AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
de held nam licht tusschen de vingertoppen de pijl en doopte de punt in het bloed herakles sprak iolàos je pijlen worden gedoopt in dit bloed allerverschrikkelijkste wapenen
wat deert hij mij wàt deert hij mij wat hecht ik nog aan dit goud wat hecht ik nog aan den talisman die zijn kracht reeds verloor in nieuw geluk
ter zijde des wegs terwijl iolàos wanhopig de rossen bedwong verdween herakles in het lage gewas en brak ruischelend onder zijn verwijderenden voet het
thans waag ik niet meer dit is meer dan ik kan de ever van erymanthos is geen ondier
niet uwe liefde ja ja den gemaal u beloofd ja ik wensch hem wenscht ge niet de gelukkigste gade ter wereld te worden te erlangen roemruchtig nageslacht herakles
en dor schoot de zwijmende roode schijnen en zij zag dat de herders en herderinnen huiswaarts streefden langs der in purper afschijn overstraalde heuvelen flanken stalle toe
en beneden den rots zong iolàos op zijne enkelfluit de biddende melodie en begeleidde de parelende dubbelfluit het vrome lied dat gleed over de zee op de roerelooze windlooze lucht
o zij zal snel genoeg dagen hier treden wij uit het woud het is mij of ik er eén oogenblik den weemoed achter liet maar die god wiekt ons altijd na
het was pikdonkere nacht toen de held te mykenæ aan kwam en gesloten bevond der stede dubbele poort en hij wachtte geheel die nacht op den weg tot de dag zoû ontwaken en de poorten werden geopend
de groote godin die herakles haatte en zelve thans zeus woede trotseerend verhinderen wilde dat zijn bastaardzoon slagen zoû de in zijn negende werk
hoe herakles zij tot zich kon lokken had de stervende kentaur niet verzekerd dat zijn gestolde bloed wonderkracht bezat vluchtende liefde te boeien
alkaïos gindsche vat bevat den wijn die langs dionyzos eigene vingers droop boven den wijn goten wij de bewarende gouden olielaag en wij streken de voeg van het deksel met blonde was dicht
het was om herakles als een vernieling van storm verwoed op dien eenen jeugdigen reusboom en de andere boomen ernstig zwijgzaam en somber zagen toe
maar vor wij overstaken de zee waar in de lieflijke eilanden liggen om naar hellas ons op te maken zagen wij de lieflijkste landouwen die wij oit zagen
toen zag hij dat aan het oosten een lange bleeke streep licht zich trok en toen toen bolderde over de vlakte het
tot hunne bastschilfers kraakten over de rimpelgegroefde stammen en hunne wortelvoeten liepen wijd weg als wilden zij zich verwijderen
moedermoordenaar vrouwenworger kinderslachter gij waagt het uw vorst en meester te tarten te bespotten te
zie ik ben genezen zie ik ben gezond en krachtig en het lust mij de rossen om de rustige thuisvaart te zien gedijen dartelend door de hooge halmen
daar ginds op de rotsen rees eene glanzende gansch naakte godinnegestalte parele blank in het zonlooze morgenlicht rankten uit de rondom haar bloeiende bloedroode rozen
herakles overwon eerlijk in het mannelijk spel o vrienden maar vriendschappelijk was het hem niet gegeven te overwinnen want iole had hem het donkere geheim van uw land onthuld
in den lamp doorstarrelden zilverschemer sliep glimlachend na wellust omfale lag zij godinne gelijk en zilvernaakt over purperen matras
het kàn niet anders gij zijt herakles gij zijt herakles gij zijt wiens komst dionyzos mij spelde niet waar gij zijt herakles en wij drinken den heiligen wijn uit het heilige vat van den god
en de felle wind en al het wijde onbekende het was of hij zonder hermes geleide reeds den dood in dreef die hem verbeidde dof en droef dreven mede zijn moede gedachten
maar zoû het hem mogelijk zijn de onmogelijkheden te vermogen den leeuw van nemea vernietigen was een nietig spel geweest maar wat zoû eurystheus thans in zijn spinnenden spitsen kruin verzinnen
de koorden der lieren trillerden de wierook wolkte uit de drievoeten op de treden en nevelde omhoog tusschen de vlokkende sneeuw plotseling zag het volk herakles in den wierook en de sneeuw verschijnen
alles o mijn zachte vrouw àlles en hippolyte en admete zelve ten onder gegaan in smàrte
en in den donker verschemerden der priesters droef gebogen gestalten ga iolàos sprak thans de held strenger tot den steeds op zijn borst snikkenden menner ga want herakles gaat alleen
want zijn schuimende in zich vloekenden mond woordenloos klankeloos bleef voort brullen als van een stier zoo dat de lucht trillende ontzette
want niet alkaïos zal den ever verslaan dien alleen de vèrtreffende met de gouden pijlen verslaan kan en zoo hij de groote god onmàchtig is zullen de blanke velden en weiden de waden
schelmsche snaken riep herakles zoo ge niet ten eeuwigen dage wilt blijven dansen over herakles schouder van laag naar hoog en van hoog naar laag zegt dan vlug
en ares had diomedes gesteld te heerschen over den landstreek die geliefd aan den god was en hem de vier vreeslijke rossen geschonken die slechts vraten menschelijk vleesch
om herakles stuwde golfde klotste tot hij verloren scheen in sneeuw en smart en niet wist waar heen de handen te reiken en niet wist waar heen de oogen te richten
verschenen mij àndere goden dan ares en herakles eros èn anteros zij verschenen mij o hippolyte en die ik bemin bemint mij ook
des akropools van mykenæ rezen de vierkante kanteelen der forten teekenden zich de paleizetorens de tempelzuilen openden gapend de poorten en zoodra iolàos minderend
en ùit mijn armen zal hij u ontvangen als ik u uit zijn armen ontving neem alleen o deianeira dit mijn nu stollende bloed
en luid lachende waadde nu reeds herakles verder door iris en riet toen de kentaur nessos riep en alzoo
en niet traden hem voor jongelieden en maagden met lieren en gehevenen myrtentwijg door de blanke stilte huiverwekkend mende verwonderd iolàos
en door zijn wreed voorvermaak heen dacht de held zuchtende en droef aan admete die hij beminde en die hem nooit zoû toe
weeklacht om den meester die verre zinneloos dwaalde jammering om de meesteresse door allen bemind die thrachis verlaten zoû met trouwen iolàos en zoo verre reize aanvaarden zoû en rondom
