AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
pasarwaarts gaan de reiswagens met inspecteerende en andere ambtenaren en de europeanen van naburige ondernemingen te paard meer ook p a daum hoe hij raad van indië werd onder ps maurits niet daarom keek ze verwonderd toen ze stapvoets
hij keek de hut rond louise was er niet ontevreden liet hij het hoofd weder op het kussen zinken en schelde maar ze kwam niet misschien kon zij de kleine bel niet hooren door het groot rumoer om haar heen nogmaals greep zijn hand de schel maar even
de eerzame bewoners van den breeden weg waarlangs het gezelschap reed stonden in hun voorgalerijen te kijken er zwierven daar in die huizen
een dankbare krachtige handdruk werd tusschen beide mannen gewisseld daarna spraken zij over de loopende zaken een uur later hadden de copisten het groote geheim in handen
toen ze aan het slot was gekomen bleef ze staren op het papier alsof er nog meer stond en eerst toen t rijtuig het erf opreed van het huis waar ze had willen heengaan schrikte ze op en riep angstig den koetsier toe om terug te gaan en verder te rijden
kees liet alles voorbijgaan alsof hij er niets van bespeurde wel had hij van dat oogenblik een groote minachting voor courantengeschrijf en gaf hij dat meer dan eens luide te kennen maar overigens trok hij zich de praatjes volstrekt niet aan
daardoor hadden ze elkaar slechts hoogst zelden geschreven of bezocht nu stond daar plotseling de oude vriendin voor de deur en marie heette haar van harte welkom de nieuwe kinaplanter kreeg het druk en was bijna den geheelen dag onzichtbaar
het wreekt zich later een koel klimaat als in europa hardt en versterkt en dàt hebben ze noodig ze moeten rozen krijgen op de wangen vervolgde hij op denzelfden declamatorischen toon
louise was allervriendelijkst en zij had ontzettend veel pleizier in jorg zveel dat ze zich haast uitsluitend met hem bemoeide hij vond haar n mooie vrouw maar trouw als hij was aan zijn mina
zeker ze hield veel van haar man en ze p a daum hoe hij raad van indië werd onder ps maurits had de belofte dat ze hem zou blijven liefhebben en achten trouw vervuld eén woord van hem en zij zou blijven onvoorwaardelijk en zonder aarzelen
dààr was de wereld vol genot en vreugde dààr moest zij heen met hem met den man dien zij liefhad het was onzin lief te hebben zooals de menschen dat meestal bedoelden
iedereen had zulke of bijna analoge gevallen t zij zelf bijgewoond dan wel van hooren zeggen en altijd met bevredigenden afloop
wel zeker is het je weêr te veel een oogenblik bij me te zitten gun je het hem niet dat hij eens uitblaast geef me mijn pillen zij gaf hem de pillen en hielp hem bij het opzitten om ze in te nemen
hij vroeg oudere dames ten dans en ook jongere van wie hij zich herinnerde dat zij als danseuses minder in trek waren ook kees kreeg zoodoende zijn boekje vol maar toen hij naar t buffet ging om een kop koffie te drinken keek hij het eens in en schudde het hoofd
die zijn huisaltaar zelfs niet kon verdedigen en op wien hij alles p a daum hoe hij raad van indië werd onder ps maurits vr had onder het mom van vriendschap het eenige te ontstelen wat de arme voor goeds meevoerde naar europa
er was groote hilariteit te midden van al die lachende gezichten en onder het gedruisch der luide toejuichingen meest bestaande in geklop met rijzweepen en koffiestokken op de houten tafeltjes had meneer de president erg onnoozel
hij had haar niets te verwijten alleen bracht zijn ziekte meê dat hij den ganschen dag onaangenaam was voor zijn omgeving en daarom trof hij steeds haar
en kortaf antwoordde zij neen dan begrijp ik niet wat t schepsel tegen jou kan hebben ik moet dan gelooven wat meneer zei wat zei hij dat ze van tijd tot tijd malende was
en haar oogen zagen zoo onbeschroomd en open in die van nanni een gevoel van diepe schaamte rees op in het gemoed van het meisje en teekende zich in een lichten gloed op haar wangen
t was immers de vriend des huizes ook tegenover nanni die door het ongewone leven het vele dansen en laat opblijven haar frissche kleur verloor en erg vermagerde was deze vriendschap t geschiktste masker
dan weer met een schrede achteruit altijd knorrig altijd lastig niet alleen van des morgens tot des avonds maar zelfs des nachts
onder jongelieden kon een soort van platonische liefde of een geheel buitenlandsche betrekking als deze bestaan en ophouden zonder meer dàt begreep ze maar van relaties ohne schluss tusschen menschen als van den broek en zij kon ze zich geen denkbeeld maken
en daar hij het dacht zei hij het ook op zijn eigenaardige manier kees glimlachte even knikte met het hoofd en fluisterde haar iets in daar dit volkomen strookte met haar eigen bedoelingen deed zij het
het is nu eenmaal zoo zei ze na een oogenblik stilte wat wat is nu eenmaal z wel dat van den broek een hooge betrekking heeft en dat uw zoon ongelukkig dient
naar willem's herstel ze wenschte vrij te zijn zoo spoedig mogelijk het denkbeeld dat zijn lijk zou worden afgelaten in de groote zee had al zijn verschrikking voor haar verloren zij was er niet meer bang voor alleen achter te blijven want ze was niet meer alleen
zoo laat je me dààrom maar knorren jij bent ook n lievertje t is wèl waarachtig waarom ga je niet naar boven dan hoor je mijn geknor niet
en ieder zoo druk bezig was met zijn zaken integendeel de ambtenaren spraken meer met elkaar dan ooit maar het geschiedde fluisterend men had wel iets gehoord en dat iets had zich op n reusachtige manier uitgesponnen tot feiten
zeker moest hij veel hebben geleden onder de teleurstellingen van t leven ook uit liefde voor haar en de kinderen zij ging om de tafel heen sloeg haar arm om zijn hals en kuste hem god geve dat je ditmaal zult slagen van herwijnen
is het een mooi meisje die zuster van den benijde ja dat gaat vrij wel gaan we morgenochtend rijden we hebben het immers afgesproken
en zijn versierd knoopsgat toen was er alleen één oogenblik van beweging dat iemand niet met de gewone feestklanken bekend nauwelijks kon opmerken
gauwer het pleit beslist was hoe beter och ging hij nu maar dood had ze in stilte gezucht en die laatste luid gesproken woorden van kees waren daarmede zoo sterk in tegenspraak geweest
