AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
haar schoenen waren verguld haar japon was met een roode roos versierd en verder had zij een gouden hoed en een herderstaf zij was verwonderlijk schoon vlak bij haar stond een kleine schoorsteenveger zoo zwart als roet maar overigens ook van porselein
dat was een prachtige stad en in het grootste logement nam hij zijn intrek verlangde de allerbeste kamers en zijn lievelingsspijzen want nu was hij immers rijk daar hij zoo veel geld had
neen zei de heks terstond sloeg de soldaat haar het hoofd af daar lag zij nu hij echter bond al zijn goud in haar voorschoot nam het als een pakje op zijn rug stak de tondeldoos in zijn zak en begaf zich regelrecht naar de stad
zijn ladder nam hij ook te baat en nu waren zij op den vloer maar toen zij naar de oude kast keken heerschte daarin heel wat beweging al de uitgesneden herten kwamen met hun koppen te voorschijn richtten hun horens op en draaiden hun halzen om
t is jammer van den aardigen jongen dien zij heeft ik mag dat kereltje inderdaad graag lijden maar zijn moeder deugt niet en de waschvrouw kwam weer bij en men bracht haar in haar armzalige woning waar zij te bed gelegd werd
ga dan spoedig heen en neem den hond zet hem op mijn voorschoot neer doe de kist open en neem zooveel geld als je maar wilt er zit louter koper in
ik weet het sedert vele jaren en sedert den laatsten nacht ik zeg je dat zij wel deugde en god in den hemel zei het ook laat dan de wereld maar zeggen zij deugde niet
zie je dien grooten boom daar wel vroeg de heks en wees naar een boom die dicht in hun nabijheid stond hij is van binnen heelemaal hol je moet op den top daarvan klimmen dan zie je een gat waardoor je je kunt laten zakken en zoo onder in den boom komen
hier lagen drie à vier spellen kaarten die niet voltallig waren en een klein poppentooneel dat zoo goed als het zich liet doen opgebouwd was daarop werd komedie gespeeld en al de dames ruiten zoowel als harten klaveren zoowel als schoppen zaten op de eerste rij en verkoelden zich met haar tulpen
ik zou haar toch wel eens willen zien dacht de soldaat maar daartoe kon hij immers volstrekt geen vergunning krijgen nu leefde hij recht vroolijk ging naar den schouwburg reed in den tuin van den koning en gaf de armen veel geld en dat was heel braaf van hem hij wist nog uit vroegeren tijd hoe ongelukkig het is geen cent te bezitten
en zoo klauterden zij met vele bezwaren door den schoorsteen weer naar beneden en kropen door de pijp en de kolom toen stonden zij in de donkere kachel nu luisterden zij achter het deurtje om te weten te komen hoe het in de kamer gesteld was
en hij zei het tegen zijn moeder wie hij een afgodische liefde toedroeg en hij was verstandig en liefderijk hij vertrok en stak mij zijn gouden ring aan den vinger en zoodra hij het huis uit was riep mijn mevrouw mij binnen
de bokspoot opper en onder krijgsbevelhebber stond waar hij gestaan had en dacht na dat is verschrikkelijk zei de kleine herderin mijn oude grootvader is aan stukken gesprongen en dat is onze schuld dat zal ik niet overleven en daarop wrong zij haar kleine handen
als wij mijn ouden grootvader eerst maar weer heel hadden zei de herderin zou dat erg duur zijn en gemaakt werd hij de familie liet hem in den rug lijmen hij kreeg een goeden spijker door zijn hals hij was zoo goed als nieuw maar knikken kon hij niet meer
ik weet dat een braaf man een handwerksman om je hand gevraagd heeft ik bedoel erich den handschoenmaker hij is weduwnaar en heeft geen kinderen denk daar eens over na
mijn hemel je bent werkelijk ziek zei de andere vrouw het is te hopen dat het maar weer gauw over zal zijn het zal het beste wezen dat ik je naar huis breng maar de wasch dan
zij zagen ver in de rondte ver de wijde wereld in de arme herderin had het zich nooit zoo voorgesteld zij leunde met haar hoofd tegen haar schoorsteenveger aan en toen weende zij zoo geducht dat het goud van haar gordel afsprong
het water stroomde sterk want de sluizen van den molen waren opengezet het beddelaken dreef met den stroom mee de waschvrouw had werk om het vast te houden het had niet veel gescheeld of ik was zelf met den stroom meegesleept zeide zij het is goed dat je komt want ik heb wel een hartsterking noodig zes uren sta ik hier al heb je wat voor mij
zij is in t geheel niet te zien zeiden allen zij woont in een groot koperen kasteel dat door vele muren en torens omgeven is niemand anders dan de koning mag bij haar uit en ingaan want er is voorspeld dat zij met een gemeen soldaat zal trouwen en dat kan de koning niet toestaan
ik diende bij de ouders van den burgemeester eens trof het zoo dat de jongste der zoons de student te huis kwam destijds was ik nog jong een jolig meisje maar eerbaar dat mag ik voor het aangezicht gods zeggen zei de
ik kuste den ring zoodat mijn lippen er van bloedden en daarop gaf ik dien aan mijn mevrouw en zei tegen haar dat ik in de volgende week met den handschoenmaker zou gaan trouwen toen omhelsde en kuste mijn mevrouw mij zij zeide niet dat ik niet deugde maar destijds was ik misschien wel beter
twee halve maken één heel zij deugt niet het is treurig met zulk soort van menschen zeg tegen je moeder dat zij zich moest schamen en word jij maar geen dronkaard maar dat zal je wel worden arm kind ga maar heen
de knaap haalde de flesch te voorschijn en zijn moeder zette haar aan den mond en nam er een fermen slok uit dat doet goed dat verwarmt dat is even goed als warm eten en niet zoo duur drink ook eens beste jongen je ziet er geducht bleek uit je hebt het zeker koud in je dunne kleeren het is dan ook herfst
had bokspooten kleine horens op het hoofd en een langen baard de kinderen in de kamer noemden hem altijd den bokspoot opper en onder krijgsbevelhebber
ik zal wel voor de wasch zorgen komaan geef mij maar een arm de jongen kan wel hier blijven en oppassen totdat ik terugkom dan zal ik het overige wel wasschen dat is immers maar een kleinigheid en de knieën der waschvrouw knikten
