AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
stelde een meisjeskopje voor met blanke rozen omkranst het marmerbleek voorhoofd tegen een wit kussen rustend den glimlach van een vroegen dood op de kinderlijke trekken lang was hij er voor blijven peinzen de armen gekruist over de borst de lippen strak gesloten het voorhoofd in diepe plooien gefronst
hij geen acht op mijn toespelingen zelfs nadat ik zijn aandacht natuurlijk op eene zijdelingsche manier gevestigd had op de uitstapjes van zijn vrouw naar arnhem kwam hij mij een paar dagen later vertellen dat bertha zondags een oude vriendin van haar moeder bezocht
kom morgen met den eersten trein naar arnhem ik wacht je aan het station wij zullen den heelen dag ongestoord te zamen kunnen doorbrengen verlangend strek ik de armen naar je uit mijn vriend mijn steun mijn levenslust mijn eenige schat op aarde
weer sloeg zij de armen om zijn hals en zonk haar hoofd bleek zwijmeldronken achterover en tonie drukte haar een laatsten kus op den mond en nog een en nog een zij konden niet scheiden
bedekte het kuische lijf der capitolijnsche venus die op de gebeeldhouwde antike kast prijkte met zijn weelderigste kussen en gloeide op de vergulde lijst om het portret van tonie's vader dat achter haar hing
inbreker je bent gesnapt ik zou je kunnen neermarcellus emants een drietal novellen schieten als een hond maar ik wil mij herinneren dat ik je eenmaal de vriendenhand heb gereikt tusschen mannen van eer wordt zulk een zaak op deze wijze afgedaan
ik wil er in gelooven als ik altijd bij je kan zijn mijn hoofd tegen je aangeleund je hand op mijn voorhoofd gelijk nu ja indien er een eeuwige gelukzaligheid is dan moet zij z wezen
het stijve been op een wiegstoeltje uitgestrekt dat de gedienstige oude had aangeschoven het was koud in het ruime vertrek en door de witte hozen waaronder stoelen sofa's de vergulde kroon de luchters en de spiegel verborgen waren als teergevoelige planten onder het beschuttend stroo
wien van ons beiden denk je dat het dieper grieft wanneer je als een dief en inbreker hier binnenkomen moet jou die alles om mijnentwil doen kunt of mij die den schijn moet dragen dat ik zulk een vernedering verg
ook op dezen brief had bertha spoedig antwoord ontvangen maar nadat zij aanstonds een derden een marcellus emants een drietal novellen vierden en vijfden zelfs zonder de zijnen aftewachten verzonden had smeekte hij haar voorzichtig te wezen en de omstandigheden niet te tarten die elk oogenblik wandelheems aandacht op zulk eene drukke correspondentie konden vestigen
terwijl een kolossale herfst glimmend van pas opgezette verf op den ezel prijkte die bij het geopend venster stond tonie had in het laatste halfjaar weinig uitgevoerd uit gelderland weergekeerd had hij het gevoel gehad dat hij van een jarenlange reis terugkwam
die pijn deed goed de zweep die hem op dat oogenblik gegeeseld had zou hij dankbaar zijn geweest gelijk de zieke den heelmeester dankbaar is die het mes in het brandend gezwel heeft durven zetten
de laatste die bezig was tot een tweede lidteeken te genezen had hem het eereteeken weer ontrukt en met gebogen hoofd liep hij rond omdat hij vreesde dat men den sluipenden dief in hem zien zou die naar het goed van anderen zijn handen had uitgestrekt
toen het uur van scheiden sloeg kon tonie t zich niet begrijpen dat zij achterblijven moest want hij was reeds aan haar gewend alsof zij vele weken lang gehuwd waren geweest op dezen dag van rein genot volgden er vele dergegelijken
den held eener eenige liefde met eerbiedige bewondering geplaatst had hij had niet gedacht dat marcellus emants een drietal novellen tonie zwak kon zijn en t was hem of hij vergiffenis voor den trouwelooze moest smeeken aan het lijdend gelaat der gestorven bruid dat plotseling voor zijn verbeelding oprees
toch wist hij zich te vermannen en zoodra zij de armen uitstrekte wees hij haar gebiedend terug zeg mij wat je verlangt bertha aangemoedigd door zijn zachteren toon antwoordde zij nu
toen hij niets meer verlangde stookte zij eerst de kachel op die de wind weldra rood deed gloeien en zette zich daarna aan zijn zijde neer zij spraken over hetgeen zij te zamen op rosorum hadden doorleefd de burgemeester de griffier fokke allen passeerden de revue wat zou de laatste jaloersch zijn indien hij hen nu kon zien
een nijdige blik schoot uit wandelheems oogen hij prevelde iets onverstaanbaars reikte tonie een pistool over wees hem op een geopende doos die onder de tuinbank stond en zeide laad ginds zijn patronen
doch ook al had hij niets gezien het kon hem niet ontgaan zijn dat de stroefheid van zijn vriend tegenover het vrouwtje dat hij zoo platonisch vereerde een merkwaardige wijziging had ondergaan
mevrouw hier kan van haten geen sprake zijn maar ik wil dat u mij haat ik kan uw onverschilligheid niet dragen zij zou mij krankzinnig maken
was evenzeer een aangenomen rol als de onverschilligheid die hij tegenover bertha zelve veinsde inderdaad verlangde hij niets liever dan haar op een fout te kunnen betrappen hij nam t haar kwalijk dat hij de minste was en zocht door plagerij te verhelpen wat hem aan gezag ontbrak
aan de betoovering die je op mij uitoefent kan ik geen weerstand bieden den eersten avond reeds dat ik je zag heb je een indruk op mij gemaakt dien ik vergeefs poogde te vernietigen
juist had de kolonel zijn eerste halfje cognac grog marcellus emants een drietal novellen met een schilletje besteld toen de deur toeklapte en de burgemeester in een dikke winterjas gedoken was binnengetreden met een algemeene verwelkoming werd hij ontvangen
over wandelheem spraken zij niet over rosorum weinig spoedig kwamen zij op haar levensloop terug dien zij hem eenmaal met korte woorden had geschetst zij vertelde nu hoe zij vol illusiën met een onvergefelijke lichtzinnigheid had aangevangen waarvoor zij thans dagelijks bitter boeten moest
eerst wilde ik hem naloopen en aanspreken maar ik dacht ach wandelheem zal mij wel kunnen zeggen hoe hij t maakt van een artiest kan men niet vergen dat hij zich na een jaar nog een dorpsburgemeester herinnert hij heeft twee dagen in den vergulden ploeg gewoond