het heeft me nooit zoo bijster toegelachen t is anders een gezonde plaats dat s jawel heel netjes en een groot garnizoen dat is juist iets voor jou
het is van nanni riep louise met een blos van vreugde op het gezicht zoo lees dan eens op kees had nanni het eerst gezien in holland waar het zestienjarige meisje op kostschool lag
goddank dat die van olm weggaat dacht ze ze was gelukkig door den hoogeren rang dien ze nu tegemoet gingen maar ze vond dat het meer dan tijd werd en het niet langer had moeten duren
s middags tegen twaalf uren ging van olm van zijn bureau zijn rijtuig wachtte maar hij aarzelde een oogenblik toen stapte hij erin
dan zou zij volmaakt zijn en de volmaakte vrouw die is passez moi la comparaison evenmin te vinden als een paard dat alle goede kwaliteiten in zich vereenigt zonder een enkel gebrek
ik heb dezen naam opgevangen en onthouden ziedaar alles maar mijn bezoek op de werve bewijst u immers hoe ik de médisances sociales op haar prijs weet te schatten
ik zal u niet vervelen willem met al de tobberijen waarmee ik toen mijn slapeloozen nacht vervulde ik schaamde mij over mij zelven waar waren mijn moed mijne volharding mijn vaste wil om deze onderneming tot een gelukkig eind te brengen
zij overviel sir john zonder waarschuwen dat bleek uit alles zij bleef twee dagen bij ons logeeren met hare kamenier maar hare eerste ontmoeting met mijn vader waarbij ik tegenwoordig was deed mij opeens een licht opgaan over t geen mij tot dusver onverklaarbaar was gebleven en francis moet nu al een flinke jongen zijn wat zult gij van hem maken hoorde ik haar zeggen
ik heb geene parures meer en ik wil ze niet hebben verstaat gij jonker van zonshoven en dit zeg ik u als t u schelen kan of wij vrienden blijven àl of niet vervolg mij dan nooit weer met uwe zotte invallen
reeds was ik opgesprongen en had de kruk van de deur al in mijne hand toen ik een zonderling gerucht aan een der ramen waarnam de blinden waren niet gesloten hoewel er licht brandde het kwam mij voor of men aan de ruiten tikte
dat is maar al te waar ik rookte al dapper fijne sigaartjes al had grootpapa mij gewaarschuwd dat ik mijne tanden zou bederven en nu werd op eens besloten dat ik onder de jonge meisjes moest om een goeden toon te krijgen
in langs mos en varens schuilgaand goud wiegelende op de slanke heggeranken in onzegbre en nauw vernomen klanken in de zwijmellauwe lucht van t woud en in meer nog heeft het god aanschouwd t moede kind te slaperig om te danken
geen zweem thans meer van loomheid en van pijnen het vleugelenpaar kan op en neer weer gaan de vlindertjes zijn dartelende aan t verdwijnen en laten t bloemvolk zeer beteuterd staan
ziet eensklaps zich met kiezel overstorten en sedert dien zich als verpest gemeden twee wijzen hebben jarenlang gestreden of t aan het grint of aan den weg mocht schorten laat sprak er de een de bochten wat bekorten maak fijn het grint heeft de ander hem gebeden
in het duin op t nest zich neer gaat vleien zou dan niemand ernstig willen pogen aan de klimmers steun in storm te biên waar de waarheid worstelt wijkt de logen stijgend licht doet donkre schaduw
en al wat aankwam kinderen vrouwen mannen mat met zijn lengten t vuile slik der straten de maan verscheen en wat al builen gaten men zich gevallen had wat potten pannen er splinterden aan gruizels tegen kannen
maar t drietal vlinders trouw tot in den dood blijft samen zich in doodsangst verder wiegen maar daar opeens begint de zon te schijnen en vriendelijk lacht zij t drietal zwervers aan
en ze ruischen malsche regenstralen op de plant die haast gestorven was mensch en dier verkwikt door t ademhalen t nietig zaadje tusschen t weidegras
in zijn gaarde een heerlijk marmeren beeld het had den tuinman jaren reeds verveeld de schaduw zei hij doodt mijn fraaiste bloemen
een zoete drop juist door een scheurtje ontweken brandde op de tong als dubbele hellevuren dat is venijn zoo riepen al de buren en konden van het branden haast niet spreken
maar een toer in t wilde golfgebruisch naar een steen te duiken honderd malen eerst een boog en dan een plotseling dalen plomp de hond den steen na met gedruisch
wel is t me een lust voor uwe blonde haren een bloementuil te plukken op de duinen aleer de buien t kleurenspel verbleeken maar hoe ik op de toppen rond blijf staren ik zie geen andere dan verzande kruinen en tijg aan t werk om zelf een perk te kweeken
vlak bij huis is één waarvan ik houd k strooide er eens toevallig alpenzaden t volgend zomer prijkte een steel beladen met een klokje als ik er nooit aanschouwd noch gevonden had in schaûw van t hout t kreeg al fijner fraaier
maar uw doffe donders doen ons schrikken donker water dat u dalwaarts wringt ach benevel niet onze arme blikken is t een graflied dat gij lokkend zingt
visschers rijden op de ruggen mee doen hun best het paard tot moed te wekken zie men keert en de oude dieren trekken nu de visschersjongen roept hoi hé
dan een eeuw na t werd door u betreden door tête noire naar t woeste chamounix en het is of k in den berg uw leden in de kloof uw vasten oogblik zie krachtig hebt gij tegen t leed gestreden en dat staalt des moeden wandelaars knie
want een bader is zijn nommer kwijt en half radeloos van angst aan t zoeken heel de republiek van wilde bijen gonst verstoord hem uit de korven aan booze hommels houden op met breien zouden hem van t strand wel willen slaan
en de jeugd onhoorbaar toegetreden stoot de deur doorspiedt de koets met t oog en niets merkend wrijft ge uw natte leden met den handdoek veel te langzaam droog
dan van warmte rood gaan we ons verfrisschen wislen van gewaden dan na t diné een tocht langs smalle paden dwars door een tuin aan t water met een boot van zee gekomen bleef de trek steeds groot ons in frisch water als kristal te baden
ik zal u laten zien zoo spreekt hij hoe men doch slechts in scherts een marmeren kunstwerk steelt ik ben nogal met lichaamskracht bedeeld en durf er mij een weinig op beroemen
ook al kijkt ge heerschap nog zoo straf ook al springt ge koetswaarts in den draf naakte menschen kan men niet vereeren
