AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
maar amélie was opgestaan opdat de meisjes nog spelende met de kinderen hare tranen niet zouden zien zij kon die tranen niet tegenhouden ze stroomden neêr
hare vingers streken de franje van haar fauteuil glad ordenend cecile legde haar arm zachtjes om jules hals
sloeg den gordijn van christie's bedje op zonk neêr op hare knieën en zag naar het kind het ontwaakte half nog in een lauwen dommel het kroop een beetje uit de lakens
ontluikend in de wereldsche minzaamheid van heur gastvrouwschap zij stelde cecile hier en daar voor cecile hoorde namen
stemming waarin zij zich terug zocht en te vergeefs verbitterd stond zij op lang louis couperus extaze een boek van geluk rank lenig in haar krip als eene koningin die rouwde goudspelingen in het dof blond van heur haar
ik stel het op hooge waarde dat u zoo tot me gesproken heeft u heeft gelijk u heeft me wel heel veel van u gegeven
ik kan niet veel leven op mijn stip ze is zoo klein dat ik ze nauwlijks zie ze nauwlijks voel onder mijne voeten
en dat de ijle lucht zonder weêrstand van vast lichaam om haar heen dreef als iets waarin zij te vergeefs hare armen tot omhelzing zoû slaan neen zij voelde dat niet
gevende aan de buitenwereld iets geheel anders dan zij was jules had zijne oogen geopend en zag haar aan en zijn blik dien hij niet meer van haar afwendde hinderde haar
met iets als een zachten schreeuw zonk zij neêr voor het tafeltje en begroef haar gezicht in zijn geschenk tot de dorens haar
de een na den ander ze stijgen in blauw in bezwijmeling het glanst alles om hen rond nu diep onder hen welft zich dun als een draad de boog
zoodra cecile zat bespeurde zij dat aan hare rechterzijde quaerts was gezeten
zeker u vindt dat ik er niet naar uit zie om bang te zijn ik bezit iets hij aarzelde
iets van leed zoû zijn voor haar hij kon op dit oogenblik zonder zonde niet doordringen in de waarheid der wet die wil het evenwicht die wegneemt aan de eene wat zij den andere biedt
toen moest ze zich erkennen dat ze niet spontaan waren geweest als alles wat zij hem te voren gezegd had terwijl hij voor haar geknield lag met zijn hoofd aan hare borst
zacht wit zag hij cecile daar zitten in de melodie harer woorden van halve stem die weldadig tot hem aanklonken zij spraken over veel over emerson over een gedicht van van eeden
gaat dus een lange reis maken vroeg ze hij zat over haar roerloos met eene smart over zijn gelaat zij was uiterlijk zeer kalm
der chaise-longue zwart in haar krip als eene schaduw tegen het licht der lamp de oogen voor zich uit
christie mijn jongen zij ontstelde zeer zelve in vuur om haar verhaal was haar de spanning van christie niet opgevallen en zij hoorde hem nu in zulk eene hevige kindersmart tegen haar aan weenen
cecile was enkele dagen niet uitgegaan en zij had niemand gezien op een morgen ontving zij een briefje het luidde
ik kan het niet beter uitleggen er is iets in uw gezicht in uw oogen in uw bewegingen ik weet niet wat maar iets beters dan in andere menschen
die van de stip afvliegt en op de zee afglijdt naar de einders die wijken en op de wolken wegdrijft naar de sferen die wijken en wijken
o ik wachtte en toen ben je gekomen en je hebt me dadelijk doen verstaan dat je geen mensch geen man voor me mocht zijn maar louis couperus extaze een boek van geluk dat je méer voor me kon zijn
toen duurde het wachten hem niet meer lang tot cecile binnenkwam zij trad glimlachend naar hem toe waar hij oprees drukkend zijne hand zich verontschuldigend dat de kinderen haar hadden opgehouden
en zoo broos bevallig haar blonde hoofd zoo fijn in het jonge groen van mei als van een jong meisje haar figuur in het heel licht grijze toilet
ik heb u niets te vergeven hoor eens zweer me dat u me gelooft dat u gelooft dàt u mij gelùk heeft gegeven en dat ik niet lijd
dat ze zich voor hem verborgen had en waarom had ze zich ook voor hem verborgen emerson las hij zich een weinig voor over buigend maar hij herstelde zich
zij zweeg soms dan denk ik dat ik ook zoo niet goed doe voor u dat ik op de eene of andere manier u beleedig en pijn doe
en waarom laat je ze niet neêrdauwen ver me want zie ik sta niet zoo hoog als je meent en zie ik lig aan je voeten en mijn blik zoekt je
de smart dat zij het aardsche wilde dat zij het aardsche miste dat zij smachtte naar het aardsche en nog minder kon hij weten dat niettegenstaande dit alles toch deze wellust was in hare smart
het was me altijd wel vreemd dat ik u zag in het leven en als ik dan naar u keek dan voelde ik iets alsof ik tot iets mooiers werd opgenomen
en alles opruimen wat hun hindert het is misschien morbide in me maar ik kan het niet helpen dat overmate van gezondheid en kracht mij antipathiek zijn
wel neen lieveling je hebt zoo een verdriet gehad o nu nog ik mis alles waarom miste zij in eens alles zij had nooit dat gevoel van gemis in haar eigen huis in de wolkjes van haar gedroom
boek van geluk eene andere vrouw te voren met hem quaerts gesproken had eene hooge vrouw eene vrouw van illuzie de vrouw die hij in haar zag en niet de vrouw die zij wàs
toen ontving ze zijn brief vergeef me zoo ik van dag tot dag uitstelde u te komen zien vergeef me zoo ik van daag nog niet daartoe besluiten kon en u schrijf
ja wat dan hoe dat evenwicht tusschen zijne twee polen te vinden hij haalde zijne schouders op hij wist dat hij het niet vinden kon
en tante cecile weet dat en ze doet het alleen om me te plagen en ik vind het heel flauw een kind te plagen heel flauw zijne moeder zijne zusters wilden hem met gezag bedaren maar hij greep zijne boeken
waarin zij als in een schadeloos egoïsme ademde met hare kinderen als een geluk dat compleet was wanneer zij droomde zooals nu over niets wolkjes van gedroom die vervlogen nagewolkt door nieuwe wolkjes
het was veel voor hem haar te zien en zij voelde zichzelve zoo klein zoo weinig en hem zoo groot
eene schaduw waasde over heur gelaat haar mond had een trekje van pijn en ze drong hem lichtjes ontzenuwd toe vraag het nu eenvoudig weg
die nuance was voor cecile iets onbegrijpelijks in hem die haar zoo beslist en sterk scheen ik hoop dat u me niet onbescheiden zult vinden mevrouw als ik de vrijheid heb genomen u een visite te komen maken