tonie had medelijden diep medelijden met het vrouwenhart dat om liefde smeekte hij zag t nu duidelijk in dat ook hij niet leven kon zonder een wezen dat hem beminde en waarvoor hij zorgen kon
had eenmaal zoover gevorderd slaagde hij er in den luitenant die vroeger in arnhem had gelegen over de rijke arnhemmers zijn geheelen voorraad lang vergeten familie schandalen en kernachtige anecdoten te doen uitkramen
neen bertha je hebt mij voortgesleept op een weg die ons beiden naar een moeras voert waarin wij moeten verzinken doch van nu af ga ik geen stap verder stil antwoord niet het zou tot niets leiden ik ben besloten ik wil besloten zijn vaarwel
den geheelen dag dwaalden zij door arnhems omstreken rond en te zamen aten zij bij een oude vriendin van haar moeder een weduwe die wandelheem haatte bertha had haar verwittigd dat zij met een harer neven komen zou
novellen slaaf in het juk als het paard in den slag als de regendroppel in den storm voelde hij zich voortgezweept hij boog het hoofd en ging maar eerst nam hij van den muur het marmerbleeke kopje met de gesloten oogen en den krans van rozen af
op het dessert wilde fokke een fijne flesch schenken maar wandelheem wees zijn aanbod dankend af zooals t heette omdat veel wijn hem te zenuwachtig maakte en voor zijn vrouw in t geheel niet deugde
nauwelijks had fokke de voordeur dichtgetrokken of een postbode schelde aan en bracht een brief hij kwam van bertha den zaterdag en zondag zou wandelheem in deventer doorbrengen nog eenmaal moest zij tonie spreken over een zeer gewichtige zaak indien er nog een vonkje van het oude gevoel in hem gloeide mocht hij haar bede niet weigeren
waarom zou hij zich nog langer in koude zelfzuchtige redeneeringen verschansen tegenover een vrouw die de onbaatzuchtigste toewijding waardig was neen het moest er uit en hij zeide t haar voor de eerste maal bertha ik heb je lief
ja een enkel woord van liefde zou haar voldoende zijn al wat zij nog verlangde was troost te mogen schenken en steun te ontvangen dat zou hij haar immers niet weigeren
eindelijk ging hij langzaam naar haar toe sloeg zijn arm om haar middel en zeide haar in t oor marcellus emants een drietal novellen bertha eenmaal zal je inzien hoe hoog ik je liefde waardeerde toen ik weigerde er misbruik van te maken ik zou je zoo gaarne gelukkig zien en mag toch niets voor je doen
houdt er immers nog altijd een vreemdelingen boek op na mijnheer ginter zeker mijnheer wandelheem mag ik er even een blik in werpen wel stellig hier is t ga er bij zitten wien zoekt u misschien kan ik helpen
dit alles heb ik u willen zeggen niet omdat ik een genadig oordeel afsmeek o denk dat niet ik wil slechts dat u weet wie u haat wanneer u als onfeilbaar rechter een streng vonnis over mij velt
wandelheem moest wederom van zaterdag tot maandag te deventer zijn s zondags reisde de burgemeester nooit voor dag en dauw zou zij vertrekken om eerst wanneer het donker was terugtekeeren er bestond niet het minste gevaar
daarom moeten wij elkander nooit wederzien en het aan den tijd overlaten een wonde te heelen die al onze zorgen slechts immer grooter zouden maken o spreek zoo niet spreek zoo niet
zag ik je niet honderdmaal liever met opgericht hoofd hier ingaan voor iedereen wat je nu alleen voor mij bent de heer van mijn hart ik kan weinig maar toch iets doen en daarom verzocht ik je nog eenmaal te komen
hij verachtte hem en kon tegelijkertijd in zijn binnenste de vraag niet smoren wie op dat oogenblik de verachtelijkste van hen beiden was hij speelde met liefde hij speelde met zedelijkheid hij speelde met zijn mannelijke waardigheid en dat spel walgde hem
tart het gevaar niet bertha zoo eindigde hij één dag van genoegen zou ons beiden levenslang ongelukkig kunnen maken de brief dien hij thans in handen hield bevatte niet alleen haar antwoord op den zijne maar ook een tweede uitnoodiging volkomen aan de eerste gelijk
maar dan ben je ziek ziek ja dat is het ware woord ik ben ziek ellendig ongeneselijk ziek tonie ondanks je koppigheid heb ik je tot heden toe voor een verstandig man gehouden maar ik begin er nu aan te twijfelen
langzamerhand was tonie weer aan het werk gekomen en naarmate hij aan de kunst hare vroegere rechten op zijn toewijding hergaf raakte bertha's beeld verder op den achtergrond
aanstonds had hij een telegram gezonden waarin hij marcellus emants een drietal novellen zich verhinderd meldde en er bijgevoegd brief volgt over den brief had hij lang nagedacht haar kort en bondig te verklaren dat alles tusschen hen uit was en blijven moest zou ongetwijfeld het verstandigst zijn geweest maar dit was hem onmogelijk
had hij dan den eersten onaangenamen indruk dien haar schel blauwe oogen en haar opgewipt neusje hem gegeven hadden zoo geheel kunnen vergeten dat hij haar innemend ja mooi had gevonden
fokke zat bij zijn vriend onder het uitblazen van dikke rookwolken had hij hem duchtig de les gelezen hij noemde t een schande in een heel jaar niet meer dan drie stukken onder handen te hebben genomen geen van drieën afgewerkt het laatste zelfs amper aangezet
wij moeten iemand uitkiezen van wien wij groote geschenken kunnen verwachten ging bertha voort hopende door dit argument krachtig op wandelheem te kunnen werken evenwel alsof zij vreesde dat het al te krachtig blijken mocht en hem er toe brengen kon bij een zijner oude vermogende vrienden aantekloppen voegde zij er
was het weder gunstig dan bleven zij tot laat in den avond bij elkander regende het dan scheidden zij vroeger maar trotseerden onder marcellus emants een drietal novellen een parapluie dicht bijeengedrongen de stortbuien zoolang dat zij elkander alles hadden medegedeeld wat zij in de zeven weekdagen overdacht en verricht hadden
een bevel aftewachten bracht dirk hem zijn halve flesch bordeaux een paar slagen gingen voorbij de kolonel pruttelde ook al over slechte kaarten op eens richtte de burgemeester het woord tot wandelheem
alsof zij zag dat hij weifelde voer zij plotseling op een veel krachtigeren toon voort ik heb op een middel gedacht om je een recht te geven hier zoo dikwijls te komen als je zelf verlangt en marcellus emants een drietal novellen ik heb het gevonden ja wat meer is ook hij keurt het goed en is van plan je zelf te vragen of je peet van ons kind wilt worden
