hoofd van het kind streek ik vraag u naar dien weg want ik weet zeker
ik was er recht trotsch op dat mattia zooveel vertrouwen in mij stelde zoo zelfs dat hij niet had willen gelooven dat ik sterven zou
de rust deed ons den toestand waarin wij verkeerden beseffen en van allen zelfs van den meester maakte zich een soort van bedwelming meester eensklaps voelde ik op mijn hand warme droppels vallen
zulke gesprekken konden tot niets leiden dan alleen om mij nog ongelukkiger te maken dan ik reeds was niets toch is erger dan twijfel
arthur heeft een nommer van de times in de hand hij legt dit op mijne schrijftafel en vraagt me of ik het gelezen heb op mijn ontkennend antwoord wijst hij me op een brief uit weenen dien ik hier laat volgen
die ik voor vrouw barberin koopen wilde mattia was hierover bijna even blij als ik en hij was er niet weinig trotsch op
bedreven in alle lichaamsoefeningen bevallig ruiter flink roeier onverschrokken jager die met innige teederheid zijn arm biedt aan zijne moeder
om hem te troosten gij gaat immers niet vertrekken rémi riep arthur uit mevrouw milligan antwoordde hem in mijne plaats en vertelde hem dat ik gehoorzamen moest
en ik haalde de oude harp waarvan het hout onder de tallooze regenbuien zijne oorspronkelijke kleur had teruggekregen men vormde een kring om ons maar op dat oogenblik kwam er een hond een poedel binnen
te poses waar er sluizen waren en men dus alle schepen die voorbijvoeren wel moest zien kregen wij hetzelfde antwoord wij gaven den moed nochtans niet op
zouden onze krachten die voortdurend afnamen dan nog toereikend wezen wij waren zwak naar lichaam en geest sedert den dag van de overstrooming hadden mijn makkers geen voedsel gebruikt
neen zeker mijn meester was geen slecht mensch zou een slecht mensch er aan gedacht hebben dat mijn klompen mij konden hinderen
mama gij moet rémi hier houden vervolgde arthur die als het niet zijn werk betrof het meest te zeggen had en alles van haar verkreeg wat hij verlangde
moet zij misschien evenals uw hond aan een touw langs den weg loopen toen hij eindelijk uitgelachen had en zijn spotternijen ophielden was hij wel geneigd mij een ernstig antwoord te geven en begon hij zelfs een gesprek met mij