AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
hij zette ja t is of ik het nog zie zijn eenen poot op de regter zijde en den anderen op de borst van den kommandeur hem vervaarlijk met zijnen opgesparden muil en witte tanden
een fraaije hand te schrijven werd in die dagen en toch niet zonder allen grond voor een sieraad en aanbeveling geacht welke den kinderen door hun in hunne vroege jeugd opgedaan over het algemeen in lateren leestijd bij bleef
nieuwe gelegenheid tot gesprek verschafte hem het gezigt op halfweg waar zij de dorpen assendelft westzaan en de verdere zaanlandsche dorpen met alle derzelver molens duidelijk zagen liggen
evenwel zijne vrouw schoon zij zelve voor de adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn partij bedankte daar zij bij de andere kinderen liefst te huis wilde blijven en bang op het water was beduidde hem dat het haar aangenaam wezen zou indien hij zoo ver mogelijk hunnen zoon uitgeleide deed
en na eene poos stil gezeten te hebben barstte hij uit zoudt gij nu wel gelooven juffrouw wynstok dat ik het besluit genomen heb om als mijne ouders het mij toestaan nog dit voorjaar en wel binnen weinige dagen met kommandeur fobberts de reis naar groenland te doen
deze leeraar gelijk er in alle vakken bijna altijd eenige menschen gevonden worden was zijnen meesten ambtgenooten meer dan eene halve eeuw vooruit in verlichte denkbeelden en zocht altijd ook de eenvoudigheid met zijn godsdienstig onderwijs te vereenigen
met eene snelheid als of hij beangst was dat de wind die hij in dien doek geblazen had weder verloren zou gaan een knoop legde en dien toetrok
nog minder had ook blommesteyn op met geesten heksen en toovenaars welke hij altijd aanmerkte schoon hij ze dien naam juist niet gaf als schepsels van de verbeelding van zotte of bange menschen
en het geheele huishouden er door in wanorde brengen fredericus was ook van het oordeel van zijn vader en magdalena merkte vrij snebbig aan dat dit uitblijven zoo eene gril zou zijn die hij uit ijsland of denemarken had meêgebragt
blommesteyn was de spraakzaamste van allen en schempte niet weinig daarover op de regering van amsterdam dat na half tien uren al de poorten zoo onverbiddelijk gesloten waren
en daar ook de natuur hem eene gladde zuivere stem gegeven had kon hij daardoor althans voor anderen bedekken dat hij juist niet ten volle alles begreep wat hij met zekere deftigheid boven zijne jaren las
kent gij een geboren amsterdammer het dorp sparwou niet adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn is het u vergeten dat daar de sparwouwer reus geboren is kent gij dan die regels niet uit onzen gysbregt van aemstel en nu begon de heer wynstok op te zeggen
en wie zeî van wieringen wie maakt u zoo stout om hier in een fatsoenlijk koffijhuis de rust te verstoren en ons damspel om ver te stooten
en wel zoo dat zij om allen argwaan of bijzondere aandacht weg te nemen zeide ik ben daar boven zoo koud geworden of ik de koorts heb
zelfs schoon zij geen enkel woord verstond van hetgeen haar taalgeleerd kind haar toevoerde vond zij en ook vader blommesteyn die er weinig meer van wist dat hij heerlijk en van dag tot dag
meer of min vlot werd en zij niet geheel van spatten vrij bleef moeder blommesteyn die dit en het vorig geval met groot ongenoegen had waargenomen daar zij vlak over haren zoon zat begon bij de jonge juffrouw wynstok hare verschoningen te maken over deze fouten van haren zoon
ik bedank u voor dit snuisje zeî jan goeree maar heb alleen de goedheid dat gij er niets in uw weekblad van meld ik mogt er anders zoo af komen als de goede
hierin werd hij door de familie van zijnen reisgenoot tegengehouden die er zeer op aandrong dat hij nog ten minste den volgenden dag blijven zou te meer daar op het kopenhager tooneel een nieuw blijspel zou gegeven worden
in den ochtendstond nam hij afscheid van zijne zoo onverwacht aangetroffen oude landgenooten daar hij hoop had om dien dag zijne reis verder voort te zetten
gaf hij te verstaan dat hij daar nu alles zoo ongelukkig geloopen was maar besloten had om geheel van antje af te zien wel zoo wel zoo zeide moeder blommesteyn dat valt me uit de band
de jonge blommesteyn moest niet zelden schateren van lagchen om de voor hem zoo vreemd klinkende namen dier zeelieden welker vreemdheid echter alleen daarin bijzonder bestond omdat zij geene hollandsche of echt amsterdamsche uitgangen hadden
wat zegt gij er van mijnheer blommesteyn dat vertrouw ik ook wel antwoordde deze maar ik kan toch niet ontkennen dat ik er wel een weinig tegen opzie vooral omdat er de czaar van rusland zijn zal
weldra besloot hij echter daar hij zich zoo doodelijk verveelde om maar naar bed te gaan en hij maakte daarop het pakje los waarin geertje hem had gezegd dat zijne moeder eigenhandig zijn nachtgoed gedaan had
in dit oogenblik dubbeld aangenaam hij schreef hem in een klein briefje terug dat hij hem dezen avond in den schouwburg zou zien en dat hij den volgenden dag van zijne uitnoodiging hoopte gebruik te maken
om die kleine blessuur kom kom stoor u daar niet aan ik zal u morgen avond wel ergens introduceren daar men op geen kreukje in het vel ziet
mogt ik hem daarom niet vragen of een samojeedsche ijsschots zoo koud is als het begin van zijn vers en hoe het woord van speelloon te pas komt in een zoo ernstig gedicht
hetgeen hij echter niet deed zonder zeer beleefdelijk de groetenis aan mijnheer wynstok en mejuffrouw hare dochter gedaan te hebben niet in de beste luim
johannes heeft verzet genoeg hij is sedert zijne te huiskomst en sedert dat het met antje wynstok glad af is bijna alle avonden uit en ik kan er maar zelden zoo wat uit krijgen waar hij geweest is
van geheimraad en historieschrijver zou bekleeden maar campo bedankte ook den czaar zoo als hij cartouche gedaan had ik ben te veel voor de vrijheid en mijne pen moet zoo vrij zijn
toen zij op pampus waren begon de schemeravond te vallen de kaarsen werden aangestoken verder werd de avond niet onaangenaam met een spelletje doorgebragt en daar het weder schoon en de wind gunstig was voelde men naauwelijks dat men zeilde