een miasmenrijke atmosfeer van laffe hatelijkheid en kwalijk bedwongen kleingeestige driften waarin het leven verkankerde en giftig werd maar bertha drukte hem zacht de hand
heete tranen biggelden langs zijn wangen diepe zuchten welden op uit zijn borst een hemel van geluk brak met verblindenden glans open de engel der liefde strekte haar armen naar hem uit hij zonk er in neer en het weergalmde in zijn ziel
snel scheurde hij den omslag open las de drie bladzijden door herlas de laatste regels met gefronste wenkbrauwen en frommelde het papier ineen dat tusschen zijn vingers knitterde het was juist acht dagen geleden dat in bertha's brief de volgende regels waren voorgekomen
dat ik echter bedrogen kon zijn die in plaats van een man een zenuwachtigen lafaard een marcellus emants een drietal novellen karakterloozen dwingeland kreeg daaraan dacht hij niet loop zoo hard niet klonk wandelheems stem achter hen zij vertraagde den pas
kan je morgen niet waarom kan je morgen niet jakob heeft ons ten eten gevraagd bij zijn zuster die zooals je weet te monster woont daar is op het oogenblik een nichtje gelogeerd nou snoepig hoor is je winter al klaar
stroo bijzonder ongezellig maar wandelheem's voet had het mollig tapijt gevoeld zijn blik schatte de waarde der groote chineesche vazen op den schoorsteenmantel en zijn verbeelding maakte hem voor een oogenblik heer en meester van al wat hij zag en al wat hij vermoedde
ik bedoel niet alleen iemand die rijk is maar die ook gaarne geeft en waar zou je zoo'n iemand willen zoeken bijvoorbeeld in den schilder die verleden najaar hier woonde mijnheer upbergen die is rijk en heeft geen familie
de couranten hadden hem geen nieuws gebracht van zanten was saai omdat het mikpunt voor zijn aardigheden de burgemeester afwezig bleef en de griffier in een feuilleton verdiept was sedert den vorigen zondag had kamper zijn huis niet verlaten
ik wil fier der kwaadsprekende wereld in de oogen durven zien onbesmet je waardig blijven en voor jou alleen dit dorre leven dragen o heb mij lief dat is al wat ik vraag mijn eerste mijn eenige liefde
hij schreef haar dus dat zij lichtvaardig had toegegeven aan een goede maar onverstandige opwelling hoe gemakkelijk kon het niet gebeuren dat de burgemeester of een andere van wandelheem's kennissen haar zag vertrekken of tegenkwam in arnhem wat zou zij haar man antwoorden wanneer hij haar dan rekenschap vroeg
zij perste haar lippen op zijn mond zij wisten elkander niets meer te zeggen van beider leven kenden zij alles hun geheimste gedachten hadden zij geopenbaard in woorden hadden zij weggeschonken wat woorden kunnen geven in duizenden kussen had het eerste opbruisende gevoel zich een
zeg dat niet heb geen berouw van den zonnestraal dien je in mijn ellendig bestaan hebt geworpen al moesten wij nu voor eeuwig scheiden ik zou je mijn leven lang dankbaar blijven voor het eenig oogenblik van rein geluk dat ik ooit heb mogen genieten
in de societeit waren de speeltafeltjes die in de korte zomer avonden vele weken lang niet werden opengeslagen allen reeds een paar zaterdagen weder in gebruik genomen en had wandelheem die nooit meespeelde maar naast een der partijen toekijkend zijn half fleschje dronk al menig belangwekkend spel met zijn kalme aandacht vereerd
ook in den hernieuwden omgang met vrienden en kennissen begon hij zich te schikken fokke die eenige dagen na zijn terugkomst hem op straat koel de hand had gedrukt zonder over bertha een woord te spreken was van lieverlede weer de getrouwe oplooper geworden die hem in zoo menige sombere bui had verrast en getroost
het antwoord was een wezenlooze blik geweest die hem noopte zijn vraag te herhalen daarop had tonie hem nog een oogenblik star aangezien toen met de hand over het voorhoofd gestreken den ontwakende gelijk die zich van alles beroofd ziet nadat een hevige vuistslag hem bedwelmd heeft doen
hij zag t hoe zij minachtend de schouders optrok en haar lip omhoog krulde zooals zij voor haar man en voor fokke deed neen bij god hij kon geen lafaard zijn
tastend bereikte hij het venster opende de blinden en schoof het raam omhoog hij bukte t hoofd om zich door de opening heen te wringen had reeds één voet buiten gezet toen een hand hem in de borst greep en een pistool hem op den mond werd gezet vaalblauw viel het maanlicht op wandelheem's bleek gelaat
het tapijt was niet leelijk maar een deventersch zou veel rijker staan ook gaf één kroon te weinig licht voor zulk een groot vertrek waarom niet in elken hoek een lamp op een hoog voetstuk geplaatst dat zou immers tegelijkertijd tot sieraad strekken
hij gevoelde behoefte zich voor een oogenblik in zijn denkbeeldige heerschappij te verdiepen de zitkamer moest opgeknapt worden alles zag er te eenvoudig te alledaagsch uit er was te weinig goud in behangsel en verf
in de lade legde hij t neer en bedekte het met de verdroogde bloemen die eenmaal op haar voorhoofd hadden gerust het was zijn verleden dat hij begroef hij begreep het nu dat niet de wereld rond hem maar hij zelf hij zelf alleen veranderd was tweemalen had de smart haar scherpste pijlen op hem gericht
wat heerschte er dan tusschen die vrouw en hem was t haat die hem bezielde was t minachting was t medelijden was t nieuwsgierigheid hij vroeg t zich af en vond geen antwoord zijn oog dwaalde verlegen rond en ontmoette geen rustpunt voor zijn vervolgden blik
hij schonk haar nogmaals in maar nu weigerde zij te drinken zij werd zenuwachtig en dat kwam van den wijn zij wist het zeker neen het kon niet waar zijn zoovele jaren lang had zij zich niet vergist wanneer zij maar eerst tot bedaren gekomen was zou zij alles wel anders inzien het was de wijn niets anders dan de wijn
hij noemt dat haar ijskoude eerbaarheid wanneer hij in een vertrouwelijke bui is viel van zanten hem in de rede maar de burgemeester deed alsof hij hem niet hoorde en ging op zijn vingers bijtende voort
