AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
hij was opgestaan zijn bloed in vuur zij bleef kalm zitten bijna kwijnend haar hoofd achterover zij antwoordde niet hij viel op de knieën en vatte haar hand en kuste die voor zij kon afweren
waar was haar fierheid en haar trotschheid niet schijnbaar maar in werkelijkheid zoodra zij vreesde voor urania's kritiek
de wetenschap zijner manmachtige overheersching terwijl voor haar oogen in een duizeling en weemoed van zwart de droom van haar leven rome duco het atelier verzonk
urania toonde haar portefeuille met platen en teekeningen ideeën van een jongen architect uit rome voor restauratie's van het kasteel
zeide niets en blikte weêr terug in den herald en zij vond zich zeer bereisd en glimlachte inwendig omdat zij wist hoe men deed tegen dit genre van engelsche dames
ik heb nooit iemand anders liefgehad ik ben geen vrouw die gevoelig is voor die hysterisch is maar met hem geen enkele man
enkele dagen later wachtte cornélie het bezoek van den prins die haar belet had gevraagd zij zat aan hare schrijftafel en corrigeerde de proeven van haar artikel
dat cornélie overgang nauwlijks bespeurde dat zij éen stijl meende te zien éene mode van dracht terwijl iedere silhouet toch zich kleedde met andere snit in andere stof vallende met andere lijnen
mrs uxeley was nu alleen maar zij kon wachten tot cornélie hersteld was cornélie kleedde zich zoo goed mogelijk aan en wachtte met urania de oude dame af
tijdens de lijdensdagen van hare scheiding en nu op hare beurt voelde zij geene warmte en haar geluk maakte haar eenzijdig en egoïst
de witte zijden venstergordijnen waren geel van ouderdom bezoedeld door vliegen de roode overgordijnen van venetiaansch damast hingen aan rafel en rag door mot opgevreten
is urania niet boos neen ik heb haar alles verteld en zij is van alles op de hoogte zij vond het prettig dat urania niet boos was dat zij nog een vriendin had
zij kon een blouse maken en zij wist wat van koken af zij zoû zelve nu en dan wat koken en hare kleêren zelve naaien maar dat alles was zoo klein zoo weinig strijden werken hoe
toen was het dat cornélie die niet dacht aan den haag een brief ontving uit den haag de brief was van haar vader en telde ettelijke bladzijden hetgeen haar van hem verwonderde
en toen hield hij stil en een knoopenjongetje kwam naar haar toe hij bracht haar in den salon een donker vertrek in het midden een tafel vol tijdschriften gerangschikt in een regelmatigen nog ongelezen cirkel
zij had eieren en tomaten en op een petroleum stel maakte zij een ommelet zij dronken alleen water en aten er heel veel brood bij
maar uw huwelijk is dadelijk ongelukkig zij is een wuft kindje zij verlangt brille en u behoort tot de zwarten
en zo werkten hunne beider invloeden op hunne beider zielen in dat zij leerde zien en hij leerde denken zij schoonheid kunst natuur waas en emotie zàg en niet meer bedacht maar voelde
zij wist het niet zij had een paar keer heel natuurlijk weg willen zeggen zie dat heb ik van den prins omdat ik dien eenen armband heb verkocht maar zij vermocht het niet te zeggen waarom zij wist het niet
wat is dit mooi zei cornélie onze beroemde bruidskamer lachte de prins vreemde ideeën hadden die oude lui den eersten nacht te slapen in zoo een bizonder vertrek
zij was na den nacht in de pergola na het plotselinge schitteren van zijn driftig mes bang voor hem ook omdat zij veel van haar moed en hare fierheid had verloren
is een gevaarlijke schim zeide annie hij heeft geen vat op ons antwoordde duco mevrouw van der staal zag cornélie aan zij begreep dien blik en zeide lachend neen hij geeft geen vat op mij ook
zij voelde zich met hen allen harmonisch met het bevallige en wereldsche van die ietwat oppervlakkige moeder en hare twee mooie meisjes
voor zich half droomend zag zij figuurtjes van kinderen en zij wachtte hem af ze luisterde naar zijn pas zij verlangde dat hij komen zoû
ik heb daar nooit van gehoord in onze wereld uw wereld is de mijne niet prins na ja maar toch uw wereld zal daaromtrent wel de zelfde ideeën hebben en die kalmte die fierheid
en alleen daarom als gedwongen vond cornélie kracht zelve wat te praten een anecdote te vertellen een verhaal te doen
corrie zeide hij heesch ik vind het heerlijk je terug te hebben ben je van mij zeg ben je van mij hij drukte haar tot stikkens toe tegen zich vast zijn beide armen zwaar om haar heen zeg ben je van mij
hoe vermoedde zij dat het huwelijk van urania en hare bekeering haar eenige tienduizend lire's had aangebracht zij had niet alleen een les gehad zij rilde zij was bang was die vrouw dan de duivel had zij de mal occhio
hij ook had aangenomen om cornélie en omdat die streek van het meer van san stefano waarover het kasteel heen zag hem aantrok hij beloofde cornélie glimlachend niet zoo stroef te zijn hij zoû zijn best doen vriendelijk te zijn
als iets van hem dat haar liefkoosde en het was niet te ontkennen zij zag zich en nice om zich zij voelde aan haar nieuw leven
ik hoû daar niet van ik ben een slachtoffer winters lang hebben ze met me gehengeld maar ik woû niet ik stribbelde tegen ik liet de vischjes niet happen en nu is het er dan van gekomen
zij was nu in rome zij zoû gaarne in londen willen zijn maar de reis convenieerde haar niet op het oogenblik zij had zich rijk gevoeld toen zij duco's memmi kocht denkende aan haar
niemand dien ik ooit ontmoet heb wekt dat gevoel in me op dat gevoel dat ik mezelve niet ben dat ik hem toebehoor dat ik zijn eigendom ben zijn ding
stortte het langzaam in elkaâr het was voorbij het was voorbij zij bleef in bed deze dagen zij sliep zij droomde zij ontwaakte weêr en de afwachting was niet van haar af
hij suste haar in zijn armen bette haar hoofd het haar eten ruiken troostte haar zei dat het later alles goed weêr zoû worden later
hij voelde zich klein treurig als een kind en hij ging terug naar zijn atelier stak een enkele lamp aan gooide zich op een breeden divan
met zijn oude jasje en verwarde haren en als hij begon te spreken vooral te spreken over rome als hij zijn droom gaf in woorden in bijna