het genoegen is niet uit te drukken dat juffrouw blommesteyn van tijd tot tijd gewaar werd wanneer zij haren zoon johannes binnen zag komen met strijkadien als of hij een geboren franschmannetje was schoon waarschijnlijk de goede vrouw zelden een echten franschman gezien had
ontmoette toevallig toen hij met dat berigt naar het huis van den heer wynstok terugkeerde zijn vriend van wieringen en deze had de geschiedenis met noodige aanvulfels en alles in het donkerste licht verhaald wat er met
ik wenschte maar alleen dat ik mijnen russen de geest van naarstigheid der hollanders wist in te blazen en meteen dien onuitbluschbaren ijver voor den handel
deed dit mede doch was voornemens om het koffijhuis nu te verlaten toen hem een kennis op zij schoot uit een anderen hoek van het vertrek komende en hem met allen ernst vroeg is het waar blommesteyn gaje met den czaar meê naar rusland
dat het hem dit voegde hij er bij wijze van tusschenrede in ook al een mooijen duit gekost had op het woord van vier uren s weeks vier jaren achter een sloeg de wijk predikant groote oogen op
wel dat zou regt naar mijn zin zijn zeide de kommandeur dat er een reederszoon meêging dan zou hij eens met eigen oogen zien dat er aan het vangen van een walvisch wat meer vast is dan dat men stekelbaarsjes met een totebel uit de amsterdamsche trekvaart haalt
het was mijn zaak geweest de weduwe van een oud vriend van wien ik zooveel in den scheepsbouw geleerd heb op te zoeken ik beloof u
die omdat zijn stuk gespeeld werd eene plaats had in eene soort van loge waar toe ook de acteurs en actrices toegang hadden daar dezelve onmiddellijke gemeenschap had met het tooneel zag wel ras den heer
zegebarend licht waarvoor de nacht der onbeschaafdheid zwicht uw onderdaan moet dier aan u verpligt u altoos danken
ik weet wel beter met uw permissie juffrouw het ziet ook wel degelijk op mij als men koest zegt dan geldt het al de hoenders maar als ik het u dan mag zeggen dan weet gij niet wie gij voor hebt ik zou heel gaarne eens een reisje meê naar groenland doen
en gij weet dat vooral een zaandammer niet ligt wind door de hekken laat waaijen de czaar antwoordde dat weet ik mijn vriend en nu gij dat gezegd hebt verschoon
dat hij sedert eenigen tijd aanzoek bij zijn zuster magdalena gedaan had en die nu deerlijk op zijn neus zou staan te kijken daar hij zekerlijk ook om haar was uitgekomen omdat hij daardoor hoop gehad had dat hij op het kantoor van den ouden heer zou komen en deszelfs plaats bekleeden
een oud en eerlijk man om met dezen te consuleren wat hem in eene zoo netelige en dringende zaak te doen stond deze alles van blommesteyn verstaan hebbende beduidde hem
goeree oogenblikkelijk zeî best broer campo best hoe meer zielen hoe meer vreugd eerst werden de nieuwtjes van den dag bepraat
maar deze welke met weyerman en de anderen den buit gedeeld had speelde nu niet alleen de onnoozele juffer en ontkende alles maar al hare voormalige vriendelijkheid afleggende behandelde zij hem zelfs als eene zeer door hem beleedigde persoon en met al de furie van de medéa van
op johanna's helderen verjaardag met gitten getoetst schoon dan mijne ijz're ziel thans gloeijende van vuur de dood het lemmer bied in t aanzien der natuur en zoveel beten krijgt van
te meer toen hij na zijne vaderlijke raadgeving om liever zich niet in die verkeering te begeven alleen tot antwoord van johannes kreeg een man een man een woord een woord vader
het getal der genen die niet gedreven door dwaze dweepachtige beginsels maar door hunnen natuurlijken aanleg van geest daarin een tegenzin hebben is zoo klein dat zij geene noemenswaardige uitzondering maken
tusschen beide kreeg blommesteyn van tijd tot tijd een bezoek van den stuurman en van zijne andere togtgenooten met welke hij natuurlijk meest sprak over hunne aanstaande terugreize gelijk ook nu en dan met den schipper van het noorweegsch vaartuig
zoo aan het een en ander dat mij binnen de laatste weken gebeurd is nu begon weyerman nieuwsgierig te worden en zag al spoedig zijne nieuwsgierigheid geheel bevredigd door een breedvoerig verhaal dat blommesteyn van zijnen ongelukkigen minnehandel gaf
maar die maakt alles in het latijn en daar hij weet dat ik daar geen syllabe van versta leest hij er mij gelukkig nooit een jota van voor dat al heel wijs van hem is want anders weet ik niet
aan tasel vertelde dat het er nu met van wieringen en antje wynstok zoo goed als door was ei ei zeî vader blommesteyn moeder blommesteyn zuchtte diep en zag haar johannes aan
dat hij een oogenblik in overweging nam om over het boord van het jagt in zee te springen evenwel dit onderhoud veroorzaakte dat er een stom tooneeltje volgde hetwelk eindigde met het besluit om tot de oude lieden terug te keeren
daarenboven was deze in het heimelijk genegen om het aanzoek van blommesteyn indien het er toe komen mogt te begunstigen een en ander noopte haar om hare dochter de moeite uit te winnen van eenig misschien te blijkbaar gebrekkig redmiddel te zoeken haar
toen zij niet verre van een inham bij die altijd kokende bron gekomen waren zag blommesteyn in eene diepte van vijf voeten eenen put waarin het bronwater ziedde
dat hij toch voorzigtig wezen zou om den derden knoop niet los te maken dewijl er dan een orkaan zou ontstaan die den geheelen berg hekla zou kunnen omver
nu is alles in orde zeide hij alleen hapert het nu nog maar aan het rijtuig maar de man had naauwelijks deze woorden gesproken of reeds hoorden zij hetzelve in de verte komen aanrollen en zagen het weldra voor de deur
zing langer niet van vorst achilles zwaard of scipio of cezars hoe vermaard van numa noch lycurgus die aan d'aard eerst wetten stelden
dat is goed gij hebt woord gehouden en is die jonkman de vrijer dien gij meê zoudt brengen de kleur die antje op deze vraag kreeg verklapte den czaar dat zij niet onverschillig was omtrent
nader berigt van mij krijgen zou maar tusschen beide gekomen voorvallen maken het overtollig dat ik dien tijd van beraad houden zou dewijl ik en mijne huilvrouw mede het volstrekt voor eene afgedane zaak houden