er verzamelden zich verscheidene menschen om haar heen de lamme martha liep in het huis om hulp in te roepen de burgemeester en zijn gasten gingen naar het raam toe dat is de waschvrouw zei hij die heeft een beetje te diep in het glaasje gekeken zij deugt niet
je bent een lief beest zei de soldaat zette hem op het voorschoot der heks neer en nam zooveel koperstukken als hij maar in zijn zakken kon bergen deed de kist toen dicht zette er den hond weer op neer en ging de andere kamer in juist zoo daar zat de hond met de oogen zoo groot als
de beide vrouwen liepen slechts langzaam voort de waschvrouw sleepend en waggelend zij gingen het straatje door en kwamen het huis van den burgemeester voorbij en vlak daarvoor viel zij op de straatsteenen neer
je moest mij liever maar niet zoo strak aankijken zei de soldaat want daar vermoei je je oogen maar noodeloos mee en nu zette hij den hond op het voorschoot der heks neer maar toen hij al het zilvergeld in de kist zag wierp hij al het kopergeld dat hij had weg en vulde zijn zakken en zijn ransel met zilver
en martha glimlachte de burgemeester geeft vandaag een groot gastmaal eigenlijk had het afgezegd moeten worden maar het werd te laat en het eten was ook al klaar ik heb het van den huisknecht gehoord zoo even is er een brief gekomen dat zijn jongste broeder te kopenhagen gestorven is gestorven riep de waschvrouw uit en werd
de pet was er geheel op ingericht om in elkaar gerold en in den zak gestoken te worden in zijn armoedige maar zindelijke kleeren met zware klompen aan de voeten stond de knaap daar eerbiedig alsof hij tegenover den koning zelf stond
ja eeuwig en altijd zei hij wil je een meisje nemen dat je acht en eert maar niet liefheeft doch dat kan nog wel komen dat zal wel komen zei hij en daarop gaven wij elkaar de hand
jawel zei de heks geen enkelen cent wil ik hebben alleen moet je voor mij een oude tondeldoos meenemen die mijn grootmoeder vergeten heeft toen zij de laatste maal beneden was welnu bind het touw dan maar om mijn lijf vast zei de soldaat hier is het zei de heks en hier is mijn blauw geruit voorschoot
op dit oogenblik kwam er een oude vrouw aan die er zeer armoedig uitzag zij was aan haar eene been lam en droeg een lange valsche lok over haar eene blinde oog het oog moest door die lok bedekt worden maar zij deed eigenlijk het gebrek nog meer uitkomen
het was een pijnlijke nacht die er nu volgde god weet wat ik leed en streed op den daaraanvolgenden zondag ging ik aan de tafel des heeren opdat het mij licht zou worden het was als een goddelijke beschikking toen ik de kerk uittrad kwam erich mij tegen
en nu bleef er geen twijfel meer in mijn ziel over wij pasten voor elkaar wat rang en stand betreft ja hij was zelfs een welgesteld man en ik ging dan ook naar hem toe greep zijn hand en zei heb je nog zin in mij
de oude bokspoot opper en onder krijgsbevelhebber sprong hoog in de lucht en riep den ouden chinees toe daar loopen zij weg daar loopen zij weg nu verschrikten zij eenigszins en sprongen ijlings in het kastje van de vensterbank
dat kan nergens toe dienen zeide zij bovendien weet ik dat de oude chinees en de vaas met elkaar geëngageerd geweest zijn en er blijft toch altijd nog eenige genegenheid bestaan als men in zulk een betrekking tot elkaar gestaan heeft neen er blijft niets anders over dan de wijde wereld in te gaan
ieder woord dat zij sprak sneed mij als een mes door het hart maar de vrouw had gelijk en dat drukte loodzwaar op mij ik kuste haar hand en stortte bittere tranen en weende nog meer toen ik op mijn kamertje kwam en mij op mijn bed wierp
hij was nu rijk had prachtige kleeren en kreeg zeer veel vrienden die allemaal zeiden dat hij een voortreffelijk mensch een echt ridder was en dat mocht de soldaat graag hooren
maar daar hij alle dagen geld uitgaf en nooit iets ontving hield hij eindelijk bijna niets meer over en nu moest hij de mooie kamers waarin hij gewoond had verlaten en boven op een klein kamertje onder het dak wonen zijn laarzen zelf poetsen en ze met
en nu duurde het maar weinige oogenblikken of al de woorden van den burgemeester waren aan de waschvrouw overgebracht want martha had alles gehoord en zij had er zich over geërgerd dat hij op zulk een wijze tegen het kind over diens eigen moeder en over de weinige droppeltjes sprak die zij gebruikte
de goede martha maakte wat warm bier met boter en suiker klaar dit middel dacht zij was het beste en daarop begaf zij zich naar de rivier waschte heel slecht maar noemde het goed en deed eigenlijk niets anders dan de natte wasch in de mand doen
heb je werkelijk moed met mij door de kachel zoowel door de ijzeren kolom als door de pijp te kruipen dan komen wij in den schoorsteen en daarin weet ik mij wel te bewegen wij klimmen zoo hoog dat zij ons niet kunnen bereiken en heel bovenaan komt men door een gat in de wijde wereld
dan kan jij de twaalfde worden zei de chinees in dezen nacht zoodra het in de oude kast kraakt moet je bruiloft houden zoo waar als ik een chinees ben en daarop knikte hij met het hoofd en viel in slaap maar de kleine herderin weende en keek haar minnaar den porseleinen schoorsteenveger aan
ik acht den arme zeide zij bij god staat hij hooger aangeschreven dan menige rijke maar hier op aarde moet men er zich voor wachten in een verkeerd spoor te komen als men voorwaarts rijdt anders slaat het rijtuig omver en je zult beiden omverslaan
en zoo bereikten zij den schoorsteenrand en daarop zetten zij zich neer want zij waren geducht vermoeid en dat was niet anders dan natuurlijk de hemel met al zijn sterren was hoog boven en al de daken der stad diep beneden
ernstig en toch liefderijk sprak zij tegen mij alsof het god zelf was die tegen mij sprak zij deed mij den afstand gevoelen die er tusschen hem en mij bestond
zij heeft zich doodgedronken zei de burgemeester in den brief die hem de tijding van den dood zijns broeders bracht was de inhoud van het testament meegedeeld en daarin stond dat er zeshonderd daalders aan de weduwe van den handschoenmaker waren vermaakt die vroeger bij zijn ouders gediend had
daar zit een hond op deze heeft oogen zoo groot als een paar theekopjes maar daaraan hoef je je niet te storen ik geef je mijn blauw geruit voorschoot dat kan je op den vloer neerleggen
