AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
over de huizen en het dak der kerk ligt zwart en ondoordringbaar de nacht en daardoor schijnt het bijna alsof de toren vrij in de lucht zweeft
zorgelooze mensch ge voelt het niet morgen vroeg ziet ge in den spiegel en vindt uw aangezicht onveranderd evenals den kerktoren vr u en toch valt er stof bij elken klokslag
hij gaat op een stoep zitten en staart nadenkend de voorbijgangers en de heen en weer rijdende vigilantes en wagens aan loop jij ook met lucifers vraagt plotseling een opgeschoten jongen met een brutaal van de pokken geschonden gezicht die naast hem op de stoep is komen zitten
keesje staat voor het andere raam en zegt eensklaps met vollen mond dat is een mooie jongen snel veegt hij met de hand op het glas een plek schoon en herhaalt kijk eens van blaak wat een uitgedroogde stokvisch staat hier op de stoep
de tenoren en baritons moesten gorgelen om den invloed van boreas op hun stembanden te niet te doen dagen van te voren werden de vigilanten van de twee stalhouders die t stadje rijk was reeds besproken
ware brouwer een man geweest die in ontwikkeling en verstand boven augusta stond dan zou zij gevonden hebben wat zij zich had voorgesteld maar
die er zoo over dacht en had dokter abels hetzelfde denkbeeld gekregen korten tijd na keetjes dood had hij opzettelijk in gezelschap van albertines muziekmeester in een naburige plaats eene voorstelling van het théatre
ik ken jou niet k wil mijn man zien roep hem dan toch spelen dorus spelen tralalala
hij gevoelde als het ware een soort van verlichting en toch hij wou liever dat otto niet gekomen was zonderlinge tegenstrijdigheid in zijn binnenste waarvan hij niets begreep dan dat zij bestond
t is zeker een jongen van een spel of zoo dat kun je wel aan zijn plunje zien ik prakkezeerde zoo bij mezelven ik zal hem stil zijn gang laten gaan en zien wat hij uitvoert ik zag hem langs het huis gaan en door de ramen kijken
de doordringende warme toon waarop dorus spreekt maakt haar verlegen en stil zij spreekt niet meer maar gaat zwijgend naast hem voort totdat zij den vijver van mon
dat hij onder handen heeft en zegt laat ze op het zaaltje en blijf in het kamertje er naast totdat ik schel best meneer
wanneer ik dat gevoel bij brouwer ondervond grootpapa dan zou ik met vreugde zijn vrouw worden al was hij ook zoo leelijk als de nacht of al was hij mismaakt een bult als dorus viel de oude heer tournel eensklaps in
dat t carlo weinig moeite had gekost haar argeloos hart te veroveren en trots vaders en moeders tegenstand was zij op jeugdigen leeftijd met hem gehuwd
terwijl zij het een en ander gereedmaakt ziet haar vader op zijn horloge en zegt t is al bijna weer tijd om uit te rijden tientje nog een klein kwartiertje en
zeker ik herinner mij alles ook dat je een oom hebt in amerika in amerika een broer van vader
dorus keek vriendelijk lachend maar met een zweem van trots den heer tournel aan t is geen gewoon dier hij kan op de klok zien domino spelen en tellen dus een professor onder t hondengeslacht lachte tournel waf
allemachtig en dat in nog geen tien maanden hij smijt woedend de pen op tafel staat op en loopt in t kleine kamertje op en neer zijn roode oogen doen hem pijn van t kijken
in allen gevalle is het iets hij sloft heen en weder door het kleine kamertje en wrijft zich in de magere handen zoodat de dorre gewrichten knappen en kraken jongens jongens wat een zegen dat ik nog niet met dat serpent getrouwd ben
maar de jongste dochter des huizes die een mager sopraantje zong had gezegd dat men t geen introduceeren noemen kon men liet hem voor de leden spelen voilà tout
kijk dan toch uit je morst er de helft weer overheen ezel pruttelt krasser als keesje het hem gevraagde in een behoorlijk hellenden stand toereikt
wonderlijk dacht zij hij heeft toch nog hetzelfde figuur maar als hij spreekt vergeet men dat door t geen hij zegt toen dacht zij er over na dat dorus koeler en beleefder was geweest dan vroeger en dat hinderde haar
gelukkig heeft geen van t drietal de vleiende pantomine van nicht barbara opgemerkt en als zij vertrokken is zegt dorus augusta ik dank je dat was ferm gesproken
en gezegd ben je gek dorus ga je nu grienen foei dat is laf voor zoo'n grooten jongen en hij had haar toegevoegd jij hebt geen hart in t lijf
ze beefde en was boos op zichzelf dat zij zoo dacht zij wilde slapen maar zij kon niet zoo bonsde haar hart zij wilde over iets anders denken maar vermocht het niet
wat klinkt dat deftig grootpapa vind je postcriptum maakt boppie t goed bop
tournel zit achterover in zijn stoel geleund met de beenen over elkaar geslagen en de rechterhand onder t grijze hoofd aandachtig te luisteren soms trekt hij plotseling de wenkbrauwen omhoog en spitst hij de lippen als wilde hij daardoor zijn verwondering te kennen geven over t geen hij hoort
in orde janus niets nieuws neen meneer ja toch k heb casuweel gehoord alsdat er voor een jaar of wat geleden in de egelantiersdwarsstraat een zekere klaas makko heeft gewoond zoo en waar
dokter abels werpt haar in de tuindeur staande nog een kushand toe en begeeft zich door den tuin naar het koetshuis waar onder de porte cochère zijn rijtuig gereedstaat terwijl hij instapt wendt hij zich tot den huisknecht met de woorden
en kom jij eens even bij ons in den tuin een oogenblik later zit de oude löbell op de tuinbank en dorus tegenover hem op een stoel glimlachend luistert hij naar t geen de grijze muzikant hem vertelt en augusta lacht hartelijk mede als löbell eindelijk zegt
de kachel begon te snorren nog een paar geweldige aanvallen met den pook en mijnheer krasser richtte zich in zijn volle lengte op plaatste zich met de handen op den rug voor de kachel
met welgevallen beschouwt hij de flesch tegen het licht der lamp en terwijl hij met zijn duim en voorvinger tegen den buitenkant der flesch een zekere hoeveelheid van den inhoud afmeet
de aderen aan zijn slapen zwellen op en schemeren blauwachtig door de bleeke huid eindelijk opent zijn mond zich voor een diepen zucht
wat is dat chocolaad hoe kom je daar aan dorus van je zakcenten gekocht je bent toch een goeie jongen neen gerust niet ik voel geen koorts meer