er heerschte eene groote stilte en de heer wynstok die naast blommesteyn stond kon niet nalaten hem in te luisteren ik begin al te verlangen naar den maaltijd want die stilte van eene begrafenis begint mij deerlijk te verveelen
naar het leydsch athene zoo als deze knaap gewoonlijk ter bevordering der verstaanbaarheid die stad noemde te geleiden op niemand kon dus de keus natuurlijker vallen dan op broeder en neef van dijk zullende zoon johannes als vierde man medegaan
schrijven en cijferen en dat natuurlijk volgens de toen adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn plaats hebbende inrigtingen waardoor hij dan toch ook schoon hij het lezen niet zonder spellen geleerd had al vrij wel lezen kon
wij moesten op ver beurte van pand elk op zijn eigen naam een tweeregelig versje maken dat kan ik niet zeî blommesteyn al zat ik op mijn hals gevangen
maar zij wist geen raad om nu zoo spoedig van batterij te veranderen hare moeder bespeurde zeer wel de verlegenheid van antje en doorgrondde daarvan de oorzaak
en door daarbij als een bewijs voor de duchtigheid van zijn besluit te voegen dat het fransch eene taal was die aan de meeste hoven gebruikt en veel algemeener verstaan werd dan het ellendige
om den ouden heer blommesteyn te bewegen dat deze zijn zoon uit dien nood zou redden na drie uren die blommesteyn in den adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn grootsten angst doorbragt aan het huis van den advokaat bergveld welke zich
na zeer veel moeite gelukte het ons eindelijk hem af te maken en wij bragten zijne huid die van een uitstekende grootte en zachtheid was in het vaderland mede
opdat niemand zich wanneer hij ten aanzien van het godsdienstige of zedelijke toen onder ons volk plaats hebbende eene voorstelling vindt welke aan het belagchelijke of bespottelijke nabij komt zich daaraan zoude ergeren
om de nadeelige gevolgen van zijnen zeer wel verschoonlijken maar toch ontijdigen lach te voorkomen nu verlieten zij spoedig de ellendig berookte woning en blommesteyn kon zoodra zij buiten dezelve de frissche lucht inademden
andere van dien levensstand op welke vrij wat te zeggen valt pogen hunne fouten door het vergrooten van de struikelingen van anderen te vergoelijken en kruipen achter de schaduw dier vergroote beelden weg
vijftiende hoofdstuk niet lang waren blommesteyn en antje wynstok aan boord van het jagt geweest toen zich de trompetten lieten hooren en de komst van den czaar en zijne gemalin met den aanzienlijken stoet die hun tot geleide verstrekte aankondigden
wynstok zoo vlug in de waarneming van de werking der hartstogten op het menschelijk gelaat waren geweest als in het berekenen van de onderscheiden wisselkoersen van europa zij zouden zoowel als mejuffrouw wynstok bij de terugkomst van de jonge lieden in het
wij sprongen de sloepen uit en een onzer was van een haak voorzien zeker een zwak wapentuig tegen een zoo woedend en sterk dier het gelukte hem evenwel daarmede
als hij zijne vrouw deszelfs bestemming tot den predikstoel verweet zeer bedroog zich echter onze blommesteyn bij zijne te huiskomst te amsterdam daar hij alles behalve welkom was bij zijn vader niet omdat diens ongesteldheid zooveel toegenomen was en dezelve daardoor meer dan gewoon
nadat er weder eene hevige losbranding van vuurpijlen had plaats gehad de namen van de czaar en czarin in russische en hollandsche letters beide met keizerlijke kroonen versierd uit welke onderscheiden gekleurde lichtstralen als uit edelgesteenten voortschoten
neen neen gij kunt niets zeggen waar over ik boos zou worden anna wynstok dat vind ik dan heel lief gezeid dat zou mij haast vrijpostig maken maar kom ik zal het eens wagen
het was in hunne huizen alles behalve aangenaam daar dezelve geweldig naar traan stonken welke door hun in plaats van olie gebrand werd
over de gelukkige te huiskomst van den kommandeur fobberts gevoelde hij eene zoo groote spijt dat hij de partij gekozen had om den stuurman te volgen en niet bij den kommandeur te blijven dat hem bijna de tijding aangenamer zou geweest zijn
maar bovenal was hij verrukt op het gezigt van eene diana ook geheel van palm gemaakt met twee of drie rustende jagthonden en op eenen kleinen afstand eenen actaeon wien de hartshorenen uit het hoofd wiessen
en de meisjes met dienaressen elkander voorbijgaande eveneens als of zij in het park te brussel of in de tuin der tuillerien elkander wandelende ontmoetten
nu in het lange en breede daar hij de historie s morgens maar kort verteld had welk eene verbazende ontsteltenis of er in den verloopen nacht aan het huis van den ouden heer blommesteyn had
en dat hij nog dezen dag zoodanige schikkihgen maken zou dat hij nooit in zijn kantoor kwam en bij zijnen dood op niets meer dan de legitime portie staat moest maken
deed de duurste betuigingen dat hij niets van zoodanig een papier wist en zijn vader verklaarde vol bitterheid dat hij de handteekening van zijn zoon niet kennen moest
werden eensklaps de schermen weggehaald die de verlichting van den salon gedekt hadden en dit strekte ten teeken dat het vuurwerk geeindigd was men vertoesde
het veroorzaakte hem echter geen bijzonder genoegen toen hij hoorde dat de heer wynstok zich reeds spitste op het hooren van het een of ander dichtstukje van de huisvrouw van hunnen aanstaanden gastheer
niet zoo zeer uit een beginsel van gierigheid als wel een nu opgevat misnoegen tegen den stuurman en de overige matrozen welken hij thans als de veroorzakers van al het onaangename dat hem bejegend was
bijzonder strekte zich het verlangen van blommesteyn uit om den berg hekla wiens uitbarstende vlammen hem met de overige manschap der sloep tot een middel van behoudenis gestrekt hadden van naderbij te bezigtigen
wouter blommesteyn koolaart hebben ons gevraagd en hebben zij het gemeend zoo veel te beter zoo niet dan zijn ze met ons
die niet naliet om zich dan bijzonder in gesprek met blommesteyn te wikkelen met de galante houding en losse gebaarden die zij van het tooneel had medegenomen
ja een vriend juffrouw antje men was al gaauw aan den pyl en daar raakte blommesteyn schoon hij anders zoover ik althans weet
was daar genegener toe dan blommesteyn maar onder voorwaarde dat zij allen die er waren meê zouden gaan zoo sukkelde dan ook van wieringen mede