hij beweerde dat hij macht over haar had en daarom had hij den bokspoot opper en onder krijgsbevelhebber die de kleine herderin tot vrouw wilde hebben toegeknikt dan krijg je een man zei de oude chinees een man die zooals ik bijna geloof van mahoniehout is
nu nam de soldaat zijn intrek weer in de mooie kamers beneden en vertoonde zich op nieuw in prachtige kleeren nu herkenden al zijn vrienden hem terstond en waren heel lief tegen hem
heb je waarlijk moed om de wijde wereld met mij in te gaan vroeg de schoorsteenveger heb je wel bedacht hoe groot deze is en dat wij hier nimmer meer terug kunnen komen dat heb ik zeide zij en de schoorsteenveger keek haar strak aan en toen zeide hij mijn weg gaat door den schoorsteen
met de waschvrouw ging het een weinig beter het warme bier had haar versterkt en de geur van het heerlijke eten had haar goedgedaan hartelijk dank zeide zij tegen martha ik zal je alles eens vertellen als de kleine slaapt
ik zag hem bij het graf staan hij zag er doodsbleek uit en was diep bedroefd maar dat was om zijn moeder later toen zijn vader stierf was hij in vreemde landen en kwam niet weer hier hij is nooit getrouwd dat weet ik hij werd advocaat geloof ik
je bent zeker hoogmoedig geworden sedert je in stukken gesprongen bent zei de bokspoot opper en onder krijgsbevelhebber mij dunkt dat je volstrekt geen reden hadt om zulk een gevaarlijken sprong te doen
als wij eerst maar goed en wel van het tafeltje af waren antwoordde zij ik word niet vroolijk voordat wij de wijde wereld ingegaan zijn en hij troostte haar en wees haar hoe zij haar kleinen voet op de uitgesneden hoeken en het vergulde lofwerk aan den poot van het tafeltje moest neerzetten
ge waart een lieve goede huismoeder zei martha nimmer zal ik vergeten hoe goed gij en uw man voor mij geweest zijt ja dat waren destijds de goede jaren toen je bij ons waart kinderen hadden we nog niet den student zag ik niet meer maar ja ik zag hem toch nog eens maar hij zag mij niet hij was hier bij gelegenheid van de begrafenis zijner moeder
de student was vroolijk en opgeruimd iedere droppel bloed aan hem was goed en rechtschapen een beter mensch is er nooit op aarde geweest hij was zoon in huis ik slechts meid maar wij hadden elkander lief doch in alle eer en deugd een kus is toch geen zonde als men elkaar waarlijk
tegen den morgen voelde zij zich verkwikt en krachtig genoeg zooals zij meende om weer aan haar werk te gaan zij was weer aan het wasschen gegaan daar begon zij eensklaps te beven en viel in onmacht krampachtig sloeg zij met de handen in de lucht deed een enkelen stap en viel neer
en de schoorsteenveger sprak verstandig met haar sprak over den ouden chinees en over den bokspoot opper en onder krijgsbevelhebber maar zij snikte geweldig en kuste haar kleinen schoorsteenveger zoodat hij wel niet anders kon dan zich naar haar te schikken ofschoon het dwaas was
hij kan je tot bokspoot opper en onder krijgsbevelhebbersvrouw maken hij heeft de heele kast vol zilvergoed dat hij in geheime laden bewaart ik wil de donkere kast niet in zei de kleine herderin ik heb hooren zeggen dat hij daarin wel elf porseleinen vrouwen heeft zitten
daar was het stil zij keken naar binnen ach daar lag de oude chinees midden op den vloer hij was van het tafeltje naar beneden gevallen toen hij hen achterna wilde en lag nu in drie stukken op den grond zijn geheele rug was er in één stuk afgegaan en zijn hoofd was in een hoek gerold
den volgenden dag kreeg hij fatsoenlijke laarzen en prachtige kleeren nu was hij van een soldaat een deftig heer geworden en de menschen vertelden hem van al de heerlijke dingen die er in hun stad waren en van hun koning en wat voor een lieve prinses zijn dochter was waar kan men haar te zien krijgen vroeg de soldaat
mijn man kreeg een hevige langdurige ziekte drie vierendeel jaars moest ik hem aan en uitkleeden wij gingen gedurig meer achteruit wij maakten schulden alles wat wij hadden ging verloren en mijn man stierf eindelijk
het was een vriendin van de waschvrouw de lamme martha met de lok noemden de buren haar wat ben je daar weer in dat koude water aan het wasschen je hebt waarlijk wel noodig dat je je een weinig verwarmt en toch maken de booze tongen heel wat ophef van de slokjes die je drinkt
haar hoofd lag op het land maar haar voeten in de rivier haar klompen die zij aangehouden had in elke daarvan zat een bosje stroo dreven met den stroom weg
op den voorgrond bevond zich de groote bloeiende rozestruik deze leverde een prachtig gezicht op om zijnentwil was de teekening ontstaan later op den dag kwamen de twee musschen die hier geboren waren voorbij
maar dat doet er niet toe ik weet immers dat het de duivel is dus zal ik er mij wel in schikken nu heb ik moed maar hij mag niet te dicht bij mij komen nu ik zal het aan mijn toovenaar vragen zei de kleine klaas trapte op den zak en hield er zijn oor aan
hij had er al een van den boer gekregen en zoo had hij dan nu zijn heele kar vol geld nu het paard heb ik goed betaald gekregen zei hij bij zich zelf toen hij te huis in zijn kamer al het geld op een hoop
maar ik ben de oudste liet de derde er op volgen allen werden nu toornig zij sloegen met de vleugels pikten met den snavel en zoo werd de een na de ander uit het nest gegooid daar lagen zij nu met haar toorn zij hielden de kop op zijde en knipten met de naar boven gekeerde oogen
en de bouwmeester had hem op het graf van thorwaldsen geplant waar hij als beeld van het schoone bloeide en zijn roode geurige rozebladeren weggaf om als een herinnering naar verre landen meegenomen te worden
in zeker dorp woonden twee menschen die beiden denzelfden naam hadden beiden heetten klaas maar de een bezat vier paarden en de ander maar een enkel paard om ze nu van elkaar te kunnen onderscheiden noemde men hem die vier paarden had den grooten klaas en hem die maar één paard had den kleinen klaas
jaarlijks dat weet ik van mijn moeder vallen zij af de vrouw van den boer legt ze in en strooit er zout tusschen dan krijgen zij een franschen naam die ik niet kan en ook niet wil uitspreken zij worden op het vuur gestrooid als zij lekker moeten ruiken zie zoo is haar levensloop zij bestaan slechts voor het oog en den neus nu weet je het