want tournel arrangeerde bij elke gelegenheid toepasselijke stukken voor de zangvereeniging polyhymnia schreef hij koren en soli voor de gymnastiekvereeniging hercules een feestmarsch en voor het
dat als een lied van liefde en lust tot het hart spreekt en doordringt tot het diepst der ziel nu eens jubelen de tonen dan weer klagen zij vol weemoed en smart
vrouw keetje was een dier stille naturen wier onverstoorbaar goed humeur gevoegd bij een aangeboren gezond verstand en een zachte inborst ze voorbeschikt maakt om
strijkman ziet strak voor zich totdat de deur weder geopend wordt en dokter abels gevolgd door dorus binnentreedt als deze strijkman ziet glijdt een bijna onmerkbaar lachje over zijn trekken
heere heere wat gaat hij te keer hoor eens mooi de boel gaat kort en klein hij slaat de glazen in god bewaar me dat was bijna raak
ik moest weg en ga naar t conservatoire terug k heb gisterenavond gemerkt wat mij ontbreekt t is onnoemelijk veel ik ga weer studeeren
ja jij krijgt ook wat van de erfenis hè een halsband met belletjes handenwrijvend gaat hij op zijn hurken zitten en kijkt de kat grijnzend aan
schoonklinkenden vreemden naam den proletariër saltimbanque op het eerste gezicht herkennen de breede nek de vierkante schouders en de sterkgespierde armen en beenen wezen er op dat hij weleer tot het gild der acrobaten behoord had
juist dat weet ik niet zeker meer maar wacht eens ja ik herinner mij toch wel dat ik eenmaal een brief heb gezien die heb je nooit papieren gehad weet je niet of je vader ze had
en den stelligen wensch uitgedrukt dorus op den bepaalden dag te amsterdam te ontmoeten evenwel zonder eigenlijk de redenen te vermelden waarom hij hem wenschte te spreken
de vroolijkheid van het publiek stijgt ten top als de jeugdige clown na een bankje gehaald te hebben den poedel een bijna onmerkbaar teeken geeft en deze met één sprong er op wipt en gaat zitten hij houdt hem den roeper voor
dorus wist niet wat hij antwoorden moest toen de dokter hem vroeg heb je lust om te studeeren voor musicus wil je van carlo vandaan de knaap stond sprakeloos van vreugdevolle dankbare verbazing keek met groote verwonderde oogen dokter abels aan
maar er was niets in en op de kamer anders niet dan een paar hondenhokken die we tot brandhout hebben geslagen hij was van zijn vak hondendresseerder weet u de oude stoelen die er waren en het beddegoed heb ik maar gehouden voor de achterstallige huur
een zucht ontsnapt onhoorbaar zijn borst hij zwijgt en buigt even het hoofd wil ik nu eens voor u spelen graag daar verlang ik naar
jawel meneer ze had er eerst geen fiducie in ik heb nooit iets met de heeren van t gerecht te doen gehad zei ze en ze begreep niet wat u van haar wou maar toen ik haar vertelde dat er
daar lees of neen luister beste vrienden verwondert u niet dat ik vertrokken ben
dan komt het overeen uit hij drinkt met kleine teugjes en als de flesch leeg is zet hij ze weer weg na zorgvuldig de laatste droppels op zijn nagel te hebben laten loopen
wees bedaard goede vrind ik weet zeer goed wat ik zeg ik herhaal de echte dorus makko is gevonden en
de knaap doet een paar stappen vooruit en reikt den procureur de hand die deze niet aanneemt hoe oud ben je
aan de geschiedenis die ik wil vertellen hindert het evenwel in het minst niet want op het oogenblik dat mijn verhaal begint pronkt het bordje nog in volle fleur boven tegen het snijraam der smalle deur van het ouderwetsche huis in de egelantiersdwarsstraat dat ik met u wil binnengaan
kan hij zich niets meer van zijn vader herinneren niemendal meneer en van de pampieren ook niet ik heb ze maar eens weer meegebracht wil u ze nog eens zien vraagt strijkman om aan des procureurs gedachten een andere wending te geven
eindelijk is het dag de morgenwind wuift de kruinen der boomen zachtkens heen en weer uit het gras stijgt de leeuwerik omhoog en zijn lied juicht door de lucht als een groet aan de ontwakende natuur als een hulde aan het licht dat alles bezielt en verwarmt
in overleg met dokter abels had hij besloten den pandjesbaas nogmaals te ontbieden om hem de papieren van dorus afhandig te maken zedelijk waren zoowel verhagen als dokter abels overtuigd
iets wat de muziekmeester zelf niet deed in dat opzicht was hij artistiek en had geen school ware barbara er niet geweest
dus je wilt met mij trouwen strijkman zooals ik zei is t waarachtig kom je daar nu weer mee aan voor anderhalf jaar geleden heb ik immers al gezegd dat ik volstrekt geen idee in je heb begin je nu weer
ja poes kaas is een heerlijke kost maar te duur eigenlijk veel te duur voor een burgermensch dààr poes dat is voor jou
ik moet zeggen t is een man van zijn woord k heb hem verleden jaar gezegd beste jongen t meisje is nog te jong je moet nog een jaartje geduld hebben en over niets spreken dan zullen we eens zien
bedenk wat je doet ik word oud ik voel mij in den laatsten tijd zwak en weinig opgewekt de lessen worden minder de menschen zeggen tournel raakt op
t is niet laf als een man schreit van aandoening t is alleen een bewijs dat hij een hart heeft en geen stokvisch is maar kind wat mankeert je
de kat houdt zich schuil en de oude woekeraar mompelt in zichzelf terwijl hij zich weer aan tafel zet en een paar overgebleven broodkruimels met de toppen der vingers opneemt en in den mond steekt k lust'm beter dan hij
zoo dus hij was u nog iets schuldig afijn meneer laten we daar maar niet over spreken de man is dood en ik zal er zonder het geleende geld dat hij mij nooit teruggegeven heeft
carlo opent een paar van de raampjes en een luikje boven in de kap van den wagen wel vallen eenige regendruppels naar binnen maar de drukkende benauwde lucht vermindert en de zieke haalt gemakkelijker adem
hij dacht dat het wel kon wezen maar sekuur wist hij het niet ziet u meneer die pandjesbaas bevalt me niet hij heeft zoo iets raars in zijn oogen dat interesseert me niet janus
jawel zei hij t was wat een likkebroer k ben nog geld aan hem te kort gekomen toen vroeg ik weet je ook of hij permetasie in amerika had