door verhinderende machten of plots getroffen te zullen worden door verlammende ziekten in deze huivere atmosfeer die hem vreemd was
de twee wilde witte die zoo lange niet meer den wagen herakles hadden getrokken en die tusschen de prachtigste merriën hadden gepaard
zie ik zelfs niet weêr den weemoedigen glimlach schitteren door het hellere oogenblauw en ben je mij niet weder geschonken op nieuw als op een dag van tweeden bruiloft
toen hij p zag klaarden die wolken ontdekten de gebergtetoppen ontdekten geheel de blanke karteling der keten in een vreemd zilveren licht
en allen om hem hoor mij o herakles vervolgde de waardige grijsaard gij die trots de haat der godin zijt de lieveling der goden hoor mij geen onwaardig werk draagt eurystheus u op
dat hij niet heerschte als andere helden heerschten om kracht en onoverwinnelijkheid begreep hij dat hij heerschte alléen om den grilligen gunst der goden
waar woonden de zwart geschroeide wilden de held moede des roeiens want geweigerd had hij reismakker en varensgenoot om niemand mede te slepen in d'eigenen dood
en de held verwonderde zich of deze rozen waren ontloken in zoeten toover maar onverklaarbaar tot hij plots schrikte en staan bleef reuzig ruw schoon en de éene roode roos tusschen zijn vingers
alkmene de moeder megara de gade zijn sterke zonen zijne schoone dochteren allen die hem lief waren geweest en die zijn wilde woede verblind had verslagen tot hun bloed vloeide
herakles op een tak zat de beenen wijd en stroopte den boom en zong den ritselen zang na dien de boomen niet meer zongen en eindelijk zuchtte hij op moê en zag op den verslagen gehavenden boom aan zijn voet
neem dezen ring dien ik smeden deed voor mijn gemaal snoer hem vast in een slip van uw gordel en begeef u zoo snel ge
hij overmeesterde in bovenmenschelijke spanning der wil zijn woede en razernij maar zijne vuisten ontbalden zich niet
uw noodlotbestierderessen mij in de richting uws lands zoo ik van tyrannij u verloste geschiedde dit daar zeus en apollo poseidoon en athena mij waardig keurden uw verlosser te zijn en ifitos te bevrijden
en er was plots p juichende blijdschap in thrachis en tusschen hare vrienden snikte deianeira van vreugde
iolàos deed den zweep klakkeren door de lucht en de vlokken zij vielen dichter en dichter de rossen schoten vooruit in hun angstigen vaart gestremd tot bedachtzame mate het volk liep mede
ja deianeira ik weet waar herakles toeft en ik kom u mèlden van uw gemaal hij leeft hij leeft toen ik hem verliet leefde de held die mijn meester is en wiens slavin ik ben
de sneeuw had de toppen des oita's en zelfs zijne glooiende flanken omglansd
blijf ter zij van den koninklijken broeder en kies u onder de helden die zijn troon omringen zullen een gemaal die u minnen zal om uw schoonheid en waardig hart
ik dank u o folos antwoordde hem terug zingende zwaar de klankrijke bassige stem van den held als ware de slaaf een
en hij blikte bijna weemoedig in den schrijn dien lichas geopend nu voor hield toen gingen herakles handen uit naar het okerkleurig gewaad dat hij vierkant gevouwen zag
hij betreurde nu zijn sterken boog en stalen pijlen te hebben geminacht en zich in steê te hebben verkoren dezen wichtigen knoestigen knots
wie anders dan athena zelve verbijsterde herakles brein zijn zelfs de goden niet gehoorzaam o herakles aan het noodlot en wil je ongehoorzaam zijn opdat om de eigen onwilligheid
en zijn mykenæërs zoo de oude dienaar dien ik versloeg blikten met admete's oogen en spraken met admete's stem nooit had alkaïos zich verwoed op hun vleesch en hun bloed
herakles hield in den adem als schimme zoo licht gleed athena als een schim gleed haar herakles na hier op het tooverbedde der lusten verheven
de goud kobaltblauwe bol als die van de koe richtte naar de kudde haar staf van koningin of zij niet anders strekte dan
zijne voeten waren wijd geplant zijne handen hingen leêg en krachteloos zijn groote tranen drupten op de gevallen bladeren als regen en in de nacht waren zij nu het eenige geluid zij tikkelden als
en door der waardige mykenæërs mond beval eurystheus den held te verdelgen ondieren en onmensch allen
die hem toch zo minde zoo minde als niets ter wereld zoo minde eeuwig en onverdeeld hare groote àlles in hare zielomvattende liefde
in p razenden orkaan tot herakles niet meer aarzelde maar de roode runderen in de zwarte nacht met zijn knots dwong naar het oosten toe
en schudde hem razend spreek herhaalde de razende held spreek wàt bracht mij lichas uit naam van deianeira wàt is dit vreeslijke kleed wat bedoelt dit verschrikkelijk geschenk
purper gitvlokkige kroeshoofd en het steigerde en snuifde heeten stoom met bliksemende oogen vol bloed en met bloot gebit
zilver haar schild helm en speer en hare heilige eigenschijn baadde over herakles heen de held ontzet richtte zich op
en van allen die u hier dierbaar zijn zoo ga wat de noodlottige goden besloten zal volvoerd worden of gij verre van hier gaat of heel dicht bij toeft
en staarde als krankzinnig zijne koortsoogen en schreeuwde hij weêr luid en lang lang zijn tweeden kreet en rukte hij aan het kleed
en den wilden onweêrstaanbaren woesteling herakles te gemoet zal streven en hem ten strijde dagen en ongaarne gedoog ik oneenigheid tusschen broeders beide mijn kinderen
boos als vrede heerschte om de wil der andere goden en mokte hij verborgen in het barre gebergte zich weinig bemoeiend met andere dingen dan met den woesten krijg en de weelde van afrodite's liefde
en alleen afrodite kan u genadig thans zijn haar zult gij een tempel stichten de amazone plots richtte zich op
eigen geluk tot anderer smart verlangen moet admete vroom der godin afrodite zijn en wenschen de gelukkigste gade ter wereld te worden ten koste van anderer rampspoed of stelt de godin afrodite de arme maagd op zwaren proef
en het knaapske kraaide en strekte de handjes toe naar den vader die lag in de donkere schaduw en herakles glimlachte en duldde dat het kind hem de armpjes sloeg om den hals
die held en boog dieper zoog en dieper en zij poogden de pijl te richten de pijl snorde weg in het ijle de zingende stemmen lachten