ik heb een zwaar genoeg hoofd over hem nog meer als over onzen johannes als ik dien maar eens weêr op het regte spoor kan krijgen
kon bijna van schreijen niet spreken toen zij hem die kleederen overhandigde daar zij van zijne moeder schoon tamelijk verward iets van de hooggaande gramschap van den ouden heer blommesteyn vernomen had
in zijn ijzersterk geheugen onuitdelgbaar als vast gegriffeld stonden hij was nu dagelijks bezig met zich te oefenen in de stuurmanskunst en daar het uitmuntend schoon weêr was had hij schoon de nachten
wijl ze leeft en eeren na haar dood k ben groot genoeg o goôn zo k slechts haar eer vergroot en langs vier winden brom de schepper heeft bevoolen dat al wat leeft vooraan zal om zijn dogter doolen
en dat johannes het italiaansch boekhouden in vijftig adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn lessen geleerd had dus dat de jongman wel vatbaar was den katechizeermeester zweefde wel op de lippen om den heer blommesteyn te beduiden dat er tusschen hetgeen hij leerde en het italiaansch boekhouden een aanmerkelijk verschil plaats had
was naar holland koers zetten dat ik toch ver boven hitland de voorkeur gaf nadat zij de shetlandsche eilanden uit het oog verloren hadden zagen zij nog twijfelachtig de ferrosche eilanden
hij was op dat gezigt zoo ontsteld dat hij niet eens bemerkte dat ook antje welke hem mede zeer spoedig in het oog gekregen had van schrik verbleekte
veel ondank behaalde de leeraar door de aanmerking dat het hem toescheen dat om een goed lid der christenkerk te vormen het beter ware meer onmiddellijk tot het verstand en hart der aankweekelingen te spreken
daar zij nu toch zoo verre met hunne reis gevorderd waren dat zij die hoogte bereikt hadden welke hij als het verste doel van hunnen togt beschouwde
en hoe somtijds de schalden de naam der oude dichters op dat eiland zich van die letters bedienende hunne liederen en dichtstukken die de voornaamste gebeurtenissen des eilands behelsden in steen hadden gesneden
waartoe ook eenigermate de beweging door den koophandel veroorzaakt gelegenheid gaf hij kon dit zelfs voor den heer olof niet verbergen maar voegde er tevens bij gij moet daarom niet denken dat dit zweedsche stadje voor het overige halen kan bij de stad van amsterdam
ik heb er zelfs eens in meê gespeeld ik had de rol van venerik ik was er wel wat lang adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn voor maar toch nog niet zoo dik als tegenwoordig nu het was ook maar voor liefhebberij en dan moet men wat toegeven
daar is t my om te doen k zal toonen wat ik kan en eer gy t zult vermoên adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn doen blijken dat ik bon verdien ja heel bedreven zult gij me als meester zien uw school vroeg uytdag geven
ik ben immers de keizer van rusland ja ja zeide zij al waart gij honderdmaal grooter eens pieterbaas altijd
kon niet nalaten om hem te vragen of hij de heer campo weyerman was net geraden mijnheer antwoordde hij weet gij dat door eene hemelsche of helsche inblazing
dat het haar wel speet dat het de eigen dag gebeurd was dat haar man om de verkeering verzocht had enz blommesteyn antwoordde op dit alles niets maar kon toch niet nalaten zijn vaadriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn der te vragen hoe hij in dat aanzoek geslaagd was bij de ouders van
en met een duwde zij het papier nadat zij er wat opgeschreven had onder haar taselbord en liet zonder dat het blommesteyn merkte van een ander een klein stukje uitsteken waarop blommesteyn zijnen naam schreef
begon zij zich om half twee ongerust te maken en riep zelfs vader blommesteyn wakker die half slapende tegen haar zeide o johannes is wel uit ijsland komen opdagen hij zal nu ook wel
gij zijt zoo vlug zeî juffrouw koning dat zal met ons zoo gaauw niet gaan is het niet waar mijnheer blommesteyn t zal met mij geheel niet gaan hernam hij meer en meer in de war geraakt
de beide vlootjes zoo uit hun scheeps geschut als met het klein geweer elkander zeer hevig beschoten op zulk eenen vooraf beraamden afstand echter dat het onmogelijk was dat zij elkander eenig letsel
welke zij wel vast toekneep en terwijl zij kunsttranen in hare oogen deed opkomen onder de betuiging van het is te veel het is al te veel toch gretig aannam
de avondmaaltijd werd gebruikt toen zij den hoek van durgerdam omzeilden en de kapitein van het jagt berigtte dat zij reeds het vuur van marken in het gezigt hadden
en hoe gedroeg zich johannes hij bestierf zoo wit als net zindelijk tafellaken dat voor hem lag legde zijne vork neder en kon zelfs geen slukje broods meêr door krijgen maar sprak er geen enkel woord over
en hoe niet zonder reden bekend staat voor een hupsch jongman die zijne wereld verstaat en daar raakte blommesteyn geëngageerd met eene van die geschilderde dametjes
jonge lieden die nimmer openbaar gestruikeld hebben verzwaren den misstap uit zekeren hoogmoed om zich zelve in een glansrijk licht te plaatsen als of hun voet nooit uit zou glippen
en daar deze een zeer eerlijk en openhartig man was die zijnen stand eere aandeed verklaarde hij dat hem een zoo langdurig onderwijs met het maken van groote vorderingen onbestaanbaar voorkwam
niet langer dan tot half drie kon het moeder blommesteyn uithouden en liet toen door een wacht aan het huis van den heer wynstok vernemen of hun zoon zich daar nog
dit achter zijn leerboekje gedaan heeft met allerhande fratsen over en weder nopens verscheiden voorvallen des levens schoon die nog niet volkomen nder het bereik van het kinderlijk verstand vielen converseren
nu ging juffrouw koning een oogenblik zitten als of zij diep peinsde en schreef lang leev de blijdschap in deez woning wenscht hartelijk
en oogenblikkelijk vloog hij haar om den hals zoo gemeenzaam als of zij zijne moeder of zuster geweest was
zat ondertusschen verstomd nêer over alles wat hij hoorde want schoon hij gelijk wij weten geen vriend van de dichtkunst was juist deze soort was voor de leest van zijnen smaak geschoeid uitgenomen dat van