herhaaldelijk vroeg hoe is t brouwer wanneer hooren we nu eindelijk wat van je of zal het nu haast gebeuren augusta daarentegen had een gemoed vatbaar voor plotselinge indrukken een artistieke natuur
eenigszins verlegen antwoordt strijkman er is gisteren iemand vanwegens uw kantoor bij mij geweest om naar een zekeren makko die op een bovenkamer bij mij in huis heeft gewoond te informeeren juist en wat weet u van dien makko
wat dan killer wordt de wind dichter jagen de vlokken hij bemerkt er niets van zijn gedachten houden hem geheel en al bezig zou zij dien man liefhebben denkt hij waarom
de reeds bejaarde man speelde behalve trompet ook nog viool en begeleidde op dat instrument de evolutiën van miss betty die zich verbeeldde zwakke zenuwen te hebben en daarom minder goed tegen de schelle tonen van het blaasorkest te kunnen
de nachtwacht hoort de torenklok twaalf uur brrr t wordt koud bitter koud hij trekt zijn jaskraag omhoog zijn muts dieper over de ooren
en het zweet parelde op zijn voorhoofd dorus droomde op de viool nu eens smeltend en zacht als een beeld van zijne eerste kindsheid toen moederliefde hem koesterde
leg dan eerst die zweep weg en noem me geen krates of bochel hoe heet je dan eigenlijk dorus kom er maar gerust uit dorus ik zal je niets doen
k zal wat voor dien jongen doen zei de dokter tot albertine terwijl hij zijn rijtuig liet inspannen om naar de herberg te groenendaal te rijden
drie weken lang mag je geen streek doen had de dokter bevolen maar dokter zei dorus dat zal ik niet uithouden
de waarheid was dat er iemand van verhagens kantoor was geweest om naar juffrouw blommers te informeeren wie zij eigenlijk was of zij er reeds lang woonde
ja goochem is hij misschien nog goochemer dan jij strijkman de oude man ziet haar aan met dichtgeknepen oogjes glimlacht alsof hij denkt
al goed vrouwtje en tot de omstanders gewend vervolgt de medicus laat het lijk dadelijk naar t politiebureau brengen over een half uur ben ik er zelf
ik wil je nog wel eens wat zenden maar ik ken je zwak en zeg nogmaals den drank moet je laten anders wordt die je ongeluk jawel jawel dat is net zoo
huit paires zegt hij met zijn witte handschoenen de schouders der heeren even aanrakend s'il vous plait en valse de aangewezen paren zweven lustig door de zaal totdat davids in de handen klappend roept
het spreekwoord dat zegt als één schaap over den dam is volgen er meer wordt hier bewaarheid want aangemoedigd door het voorbeeld van het jolige groepje stroomt weldra jong en oud de tent binnen tsching taterata boem
onbeweeglijk staat hij daar totdat het meisje ophoudt met spelen en alsof hij uit een betoovering ontwaakt strekt hij de handen verlangend naar haar uit
en haalde uit zijn vest een zeemlederen zakje te voorschijn waaruit hij zes rijksdaalders en vijf guldens nam en die aan de weduwe overreikte met de woorden
had ze niet gebloosd toen hij met haar sprak wat was dat dan zou ze behaagziek zijn neen neen dat was toch zoo niet maar wat dan
dat is wel aardig dat is casuweel moeder vraagt fluisterend kobus die al dien tijd stil op zijn stoel is blijven zitten moeder heet ik nou makko
niemand hoort ze dan de zwarte kat die verwonderd zit rond te kijken totdat een nijdige schop haar de vlucht doet nemen onder het kastje als ik maar durfde mompelt hij herhaaldelijk met de vuist dreigend
natuurlijk omdat de groote uitvoering van polyhymnia met een bal besloten zou worden en omdat een bal voor alle jonge meisjes in een kleine stad het summum van genot is
dat is zeker die satansche bult die mij dat gebakken heeft met die woorden nadert de pandjesbaas het bed en schuift de gordijnen open n avond baas strijkman grinnikt de jongen die met zijn beenen tegen het houten beschot trommelt satanskind heb jij die honden losgelaten
hij speelt voort t is de triomf van den kunstenaar niemand tenzij misschien een enkele hartelooze ongevoelige mensch ziet meer de mismaakte gestalte daar voor zich niemand let meer op den hoogen
wat dunkt u er van dokter zou ze beter worden dat kan niemand zeggen ze is gevaarlijk ziek zeer gevaarlijk gij kunt haar onmogelijk langer in den wagen laten en in geen geval kun je haar meenemen naar westwijk
bah ik heb een hekel aan menschen die nooit in vuur kunnen raken die nooit warm worden die nooit boos zijn f driftig dorus verslindt haar als t ware met de oogen als zij vervolgt
heb je nu ooit zoo iets beleefd wil ik je eens wat zeggen tournel hij schaamt zich hij zich schamen waarom
jongens jongens dorus je bent zeker onder een gelukkig gesternte geboren een viool met dien toon is alles voor je waard t is een lot uit de loterij
paljas maak je compliment voor het geëerde publiek roept signor carlo terwijl hij met het rechterbeen vooruit en de linkerhand op de heup met een sierlijke beweging der rechterhand op de
een zacht fluisteren ruischt nog door de zaal totdat tournel zijn dirigeerstok opheft en het sein tot den aanvang geeft
wanneer hij eens of tweemaal iets hoorde speelde hij het onmiddellijk na en dikwijls varieerde hij het stuk zonder t bijna zelf te weten het was alsof een nieuw leven voor den knaap begon wanneer hij zijn viool in handen had gevoelde hij zich gelukkig
och dat had je goede moeder nog moeten beleven de viool van dokter abels was een prachtig instrument en toen dorus s avonds na langen tijd zijn vriendin te hebben ontbeerd
vijf zes stemmen verzekeren den meester dat er niets aan mankeeren zal een kwartier later is de raderbaar voor de deur en wordt het lichaam van den gestorvene er in gelegd en begeleid door jongens straatslijpers en buren
o ik kan ook blazen antwoordde dorus terwijl hij een langwerpig houten fluitje te voorschijn haalde en eene vroolijke melodie begon te spelen
wat ze spraken kon hij niet hooren maar hij zag hoe hij haar onder t wandelen een kus gaf op de frissche roode lippen die zij hem lachend bood
bevend klemt vrouw keetje zich aan den arm van haar man goddank t begint harder te regenen dat s goed heb je t paard bezorgd
en die schuw het licht evenzeer als zijn slachtoffers die hem gewoonlijk tusschen licht en donker of des avonds hun schatting komen brengen neem u in acht en struikel niet tegen de lage balie die u belet verder in de kamer te komen dan een voet of vier
