AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
neen schudde hij koppig het hoofd ik doe nooit iets tegen mijn ideeën in ik zoû je misschien tweeduizend florijnen kunnen geven e ids aargang dat zal ik nog eens nazien
othomar hield de hand voor de oogen verblind ruxodi zag een oogenblik stil voor zich de keizer bewoog zich niet toen boog de rijkskanselier een knie voor zijn jongen
langs hem over de van luxe glinsterende winkel façades dwarrelden de groote letters gouden reuzenamen
wat is er waarom ben je in liparië vroeg de prinses kort zaken voor mijzelven antwoordde hij ook kort met zijn schorre stem zijne intonatie stelde de prinses toch gerust
sprak hij dat woord uit oorlog hij zag zijn afschuwelijk verleden voor zich dat verleden dat hem bezoedeld had in zijn mensch zijn en dat hij nu had afgezworen
nu kwam na eene langzame ontspanning diepe moedeloosheid over hem hij was deze dagen dikwijls onwel lijdend aan hamerende zenuwhoofdpijnen en professor barzia zijn lijfarts schreef hem zooveel mogelijk rust voor
langs het platanenpark van het imperiaal de kade was stil er gingen weinig menschen die er gingen kwamen hem allen tegemoet zich reppende naar de stad naar het congres
die geen glazen verwisseld heeft was het beeld dat van othomar dreef door de geheele europeesche atmosfeer leuk knipoogende appreciatie van zijn slimheid en verguizing van zijne
melena een socialist enkele maanden had zij gemeend het geluk de waarheid gevonden te hebben bij het wisselen der hooge woorden der stralende utopiëen waren die maanden voorbijgegaan als perioden van extaze
uit het raadsel van hare goudgrijze oogen sprak zoo klaarblijklijk haar angst de angst van een vrouw wier lichaam te fijn en broos is om zich te stellen tegenover een vijand in den strijd
de oude verschroeiënde platanen van het imperiaal de voorname geblakerde palmen aan de kaden en zelfs over het water der fonteinen scheen het stof te poeieren en het te benemen
in het kabinet was een intieme studie stilte tusschen de donkere gordijnen in het zachte licht der lampen met het mysterieuze geschemer der stijve fresco figuren
zoo kwam melena die sedert enkele dagen in thracyna gevangen zat vrij het plein voor de gevangenis was donker maar het licht der gezwaaide flambouwen slierde er met dronken walmen over
morgen verlaat ik castel xaveria valérie blijft hier met onzen kleinen jongen vreemd doen zulke scheidingen mij aan hoe eenzaam voel ik mij altijd zonder mijn vrouw en zonder mijn kind
zaak als valérie's naam er nu maar niet in gemengd wordt verzuchtte de koningin huiverig angstig om wat zij bewerkt had
met moord en brandstichting zij eischten hem niet als tegenstelling met den europeeschen oorlog zij eischten hem niet in europa zij eischten hem in het leven in hun eigen strijd met het leven in hun eigen oorlog om brood
dit alles ging heel gemakkelijk en dan was hun plan stil in den nacht weg stoomen alles achter zich laten de krakende boel in hun beider levens egoisme dat smolt in elkaâr tot één belang glimlachten zij
welk praatje vroeg estelle een onzin praatje axela haalde de schouders op dat u niet zoû zingen in altara dat ik niet zoû zingen
omdat hijzelve het te druk had vond edzard dat een occupatie hij passeerde er een middag meê des avonds bewoog hij zich in de frivoolste côterie der hofkringen
begonnen in xara met een geweldigen opstand in de strafkolonie's en opzwellende opzwellende tot de eerste oorzaken bijna niet meer waren aan te duiden
krachtig moest ingewerkt worden op de oorzaken die onder de volkeren ideeën van oorlog en overwinning kiemen deden e ids aargang en ze nog immer als banieren omhoog doen houden
meer dan in haar maar in haar schijnbaar meer omdat zij zoo broos was als een beeldje van albast heel klein in haar nu krampachtig met beide handen ommantelde naaktheid
ze waren verbitterd door dat alles en door nog veel meer duizende détails overblijfselen van vroegere régimes en die othomar in zijn vaag socialisme wel dikwijls zag maar