niet vrij ik bèn niet vrij misschien voel ik me later vrij misschien ook niet misschien nooit mijn beste duco het kan niet
werd zij het zich bewust in nice te zijn zag zij de kleurige drukte rondom zich heen met helderder oogen aan en verloor zij de oneigenlijkheid der eerste dagen
vergeet je wat je in rome voor mij geweest bent je alles liefde geluk innig geluk een harmonie zoo innig ik zal het nooit vergeten maar ik was niet je vrouw
dat is genoeg wij komen toch nooit veel in rome omdat wij zwart zijn en urania dat saai vindt s zomers zouden wij hier of daar zijn op een badplaats mooi
ornélie vergat telkens dat zij was de prinses di forte braccio zij zag haar altijd als miss hope en toch had urania een tact een gemakkelijkheid een assimilatievermogen heel groot
die wijn is niet goed zei de dikke heer levendig ik heb hier genzano en hij wees op zijn fiasco ik betaal een klein kurkegeld en drink mijn eigen wijn
nu kon hij haar niet helpen nu zag hij zijn geluk verongelukken en hij zag toe er was niets aan te doen als een ruïne
nog aangenomen zij voelde zich misplaatst nu zij weêr meê zoû moeten doen met al die menschen en zij was bang zich bloot te zullen geven
de droeve gedachte aan die scheiding verliet hen niet ijlde meê met den ratelenden trein soms dacht zij aan een spoorwegongeluk en dat het haar welkom zoû zijn om samen met hem te sterven maar onverbiddelijk waren de lichten van genua
ik heb u lief u is mooier en edeler en hooger dan ik mij ooit een vrouw zoû kunnen voorstellen wees niet boos ik vraag u niets ik ben een
op haar aanraden zocht duco nog eens zijne moeder op maar zij bleef koel en wees hem af daarop gingen cornélie en duco naar napels zij deden het niet als een vlucht zij deden het eenvoudigweg
zij vond den engel van lippo mooi en zij vond mooi het tryptiekblad van gentile da fabriano en de flonkerkleuren der oude kazuifels het was wel heel weinig na de schatten van san
zij streelde haar jongen broêr over het hoofd zij bedierf hem vroeg of zijn thee goed was en propte hem vol met sandwiches omdat hij honger had na zijn
geef je dat toe ja herhaalde zij dan is het goed dat is het eenige wat ik van je hebben wil laten wij dus voortaan niet meer denken aan wat geweest is aan oude onaangenaamheden aan onze scheiding
ik hoû nu zoo veel van rome ik ben heelemaal veranderd er is hier iets wat mij telkens weêr aantrekt op san stefano had ik
er zijn hier nog meer hollandsche dames daar zitten zij ze zijn charmant cornélie vroeg een ordinairen wijn aan den hofmeester
hoewel zij hem iederen dag schreef schreef zij kort in andere woorden altijd het zelfde haar verlangen haar matte onverschilligheid maar zij schreef haar geluk e ids aargang om zijn brieven die waren als haar dagelijksch brood
maar hoe hoe het aan duco te zeggen zij dacht niet aan zich zij dacht aan duco zij zag hem voor zich liggen in bloed zij dacht er niet aan dat zij geen geld meer had moest zij het hem vragen
cornélie stak een lamp op scusi prins zeide zij ik ben bepaald verlegen duco heeft geen lust uit te gaan hij heeft gewerkt en is moê en ik had niemand om u een boodschap te zenden dat wij uw invitatie niet konden aannemen
alleen zij zag uit het raam gedachteloos blij in rome te zijn met even den weemoed van het onbekende dat gebeuren ging
maar nu kan het heusch niet hoû je niet genoeg van mij hoe kan je dat vragen hoe kan je dat vragen mijn lieveling maar dat is het niet het is het is het kan niet omdat ik niet vrij ben
volgens de wet en een handteekening maar volgens een al oude wet een oer oud recht van man op vrouw wet en recht van bloed en vleesch en allerinnigste merg
zij meende in zijne stem een verleiding te hooren en daarom zeide zij prins al kon het overeenkomen met de convenances van uw wereld dan nog zoû ik niet willen want ik wil van der staal niet verlaten
een klein beetje maar nog meer voor mijn gezondheid ik slaap wel op het noorden u is een italiaansche en er gewend aan
zij was het niet met hem eens noch wat die olijf noch wat den eros aanging en toch voelde zij dat hij gelijk had van een zeker geheimzinnig standpunt
voorbij het lieve innige leven van armoede in het groote atelier tusschen de flonkerkleuren der oude brokaten en kazuifels der oude zilveren en bronzen voorbij het samen turen op de aquarel der banieren
twee dames klaarblijkelijk engelsch en van het esthetische genre groezelige haren lossige blouses zaten in een hoek
haar haastig zonder liefde en belang namen noemend die hij gehoord had van zijn kindsheid maar zich toch vergissende zich verbeterende en eindelijk lachend er voor uitkomend dat hij niet meer wist
waarlijk prins zoo binnen kort kan ik niet waarom niet zij zag hem lang aan wil ik heel eerlijk zijn
ik heb gisteren mijn braceletten willen verkoopen maar er slechts éen verkocht voor heel weinig geld de goudsmid wilde er mij te weinig voor geven
zij was nu verloofd zij was al op san stefano geweest zij had den ouden prins gezien en alles was mooi goed en lief het oude kasteel a dear old house de oude man
en om haar pleizier te doen zette hij de dalende vrouw ter zijde en werkte alleen voort aan de strijdende vrouwen maar telkens kwam een nieuwe gedachte hem storen in zijn werk
zij zag in dat zij gegeneralizeerd had haar eigen levens en leedgevoel maar zonder dieperen blik in het wezen dier dingen
nu had hij onbezorgd gearbeid en haar verzwijgen was voor edel doel geweest maar waarom sprak zij niet van gilio's
ik zal u nooit kunnen vergeten en hij vertrok toen zij alleen was opende zij hare vensters zij was zich nu wel bewust wat coquet te zijn maar het was zoo in hare natuur zij deed het zoo van zelve tegen sommige mannen
ik hoû het er niet uit het is waar het ligt hoog het is er koel het klimaat is er aangenaam een frische berglucht maar ik heb meer noodig om te leven dan berglucht ik heb meer noodig om te leven dan
boven de extazehoofden der strijdsters hij zocht zijne kleuren hij zocht zijn penseelen hij werkte met ijver tot hij geen licht meer had
het pension was door engelsche reiskennissen zeer aanbevolen aan cornélie de retz van loo die alleen in italië reisde