er is hier dezer dagen veel slecht volk in de buurt want met de kermis te groenendaal zwerft allerlei gespuis rond en ik dacht die komt eens kijken of hij hier wat op den kop kan tikken
waarachtig wel maar k wou er eerst niet aan dat weet je toch heel goed en heb ik niet de meeste moeite en last er van gehad om dien stumperd wijs te maken dat hij dorus heet
kwam hij maar nooit weerom dan was de zaak gezond maar hij dacht na als de jongen nog leeft gaat het niet hm hm dan zit er toch nog wat voor je op ouwe philip hij ging naar de tafel trommelde met de vingers op de papieren
nog een begeerigen blik in den winkel en hij gaat verder hè k wou dat ik zoo'n broodje had zucht hij in stilte en gaat als om niet meer het tergende gezicht van voor hem onbereikbare weelde te moeten verduren een zijstraat in
en na zooveel mogelijk het weeke gedeelte er van te hebben afgebeten met de enkele stompjes tand die hem resten legt hij het korstje voor de kat die het even besnuffelt en dan met scheef gehouden kop
t was hem onmogelijk en trots de dreigementen van carlo's mededirecteur hermans bleef hij weigeren viool spelen wilde hij wel maar toen hermans s avonds zijn spel hoorde riep hij kwaad en driftig t lijkt wel een treurzang
t is donker t is koud en nat in de straten maar hij merkt het niet in zijn jeugdig brein warrelen allerlei gedachten dooreen en draaien zich om één hoofddenkbeeld niet weer terug naar die akelige kamer en niet naar het gesticht
hoe zou hij er nu uitzien grootpapa dokter abels zei laatst dat hij veel knapper is geworden hij is wat gegroeid en daardoor schijnt hij niet zoo erg krom als vroeger
aan hem alleen bekend bijna twee jaren was dorus nu reeds bij carlo's gezelschap geweest en met den tijd een bruikbaar lid er van geworden
en al ontvielen hem nu en dan nog enkele uitdrukkingen die aan zijn vroeger beroep of stand herinnerden toch zou niemand aan hem gezegd hebben dat hij voor nog geen jaar geleden als kermisklant in een tent meereisde
maar dat die vr hem gestorven was en dat hij later alleen met zijn zoontje had gewoond hm zoo en dat zoontje dat noemden ze in de buurt krates omdat hij een bochel had
oproeping zij die nabestaanden of erfgenamen zijn van adriaan makko in leven handelaar in leder
heb ik me ooit laten bidden dorus haar stem klinkt een weinig geraakt ben je boos vraagt tournel zonder antwoord op deze laatste woorden te geven zet augusta zich aan de piano
vrouw juttner werpt een boozen blik op strijkman terwijl ze hem in de rede valt met de woorden nou zoo erg is t nog niet alle vijf zeg de jongen is niet gek
ik ben een weduwvrouw die moeite genoeg heeft om aan den kost te komen vrouw juttner trekt een armoedig gezicht gezicht ik kan toch voor niemendal zoo'n jongen niet eeuwig houden
die hem zoodra hij op repetitiën in vuur kwam regelmatig van den neus viel en hij dweepte met lange gekleede jassen die door een staanden boord en een zwarte halsdas waardig werden ter zijde gestaan
ouder gewoonte aan het slot der voorstelling rondgaat om een douceur of drinkgeld voor den paljas valt menig cent en ook een enkel zilverstukje in de bus en verschaft hem na de deeling eenig zakgeld dat hij aanstonds in een kous wegstopt in een hoekje van den wagen
de hond het trekdier en nu te gelijk de wachter er van heeft zich met de roode tong uit den bek een plaatsje veroverd in de schaduw van een paar schuttingplanken waarover bloeiende vliertakken en seringen hangen
dorus was dus de wereld in dokter abels zag met zelfvoldoening op zijn werk want herhaaldelijk bleek het uit de nieuwsbladen die de jonge kunstenaar hem uit den vreemde toezond dat
doe er maar wat azijn en water op en haal een raderbaar dan kan dat lijk naar t politiebureau gebracht worden of heeft de man hier familie vraagt de chirurgijn
wat blief je vraagt haar echtgenoot verwonderd opziende kun je mij niet eens voorlezen wat dokter abels je schrijft kun je luisteren als fritsje hier is
dat zullen we later zien juffrouw neen neen vaderlief z zijn we niet geschapen eerst zeggen hoeveel hm hm hoeveel dacht je wat dacht jij
ik wou den dokter spreken juffrouw mooi smoesje pruttelt jacob dan kost ge toch oan de veurdeur gebeld hebben een fatsoenleke mins kruupt toch niet t achterhuus in ja dat is waar waarom heb je niet gescheld vraagt het meisje
ik hoorde u spelen en toen vergat ik verder te gaan allemaal gekheid juffrouw u moet het niet gelooven bromt jakob
onzichtbaar nadert de engel des doods en neemt den laatsten adem van haar trillende lippen die hij tot een vriendelijken gelukkigen glimlach plooit
och kind wat zie je er uit wat ben je smerig kom dan mijn man zal je niets doen maar jij bent ook een stijfkop weet je dat wel z wil je het wel mij zeggen dat valt me mee van je
met zijn vleugelen overschaduwt hij haar lichaam en eensklaps is alle pijn en angst geweken een wonderzalig gevoel van rust en vrede doorstroomt haar geheele zijn
was zij na diens dood gedurende eenige jaren in verschillende gezinnen als schoonmaakster werkzaam geweest evenwel zonder ooit ergens lang of vast te blijven
eindelijk gloeit nog slechts een randje licht aan de pit ook dat verdwijnt eerst aan de eene zijde daarna aan de andere één vonkje nog en dan stijgt een draaiend lichtblauw teringachtig rookzuiltje uit het glas omhoog de lamp is uitgegaan
zijn diepliggende grijsblauwe oogen zagen eenigszins mat de wereld in en met zorg gekweekte bakkebaarden steeds kort geknipt begrensden een paar bleeke wangen die zich alleen dan hooger kleurden als hij zich in
opnieuw klopt men aan de deur en als zij op het binnen van den procureur geopend wordt verschijnt juffrouw ram op den drempel nauwelijks heeft dorus haar gezien of hij herinnert zich ook haar persoon en naam
en dronken samen een glas excuseer meneer ik gebruik hoogst zelden iets die makko anders wel niet waar ik meen te hebben gehoord dat hij zelfs in een aanval van delirium gebleven is
terwijl hij onophoudelijk er in er in allo allo aan t bureau schreeuwde de directie van het théatre des nouveautés zette haar beste beentje vooruit de spelrecommandeerder deed zijn welsprekende taal steeds luider hooren