ik word er maar moe van haar verder voort te rijden ik zal haar in de rivier werpen drijft zij naar mijn huis toe dan is het goed en doet zij dit niet dan komt het er ook niet op aan nu pakte hij de kist met zijn eene hand beet en tilde haar een weinig op alsof hij haar in het water wilde gooien
op eens namen zij een loopje alsof de wind kwam maar deze kwam niet en dus moesten zij blijven liggen en het water werd weer kalm en effen de rozen spiegelden er zich weer in af zij waren verwonderlijk schoon maar zij wisten het zelf niet want niemand had het haar gezegd
al de musschen zelfs een kraai ofschoon dit al een oude knar was verschrikten hier niet weinig van maar zij vlogen toch achter haar aan om eens te zien wat voor een vreemde vogel het was
eensklaps kwamen er twee paarden aanrijden om gedrenkt te worden een boerenjongen reed op het eene hij had al zijn kleeren uitgetrokken behalve zijn grooten breeden stroohoed
arm beest zeiden alle rozen wees maar niet bang wij zullen je wel verbergen leg je kopje maar tegen ons aan de musch spreidde haar vleugels nog eenmaal uit daarop drukte zij ze vast aan haar lijf en lag dood bij haar burinnetjes de mooie frissche rozen
dat is waarlijk goed betaald zei de groote klaas en snelde naar huis toe nam een bijl en sloeg zijn grootmoeder dadelijk dood zette haar op zijn wagen reed haar naar de stad waar de apotheker woonde en vroeg hem of hij ook een lijk wilde koopen
maar zwijg er dan ook over want anders wordt mij het hoofd afgeslagen en dat zou ik niet heel plezierig vinden zoo kreeg de kleine klaas een schepel vol geld en de waard begroef de grootmoeder alsof het zijn eigen geweest was
wil je mij helpen om het vast te houden vroeg de boer en ging naar de kist toe waarin zijn vrouw den werkelijken koster verborgen had die daarin zat en zich doodelijk ongerust maakte de boer deed het deksel eventjes open en keek in de kist
dat is waarlijk goed betaald zei de groote klaas liep gezwind naar huis nam een bijl gaf aan al zijn vier paarden een slag voor den kop stroopte hun de huid af en reed met deze huiden naar de stad toe
de mooiste dame plukte een der rozen af en verborg deze aan haar boezem nu dachten de musschen dat de rozen hier regeerden en dat het huis om harentwil gebouwd was dat scheen haar nu wel wat te veel maar daar de menschen al hun liefde aan de rozen bewezen wilden zij niet achterblijven
is er iemand daarboven vroeg de boer en keek naar den kleinen klaas op waarom lig je daar ga liever met mij mee in huis nu vertelde de kleine klaas hoe hij verdwaald geraakt was en vroeg of hij hier gedurende den nacht mocht blijven wel zeker zei de boer maar wij moeten eerst wat te eten hebben
nu klom de kleine klaas boven op de schuur waar hij zich neerlegde en zich al heen en weer wentelde om toch recht gemakkelijk te liggen de houten luiken voor de ramen waren niet heelemaal tot boven aan toe en zoo kon hij juist in de kamer zien
de jongen zong als een lijster en reed den vijver in waar deze het diepst was en toen hij den rozenstruik voorbijkwam plukte hij een roos af en stak haar op zijn hoed en nu dacht hij dat hij er wat mooi uitzag en reed verder de andere rozen keken haar zuster na en vroegen zich af waar zou zij wel naar toe gaan
och doe dat niet riep de koster uit de kist laat mij er eerst uit hu zei de kleine klaas en hield zich alsof hij bang was hij zit er nog in dan moet ik hem gezwind in de rivier werpen om hem te verdrinken
zoo gingen de snavels door elkaar en zoo zullen zij na duizend jaren nog door elkaar gaan de musschen deden haar best met eten zij luisterden oplettend toe en schaarden zich zelfs mee in het gelid dit ging haar echter niet goed af
toen verschrikte de groote klaas zoozeer dat hij uit de apotheek op den wagen sprong duchtig op de paarden lossloeg en naar huis reed maar de apotheker en al de menschen dachten dat hij krankzinnig was en daarom lieten zij hem rijden waarheen hij wilde
zij konden een weinig vliegen door oefening leerden zij het nog beter en eindelijk werden zij het eens over een teeken om elkaar wanneer zij elkaar later in de wereld mochten ontmoeten te herkennen het zou in een piep bestaan en in een driewerf herhaald gekrabbel op den grond met den
piep wat zijn zij in aanzien gekomen ja menigeen gelukt het in den slaap wacht daar zit een verwelkt blad dat zie ik heel duidelijk en zij pikten er zoo lang aan totdat het blad
de oudste was een oude vrijster gebleven die geen nest en geen jongen had haar lievelingsdenkbeeld was een groote stad te zien zij vloog daarom naar kopenhagen toe
zoo moet je niet spreken zei de groote klaas het eene paard is immers maar van jou maar toen er weer iemand voorbijkwam vergat de kleine klaas dat hij dit niet mocht zeggen en riep voort mijn paardjes
hoor je mij niet riep de waard nu zoo hard als hij maar kon hier is een glas wijn van uw kleinzoon nog eenmaal riep hij hetzelfde en toen nog eenmaal maar daar zij zich volstrekt niet verroerde werd hij boos en wierp haar het glas in het gezicht zoodat de wijn haar over den neus liep en zij achterover in den wagen viel
daarop keerde hij naar zijn huis terug dat is toch een slechte kerel dacht de kleine klaas hij wilde mij doodslaan het was maar gelukkig dat grootmoeder al dood was anders zou hij haar van het leven beroofd hebben
boven op het dak stond een metalen wagen met metalen paarden bespannen en de godin der overwinning die insgelijks van metaal vervaardigd was bestuurde ze het was het museum van thorwaldsen
wat is dat een leelijk boosaardig dier roekoe roekoe en aller oogen vlamden van toorn schaart je in groepen schaart je in groepen kleine grauwe kleine grauwe
piep zeiden zij en streken met hare staartjes over den grond en keken met één oog naar de rozen zij hadden ze nog niet lang bekeken of zij merkten dat het de oude burinnetjes waren
bij de musschen bloeiden zoowaar de rozen zij spiegelden zich in het water af en de verkoolde balken leunden tegen den vooroverhellenden schoorsteen aan wat is dat hoe komt dat in de kamer van het adellijk kasteel