en waarom nu niet goed voor u omdat men niet zoo dikwijls gelukkig mag zijn wat een sofisme waarom niet
ach het is een tact zeide amélie met een blik die ver weg dreef quaerts was opgestaan hij boog met een enkel woord voor cecile toen de deur openging het was jules met een paar boeken onder zijn arm hij kwam van school
zij antwoordde niet zij had in hare eenzaamheid verleerd te converseeren en zij gaf zich er niet de minste moeite voor ik heb u vroeger dikwijls in de comedie gezien sprak quaerts louis couperus extaze een boek van geluk toen meneer van even nog leefde
dit zijn dus niet de laatste woorden die er tusschen ons zijn dit dit alles was niet het laatste neen
als u wist hoeveel ik u al gegeven heb ik geef me u geheel en al voor anderen verberg ik me altijd waarom omdat ik bang voor die anderen ben
ik ben niet altijd eerlijk tegenover je geweest ik heb me wel eens moeten voordoen àls een madonna terwijl ik toen nog gewoon vrouw was vrouw die eenvoudig-weg van je hield
en de stem van mevrouw hoze had een klank van sympathie toen ze vroeg aan cecile's oor we krijgen je dus weêr terug kind je komt dus weêr uit je schulp
neen ik hoû veel van zijn essays zij zijn geschreven met zoo een verren blik ze stellen je op zoo een heerlijk hoog standpunt ze maakte een gebaar als een cirkel om zich heen een glans in haar oog
cecile herinnerde zich hare treurigheid hare eenzaamheid met de twee kinderen van wie hij reeds gevreesd had dat zij ze bederven zoû en hare eenzaamheid was haar zoet geweest met het gewolk van haar gedroom
wat wist ze niet zoû ze niet knnen uitdrukken zelfs niet kunnen uitdènken het was haar of er onder het gaan en komen van die menschen iets geschitterd had
de boerin rondgedragen in een ton en opgesloten in de koeienstal stoute streken als van kwâjongens en wildemannen
en zij gevoelde eene stemming van raadselachtigheid om haar heen weven als met vage mazen eene stemming die zij wel eens meer gevoelde stemming waarin zij zich als het ware niet bezat
toen toen was dat k waar geweest klaar en waar maar nu duurt extaze dan maar één oogenblik en wist hij dat
hoe vreemd dacht ze dat briefje en dat dit alles zoo is wat is alles vreemd alles alles lang bleef zij droomen het briefje in de hand
o ja maar ik beloof en beloof mijn belofte te zullen pgen te houden vergeeft u dan zij knikte hem toe zij wierp haar glimlach op hem neêr als een straal
om daar te vinden nog meer het doel harer reize kort louis couperus extaze een boek van geluk geleden nog had zij weinig voor zich gezien hare kinderen weg hare eenzaamheid om zich heen als een nacht
als jongen had ik er plezier in mooie dingen en kunstvoorwerpen te vernielen ze te kerven en te bezoedelen verleden had jules mij wat rozen gebracht op mijn kamer s avonds toen ik alleen zat mijmerend over u en over ons geluk
dat te knnen vinden liefkoosde het tot het als eene monotonie van verdriet ieder oogenblik terugkwam hij vond het motief zoo mooi en kon er niet van scheiden
een kort oogenblik slechts dit geluk toen weêr voelde zij pijn om zijn eerbied
de jongen kàn niet doorwerken het is een wanhoop zij zweeg weêr en cecile bleef ook zwijgen ach hernam amélie het zal zijn schuld wel niet zijn het is misschien wel mijn schuld hij heeft het misschien wel van mij
hij hield in eens op neen ik zal het maar niet vertellen het is niet goed kwaad te spreken niet waar tante cecile glimlachte neen natuurlijk niet
uit intuïtie ried zij dat men in hunne kringen sprak over haar en quaerts het leven was dof om haar heen een dicht ineengeweven net van lastige vervelende mazen
dat denk ik nu niet meer en ik zoû bijna zeggen op gevaar af dat u me heel vreemd vindt het spijt me dat ik dat niet meer denk
ik kom u biechten madonna toen schrikkende zette hij het kind in eens van zich af biechten ja christie ga terug naar mama ik mag je niet bij mij houden
daarbij was het gebleven hij was nu terug had drie dagen thuis gelegen op zijn bed op zijne bank moê koortsig ontevreden in eene walging van alles
zoû je later naar deli willen ja met jou alleen niet o alleen te zijn altijd alleen te zijn je zal zien ik zal altijd alleen zijn en ik vind het vreeslijk alleen te zijn
de zwarte wanhoop de nacht waardoor hare oogen zochten te dringen om iets te zien waarin zij niets zagen niets en zij kermde zacht en wrong hare handen ineengezonken voor het venster
anna speelde slecht whist tot wanhoop van suzette o dat kind vergat zelfs de grootste troeven en dolf riep zijne vrouw
terwijl jezelve knielt zie je ik moet je ook biechten zooals je mij wel eens deed ging zij voort en zij kn nu niet anders dan biechten
zwaar n haar als een zoet gewicht voelde zij lust hare armen om zijn borst te slaan en hem te zeggen
in zijne stem klonk vaak iets vleiends ze was niet helder en zelfs nu en dan wat gebroken
op éen zelfden toon plotseling hoog na de doffe laagte die als gepreludeerd had en die toon was jules eene verrassing hij schrikte van ze ze klonk zoo mooi van verdriet en hij was nu blij ze gevonden te hebben
om haren leest met eene lange witte franje die voor hare voeten viel zij zat alleen met christie op zijn bankje zijn hoofdje in haar japon een prentenboek op zijne knietjes
het is alsof alles kristal in en om me wordt louis couperus extaze een boek van geluk zij zag om zich heen en het verwonderde haar het hinderde haar dat in die dagen hare omgeving de zelfde was gebleven
met de innigste essence harer ziel gewoon lief als eene vrouw een man lief heeft zij had hem altijd noodig iederen dag ieder uur bij iederen ademtocht van haar leven bij toeval ontmoette zij hem toen te scheveningen
ik ben slecht ik ben egoist dat ik zoo spreken kan maar ik moet u de waarheid zeggen opdat u niet te goed van mij denkt en zoo zoek ik uw gezelschap alleen als iets heel moois dat ik me een enkele maal vergun te genieten
hij walst heerlijk riep suzette verleden op het bal bij de eekhofs suzette draafde door gedecideerd die suzette was niet te houden van middag