oplossing vinden van modern vraagstuk was dat geen doel hij hij had gelijk op zijn standpunt vanwaar hij italië zag maar was geheel italië niet een verleden een droom
ik had dat nooit zoo gedacht het is iedereen tegengevallen papa tante de monsignore's u moest ze eens bijwonen met elkaâr ze hadden elkaâr wel de oogen willen
en het bleef er bij zij konden niets veranderen zij leefden zoo gierig mogelijk om bij elkaâr te blijven hij werkte zijn landschappen af die hij altijd verkocht
zij zag hem wezenloos aan zij was als krankzinnig van smart zij gooide alles weêr uit haar koffer door het vertrek linnengoed blouses en lachte en lachte
van wolken en luchten over de campagna venetië en napels en hij zette zich aan het werk
en wijder steeds uitziende over het steeds wijder uitbreidende panorama van de in de zon vergloeide blauwig witte bergen en opalen horizonnen met plotseling een blik op het meer de ovale beker
ik dank u voor uw rondgeleide zeide zij een beetje spotachtig de camera degli sposi vooral was magnifique laat ons niet meer zoo boos zijn zij bood haar hand
maar vooral donatello wij zullen hem zien in het bargello en de annonciatie van lippo memmi de gouden
en nu had zij luxe afhankelijke luxe en het voldeed aan haar bloed niet meer omdat zij haar ziel niet voldoen kon
als gekrakeld porcelein in het daglicht was zij bijna niet meer levend scheen zij een automatische in elkaâr geleede pop van verdorde ledematen
er is toch nog geluk en vrede in het leven de marchesa vermoedde vaag iets van haar spot en vond haar een gevaarlijke vrouw
hij begroette haar als een oude kennis met familiariteit en eerbied tegelijk als was hij blij haar te zien vroeg of zij prettig gereisd had of zij niet moê was
terwijl zij stil liggen bleef tegen hem aan en de oogen sloot als om te slapen
leen mij tweehonderd lire ik hoop ze u zoo spoedig mogelijk te kunnen teruggeven het behoeft natuurlijk geen geheim voor urania te zijn maar laat duco het niet weten
zijn ijverzucht om de vlugge repartie's van cornélie en den prins was altijd hevig in hem als een pijn
een streep van werkelijkheid die realiteit gaf aan den nevel van zijn ideaal zij leerde met hem zien zij leerde met hem onderscheiden en voelen natuur kunst gehéel rome
toen zij den aangeteekenden brief met het reisgeld ontving kreeg zij een zenuwtoeval klaagde als een kind tegen hem aan dat zij niet kon
om den portier van rospigliosi om te koopen het was haar niet gelukt een mager engelsch dametje had plaats genomen naast cornélie
ik heb niets te doen mag ik met u meêloopen is het u niet te warm om te wandelen o neen ik hoû van de warmte zeker loopt u meê hoe gaat het met urania
kan altijd op ons rekenen urania zal boos zijn dat u haar niet geschreven heeft zij gingen nu de post in en zij kocht een paar postzegels
aan een station kocht zij een paar gele rozen en stak ze in haar ceintuur zij deed dat alles onbewust zonder er bij te denken voelende dat het goed was dat het verstandig was als zij zoo deed
de marchesa zat als een idool met haar leeuwenkop waar de oorkristallen flonkerden zij was bang voor cornélie en beloofde zich op haar hoede te zijn
en de moderne vraagstukken flikkerden op als wêerlicht was het dat niet waar zij voor leven moest zij voelde voor de vrouw zij voelde voor het meisje zij was zelve het meisje geweest
en zij voelde zich als scheuren van hem weg scheuren uit dat home dat haar lief was en dat brokkelde om hen heen alleen door hàre schuld
zij had zich altijd zoo ver beschouwd van den haag en de haagsche menschen dat zij er nooit over had gedacht dat haar leven bekend kon worden
dat hij de sterkste was zij zeide echter niets nam gelaten zijn hand en steeg uit hij bracht haar naar buiten en in het rijtuig wachtten zij even op den koffer zijn blik monsterde haar zij droeg een ouden blauw laken rok en een blauw laken
en eensklaps kwam het tot haar dat ook hàar verleden was ingestort en dat de brokkelende bogen dreigend hingen boven haar hoofd zij liet hem toen lezen den brief van haar vader
rome was stil de romeinsche wereld was weg de touristen waren weg zij zagen niemand en hunne dagen vloeiden weg
het verleden is heel mooi en zoo rustig omdat het geweest is maar ik heb die rust verloren het heden is wel heel klein maar de toekomst
en zij zag met aandacht naar de groote aquarel naar de antieke in-een stortende forumstad de optocht der vrouwen naar de wereldstad van de toekomst daar hoog in het dagen van licht
mag dat aan uw vriend niet weigeren laat zoowel voor urania als voor van der staal mijn armband geheim blijven
en haar dokter die haar iederen dag bezocht scheen haar iederen dag weêr wat te doen opleven zoodat zij den avond haalde s middags toerde zij steeg uit bij de
een hofmeester kwam aankondigen aan de prinses dat het diner gereed was en cornélie herkende in hem den ouden giuseppe van het
goed kind dacht cornélie terwijl zij allen opstonden en urania haar broêr als een bedorven jongen heel zachtjes verweet dat hij met zijn kuiten aan tafel kwam
na een pooze kwam een oude dienaar met zwaren sleuteltros en bood ze den prins ga maar egisto ik weet de sleutels wel de man ging de prins opende een zware bronzen deur hij wees haar de
van mij niet neen van urania niet ook niet van haar waarom ik wil mijn geld verdienen en kan geen aalmoes ontvangen
een beetje poppig en vaag cosmopolitisch vrij ijdel op de markiesjes waar zc meê dansten en fietsten en met dien zoon dien broer zoo geheel verschillend van haar drieën
de noodzakelijkheid die haar kracht gaf haar verdriet haar verlangen haar heimwee naar alles wat zij verlaten had diep te bergen in zichzelve
hij schrikte van haar wanhoop en zei dat het niet hoefde dat hij wel voor haar zorgen kon als voor zijn vrouw maar dat hij nu eenmaal zoo een onpractische jongen was die niets kon dan een beetje
hij had een paar aquarellen verkocht er was totaal geen reden hem te verlaten hij wilde het ook niet hij zoû het nooit willen
deed mij deze mededeeling zulk een hevige smart aan dat ik zonder mij te bedenken ben aangewipt bij marchesini en zoo goed ik kon een armband heb uitgekozen dien ik u aan uw voeten smeek te willen aannemen