mijn bloed stroomt zuiver en niet vergat ik de louterende zoenofferen te volbrengen aan de zijde van deianeira ik vrees nauwlijks voor wat eurystheus mij op zal dragen
smachtte zij naar de liefde herakles kwam en herakles was voor deianeira de liefde maar deianeira was niet de liefde voor herakles
want ng kan deianeira niet gelooven aan het geluk aan den vrede aan de liefde en aan de rust o boodschappers meld thàns aan mijn angstig hart zijt gij de laatste zijt gij de laatste
de vlam in het vuur dezer tronken zie de asch smeult nog trots de koude is dit niet een goede grot is zij niet lauw en behagelijk als de kemenade der koningin
ik ga verre van hyllos van deianeira die helaas niet veilig meer zouden zijn voor den telkens door hera verdwaasden en onwilligen boeteling
klemde voorwaar o kentaur zoo heilig de wateren zijn den stroomgod gewijd zij het geen mensch vergund met den voet die heiligheid te
de teederhartige vanger der tengere hinde voor wie artemis had gevreesd zoo als de hinde herakles los en vrij ijlende naast zijn wagen gevolgd was tot in
deianeira hoe schoon is het woud om ons heen het weeft zijne takken en twijgen om onze huiswaarts wandeling of het boven onze hoofden zegenende bescherming weefde
kom meê zwakke held die niet meester zichzelve is wàarom staar je in mijn oogen o herakles
in den weêrschijn der lampevlam en zij nam uit de bol van goud den purperen bal en knielde neêr en hare ziel vl liefde en haar hart vl geluk
dan de molosser staart tusschen de pooten het spoor van den boozen baas volgt zoo volgde ik herakles waar hij ging in zijn lompigen
duizenden blijde juichende in feestgedruisch om den held die bevrijd van knechtschap was ter trede zongen de priesters de hymne
en kuste ze teeder op hun moê snuivende neusgaten en zij hinnikten zachtekens als waren zij blijde hun meester te zien en zijn liefkoozing aan te voelen
en beveelt deianeira u veerman sneller haar over te voeren vor zich herakles verwondert en woedt o vrees nessos zijne geweldige woede
de zoon van den held en schenen rijkdom en vrede alomme te heerschen voor wie niet zagen waren den weemoed en omme sluipen de smart
vrienden ik ben vol goeden moeds maar waarom blijven de paleispoorten steeds gesloten en verschijnen niet de herauten
had zij niet voorzieniglijk de sponde gespreid met het witte door hare werkende handen gewevene lijnwaad en bij iederen giftigen schacht dien zij trok
tusschen hare ontstelde gasten was bleek deianeira gerezen en staande nu vroeg zij wijl dichter de dienaren drongen
en iolàos gehoorzaam trots hevige smart steeg op en herakles steeg op en de menner wendde de rossen
en verdwaaldet wellicht in lydië's woud aanschouw ik in u den stroomgod van den meander die eindelijk de booze wichten eens straft
maar zoo hij leeft dwaalt hij helaas zinneloos rond langs de sombere boorden van thrakië wen ik hem naderde hopende hem nog tot rede te brengen herkende hij mij niet meer
ares gordel o held reeds de vorgedachte hem afte staan doet hippolyte beven van angst
met gunstiger uitslag thans zal lichas de nieuwe zending volvoeren want hij biedt herakles die vacht knots boog en koker den oympischen vader wil offeren deianeira's geschenk
en schichtten uit den rozigen gloor de eerste stralen der nieuwe zon wijd uit breidende hun gloriekrans over den hemel breed
herakles aan haren voet en spint terwijl zij den knots voert en haar omvalt de vlokkige leeuwenvacht
het was den volgenden morgen over de van rossen smook nog rookende bouwvallen rees de rozige dageraad
de held ontwaakte verwonderd richtte zich op met éen ruk en zag aan alle zijden verschrikt de kleine kerkopen verstuiven in de rivier dook schaterend de witte naïade
herakles met de eene hand slechts ten zwengel glimlachend wentelde het zware gebraad aan den staaf omme en telkens omme en de kentaur op de achterbeenen gezeten
geryones de reuzekudde der roodhuidige runderen en eurystheus wenscht dat gij o held rooft dien kostbaren buit
beminlijke held sprak omfale wilt gij waarlijk doelloos en moedeloos dwalen blijven zelve niet wetende tot welken grens van het uiterste oosten heen
of arglistig uitgedachte en nauwlijks te volbrengen mogelijkheid en toen de held verscheen in den wagen iolàos mennende de witte wilde rossen twee was het paleizeplein overvuld van angstige mykenæërs en herakles
de priesters de grijsaarden stroomden den tempel uit nu de offering was volbracht het volk juichte maar toen zij juichten doorvoer herakles een hevige rilling een hevige
hem te voeren van thrakië naar thrachis zij was nu met hem af gedaald waar wachtte de wagen met trouwen iolàos bij de uitgeputte paarden op wijderen afstand staande de
en openden zij kofferen en kisten en haalden koortsig wollen weefsel en lijnwaad uit het waren de stoffen zorgvuldig gelijkmatig geweven zorgvuldig dubbel getint en deianeira koos uit
heerlijke heerscher eurystheus riep daverlachende herakles gij wiens onovertrefbare macht en kracht en moed lerna van de hydra verloste o stralende perseïde
en zelfs de liefkoozing van hyllos kon haar niet in den starenden blik en den smartelijken mond den glimlach ontlokken
toen ik verre een vaartuig gewaar werd wuifde ik mijn witte wade en de zeelieden namen mij op en zij vaarden mij naar oichalia waar ik mijn goeden broeder terug zag o iole weende droef
de dankbare blijdschap dat ik den leeuw die uwe landouwen teisterde verdolg en zijn machteloos kreng aan uw voet leg
het jonge vee was geboren en het versche gras groen der weiden ontsproten en de bongerds wemelden nu van de gesprenkelde rozige bloesems en de lente trad weêr over thrachis gronden
vrij vrij vrij de held plotseling vrij de boete volbracht en door den vorst aanvaard o de vreugde dien dag in thrachis de dolle dansen dien dag over weide en weg
en stroomden de kinderen te zamen met groote angstige oogen wijzende naar den witten ever die ontzag wekkende buit gestapeld lag over den ronden wagenwand onder herakles hand
en wilde hem toen vaster o vaster aan zich binden en zeide terwijl zij dralend van voet voort wandelden langs de windende woudewegen
zijn blik in de schaduw der verdere tente zocht de slapende deianeira en zijn hart om haar week verteederde want hij wist dat hij haar niet met liefde beminde en dat haar bezit niet stilde zijn