nooit ze was dien dag zoo gelukkig geweest ze had zich weêr teruggevonden diep in het mysterie van haarzelve in de essence harer ziel
verder geef ik ze niets aan die menschen ik haat ze ik ben niet als zij goddank u is te trotsch sprak cecile
zij stond naast den generaal zich dwingend te luisteren om niet iets heel dwaas te antwoorden zij was heel lang
het is genot voor beide die menschen ik moèt zoo zijn onmatig voor beiden maar dat is niet goed drong zij door louter genot het laagste maar ook het hoogste
wat is er toch vroeg zij ondeugend hoewel ze het wel wist niets niets sprak hij vaag en hij moest geduldig wachten tot greta terug was gekomen
quaerts bewoonde op het plein boven een kleêrmaker twee kamers klein en allerbanaalst van gemeubel
ik weet het nog wel sprak hij ondeugend de generaal brak ons gesprek af u was niet boos op me schertste hij
een breede stroom van zwartheid als lag er veel modder op de bedding van dien stroom als borrelde die modder naar boven in troebele kringen die grooter werden en grooter en zij schrikte voor dien stroom en wilde hem niet zien
taco is de eenige met wien ik over muziek kan praten en die je begrijpt met een half woord en ik geloof niet dat ik met een spartaan zoû kunnen praten
maar u mag u niet zwak vinden u is dat ook niet u zegt me dat u zich soms boven het gewone leven kan stellen dat u kan neêrzien op de smart van het leven als op een comedie die maar eventjes droef doet glimlachen
dat zij hem aanbad en voelde zij een innig leed om wat hij haar bekende dat hij weêr zich niet gelukkig had gevoeld en zij kon zich nauwlijks bedwingen
zij was een beetje zenuwachtig hare oogleden knipten lichtjes en hare mond had een zeer ernstigen plooi zij trad binnen er was veel licht maar zacht alleen van kaarlouis
waarom had ze dit portret eene mooie levensgroote fotografie een koolafdruk donker van eene rembrandtsche schaduw nooit laten naschilderen in olieverf zooals ze eerst had louis couperus extaze een boek van geluk willen doen het voornemen was uit haar
hij nam het kind van haar over en het kuste hem op zijn voorhoofd en sloeg de armpjes om zijn hals le petit jésus fluisterde hij
zoo mooi zoo anders dan in het gewone leven want ik leef bij u alleen mijn eene mensch mijn eigenlijke u weet wel
dat alles was heel interessant en jules hing wapens op ook interessant en het interessantste van alles was dat domme leven dat hij geleid had wat een opschroeving om zijne verveling voor den gek te houden
hij miste een zeker element of een zekere kracht om dat te louis couperus extaze een boek van geluk vinden hij kon zich slechts laten slingeren goed dan hij zû zich laten slingeren er was niets aan te doen
zij zwegen lang zoo zittende zij herinnerde zich vele woorden gezegd te hebben ze wist niet meer welke
nu antwoordde hij niet maar hij voegde zich in haren arm in hare omhelzing en begon te weenen ja ik kan u niet zeggen hoeveel begon hij
het eigenlijke de waarheid onder het verschijnsel van hun voordoen om bij haar te komen thee drinken wat wat is het dacht ze
zoû u er éenigszins belang in stellen mij te zien zeker mag ik u dan van mij vertellen ik zoû het gaarne doen het zoû mij een groot geluk zijn
martyre te zijn voor haar god die op aarde niet gelukkig kon zijn dan alleen in hare marteling en ze was door het leven gegaan jaren louis couperus extaze een boek van geluk lang zonder tot op dezen dag gevoeld te hebben dat zulke weelde bestaan kan
zij gingen verder en zij zwegen en zooals ze meestal hare gevoelens bij schokken van verbazing ontving zooals zij ze ontvangen had toen
van jules vingers vielen soms plotselinge forto toonen af die plotseling haar kleine schokjes gaven in hare keel
dat hij niet zoo driftig had gesproken tegen haar maar tegen een ander een gevoel van het raadselachtig diepe van het leven en het onbewuste van het
ried ze ten laatste maar quaerts schudde zijn hoofd en lachte neen dank u sprak hij die heb ik me al aangeschaft o neen ik zoû u veel meer willen vragen dan een boek te leen
een kleine witte venetiaansche spiegel daar boven en die zachte lucht van bescheiden exquiziteit vol gedemptheid teederheid kuischheid bijna die dreef tusschen het haardje de schrijftafel en de
ik ben niet meer mezelve ik word een ander wat zoû hij van mij willen en hoe zonderling ik ben getrouwd geweest ik heb twee kinderen wat zonderling dat ik twee kinderen heb
toen zei juda o heer laat mij in de plaats van benjamin bij u blijven als slaaf want onze vader die al zoo oud is zei ons toen we met benjamin weggingen
er was veel bitterheid in haar zij had eens gestreden zich overwonnen en in een heilig oogenblik dien strijd en die overwinning gebiecht zij wist dat zij dit noodlottig had moeten doen zij wist nu wat zij
maar dit gaf er juist eene bekoring van timbre aan waarom vroeg ze ik ben ten eerste indiscreet geweest met mijn visite ten tweede ben ik ongalant geweest op het diner van mevrouw hoze
ik zoû het eigenlijk wel moeten zijn maar om uw franchise zal ik u maar vergeven lachte zij galant was u anders allesbehalve
met oogen van fletsch vergeet mij niet blauw en zijne fijne vingertjes haakten zich louis couperus extaze een boek van geluk krampachtig in cecile's japon en verfrommelden het krip toen kon jozef zich niet meer inhouden
die paard rijdt en schermt en jaagt een meneer die in de wereld komt en gevaarlijk is voor jonge vrouwen hij lachte met zijn slecht lachje en hij keek haar schuin in de oogen zij bleef kalm naar hem opzien
te lijden door hem te lijden voor hem kon hij weten dat geheel hare smart wellust was
had hij zich in dien tijd geamuzeerd neen hij had zich aangesteld of hij zich geamuzeerd had hij had zich opgewonden met die boerin en met dat
woont allerliefst daar op den scheveningschen weg o zeker zij zag eensklaps dat zij onbeleefd van koudheid was en dit wilde zij niet ook al was hij haar antipathiek zij vlijde zich achteloos wat achterover
maar vertel me nu van dat idee u stelt dus daarin belang louis couperus extaze een boek van geluk als u het me oprecht vertelt zeker maar dan oprecht zijn dreigde zij met den vinger
wind je niet zoo op o ik woû dat ik zoo als jij was zoo kalm je voelt je gelukkig