in een zwart satijnen morgenjas die als een gemakkelijke zak om haar hing en zij kreunde gilde schreeuwde en scheen genade te smeeken voor haar marteling
en het scheen een sein te zijn dat men ging eten want tal van locataires meestal dames kwamen nu binnen zetten zich en namen van de macaroni die de jonge kellners ronddienden onder toezicht van den grijzen hofmeester
zij trok hem op den divan wierp zich aan zijn hals en vertelde de scène van de camera dei sposi zij vertelde hem van de
snikkende sliepen zij in in elkanders armen nauw tegen elkaâr aan dien volgenden morgen bracht hij haar naar het station en toen zij ingestegen was in haar coupé
duco het kan niet zijn ik kan je vrouw niet worden ik mag je vrouw niet worden nu minder dan ooit misschien
dien noodlottigen dag toen hij haar in rome naar den trein had gebracht hadden ze afscheid genomen van hun geluk voorbij voorbij voorbij de lieve wandelingen door ruïnes en muzea de tochten naar frascati napels amalfi
san carlo zoû het worden ingezegend met al den luister van een groot huwelijk hare vader kwam er voor over met haar jongsten broêr
wees kalm wees kalm mijn kind breng je me ik breng je tot genua ik heb bij een vriend daarvoor geld kunnen leenen maar probeer vooral kalm te zijn
het is mij te veel goud misschien was het vroeger zoo te veel goud veel goud dat denoteerde rijkdom en liefdekracht de rijkdom is nu voorbij maar nu is het goud zoo verzacht zoo vergrauwd
die hem zijn kinderen gaf zij wist het hij trots zijn ruwheid hield van het zachte van kinderen en zij zoû naar ze verlangen in haar tweede huwelijksleven als een lieve troost voor de dagen dat zij niet mooi meer zoû zijn en niet jong meer
de zelfde wazigheid van kleur emotie het parelen blanke en de droomwazige lichte verte de horizon van zijn verlangen of zijn oogen steeds uitgingen naar den einder
en voelde zij weêr den onafwendbaren dwang slapende droomde zij wat zij zoû kunnen antwoorden schreef zij brox maar het was haar niet duidelijk wat het bleef de vaagheid eener machtelooze smeeking om genade
cornélie vond het niet erg aanlokkelijk maar er was over te denken mrs uxeley's gezelschapsdame bleef tot november tot the
ze is gelukkig voor ieder is geluk toch anders een trousseau en een titel zouden mij niet gelukkig maken
leidde haar tot den corridor en kwam gierende terug en ook cornélie lachte heel matjes het kon haar alles niets schelen zij was meer verbaasd over mrs uxeley dan dat zij haar komisch vond
de idee was plotseling opgekomen de uitwerking spontaan en vlug had hem geen uur gevergd hij verontschuldigde er zich bijna bij haar over toen hij hare verrassing zag
zij in onze familie dan sliepen zij hier den eersten nacht het was zoo een bijgeloof de jonge vrouw bleef alleen trouw als zij hier den eersten nacht met haar gemaal had doorgebracht
cornélie had zich verkleed en zij ging hare kamer uit zij liep den corridor af en zag niemand zij wist den weg niet maar liep voort
dat is de lijn van de naaste seconde maar er is een onrust over mijn lijn van dagen en weken hierna ik leef niet goed
duco werkt hard maar hij is aan een groot werk bezig en verdient niets over twee maanden wacht hij eenig geld maar op dit oogenblik hebben wij niets eenvoudig niets
toen door een zaal met spiegels beschilderd door mario de'fiori de stoffige mufheid van een niet onderhouden muzeum met een waas van verwaarloozing en onverschilligheid beklemde den adem
maar zoo geleidelijk en natuurlijk vloeiende van zijne lippen voelde cornélie zich harmonisch voelde ze zich veilig geinteresseerd en verloor ze een weinig die zucht e ids aargang tot tegenspraak die zijn artistieke indolentie soms bij haar opwekte
laat mij nog blijven zoo tegen je aan mag ik ik ben zoo moê en ik voel me kalm zoo tegen je aan mijn lieveling mijn lieveling mijn lieveling het zal nooit meer zoo worden als het was wat moeten wij doen
thuis in haar roze peignoir die geen kleur meer had had zij een lijn van zoo groote bevalligheid dat duco haar telkens schetste zij gingen bijna nooit meer naar een restauratie
nu zag hij niemand en hun leven in het koele atelier was als een eenzaam oaze bestaan te midden van de zonwoestijn van rome in augustus
het zal hem een vlucht toeschijnen waarom heb je hem niet rustig verklaard dat hij geen rechten op je kan doen gelden waarom heb je hem niet gezegd dat je van mij hieldt had desnoods gezegd dat wij waren verloofd
van nerveuze aandoening trilden zijn handen als hij zijn penseelen nam en de luchten van italië weefden uitspansels voor zijn oog als firmamenten van liefde en
onze wettige scheiding beschouw ik als een tusschenformaliteit en zullen wij zooveel mogelijk te niet doen krijgen wij kinderen dan zullen we ze wettigen
mama huilde den heelen dag de zusters kibbelden de familie gaf raad de kennissen waren onaangenaam en hij smeekte haar om vergeving hij had gespeculeerd en verloren
zij stelde belang in het vraagstuk en zij vond er zich moderner om dan duco die haar eensklaps toescheen van een verledentijd niet modern
maar we spreken niet over mij we spreken over urania denkt u ernstig haar te trouwen wat kan ik doen als u me tegenwerkt werk liever met mij meê als een lieve vriendin
wij zouden ons toch niet met andere menschen bemoeien wij leven zoo heerlijk hier in je kunst wij hebben niets anders noodig dan elkaâr en je kunst en rome
van twee vijf-en-zeventig lire de fiasco u doet daar lang meê de wijn bederft niet ik bestel u dus een fiasco hij boog in het rond tegenover de dames en vertrok de duitsche dames bogen tegen cornélie
daar gaan mijn laatste soldi zeide zij lachend en toonde haar leêge beurs wij hadden ze noodig voor een paar brieven aan een tentoonstellingscomité in londen brengt u mij naar huis
voor zich had zij echter aangenomen nu hare fierheid toch wankelde nu hare ideeën in-een stortten te zwak voor den stadigen druk van het steenharde leven
dan zal je je veilig voelen en rustig er is niemand en niets dat macht over je hebben zal je moet ziek zijn om zoo te denken en dan wed ik dat als we getrouwd zijn mama zich met ons verzoenen zal
hij was haar genaderd hij hielp haar uitstijgen zij zag dat hij boos was dat hij van plan was haar ruw te ontvangen toen dat zijn snorlach opkrulde als spotte hij