en de kastelein liet door den timmerman achter in de zaal een verhooging opslaan die als orkest dienen moest er werd gepast gemeten
ik zal me toch zoo niet bezondigen meneer om een valschen eed te willen doen strijkman verdraait zijn oogen zucht en zet een gezicht als een catechiseermeester
hij loopt peinzend voort tot aan een kromming van den weg en als hij den hoek omslaat kleurt plotseling een vuurroode blos zijn gelaat
heb je in zijn tegenwoordigheid ook iets van juffrouw ram gezegd of haar naam genoemd in t geheel niet goed je kunt gaan morgen meneer
er zijn oogenblikken in het leven waarin het hart te vol is om te kunnen spreken of waarin de taal te arm is om uiting te geven aan de weelde die t hart gevoelt dan spreekt de ziel door het oog met paarlen of fonkelend
dorus wankelt haar voorbij en uit een paar onverstaanbare woorden terwijl hij de trap naar t kamertje waar hij slaapt opgaat tracht hij te zeggen goeden nacht maar t is alsof zijn tong bezwaard is de woorden klinken onduidelijk en vreemd
albertine preludeert even en weldra ruischen de toonen die haar geoefende vingers aan het schoone instrument ontlokken door de kamer plotseling houdt het meisje op met spelen en vraagt
strijkman dacht een oogenblik na voor hij verder sprak het denkbeeld kwam bij hem op gesteld eens dat vrouw juttner niet wil dan weet zij nou waar prakkezeer je over vertrouw je me niet jawel maar
jongens jongens wat ben je aardig heb je soms nog iets neen alleen van tijd tot tijd eens een nieuw pak voor kobus anders niet je zult er bepaald een goed werk
maar die later en misschien ook al spoediger dan zij zichzelve wilde bekennen niet in dorus nadeel waren maar een bult en bovendien hij had immers nooit iets gezegd en er zelfs nooit op gezinspeeld dat hij haar liefhad
natuurlijk löbell dan zeg ik dat het sjande oend sünde ist wenn jij nog langer den hanswoerscht macht jij moet stoedeeren oend dan wird der ouwe löbell nog beleven dat jij een virtuoos wirst
de bloemen op de ruiten zijn èn door de heldere winterzon èn door de warmte van de kachel ontdooid en als door een vloeibaren sluier zijn de dik berijpte boomen en de besneeuwde huizen van den overkant der gracht zichtbaar geworden
barbara loopt van de keuken naar de kamer en van de kamer weer naar de keuken keurt de koffie die geurige dampen verspreidt en warmt de boter die zij met bekwame hand sierlijk in het vlootje
voor hem op tafel zit een magere zwarte kat zich te koesteren in de warmtestralen der lamp nu en dan likt zij aan haar poot en wascht zich daarmede over den neus
dat's niet waar nicht barbara kijk me zoo'n wijsheid eens aan de jongejuffrouw wil ook een duit in t zakje gooien
hij dacht dat zou je genoegen doen en als alles afgeloopen is dan ga je met ons mee niet waar de hartelijke woorden van albertine misten hun weldadigen invloed niet
er zijn meer lieve meisjes in de wereld dorus troost je je bent nog zoo jong dat hoe kunt u dat zeggen dokter moet men dan eerst oud zijn om lief te hebben
die nog nooit een morgen zagen zonder frisscher te glanzen dan den dag te voren en die aan den ontwakenden morgen trots mogen vragen wie is schooner gij of ik
wa wa wa t zz zegt u daar de weduwe verschiet van schrik maar herstelt zich spoedig en lacht hè hè hè dat s grappig nou zouën ze mij nog een kind willen
dorus dorus roept vrouw keetje als de viool verstomt in een oogwenk staat de knaap naast haar vat haar hand en vraagt is het nu goed heb je t
grootpapa lees verder als t u belieft mijn professeur monsieur vianol heeft zich onlangs met lof over een phantasie die ik gecomponeerd heb uitgelaten
heerem ensch meneer strijkman kucht bedenkelijk en snuit herhaaldelijk zijn neus meneer de avekaat kijkt uwé dien jongen eens goed aan en zie dan eens of een mensch zich daarmee vergissen kan
als zij hem vergeleek bij dorus levendige natuur goedhartigen eenvoud en bescheidenheid het scheen haar toe als had zij den hoogen rug die haar vroeger zoo akelig misvormd voorkwam niet meer gezien
enkele vrouwen beginnen luidkeels te gillen en daartusschen klinkt een grove mannenstem die schreeuwt hou toch jelui snaters moord roept op gesmoorden toon een der mannen de kruier
met welgevallen ademt hij de frissche geuren van het groen in buiten slaat de dorpsklok negen uren de dokter verlaat het venster
ik geloofde zelfs dat ik hem liefhad nu begrijp ik dat tusschen liefhebben en verliefd zijn een hemelsbreed onderscheid ligt
speelde en vergat allengs dat hij niet alleen in huis was hij speelde voort het heerlijke zonlicht de frissche morgenlucht bezielden hem
het procureurskantoor sakkerloot wat is het koud vandaag ik kan mijn vingers maar niet warm krijgen en die miserabele kachel wil niet trekken
een ossia wat is dat tournel een andere gemakkelijker passage barbara zie je nu wel dat hij pedant is begrijp je niet tournel dat het zooveel beduidt als dat kun jij toch niet spelen en daarom
opent het slot en laat vrouw juttner binnen die zonder plichtplegingen in t kamertje gaat op zijn stoel plaats neemt en zegt dat dacht je niet dat ik van avond nog zou terugkomen hè ja hoe later op den avond hoe schooner volk
oogenblikkelijk begeeft de pandjesbaas zich met de lamp in de hand naar het aangewezen meubelstuk grabbelt in de laden en haalt er uit wat slechts eenigszins waarde heeft
ik geloof dat oom kool er geweest is zegt de groenboer zich met de hemdsmouw het zweet van t voorhoofd wisschend sakkerloot wat was dat een toer
zoo dat is goed hè hè hè heel goed strijkman wreef zich in de handen dan moet hij er verder wat knapper uitzien
nu nu boppie niet zoo erg koest dan hond ze hebben hem weggebracht hij heeft z'n eigen dood gedronken t is wel m'n vader maar ik hield niet van hem hij kon mij ook niet uitstaan
een oude kist een gebroken tafel en een paar manke stoelen maakten met eenig ander huisraad op den bezoeker den indruk dat verval slordigheid en verwaarloozing hier woonden
al de wezenstrekken worden slap de oogen breken rochelend blaast hij den laatsten adem uit en de vale doodskleur trekt over zijn gelaat terwijl zijn geheele lichaam zich op den grond uitrekt en daarna roerloos blijft liggen