de jonge musch die in het nest achtergebleven was verbeeldde zich nu heel wat zij was immers de eigenares van het huis maar deze heerlijkheid duurde niet lang in den nacht barstte er een hevige brand uit de vlammen grepen het dak aan het droge stroo vlamde hoog op het geheele huis verbrandde en de jonge musch eveneens
hier is het heel goed om te eten zeiden de musschen de duiven liepen om elkaar heen zetten een hooge borst en hadden innerlijk haar eigene meening zie je die kropduif wel zei er een zie je wel hoe zij de erwten inslikt zij neemt er te veel en dat nog wel de beste
kon ik daar ook maar wat van krijgen dacht de kleine klaas en strekte zijn hoofd naar het raam uit och welk een heerlijken koek zag hij op tafel staan stellig was het daar feest
nu zeide hij toen hij thuis kwam dat zal ik den kleinen klaas betaald zetten ik zal hem daarvoor doodslaan in het huis van den kleinen klaas was zijn grootmoeder gestorven
ja dat gaat niet dat je bij mij blijft als ik vrouw en kinderen krijg beweerde de jongste ik zal wel meer vrouwen en kinderen krijgen dan jij zei de tweede
dien toovenaar moet je mij verkoopen zei de boer vraag daarvoor al wat je maar wilt ja ik geef je er op staanden voet een schepel vol geld voor neen dat kan ik niet zei de kleine klaas bedenk toch hoeveel nut ik van dezen toovenaar kan hebben
huiden wie wil er huiden koopen riep hij weer en aan al degenen die hem vroegen wat de huiden moesten kosten gaf hij ten antwoord een schepel vol geld
wat zegt hij hij zegt dat je de kist maar moet opendoen die daar in den hoek staat dan zal je den duivel zien zooals hij daarin op zijn hurken zit maar je moet het deksel vasthouden want anders mocht hij eens ontsnappen
de paardenharen trokken zich vast om haar poot heen als zou deze doorgesneden worden dat was een pijn een schrik de jongens sprongen toe en pakten den vogel op een onzachte manier beet
dat zul je hebben zei de boer doch die kist daar moet je maar meenemen ik wil haar geen uur langer in huis houden men kan het nooit weten misschien zit hij er nog wel in de kleine klaas gaf den boer zijn zak met de paardehuid er in en kreeg daarvoor een schepel vol geld de boer gaf hem zelfs nog een kar om het geld en de kist daarop mee te nemen
huppelden op het droge en schoongeveegde voorplein van het ridderkasteel de duiven zoowel zwarte als witte en bonte zij schitterden in den zonneschijn de moeders der duiven zeiden tegen haar jongen schaart je in groepen want dat staat veel beter
maar niemand wist dit te zeggen ik zou de wijde wereld wel eens in willen zeide er een maar hier te huis in ons groen is het ook mooi den heelen dag schijnt de zon helder en warm en s nachts fonkelt de hemel nog helderder dat kunnen wij door al die gaatjes die er in zijn wel zien
nu dan moet ik maar buiten blijven liggen zei de kleine klaas en de boerin deed hem de deur voor den neus dicht dicht daarbij stond een groote hooiberg en tusschen deze en het huis een kleine schuur die met een plat stroodak bedekt was
kan hij den duivel ook te voorschijn brengen vroeg de boer ik zou hem wel eens willen zien ja zei de kleine klaas mijn toovenaar kan alles wat ik verlang niet waar vroeg hij en trapte op den zak zoodat hij knarste hoor je wel hij zegt ja maar de duivel ziet er heel leelijk uit je zult hem zeker liever niet willen zien
toen hij daar nu in den nacht zat ging de deur open en nu trad de groote klaas met zijn bijl binnen hij wist wel waar het ledekant van den kleinen klaas stond ging daar regelrecht naar toe en sloeg diens grootmoeder voor het hoofd daar hij dacht dat het de kleine klaas was ziezoo zeide hij nu zal je mij niet meer
piep zei de andere dat durf ik ook wel en nog iets meer en zij huppelde de kamer binnen er was niemand aanwezig dat zag de derde vloog de kamer nog dieper in en riep of heelemaal of in t geheel niet het is overigens een zonderling menschennest en wat hebben ze hier neergezet wat is dat
zijn dat eendekleeren die daar drijven vroegen de jongen van de musschen toen zij de veeren op het water zagen als je wilt vragen doe dan ten minste verstandige vragen zei de moeder
de zon scheen tusschen de bladeren door alles verspreidde den heerlijksten geur om zich heen het was allen te moede evenals ons wanneer wij van de gedachte aan ons geluk vervuld zijn
nu willen we eens hooren hoe het met beiden ging want het is een ware geschiedenis de heele week door moest de kleine klaas voor den grooten klaas ploegen en hem zijn eenig paard leenen dan hielp de groote klaas hem weer met al zijn vier doch slechts eenmaal in de week en dat was des zondags
het was een verre weg dien hij af te leggen had voordat hij bij de rivier kwam en de kleine klaas was niet zoo gemakkelijk te dragen de weg liep vlak voorbij de kerk het orgel speelde en de menschen zongen zoo mooi
huiden huiden wie wil er huiden koopen riep hij door de straten alle schoenmakers en leerlooiers kwamen aanloopen en vroegen wat hij er voor moest hebben
aan den weg stond een groote boerenplaats de buitenluiken voor de ramen waren gesloten maar het licht kon daaroverheen toch naar buiten schijnen daar zal men mij wel willen vergunnen den nacht door te brengen dacht de kleine klaas en ging er naar toe om aan te kloppen
wat was het mij bang te moede toen ik in den zak zat de wind floot mij om de ooren toen je mij van de brug naar beneden in het koude water gooide ik zonk dadelijk naar den grond maar ik stiet mij niet want daar beneden groeit het mooiste zachtste gras
zij bedoelde de sterren zij wist het niet beter wij maken het levendig in den omtrek van het huis zei de moeder der musschen en het zwaluwennest brengt geluk aan zeggen de menschen daarom heeft men ons hier graag
toen nu de kleine klaas weer met het vele geld thuis kwam zond hij zijn jongen dadelijk naar den grooten klaas toe om hem te verzoeken hem een schepelmaat te leenen wat is dat zei de groote klaas heb ik hem niet doodgeslagen dat moet ik toch zelf eens gaan zien en zoo ging hij zelf met de schepelmaat naar den kleinen klaas