gedachteloos aan de wetten en ideeën der menschen en hun houding was zoo hoog hun doen zoo rustig en zeker van hun geluk dat hun toestand geen onbeschaamdheid werd hoewel zij in zichzelven de wereld
kom eerst en later komt hij urania zal hem gaarne raad willen vragen omtrent eenige artistieke kwesties betreffende het opknappen van san stefano wij hebben daar veel schilderijen en antieken
beiden drinkende hunne thee waren zij harmonisch van geluk tegen dien achtergrond van kunst en het scheen ongelooflijk dat zij zich bezorgd maakten over een paar honderd lire
over de ernst en hardheid van sommige werd zij bang dat haar werk niet goed zoû zijn te oppervlakkig en dat hare gedachten niet werden geleid door studie en kennis
zekere antieke bekoring gehouden en het nieuw aangebouwde perceel bood aan ruime kamers moderne waterleiding en electrisch licht
in den blanken lichtschemer van de verte heel ijl opglinsterden met een weêrschijn van glasbogen en daken van glas en hoog in de lucht de muziek balken der draden van geluid en geleiding
kon hij niet vroeger komen vroeg ze neen urania had den datum vastgesteld toen hij haar hielp in een coupé der tweede klasse was zij verdrietig te gaan zonder hem
toen kwam een gedachte in haar op aan den prins en voor het eerst dacht zij aan gisteren zag zij dien avond terug avond van scherts en champagne
de duitsche dames en cornélie en deze gedurende een week die de baronin te napels doorbracht veranderde van plaats en voegde zich aan tafel bij hare landgenooten
het werd september oktober en urania schreef dat zij terugkwamen te san stefano en er een paar maanden blijven zouden voor zij dien winter naar nice gingen en op een morgen onverwachts kwam urania in het atelier
en zij voelden zich verwant aan die zonnige armoede zij waren gelukkig zij hadden niets noodig zij zouden leven van niets van zoo weinig ten minste en zij zagen de toekomst glimlachend en helder in
maar de madelieven en leliën bloeiden uit de ziel bloeit maar een enkelen zomer de ziel bloeit geen leven lang zij bloeit misschien vr het leven zij bloeit er misschien nà maar in het leven zelve bloeit de ziel maar één enkelen zomer
kan je oogenblikkelijk een telegram voor mij bezorgen neen hij kon niet het was niet zijn weg uit maar zij smeekte het hem te doen
hij was blijkbaar verlucht dat is heerlijk uitstekend en komt u op san stefano neen ik kan niet heusch niet waarom niet
maar haar eigen daad maakte haar niet fier als duco's kunst haar fier maakte en trotsch op hem en trotsch op hun leven en op hun geluk
zij was in een prettige stemming prettig voor zichzelve tevreden dat haar werk artikel eerst was aangenomen door het recht der vrouw later zoû zij het als brochure uitgeven
zij paste als een pop het hinderde haar zooveel te moeten uitgeven op rekening van een vreemde zij voelde zich gezonken vernederd
het was een kleine stille stad slaperig in de zon zonder eenig leven en verkeer en alleen s winters iederen dag bezocht door toeristen die uit rome den dom kwamen bezichtigen en het kasteel
konden zij beiden zich niet beheerschen zij omhelsden elkaâr snikkende terwijl de conducteur al het portier wilde sluiten zij zag hem wegloopen als een gek dwars door de drukke menigte duwende en zij wierp zich van smart brekende achterover
en toen een vaag van symboliek zich van hem meester maakte ging zij geheel met hem mede hij ontwierp de groote schets eener theorie van vrouwen opgaande langs een heuvel opslingerende levenslijn
en zij vertelde van dien vriend en dien vriend en zij liet ijdel iets schemeren van een zeer woelig verleden maar zij had zich altijd correct gehouden dat was haar trots zooals cornélie gedaan had was niet goed
en dan heeft ze zulke vreemde ideeën bij voorbeeld wij hebben nu ons appartement in nice en wij houden mijn kamers in het palazzo ruspoli aan als pied-à-terre in rome
zeide hare antipathie tegen het huwelijk bekende dat zij leefde met van der staal zij schreef koel en zakelijk om in den haag indruk te maken als vrije vrouw men kende er natuurlijk hare brochure
zij vond dat zij goed had gehandeld om hem niet te spreken over de duizend lire maar zij verdedigde zich niet het zouden nuttelooze woorden zijn en zij voelde zich te tevreden om over geld te praten
hij zoû dit voor haar doen zij zag hem door haar tranen verwonderd aan hij maakte zelf het telegram op en ging mijn lieveling mijn lieveling dacht ze
en geheel vreemden zij was lastig capricieus onmogelijk het was algemeen bekend wilde cornélie het eens probeeren urania had er al met mrs uxeley over gesproken en hare vriendin
zij ging dien middag nog even uit maar kwam spoedig thuis zeggende dat zij de braceletten verkocht had en dat hij nu zonder zorg behoefde te zijn en zij zong en bewoog zich vroolijk door het atelier
dit duurde een paar dagen en was geregeld iedere drie weken dan leefde zij weêr langzaam op haar drukke conversatie bepaalde zich bij een geregeld terugkomende bespreking en kritiek
isschien heb ik het altijd zoo gevoeld onbewust in mij dat ik niet mocht zoowel voor jou als voor mij als voor hem misschien was het dat wat ik onbewust voelde terwijl ik mijn frazes zei mijn antipathie tegen het huwelijk
in het rijtuig spraken zij niet meer zwijgend ook gingen zij het hôtel binnen in den lift en hij bracht haar naar zijn kamer het was een gewone hôtelkamer maar zij vond het vreemd op tafel zijn borstels te zien liggen
zij sloeg om hem heen haar armen zij school weg als een kind aan zijn borst het is zoo vreemd je kent me niet waar
geleidde haar naar de victoria schikte haar plaid haar valies vroeg het biljet van hare koffers en zeide dat zij maar gaan moest in tien minuten volgde hij met de bagage
zij at niets zij dronk niets zij spoorde een dag een nacht en kwam den volgenden avond laat te nice urania was aan het station en schrikte omdat
alsof hun twee geluk van duco en van haar haar ongeschikter had gemaakt voor verderen levensstrijd en haar verweekt had in zijn heerlijkheid
dat was een last maar de monsignore's zorgden voor alles zij liet zich door hen leiden en de paus zoû haar ontvangen in particuliere audientie samen met