uit windselen komen knop en bladeren dringen dauw bloemen jeugd en tranen zijn de dingen waardoor men lijdt maar zonder hartepijn omdat in elk een jeugdig vogelijn van t voorjaar af tot s winters zit te zingen
zoo nu legde ik waar de hartstocht klatert in mijn boeken bij het grondloos diep waar t gevoel in nauwer bedding schatert steeds papiertjes ter herinnering k riep
onbewogen t zachte waterbed spiegel waarin zilvren starren gloeien zwarte bramen tusschen roode aan t groeien waar op t duin de krekel neer zich zet naast den sprinkhaan van de geuren vet nu de winde en melilote bloeien
op de bottels van de wilde roosjes op de boschbes die met purpren bloosjes tusschen donkre en stijve blaadjes wast en zoo goed bij t najaarslandschap past op de frissche aanvallig heldre
en daar zien we t vriendelijk dorpje weer achter bloezems witte gevelmuren en daartegen slingeren zich en schuren af van t venster diep deemoedig neer anjelieren lang van steel en teer of ze blij hier zon en wind verduren
wat jong is voelt zich aangetrokken visschersmeisjes waden langzaam mee voeten scheemren onder donkere rokken en weerspieglen in de blanke
maar op een bloemperk wiegt een lelie blij haar zestal draden krullend reeds ontloken een wesp die graag zich spijtig had gewroken dat hij geen honig puren kan als bij vraagt staat het lelie aan mijn legboor vrij in uw satijn een ei of wat te koken
waarin zou dan t ideëele schuilen zie erasmus hij sneedt onbevreesd in der menschen riekende etterbuilen wie nu nog zijn lof der zotheid leest zoekt het niet in s werelds modderkuilen maar in t merk van s kunstenaars eigen geest
alles draagt het teeder waas der lucht en de toppen kaatsen t zacht gerucht van des klimmers voetzool over keien wilde brandings grootsche golvenreien spieglen ook den vogel die ter vlucht voort zich rept en voor den storm beducht
de blauwe mag maar ik houd niet van rood de roode is welkom blauwe vlinders liegen geen van de twee èn blauw èn rood bedriegen de witte alleen wil k redden uit den nood
in t huisjen hoor ik jongens hoor ik huilen ook komt er onweer regen stof en rook terug dan maar om op t terras te schuilen
jeugd en grijsheid kindren mannen vrouwen alles ziet weerspiegeld men er staan en men zou het spel voor ernstig houën bracht de deining geen verandering aan
overvonkelen t emerauden vlak zie een havik die een duif doorstak komt er langzaam thans op
de wijsheid sprak let op nog luttel uren en door t gestadig heen en weder schuren moet t dun kristal straks onvermijdelijk breken
doodsche stilte toch ze naderen gauw scherp weerspiegeld in de molenkolken schelle fonkeling van millioenen dolken dan de donder en van regen lauw schudt de wind den hechten
nog een duwtjen en het wakkrend windje doet de zeilen bolstaan aan den boeg lustig fladdert t aangehechte lintje zoo het schuitje eens onderstboven sloeg wees gewaarschuwd onbesuisde vrindje straks bij vloed vind t scheepje golf genoeg
werd t een waanwijs overmoedig kind hoe ook vlak aan t moederhart gelegen en waar eens de monnik voor prelaten eenvoud week voor ijdele vorstengunst benedictus jongren nederzaten heerscht t penceel als scepter van de kunst
rondom in der bergen krans gevat is t een lust uw omtrek door te dolen huiveringwekkend zijn uw diepe holen kronkelziek en bijna zonder pad houdt uw wand den gladden stam gevat maar uw bodem nauw de ruige zolen
leî boek op boek en plaatste een vaas daarboven waarin k een kleine winderank verschool met bloem op bloem zijn beî thans overstoven en k vraag niet meer wie waarheid hebbe of dool
in de winden golvend goudgeel graan als ik een schaduw langs uw rand zie gaan of die der wolk komt statig aangevlogen dan schijnt ge opeens te rijpen voor mijn oogen en neemt uw geel een warmer bronskleur aan
en met talent geveinsde klachten smoorden gaan van een brief die hun ontviel vertellen ach zoek mijnheer ja ginds ligt iets te blinken de recensent komt spoedig aangeloopen hij bukt zich maar de brief springt weg met rukken
dat zendingswerk blijft jaren hij verrichten niet zonder loon hij ziet de vruchten straks een nobeler trek op kikkeraangezichten en in hun doen en laten minder laks
en die matten zuiveren tal van voeten slanke bezems reinigen het huis door die trom krijgt zoonlief tal van boeten lustig roffelend aller buren kruis maar mama om t leed wat te verzoeten discht de honing schetst met houtskool t huis
langs den bergwand t onafzienbaar dak waarin wolf en wilde zwijnen wijken stralen lichts die stroomen zilvers lijken
maar t gaat voorbij wat lieflijk is in t geuren aan t leven grenst de dood het wiegje aan t graf steeds t zelfde zien we in anderen vorm gebeuren de straal ruischt op valt weer den heuvel af
mij russen vier amerikanen drie een kindje dat een kleine breuk verkleinde en k hoorde een stem kom tot mij poëzie
een keizer zag t de keizer had koliek het gras was nat de keizer zegt k ben ziek mijn schoen is los de veter brak aan stukken
nergens speurt men t wieglen van de blaân t harte beeft den vlammenreus bekrijgend over t puin der groene tempelzuilen korte zwarte stompen schijnt de dag psalmgezang vliedt voor den roep der uilen
nu eet dan niet maar tracht niet weg te hinken straks komt de brave goede herdersknaap die geeft u vrijheid aan de bron te drinken en mooglijk ook gunt hij u hier den slaap al vliegt ge ook weg uw vlerk gaat toch weer zinken
de vingeren langs de snaren wippen tot ze aan t eind met dubbele forschheid slaan t kleine geldstuk laat ge gaarne glippen
der dorre vaderlandsche zanden voor mijn hart waart gij de vriendenlach als ik soms in verre en vreemde landen u als thuis in schoonheid prijken zag en zoo vlocht ge met uw bloemenbanden mijn herinnering saam van dag tot dag
maar wat kan u barst en spleet thans schelen groene pan of verveloos kozijn in de linden hoort ge uw vooglen kweelen op de bladeren speelt de zonneschijn kinderstemmen komen t oor u streelen welkom welkom roepen groot en klein
hij pakt het beeld t stond aan een diepen vijver beproeft vergeefs te tillen keer op keer nog eenmaal slaat hij de armen vaster stijver