en de held begreep uit eurystheus bevel dat de goden herakles einde wenschten en somber wendde hij zich af mompelend in den baard alleen het is goed
en hij zag dat hun herder duidelijk stond hij nu uit in de talmende purperschemer een drievoudig monster was een trits van lichamen
die het schip gelijkmatig roeien zullen naar de oosterkimmen waar de koning aïetes hen niet kan weêrstreven wie kan iazon weêrstreven als ter zijde hem strijden de dioskuren kastor en polydeukes
als een rijk man als een door de goden gezegend vader en echtgenoot zonder meer te denken aan verlorene godezoonrechten en onrecht
naar den adem haalde en de beenen boog om te bezwijmen tusschen des helden hem de ribben brekende dijen nog berijdend
dat van een waaiïenden wind te ruischen aanving van een blijden storm die de bladeren verstrooide naar alle zijden uit als met domheid overdompeld stond de held en heugde zich niet meer de woorden des herders
zekerlijk verlangt herakles naar thrachis en deianeira zoo trouw en teederen hyllos naar koning keyx en naar allen die hem lief zijn en die hem lief hebben maar weet o waardigste
en op steeg het rotsige pad dat geleidde naar wat eenmaal diomedes slot van wreedheid geweest was
al meende hij volbracht te hebben zijn allerlaatste verlossingswerk dreef toch zonder vreugde onder rozig blauwe
hij glimlachte welwillend weemoedig en tusschen de druischende vreugde der menigte scheen hij te aarzelen gelukkig te zijn en gelooven aan zijn vrijheid te kunnen
en het ritsele loover zweeg nooit en ruischelde ruischelde immer en herakles meende in dien windzang door de eeuwig bewegende bladeren te hooren zijns vaders zeus machtige maar bijna jubellachende stem
en niet meer te zijn moeizaam ademde hij door de pegels heen van zijn snorbaard en zijn krachten stolden in zijne spieren als wateren in
maar wàt zoo wreede hera hem weêr verhitte de hersenen en hem verwarde de zinnen tot krank wordens toe en wàt zoo hij weder den knots of de bijl greep en om zich heen zwaaide en sloeg
er waren zangerige halmen en zilverige helm en zuiver heldere iris die rezen aan den zacht ruischenden
en over het reeds golvende weiland golfde als een zee woelde als een donkere zee en ik zag dat de donkere zee de duizende runderen waren die koning augeias behoorden en ontzette
want dit tot een bal nu gestolde bloed van liefdegloed is de onweêrstaanbare liefdebalsem is de geheimvolle tooverzalf die u steeds o deianeira zal doen behouden
over wie daar rustte de vogelen trillerden lieflijk rondom en de meander murmelde verder en verder en verder herakles
gijzelf wie zijt ge en wat doet gij kentaur te draven door de onzalige nacht ik ben folos en ik woon aan den voet des
folos uw grot is groot zij is een goede grot niet waar zie hier zijn mijne leeuwevellen ik ben ook jager schoon zoo geducht niet als gij hier staat mijn lier ik speel u dadelijk mijn liefste wijze
zal herakles leiden maar p p en dan o herleefde held naar het westen naar het westen toe waar de poorten van hades gapen
en glimlacht gij vreesloos en lieflijk doet athena doet foibos doet afrodite misschien u voor mij verschijnen als een troost en als een bemoediging mag ik de bastaard de dief de moordenaar
om den feestenden held gevlijd en hem gevleid te verhalen van zijn daden en hij had verteld om willig te zijn aan hun bewondering van de slangen van hera
en de vrouwen verwonderden zeer en bewonderden hem want na den vermakelijken kerkopenjager zagen zij hem herschapen in den onoverwinlijken held
de eeuwige misdadiger wiens schuld niet meer is te verzoenen weet gij niet dat zijne driften dooden dat zijne opwellingen kunnen noodlottig zijn
herakles sloeg zich het mantelvormige offerkleed om het plooide zwaar in breede plooien af van zijn zware schouders en viel langs zijn leden koninklijk neêr tot zijn voeten
wedijverde hij mede in hun spelen spande de boog en drilde de speer wierp de spies en rolde de schijf hard liep den langen weg langs of worstelde met de sterksten
thans haar alleen hyllos moeder zoû voortaan in het nieuwe geluk de liefde zijn voor zijne armen en voor zijn hart en het zoû het geluk blijven het geluk het geluk
en donderender van woede en van pijn brulde het beest en tuimelde en wierp zich op en herhaalde vlugger zijn sprong maar vlugger ook keilde de knots op den kop en het beest huilde
maar dankbaar zal zij jubelen wen hij wederom in hare armen keert ga ga o mijn held en deianeira weende niet
want uwe herauten die het mij zouden melden weten waarlijk niet wat uw spitsvondigheid alkaïos wist te verzinnen en daarom o vorstelijk vat
zoo zat hij als een overwinnaar als een heerscher en als een koning en zoo wrong zich de amazone niet anders dan een slavin het kan niet anders verklaarde de held
en torsten den knots van daar verder weg om hem onvindbaar te verbergen in rotsspleet en zij droegen de kleine kerkopen den pijlkoker drie van hen heen
richtte de eigen boog niet in het zand dat rul zwichtte maar op de eigen ijzerharde dij en schoot de schichten naar den god
hard waren de knoesten van het blank gescheurde hout en herakles was tevreden en leunde met den smallen stomp van den knots in zijn okselholte vermoeid
en zij riep wie zegt mij dat gij de waarheid mij meldt en dat gij wéet van de goden verwoed richtte zich de held en de man stond tegen over de vrouw
deianeira mijn schalen wiegelen nauwlijks zij wegen in evenwicht op dit gezegende oogenblik zwaar weegt de weemoed maar zwaar ook ter andere zijde wegen de goede gaven der goden
helaas o mijn dierbare makkers helaas o mijn teedere abderos helaas o mijn zachte iole wanneer nu ik verlaten u moet
zoo droef van zorge om herakles en droomend van ijverzucht zat tusschen de eikene omrankte zuilen
mijne bevelen bùiten mijn zalen af te wachten en met uw onwaardigen aanblik niet te bezoedelen het oog van uw vorst noch uw jachtbuit binnen te zeulen tusschen de zuilen zijner heilige woning
hippolyte vertoornd zijn de goden geëerd hebben de amazonen hen nooit te eeren dachten zij artemis maar zonder haar eere te doen als zij wenschte