de kruideniersvrouw van het dorp was ook mooi en toch kwam het in niemands hoofd op den kruidenier te benijden wrevelig rees hij uit zijn leuningstoel overeind om de schilders tegemoet te gaan die hem dankten voor de genotvolle wandeling hun verschaft
dan doorleefde hij den zonderlingen dag weer van het begin af eindig de met bertha aantezien en voelde dat zij hem zijn blik teruggaf met een kracht alsof zij in het binnenste van zijn ziel wilde lezen
van tijd tot tijd drukte tonie een langen kus op haar zachte hand en die kus bracht lafenis geen bedwelming aan was t de invloed van de plechtige rust die over velden en bosschen lag uitgespreid was t de werking van den lente adem die den brand der driften nog niet kende
met deze woorden stoof tonie de kamer uit en de donkere trap af hij vergat dat de voordeur gesloten was en herinnerde t zich eerst na meerdere vergeefsche rukken toen ging hij haastig de voorkamer binnen bevreesd dat bertha naar wie hij niet had omgezien hem mocht volgen
uit dezen onaangenamen toestand redde hem wandelheem door de vraag of hij de stad arnhem goed kende hij antwoordde ontkennend het spreken ging beter dan hij gedacht had
hij trok een tweede pistool uit zijn jaszak en hield tonie de beide wapenen voor ik weet echter dat je niet schieten kunt en wil geen misbruik maken van mijn overmacht vraag mij vergiffenis in bertha's tegenwoordigheid en je kunt ongedeerd vertrekken
onder het wegrijden kon bertha de opmerking niet weerhouden dat zulk een vrijgevigheid weinig in overeenstemming was met hunne middelen vrij barsch kreeg zij tot antwoord dat hij marcellus emants een drietal novellen er voor bedankte door zulke menschen van kaalheid te worden beschuldigd zij antwoordde niets en bleef zwijgen totdat het rijtuig voor het hôtel de arend
en al wat je geven kon was een dor geraamte nog is het tijd laat ons niet wachten totdat het te laat wordt ondanks al de vrouwelijke slimheid waarmede je zijn argwaan slapend hebt gehouden wordt zijn aandacht eenmaal opgewekt en wat dan
dit ontbrak er nog aan neen bertha de maat is vol o waarom hebben wij niet dadelijk die onzinnige neiging verstikt zoodra zij ontwaakte in ons hart dit was misschien al te moeilijk wij wisten niet wat wij deden wij waren krankzinnig toen wij van liefde spraken maar daarna hebben wij volop tijd gehad om natedenken en wat zwakheid was is misdaad geworden
zoodra zij mij de deur opendeed ging tonie voort kende ik het vreeselijk geheim dat zij mij niet had durven schrijven zij wordt moeder een slag in het gezicht had mij niet heviger kunnen treffen ik kon het niet gelooven en kon er niet aan twijfelen
van die grap had hij echter weinig genoegen de drie jongsten bleven hem zwijgend met open monden aanstaren de eenige die hem scheen te begrijpen antwoordde met een even onveranderlijk als ongeloovig nou dat eindigde met hem zenuwachtig te maken
tonie in arnhem uitstapte keek hij te vergeefs naar alle kanten rond de gestalte die hij zich herinnerde zag hij niet toch was zij er en had zij hem terstond marcellus emants een drietal novellen bemerkt maar zij moest door een dichte menigte henendringen om tot hem te komen
zijn besluit was genomen maar de aandoening in zijn borst niet zoo spoedig bedaard terwijl hij met groote stappen heen en weder liep hoorde hij t niet eens dat er gescheld werd en dat er voetstappen kraakten op de trap in een licht zomerpakje waarover een zware winterjas los was omgeslagen handen en kleeren als immer vol verf trad fokke binnen
tonie echter had de koude niet gevoeld uit de zachte vrouwenhand die in de zijne rustte had een warmte zijn bloed doorstroomd aan den gloed van een vurigen zuidelijken wijn gelijk
nauwelijks zat hij overeind of hij hoorde ten tweede male roepen het geluid kwam van den gang hij herkende bertha's stem wat is er lees spoedig met deze woorden werd tusschen deur en drempel een briefje naar binnen geschoven dat hij terstond opende het hield de volgende regelen in
waarom schrik je heb je dan geloofd dat wij goed handelden alleen omdat wij ons zelven wijsmaakten dat er geen kwaad in stak heb je dan nooit bemerkt dat wij van den eersten handdruk tot op den regen van kussen waarmede wij elkanders lippen bedekten immer verder immer verder zijn gegaan hield je dat alles altijd nog voor reine schuldelooze vriendschap
tonie luisterde al niet meer zonder afscheid te nemen holde hij naar beneden en naar buiten frissche lucht dat was al wat hij wenschte en hij liep den straatweg op tot ver buiten het dorp het baatte hem niet noch de gure nachtwind noch de snijdende hagelsteenen waren in staat hem verkoeling aantebrengen in de
daar was zij weder dat blok aan zijn been die blijvende herinnering aan een dwaasheid waarmede hij zijn geheele leven had bedorven wat deed het er toe of hij een mooie vrouw had wanneer hij geen vermogen bezat om een dergelijk luxe artikel te doen schitteren
deze regelen gloeiden hem in de handen brandden hem in t hoofd bang hij een man vrees waar zij die het zwaarst haar roekeloosheid zou boeten alles trotseerde om hem in t oor te kunnen fluisteren ik heb je lief
zondag dan moet u nog een blad terugslaan hier hebben wij zondag het kan toch niet mijnheer upbergen geweest zijn die is zaterdag al aangekomen maar dat is nog een oude kennis van u neen dien bedoel ik niet
of een enkelen middag met minder eetlust aan tafel te gaan tonie had thans het dik besmeerde palet dat van vele uren aanhoudenden arbeid getuigde ter zijde gelegd terwijl hij aan het venster naar den melkblauwen hemel tuurde werd hem een brief binnengebracht waarvan hij aanstonds het handschrift herkende
die blikken hinderden den jongen schilder hij meende dat fokke ze moest opmerken en begon zich tegenover zijn vriend in een gedwongen verhouding te gevoelen hij vergistte zich echter
ik weet wat ik weet meneer van zanten t is waar dat toen wandelheem den volgenden dag onverwacht te huis kwam en ik om hevige tooneelen te verhoeden hem van de diligence naar rosorum vergezelde de vogel gevlogen was vertrouwende op de genegenheid van zijn vrouw waar ik niets op wil afdingen