dat hij nu maken zou door zijne tooverkracht dat als het noorweegsche schip de baai eenige mijlen achter den rug had het zelve met volle zeilen en den voordeeligsten wind zoo stil bleef liggen als of het voor twee ankers in eene haven lag
hij van tijd tot tijd eene uitspanning nemen zou alles in het redelijke zeide vader blommesteyn dan mag ik het wel lijden maar ik heb u niet groot gebragt dat gij de zaken zoudt verwaarloozen en den nacht tot uw dag en den dag tot uw nacht zoudt maken
johannes wouter blommesteyn trekken en wetende hoe men dikwijls aan boord eene smet of eene kreuk krijgt had zij zich luchtiger dan anders in den dos gestoken en een kleed aan dat haar minder belemmerde dan het zwaar
zelf was in de zijden kous van zijn regter been eene deerlijke scheur waar komt gij van daan johannes wat is u toch over
weyerman met de uiterste oplettendheid aanhoorde deze allezins gevaarlijke man behoorde tot die lieden welke door hun bevallig voorkomen en schrjnbare deelneming den min doorzigtigen en onergdenkenden tot welke blommesteyn
de allereerste dezer vruchten is weinige jaren geleden door eenen kapitein tak uit suriname in amsterdam gebragt en men had het geluk om er daar drie in den stads tuin voort te kweeken en te doen rijp worden
ik heb ze evenwel in dien tijd aan juffrouw wynstok en hare dochter nog eens laten lezen wat zegt gij juffrouw antje zij waren allebeî regt stichtelijk niet waar
wat of zijn czaarsche majesteit zou zeggen als hij daar zijn raadsheer blommesteyn zoo de straatsteenen van de pijlsteeg zag zoenen
om van zijne moeder zusters en broêrs afscheid te nemen en er zou niet veel noodig geweest zijn om hem terug te houden was het niet geweest dat de gedachte wat zou antje wynstok wel van mij zeggen als ik mijn woord niet hoû hem bij het oogenblik van het afscheid eenigzins verhard had
het ontstane gevoel van eene meer of min bepaalde genegenheid juffrouw antje maakte ook wel tienmaal zooveel werk van het zetten van hare muts en het verder goed zitten harer kleederen dan zij sinds adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn eenige maanden gedaan had
nam nu de gelegenheid waar om met juffrouw antje wat achter aan te komen dribbelen en hoe dit toekwam zal ligt te raden zijn zij raakten zoover van het gezelschap af dat hetzelve een geheel andere laan in raakte
ik heb het er de groote maand die ik er doorbragt niet kwaad gehad maar was toch ook wel te vreden dat wij toen ons schip daar van deszelfs schade die wij beloopen hadden
bijzonder aangenaam was het hem intusschen dat hij weder aan de ouderlijke tafel zat waar moeder blommesteyn hem op zeer keurigen haring onthaalde daar de eerste nieuwe haring nog niet lang in amsterdam geweest was
evenwel dit gebeurde door dat de onderschout als een gekwalificeerd persoon tusschen beide schoot en hem beduidde dat als hij zoo wilde voortgaan hij zich genoodzaakt zou zien om zich daar verder mede te bemoeijen
maar als nu eens die juffrouw wynstok o die zal al lang met een ander getrouwd zijn als ik te amsterdam kom was het antwoord kort met lang mijnheer ik schrijf niet
dus vonden zij er geene zwarigheid hoegenaamd in dat hij dien volgenden dag de partij van weyerman ging bijwonen ja schoon moeder blommesteyn toen haar zoon al naar boven en te bed was tegen zijn vader zeide
tot eene gevoelige krenking zijner eigenliefde ondervinden moest dat de quaestor cicero reeds bij bij velen onbekend was geworden en een zeer groot aantal genoegzaam vergeten was geraakt
dalen zeide fredericus zou dan ook nog gebleven zijn dat is wat anders heel wat anders zeide vader blommesteyn en klopte zijne pijp uit en in verscheiden stukken
immers even goed verspreidt de laster in eene grootere verzameling van menschen haar vergift door den kring van bekenden waar hij van hetzelve zich een gunstige uitwerking belooft als in eene kleinere
en toen ging men over tot het voorlezen van onderscheiden vrolijke stukjes die deze en gene bij zich hadden jan goeree had weinig moeite om hennebo te bewegen tot het voorlezen van een gedeelte uit zijn lof van den jenever
schoon dit geen plaats had zeker is het dat blommesteyn zoodanig door de bekoorlijkheadriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn den van juffrouw koning betooverd was dat hij dien avond maar weinig of niet aan juffrouw antje dacht en zich verheugde
ongelukkig was er ook de heer van wieringen die daar een dammetje onder een kannetje bier zat te spelen en voornemens was om naar huis te gaan als het spelletje uit was
dat hij in dien tusschentijd tot geene dwaze stappen komen zou doch zich zooveel mogelijk tot bedaren brengen sluitende alles met te zeggen gij zijt jong en hebt souten begaan maar niet zulke waardoor gij geen aanspraak
ontkomen was hem verweet dat hij de oorzaak was geweest door zijnen verkeerden raad dat hun zoovele ellenden waren overgekomen en dat zij nu in het midden van mei nog in dit ellendige drontheim zaten
johannes wouter blommesteyn de gegoedste inwoners der steden skalholt en hola maar zelfs in de armste boerenhuizen de stukken waarmede men speelde hadden wel een ander aanzien dan die bij de beschaafdere volkeren daar zij meestal uit vischbeen met een mes kunstig genoeg gesneden waren
ja fluisterde hij haar in wat zal ik u zeggen t is er net meê als met het vers van juffrouw koolaart ik kan er al dat heerlijke niet in proeven dat er andere menschen in lijken te vinden
voor dat hij daartoe eenige pogingen inspande overreedde echter deze hem om zijne overige ongelukkige reisgenooten van zooveel gelds te voorzien als zij tot hunne reis te voet naar holland noodig zouden hebben waartoe hij niet dan door vrij wat aandrang was over te halen
om de kostbare huid zoo weinig mogelijk te beschadigen liet men het dier nu uitzwemmen terwijl het door bloedverlies verzwakte maar hoe verzwakt hij klauterde bij eene schots op die vijf voeten hoog uit het water dreef
boven het nederduitsch en weêrkeerig dat het zeer gelukkig was om straatgerucht te voorkomen dat zij juist voor het huis van den professor waren die toen rector magnificus was en bij welken de jonge heer