altijd antwoordde hij bijna nederig en verlegen dat hij dit zeggen moest ik weet niet wat dat is ik ben altijd zoo geweest en van kind af aan heb ik toch veel bezeten dat de menschen geluk noemen
je houdt heel veel van taco niet waar vroeg ze en het trof haar dat het de allereerste maal was dat zij dien naam uitsprak want zij had quaerts nooit zoo genoemd zij had nooit een naam tegen hem gezegd
cecile zag taco quaerts naar haar toekomen hij boog voor haar zij boog terug zonder hem de hand te geven met haar kouden blik hij bleef even bij haar dralen met een enkel woord toen ging hij verder
het lag voor de hand dat mevrouw hoze die zich herinnerde dat cecile quaerts ontmoet had hem naast haar geplaatst had en cecile was zeer nieuwsgierig om haarzelve wat zoû zij voelen
dolf van attema was op zijne wandeling na den eten aangegaan bij de zuster zijner vrouw cecile van even op den scheveningschen weg
hij was heen en ze was alleen wachtende de kinderen zij vergat te bellen om de lamp te laten aansteken en de schemering van den laten namiddag duisterde naar binnen zij zat roerloos en keek voor zich uit naar de dorre boomen
tusschen de heesters waar zij zaten vloeiden samen de piano in de andere villa was stil geworden en het geluk trok als een sluier tusschen zijne ziel en de wereld daarbuiten
ik weet wel dat ik vreemd ben maar ik kàn tegenover u onmogelijk gewoon zijn onmogelijk zelfs al werd u er boos om is u er boos om
er werd gebeld en ze meende dat het nog te vroeg was voor de van attema's maar ze zag zelden iemand anders in hare afsterving van de buitenwereld dus ze zouden het toch wel zijn
ik stoor u niet mevrouw volstrekt niet ik wacht mevrouw van attema en haar dochters u was zoo beleefd me een kaartje te brengen maar u weet louis couperus extaze een boek van geluk zeker dat ik geen menschen zie
wendde hij zich tot haarbeiden om met suzette wie hij nog niet gesproken had te schertsen en het was cecile eene verlichting toen zij kon vertrekken
ik noem u maar een klein bewijs op omdat ik u geen groote bewijzen noemen wil uit ijdelheid opdat u niet wete hoe slecht ik ben ik ben bang voor mezelven als ik u weêr zag en weêr zag en weêr
paedagoog schertste zij waarom verwen ik hem ik vind hem altijd in uw rokken hij moest maar eens met me meêkomen ik zoû hem gymnastiek laten doen jules paardrijden en christie gymnastiek lachte zij door
toen wist zij het den volgenden dag toen zij alleen zat en nadacht dat de sfeer van het geluk van het hoogste en lichtste niet betreden mag worden
zij zaten een beetje verspreid om het groote vuur in den open haard de piano dicht bij hen in een hoek den rug gedrapeerd naar hen toe
waar ze hare vele gasten had moeten ontvangen toen hij minister was geweest van buitenlandsche zaken hare recepties en diners schitterden als wereldsche tafereelen in haar geest op
en onwillekeurig deed hij haar een beetje pijn greta was zeker in slaap gevallen meende ze bel nog eens wil u
als had zij geene eigen gedachte meer als was ze niets dan hèm geworden dit voelde zij intens en toen toen was het allervreemdste dat hij daar zitten bleef als op een afstand van eerbied dat zijn oog
harer tafels en haar eigen toilet haar huwelijk was niet ongelukkig geweest haar man was wat koud en zonder expansie geheel opgenomen in zijne eerzucht maar hij hield van haar op zijne wijze en dat zelfs met
maar cecile kon niet voort vertellen want christie had zich aan haar hals geworpen met eene beweging als van wanhoop en zij hoorde hem snikken tegen haar aan
de uiterlijkheid van dien rol en de innerlijkheid van haar zijn het conflict daartusschen zoû haar zwaar vallen maar ze dacht aan die zwaarte met een glimlach
kon u niet tot maat dwingen nooit dan zoû ik u dat gaarne willen leeren ik niet van u want het geluk is voor mij en zal altijd voor mij zijn
de gasten van mevrouw hoze liepen door elkaâr begroeteden elkander hier en daar in een voortdurend gonzen van stemgeluid
en hij hoorde al hare stem ofschoon hij niet hare woorden verstond jules klom van de ladder af hij was treurig dat quaerts niet gevolgd had zijn schikken van de wapens op het rek en zijn drapeeren van het doek
zij zag dat er eene melancholie heentrok over het bovenste gedeelte van zijn gelaat zijn voorhoofd en zijne oogen waarin soms iets ouds was en zij hoorde hem zeggen
jules had het intusschen gehinderd dat quaerts zoo woonde en de jongen had die kamers al lang willen verfraaien hij was nu bezig eenige wapens op een wapenrek te hangen staande op een trap een deun uit een opera tusschen de lippen
maar toch toch ik lijd door mezelven ik doe mezelven het meeste pijn en daarna de wereld en ik moet me altijd verbergen ik geef aan de wereld alleen een meneer
is toch wel vreemd sprak ze weêr werktuigelijk neen zeide hij kalm zijn hoofd schuddend zijn blik op den hare ik weet zeker dat ik voor u niet vreemd ben ook al denkt u dat nu zij zweeg
je praat altijd veel te tranchant je weet dat ik daar niet van hoû je bent veel te jong om zoo te praten je doet net of je alles weet de jongen zweeg
toen kwam iets over haar drijven als eene somberheid van wolken en zij huiverde voor wat eensklaps door haar heen klotste
niets niets anders zweer me dat dan bij iets heiligs vroeg hij ik zweer het je bij jezelven zwoer zij
kalm en stralend zoo zag ze ook voor zich den eigen strijd die haar wachtte strijd met zich-zelve strijd met haar eigen smart smart omdat hij zoo hoog van haar dacht en ze madonna noemde
en die het geluk geeft met het leed samen hij kon niet weten dat zoo het geluk was aan hem aan haar was de smart de smart dat ze zich moest voordoen en hem bedriegen om hèm
maar niet de waarheid is ik geloof ook dat het leven zooals wij het zien alleen maar symbool is van een leven van waarheid dat er onder schuilt en dat we niet zien
en dadelijk weêr vergetend waar zij ze borg opruimende alleen met hare vingers en zijzelve altijd weg in het vage
hare gedachte dwaalde nog wat rond over die menschen toen bleef ze hangen aan taco quaerts ze zag hem daar weêr zitten een beetje zich buigende naar haar toe zijne handen in elkaâr gevouwen hangende tusschen zijne knieën