weinige minuten later trad van de andere zijde een tweede donkere gedaante op rosorum toe die het hek doorging en aanschelde de deur ging niet open wel kon de bezoeker hooren dat er van binnen pogingen werden aangewend om een sleutel in het slot omtedraaien maar waarschijnlijk paste deze niet althans de deur bleef toe
op een kleinen afstand van het huis verdween zij aan den overkant achter een zwaren lindeboom die nog dicht van blad het wilde stormlied ruischte en ver over velden en hagen zijn stervend loover uit een stuiven zag
onzeker wat te doen wachtte hij toen eensklaps het venster achter hem omhoog werd geschoven en een bekende stem zeide hij heeft de deur afgesloten en den sleutel meegenomen zeker weer een nieuwe plagerij klim het venster in het is niet hoog
je begrijpt hoeveel mijn reis mij baatte nergens kon ik haar ontloopen van stad tot stad ijlde ik voort als door een koorts gejaagd en overal vond ik haar lange gloeiende betuigingen van onveranderlijke liefde op mijn weg
met groote stappen liep tonie door het atelier heen en weer verbaasd bleef fokke hem zwijgend aanzien hij was te goedhartig om hem thans zijn bittere spotternijen terugtegeven het smartte hem zijn vriend in zulk een toestand te zien
een rijtuig schoot in vollen draf voorbij het schelle licht der lantarens bliksemde tonie in de oogen hij bleef marcellus emants een drietal novellen stilstaan maar bertha trok hem voort haar arm om den zijne geklemd als gold het een prooi die zij niet meer wilde
elk woord dat ik meer tot je richt elke kus dien ik op je voorhoofd druk kan slechts een bron van nieuwe en grootere ellende voor je zijn daarom moet ik gaan
een zware wolk trok juist over de maanschijf heen een breede strook donker blauwe lucht bezaaid met sterren achter zich latende tonie begreep zijn bedoeling zwijgend wachtten zij het licht af
een geluid volgde dat hij als fokke's stem herkende en daarna hoorde en zag hij niets meer voordat een schel licht hem als uit een diepen slaap ontwaken deed zij stonden in het voorportaal van den schouwburg
want alle zondagen ging wandelheem eerst naar deventer later naar elburg waar zijn pupil school lag stipt de reisplichten waarnemend die hij meende dat op hem als voogd rustten
ik zoek den naam van een heer die mij verleden zondag een bezoek heeft gebracht terwijl ik te deventer was ons loopmeisje heeft mij een naam overgebracht die mij geheel onbekend is
van zanten die terstond vermoedde dat kamper er nu meer van wist dan hij zeggen wilde vond geen reden hem te storen in zijn klaarblijkelijk voornemen tusschen wandelheem en zijn vrouw een mijntje aanteleggen en te doen ontploffen
haastig schelde hij aan de deur vloog open als had iemand in den gang op wacht gestaan en viel terstond achter hem dicht diepe duisternis omgaf hem maar bertha hing roerloos aan zijn hals ontrukt aan de aarde sidderend van verrukking o welk een lange pijnigende eenzaamheid had zij
hij begreep zich zelven niet en in zijn gemoed ontwaakte de stemming weer van den eersten avond dat hij haar gezien had toen haar aardigheden met den burgemeester hem zoo tegen de borst hadden gestuit
de praatgrage tuinman beschouwde het als zijn plicht mijnheer een kwartiertje gezelschap te houden en verhaalde hem in dien korten tijd zoovele karakteristieke bijzonderheden van de voornaamste familiën uit den omtrek dat de luitenant die er zich vroeger op liet voorstaan beter dan iemand op de hoogte te zijn van al wat er in en bij arnhem voorviel
eerst toen het dansend schijnsel van de kaars welke diep in de pijp was gebrand hem tot zich zelven had doen komen wierp hij zich op de vochtige lakens van het bed neer en gaf hij zich over aan den slaap en aan zijn loodzware droomen
en al snikkend had hij zich met woede op zijn boterham geworpen tusschen elke twee beten uitroepend ik weet alles mevrouw wandelheem nog vier en twintig uren had hij op rosorum door gebracht en daarna afscheid genomen zoo koel mogelijk
de vrees echter dat iemand hem zien kon deed hem het venster weer sluiten hij wist niet wat hem overkwam zoodra hij weer op de canapé neerviel sloeg zij de armen om zijn hals kuste hem zacht op het voorhoofd daalde van het voorhoofd naar de oogen van de oogen naar de wangen van de wangen naar den mond
had hij zich voorgenomen den geheelen winter rosorum niet meer te verlaten en liever het volgend jaar voor het geld van zijn pupil een grootere reis te ondernemen naar het buitenland het was nog zeer vroeg toen de kolonel opstond en zijn gewoon vragend commando partijtje uitstootte
drink je niet een glas mee vroeg wandelheem op denzelfden ongewoon lieven toon marcellus emants een drietal novellen ik ja als je t goed vindt hij had haar vroeger verboden mede te drinken omdat het te veel opliep aanstonds vulde hij nu het tweede glas dat zij op tafel zette
na zooveel ellende heeft dit arme hart den man gevonden dien het achten eeren en liefhebben kan marcellus emants een drietal novellen moge nu de wereld het met haar vuil bedekken voor dien man valt het neer opdat hij t opneme en koestere aan zijn borst of vermorzele onder zijn voet
bertha had zich vergist de herinnering aan wandelheem bedierf alles zijn koud bleek gelaat rees voor tonie's oogen tusschen hem en bertha op en de haat tegen dien man verstikte elk zachter gevoel in zijn borst
weer had de natuur zich voor haar laatsten bruidegom getooid in den langen winterslaap had zij haar lijden vergeten en eeuwig jong was zij ontwaakt om weer te begeeren in bittere smarten voorttebrengen en zonder wensch te staren naar het eind
hoeveel hij ook van zijn vriend hield die vriendschap was niet bij machte de verschrikkelijke jaloezie te onderdrukken welke hem thans begon te plagen daarbij kwam dat tonie's beeld van het hooge voetstuk afviel waarop zijn kunstenaars fantasie den man met het gebroken hart
ben ik bij haar dan is t of alles mij van haar jaagt ben ik hier dan smacht ik naar een blik uit haar oogen naar een druk van haar hand wil je dat liefde noemen mij is t wel maar t is dan toch een andere liefde dan die kalme weldadige ik zou bijna zeggen heilige gewaarwording die ik eenmaal heb gekend