de prins met zijn flirttoon verdedigde zich zeide dat hij een man was heusch zij begon even te lachen ze zag dat een traan gevallen was op haar rozen japon
edzard mengde er een paar ordonnansofficieren in thesbia en fasti vertelt u mij nu het ware er van hoogheid smeekte de markiezin ze brandde van nieuwsgierigheid
van het oogenblik dat ruxodi zijn intrek nam in het rijkskanselarij paleis scheen de malaise die zoo lang lipara ontzenuwd had plotseling op te klaren
en daar in die straat bijna op dat plein een ontzettende volksstrijd gewoed had het was z gebleken dat alle europeesche bladen het feit analyzeerden
wat is dat vroeg prins edzard aan de palfreniers achter zich deze betuigden hunne onwetendheid de prins hield stil een der
half in zwijm trillende door al hare zenuwen knakte zij nog ijskoud in de ijsbeerenhuid van haar divan laat den dokter dadelijk boven smeekte zij met eene stem stervende tusschen vale lippen
zij glimlachten alsof zij elkaâr bekenden komedie te spelen en als kinderen die nu iets anders willen verzinnen gingen zij weêr zitten op de chaise-longue zij zwegen even
die is hier ik ga even naar boven hij is niet boven alles is leêg boven wij huizen in de kelders je weet nooit wat er kan gebeuren daarom huizen we in de kelders blijft vera
hij rukte de deurvensters open en trad op het balcon toen zag hij beneden schemeren door de avondvale massa's van het zonverschroeide park twee figuren vera en den officier
de agent die zeker niet begreep wat iemand tijdens eene zitting van het vrede congres in de elizabethparken deed was voorbij melena gegaan maar de heraut stelde hem zoo gerust dat hij voorbijging een heel eind ver
veel hierover hadden zij met elkaâr gesproken en veel met elkaâr geleden en zij begrepen elkaâr toen gevoelde hij behoefte aan haren troost dat waarvoor zij op dit oogenblik tot hem gekomen was
het was een eenig amuzement de kleine chaise-longue kraakte onder hun beider gekniel terwijl zij de handen hieven naar de bladeren de hoogste kon hij niet bereiken die zal ik knippen sprak zij
we hadden niet hoeven te gaan sofie had niet moeten spreken met edzard en edzard heeft den direkteur der schouwburgen laten komen
zij was niet slecht zij was niet slecht en zij somde op haar weldaden aan de menschen haar vroeger leven in de commune dat alles was toch goed geweest dat zij nu anders was was toch niet slecht
het was april na een vreemden zuidelijken winter veel koude veel sneeuw zelfs in lipara en thracyna
als je het nu maar met tact gedaan hebt edzard betwijfelde zij de prins werd nog kribbiger tegen zijne nicht ik wist niet dat je me voor bepaald tacteloos hield sprak hij met zijn nerveuzen nadruk had het me dan niet gevraagd
maar de toestanden moesten veranderen de toestanden zouden veranderen en na die metamorfoze der bourgeoise maatschappij met al haar ingewikkeld en samengesteld egoïsme tot het
ontelbare meeningen ontmoeten elkaâr dringen tegen elkaâr in van alle kanten als een verwarde volksmenigte op een plein en gaan zoo zelden met elkaâr meê
daar in den donker vochten zij en hij be e ids aargang begreep dat hij haar niet zoû meêkrijgen haar en hun kind zelfs niet al droeg hij haar
en arme oude zieke vrouwen heb ik verzorgd maar ik kon het niet helpen het verveelde me allemaal en na papa's dood konden we toch niet meer samen blijven ik weet niet precies waarom maar het kon niet
was steenmassa's en brokkelende muren geheel overbloeid met bloemen met eene wulpschheid van paarsche anemonen een zwerm van goudgeel onkruid
om hechter hunne maatschappij te steunen om het eigenbelang der bezittende klassen als die vrede er was waren ook hunne organizaties onaantastbaarder
het levend symbool van wat zij het verleden noemden en het verleden wilden laten in deze dagen terwijl de volksmenigten drongen door lipara barrikaden opwierpen
tante had een ongelukkig woord en vroeg naar wlenzci zij bedwong e ids aargang zich echter nog en sprak van ella en haar plan van een