en de vroeger zoo verachte dennen gaven naam aan wat een dorpje was wandelplaats van hanen en van hennen pikkende in de straten worm en gras t kunnen kwam op t lest na t machtloos kennen
en hoewel ter zijde zelv bedropen aan mijn werk die moeite waardig keurde dat waart gij mijn lief mijn wensch mijn hopen
neigt en buigt bevallig en gepast na t daverend handgeklap zoo wuft en vluchtig dat is t sonnet haar tooit geen pronk van veeren
grijpt het grijpt maar t stofgoud gaat verloren de dauwdrop valt de druiven zijn geschonden en t kirrend duifje is elders heengevlogen
op den tronk klinkt dof der bijlen slag t godsvertrouwen heeft niet om te schuilen fundamenten scheurden los als rag
van middag maar wat nader zwenkt rijdt op wolken die zich samenpakten en alsof wel duizend bijlen hakten donderend op de tronken zwiept en wenkt t kruinental of t koele laafnis schenkt dat de winden t door elkander smakten
niet voor kinderen het morgenlicht werpt koesterende stralen op zacht satijnen krop van t tweetal duiven
en zonder ongelukken maar ach helaas langs donkere kronkelwegen sluipt aan een satyr tilt den horrelvoet tot s kunstenaars rug en geeft er vuile vegen
daar is de ingang even af ons koelen dan weer verder naar de donkre bron waar de meisjes babbelend t lijndraad spoelen dat op t spinwiel t grootje zwijgend
schalksche meisjes komen op u af nu ge uit zee naar t koetsje weer wilt keeren dag heer adam t kan geen zier hun deeren
en reeds starren op en ondergaan is de dag in schemering aan t vervloeien achter waar in plompen die er bloeien zich geen slankgebogen riem kan slaan rust van t schommelen thans de ranke kaan gloeit de sneeuwbrand die het oog blijft boeien
in t bierhuis drinken kooplui toog bij toog of rijden aan op schomlende karossen aan t eind des daags ter marktplaats weergekomen aanschouwt het oog geen droge plek geen strook
tot wij op t lest met zoete vreeze t wagen voorzichtig over s beekjens rand gebogen het luchtkasteel ten trans toe op te bouwen
voor de jeugd wat ongewone pret nu ze toekijkt de oogen halt genepen ach dat schilderen heeft men ras begrepen hier een veegje en ginds een pik een spet hoedjes die hij vlug op hoofdjes zet boven boezelaars witte
alsof reeds de wintervlagen naderen stierf het voorjaarssap tot zwart in de aderen werd de steel van t zomerblaadje lam t vochtkanaal der kleine nerven stram t dorrend blad verwaaid tot t stof der vaderen
en al wordt de kleine voet bemorst frissche berglucht overal bij stroomen watervallen breedgetakte boomen groen bemorst of grijzig ruw omkorst steeds gedrenkt maar nimmer zonder dorst ach bij u zou k willen mocht ik droomen
hij blies de vogel viel toen kon men hooren hoe twijfel zich beroemde zou t bezwijken als t geen bedrog was tooneelmatig leven
langs t nieuwe spoor kwam toch geen paardje draven maar pas was t grint door t ijzer platgereden of niemand bleef den ouden weg meer mijden
het is bedrog dat vreemde vliegvermogen neen klonk een stem de schijn heeft vaak bedrogen wat thans nog niet voldoende is te verklaren wordt blank als sneeuw bij t klimmen van de jaren en hemelrein al noemt de twijfel t logen
weggevlucht zijn al te schuchtere vrouwen andren vinden t niet zooals het hoort maar de knapen dartlen ongestoord in hun jeugdig overmoeds vertrouwen
sidderend oor vol doffe donders giet t oog vermoeit door t grillig spel der lijnen over alles trieste stille regen wankelziek wordt hier de moede voet glibberig zijn de ladders bruggen wegen en een huivering vaart door merg en bloed
de bedelaar lag er dra maar met diens leven is niet de erinring aan hem weggevaagd ontving hij veel hij heeft ook veel gegeven meelijdendheid aan jonge vrouw en maagd door hem is t weldoen zoet voor t hart gebleven
honderd golven rollen uit tot schuim honderd droplen sijplen vallen lekken zeg waar is dat alles wel gebleven
verder rechts in smaller bed aan t vlieten weer de beek die t molenrad beweegt en langs spaken pijlsnel neer komt schieten tot de plek waar men te weifelen pleegt en geen pijltjes het u weten lieten hoe ge t pad naar goldfralei hier kreegt
wees nabij mij gij die storm gebieden en kunt stillen t scherp van t zwaard niet vreest plots een licht wat zou die glans bedieden
en zijn er tanden k zie ook kunstgebitten en t koor der klagers klonk langs alle wegen geef ons natuur door schemering niet ontluisterd een goddelijkheid die t mensch zijn doet verdwijnen
daar zitten boeren op mijn plaats ik kook men werpt hen af langs trappental en zuilen ik zucht beschaamd dàt kan een kamrad ook
eensklaps regen t effen luchtruim scheurde en mijn kleuren zijn dooreengeloopen maar wie was t die t regenscherm toen beurde
geen weldoen heeft uw goedheid ooit verveeld al wat gij vraagt is klimmend steun te vinden hoe peinsde ik eens zal k weten en gelooven het bijbelboek doen gaan met dat der school
deze draagt er de opgegaarde honing uren ver met gonzend bromgeluid naar de korf bij s landmans stille woning t lijdt niet lang of heel de zoete buit prijkt ten disch van burgerman en koning en opnieuw weer zwermen bijen uit
weer de branding heenbruischt over t zand eindeloosheid klinkt uit t toonloos joelen ach weerspiegel als de wintervlagen bulderend gieren zuiver hemellicht om in rythme en rijmen t voort te dragen klank en glans van t eeuwig aangezicht
strand paarlemoeren plasjes langs den kant en er in de pinken en de buizen tegen t duin de lichten van de huizen en heel achter aan den versten rand
t wriemelend net ten lesten uit de zee z dat borst en dijen zichtbaar rekken blonde jeugd staat bij de volle manden over t meisje staart de jongen heen kijkers vonkelen onder breede randen en men fluistert visscherlief nog één
effen donkerblauw weemoedvol als t beeld der lieve vrouw speur k een bloem aan t steeltje diep gebogen al mijn peinzen is opeens geweken
meische vlaag kan malscher nederstrijken meer sterkend zijn voor jonge en teere loten dan t zuiver nat aan t porcelein ontschoten welks bad t gebloemte in nieuwen glans doet prijken
gloeiend als een pas begonnen brand maneschijn op donkere kerkhofkruicen in een stoet van grijze wolkenvlokken trekt de maan naar t zuiden naar de zee