toen nu de zon opging kwamen zij aan een groote herberg daar hield de kleine klaas stil en ging er in om wat te gebruiken de waard had zeer veel geld hij was een heel goedhartig man maar erg oploopend
daar boven kan ik wel liggen dacht de kleine klaas toen hij het dak zag dat is immers een heerlijk bed de ooievaar zal wel niet naar beneden vliegen en mij in mijn beenen bijten want op het dak stond een levende ooievaar die daar zijn nest had
een schepel vol geld voor elke huid zei de groote klaas ben je niet wijs riepen allen uit denk je dat we het geld zoo maar bij schepels hebben
ik wil ze niet aanspreken en het is hier leelijk zoo denk ik er over en weg gingen zij op een prachtigen helderen herfstdag men zou haast gezegd hebben dat het nog midden in den zomer was
het zijn musschen lieve beestjes wij hebben altijd den naam gehad dat wij zoo goedig zijn daarom zullen we haar ook veroorloven de korreltjes mee op te pikken zij vallen ons niet in de rede en krabben zoo aardig met de pooten
de kleine klaas bleef op het midden daarvan staan en zei overluid opdat de koster het zou kunnen hooren wat moet ik nu met die lompe kist beginnen zij is zoo zwaar alsof er steenen
ja zei de kleine klaas je hebt mij immers een klein half uurtje geleden in de rivier geworpen maar hoe ben je aan dat prachtige vee gekomen vroeg de groote klaas
nu zal je den goudrok eens zien vliegen zei de grijsaard en liet de musch los die in doodelijken angst wegvloog door de stralen der zon beschenen wat schitterde zij nu
door angst en ontzetting aangegrepen vloog de musch naar huis terug het scheelde niet veel of zij viel machteloos op den grond neer de schaar der vervolgende vogels groeide aan ja enkelen deden zelfs een poging om haar aan te vallen kijk die eens kijk die eens schreeuwden zij allemaal
ik zal je dat wel afleeren zei de groote klaas en nam een knuppel en sloeg het eenige paard van den kleinen klaas daarmee zoo duchtig voor den kop dat het omviel en terstond dood was
al spoedig daarop kwam de groote klaas uit de kerk en nam zijn zak weer op den rug ofschoon het hem toescheen alsof deze lichter geworden was want de oude veehoeder was maar half zoo zwaar als de kleine klaas
zij hadden jongen en ieder hield de hare natuurlijk voor de mooiste en de slimste de een vloog hierheen de ander daarheen en als zij elkaar ontmoetten dan herkenden zij elkaar aan haar piep en aan het driemaal herhaald gekrabbel met den
dat wil ik wel zei de kleine klaas en hij deed nog een grooten steen in den zak bond er het touw stevig om heen en gaf er toen een duw aan plof daar viel de groote klaas in de rivier en zonk dadelijk naar den grond
nu heb je mij al weer beetgehad eerst heb ik mijn paarden doodgeslagen en toen mijn grootmoeder dat is allemaal jouw schuld maar je zult mij niet meer beethebben dit zeggende pakte hij den kleinen klaas om zijn lijf beet en stak hem in zijn zak nam dezen op zijn rug en riep hem toe nu ga ik met je weg en verdrink je
god beware ons riep de apotheker uit je spreekt wartaal zeg zulke dingen toch niet anders kon het je je hoofd wel eens kosten en nu vertelde hij hem omstandig wat voor een goddelooze daad hij begaan had en wat voor een slecht mensch hij was en dat hij er voor gestraft moest worden
zij vloog maar hoe het ook mocht gekomen zijn zoo veel is zeker voordat zij er aan dacht was zij in een strik van paardenharen geraakt die jongens aan een tak vastgemaakt hadden
al de eenden die stil in het water lagen of op haar kop daarin stonden want dat kunnen ze doen zwommen op eens naar den kant toe men zag in de natte aarde de sporen van haar pooten en hoorde wijd en zijd haar gesnater
o dat wil ik met alle plezier doen zei de veehoeder en maakte den zak open waar de kleine klaas nu dadelijk uitkroop wil je nu ook op het vee passen vroeg de grijsaard en kroop in plaats van den kleinen klaas in den zak waarna deze hem dichtbond en met al de koeien en stieren zijns weegs
o dat is ongelukkig riep de waard en sloeg zich met de handen voor het hoofd dat komt alles van mijn opvliegendheid beste kleine klaas ik zal je een schepel vol geld geven en je grootmoeder laten begraven alsof het mijn eigen was
maar ik weet wat voor krommingen de rivier maakt nu eens hier dan weer daar dat is immers een verre omweg neen dan kan men het korter afdoen als men hier aan land stapt en dwars over het veld weer naar de rivier toe loopt daarbij haal ik immers bijna een halve mijl uit en kom spoediger bij mijn watervee
huiden huiden voegden zij hem op een spottenden toon toe ja wij zullen je huid looien zoodat het bloed er bij neerloopt de stad uit met hem riepen zij en de groote klaas moest zich zoo hard wegmaken als hij maar kon want zulk een pak slaag had hij nog nooit van zijn leven gehad
maar toen het water in beweging kwam ging alles door elkander en was het beeld verdwenen twee veeren die de eenden bij het opvliegen verloren hadden dreven heen en weer
wat schittert dat wat schittert dat zei de musch dat zal wel het schoone zijn piep hier is het echter grooter dan een pauw zij herinnerde zich nog uit haar kinderjaren wat haar moeder als het grootste onder het schoone erkend had
wat is hij nu toch gemakkelijk te dragen dat komt zeker omdat ik een psalm gehoord heb zoo ging hij dan naar de rivier toe die diep en breed was wierp er den zak met den ouden veehoeder in en riep hem achterna want hij dacht immers dat de kleine klaas er in zat blijf daar nu maar liggen nu zul je mij niet meer
want zij was maar los overeind gezet en niet vastgebonden wat heb je daar gedaan riep de kleine klaas snelde de deur uit en pakte den waard bij den kraag beet je hebt mijn grootmoeder gedood kijk maar eens er zit een groot gat in haar voorhoofd
moeten we elkaar hier ontmoeten het is een deftige plaats maar er is niet veel te eten dat is het schoone piep en vele menschen kwamen er uit de nevenvertrekken waar de prachtige marmeren beelden stonden en begaven zich naar het graf waarin de groote kunstenaar die de marmeren beelden vervaardigd had rustte
wat bloeien die rozen daar voor het afgebrande huis toch heerlijk riep een voorbijganger uit een bekoorlijker tafereeltje laat zich niet denken dat moet ik hebben