ik heb zeide hij zelf aan de jonge adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn juffrouw kaatje koning die eene rol zal vervullen in uwe nieuwe komedie de hollandsche zinnelijkheid mijn woord gegeven dat ik aanstaanden zaturdag veertien dagen in den schouwburg komen zal als dat voor het eerst gespeeld wordt
nu kwam de knecht geef malkander nu de poot en dan moet het dood en te niet zijn het tusschenbeide komen van den onderschout
ja de tijd heugde haar niet dat zij zoo geleuterd had met hare kleederen in orde te krijgen maar de reden moest zeker alleen daarin volgens haar gevoelen gezocht worden omdat zij zich misschien wat verlegen maakte
de czaar en czarin beide hunne goedkeurende verwondering over deze zeldzame vruchten verklaard hebbende verhaalde de heer koolaart hun en het opgetogen gezelschap daar alle oogen op die vruchten gevestigd waren
ik zag er veel rundvee maar meestal wit van kleur nu dat is de eigenschap van vele dieren in het noorden zoo zullen wij misschien ook wel witte beeren zien als wij aan de groenlandsche kust gekomen zijn
het spel toch wordt in t algemeen zoowel door de eenvoudigste en onbeschaafdste als de verlichtste en in zeden verfijndste volkeren bemind
neef jan kwam op straat zijn neef t'ontmoeten die vol gezoopen was en scheef jan wou uit schaamte hem niet groeten en de ander riep uw
het wemelde van bedienden alle in de prachtigste livereijen uitgedost die de voortreffelijkste spijzen op en afdroegen en op de kleinste wenken voor de geringste behoeften der aangezetene gasten zorgden
toen deze daar een honderd regels van opgezegd had barstte goeree uit t is adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn maar jammer t is maar regt jammer dat wij den deftigen klaas bruin hier niet hebben
voor reden gevende toen deze zich over die gril verwonderd toonden welke zij dachten dat spoedig overwaaijen zou dat er van die jongens welke altijd in moeders keuken blijven zitten regte maffers en durfnieten groeiden
dat zie ik antwoordde antje wynstok maar ik moet u toch verklaren dat het geheel mijn oogmerk niet geweest is om u tot eene groenlandsche reis aan te sporen
deze door den vorst aangestoken zijnde keerde onmiddellijk naar het in het spaarne liggende vlot terug en oogenblikkelijk vertoonde zich een fraai verlicht oorlogsfregat dat tot opening van het vuurwerk de volle laag aan beide zijden loste en nu rees er uit de vier hoeken
toen nu blommesteyn deze gronden gelegd had kwam hij bij zijn vader op het kantoor maar dit nam niet weg of hij moest naar de zeden van dien tijd alles leeren wat een braaf burgermans kind dat in de fatsoenlijke wereld verkeeren zou mogelijk was
onderscheiden standen waarin ik dezelve heb moeten plaatsen daarheen leidden t is daarom zoo niet dat men behoeft te vreezen adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn niet anders dan zwartkleurige af beeldsels te zullen zien
gelijk met hun jagt afgevaren voor en achter en op zijde elk naar hunne bijzondere bestemming op den zoo breeden plas van de zuiderzee zich verspreidden
en ik noodig u dan den zondag daarna buiten de stad aan den overtoomschen weg daar zal ik de acteurs en actrices onthalen ik heb ze dat beloofd omdat zij anders de stukken moedwillig bederven en doen vallen
deze aanmerking beviel aan den heer olof die door zijne familiebetrekkingen te kopenhagen oneindig meer met de deenen dan met de zweden op had maar zeer weinig ja hij verdedigde met alle warmte het regt der kroon van denemarken op noorwegen zooveel het de schokken van het rijtuig toelieten
de czaar en zijne schoone gemalin zaten met den prins kourakin en den graaf van albemarle aan eene afzonderlijke tafel die van zilveren schotels en gouden vorken en lepels
het eilandje freijen voorbijgezeild zijnde voeren zij benoorden het grooter eiland hitteron de baai binnen in welke de stad drontheim een weinig oostelijker bij eene bogt gelegen is
een klokje zonder klepel een klopie zonder paap een pappot zonder lepel en zonder staart een aap rinkinken nooit bij maane maaneschijn rinkinken nooit bij wijn
hem de brit op t krijtwistrand begroet de seine treed hem juichend te gemoet zoo ver zij hem haar kronkelenden vloed zag opgevaren zoo wellekomt in hare vorstenzaal hem nederland met statelijk onthaal nu t haar gelukt den
die hij en dit was de wijste daad die hij sinds eenige uren bedreven had alleen beantwoordde met te zeggen ik zal u dat morgen achtend wel eens vertellen als ik geslapen heb
naauwelijks had de man dien in handen of hij begon nu de wonderbaarlijkste en zotste gebaarden met handen en voeten te maken terwijl in zijn gezigt allerhande vreemde trekken kwamen een en ander zeer geschikt om onnoozele en bijgeloovige menschen schrik aan te jagen
moeders en magdalena's nieuwsgierigheid waren zeer onvoldaan en de eene meid zeide tegen de andere in het heengaan
en dus als een verdachte spinozist eenige onaangenaamheden van sommige geestelijken dier dagen zich had op den hals gehaald zeer verheugde zich nu onze blommesteyn daar hij meer en meer met zich zelven verlegen raakte dat de dominé ziende
hierop zetten zij zich op eenen kleinen afstand der bron neder en nadat zij eenige teugen bronwater geschept hadden hielden zij met dat in eene ijslandsche bron gekookte vleesch eenen smakelijken maaltijd
vooral wist juffrouw koning door hare onderscheiden vermommingen daar zij nu als herderin dan als eene vischvrouw en eindelijk als een harlekijn verscheen de aandacht van alle maar bijzonder die van blommesteyn op zich te vestigen
wij alleen tot een proefje van de liedjes die aan de maaltijd gezongen werden het volgende airtje van weyerman nog geven dat genoegzaam den smaak van adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn het gezelschap kan aanduiden
schoon ik ze maar zeer passelijk verstaan kon beduidden zij mij toch dat zij altijd zeer gezond leefden en er op het geheele filand geen doctors of apothekers gevonden werden
ik heb een enkel zeer enkel meisje om een mislukten minnehandel of om den dood van haar vrijer zien creperen van pure droefheid maar nooit een als zij weêr een ander minnaar in