en hier is de camera degli sposi hij zocht aan den sleutelbos lezend op de koperen etiquette opende knarsend toen de deur en zij traden binnen
ben je boos duco neen maar je hadt het niet moeten doen hij nam haar vaster tegen zich aan om haar te laten voelen dat hij niet op haar brommen wilde al vond hij dat zij verkeerd had gehandeld
maar dat behoefde ook niet verdedigde zij zich en hij omhelsde haar voor haar ijver en haar moed het regende dien dag en zij gingen niet uit voor hun lunch
de boer maakte een praatje met cornélie en vroeg of zij vreemdelinge was en zeker engelsch de oude boerevrouw bood haar een
zelfs al had mevrouw van der staal haar te woord willen staan aan een vrouw als deze vastgegroeid in hare sociale en wereldsche conventie te verklaren haar eigen hoogmoedige ideeën van vrijheid onafhankelijkheid en geluk
maar als hij hen uitvond en hij zoû hen vinden en duco dan zoû hij vermoorden e ids aargang ij ijlde bijna van angst van koorts van niet te weten wat te doen hoe en wat
haar artikel over den maatschappelijken toestand der gescheiden vrouw was als brochure verschenen en had succes haar naam werd met lof genoemd onder de vooruitstrevende vrouwen
hij kuste hare hand u is een engel en een demon u weet alles u kan alles u is de interessantste vrouw die ik ooit heb ontmoet omdat ik drukproeven corrigeer
hij bekende haar dat hij nooit zoo had kunnen werken als zij niet met hem had meêgedacht had meêgevoeld in hun ure lange zitten
duco stond eindelijk op haalde zijn schouders op glimlachte meêlijdend bijna beleedigend maar gaf toe maar zijn gevoel van onwil kon hij niet bedwingen
zij zette haar hoed af en zeide duco dat zij even iets uit haar koffer moest hebben die stond op de gang hij vroeg of hij haar helpen zoû maar zij weigerde en ging uit de kamer op den nauwen corridor bij het kleine raam dat zag op de arno
telkens twinkelden hare juweelen omdat zij heel bewegelijk was heel druk nu nam zij cornélie's hand en begon intiem te praten
toen zij thuis kwam vond zij een kaartje van den prins het was een gewone beleefdheid na gisteren-avond haar geimprovizeerd bezoek in het palazzo ruspoli en zij dacht er verder niet aan
met een grooten stap die haar witte enorme kuit zien liet stapte zij op de étage glimlachte en reikte de hand aan cornélie die hare gymnastiek navolgde
ter hand een bel luidde zij was moê voelde zich nerveus zag in den spiegel zag hare haren uit den krul haar blouse hemd vuil van
zag zij in dat het niet toevallig was dat zij zat met de baronin en hare dochter met urania en miss taylor zag zij in
en niettegenstaande die breedheid toch geheel en al heer zeer verzorgd zonder een zweem van fatterigheid en de ironie van zijn
hij bekende het hij had verkeerd gehandeld maar hij was toch haar vader en hij vroeg haar zijn kind om vergeving en verzocht haar terug te komen
duco ging juist de trappen af om uit te gaan naar de restauratie toen hij het ventje op de trap ontmoette hij las het briefje en het was hem als ondervond hij een groote teleurstelling
geld kan mij niet schelen roemzucht is mij heelemaal vreemd maar laat ons niet meer over mij praten denkt u nog aan de toekomst en brood
wat zoû het minst smartelijke zijn of of zoû zij alles zeggen aan duco en met hem samen vluchten vluchten ergens heen en niemand zeggen waarheen
en hij zeide dat zoo zij terug wilde zij knikte moedeloos van ja dat het beter was nog eens aan brox te telegrafeeren reisgeld te vragen en duidelijk dag en uur op te geven
zij kon het niet helpen dat zij een geboren gravin zij de marchesa belloni de markies was een broêr geweest van de overleden prinses geene distinctie had trots al hare kwartieren
toen schreef urania hen dat gilio het niet meer uithield te san stefano en dat zij op reis gingen eerst naar zwitserland later naar ostende zij kwam nog eenmaal om afscheid te nemen en toen zagen zij niemand meer
hoe heb je zoo zwak kunnen zijn en zoo bang ik herken je niet meer maar nu ben je hier nu is het goed nu zijn wij samen willen wij morgen naar rome teruggaan of willen wij eerst nog hier blijven
hij opende de vensters wijd zij was gaan zitten op een stoel in een houding als wachtte zij af zij voelde een lichte flauwte en sloot de oogen verblind door den stroom van zonnelicht je hebt zeker honger zeide hij wat wil ik voor je bestellen
en stof ontsloot een tweeden koffer en verkleedde zich terwijl zij zich frizeerde schreide zij snikte zij de tweede bel luidde en na zich gepoeierd te hebben ging zij naar beneden
hij had ook verloren haar eigen klein kapitaaltje dat hij beheerde het legaat van haar peettante hij vroeg haar hem niet te hard te beschuldigen het had anders kunnen loopen en dan was zij driemaal zoo rijk geweest
niet uit zuivere overtuiging maar wel uit bitterheid en boosheid niet uit nadenken maar wel na treurig droomen over eigen lot niet uit liefde voor de vrouwen maar wel uit kleine haat tegen de maatschappij
dat hij haar sommeerde terug te keeren dat hij geen recht had volgens de wet dit te doen maar dat hij het deed omdat hij tch een recht had een recht dat zij niet kon weêrspreken dat zij ook niet weêrsproken had dat zij integendeel door haar zoen had erkend
àl het goud tot een weemoed geworden van bijna grauwende glinstering uitgewischt weggevaagd afgestompt of de stoffige eeuwen er eene schaduw over hadden geslagen er spinneweb over hadden gespreid
het is beter van niet herhaalde zij star toe laat ons er niet meer over spreken het is beter van niet maar ik vind het zoo akelig het je te weigeren omdat jij het verlangt
soms schéen zij te willen soms te willen strijden als nu met hare groote plannen soms dacht zij als dezer dagen dikwijls bij haar gezellig vuur soms voelde zij als voor duco nu
ja wat zei je vroeger tegen me als je verliefd op me was zij aarzelde wat zei je drong hij haar vaster klemmend en met haar handen tegen zijn schouders afdrukkende poogde zij te ademen
een pension waar vele monsignore's kwamen en een geestelijke stemming heerschte hare verdwijning gaf eene gedwongenheid aan het gesprek tusschen