en hij zeide weemoedig thans o godinne gelijke kan herakles u gevoegelijk melden wie hier dwaalt en verdwaalde in lydië's lieflijk woud de eigen zoon van zeus en van alkmene
hadden tijd de blijde bewoneren het purperen doek uit de ramen te plooien de festoenen te slingeren sloegen de jongelingen de blijde cymbalen te zamen
beminde haars vaders slaaf en hij zag naar hippolyte en dit oogenblik was zijn medegevoel bijna liefde hippolyte sprak de held rijzend en nam in zijne armen de vrouwe
zonder rusteloos voort te jagen ter toekomst zij komt wel zij komt wel zonder dat wij haar
verried iolàos je niet het zoete geheim dat ikzelve nog aarzelde je te melden zegt het je niet je eigene hart o mijn man
en toen iolàos aan daverde met het van stoom druipende blanke gespan en lichas af sprong van den wagen trad tusschen de hoogepriesters der goden en de wijzen des lands herakles de held
geen rimpel beroerde de wateren die roereloos lagen als gesmolten lood en zich uit breidden tot vage mistige
door de looveren gezeefde zonneschijn in wisselende ronde goudglanzen herakles aan den forschen jongen boomreus rukte en wrikte als wilde hij worstelaar een worstelaar leggen
en wiegelen eindelijk de schalen niet meer maar wegen zij evenwichtig dan duurt dit oogenblik langer niet dan een enkelen blik onzer oogen want steeds bloeien de vreugden en groeien de smarten
dat de stallen verbroken had de kophangende magere runderen de uitgeputte schapen en geiten met de smartelijk huilende schepershonden en het stroomde alles langzaam moeizaam
leed had gedaan omdrongen zij met hunne troostrijke liefde de moeders wier zonen hij hier ter zelfder plaatse gedood had onder den woedend geheven knots zochten zijne hand die zij kusten de mannen wier vaders gevallen waren
ik speur de sporen van hoef en van wagenwiel en iolàos heeft om den euenos te doorwaden zich vergewist waar ondiep het water is
den vorigen winter werden zij nauwlijks gereinigd van de overdadige drek mijner duizende duizende runderen maar zoo agathokles poogde de stallen door te spoelen o rijke bezitter van elis roemruchtig
maar wiens geest niet wist welk woord thans te spreken welk gebaar uit te zwaaien om troost te brengen en den toover te breken hij was gekomen als een wanhopige en zij dachten hem een redder
en meldde zijne meesteresse treurende deianeira waardige vrouwe niet vond uw trouwe dienaar en boodschapper den held
en uit zoo ontzettende duisternis kondde zelfs geen weêrlicht de nadering van den storm wiens weldadige vlaag de dageraad verluchting zoû brengen verlichting
in den ontzettenden hemel vergrauwde het vizioen en de vlokken de vlokken vielen dichter dichter dichter in het blanke bed was de held gezonken krampachtig omhelsde hij boog en knots
in den verlegen glimlach bleef zo klein als een roode knop harer rozen en om haar aanbiddelijk pareleblanke gelaat golfde als levend goud het glans doorwemelde wonder van heur
hij de zoon van zeus hij de werkelijk waardige perseïde hij de krachtigste nauwlijks mensch bijna god hij de voedsterling haars ondanks van verhevene hera
plots hoorde hij als naderen een stormwind door de suizende stemmen de wemelende schimmen de dwarrelende sneeuw maar hij vermocht niet de reeds stervende oogen te openen
hij zag hoe abderos iole willend beschermen aan gegrepen werd door de bliksemende tanden van twee der rossen hij zag hoe hunne wreede bekken den knaap hier rukten daar rukten
want zeus wil dat zij het evenwicht eeuwig bewaart en de schalen rijzen en dalen en zelden wiegelen zij op de evene lijn en eeuwiglijk neemt de godes hier af en voegt zij ginds bij
mijn pijlen doorboren geene heillooze ijlheden mijn knots vermorzelt niet wat niet vermorzeld kan worden vader heilige zeus erbarm u mijner
waar in zo vele duizende runderen den vorigen strengen winter overwinterden en o wee mijne vrienden de gruwzame wolk van stank die ons tegen woei op den westenwind verpestte zoo de lucht om stad en paleis
tusschen ongekende rood bloeiende en goud ooft dragende boomen de kudden van geryones den langen langen langen weg heen naar heilig hellas
met hare zwakke armen zwemmende u te volgen tot zij bezwijkt weemoedig glimlachte de held en hij sprak zoo de vervoering werkelijk uw edelen geest
met schelle vonken en het scheen of zij wachtten den vijand af in stede van een dien zij beminden als de weldoener van hun land
ares weêrhield dezen oogenblik ik ben zeus zoon riep helder de held en mijn vader wàakt over mij en hij liep snel de bazalten trap op
spiedde listiglijk deianeira in des helden beminde oogen naar een vonk van verradende blijheid en weifelde of zij die bespeurd had of niet en voelde in haar
over het ruwe landschap uit het was rondomme een van mensch en dier verlatene baaierd van gestapelde reuzensteenen van verspreide rotsige blokken waar tusschen zich zandige vlakten strekten
maar het beest op de karteling der rotsen brulde zijn bolderenden donder uit en sprong op tegen den hemel razend de manen steilrecht en stortte toen den afgrond der rotsen af in wilde tuimelende
en neêr starende op hippolyte zwol hem thans de ziel van blijde trotsche vreugde omdat eros zelve hem toe gefluisterd had met anteros dat admete hem herakles minde
en drukte er kus op na kus en legde het kleed neêr in een kistje van berkenhout met bladgoud beslagen en drukte het kistje zich aan het hart
zin niet op wraak want waarlijk de zonen die je herakles doodde waren niet waard het heerlijke leven zij kenden noch liefde noch schoonheid
daar ginds waar gij zegt dat helios woont in een gouden paleis landde mijn meester ten tweeden male reeds daar ginds daar ginds waar in het gloeiende westen
als een zilveren slang naar de goudene stad waar de tooverpaleizen blinken en de blanke toovertorens spitsen uit de geurige rozenbosschen op
iolàos hield de rossen in en herakles sprong af en hij overhandigde de heilige appelen aan den opperpriester van zeus en zij omhelsden hem
maar herakles is de zoon zelve van zeus en hoewel niet onsterfelijk hij is is hij meer dan menschelijk
roemruchtige held wees welkom uwe faam wiekte over naar lydië waar wij hoorden van leeuw van hydra en ever van hinde en vogels en stallen van stier en rossen en runderen