en weerspiegeld in de weeke draf uitgerekt tot lange bleeke schimmen meisjes zitten schomlend op de touwen jongens die de meisjes gadeslaan
beeld veeleer waarin ge t leven ziet ja o jeugd uw spel is ernst u heilig zachte balsem dien ge op wonden giet
waarom besje vloekt u toch de laster als het giftigst schepsel van uw soort ach een eerzuil waar voor u gepaster dan des wuftlings onbedachtzaam woord reiner kuischer beter besje wast er hier in t bosch noch elders in een oord
langs der bosschen glooiende open randen zonder schaduw die er binnenvlucht reppen zich de kleine kinderhanden tot de plantjes in de warme lucht zwellen de open aangedragen manden van de zoete donkerblauwe vrucht
uw zilverblond niet voor de rijkste tressen geen bruine lok van kuische boschgodessen zou goed gekozen bij uw teerheid lijken wij zagen ze als in schaûw van donkere eiken in de ijle schaûw van berk of iep of esschen
links het duin er langs een rosse rand rul doortrappeld ondoorwaadbaar zand rechts de zee een altijd ruischend wonder
raakt het zaadje en van de persing krom vliegt t ter bodem tusschen modderspatjes teere twijgjes worden sterke matjes hoepelwindingen den bezem om ronde randen voor de roffeltrom houtskoolmijten voor de
en als echo's van des dichters ziel klinkt zijn zang een zacht weemoedig schallen bergen hier noch woeste watervallen maar rousseau wat leed u ook geviel van het rustloos wentlend wereldwiel als een berg steekt ge uit hier boven allen
wazig blauwe en zachte bruine kleuren teere vormen smeltend luchtig licht ach hoe zou de schilder t werk betreuren droeg uw ijlheid meerder verfgewicht spoedig had uw teerheid scheur bij scheuren
t rondgebouwde kleine woonhuis in en legt eieren dagelijks paar bij paren en de werkbij moe van t honiggaren bouwt den celwand en met burgerzin drupt hij t zuur de zoete honing in om zijn schat voor schimlen te bewaren
een beek is driest de markt aan t overstroomen voert af het vuil elk schrobt in damp en smook plots speur k een licht door mijn verbijsterd droomen men fluistert me in dàt kan een dichtstroom ook
want wie door t koord in t straatvuil was gevallen blijft stokstijf staan door t vreemd gezicht verschrokken en houdt het krijt voor witgeverfde koorden
ginds een adelaar op de breede pennen hoog door t blauw rondzwevende in het licht op gij jagers heeren van de ardennen
trekken nu de zon haar stralen schiet opwaarts met des leeuwriks blijde zangen bukkend met van vreugd gebloosde wangen juicht in t bosch het meisjen als het ziet hoe de struik wel twintig besjes biedt die ze in t mandje handig weet te vangen
kenterend water wat nu landwaarts spat zoekt de pink door weeke slibbe omvat op het strand omringd door visschersvrouwen t loodzwaar anker tilt in vast vertrouwen ginds een visscher tot de borst in t nat
ginds ligt t dorpjen achter kruin bij kruin klein als speelgoed opgebouwd uit blokken t effen strand draagt rijen witte vlokken naar de zee toekruipend grijzig bruin lijkt t hotel een kubus van arduin en de driekleur stijfstaande aan de stokken
zoo klagen ze allen zonder te vermoeden dat zomerhette t beeknat ging verslinden en oorzaak van t verdwijnen is te noemen
over t zand waar t water weg van liep aan de kim tot neevelig grauw geslonken boven t duin in schaduwen verzonken staat een reus het noorder oog dat sliep gloeit opeens alsof men t wakker riep sluit zich weer tot t weer begint te lonken
wit berijpt een rood van t licht dat gloeit hoog de lucht in door den storm gedragen uit dat weefsel spint de ziel gewaden op t getouw van waarheid liefde en hoop
duidelijk zie ik opgeheven koppen ginder zijn er die zich schuw verstoppen achter frissche voorjaarsblaadjes blij knabbelende aan het groene hout in mei nooit verzadigd van de
als gebloemt op dof getint albast anjelier naast leliën aan t droomen plotseling licht in breede heldre stroomen
geen schâuw op t pad zooals er vroeger viel ik zie een man in blauwen werkmanskiel en stam naast stam geduldig
dat zich links naar t ver verschiet toewindt boogdoorschuimend zwellend van den regen heeft de loomheid nieuwe kracht gekregen wordt het hart tot offeren dus gezint dat in hette t lust tot klimmen vindt en sanct petrus eeuwig blijft genegen
door t keerend rijm gedragen lichte last en voortgestuwd onteugelbaar luidruchtig wat slaat de lier met forsche vingeren duchtig op maatgeluid welks klankenstroom verrast
ik zie hem nog als in mijn jonge dagen hoe k in zijn hoed een aalmoes nederleg hoe dan zijn voet nauw t stof roert op den weg gebogen hij den bedelzak blijft dragen
gebleven grijpt u niet een kille huivering aan meest in storm al zijn er honderd reven scheurt de fok en fladdert weg t bezaan ach aan land op zee t is sidderen beven wist ik slechts waarheen wij zelven gaan
de nieuwe buur laat ook een kachel branden verdubbelen moet de schoorsteen t trekvermogen de rook sloeg uit hoe ook de buren pookten geen luchtkolom wil ruischend thans meer stijgen niets helpt hoe wetenschaplijk men blijft stoken
rijzen loodrecht en van bladeren vol gladde en slanke grijze beukestammen rustende op het glibberig bed van zwammen schuilt het vee hier met de tooverkol als de bergstroom in zijn woede dol grimmig buldert langs de zandsteendammen
hij waggelt en stort met het beeld ter neer hij lag er onder dood door grooten ijver vergat hij t woord kunst schijnt een donzen veêr
kon het koord thans zijdelings liggen laten toen is den guit iets anders ingevallen hij heeft met krijt een dikken streep getrokken en lachte als lieden zich er bang aan stoorden
achter kleine heldere spiegelruiten schuilt het meisje in t poover kleed gehuld maar de jongens buitenshuis die guiten wachten t goede tijdstip met geduld tot ze driestweg vragen n paar duiten en door u hun wenschen zien vervuld
honderd schepen dansen pluim bij pluim ver ter kim als nauw bespeurbre vlekken honderd meeuwen zie ik daaglijks trekken honderd wolken door het blauwe ruim
vergeldings beker vol tot aan de boorden voelt reeds hij aan de bleeke lippen knellen twee knaapjes die bij voorkeur deurtje schellen maar toch van ver zijn diepe zuchten hoorden