ja zij krabden driemaal met den poot en wel met den linkerpoot en zeiden ook piep daaraan herkenden zij elkaar want het waren de musschen uit het nest op het afgebrande huis
o ik ben volstrekt niet bang hoe zou hij er wel uitzien hij zal zich precies als een koster voordoen foei zei de boer dat is leelijk je moet weten dat ik het niet kan uitstaan een koster te zien
zij vloog naar de plaats toe daar was alles buitengewoon prachtig op de muren waren palmen en takken geschilderd midden op de plaats stond een groote bloeiende rozestruik deze spreidde zijn frissche takken met de vele rozen over een graf uit daar vloog de musch naar toe want zij zag daar verscheidenen van haar soort
stil zei de kleine klaas tegen zijn zak maar te gelijker tijd trapte hij er weer op en nu knarste het er nog luider dan te voren in wat heb je toch in je zak zitten vroeg de boer nu
en ik ongelukkige zei de veehoeder ik ben al zoo oud en kan er nog maar niet in komen doe den zak open riep de kleine klaas kruip er in mijn plaats in dan kom je oogenblikkelijk in den hemel
hij had een verren tocht af te leggen hij moest een groot donker bosch door en nu werd het een verschrikkelijk slecht weer hij raakte heelemaal verdwaald en voordat hij weer op den rechten weg kwam was het avond en te ver om de stad nog te bereiken of voor den nacht naar huis terug te keeren
wat is het toch heerlijk te leven en te bloeien oude vrienden terug te zien en alle dagen vroolijke gezichten het is alsof het een feestdag was piep zeiden de musschen ja het zijn waarlijk de oude burinnetjes wij herinneren ons haar afstamming van den vijver
ik zou wel eens willen weten waarvan de eenden toch zoo geschrikt zijn van ons zeker niet wel is waar zeide ik vrij luid tegen jelui piep de rozen moesten het eigenlijk weten maar die weten niemendal bekijken zich zelf slechts en geven geur van zich ik ben deze burinnetjes van ganscher harte moede
daar kwam ik op terecht en terstond ging de zak open het bekoorlijkste meisje in sneeuwwitte kleederen en met een groenen krans om het natte haar nam mij bij de hand en zei ben je daar kleine klaas daar heb je vooreerst eenig vee een mijl verder op den weg staat nog een heele kudde die ik je wil geven
heb je hier in de stad een postje gekregen vroegen de musschen de rozen knikten zij herkenden haar grauwe burinnetjes en verheugden er zich over dat zij ze
het rookte nog geducht uit het puin maar daar buiten stond frisch en bloeiend de rozestruik en spiegelde iedere bloem iederen tak in het heldere water af
toen de avond viel en de muggen in de warme lucht en in de roode wolken dansten kwam de nachtegaal en zong voor de rozen dat het met het schoone eveneens gesteld was als met den zonneschijn in deze wereld en dat het schoone eeuwig leefde
nu zag ik dat de rivier een grooten straatweg voor de bewoners van het water vormde onder op den grond liepen en reden zij juist van de zee af en het land in tot daar waar de rivier eindigde daar was het vol bloemen en frisch gras de visschen die in het water zwommen schoten mij voorbij de ooren evenals hier de vogels in de lucht
ik heb het gezang van dezen vogel heel goed begrepen zeiden de jonge musschen slechts één woord was mij niet duidelijk wat beteekent het schoone dat is volstrekt niets hernam de moeder
wat waren er daar mooie menschen en wat was daar voor vee dat in grachten en in slooten graasde maar waarom ben je dadelijk weer naar boven gekomen vroeg de groote klaas dat zou ik niet gedaan hebben als het daar beneden zoo mooi is
maar inzonderheid den grooten met bloemen bezaaiden rozestruik gezien deze bedekte den muur en hing over het water heen waarin men alles als op een schilderij zag met dit onderscheid nochtans dat alles ondersteboven stond
de vrouw ontving beiden zeer vriendelijk dekte de tafel en zette hun een grooten schotel met gort voor de boer had honger en at met den meesten smaak maar de kleine klaas kon zich niet weerhouden aan het heerlijke gebraden vleesch den visch en den koek te denken die zooals hij wist in den oven stonden
waar heb je toch al dat geld vandaan gekregen vroeg hij en zette groote oogen op toen hij alles zag wat er nog bijgekomen was je hebt mijn grootmoeder doodgeslagen maar mij niet zei de kleine klaas die heb ik nu verkocht en er een schepel vol geld voor gekregen
och hemel och hemel zuchtte de kleine klaas in den zak en draaide en keerde zich al maar het was hem niet mogelijk het touw los te krijgen nu kwam er een stokoude veehoeder aan met sneeuwwit haar en een grooten stok in de hand
des zondags vroeg kwam de jonge vrouw de deur uit plukte een handvol van de mooiste rozen en deed ze in een glas met water dat zij op de kast neerzette nu kan ik zien dat het zondag is zei de man en gaf zijn vrouw een kus
daar stond een groote tafel gedekt met wijn en gebraden vleesch en een heerlijken visch er op de boerin en de koster zaten aan tafel maar niemand anders zij schonk hem in en hij stak zijn vork in de visch want dit was zijn lievelingskost
morgen zei hij tegen den kleinen klaas je bent er van morgen al vroeg op uitgegaan ja zei de kleine klaas ik moet met mijn grootmoeder naar de stad toe zij zit op den wagen en ik kan haar niet in huis brengen wil je haar niet een glas wijn geven maar je moet heel luid spreken want zij kan niet goed hooren
dat was ook de reden waarom de koster naar zijn vrouw toe gegaan was om haar een bezoek te brengen daar hij wist dat haar man niet thuis was en de goede vrouw zette hem daarom het heerlijkste eten voor dat zij maar had
er verliepen jaren en dagen de duiven hadden dikwijls gekord die boosaardige dieren de musschen hadden het in den winter erg te kwaad met de kou gehad en in den zomer vroolijk geleefd zij waren allemaal verloofd of getrouwd of hoe men het noemen wil
dat zal den grooten klaas ergeren als hij verneemt hoe rijk ik door mijn ééne paard geworden ben maar ik wil het hem toch niet met ronde woorden zeggen nu zond hij een jongen naar den grooten klaas toe om van hem een schepelmaat te leenen
o dat is een toovenaar zei de kleine klaas hij zegt dat wij geen gort behoeven te eten want dat hij den heelen oven vol gebraden vleesch visch en koek getooverd heeft