ik bedoelde het toch niet ongalant dat zal wel schertste zij terug zij herinnerde zich weêr dat zij op een groot diner was de gasten over haar en langs haar zich reiend de lakeien dienende
lief ze had lief er was alleen liefde er was alleen de harmonie van zielen de harmonie harer ziel van dienares met die van heur op aarde verbannen god o wat een gratie
zij verborg haar gelaat in hare handen persende hare oogen als wenschte zij nu na die zelfopenbaring blind te worden
die teedere kunst van aan te raken waardoor alles waarover ze ook maar even gleden een aanzien kreeg van haarzelve iets onzegbaars van tint en plaats en verlichting dat de dingen vr den toets dier vingers niet hadden
zoo gezond en zoo sterk met zijn energiek gezicht en zijn mooien zinnelijken mond zoo anders dan amélie en jules en zijzelve
zij zwegen even dat teeder broze dat zoo licht breken kon hing nog tusschen hen fijn als een herfstdraad die hen vereenigde
maar wat bedoelt u met iemand apart hij glimlachte hij opende zijne oogen ze zag hem er in diep in dat begrijpt u wel sprak hij
hij drukte haar hoofd weêr neêr op zijn schouder hij glimlachte en zij zag niet dat er weemoed was in zijn lach want zij was verblind van glans
waarom wist ze niet maar ze had medelijden met hem plotseling diep zielediep medelijden we kunnen ons gesprek hervatten zeide zij zacht
nu ik geloof dat de anderen ons niet zouden vatten omdat wij alleen hier sympathieke cirkels hebben maar mijn kring is van een veel inferieurder substantie dan de uwe die heel mooi is
hij ging zij bleef alleen als atomen die vervlogen schenen hunne woorden nog hier en daar te drijven in de stilte toen werd die stilte volkomen en cecile bleef roerloos zitten leunende in de drie kussentjes
maar zijne vingers waren als gehypnotizeerd ze konden niet uitscheiden ze zochten door en de klanken zuiverden zich eene korte fraze klaarde los als met een kreet een kreet die telkens terugkwam
en nu ze was vrij zij werd er zich bewust van met eene wijde blijdschap vrij te voelen wat ze wilde hare vrijheid welfde zich als boven haar uit met blauwe uitspansels waarin hare nieuwe liefde opsteeg
dank u heel goed hij vond haar wat bleek met een zweem van lichtblauw onder hare oogen en eene matheid in hare bewegingen
ik zal liever mevrouw van even gezelschap hoûen sprak quaerts gaat u anders gerust whisten meneer quaerts sprak cecile met de koude stem die zij tegen haar antipathieke menschen aannam
wat moet er van je worden jules vroeg quaerts ik weet het niet ik mag niet studeeren ik ben een te zwak poppetje om veel te werken
de dames bleven alleen de heeren gingen met den jongen hoze rooken en cecile zag mevrouw hoze naar haar toe komen zij vroeg of ze zich niet verveeld had aan haar diner zij gingen samen zitten in een vertrouwelijk
maar zoodra ze dit dacht voelde zij iets dat die gedachte intens loochende eene intuïtie die haar de essence der waarheid wilde doen raden en dit niet geheel en al vermocht
en dat bestond dat was realiteit en geen sprookje want dat was geheel en al in haar eene plotseling onloochenbare bliksemsnel uitgeschoten waarheid
en in eens bij christie's tranen was twijfel bij haar opgeschoten was zij wel goed voor hare kinderen bedierf zij ze niet en verweekte zij ze niet in hare liefde in de zachtheid van haar gevoel
het luidde mevrouw ik weet niet of u mijn mystieke woorden heeft kwalijk genomen ik weet niet juist meer wat ik gezegd heb
cecile ging den langwerpigen hall die als eene galerij was door lakeien stonden bij de portière een gegons van stemmen suisde daar
madonna fluisterde hij vergeef me beloof me dan ik wil wel beloven maar ik zal niet kunnen houden ik ben zwak
en dan zijne oogen die zij reeds kende zijne oogen van geheimenis klein en diep liggend met de diepte van hunne pupil die zich nu scheen te sluieren en dan weêr
onbewegelijk gezeten op de bank er was iets als het parelgrijze doorschemeren van een sterrenlucht boven hen
ik woû u ronduit iets vragen ik woû u vragen of u me eerlijk heel eerlijk zoudt willen zeggen of u me onbescheiden vindt
je bent een rare meid en toch toch hoûen we van je herhaalde hij alsof hij zich voor zichzelven wilde verontschuldigen om die sympathie
hij zocht haar in het boudoirtje vond haar niet en ging beslist naar hare slaapkamer hij klopte maar kreeg geen antwoord en trad toch binnen
maar ik kan me niet boven het symbool stellen en u wel daarom is u heel sterk en voelt u heel groot hoe zonderling en ik voel juist mijzelven zwak en u groot en krachtig
wat sprak hij beslist wat wist hij dat alles zeker ze was er bijna treurig om dat hij zooveel vond in eene enkele maal haar te zien hij stelde haar te hoog zij wenschte niet zoo hoog gesteld te worden
goed sprak zij toch met eene stem van klank laten we sympathie sluiten en zij stak hem hare hand toe hare mooie witte lange hand met aan dien eénen vinger de witte en blauwe vonkjes van juweel
en toch is ze mijne eenige werkelijkheid ik geef niet veel om haar mijne oogen volgen maar het wegrimpelen dier golven naar verre einders
hij was opgestaan hij zette zich naast haar en nam haar zacht in zijn armen is u gelukkig vroeg hij ja sprak zij haar hoofd op zijn schouder leggende in eene zwijmeling van glans en jij
waar zij gecostumeerd in een spaansch costuum zoû moeten verkoopen en jij niet anna o neen tante riep anna verschrikt in elkaâr kruipend ik op een fancy-fair ik zoû nooit iets slijten aan de menschen
wiens slaapjes waren geaderd als met een azuur bloed cecile ging een enkelen keer langs hen heen in het zorgvuldig toezien op heur theeblad
cecile zeg cecile sprak ze in eens door hare snikken heen denk je dat er een god is maar zeker amy ik ga wel eens naar de kerk het geeft me niets ik ga nu ook niet meer
het kan me niet schelen ik wil het niet hebben woedend in éen oogwenk was hij weg smijtend met de deur die dreunde amélie beefde van zenuwachtigheid o die jongen siste zij trillend
het eindeloos wisselen der verschijnselen het schakelen van die verschijnselen het een aan het ander vreemd ook het zijn van de ziel ergens in ons als een god in ons nooit te kennen voor zichzelven in de essence