dronk een teug en het was of die wijn haar naar t hoofd steeg zij was ook niet gewend iets te drinken een zonderlinge weekheid maakte zich van haar meester haar oog werd vochtig aan het hart voelde zij een knagende pijn zij begreep niet hoe het kwam dat zij eensklaps den dag terugzag waarop wandelheem haar voor het eerst een kus had gegeven
maar dat alles kon niet waar zijn het was een droom een vreeselijke droom waaruit hij moest ontwaken wezenloos starend waggelde hij voort en liet zich leiden als een kind
arnhems omstreken uitmuntend terwijl de wandelaars zich reeds vroeg op den velperweg marcellus emants een drietal novellen de stad uitspoedden om den vrijen zondag-morgen buiten te gaan genieten sloeg zij den zypschen weg in en voerde tonie achter
heeft mijnheer upbergen geen visite bij je vrouw gemaakt terwijl jij naar deventer waart dat zou toch waarachtig al te onbeleefd zijn geweest ik kwam hem verleden zondag tegen maar hij scheen mij niet te herkennen
de zaal verlatend vond bertha gelegenheid tonie haastig in het oor te fluisteren bied mij een arm aan ik moet u spreken marcellus emants een drietal novellen fokke die nu weer zijn geheele aandacht aan het lieve vrouwtje wijdde kwam haar juist den raad geven zich ter dege intestoppen omdat de avonden koud begonnen te worden
whist met een blinde hombre daar doe k niet aan dirk stak een lamp meer aan en het spel nam een aanvang langzamerhand kwamen de overige leden opdagen een tweede speeltafeltje werd bezet en aan het biljart een potspel georganiseerd
terwijl hij een blik wierp op de helder verlichte ruiten ging hem een lange donkere gedaante snel voorbij hij geloofde den burgemeester herkend te hebben aan het eind van het dorp keek hij om meenende marcellus emants een drietal novellen dat iemand hem volgde maar het was waarschijnlijk de echo van zijn eigen stap geweest welke hem in dien waan had gebracht hij zag ten minste niemand en ging rosorum binnen
was intusschen bij de tuinmansvrouw binnengegaan ten einde haar loshangend haar weder in orde te brengen en onder het fluweelen hoedje te verbergen zoodra zij gereed was drukte wandelheem den tuinman een rijksdaalder in de hand en nam ieder zijn plaats in het rijtuig weder
zoodra het scherm was neergezonken kocht fokke een paar tekstboekjes waarvan hij er een aan mevrouw wandelheem gaf eerst keek zij er alleen in maar in het derde bedrijf verzocht zij tonie het vasttehouden hij hield het haar voor doch zijn hand beefde zoo dat zij het blad aan de andere zijde steunen moest
evenwel het verschiet van onvermijdelijke lasten aan elke betrekking verbonden noodzaakte hem weder van dit voornemen aftezien een rustig leven was toch beter dan al dat onvruchtbaar gehaspel hij stond boven een dergelijke eerzucht
dit bracht hem op de mogelijkheid van een politieke loopbaan voor zich marcellus emants een drietal novellen zelven hij had zijn gezond verstand even goed als anderen en daar kwam het toch maar op neer die veelweterij deed het hem niet
en ik zal je liefhebben als de bruid die je verloren hebt je dankbaar zijn als aan den eenigen zonnestraal die s morgens in mijn kamer valt je vereeren gelijk ik eens mijn moeder vereerde de eenige die t altijd goed met mij heeft gemeend
de eerste vlagen scheurden het grijs gordijn dat dagen lang den blauwen hemel had verborgen en marcellus emants een drietal novellen terwijl de gejaagde wolken als dunne schimmen langs de heldere maan henenvloden trokken lange bleeke lichtstrepen over de aarde de flarden van een reusachtig doodslaken gelijkend die straks aaneengeregen over al wat leefde zouden worden uitgestrekt
misschien zal t spoedig met mij uit zijn dan ben je vrij en kan je altijd denken dat een vrouw die je boven alles liefhad je op haar sterfbed gedankt en gezegend heeft ben ik krachtig genoeg om alles te doorstaan tonie onthoud mij dan den steun niet zonder welken ik niet meer leven kan
zonder een woord meer te zeggen trok zij de deur open en ging heen wandelheem bleef alleen bij zijn flesch o welk een liefde had hij veracht die slechts een zomerschen zonnestraal behoefde om tot de heerlijkste vruchten te rijpen en die nu verflensd door den najaars storm in het slijk werd geworpen
des te beter hernam kamper op zulk een verge noegden toon dat de ex logementhouder er wat achter zocht en vroeg of hij nog altijd bang was dat die schilder terug komen zou dien hij laatsleden voorjaar op heeterdaad meende betrapt te hebben spek bromde de kolonel meneer van zanten harten is troef
nooit had ik kunnen denken dat hij nog binnen het jaar het lieve kind zou vergeten waarvan hij z veel hield dat zijn vrienden marcellus emants een drietal novellen voor zijn leven vreesden toen zij stierf had ik dit kunnen voorzien zekerlijk ik zou hem niet hierheen hebben gelokt
toen zij nog amethisten droeg in het blonde haar was hij reeds gekomen maar zij had hem niet herkend en afgewezen sedert was hij nooit meer van haar zijde geweken en telkens als haar hand naar nieuwe edelsteenen greep van immer somberder tinten had hij in de verte haar het diadeem van bleeke opalen getoond
moest hij ook met geweld zijn medelijden onderdrukken en die vrouw van zich afstooten alle banden van liefde mededoogen of dankbaarheid zou hij breken en nimmer rosorum terugzien een lang verkropte woede klonk uit zijn toon toen hij haar toeriep
ook de griffier verklaarde na wandelheems vertrek dat die praatjes hem maar afleidden terwijl t hem toch werkelijk niets schelen kon hoever mevrouw wandelheem haar vriendelijkheid jegens zoo'n artiest wilde uitstrekken van zanten alleen zweeg hij noemde in zijn hart den burgemeester een valschen spion en zocht te vergeefs naar een middel om hem er bij te laten inloopen
een mooie vrouw en het behoorde tot zijn marcellus emants een drietal novellen grootste genoegens met dat kostbaarste stuk zijner bezittingen in arnhem te pronken een gemakkelijker echtgenoot dan hij was ondenkbaar het eenige wat hij van zijn vrouw verlangde was dat zij in alle opzichten boven hare zusteren uit zou blinken wat het kostte kwam er niet op aan
hadden de uren vleugelen en drukte ik je reeds aan mijn hart tot morgen dus blijf trouw aan je b onmogelijk had het in zijn binnenste geklonken die vrouw mag je niet