ik ben blij je terug te hebben fluisterde hij in een langen zoen op haar mond zij sloot de oogen onder zijn zoen terwijl zijn snor kroesde tegen haar vel en zijn mond hare lippen drukten
haar zomervilligiatura doorbracht zij had hier ook afgelegd hare smedigheid van kille kamers aan te prijzen haar handelstact van zooveel te vragen als zij maar dorst
wat ben ik blij u te ontmoeten ik ben voor een paar dagen in rome en ik moet naar san stefano naar mijn vader voor zaken vervelende zaken vooral deze
gilio was binnengekomen en de enkele woorden die zij sprak tegen haar man waren natuurlijk weg waardig bijna
wees dus nu weêr hoffelijk als vroeger u speelt met mij ik zal het nooit vergeten ik zal mij wreken us een strijd op leven en dood neen op zege voor mij zij waren de atrio genaderd
in hare vraag klonk ironie en triomf dat het in den hemel besloten was antwoordde cornélie ook ironisch ik geloof dat er op dit huwelijk een zegen rust de zegen van zijne heiligheid zei
als zij het gezien had in zijn onvoltooide waterverfstudies zij zag nooit de ruïnes verheerlijkt als hij het deed in zijn urenlang gedroom in forum en op palatijn
dat was nu eenmaal afgesproken maar nu krijgt urania in eens het idee om san stefano uit te kiezen als zomerverblijfplaats san stefano ik vraag u
in ostende had zij kennis gemaakt met eene oude amerikaansche dame mrs uxeley een type zij was negentig jaar en woonde s winters in nice zij was schat
de arazzi saul en david esther holofernes salomo leefden niet meer met de emotie der figuren alsof zij verstikt waren onder de grauwe laag van stof
maar dat meent u toch niet ik had zoo vast gerekend u beiden te hebben wat doe ik anders met mijn avond en met zijn
en laat mij die zelve komen afhalen bij den portier ontvang bij voorbaat de betuiging mijner innige erkentelijkheid wat een gezelligen avond heeft u ons gisteren bezorgd
zoû u mij ook niet eens kunnen helpen marchesa dan blijf ik een heelen winter in uw pension en wie weet dan word ik misschien nog wel katholiek ook u zoû voor mij
maar hoè zij zag hem aan schudde het hoofd coquetteerde zeg mij neen dat is mijn geheim en u vindt dat ik mij niet verkoopen mag
nu en dan vertrok zij bij een rheumatischen scheut in eens het gezicht tot ééne verkreukeling van rimpel waaronder de strakke maquillage bijna brak
in een maatschappelijke richting en dat is niets voor jou ik herken je zoo niet en zoo klein maatschappelijk nog om te trouwen
waarmeê zij haar niet dadelijk aan mrs uxeley hadden overgelaten maar haar ten hunnent hadden gehouden tot zij wat kracht had
en stel nu dat ik veel schilderde en veel naar expozities zond zoû ik gelukkiger zijn zoû ik voldoening voelen iets te hebben gedaan
ten minste naar hij liet voorkomen praatte steeds door en den laatsten tijd vooral met miss taylor die trouw alle mooie kerkmuziek hooren ging en steeds in verrukking
je man wil je terug hebben hij zal je niet alleen terug willen hebben om je te slaan hij zal iets voor je voelen als hij dat zoo wil en als het zoo moet dan zal het misschien goed zijn voor jou hoewel ik het zoo niet kan inzien
zij voelde dat zij geschreven had na eigen leed na eigen ondervinding en na eigen leed en ondervinding alléen
toen zij bijna geen geld meer hadden glimlachten zij en keerden naar rome terug en leefden er als vroeger zij ophare kamers hij nu in zijn atelier en namen zij samen hun malen
en daarbij zijne indolentie scheen haar eensklaps maar schijnbaar en misschien wel aanstellerij want hij toonde haar schetsen aquarellen vooral aquarellen geen enkele af
gekomen was zij er over uit dat hare installatie zoo weinig plaats innam nauwlijks een paar vierkante meter met dat kleine bedje achter dat gordijn
la belloni bromde een beetje ging door den corridor en opende een ander vertrek en deze kamer signora wat dunkt u hiervan
hij is wel een beetje gedrukt hij heeft nooit finantieele moeilijkheid gekend en het verhindert hem met al zijn talent te werken maar ik hoop hem tot eenigen steun te zijn in dezen ongelukkigen tijd
en zij glimlachte wat klonk dat hoog overtuigend maar wat was het moeilijk te studeeren te doen en te weten en te handelen en zich te bewegen in de moderne beweging van het leven
zij sprong op in bed bang bang hèm te zien aan wien zij altijd dacht half flauw van schrik opende zij op een kier de deur maar het was de brievenbesteller met een aangeteekenden brief van hèm
misschien wel een novelle en de pergola als achtergrond o die mooie pergola maar gisteren dat mes zeg duco ga je weêr werken laten wij samen eens zien wat hadt je toen veel ideeën
er ruischte achter hen iets van de kleêren van een vrouw het waren urania en de marchesa
dat hij als op zijn schets heel vage moderne glas en ijzerstad een moderne stad zag rijzen uit zijn droomwaas van rome's verleden en naar zijn eigen natuur en aanleg dacht over een moderne kwestie
en hij zette zich bij haar gelukkig tevreden in de schemering dronken zij van den port en aten zij van de taart hij had wel lust zeide hij hij had honger
in godsnaam waarom duco je kent mijn ideeën over het huwelijk ik heb mijn ondervinding het is beter van niet zij was opgestaan en werktuigelijk zocht zij in een portefeuille tusschen half affe schetsen
zij kwam met uitbundigheid binnen in een vloed van woorden en cornélie kon in het schemerlicht van urania's salon zich niet verwezenlijken dat zij negentig jaar was urania knipoogde tegen cornélie maar deze glimlachte flauw
zeg mij hoe moet ik het urania zeggen want ik zoû het zoo heerlijk vinden als u eens kwam te san stefano
is dit het zuiden bijna ik moet het volle zuiden hebben dit is op het westen u ziet uit uw raam hier de prachtigste zonsondergangen
ik niets antwoordde cornélie koel maar ik heb een double vue ik zie soms in eens iets hoû mij dus maar te vriend en doe niet meer of u uw oude locataires vergeet
tobben over geld stoort hem in zijn arbeid en knakt hem in zijn werkkracht ik spreek er hem dan ook zoo min mogelijk over
niet modern zij herhaalde het woord met wellust en voelde zich eensklaps krachtiger modern te zijn zoû haar kracht zijn een enkel woord van duco had haar zeer getroffen die uitroep