zijn allen zo verre gevlucht voor het doode vel of den droeven spot of de ontzetting des vreeslijken
wat zoo de plotse wisseling van godengunst en noodlotskans herakles zoû in geven te grijpen den eurystheus zoo wijden kroonband
en waar zijn de anderen ontroerd knielde de held op éen knie om niet te reuzig te staan bij de jonkvrouw en hij zeide
en een verre verre verre glans uit gloorde over een weg van rozen de sterren verdwijnend tintten de teederste
hem haatte en zij wilden geen wraak maar liefde over ieder lijk jammerde herakles te midden der droeve verwanten de zon zonk en steeds stegen de luide weeklachten op tot eindelijk herakles zeide
verhief zich of de oude man hem een slag in het gelaat had wagen te geven verbleekte bloosde rood na gezwollen de aderen aan slapen en nek
p naar thrakië naar diomédes de gruwbare naar de menschenvretende rossen makkers p naar
en offerden heur de mannen en wij meenden goed te doen zoo lang niemand ons overwon helaas thans zijn wij overwonnen door de blonde sterke helden en onze priesteressen slachteden zichzelve in wanhoop
de ever van erymanthos is de vervloekte monsterlarve het blanke spooksel dat dwaalt over de sneeuwen toppen des erymanthos hij is de ongrijpbare geest der eeuwige ijzen
eenzame lelie gebloeid bij den voet van wie eurystheus haat en vreest zaagt gij alkaïos en naderdet gij
of was de boeteling onwillig het laatste werk te volvoeren en waarom vroeg herakles zoû hij gewillig zijn de onmogelijkheid te trotseeren waarom zoû hij dalen ten tartaros
en de held wendde zich af terwijl het volk hun nieuwen vorst en zijne zuster omringden door het laurierenbosch van apollo maakte snel zich herakles weg
omarmde herakles krachtig den vriend op zijn borst en iolàos begreep dat de held weêr zich heugde en wist en hij weende van vreugde op herakles hart terwijl de held staarde op
artemis is vertoornd als alle de anderen het kàn niet anders artemis heeft zich àf gewend als alle goden van dit vervloekte land van deze vervloekte vrouwen die allen gij zijt
om mij rond want hera zelve snelt themiskyra door godinne groote amazone gelijk en zij wekt de strijdbare vrouwen thrakiërs thrakiërs op
naar het lieflijke lydië waar het schijnt dat de verlokkende rozen bloeien tot bij de schuimende wateren snel dan o
hij ging als ging hij zijn einde te moet hij leed in zijn hart of het pijn deed onder zijn vierkante slinke borst hij leed om de haat van hera om zijn euveldaden en moedermoord hij leed in zijn hoogmoed
en eenzaam dwaalde hij langs den zoom der landouwen of doolde door de dichtheid van het woud zelve en voedde met de treurige gedachten zijn smart
den euenos over is door keyx de heerscher af gestaan aan het paardmensch dat u voor reispenning over voert op zijn sterken rug zonder dat de voet vochtig u worde
maar de razende held vervoerd door de blinde driften beukte thans met den bloedigen knots op de bronzen middendeur van het paleis bevelende hem die te openen
o liefdevolle amazone die herakles gaf het heerlijkst geluk waarom wilt ge afrodite niet eeren waarom haar niet den tempel stichten
heer en held alkaïos zeus zoon gij dien wij herakles heeten omdat hera's haat u den roem zal brengen
herakles wist niet de seconde die wentelen zoû en het uur dat is omme gewenteld bezoedelde herakles bloed benevelde zijn geest en verdwaasde zijn arm
o heilige stroom voer mij erbarmelijk mede mede ter eeuwige zee maar laat achter mijn wraak
maar in sterke boeien gesnoerd binnen zoû voeren ter stede mykenæ stiet herakles lachend bijna bij de gedachte het dichtst bij zijnde ros met den knots tegen het roszwart gekruifde voorhoofd
lag de zware blanke laag tot bezwijkens der rieten daken als zij lag over de lage woningen der landbouwers die te vergeefs tot demeter baden terwijl op hare outers de vuren doofden door de steeds vallende vallende vlokken
want niemand zij het vergund met den voet deze heilige wateren te doorwaden luid en trotsch lachte herakles op en verklaarde terwijl vaster aan hem deianeira zich
deianeira ik heb u thans vast vast in mijn manne armen vast op mijn dubbele borst van man en van paard
onzichtbaar voor der menschen en goden oog tot een geheimzinnig priëel van liefde herschapen scheen de zon ter zijde zijne stralen als deed helle helios of hij niet meer
herakles herakles wil niet woeden maar blijf bij zinnen dit is het laatste werk en geryones zùlt gij overwinnen want de gunstige goden behoeden u
van strijderesse vervrouwelijkt tot vrouw fier als streefde zij tegen vaarde zij op naar den held
maar in den zuilenhof was onder den volke een schaterende vroolijkheid een dwaas gedrang en toen als de vlucht voor een plotse gramschap herakles af gestegen trad den portiek binnen de troonzaal
hyllos het heerlijke kind hunner liefde dat nu lag aan hare voeten te kraaien terwijl zij buiten tusschen de eikene omrankte zuilen zat leêg de werklooze handen
gij zijt zwaar o alkaïos een doorvoede slaaf uw meester laat u ontbreken aan niets gij weegt als een rots op mijn rug
vor den held donkerde het woud gevaarvol en geheimzinnig als droeg hij een last van droefheid onzichtbaar op het breede juk van zijn schouders schreed herakles voort
terwijl hij en de hovelingen herakles wenkten zich te verwijderen achterwaarts week de held spotachtig vermaakt glimlachend in zijn baard
in de sneeuwvlokken tegen de lucht zijne smeekende armen wrongen rond als die van een maagd zijn bevende beenen waaraan de snelle fijne voeten streefden radeloos en te vergeefs in de hoogte
stappende met groote passen en kluchtiglijk wijde beenen en de nieuwsgierig immer glurende naïade lachte en zij droegen den boog van daar en toen
en voor de eerste maal vreesden hare kloppende harten maar hij de vreeslijke god hij was teeder als niet de amazonen wisten dat de strijdbaarste god wist te zijn
en geheel verguld als of er gouden dolfijnen bestonden en omdat herakles nooit nog zulk sierlijk vaartuig onder de menschen gezien had
zij was een kind en ik vond haar schooner dan afrodite ik die de godin zag zij was een kind en ik vond haar wijzer dan athena ik de beschermeling der godin