over het uitzicht naar den kant van nijmegen dat hij verleden jaar dwars door het bosch had laten hakken was hij zeer tevreden maar de symmetrie vorderde aan de andere zijde van het huis een even groot offer van zwaar hout
de potspelers die niets te doen hadden drukten de hand en noodigden hem uit zich bij hen aan te sluiten zij waren de rij nog niet rond hij nam dat aanbod evenwel niet aan bewerende dat hij te moe was maar ging achter het tafeltje van den kolonel zitten men vond dat hij er slecht uitzag zijn kleur was grauwer dan ooit
indien wandelheem nog bewijzen had gezocht zou hij thans overtuigd zijn geweest in de gegeven omstandigheden gaf die vraag hem alleen de zekerheid dat het tweetal zonder argwaan in de eenvoudige val zou loopen die hij voor hen had opengezet
verschrikt door die ongewone haast volgde zij onmiddellijk zoodra zij den drempel had overschreden bleef zij staan verlegen bang want zij herkende hem nauwelijks zoo somber straalde zijn oog zoo vast hield hij de lippen saamgeperst zoo diep was zijn voorhoofd gerimpeld
een diepe zucht welde met een zenuwachtige siddering uit haar marcellus emants een drietal novellen borst op haar armen verslapten zij zou achterover zijn gezonken maar tonie vatte haar om het middel en klemde haar tegen zich aan
zij sprak voort maar tonie hoorde niet meer hij verbeeldde zich dat alle voorbijgangers hem aankeken in de helder verlichte straat met den vinger wezen zij hem na zij jouwden hem uit en wandelheem die achter hen liep merkte hij dan niets zou hij niet aanstonds de hand op zijn schouder leggen en vragen
zoodra zij wandelheems woning bereikt hadden en ieder zijn kamer had opgezocht was fokke bij zijn vriend binnengekomen met de vraag je gaat immers morgen heen
eensklaps voelde hij zich bij den arm trekken en stond zij naast hem hij schrok want hij begreep het niet meer dat hij die vrouw een oogenblik had liefgehad was hij dan met blindheid geslagen geweest dat haar geelblond haar waarvan hij zulk een afkeer had hem niet was opgevallen
zoowel deze studie's als de copieën van potters stier simeon in den tempel en de anatomische les waren allen van ouden datum het jongste werk was gering in aantal en leunde grootendeels omgekeerd tegen den muur aan
nog eenigen tijd dwaalde hij in gedachten door zijn bezittingen rond overal verbeteringen en verfraaiingen aanbrengend die zijn landgoed tot het schoonste en best ingerichte van geheel gelderland maakten toen zijn blik door het venster op zijn vrouw en zijn commensalen viel die haastig op het huis toeliepen hij ontwaakte uit een heerlijken droom
ongemerkt verplaatste zij haar vingers totdat zij tonie's hand bereikmarcellus emants een drietal novellen ten en omspanden zacht als fluweel voelde hij het fijne handje drukken
tonie sprong op in elke zenuw klopten hem duizend hamers elke druppel bloed gudste als kokend lood door zijne aderen heen hij voelde dat hij gaan moest maar zij voor wie de zelf beheersching tot een wellust geworden was waaraan zij een laatsten prikkel wilde bijbrengen vroeg hem nog eens
ja zoo is t goed je wilt mijn vriend mijn eenige trouwe vriend zijn niet waar ik zal je schrijven en je zult mij altijd zeggen wat ik doen en laten moet o je hebt gelijk niemand mag iets op mij kunnen aanmerken en dan zal jij mij ook niet verachten verachten bertha
ik ben niet slecht niet waar als ik slecht ware zou je mij verafschuwen en je verafschuwt mij niet je hebt mij lief neen riep hij uit en er was razernij in den toon waarop hij sprak en in de wilde omhelzing waarmede hij haar aan zijn borst drukte ik heb je lief bertha ik heb je lief
drietal novellen vroegtijdig werd tonie den volgenden ochtend gewekt hij verbeeldde zich dat iemand zijn naam had genoemd
en zijn antwoord was geweest ja ik ga morgen heen in den gang was fokke mevrouw wandelheem tegengekomen aan wie hij terstond had medegedeeld dat zijn vriend morgen naar den haag terugkeerde
luister dan jij bent altijd mijn trouwste vriend geweest ik wil jou alles vertellen misschien zal t mij goed doen wanneer ik er ten minste eens over spreken kan alles vertellen riep fokke uit terwijl hij met zijn groote goedige oogen tonie verbaasd aankeek een kind gelijk dat voor de eerste maal een vreemde taal hoort spreken
tegen de koude ruiten leunde zij het gloeiend voorhoofd aan onder den druk van haar hand poogde zij de wilde slagen van haar hart te smoren het was een oogenblik van bange stilte en toch hoorden zij t geen van beiden dat er in fokke's kamer gedruisch werd gemaakt
op een guren aprildag werd zij verkouden en veertien dagen later bezocht ik haar op rosorum hij was niet te huis wij brachten éénen avond samen door en die ellendige uren hebben mij half waanzinnig gemaakt toen ik haar verliet was ik ziek naar lichaam en geest
tonie waarmede heb ik dit verdiend marcellus emants een drietal novellen toen voelde hij dat zijn toorn smolt als de sneeuwvlok voor den adem der lente zijn hart dat hij verstaald had geacht werd week zijn vast besluit bezweek voor het medelijden
het was vol in de straten die woelende menigte maakt hem dronken het licht dat uit de winkels stroomde verblindde hem de huizen de menschen de vlammen alles begon hem te draaien
en evenmin legde hij zich de vraag voor of hij even zoo toegevend gestemd zou wezen indien er een andere man in het spel ware geweest hij had berouw diep berouw over zijn harde woorden hij streed met zijn weekheid en schaamde zich te overwinnen
hij met dit voornaamwoord was zij gewoon haar man aanteduiden is voor een paar dagen naar deventer vertrokken waar de nalatenschap van zijn zuster moet geregeld worden over wier minderjarigen zoon hij tot voogd is benoemd
nu begrijp ik dat overhaast vertrek natuurlijk schreef zij mij terstond terug wel had ik haar mijn adres niet opgegeven maar zij stuurde de brieven naar den haag met verzoek van opzending in geval van afwezigheid
maar de bleeke lippen hadden hem niet geantwoord de engelreine ziel had van het leven slechts den bloesemtijd gekend vergeefs riep hij haar tot rechter in over den