elkaâr roepende met kreten elkaâr wenkende met een groot uitgestrek van handen boven zich een waaiend gewuif van wimpels en deviezen
groot forsch gemakkelijk met zijn steenroode mooie mangezicht in zijn licht zomerpak stroohoed gele schoenen hij maakte een indruk van gezonde stevigheid en vooral van breedschouderde mannelijkheid
zij had eenige inkoopen gedaan een amandeltaart beschuitjes een half fleschje port zij had dat zelve meêgebracht in een mandje en zij pakte het al zingende uit
waar met de eerste koelere dagen een zonnelooze kilte huiverend neêrviel van het plafond dat hooger en verder scheen en waar de schildersezel leêg
vage handen waren om haar als een wolk en duwden zacht en leidden in de hoogte op hooge rotsen riepen haar in hel licht andere figuren met harpen maar zij ging naar de diepte door de handen geduwd
al het blauw van den hemel tot de lucht er tusschen trilde als met lange lichtspiralen die wemelden voor de oogen tot plotseling een bedwelming aandreef van oranjebloesem
nu ja maar ongeveer zooveel hebben we wel gekregen plus nog een hoop beloften voor onze kindskinderen als iedereen dood is ach
maar de engel van lippo memmi dien hij niet verkoopen wilde bleef met zijn gebaar van lelie reiken in zijn brokaten goudmantel nog stralen als altijd om hem heen gaapten treurige vakken wand waren spijkers blootgekomen
en met schokjes steeg de kooi hooger en hooger en bereikte eindelijk bijna de derde étage nog iets hooger beval de marchesa
rechts het battisterio wonderen van bouwkunst in marmer rood zwart en wit éen beeldhouwwerk van engelen heiligen en profeten
in hun geluk was veel eigendunk en neêrzien op de menschen de menigte de wereld vooral in het zijne in het hare was iets stillers en iets nederigs hoewel zij uiterlijk zich fier toonde als hij
de ruïne stad schemerde als hij het forum zag schemeren de stad van ijzer en glas glinsterde op met haar bouw van kristalpaleis uit een witte lichtapotheoze als
het zal alles goed worden mijn lieveling mijn engel maar je mag niet meer weigeren wij moeten zoo gauw mogelijk trouwen e ids aargang ij zat naast hem op een divan en zag starend naar buiten
zij weifelde deze menschen noch urania noch hij waren rijp voor hare ideeën zij minachtte hen beiden
neen ik heb geen lust zij zweeg zij stond op kookte water op een spiritusstel en zette thee
hij zeide haar niet bang te zijn hij zei dat hij haar beschermen zoû hij ook hij beschouwde haar als zijn vrouw
of ben je verwend door je luxe in nice maar ik ken je je vergeet dat dadelijk weêr en met elkaâr strijden wij het alles door en later gaan wij naar rome terug
enfin doen zoû zij wat zij kon en eensklaps nam zij een baedeker bladerde er in en zette zich voor duco's schrijftafel waaraan ook zij schreef
en zij begreep tevens dat urania hun liaison aannam zonder kritiek de aquarel der banieren was naar londen verzonden
toen was haar stille wanhoop van levensgelatenheid zoo groot geworden dat zij zelfs niet had kunnen weenen haar hoofd viel slap haar armen vielen slap als een inert ding liet zij den trein haar
en het liet alleen achter een tegenwerkende onwil in haar zeer duidelijk pas jaren later zoû zij dien onwil begrijpen neen duco het is beter van niet denk er nu eens over na
leven voor de toekomst het scheidde haar iets meer van duco dat nieuwe ideaal kon haar dat schelen had zij hem lief neen zij dacht van niet zij had haar man
en de prijs dien men er voor een langer verblijf betaalde en die acht lire nauw lijks te boven ging was buitengewoon voor rome bekend als duurder dan iedere andere italiaansche stad zoo was het pension dan ook meestal vol
men lachte haar uit maar men accepteerde haar om haar geld en haar prachtige feesten in nice kwam de geheele cosmopolitische kolonie ten harent
zooals zij dachten voelden en leefden was een ideaal van realiteit ideaal binnengetreden en bereikt langs de geleidelijke lijn van hun leven langs den goudenen draad van hun liefde
en toch voor cornélie met een klank van zich schikkende ontgoocheling die haar urania deed beklagen zij had van den begin af voor urania een vage sympathie gevoeld nu voelde zij inniger genegenheid
zij kleedde zich uit zij legde zich te bed zij klappertandde van koorts hij duisterde de kamer wat met de gordijnen dicht te plooien en zei haar te gaan slapen
de man woû tachtig lire geven voor den memmi zeide zij maar hij beweerde dat het tryptiekblad niet was van gentile da fabriano hij herinnerde zich het blad bij je gezien te hebben
een breed vak van weêrkaatst middaglicht viel uit de blauwe lucht buiten door het atelierraam en het atelier was als een ineengewemel van stoffige kleur
de zusjes neurieden aan een station steeg uit de eerste klasse een dame met een meisje van vijf jaar in wit japonnetje en met witte struisveêren op den hoed
alsof hij aankondigen wilde al het geheim dat wel gebeuren zoû gaan
cornélie lachte na ostende vooral niet waar lachte zij vroolijk maar urania ernstig meende het
goed uitstekend zij is uitstekend zij is prachtig eenvoudig prachtig ik had het nooit gedacht ik had het nooit durven denken zij houdt zich briljant
hoe zag zij het in na die gesprekken gewisseld met duco dat zij kunst nooit begrijpen zoû al had zij vroeger wat geteekend al had zij vroeger in haar boudcir een biscuitgroep e ids gehad naar canova amor en psyche
het was heerlijk waarom is u niet eens bij ons in nice gekomen zooals urania u geschreven heeft te doen ik kon waarlijk niet komen
en sloeg om haar middel zijn arm trok haar naar zich toe en zij bleven lang turen en uitdenken lijn en idee tot de avond viel de avondkilte in de werkplaats omhuiverde en zij langzaam opstonden
de helft van het huis was een gedeelte van een villino der oude ludovisi tuinen de oude mooie tuinen betreurd door een ieder die ze gekend had vr de nieuwe kazernewijken verrezen waren
hij scheidt ongaarne van ze maar het kan niet anders u ziet dus dat ik niet komen kan ik zoû hem niet willen verlaten en dan ik zoû geen geld hebben voor de reis en ook geen decente garderobe
hunne liefde groeide bloeiend en breed op in de gouden zuidlucht van napels aan de blauwe golven van amalfi sorrente capri en