mèt dit leeuwevel kleedde mijn kracht mij alleen en naakt nu sta ik ten drempel van mijns vaders huis
om hera's liefde smeekt nooit alkaïos dien de wereld reeds herakles heet beroemd om hera
hippolyte vroeg hij wie gaf hippolyte haar liefde in zoo het niet afrodite was zoo zij het was gezegend dan zij de godin
want zie nauwlijks schuimen de kammen der meerkalme baren en legt zich de wind en wiegen zich de nereïden de witte over het nauwlijks bewogene blauw
dat broederbloed vloeie ga dus o held en verwin vor herakles vervoerd de lieftallige godin
en de schitterende snijtanden staken de sneeuwwolken door en de blanke borstels rezen reuziger dan de hoogste besneeuwde boomen des wouds toen ontzette de held in de steeds vallende vallende sneeuw
toen voor de vrouwenvertrekken een gordijn laag werd gelicht en admete verscheen en riep herakles
de godes die ons de weegschaal houdt van ons aardsch geluk onze aardsche smart zij ontvangt van mijn vader zeus de vreugden mèt de smarten en als zij de eene schaal vult vult zij dadelijk de andere
en wij zagen het tooverpaleis van den koning en van de koninginne dat op geroepen is om den kronkelenden stroom heen met zuilen van goud en ivoor en poorten van goud en
in de vlakte stond overstelpt van zinneloosheid de held en scheen te ontwaken uit verwilderde droomen
en wie hij kwam halen hier het kleinood dat zij begeerde maar kleinood dat nooit zij dragen zal zoo hera hippolyte's vloek verhoore
sommigen sluierden in den slip van hun mantel zich het gelaat als zij doen die heiligschennis zien of vernemen wat vroeg de held verbleekt en huiverend wat eurystheus beveelt gij alkaïos te doen
in de heuvelzware armen en zware dijen in geheel die reuzegestalte die torende tusschen allen uit welbekend welbemind met den vacht en den boog en den knots
te rusten op eigene sponde in eigen huis zonder weêr op gejaagd te worden naar weêr een werk ter nauwer nood te volvoeren en zekerlijk noit zonder der onsterflijken gunst
door de daar lagere golven naar de landengte tusschen de zuilen vier en toen niet wetend waar heen hermes hoog in den hemel voor uit hem zag zweven
zij wezen elkander het dier dat donker zich hief tegen sombere lucht en sluipende de rotsen op achtervolgden zij den ram en vingen hem en doodden hem en droegen hem naar omlaag
en de knots leunde tegen den held als een weenende vriend die afscheid nam voor eeuwig ontvangt daarna priesters boog en pijlen
en de roodzwarte rossen achtervolgden de dieren niet maar wierpen zich woest van honger verzadiging willende wellust op de warrelende troep van mannen en vrouwen en kinderen vier moordende monsters
ter zuidelijkste kuste van hellas wachtte iolàos den terugkomst des meesters af
waarom treden alkaïos zijne herauten dan niet te gemoet aan het hoofd van kopreus die de koperen stem doet
dat herakles aan erymanthos bergvoet komen zoû in de komende dagen de verrassing gaf hem troost en bemoediging in maar blijken deed hij niets aan zijn gastheer en hij zeide alleen blij
thans nu hij terug naar mykenæ reed effende zich zijn hoogmoed effende alle toekomstverwachting niet hij had den ever gedood bedacht hij
guitig hoedertje der niet minder dan mijne rossen blanke geiten groette iolàos het herdertje wien ik wacht over de zee om wien ik zucht en mijn beklemde borst ach snakt naar lucht
helaas wie ook verwinne mijne strijdbare vrouwen of de helden die zij beminden voor hippolyte heeft na de stonde dat herakles hart haar gewijd was uit alle geluk alle liefde
den slaaf haars vaders eurystheus en deze trots deze zalige vreugde werd hij zich bewust gevoeld te hebben een glorie gelijk in zijn hart
zonder ù erlangt herakles nimmer aan het eind zijner boete zonder ù doodt hij den ever niet herakles klonk de verre gouden stem van den god mijn glans zal het spook doen verdwijnen maar gij doodt den ever
de kentaur hief deianeira toe naar herakles armen en hij wankelde in het water op de sidderende hoeven en stortte in een en dreef weg en stervende stamelde hij
nooit zag nessos nymf noch vrouw die zoo hem de zinnen vervoerde herakles
priester hij voelt het herakles hij zoû verweeken tot màchteloosheid in zelfs maar een korte ruste te thrachis
donker bleef loodgrauw de zee en inktzwart de lucht en uit deze windlooze duisternis viel de ijzige koude neêr waardoor ijsvogelen met schrille klachte verwiekten de lage rotsen langs die de stuurman te vermijden trachtte
nu de liefde naar welke hij gesmacht steeds had de liefde die hem eros geopenbaard had de stille zwijgende en reine liefde de liefde zonder hoop en verwachting
eén oogenblik meende hij den zwaren voet te verheffen en het vat het onheilige orakel te verpletteren zoo als men een padde verplettert
want dit was als een onzalig slagveld de gevelde boomen lagen als lijken van reuzen de armen onbewegelijk gestrekt na doodstrijd en telkens stiet herakles voet tegen hunne
en de leeuwevacht zelve als verwilderd met de vier vellen der vier pooten slingerend rondom herakles schouders was de rampzalige held geheel gelijk den wilden woesteling reeds geworden
vrij hij was vrij terug zoû dan herakles komen terug te thrachis bij deianeira en hyllos terug in liefde en vrede en geluk en rust vooral eindelijke rust
terwijl zijne looveren smartelijk wèg ruischten in de looveren der andere toe ziende boomen zoo als zij ruischten smartelijk weg in het dieper donkerende andere
en donderde het blok neêr voor het donkere gat en hij bukte zich en rukte een tweeden rots en donderde dien voor het gat en hij bukte en bukte en rukte de rotsen en stapelde ze hoog voor de
verwonderd zag herakles langzaam het luchte vaartuigje zinken tooverscheepje dat koos door de lucht koers naar de zee en toen sneller en sneller zonk
en zij wisten den opdracht van het twaalfde werk het laatste het allerlaatste en allen die hem lief hadden wilden den held te gemoet thans gaan om hem te verwellekomen
reeds waren de kabelen gevierd reeds waren de zeilen geheschen reeds stond hand aan helmstok de held en hij riep
angstloos en vreugdig des helden beefde het grauwe dampbedwalmde landschap der rotsen en zagen ruischloos de laatste boomen des eikenwouds angstig stil toe