de huisknecht nadert en met de barsche woorden kun jij geen antwoord geven leelijke bochel vat hij hem bij den kraag en trekt hem een eind den tuin in
wees nou een beetje bedaard makko je verbeeldt het je eigen maar er is geen bulhond waarachtig niet daar daar zie je hem dan niet daar vliegt hij op me aan
de dokter staat langzaam op en strijkt zich een paar malen met de hand over het voorhoofd albertines vingers dwalen over de toetsen zacht en innig klinkt de melodie van
k weet het niet strijkman maar als ik hem ergens zie zal ik hem bij je sturen antwoordt de juffrouw zich verwijderend waar zit die jongen boven op de donkere kamer in een hoek der bedstede hurkt een mismaakt kind een jongen van ongeveer elf jaren
die na strijkman in de kamer is gedrongen en zich met hem angstig in een hoek bij de armoedige bedstede verscholen houdt binnensmonds mompelt de pandjesbaas hij ruïneert mijn boel alles gaat stuk nu moet hij er bepaald af
pandjeshuishouder in de egelantiersdwarsstraat met uw welnemen dat is het woord niet ik heb een huis van verkoop met recht van
vrouw carels opent eindelijk de deur zij heeft haar tijd noodig als zij de mis niet verzuimen wil ontzet treedt zij terug wanneer zij binnenkomend de treurige groep ontwaart en met medelijdende stem zegt ze
een paar liassen zijn aan het scherm opgehangen onder dat meubelstuk eindelijk zoudt ge tal van laden kunnen zien die steeds gesloten de voorwerpen van meer waarde zooals horloges ringen halskettingen en ander klein goud en zilverwerk herbergen
eens houdt het gebrul op de handen van den hondenkoopman worden slap hij biedt geen tegenstand meer zijn hoofd zinkt voorover en terwijl een zucht snerpend en schel zijn borst ontvlucht zakt hij ineen
t is toch een mooi stokje dacht hij hij greep er naar en woog het in de hand hè licht als een veer en toch sterk beneden in de huisgang sloeg de klok zeven uren t is nog te vroeg om te spelen
t spijt me voor jou voor mij ja want t is niet aangenaam om met iemand dien je akelig vindt te sympathiseeren nu vind ik je nog akeliger des te erger voor je
woef woef blaft tom terwijl hij kwispelstaartend naar den directeur loopt het kleinste hondje gaat opzitten en ziet den hansworst aan
de jonkman slaat er nauwelijks acht op want zoo even is augusta hem voorbijgevlogen in den arm van een vluggen danser een knap jongmensch met een frisch gelaat en een blonden krullebol hoe sierlijk danst zij denkt dorus haar voeten schijnen nauw den grond te raken
je krijgt van mij de pampiertjes met den brief en het portretje terug en die komen mij toe die heb jij gegapt hè wat ben je ordinair gegapt je hebt ze me gegeven
met veel zelfvoldoening had hij aan de dames en heeren de verblijdende mededeeling gedaan dat zijn vroegere leerling nu élève van het conservatoire te brussel de soirée zou opluisteren door zijn spel en als een vuurtje had zich het nieuwtje door de stad verspreid
ik moest waarlijk lachen om de ongelukkige uitdrukking van zijn gezicht en stelde hem voor in plaats van den hongaar te spelen
zou je denken probeer t maar alles kan als t moet als men t ernstig wil dat zal hem in de techniek achteruitzetten bromde tournel
en met een groote roode pruik op waarvan de blauwe kuif spits en statig omhoogsteekt een zwarte poedel met een rood rokje aan en een steek op volgt hem op de achterpooten loopend een klein hondje evenals hij in een half rood half geel pakje dribbelt
hij heeft trek in zijn eten strijkman ja kobus we gaan naar huis kom zanik nou niet langer en geef het geld k heb t niet bij mij kom dan morgenavond maar na tienen
en daardoor op de hoogte gebleven van al zijn doen en laten dorus brieven ademden steeds een geest van dankbaarheid jegens zijn weldoener maar waren meestal zwaarmoedig getint
old t om oe eiges n bult te lachen kom de juffer is wel een joar of vief older geleuf ik
men zou t kunnen noemen iets zigeunerachtigs dat vooral den parijzenaars scheen te bevallen en the great attraction van dubillard's concerten was geen wonder dus dat onze impressario zich diep ongelukkig gevoelde
kobus maar wat gaat dat jou eigenlijk aan och k vraag t maar zoo juffrouw ik houd zooveel van jongelui weet u k zal je drie gulden vijftig geven geen cent meer
wij leven zoo stilletjes voort we konden het wel wat breeder hebben als jij maar wat meer woudt afschuiven maar jij bent nou eens niet scheutig anders wou je me nog gauwer doodarm maken
allebei dood heb je dan geen ooms of tantes of iemand waar je bij woont neen k weet niet eens waar ik van nacht slapen zal
de weduwe juttner liep met hem mede totdat hij zich nijdig tot haar wendend vroeg en wat moet jij wat ik moet denk je me nu zoo aan mijn lot over te laten
zwaarmoedig en droef gestemd nam dorus afscheid van dokter abels de tournels had hij niet weergezien over augusta sprak hij niet en toch dacht hij meer dan ooit aan haar maar als aan een verloren geluk
zie jij ook eens ik begrijp er niets van er moet iets met hem niet in den haak zijn maar wat het is snap ik niet t zou wat moois wezen als we hem niet meer konden gebruiken t is de beste van den heelen troep
ja je hondje kun je meenemen heb je drie dagen rondgeloopen och wel wel hebben ze je uit het stroo gejaagd en heb je niet gebedeld
en neemt werktuigelijk het aangeboden voorwerp in de hand beschouwt het opmerkzaam bij het lamplicht en vraagt vier gulden zei uwé zijn oogen vestigen zich terwijl hij spreekt voortdurend op den jongen
de eerste grijs schemerende lichtstralen dringen door het venster de lamp op de tafel brandt flauw de olie is verteerd al zwakker en doffer wordt haar schijnsel
maar mijn goede vader heeft mij steeds weer tot kalmte gebracht door zijn bedaardheid zie ik wou dat ik dat bij jou ook kon mijn jongen is dood dorus
met een sprong is de knaap tusschen de kisten uit en bij de zweep die hij stevig in de handen neemt terwijl hij brutaal vraagt nou wat moet je dan bijdehand genoeg mompelt strijkman en luid laat hij er op volgen waar moet je naar
daar nijdig prikt de vrek de kat met zijn pen in den neus zoodat zij blazend van de tafel springt drie honderd zestig t is om te huilen zeven en zeventig transporteere