wilde hoedat vroeg ze met haar glimlach van beleefdheid die haar gezicht tot een masker vertrok ik vreesde u in langen tijd niet te zullen zien en ik zoû het een bizonder groot voorrecht achten uw nadere kennis te mogen maken
hij had reeds even naar boven willen loopen om met dolf in zijn bedje te stoeien maar ook had hij zich aanstonds cecile's verzoek herinnerd dit toch nooit meer te doen de jongen bleef uren wakker liggen na zoo een gedartel met oom
die vreesde voor wat haar hinderen mocht in de wereld zoo ze die wereld vergat en s avonds met hem dwaalde in het donker had hij haar lief met teederheid maar ook niet met glans met den glans van louis couperus extaze een boek van geluk het goddelijke zijner ziel omdat hij haar madonna noemde
hoor eens u mag niet zoo bang zijn als ik het niet ben ik doe niets slechts onze wandelingen zijn geen geheim greta ten minste weet er van en dan ik ben vrij ik doe en laat wat ik wil
suzette amélie vreemd vreemd was het leven het uiterlijke leven het komen en gaan van menschen om ons heen het klinken van woorden die zij zeggen met stemmen van vreemdheid
terwijl zij het was gelukkig in het gewolk van haar gedroom de uren gingen voorbij en hare hand was te loom om het boek op het tafeltje naast haar te grijpen eene loomheid die haar zoo ten laatste geheel en
de teleurstelling dat hij haar niet aan tafel had moeten brengen wischte zich dus aanstonds uit maar haar blik bleef koud als altijd zij hàd echter nu wat zij wilde
het noodlot wat zoû het haar brengen dacht cecile maar ze kon niet doordenken het was haar of ze maar droomde van heele mooie fijne dingen die niet bestonden bij andere menschen en alleen zweefden tusschen henbeiden
dame zat wier blik haar vast aanzag en zich nu uit beleefdheid afwendde zij wist niet wat het haar schelen kon
want wat er ook van weemoed was in haar gedroom scheen haar toe de weemoed om het verleden om haar lieven man dien zij verloren had en niet o nooit de weemoed om het heden om hare eenzaamheid
cecile zag door de open schuifdeuren naar de speeltafel twee bougies brandden er het roze gelaat van mevrouw hoze was hel verlicht glad en deftig heur kapsel glom zilver grijs quaerts zat over haar
niet ik ben geen madonna maar een vrouw met nog al geëmancipeerde denkbeelden als u gelukkig is geweest met dat leven was het geen zonde want geluk is goed
maar hij gulpte over hare landschappen vroeger zoo helder met kimmen van licht nu met een lucht van inkt daarboven gesmeerd als vuile nacht
of dat ik dweep ik zoû zeker nooit gedacht hebben dat u zoo een idealist en zoo een sensitivist was sprak cecile zacht mag ik wel zoo tot u spreken waarom niet vroeg zij om niet te behoeven te antwoorden
ik woû dat jules beter leerde hij is niet dom maar hij leert niet hij zit nu al weêr twee jaar in de derde klasse
stamrozen wierookten voor hen geur stil zaten ze nu gelukkig bij elkaâr louis couperus extaze een boek van geluk gelukkig in de sympathie hunner atmosferen die zich mengden
en daardoor heb ik soms heel veel te schrijven in mijn dagboek ging zij voort mag ik er eens wat uit lezen jawel na mijn dood
wat zoû ik gaan gevoelen en denken en willen zonder te willen wat zoû sterker in mij zijn mijn ziel of mijn beest vergeef me dat ik mijn angst u bloot leg en minacht mij er niet om
tot haar opzag met eerbied dat zijne stem klonk in eerbied toen was het allervreemdste dat zij hem beneden zich zag terwijl zij hem boven zich voelde
en eindelijk stil turen bleef op het portret van cecile's man den minister van even die anderhalf jaar geleden gestorven was
adieu mevrouw groette hij terwijl hij nu heure vingers eerbiedig aannam en zijn hood oplichtte en nu nu hoorde zij den klank zijner stem den klank van
hij haalde zijne schouders op den kluts kwijt zij was hem altijd een raadsel zij zag dat en had er schik in hem te laten zoeken
laat hem maar mevrouw iedereen bederft dien jongen behalve u zei jules ik ik riep amélie verontwaardigd
als ze eerst meende dat hare smart die wellust was geene marteling kon zijn dat ze gelukkig was dat het geluk om haar heen kwam als de fijne lucht zijner eigene atmosfeer omdat zij samen waren samen
mag ik u zeggen waarom ik geloof dat in mij u sport antipathiek was ja omdat u dien niet in mij begreep ook al zag u me misschien aan dat ik er veel aan doe
en dan het licht het licht dat overstraalt oplossingen in het supreme licht niets dan het licht de klanken zingen het licht de klanken zijn het licht er is niets meer dan het licht eeuwig
omdat u misschien bang is dat ik u zoû kunnen comprometteeren ik ben daar geen oogenblik bang voor hernam zij hoog als minachtende de menschen
een goudglans gleed de roze plooien der zijden gordijnen op als glinsterend water eene vreemde koelte blies iets van den viooltjesgeur die overal hing weg in het haardje was vuur en zij had het koud
het als verwijden tot alom wijdte in haar hare liefde was als eene ruimte waarin hij dwaalde ik begrijp u nog niet ik ken u nog niet sprak ze zachtjes ik zie u nog niet
en dat teeder broze hing weeêr tusschen hen zooals het aan het diner tusschen hen gehangen had daar was het gebroken door éen ongelukkig woord o dat het nu toch niet zoû breken
nooit had ze dat woord leêgte zoo op zich voelen bonsen dien zelfden middag nog was zij zacht gelukkig geweest als altijd en nu
en zij bleef als roerloos in heur hoekje om zich niet in die mazen te behoeven verwarren eens drong jules tot haar door hij ging niettegenstaande greta hem weêrhouden wilde naar boven
bijna twee weken lang in een leven als een voortdurend bacchanaal met veel champagne en veel
jij een dagboek wat zal jij met een dagboek doen de eene dag zal je wel precies gelijk aan den andere zijn maar wel neen
wat dan hij had daar regelmatig behoefte aan aan zulk een leven aan een leven van sport en woest plezier het hield hem in evenwicht met dat andere dat in hem was
wat ben ik blij zoo met u te mogen spreken fluisterde hij ik ben er heel gelukkig om en ziet u eens niemand merkt er iets van we zitten hier aan een groot diner
ik zal ook nooit techniek krijgen ik kan niets hij sloot even zijne oogen eene treurigheid waasde vlugjes weg over zijn bewegelijk gezicht