ik zal het dan dien dag ook nog wel zooder hem schikken juffrouw antje die zich zoo weigerachtig omtrent die partij gedragen had omdat zij nog zoo bedroefd was over het gewaande verlies van blomadriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn mesteyn was nu die zware steen van het hart
blommesteyn voor de letterkunde geenen bijzonderen smaak had was hij echter adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn niet zoodanig tegen dezelve ingenomen of hij schepte eenig genoegen in de veelvuldige berigten die de heer
nadat hij zijnen vader beleesdelijk over de opgegeven opheldering had dankgezegd vroeg verder of de kommandeur fobberts de goederen die van hem aan boord gebleven waren en onder andere de geleende boeken van neef van dyk had terug bezorgd
bespeurd hebben dat zij iets gepraat hadden dat zoo het niet over de liefde zelve adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn was toch van eenen eenigzins teederen aard moest geweest zijn
hemel hemel vrouw pool zijt gij het zijt gij het waarom hebt gij mij niet komen opzoeken wat heb ik nu twintig jaren geleden bij u en uwen nu zaligen man menig uurtje gesleten
daar heel cordaat hadt opgezet legt in dit duister graf besloten treedt zacht zoo gy u niet wilt aan zijn hoornen stoten ik heb dat maar in voorraad gemaakt even als voor mij zelven het volgende en dan voor dit maal niet meer
zoo niet te spreken mijn kind zeide vader wynstok zoo niet te spreken van de kunst van de familie van mijnheer blommesteyn en hierop verzocht antje met een nederig buigingje verschooning aan den ouden heer blommesteyn zoo zij
olof aan blommesteyn zijn gevoelen over het stuk vroeg zeide deze eenvoudig dat hij zich dikwijls verbeeld had in een koffijhuis aan den dam te zitten bij de politieken
zoo zoo zeî juffrouw antje wel ik beklaag u over uwe zwakke memorie t was immers toen wij gisteren op het buiten van uw vader waren bij het afscheid nemen op acht ure bepaald
de dichter abraham die droogaard die op zijn voorhpofd droeg een boogaard van wilde takken die zijn vrouwtjen
nu nu zeide blommesteyn ik verzeker u dat die beerenhuid zuur gehaald was en ik begrijp hieruit dat die witte beerenhuiden welke in de narresleden de voeten van de heeren en juffrouwen voor de koû beveiligen wel eens den een of ander
en daarom zetten zij zich maar in eene zoogenaamde turksche tent neder waaruit men over het land naar osdorp heen zag terwijl de zon die nu zachtjes aan het ondergaan was een zeer aangenaam gezigt opleverde
dat zal ik zeide blommesteyn dat zal ik onder den avondmaaltijd maakte blommesteyn zijn ouders den lust bekend dien hij gekregen had om met den kommandeur fobberts nog dit voorjaar naar groenland te vertrekken
waaraan de tuinen veler huizen uitkomen de heer wynstok kraamde nu zijne in ruim eene halve eeuw opgedane kundigheden ten aanzien van den haarlemmerweg uit
nu was het juist die zaturdag dat de komedie van weyerman de hollandsche zinnelijkheid zou vertoond worden en hij had s morgens reeds een briefje van dezen gekregen om den volgenden dag het partijtje aan den overtoomschen weg niet te verzuimen maar hij moest zijn woord ook aan kaatje koning houden
die zou dan zoo zijn botte hertens niet geheel voor gevoel onvatbaar en zijne reukgenuwen niet geheel verstompt zijn begrijpen dat de jenever waarlijk een rijker stof om te bezingen is dan dat waterachtige zoelen van den heer
in dezen bloedeloozen en onschadelijken strijd hoezeer blommesteyn op zijne wijze getroffen was door dit levendig tafereel van een waterstrijd hij had bijna alleen oogen voor zijn
en met een greep blommesteyn de roffiaan aan stommelde hem het voorhuis uit en wierp hem op straat nu volgde van wieringen met de overigen en bij het licht van de lantaren blommesteyn met moeite ziende opstaan zeide deze
middelerwijl liet hem blommesteyn een stuk zilvergeld in de oogen blinken en nu verzocht hem de toovenaar dat hij hem zijnen zakdoek geven zou
welke de vorsten tot slaven maken van hoofsche pligtplegingen czaar peter was een groot vorst en een groot mensch tevens noodeloos waren voor hem de kinderachtige boeijen van eigendunkelijke
om mij te overtuigen dat gij een amsterdamsche jongen zijt dien het niet aan moed ontbreekt om toe te schieten als er gevaar is daar er niet een van de noordsche zeebonken die op het dek waren een hand naar mij uitstak toen gij
en op den gevel stiet hy vreesde herkles knods noch samsons vuisten niet ik ben geen groot liefhebber van poëzij zeide blommesteyn en kom daarom niet dikwijls in de komedie en ik net het tegendeel zeide de heer
hij koesterde alzoo in het minst geen angst voor de helsche majesteit of eenige dier kwade engelen en stond daarom zeer bevreemd dat zoo zij al geene eigenlijke aanbidders onder de ijslanders had echter vele voor haar eene soort van godsdienstigen schroom kweekten
die als eene kamenier van dien tijd galant genoeg gekleed was blommesteyn zag trad zij hem met de haar eigene vrijpostigheid tegen en begroette hem met de haar ook natuurlijk eigene vriendelijkheid en lieftalligheid
achttiende hoofdstuk vader blommesteyn nam den volgenden dag zijn zoon johannes die weder tamelijk laat op het kantoor verschenen was eens onder handen en beduidde hem dat zulk eene levenswijze hem en het kantoor te gronde helpen zou
in eene vadzige slaapziekte tot welker verdrijving zooveel noodig was dat de lijder onder dezelve geheel bezweek en niet dan door een wonderwerk tot bestaan en ten leven is teruggekeerd aarlem de eerste uni
met veel drift antjes hand vattende nu vat ik het nu vat ik het juffrouw antje en dat zal nu evenwel mis zijn eigen gaat voor eigen gaat voor
vond het vreemd omdat hij nog maar weinig ondervinding had van en nog minder nagedacht over de schijnbaar strijdige verschijnselen
ik heb niet als zoo wat kleinigheden uit de oude doos lees maar lees maar jantje riepen de broeders en nu las hij de volgende stukjes adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn op climene toen zij weigerde zonder handschoen de stoep op geleid te worden
lieve juffrouw als ik met vader aan boord ga kleed ik mij altijd zoo dat het wel wat velen kan ik houd mij overtuigd dat het zonder opzet geschiedt