augusta ik heb je niet vergeten ik heb je lief ik kan zonder jou niet leven omdat hij vreest dat zij hem medelijdend zal aanzien en zeggen
allen zwijgen alleen strijkman schraapt zich de keel en hoest achter zijn rooden zakdoek ik heb u verzocht hier te komen ten einde nog eens over de erfenis van dorus makko te spreken juist meneer
goed berg dan nu je instrument maar op laat k het eens zien de muziekmeester hield de viool schuins voor het venster zoodat het licht door de s gaten viel zag opmerkzaam binnen in de kast
een dag of wat later had dorus een hevige koorts die hem noodzaakte in bed te blijven de koorts hield aan en een zware drukkende hoofdpijn deed hem voortdurend kreunen terwijl hij nu en dan onverstaanbare woorden mompelde
ofschoon dokter abels zijn beschermeling in de vier jaren die na het voorgevallene op het kantoor van den heer verhagen verloopen waren niet had gezien was hij met hem in voortdurende briefwisseling geweest
hij zei c'est fort bien ça parle au coeur wat zegt gij van mijn fransch ja ik moet het hier wel leeren er wordt niets anders gesproken ik heb ook een kleine burlesque geschreven die in zijn smaak viel
hm hm echt dat is nog de vraag de pandjesbaas laat het kleine juweeltje dat in den doekspeld gevat is in het licht fonkelen brengt het aan de punt van zijn tong
papieren wel zeker nu komt het mij op eens in de gedachten er waren verschillende papieren die o nu staat het mij in eens duidelijk voor den geest ze waren in de latafel
en acht nieuwe paren gelukkig maakt door zijn en valse mesdames nu en dan ontglipt een ongeduldig paartje aan het waakzame oog van den dansmeester en maakt vr zijn beurt een toertje door de zaal
maar wij kibbelen volstrekt niet grootvadertje is t wel dorus integendeel wij sympathiseeren zij sympathiseeren lacht tournel met welgevallen de twee jongelieden vr hem beschouwend
met de handen op de marmeren penanttafel geleund ziet hij aandachtig naar zijn spiegelbeeld k ben toch erg leelijk een leelijke bochel zegt hij met een zucht terwijl hij zich langzaam met de hand over het voorhoofd strijkt ach ik wou dat ik anders was
albertine ziet er werkelijk allerbekoorlijkst uit hare rijzige gestalte komt in den met kant omzetten witten peignoir geheel tot haar recht
ziet er niet zeer aanlokkelijk uit dat smalle perceel de verf van het houtwerk is langzamerhand door weer en wind ontbonden en overgegaan tot een schilferige korst van een onmogelijke kleur
totdat hij hem eindelijk den genadeslag geeft door te zeggen daar komen ze recht op ons aan nu moet je eens goed opletten hoe hun verhouding is twee zien meer dan één
t zal je goed doen daar komt hij daar komt hij roept nog op den weg eensklaps dorus die zoo snel zijn reeds vermoeide beenen het hem veroorloven komt
carlo van zijn kant gevoelde zonder het zelf te weten dat zij boven hem stond en het was vermakelijk hem tot anderen te hooren zeggen k heb een best wijf die den boel bij mekaar houdt voor de kinderen kan het niet beter maar er zit niet veel bij
strijkman heeft den kamersleutel tot zich genomen en eigent zich reeds in gedachten de honden of liever de opbrengst er van toe handenwrijvend denkt hij er is toch niemand die er gading naar kan maken
en met een onverschillig lachje nu en dan een paar koperen ballen met ééne hand opwerpt en vangt aan de andere zijde van de stellage staat carlo's compagnon in een duitsche
dat zou ze zeker maar ik zal het ook van avond nog zal ik met brouwer spreken tournel deed zooals hij beloofd had en maakte zich van te voren reeds zenuwachtig omdat hij de uitwerking van zijn woorden op brouwer vreesde
hij lacht en schurkt zijn schouders heen en weer ik trouwen t is zot erg zot maar toch de beste weg ik heb meteen iemand die den boel aan kant kan houden
maar langzamerhand herkrijgt hij kalmte en vastheid wat hij speelt weet hij zelf niet hij phantaseert week en mollig klinken de tonen in een langzaam tempo als wilden zij een schreiend kind in slaap wiegen
nicht ruischt het nogmaals en voor t laatst door de geopende deuren t geluid sterft weg en duidelijk hoort hij dokter abels stem die bravo roept
als zij mij t'avond of te morgen maar niet besteelt daar is ze niets te goed voor hij bukt zich naar t luik in den vloer zou ze weten dat hij dààr staat
dat dorus de ware erfgenaam was maar wettig was het niet te bewijzen evenmin als het overtuigend bewijs kon geleverd worden dat de papieren die strijkman onder zich had aan dorus toebehoorden
wanneer brouwer en ik trouwen worden twee menschen doodongelukkig je was toch eens erg verliefd op hem augusta k zal niet ontkennen grootpapa dat ik in den beginne hem graag mocht lijden
augusta ziet van haar plaats in t koor hem aan hij haar en t is alsof haar aanblik hem inspireert alsof zijn toon nog krachtiger zijn spel nog bezielder wordt
dorus is haar gevolgd en merkt met verrukking op hoe de kleine frits zijn hoofdje op de maat der muziek heen en weer beweegt en met de armpjes zwaait als dirigeerde hij een orkest als hij genaderd is en naast augusta staat ziet hij de muzikanten scherp aan
t is ook veel te stoffig en te warm hier ja als hij een vaste positie had maar zoolang hij nog alleen candidaat notaris is komt er toch niets van die candidaten moeten soms eeuwig lang wachten eer zij benoemd worden
ik geef ze je als aandenken aan dezen dag den verlovingsdag van mijn kind dat ik zoo graag gelukkig zie lieve beste papa zeide albertine
ga nu maar eens zitten brand je niet t is heet dat is lekker hé dat zal je goeddoen och stumperd wat zijn je schoenen en kousen doornat kom hier ik zal ze uittrekken nu nu wees maar niet bleu
de viool op tafel ziet er vandaag heel anders uit dan gewoonlijk dacht de knaap ze is veel glimmender dan vroeger ik wou wel eens hooren of ze ook mooier klinkt ze slapen hier nog allemaal in huis ik durf niet ze zullen wakker worden
juffrouw ram zei dat die jongen op den dag waarop zijn vader stierf was weggeloopen en dat niemand wist waar hij gestoven of gevlogen was en dat t wel apparentie had dat de jongen te water was geraakt of zoo