en zacht kuste ze zijn vochtig mondje van bleek frambozenrood neen heusch niet liefje sprak ze hij was heusch niet stout
hij maakt zich van ieder vaste beeldjes en zet die in zijn geest vast en die beeldjes vormt hij naar twee karaktertrekken die vooruitspringen en elkaâr wat opbouwen en afbreken mevrouw van attema schijnt hem
zijn toon was van den hoogsten eerbied zij trok hare wenkbrauwen op als begreep zij niet maar het accent zijner stem was zo in hoffelijk geweest dat ze zelfs geen koud woord vond om hem te antwoorden
zij lachte zei dat hij leelijke woorden gebruikte en langzaam stond zij op om hem aan hare kleine theetafel zijn kopje in te schenken hij voelde iets als eene streelende zachtheid over zich heen komen
want u zal het geen pijn doen integendeel het voelt zich juist heel veilig bij u louis couperus extaze een boek van geluk ze had hem weêr werktuigelijk zijne vreemdheid willen verwijten zij kon niet maar hij ried hare gedachte
als zij bang was dat men haar verwonden zoû in heur geheim sensitivisme en als zij zich dus verborg diep in het mysterie van zichzelve
lachte sloeg zijne handjes om cecile's blooten hals mama tje zij knelde hem vast tegen zich aan in de omhelzing harer tengere witte armen ze zoende hem op zijn
om haar heen zonk eene vage droomerij neêr als met lichte wolkjes waarin gezichten even opgluurden waaruit gezegden zacht afklonken zonder logischen gang in een doelloos warrelen van herinnering
zijzelve zwart in het krip van haren rouw haar dofblond hoofd hier en daar heel eventjes aangegoud door het licht van achteren
hij kent zijn vrouw niet zijn dochters niet en jules niet hij begrijpt niet wat er in ze is
het klonk door hare vermoeidheid heen als eene melodie ze had nu hare kleedkamer bereikt waar greta het gaz had opgestoken ze sleepte zich naar binnen de deur der kinderslaapkamer stond half open ze ging er even in
zij lachte met een lach van verrukking in hare ziel scheen eene louis couperus extaze een boek van geluk zon naar alle zijden stralen uit te schieten de oneindigheid harer zieleleêgte vulde zich met licht zij wond haren arm zacht om zijnen hals
omdat zij zich niet geheel kende in het onbewuste van haar gemoedsleven en niet wist dat zij meer vrouw was dan moeder hoe lief ze ook hare kinderen had
maar hij verborg zijn gezicht in den schoot van quaerts als was hij doodsbang voor iets
de regen viel niet neêr maar scheen slechts als vocht af te sijpelen uit het zwarte floers der wolken die nog niet scheurden en in het westen tusschen twee bergen die zich openden om een streepje van den oceaan
maar dit gesprek met eve was geweest als de eerste stap op een hellend vlak waarop men zich niet meer kan omwenden
als van een sfinx en rondom de reusachtige boosheid van het beeld zonken zijne vorige overmijmeringen weg in een afgrond
troosteloos ongelukkig voelde hij zich het was zoo vuil wat hij gedaan had maar het was de schuld van frank waarom had die zijne liefde niet kunnen vergeten na de scheiding
trok hem tot zich op de bank knoopte zijne jas open en drukte zich tegen hem aan ik ben bang frank bescherm me sla je jas om me heen o god laat het niet weêr over me heen komen
zoû zij genezen zoo hoopte zij langen langen tijd het eerst niet willende zien dat hij doffer werd en
o frank ik was zoo zwak zoo moê en ik rustte bij je uit en o je mag het gelooven of niet ik hield van je ik verafgoodde je en je woû me van je wegjagen om me weêr te laten zwoegen
de dagen schakelden zich aan elkaâr en frank kon zich niet schudden uit de zelfontevredenheid die hem iederen dag meer en meer omknelde bertie sloeg eene schaduw over het geluk zijner liefde
en ging reeds vooruit eve knikte hem droef glimlachend met hare wimpers toe en naderde frank is u klaar
zijns martelaarschaps van haar twijfel zij zou hem verhooren als eene madonna een zondaar hij zijn geluk terugvinden en hij poogde zijn brief te stellen trillende van aandoening bij het zoeken zijner woorden die hem maar niet innig
twee dagen gingen voorbij niemand frank vroeg hier onderzocht daar gaf eindelijk bij de politie aan
en zoo zij ze had kunnen vermoeden zeker nooit had gedacht te zullen opnemen in hààr eene liefde kalm rustig groot bijna practisch en huiselijk zonder de minste romantiek
ik ben niet treurig ik ben niet somber ik ben gelukkig met je ik hoû van je ik twijfel niet aan je maar jij
waarom dan dat alles dat heele onnoodige heelal waarom is er maar niet niets wat zoû dat rustig zijn zalig rustig en hij stond voor de onontsluitbare poorten van het raadsel
je vraagt het me weêr denk je dat ik lieg waarom denk je dat heb je ooit aan me kunnen merken dat ik loog ik zeg je van neen en het is dus neen
en wat woû ik je toch ook nog zeggen god ik weet het niet meer dus je hebt ons driemaal geschreven ja driemaal sprak frank en wat schreef je vroeg zij opnieuw regelmatig zacht snikkend in hare keel
en als er wat later gebeld werd was het niet dàt was hij uit dan electrizeerde hem eensklaps de gedachte dat de brief er liggen zoû thuis en hij rende naar white rose terug
met een klankje van prettige vroolijkheid iets als gedempt goud frank had schik in hem en liet hem vertellen en hij deed het eenvoudig weg
met aan den mast uitgehangen zwarte tulle netwerk elke pink met een wimpeltje zoetjes kinderachtig uitgekronkeld in de lucht op het terras ook op het strand
een boos beeld van satanische slechtheid gelijk dat raadselachtig voor hem staan bleef en het zag hem aan met oogen als van
toen daar hij niet verder sprak viel zij op den divan en barstte in eens in snikken uit woest hartstochtelijk sidderend van een spookachtigen angst die in hare ziel oprees
maar de afstand bestond niet meer nu was zij vlak bij hem schijnbaar zoo kalm omdat zij hem reeds dien morgen gezien had zonder dat hij hàar had gezien
neen dan heb ik heel wat anders doorgemaakt hoor hoe kan je zoo laf zijn eve toont je duidelijk dat ze niets meer van je weten wil en je wilt weêr naar haar toe gaan
ik weet het nu alles niet meer en ik voelde me toen zoo alleen en zoo gebroken ik had toen maar willen doodgaan o eve eve