die hetzelve betreden te wettigen deze vergelijking viel in t geheel ongelukkig voor de laatste uit als welker vrolijkheid en woestheid dikwijls in zels onbetamelijke uitdrukkingen uitspatten en welker
gaf te kennen dat als zijn vader hem daartoe verlof wilde geven hem niets aangenamer zijn zou dan van deze uitspanning gebruik te maken
hij heeft daar eens toen hem een gril in het hoofd kwam zoo zijn fatsoen te grabbel gegooid dat de regering genoeg te doen had om het gemeene volk hem van den hals te houden
met zijne vuist zich voor het hoofd de verschrikkelijkste scheldnamen tegen van wieringen uitbrakende zijne moeder die een ontroerd getuige van dit tooneel was bad dat hij toch bedaren zou
de oude juffrouw wynstok met uw welnemen mijnheer van dalen toen hij hier de deur uitging was blommesteyn schoon hij met antje van den maaltijd kwam die aan boord van het jagt gegeven was zoo nuchter en bekwaam als ik een mensch verlangen zou
een mengsel van aangename en onaangename gewaarwordingen bespeurde die hem met ongewone drift het vaderland deden terug wenschen maar hij schikte zich naar de onverbiddelijke noodzakelijkheid en te gereeder
maak u niet bekommerd maak u niet bekommerde er zal geen kwaad van komen ik sta u in voor den heer van wieringen die heeft zoodanig eene bedaardheid van geest
nu moogt ge o kerk het kunstgeluyt des orgels drinken met uwe ooren t geen salem sticht en de englekooren bekoort en lokt ten hemel uyt bazuin gods lof met tempelpsalmen smelt onder t spel uw hart en stem
en komt er al een schaeurtje door t luijen in de klok dat s bij ons maar een leurtje dat echt den hoepelrok t rinkinken past de maane maaneschijn t rinkinken past bij
van zijn onderwijzer dien man met den naam van een ketter doopte welke zich alleen wat te ver door de wijsgeerte van descartes in toepassing op zaken den godsdienst had laten vervoeren
hij kon dit toen hij een kleinen afstand van het gezelschap ten achteren geraakt was voor zijn antje niet verbergen die dit met een vriendelijken grimlach beantwoordde en op zijne verklaring dat hij hoopte dat hij toch op den vast naderenden maaltijd aan hare zijde zou geplaatst worden
tot één toe tot één toe antwoordde vader blommesteyn en ik heb die boeken hem maar met de eerste schuit de beste terug gezonden waarover hij mij een zeer langen brief geschreven heeft dien ik maar half heb uitgelezen omdat ik van die helft geen vierde part begreep
dat het opkomend geslacht althans in hunne verduisterde oogen slechter is dan zij vergetende wat er staande hunne jonkheid is gebeurd in dien tijd des levens waren
ik had de wacht met weinige manschappen en wij kregen een heel grooten ijsbeer in het oog wij deden ons best om in stilte met ons weinigen in eene sloep te komen
het schijnt dat voor den mensch verkeerende naar zijne bestemming hier in eenen aanhoudenden staat van kindschheid het spel waarin dan ook bestaande meer of min zamengesteld
wynstok kwam echter nu ook welhaast met zijne adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn vrouw aanstom nelen die beide in eene zeer opgehelderde luim waren even als het weêr dat in de naauw bebouwde straat toch hier en daar op den een en anderen schoorsteen zich door het schijnen van de zon verraadde
daarna is het eene mejuffrouw agneta blok gelukt om er op haar buiten vijverhof aan de vecht gelegen eenen tot rijpheid te brengen waarop adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn zij de heeren staten van utrecht onthaald heeft als eene vrucht van zoo overgroote
hoe hij er uitzag deze sloeg zijn handen in een zeggende wel mijn lieve tijd durft gij het wagen met zulk een gezigt op straat te komen
en gelooft gij wel dat op het gezigt van den czaar zelven ook verveling te lezen is weldra verbrak de czaar toen hij dacht dat men lang genoeg zich verpijnigd had in dien ceremonielen toestand die lastige stilte staande welke
wat zegt gij er van juffrouw wynstok eer deze hierop nog kon antwoorden hernam vader blommesteyn laten wij er maar geen woorden meer den hals over breken t is gebeurd en kan niet herdaan worden
oogenblikkelijk staakte nu blommesteyn dat gesprek scheurde zijne hand los uit die der vriezin en zeide zal uw tergen geen einde hebben
en ik heb althans geene reden om de zaak op zijn ongunstigst te vertellen juffrouw antje met verbittering dat kan men somtijds niet weten er zijn wel eens uitzigten er zijn ook wel eens betrekkingen
dat dezelve zoo omtrent de helft van de vorige eeuw het feest had bijgewoond dat er gegeven werd bij gelegenheid dat dit huis door hoogheemraden van rijnland in dien stand gebragt werd als zij het nu zagen
die door haar flodderend hoofdtooisel eene rijzige gestalte en zich slechts matig van blanketsel bediend hebbende door den schoonen omtrek van haar gelaat bijzonder de opmerking van de aanwezenden trok
die een uitmuntend geheugen bezat kende wel zooveel van het werktuigelijke der rekenkunde als voor het behartigen van adriaan loosjes pzn het leven van johannes wouter blommesteyn zijne belangen vereischt zou worden maar nu was de vader verlegen wat met hem aan te vangen
zij hooger kwamen begonnen te krimpen bij dag en nacht goede gelegenheid om waarnemingen te doen waarin hem de kommandeur met groot genoegen behulpzaam was
op het eerste antwoordde hem schipper auke dat het zoo met de helft van april was geweest toen zij van voor de stad amsterdam waren weggeraakt
o mijnheer blommesteyn antwoordde de stuurman als gij eens een paar dozijn jaren zoo als mijn geval is zoovele kusten in oost en west en ook in het noorden bezocht hadt dan zoudt gij gelijk als het mij gegaan is met schade en schande geleerd hebben dat men bij alle volken
en schoon vader blommesteyn tot troost bijbragt dat johannes zeker met den een of ander aan den sukkel zou geraakt zijn kwam hem toch dit gedrag tamelijk vreemd voor maar niet zoo dat men er als een radelooze om door het huis moest loopen
het leed ook in der daad maar twee of drie dagen of zij kregen daar de wind meer gunstig liep de kust of liever de ijsvelden van groenland in het oog
stuitte het verschil en binnen een groot half uur waren de drie flesschen geledigd waarvan blommesteyn niet het kleinste deel gekregen had hij hoorde hoe er door