bedelen deed zij niet ofschoon zij zooals een van haar vroegere buurvrouwen aanmerkte een gezegend kind had om bliefje wat te geven mee te spelen
pas noem jij dat pas al veertien dagen geleden acht dagen dat lieg je t is veertien dagen
een zonderling vuur schittert in keetjes oogen haar lippen zijn droog in haar slapen tintelt en klopt het onuitstaanbaar daar is dorus zegt de zieke eensklaps op droevigen toon waar carlo wendt het hoofd om maar ziet niemand
die vrouw schijnt wel handelbaar te zijn sakkerloot wat een bestiering dat die jongen juist hier moest komen de echte krates is dood natuurlijk is hij dood
t woord rechter bevalt den pandjesbaas in t geheel niet en vrouw juttner voelt zich niets op haar gemak t is dus eenigermate voor haar een uitkomst als de procureur zegt cornelis laat deze heer en juffrouw uit
ondervond zij een teleurstelling door de ervaring dat haar uitverkorene eigenlijk niets meer was dan een schoon gevormd oppervlakkig beschaafd alledaagsch mensch
t is zonderling geheimzinnig stil in het noordoosten hangt de bui t rommelt in de verte t suist in de lucht enkele dikke druppels beginnen te vallen t wordt een oogenblik nog drukkender
hol klinken ze in de straat dat geluid doet haar naar beneden gaan met een licht in de hand opent zij de deur ben jij daar al terug dorus waar zijn de anderen
t is er zonnig warm en stil z stil dat men haast zou gelooven dat er niemand in die huizen met neergelaten jaloezieën woonde indien niet het tegenbewijs werd geleverd door een melkwagentje dat bij een der tuindeuren staat
wat geef je wel aan mij en kobus als alles goed afloopt ik hou van spijkers met koppen zeide de weduwe ten slotte terwijl zij met de ellebogen op de tafel steunde en met de handen onder de kin haar overbuur strak aanzag
waar de gebrekkige knaap sliep in het volgende zag zij strijkman wantrouwend aan terwijl zij fluisterend zei daar spin jij toch het meeste zij bij ouwe duitendief natuurlijk ik wil er ook wat aan verdienen
oplettend slaat de dokter elk zijner bewegingen gade en onwillekeurig komt de gedachte in hem op die vulkaan moet gebluscht worden anders verteert hij hem zonder genade lichamelijk en geestelijk
maar een toornige vonk flikkert in zijn oog als hij de woorden hoort die kleine tournel danst als een engel parole d'honneur t is een allerliefst kindje jammer dat ze van geen betere familie is ik zou haar anders bepaald t hof maken misschien trouwen
de oude man was nu echter te zeer vervuld met zijn plan dan dat hij door den uitroep der weduwe achterdocht kreeg en antwoordde haastig neen neen maar ik moet je eens spreken juffrouw zijn we hier alleen
de droge harde grond heeft gretig het vallende water verzwolgen maar op enkele plaatsen is de toevoer te groot geweest en hebben zich plassen gevormd waarin de bliksem als hij neerschiet een ondeelbaar oogenblik weerkaatst
de beweeglijke tongen der kleinstedelingen kwamen in vollen gang en voordat nog t nieuwejaar geboren was wist reeds iedereen dat de viool solist van dien avond een kermisjongen was dien dokter abels uit medelijden had opgenomen en op zijn kosten liet studeeren
laat mij met rust ik kan het niet innemen wil je drinken ja geef mij water veel water en dan wil ik slapen
van het kleine tuintje achter het huis zijn oude viool scheen hem op tafel toe te lachen t was alsof zij hem toeriep goeden morgen zie je me niet hier ben ik
neen hé ik ben zoo lang geworden en veranderd zegt iedereen of hij mij nog altijd met jongejuffrouw zal aanspreken mij dunkt hij moest me maar augusta noemen dat klinkt veel prettiger
terwijl ze de groenachtig grijze oogen dichtknijpt om ze een volgend oogenblik op haar meester te vestigen die onafgebroken zit te rekenen gedurende geruimen tijd telt de pandjesbaas ongestoord verder
maar dat deed ik omdat hij me uitschold en omdat ik op dat oogenblik mijzelf niet was door de muziek die ik hoorde een mooi praatje bromt jakob
dubillard was woedend ongelukkig radeloos zooals alleen een opgewonden franschman vooral een chef d'orchestre die zijn publiek ongaarne teleurstelt kan
in gods naam dan daar heb je vier gulden op een maand met terugkoop voor vier gulden vijftig k zal even het briefje schrijven terwijl hij aan het lessenaartje het bewijs van recht tot wederinkoop schrijft vraagt de oude man hoe heet je
nog bewegen zich keetjes lippen maar dorus hoort geen woorden meer de ademhaling wordt korter en korter zij ziet hem nog even aan als hij zich angstig over haar heen buigt en sidderend vraagt ben je zoo benauwd
het toeval wilde dat op een avond onze solist majôsz een hongaar ongesteld werd en zijn solo die herhaalde malen geannonceerd was niet kon spelen
je bent jaloersch arme dorus in zichzelven denkt hij welk een hartstocht ik kon het niet langer aanzien ik zag dat hij gelukkig was en ik
zeg me nu eens de waarheid wat kwam je hier doen ik kwam den dokter zoeken juffrouw zoo hoe heet je dorus
den volgenden morgen zocht hij zijn grijze overjas en een hoed van lage drukking op deed hetgeen voor hem een zeldzaamheid was een halfhemdje voor
de oogen van den pandjesbaas vestigen zich met een moordlustige uitdrukking op de vrouw als hij met saamgeknepen lippen zwijgt heb je wel gehoord dat de avekaat van den rechter sprak daar moet ik niets van hebben versta je
met zachte hand wischt hij haar de parels van de slapen en met den frisschen palmtak dien hij draagt wuift hij haar koelte toe terwijl hij haar in t oor fluistert
tournel en augusta waren herhaaldelijk op mon repos geweest juffrouw barbara een paar malen en allen waren het eens dat de jongen er veel beter en gezonder uitzag minder zenuwachtig en prikkelbaar was
de grijze muziekmeester was verontwaardigd als passe temps dat was te erg hij bleef bedaard maar kon zijn toorn niet bedwingen
terwijl het wonderkind in een soort van paardrijdsterskostuum uitgedost met een overvloed van krullende lokken en een lustelooze uitdrukking in hare fletsche oogen het publiek aanstaart
mevrouw klonk t eenigszins verwijtend terug albertine k ben dankbaar dat je komt ik kom eens met je schreien guustje over je goeien besten grootvader zei albertine abels nu mevrouw