na dien dag van ontzetting twee volle jaren lang een leven van stil leed voor hen beiden
schudde hij zachtjes smartelijker glimlachend het hoofd en hij sprak ten laatste met eene klanklooze stem neen eve ik heb geen verdriet
toen bij het uitgaan der comedie die vrouw uit hun vroeger leven zijn knikje naar voren daar loopt frank was dat ook niet het lot
de angst tokkelde hem steeds in zijne borst gelijkmatig met hooge hartslagen en hij verwonderde zich nu zeer dat hij nog oogen voor het scheepje van die jongens had kunnen hebben terwijl daar beneden eve liep met sir archibald
langzaam ging hij echter door berekenend ieder woord als met eene mathematische nauwkeurigheid en als ik dan weg ben en je bent samen met frank voor altijd zal je dan gelukkig zijn eve maar
de bohemien vrijheid van zijn zwervend scharrelaarsleven in amerika dat losse dat ongegeneerde nu zijn vestjeszak vol geld dan niets totaal niets hij had er heimwee naar
zij trilde in al hare zenuwen eene helle klaarte kwam in haar zij zag alles wat er gebeurd was weêrschitteren als in kristal
de lage rotsen trokken aan weêrszijden langzaam voorbij telkens van lijnen veranderend nu op elkaâr sluitend dan zich openend mossig bruin dichtbij
en het denkbeeld van gestoorde rust van een moeilijk gesprek dat hem een uur misschien wel een dag uit zijne olympische kalmte uit zijne studies zoû rukken rees zeer onaangenaam voor hem op als een schrikbeeld voor zijn naïf
electrischen stroom gaan een stroom van wil het noodlot had gewild dat hij eve en frank samen zoû brengen welnu hij armzalige speelbal van dat lot hij zoû willen dat
het deed hem zoo heerlijk aan bij frank te blijven terwijl frank geen cent meer had en zij hadden samen gewerkt gezwoeg en verdienste deelende in de broederlijkheid van hun samenzijn
daar was hij het diepst gezonken ondergegaan in het schuim van spartelende gelukzoekers o ware hij niet in amerika verongelukt hij zoû niet in de grootste ellende te londen gestrand franks hulp hebben ingeroepen
dat spooksel van dien verwrongen romp en de afzichtelijkheid van het door vuistslagen vermorzelde wanhoopsmasker voor oogen
het kwam in hem op of de wereld nu vergaan zoû in dien stortregen daarbuiten maar hij zag dat ze wachtte met haar glimlach en toen dronk hij
laat het uit zijn kind neen neen hoor laten we bij elkaâr blijven altijd altijd laten we nu met elkaâr gaan slapen terwijl het regent
ik heb me onhebbelijk driftig gemaakt nu ja is dat dan zoo iets onvergeeflijks als je van elkaâr houdt misschien zeg zouden de brieven niet terecht zijn
dat het fatsoenlijke skatingrinkje in het gedrang eve zoo klein zoo fijn zoo verloren niet zien zoû
bertie nipte aan een warmen grog en bekeek zijne verlakte muiltjes en heb je me niet gemist op de wandeling vroeg hij aan frank met een glimlach om toch de vervelende stilte in het salon te verbreken
hij moest zijn vriend dringend iets vragen hij had zich eenige oude schulden herinnerd die hij toch betalen wilde voor zij weg zouden gaan het speet hem zoo hij maakte zoo een misbruik van franks goedheid kon frank hem ook geld geven
onder haar neêr wegschuilend in de los geknoopte jas daar stervend toen sleepte een tred buiten het stikduistere vertrek door den corridor nader en nader
bang dat annie en haar man het hooren zouden in het licht gebouwde villa tje zijn snikken opkroppend tot eene nijpende hersenpijn zijn hoofd scheen te zullen doen uiteen barsten als een bom
zij beknorde hem schertsend en haar helder klinkend geluid verschrikte telkens een vogel die uit het hout wegwiekte hij voelde iets in zich vernieuwen en gezond worden en hij had zijne armen willen
ontzet als zij zich wegmaakte omdat ze zoo onfatsoenlijk was geweest een vriend aan te spreken die met eene dame liep
ik voel het over me heen komen kermde zij steenend het is net een ver geluid van een donder zoo dreunend in mijne ooren en in mijn hoofd
ik word geboren zonder het te vragen ik krijg hersens zonder het te willen ik denk en ik denk anders dan ik zoû willen denken en zoo word ik geslingerd door het leven als een bal als een bal
anders zoû hij voortaan huiverig zijn iets meer tegen haar te zeggen zich oprecht te geven anders zoû hij zijne woorden moeten wegen en zij zouden niet meer zoo vertrouwelijk kunnen zijn als broêr en zuster
is u altijd zoo zeker van uw weg vroeg frank schertsend altijd sprak ze overmoedig met een helder lachje
en ze bleven na het lunch zitten lummelen borrelend en pratend terwijl bertie honderd uit vertelde van amerika over zijn broer zijn hôtel zijn theâter
voor den donder ellendeling heb je hem omgekocht met mijn geld met mijn geld zeg het zeg het of ik trap het uit
in de lompen der ellende die zij onhandig als een slecht zittend tooneelpak droegen en de acteur zelf bleef roerloos zitten starende in het vuur verlegen in de streeling der weelde welke hem hier omringde in deze kamer
of eene ruwe hand een druivenwaas van haar innigste geheimenis van de ziel harer ziel had weggevaagd of het heilige leliënmysterie harer maagdelijkheid dwars door een riool was gesleurd
na zijn gesprek met eve scheen het bertie toe dat hij in eene subtiele sfeer leefde in een labyrinth omdwaalde vol geheimzinnige paden van list en sluwheid waarin hij zeer moest opletten wilde hijzelf niet verdwalen
of ze nooit iets begrepen had van haar vaders opvoeding een beetje liberaal het was haar of het blanke vleugeldons harer illuzies om haar heen stoof
een paar jaar geleden toen ik pas van kostschool kwam ben ik met een paar vriendinnen heel dwaas geweest een tijdje lang we friseerden ons haar tot ragebollen kleedden ons in slappe gewaden van damast en brokaat
en dwong zich aan niets te denken zich wentelend in het genot zijner luiheid en aandachtig bezag hij zijne gebersten handen en hij vroeg zich af of ze spoedig genezen zouden zijn
om william om te koopen je begrijpt niets hè je begrijpt niets je bent een stom wild beest zonder hersens en ik benijd je dat je geen hersens hebt
hij herhaalde zijn naam en zij sprak dien daarna uit met haar engelsch mondje het was een spel zij lachten er om frànk frank westhove maar zij zagen om is u moê papa riep eve