de wind sloeg in en alle vuren rookten de rook was niet zoo spoedig weg te krijgen en de oude schouw werd ijlings afgebroken
in hun donker schuilt het huis van steen achter t woud de torenspits der kerken schaduw werpen ze op de breede vlerken van den reiger spiedend naar beneên de ingetrokken hals bedrieglijk kleen schaduw op de groene kerkhofzerken
zichtbaar boven t zwart graniet straal bij straal die langzaam nedervliet tot ze lager zilvren linten schijnen schaûw van dennen over schuimgordijnen waar een bergstroom uit te voorschijn
door t blanke hout kwam ring in ring zich rijgen terwijl geen ring den grijzen tak ontviel doch waar is thans het beste deel de ziel die tijdens t groeien op en neer bleef stijgen
langs de dala verder wandelen bleven en de rhône groen van t oevergras soms doorzichtig als geslepen glas tusschen kiezel voorwaarts zagen streven
maar zij t ook waar te fraaier dan uw bloemen t gevlekt visier half open en half dicht de zilvren helm waarin uw trotsch mag roemen het vleuglenpaar uitwuivende in het licht
met spoed liet de één een korter afstand graven en de ander fluks een ijzeren roltuig smeden om daarmee t grint tot korrels gruis te rijden
hij werd misvormd de blosjes van zijn kaken verdwenen en gesprongen deels gekropen bleef altijd toch genezing hij nog hopen hoewel geen kruid hem beter weer kon maken
dat met bevallig opgestoken kuiven op t muurtje rustig adem zit te halen op versch gesneden druiven in de schalen op t vlindertal dat eensklaps aan komt wuiven om als een wolk de vruchten te overstuiven en op t gezicht zich kosteloos te onthalen
til haar zacht uit t groen fluweelen bed om haar in een pot met mos te steken maar hoe zacht ik haar ook nederzet t bloempje gaat van t steeltje op eenmaal breken en valt neer op t vleezig bladrozet
ziet hij ginds een vriendlijk lichtje blinken is t een lampje voor de vensterruit vriendenstemmen hoort hij duidlijk klinken voorwaarts en hij wordt der diepte buit
waar gij wandelt hangt het langs uw paden waar gij t grijpt verjongt het als een doop somtijds warlen de overrijpte draden door den nachtwind samen tot een knoop
in een wip aan t slanke lijf getrokken t koetsje rolt de bank af zonder schokken en naar zee heen onafzienbaar groot t trapje is nat en t rozig voetje ontbloot onder t mutsje schuilen gouden lokken
taai van werkkracht als de roeier is trotsch bevallig als de gang der zwanen onbereikbaar als in t diep de visch zou men u op t meer herboren wanen en uw stem in t suizelend oeverlisch ach waarom verdronk uw jeugd in tranen
breede schaduw aan den voet der duinen als een sluier langs een vrouwewang vogelliederen in de duistre kruinen van de popels onafzienbaar lang en uw stemmen blonde meisjes bruinen keuvelende over
toen men ook het drietal harten boven weerzijds t roer fraai roodgeschilderd had werden rollen onder t schip geschoven voortgetrokken door een paard of wat glijdt het langzaam langzaam af van boven nu de dommekracht t van achteren vat
waar het zonlicht braadt in onkenbren verveloozen staat spelen jongens met den waterwagen tot op t heetst van één der zomerdagen t vreemde voorwerp eensklaps zeewaarts gaat achterover in de golven slaat om gevuld de zee naar t strand te dragen
daar vlamt op mont blanc's verbleekte leden t zuiver licht der reeds verzonken zon om den gletscher met een kleed te kleeden als geen wever hier ooit weven kon maar die s werelds weefstoel boom blijft treden is t die ook de gouden draden spon
ook de kleur der starren vindt men mis maar het blijven woorden woorden woorden voor den schilder die een vreemdeling is
gij zijt voor mij der zachtheid evenbeeld uw schoon hebt gij gelijklijk uitgedeeld door overal uw ranken vast te binden berk hecht ge aan beuk en eiketak aan linden gij slingert u langs glad hout en vereeld
rust hij niet vr t goed den bodem vat en blijft liggen aan de lange touwen op de pink draait zingend men de spaken tot de branding tegen t scheepsboord gromt en de kiel zich langzaam los gaat maken
ratelt wel de trein k kan zien noch hooren zijn wellicht de zuigerstangen lam is misschien een onheil ons beschoren konducteur een vraag en ik vernam
en de bessen die men volop vindt zijn zoo groot als niemand durfde droomen groene plekjes onder t loof van boomen geven weinig maar de pluk begint waar aan zonlicht en aan zomerwind vrije toegang nergens is benomen
dien zelven zij niet wisten te vervullen hij neemt het aan niet om hen op te smullen maar met het veeleer prijzenswaardig doel hun leege hoofden met een heelen boel van wetenschap en kunsten op te vullen
het dorpjen in door jong en oud begroet elk roemt uw komst als gulden dag der dagen en dankt voor t brood waarmee ge opnieuw ons voedt
dat bewijst het dansfeest van den dood waar uw naam o holbein staat te lezen christus van t ondragelijk leed genezen in den rijn verdronk een arme jood en uw kleur fluweelig groen zacht rood wordt nog steeds als ideëel geprezen
al drinkt de jeugd aan lentelucht zich dronken eens kiemt het zaad dat de aarde is ingezonken door zomerhette uit fijn gesponnen mazen
keerde ik huiswaarts om met dankbre hand wekenlang mijn schelpen te doorwoelen hoe weemoedig droevig zoet t gevoelen als aan t oor den hoorn met krommen rand
kinderen langs die wilde kreten slaken straten door die van de hette blaken t seminarie langs waar ijdele waan tal van vliegers in een web van draân nedertuimelend aan den toren haken
vast zij aan zij bij den arkadenboog verzellen tal van trappelende rossen hier snuift een hengst ginds schuren merrievossen waar pas nog t vool den gladden tepel
maar die dagen zijn voor goed vervlogen vastgeschroefd aan t hek van t restaurant spieden mannen niet maar knapenoogen
maar hij behield wat hem was aangeboren en stelde steeds belang in alle dingen die niet van de aarde maar er boven waren kwam soms op straat zijn kalmte een scheldwoord storen
hij hoort niet meer den ratelenden wagen de brave postman rijdt met overleg zijn kar terzij vlak langs den doornenheg om dan opnieuw weer pijlsnel door te jagen
wat al stemmen uit de boomen spreken echo's zijn het van des dichters klacht wat al dropplen langs de bladeren leeken t zijn de tranen die in donkren nacht van zijn oogen nimmer zijn geweken