tweemalen las hij den brief ten einde toe door toen trad hij op het kleine portret met de ebbenhouten lijst toe kruiste de armen over de borst en verzonk in gepeinzen hij wist dat hij gaan zou en streed niet meer
dat je koppig bent weet iedereen maar denk er nog eens over in het teruggaan zouden wij in loosduinen aanleggen je weet wel in dat zwaantje waar die mooie dochter is hoe heet zij ook weer sientje geloof ik in allen gevalle kom ik morgen ochtend even aan wie weet of je niet van gedachte verandert zie ik je van daag nog ergens
de nacht was bitter koud geweest de noordenwind had de gesloten zeiltjes naar binnen gedrongen en zijn nijpenden adem door de kieren geperst wandelheem en marcellus emants een drietal novellen fokke waren als begraven geweest onder dekens jassen en doeken
laat mij niet wachten fokke slaapt nog wij kunnen slechts een korten tijd alleen zijn uwe b op eenigen afstand van den schouwburg hadden zij den vorigen avond het rijtuig wachtende gevonden
tonie ja ik wil goed en braaf zijn voor jou marcellus emants een drietal novellen ver van elkaar willen wij voor elkander blijven leven ik zal deelen in al wat je werkt en jij zult mij troosten want ik heb behoefte aan troost in mijn treurig bestaan
je bent druk aan het werk geweest zie ik dat ding wordt goed in den voorgrond moet je nog meer helderheid brengen t is te nachtelijk de lucht is uitmuntend best hoor best jammer dat je mijn nieuwe zwarte lijsten nog niet gezien hebt marcellus emants een drietal novellen iets dergelijks zou er goed om staan wat loop je toch heen en weer ben je niet wel
twee schoten smolten samen in éénen knal tonie stortte voorover was het de echo of een kreet uit het huis die antwoordde wandelheem ging op den getroffene toe en knielde naast hem neder
van één ding echter kan u zeker zijn indien zijn liefde voor haar slechts z kort kon duren zal zijn plotselinge opwelling voor u het geen week uithouden hierop had zij hem ernstig verzocht te zwijgen omdat hij over zaken sprak waarvan hij niets afwist
ernstig en waardig had tonie op dezen brief geantwoord hij moest haar dringend verzoeken hem op een anderen toon te schrijven brieven als haar eersten mocht hij niet beantwoorden beiden waren zij ongelukkig daarom konden zij elkander tot steun en troost strekken
bertha was naast tonie gaan zitten die achteruit reed op die wijze beweerde zij minder tocht te vatten zij had het hoofd tegen het voorste zeildoek gedrukt en de oogen gesloten alsof zij sliep maar zoodra de glans van de laatste stadslantaren over hun knieën was heengevlogen had haar hand onder tonie's wijde manteljas de zijne opgezocht
weinige minuten na ontvangst van het briefje opende tonie zijn deur bij den ingang van het kamertje dat aan fokke's slaapvertrek grensde zag hij bertha die hem wachtte zij legde den vinger op den mond en fluisterde hem toe
nu bad zij tonie tot haar te komen want zij reikhalsde er naar hem weer te zien indien hij zaterdagavond laat aankwam zou niemand hem opmerken en den geheelen zondag konden zij te zamen op rosorum doorbrengen tonie aarzelde niet lang meer de ledigheid van den vorigen zondag lag hem te versch in het geheugen
nog verbleekt door de dampen welke uit den nattigen bodem opstegen golfde de glans naar binnen stoeide met het fijne stof dat van den vloer omhoog zweefde en van de zoldering neerzonk om zich in den gloed te baden
dus had hij zich geschaamd maar waarom wat had hij zich te verwijten toen hij die vraag zich voorlegde was zijn blik op een kleine schets in dof ebbenhouten lijst gevallen
weet echter wel wat je doet op doffen toon voegde hij er bij en ik zal weten wat mij te doen staat eensklaps blonk er een straal van blijdschap in bertha's levendig blauw oog
je wilt vechten vroeg wandelheem op een toon die bijna bang klonk ja een oogenblik stond de luitenant besluiteloos een zenuwachtig trekken van zijn mond drukte nu inderdaad vrees uit toen herhaalde tonie tergend ja luitenant
weer waren de akkers van hun rijken dos beroofd en verloor de zon haar zomergloed die zich als vloeibaar goud uitspreidde over de bosschen nog altijd stond de winter onvoltooid op den ezel achter de capitolijnsche venus lag nu ook het palet met stof bedekt te verdrogen
mijn koffer is nog niet gepakt ik zal je helpen antwoordde fokke terwijl hij hem bij den arm greep een seconde maar bood tonie weerstand hij kon den smeekenden blik uit bertha's oogen niet verdragen toen wendde hij met geweld het hoofd af en ging met fokke heen
tonie binnentrad streelde de geur van iris poeder hem als de aanraking van een zachte vrouwenhand langs het gelaat bertha die op een sofa was neergezonken wenkte hem naast haar plaatstenemen weer trok zij met haar en cas lijnen over den grond ditmaal volgde zij de figuren van den ingelegden vloer
de burgemeester nog niet voldaan ging voort ik heb vernomen dat uw arbeiders strikken hangen in mijn boomen als ik er een snappen kan zal ik t niet nalaten nu bleef van zanten hem het antwoord niet schuldig
zonder zich te bedenken sprong bertha het bootje binnen nauwelijks was zij gezeten of fokke naderde op een draf gauw gilde zij tonie toe die haar bedoeling begrijpend de pen uit den grond trok
erfgenaam binnen t jaar weer bruiloft potverteren verkondigde een stem die als een orakel uit de dikke wolk kwam welke naast tonie omhoog steeg zoo gaat het hernam van zanten de eene wordt om haar geld gezoend de andere om haar mooie oogen wat zeg jij burgemeester
terwijl zij hard werkt omdat zij te weinig bediening heeft doet hij niets dan op de societeit luieren zich beklagen dat hij geen geld genoeg heeft en wangunstig zijn van iedereen die meer bezit
dwaas die ik was verkwijnend in een duffe kameratmosfeer huizennokken tot eenig uitzicht sombere marcellus emants een drietal novellen overpeinzingen tot eenig gezelschap schenkt een eindelooze wanhoop haar één seconde aan mij weer waarom niet genoten wat zij zelve de aangebedene mij niet weigeren zou
fokke deelde nu aan zijn vriend mede dat die zijdeur voornamelijk hem er toegebracht had de aangrenzende kamer voor zichzelven te houden t was zulk een genot naast het aardige vrouwtje te wonen dat hem met haar blauwe oogjes zoo onweerstaanbaar aantrok