op het adellijk kasteel heeft men twee vogels met groene halzen en een kam op den kop die kunnen hun staart uitspreiden als een groot wiel en deze heeft allerlei kleuren zoodat het zien daarvan aan de oogen zeer doet
ach nu heb ik geen paard meer zei de kleine klaas en begon te weenen daarop stroopte hij het paard de huid af en liet deze goed in den wind drogen stopte haar toen in een zak dien hij op den schouder nam en begaf zich naar de stad om zijn paardenhuid te verkoopen
komaan help mij dan maar gauw zei de groote klaas anders krijg je een pak slaag en zoo kroop hij in den grooten zak die dwars over den rug van een stier gelegen had doe er een steen in anders vrees ik dat ik niet naar beneden zal zinken zei de groote klaas
piep zeiden de musschen het bestaat niet het ziet er maar uit alsof het iets was piep dat is het schoone kan jij het begrijpen ik niet en zij vlogen weg want er kwamen menschen in de kamer
nu trok hij zijn grootmoeder haar zondagsche kleeren aan leende van zijn buurman een paard spande dit voor den wagen en zette zijn grootmoeder op de achterste bank zoodat zij er niet kon uitvallen als hij reed en zoo reden zij weg en gingen het bosch door
de vrouw verborg in aller ijl het heerlijke eten en den wijn in haar oven want als haar man dit te zien gekregen had dan zou hij zeker gevraagd hebben wat dit moest beteekenen och och zei de kleine klaas boven op zijn schuur toen hij het eten zag verdwijnen
ik zal ze wel eens plukken zei de kleine musch die nog geen veeren had in het boerenhuis woonde een jeugdig echtpaar zij hadden elkander hartelijk lief zij waren vlijtig en flink het zag er alles heel knap bij hen uit
het was een rondreizende vroolijke grijsaard toen hij de musch zag die de jongens meegebracht hadden en waarmee zij zooals zij zeiden niet veel ophadden vroeg hij willen we haar eens heel mooi maken
wie is het en hoe kom je er aan vroeg de apotheker het is mijn grootmoeder zei de groote klaas ik heb haar doodgeslagen om er een schepel vol geld voor te krijgen
wat is dat zei de groote klaas en liep dadelijk naar den kleinen klaas toe waar heb je al dat geld toch vandaan gekregen o dat is voor mijn paardenhuid die heb ik gisteravond verkocht
daarop ging hij naar huis maar toen hij bij den kruisweg kwam ontmoette hij den kleinen klaas die zijn vee voortdreef wat is dat zei de groote klaas heb ik je niet verdronken
in de tulp echter stonden witte menschen deze waren van marmer enkele ook van gips doch met musschenoogen bekeken komt dat al zoo wat op hetzelfde neer
allen stonden in een eerbiedige houding rondom het graf van thorwaldsen en enkelen raapten de afgevallen rozebladeren op en staken deze bij zich zij waren uit verre landen gekomen een uit het machtige engeland anderen uit duitschland en frankrijk
het water dat nog kort te voren zoo blank en glad als een spiegel was kwam in hevige beweging nog kort geleden had men daarin iederen boom iederen struik in de nabijheid het oude boerenhuis met de gaten in het dak en het
de menschen hadden hun beste kleeren aangetrokken en gingen met hun gezangboek onder den arm naar de kerk om den dominee te hooren preeken zij zagen den kleinen klaas die met vijf paarden ploegde en deze was zoo in zijn schik dat hij al door weer met zijn zweep klapte en riep voort mijn paardjes
piep klonk het uit het nest waar zou moeder toch blijven dat is onbegrijpelijk het zal toch geen streek van haar zijn en moeten beteekenen dat wij nu maar voor ons zelf moeten zorgen het huis heeft zij ons nagelaten maar aan wie van ons moet het nu toebehooren als wij ook familie krijgen
waar is het huis vroegen zij waar is het nest piep alles is verbrand en onze overmoedige zuster ook dat heeft zij er nu van dat zij het nest wou behouden de rozen zijn er goed afgekomen daar staan zij nog met haar roode wangen die treuren zeker niet over het ongeluk van haar
ja zei de kleine klaas dat is juist slim van mij gehandeld je hebt immers wel gehoord dat ik je verteld heb dat de zeemeermin tegen mij zei dat er een mijl verder op den weg en met dien weg bedoelde zij natuurlijk de rivier want zij kan nergens anders naar toe komen nog een heele kudde vee voor mij stond
ik zal het waarlijk niet meer zeggen hernam de kleine klaas maar toen er al spoedig daarop weer menschen voorbijkwamen en hem toeknikten werd hij blijde en dacht dat het toch wel heel deftig moest staan dat hij zoo vijf paarden had om zijn land te beploegen nu klapte hij andermaal met zijn zweep en zei voort mijn paardjes
o je bent toch een gelukkig man zei de groote klaas zou je denken dat ik ook watervee kreeg als ik op den bodem der rivier kwam ja dat denk ik wel zei de kleine klaas
nu hoorde hij iemand op den straatweg aankomen en naar het huis toe rijden dat was de man der boerin die naar huis terugkeerde die man was goed genoeg maar hij had de verwonderlijke eigenschap dat hij geen koster kon uitstaan als hij een koster in het oog kreeg dan werd hij razend
och maak het zoo erg niet nu begaven zij zich naar de rivier toen het vee dat dorstig was het water zag liep het zoo hard als het kon naar het water om te drinken kijk maar eens hoe het zich voortspoedt zei de kleine klaas het verlangt er al naar om weer op den bodem der rivier te komen
onder de tafel aan zijn voeten had hij den zak met de paardehuid er in neergelegd want wij weten immers dat hij zich ter wille daarvan op weg begeven had om deze in de stad te verkoopen de gort wilde hem maar niet smaken en daarom trapte hij op zijn zak en de droge huid in den zak maakte nu een knarsend geluid
zij gingen zitten lazen in het gezangboek en legden hun handen in elkaar de zon bescheen de frissche rozen en het jonge echtpaar dat verveelt mij geducht zei de moeder der musschen die uit het nest vlak in de kamer kon zien en vloog weg
nu zette de groote klaas zijn zak met den kleinen klaas er in dicht bij de kerkdeur neer en dacht dat het niet kwaad zou zijn de kerk in te gaan en een psalm aan te hooren voordat hij verder ging de kleine klaas kon er immers niet uit komen en al de menschen waren in de kerk zoo ging hij er dan in