toen zomer kwam verdwenen lentegrillen de leertijd werd met ernst en vlijt doorloopen thans kan wat lang geschut werd machtig stroomen
een paar de wesp blijft boren boren boren de lelie zucht verbleekt ik zei een paar de wesp vliegt weg en weldra kan men hooren hoe lelie klaagt ik voel mij schriklijk naar ik vrees mijn jeugd mijn schoonheid is verloren
ginds reeds zien we door het boschplantsoen golfjes die het stroombed dartlend kusten heerlijke aanblik bron van weelde en lusten hier de vochte kleeding uit te doen zoo de golfjes zwart doorzichtig groen
zij boeit alleen de wijsheid êel en vroê zij ruilt haar gaas voor zwaargeplooide kleeren en danst den voet in koeler lucht niet moe
k heb aan t groen gestreepte paarse rokje mijn vriendin van de alpen ras herkend en nu staan aan kamerlucht gewend recht gehouden door een wilgestokje voor mijn vensterramen klokje aan klokje lieflijk bloeiend groeiend zonder end
maar domheid kan zijn edelmoed niet vatten al wil ze ook gaarne t hare er van bezitten de staart is fraai maar welk een aantal klitten en maart is zoel maar ach t concert der katten het graan is goed maar griezelig zijn de ratten
het hert aan t meer den heeten dorst kwam lesschen wij t bosch doorliepen om den dag te ontwijken dan als aan d'avond t rustuur had geslagen daar hand in hand gezocht met mijmerende oogen wat de uitverkoorne alleen er mag
hoog hoe ver maar duur moest hij t bekoopen dat opwaarts staren en dat rugwaarts loopen een harde boom deed ribbe en weefsels kraken
en we toeven maar geen einde aan t droppen hoort dan niets hier onzen vingerklop siebenschlüft met hooge reuzenkoppen doorgekropen tot den ruigen top zien we d'avond op de heideknoppen schut ons berdorf voor den regendrop
toch de pink heeft meent men groene boorden hij maakt grijze dan in strik en lis hangen kabeltouwen hier zijn t koorden
zoon en moeder wederzijds bemind onder druk van t kruis zijn neergezegen stroom van licht en warmte te allerwegen uit de abdij maar ach door weelde ontzint
of de buren reeds te voorschijn komen of door t rijden waar de straat van dreunt in de muren door het dak gesteund spleet en barsten niet zijn toegenomen
saam zilvertonen op der winden aâm wil aan berk en beuk de tijding melden dat aan de eiketak de knoppen zwelden en de bloem weer prijkt aan brem en braam dat de meidoorn uitloopt zeer voornaam hoe de takken t bloesempje ook beknelden
maar wat aan der bergen poort blijft rukken t is de vijand niet van buitenaf door verraad in de eigen vest moet bukken wat ongaarne en nooit zich overgat mannekrachten werden vrouwenukken eigen boete werd een vreemde straf
mijmerend aan t verschil van hauwtje en hauw en aan t vleeschverteerend plantvermogen wat verrassing eensklaps voor mijn oogen breed van lip gansch effen donkerblauw
die uit geur en bloemen werd geweven hoe voorbeeldig vriendlijk is hier t leven zelfopoffering maakt de harten blij want de bloem heeft aan de nijvre bij bateloos haar besten schat gegeven
slingert zich het nieuw toeristenpad over t mossig rotsbed heen en weder waar de bedding woester wordt en breeder wijst op t bordje een witte pijl u dat en ge ziet hoe t straal en stroomgespat op en neer gaat als een donzen veder
bange vrouwen zien het aan met vreezen t bijgeloof voorspelt er uit gevaar stedelingen vragen wat zou t wezen maar de visscher mompelt man bedaar
loeit het rund dat wegvlucht ongemolken zuiver als geslepen edelsteenen in een rand van donker goud gevat
de regen plast de najaarsstormen woeden in alle drie zijn vischjes thans te vinden waarop de beekjes beurtelings zich beroemen
verdwijnen aanziet de zon is s middags zij gestegen en wordt haar licht door nevelen niet verduisterd dan doet ze t sterkst de donkere schaduw schijnen
maar als t meisje t blauwe vlas komt breken vlucht de heiden uit de slijpsteengroef als aan t eind der zoele zomerweken hier de waldhoorn klinkt zoo eindeloos droef
wat al oogen spieden naar de stangen ziet men onder t bolle en fladderend zeil lijnen golven achterover hangen
tusschen koetsjes wijd en zijd in de stoelen ordloos saamgereid natte haren boven witte doeken stille dames boven stille boeken spieden lang reeds met
soms in schaûw van eik of beuketak strompelend meest waar t woudpad lag vol steenen is hij dra in t donker bosch verdwenen en als daar het dorrend rijshout brak onder d'indruk van den moeden hak stond hij luisterend op zijn staf te leenen
dan hoor ik sikkels door uw halmen slaan al roept t verstand een logen t is een logen en opgetast op s landmans donkren wagen die drijft in rossen zomeravondgloed rolt ge aan terzij van winde omzwierde hagen
prijken benijdbaar wie als weldoende engel zweven en steun ag zijn voor onverzorgde bloemen die donderbuien neerslaan op de velden al roert mijn fee met fulpen voet nauw t leven
de kinderen schateren en hun lachjes klinken de recensent voelt zich van schaamt bedropen en strompelt huiswaarts onder loodzwaar bukken
zie hij torscht het opgelegde kruis en vervult zijn plichten zonder dralen eindelijk oud voelt jicht hij in de pooten en de vroeger scherpe tanden bot hoort niet meer wanneer er wordt gefloten en vertoeft bij voorkeur in zijn kot
zonder storten over mulle wegen trekt het paard den wagen naar t terras waar het badhotel hoog is gelegen daar werd toen de lauwe pekelplas menig bleeken zieken gast ten zegen die verzekert dat het heerlijk was
de kunstenaar denkt o wee weer keizersnukken maar voegt er bij al is de zaak kritiek rijg op mijn rug ik zie hier geen publiek
de vaas werd oud en de inhoud jaarlijks eêler en altijd sterker t heerlijk geurvermogen toen dat verdween viel t vaasjen in elkander
ritslend komt het koeltje nederstrijken uit t gebladert schudt den droppel neer en de slaap gaat wijken langzaam wijken en het kind ziet t zonnegoud niet meer droomerig blijft t een wijle rond zich kijken en keert zwijgend naar zijn dorpje weer
ach mijn vrienden die mij graag wilt prijzen ras versuikert de al te zoete lof drup citroensap op de middagspijzen meng uw groen met zuring uit den hof ook al hebt ge lokken die vergrijzen wekt azijn wie slaperig is en dof