binnen de woning waarde de slaap over de sluimerende dienaressen en het de vuistjes sluitende wicht maar binnen de zaal
en verdween in het donker der holte de morgen gloorde goud over de grauwe rotsen over de gladde blanke koppen en beenderen die bezaaiden den grond
en hem genezen van zijne verbijstering terug voert te thrachis in de eigene woning hoort mij gij allen hort mij en wilt niet jammeren en weeklagen maar belooft mij kloek te zullen hoeden
en daarom o heiligste priester van herakles vader zeus duld dat ik u allen vergezelle naar mykenæ terug dat ik mij stelle voor eurystheus troon en hem smeeke zèg mij
in het paleis van mykenæ troonde de heerscher eurystheus de
deianeira gelukkig niet zijn met gade en met zoon met hof en met huis en met den gunst der gunstige goden herakles lachte minachtend en bitter
de held nam den vacht en zette zich den leeuwkophelm op het hoofd hij omvatte den knots en streelde dien buiten den spleet lokte iolàos de dartelende paarden
ook al voorgevoelt zij de tweede en misschien grootere smàrt herakles in beide handen bezag den goudenen gordel
na de somberheden de blinde driften den geest verduisterden tot hij de moordenaar was zijner moeder geworden en haar het zwaard had door de borst gedreven
hij sluimert ver van zijn somberen zoon die afrodite niet lief als de vader is hij sluimert en zoo hij ontwaakt o herakles zal afrodite wakend ter zijde hem zijn
en der geuren fonteinen spoten en met de getemde leeuwen tusschen de trekkebekkende duiven speelden de vlinderwiekige kinderen
bevrijd van de kabelen en banden razende rennen als een stormwind hun vreeslijk gehinnik huilde als een ruischende stormende waai
omfale sluimert neem in de zale der vrouw den knots terug die was als een ontrouwe vriend omdat hem de vriend ontrouw werd
o mijn herakles sprak deianeira en vouwde de handen zeg mij lijdt ge mijn held
dat hij niet p behoefde te zien naar athena hij zag de godin van oog tot oog ontzet hij was gebaad in haren zilveren glans en hij beefde als een eikenstam door storm beroerd is het leven een spelevaart naar de boorden van
in zijne droefheid dat hij oud heel oud was geworden daar hij niet meer naar liefde verlangde daar hij alleenlijk nog slechts verlangde naar het einde zijner boete
als hij p sluipt naar diomedes slot om het met knotsslag op knotsslag te slopen mij
die liefde die wederzijds smacht en verzaadt uw broeder o held uw verschriklijke broeder
herakles maakt zich naar thrakië op waar wreede diomedes heerscht en zich onmenschelijk vermeit de menschen vretende rossen te jagen door de eigene landen
ik worgde en versloeg mijne kinderen o het bloedbad o het bloedbad het orakel wees mij de boete aan en hera verbijsterde mij en ik ontwrong der pythia den drievoet weet je
een allerverschriklijkst wapen de punt gedoopt in der hydra bloed verwekkende ongeneeslijke wonden terwijl met de pijl ten boog
weest vroom brengt op den vlaksten rots het offer aan poseidoon roept in het donkere bosch zeus aan te waken over zijn rampzaligen zoon
ter zijde verschoten de velden de weiden de wouden vor blankten de tinnen op van mykenæ iolàos reed de poort binnen der stad een dichte menigte juichte den held toe terwijl de vaart der paarden verminderde voor het paleis
voelde op nieuw op nieùw hij de zee van zorg en droeve hopeloosheid weêr vullen zijn leedvol hart trots zijn wapen dat hem voldeed
en op die rozig schitterende gulden zee zag hij verre reeds de argo die der helden negen en veertig gelijkmatig bewogene riemen roeiden naar de kimmen van aïa
eurystheus almachtige heerscher op aarde gij die de zon stralend gelijk zijt rijs omhoog o foibos apollo aan uw zeteleinder
strekten twee slanke witte armen uit woei blonde haar op waai van radelooze vaart achterweg en snelde hijgende iole aan en snikte na heur snerpenden roep hare stem
hera wat wilt gij mij hinderen hera wat wenschtet gij geryones te beschutten
te voorschijn trad en riep o boden van onheil neemt het geld voor uw waar en voor wat gij ons meldt maar spoedt u van hier
maar herakles rende hen achterna vermorzelde er links een rechts een die neêr stortten in een stroom van bloed
hyllos wieg was daar niet meer sedert hij wies tot knaap maar aan des beds voeteind stond steeds de bronzene kist waar deianeira gewaad en kleinood bewaarde
maar van zijne blonde lokken was het goudstuifsel verstoven en zij vielen verward en grijs doorvlokt om zijn baardeloos maar gerimpeld gelaat
deianeira riep de kentaur welke onzalige godheid bezielde mij en ontvlamde mijn bloed zie nu stroomt het purper als een borrelende bron die spuit
de stilte was vl straf suizende ontzetting en in der vlakte onzalige verschrikkelijkheid had de stem van den herder gedaverd en gejuicht in zijne fluistering
en hij zag dadelijk zelve hij lachende nu en verbaasd hoe jeugdige argiviërs van den stroo gepropten huid der hydra voor
eensgezind te zullen waken over al wat herakles toe behoort en te zullen eeren oichalia's vorstendochter iole die uit verre veiligheid kwam om deianeira de kondschap te doen
er was een lucht van lichtheid er welfde een stil blanke hemel van helderheid en er blonken stille sterren onder de hangende berkenlooveren lag herakles en was heel droef zijne krachten lagen
in den sniksnakkenden monsternek en de bruischelende eikenbladeren der fakkelboomen ruischten jubelend in het holleverwulfselomhoog met een sprenkeling van goudene loovers
maar de derde groep der boodschappers snelvoetig den weg blankende tusschen de vreugdevuren af rennend in hun onvergelijklijke vaart meldde thans aan deianeira die stond tusschen de blijde vrienden en dienaren
meld priester den opdracht meld priester den opdracht wij weten àllen den opdracht wij zijn àllen gekomen om herakles den opdracht te melden opdat hij niet hoore den opdracht
de woorden van hooploozen troost bevroren op zijne onovertuigde lippen als een onmachtige een onnoozele stond de held wiens kracht niet vergelijkbaar was met welke kracht ook van menschen
en eenmaal vermogen wij niet meer wij zijn niet de almachtigen wij zijn goden en helaas niet meer