daar gaat langs t golvend graan bij t uchtendblozen geen weidsche lijkstoet onder klokgebom maar over t zandpad gansch geruischloos stom een boerenkar phoudende bij poozen
enkel heil verwacht op t lest men van koele bosschen frissche waterplassen bleeke mannen in te ruime jassen zwakke vrouwen leunende op den man eéndagskindren vol van plan bij plan kwamen wandelende of op wagenassen
in de plas het kousjen uit te spoelen doet het teere meisje t liefst en t meest voor de jongens is t een heerlijk feest scheepjes te doen kruisen door de poelen
duinwaarts door een breede golf gedragen klinkt weldra des hamers heldre klank gaat men bouten dwars door plank op plank in de ribben van de scheepskiel jagen
een wolk gelijk door de almacht opgehangen is t kristallijn door t rotsbed opgevangen dan is t of ook de stroom opeens bedaarde
spiedt de klaproos door de halmen henen glanst de koornbloem helder na het bad en het paard met glimmend stijve beenen scheert de klaver koel en druipend nat
kleine jongens in verstelde lompen kort geknipt en ruig het gele haar snellen aan en duwen weg met stompen van de volle bessestruik elkaar af de petten uit de kleine klompen vechten ze uren om een enkel paar
want de gids wenkt links u met den stok en als waart ge een uurwerk in een klok windt ge u rond tot de ingang is gevonden maar welke ingang in wel honderd monden rijzen rijen tanden brok bij brok
een knaapje komt hem is t muziek voor de ooren dat duifgekir die druiven zullen monden en t vlindervlerkje is wellust voor zijn oogen
hebt ge o licht na regen weer geschenen dwars door t zachtgetint smaragden woud dan alsof de varenoogen weenen kletteren droppels langs het groene hout sijplen door den rooden boschgrond henen waar geen voet te treden zich verstout
op uw altaar zag ik rozeknoppen op uw steenen t vrome kind geknield aan de wimpers heldre tranendroppen schreiend bij de lijkbaar waar ontzield in den boezem t hart niet meer kan kloppen dat zooveel van t jonge leven hield
ge keert daar slaan zij weder aan en het spel van handen beide en lippen zwelt en sterft verzelt u onder t gaan
dan blaas ik mij sprak twijfel tot een toren en doe de lucht naar elders henenwijken en beide vogels in t luchtledig zweven
de voerman plukt een handvol winde en rozen en slingert dat de zwarte doodkist om en zegt dan tot het oude karpaard kom naar t laatste huis van goeden thans en
der lucht vervloeit tot paars smaragd in den vuurbol gaat de schijf reeds onder daar verdwijnt de gloeiende atlasvracht nog een streepje een vonk vergaan is t wonder de avond daalt onhoorbaar langzaam zacht
zonnestralen die zich spokerig wringen langs den groen bemosten rotswand neer pogen vruchtloos t hart tot moed te dwingen en met vreugd begroet men t daglicht weer hoort de vogelen in de twijgen zingen welkomstliederen na uw wederkeer
kom eet wat mee het brood is fijn gekruimeld ik dank je zeer je vacht is gansch beduimeld wie was het die zoo dikwijls aan je kwam mij schroeide s hemels zuivre bliksemvlam k eet met geen schaap al ben ik neergetuimeld
zoo nu vlieden in des dichters zangen de gedachten ver als in den droom blijven in ravijn op heuvel hangen fier op vrijheid schuchter in hun schroom laat ze dartelen tracht er geen te vangen t zien versterkt wie mat zich voelt en loom
nabij ligt beek en waterval langs den heuvel nog in waas verscholen onbespied in de overtwijgde holen spot de vos met de uitgezette val maar nu hij aan t licht kruipt langs den wal vonkelt t oog als aangeblazen kolen
plots een luchtvlaag dan een duw een slok en de goldfralei heeft u verslonden schemerende aan het eind van nauwe spleten dringt de dag weer langzaam tot u door dan naar boven tastende in de reten en de kilheid suizende u in t oor
waart gevlekt op bloem en blaadren beiden dien smaad hadt gij van t jonge vee te lijden dat op u trapt bij t dartlen door de wei het was een sprookje wat men lachend zei een plaagziek sprookje van de
t is haast niet in juli te gelooven dames zitten achter warme stoven de engelschman in vaderlandschen
niet te weten hoe lam ik het eigenlijk vind dat ik er niet meer bij kan zijn dan hebben zij er ook zooveel pret niet meer in en dat hoeft niet ik zit nu op onze slaapkamer bij een kaars te schrijven die heb ik voor drie centen van mina gekocht t is al bij elven en julie zal wel zoo thuiskomen
zoo is het ik zit er mee opgescheept of dat is het woord eigenlijk niet want ze blijft dezelfde goed en geduldig en zoo zij kan t niet helpen dat het me af en toe razend verveelt dat ik elken avond werken moet ook zonder dat het heilige vuur in me brandt
wat zul je nu vandaag gelukkig worden julie wees toch stil je zult van groote dingen hooren laura be quiet jo t is vandaag een gewichtige dag laura ben je om drie uur thuis
nu enfin ik feliciteer je hoor en ik hoop dan maar dat het niet meer afraakt dank je wel joop zei julie en dat vond ik voor haar doen zoo beminnelijk dat ik er nog achteraan zei hij heeft ook werkelijk mooie tanden pien dacht dat ze valsch waren
kees noemt hem de tondeldoos waarom weet hij zelf niet en toen de jongens er mij voor t eerst mee zagen dachten ze dat hij van julie was en dat ik hem zoo maar voor de mop droeg
en t schommelend schip is pa z'n nieuwe motorboot en hij heet de nee laat ik geregeld vertellen om zeven uur gisteravond verdwenen pa en kees ze moesten de boot nog even inspecteeren of ik tegen achten wilde komen ze zouden me aan boord ontvangen
juffrouw wijers is met moed begonnen om me voor het derde rapport klaar te stoomen maar ik heb er niets geen puf in mies brouwer had vandaag een blouse aan met een hoogen boord en een kantje eruit een lichtgroen mormel ik heb haar gevraagd of het een erfstuk was en kit zei dat hij zoo goed bij haar oogen kleurde
ik vond het wel zielig voor julie en nog al eerlijk ook daarom zei ik jog vindt jou natuurlijk de beste van allemaal dat kun je wel aan zijn oogen zien anders had hij jou toch immers ook niet gevraagd en hij kijkt je altijd na als je door de kamer loopt en ik geloof ook wel dat hij altijd aan je denkt ook op school zie je want hij doet wel vaak afwezig