toen fluisterde zij iets een weg achterom naar een achterdeur daar maakte tante hem open maar vera is er niet zeide zij en zij beefde van zenuw achtigheid ze is er wel neen heusch ze is er niet
tante was er immers hare byouterieën jawel dat was wat liefs alles valsch toen zij in lipara was gekomen had zij immers met het regelen van haar zaken
op eens weêr kijkende met zijn peinsblik van kind dat de wereld uit de hoogte ziet en ze een raadsel vindt toen had
niets niets neen ik ben maar even gekomen maar blijf dan ook je stoort me niet ik las wlenzci nog eens over het is toch zoo mooi zoo helder
hunne uitingen van rassenhaat die door geene opperste staten of souvereinenrechtbank door geene scheidsverdragen zouden genivelleerd worden dat geheel hun systeem den
naar het buitenland gaan ergens naar buiten gaan in een nog rustig gouvernement blijven in lipara want reeds maan e ids aargang lang was het gouvernement van xara in staat van beleg
toen hij echter de deur van xaverius kamer achter zich sloot stond hij voor de koningin van gothland die binnen wilde gaan
en duidelijk aan te wijzen dat zij niet allen het zelfde wilden dat hunne wenschen soms onvereenigbaar tegen elkander stonden scheen het dat er in de oude en nieuwe politieke partijen
haar klein fortuin gered uit de vergane millioenen van haren vader was op den duur niet voldoende geweest om haar te doen bestaan in de kringen waarin zij bestaan wilde
en het werd alles twijfel om hem heen in zijne plotselinge zielezwijming zijn wanhoopsonmacht zijn niet kunnen meêgaan met wat wlenzci onvermijdelijk achtte
hij dacht er aan de mand orchideëen maar af te bestellen ze verdiende ze toch niet met hem in dien guet apens te hebben laten loopen
en wil ik hier verklaren dat ik met wereldvrede niets anders bedoeld heb dan een roman een werk van kunst niets dan kunst alleen
en nu zouden zij s nachts het paleis verlaten de wachten zouden prins edzard en de dame die met hem was natuurlijk doorlaten van het paleis langs de kade naar wenceslasfort was het eene korte wandeling
axel melena op haar kind neen zij kon balthazar niet missen haar kind kon haar tot een paspoort worden neen neen axel wat zoû je met hem doen
hij duwde zijn kind met een enkel woord in de armen van een vrouw het vertrouwende aan haar toe en als een panther sloop hij tusschen allen door als een panther sloop hij door hij had zijne hand aan zijn revolver
edzard was hem onverschillig maar hij was een kind dat behoefte had aan veel liefkoozing en het deed hem goed dat edzard zoo lief was
had hij niet gevochten en hij was een dapper officier geweest niemand die het ontkennen zoû en had hij niet hij als lipariër gevochten in het leger van het rijk dat hij als het militairste eens hoog had gesteld
alleen om den toegang tot de elizabethparken tot de parken van het imperiaal was het door wachten betrokken beneden in de vestibule was een wacht verder was het paleis leêg
maar balthazar dol zenuwachtig gooide zich woedend brullend nog tegen caroline aan boven aan de balustrade van de trap
god zijn leven van die dagen was het te dragen altijd te moeten doen anders dan men wil en zelve goed waant altijd tegen zich in te moeten spreken en handelen
en dat het reuzerijk niet geheel kraakte in elkaâr scheen door eene vreemde wet eene wet van gewoonte die samenhield omdat zij eeuwen had samengehouden zooals eeuwenoud cement een toren die scheurt
hier en daar een kasteel een villa het dakgevlak van een dorp en de hooge giganten aan den einder alles achter het grauwe waas van regen
de verjaardag van de keizerin elizabeth had op haar verlangen een geheel intiem karakter en de stedelijke autoriteiten civiele en militaire waren binnengelaten geworden in een ruimen ontvangsalon geen officieel vertrek
die heb ik noodig hij naderde een pas waarom omdat ik straks weg ga e ids aargang aar naar toe dat kan je niet schelen nog dichter naderde hij ik weet het waar je naar toe gaat zij zag hem uitdagend aan
een bleeke tint onder zijn even zuidelijk bruine gezichtskleur en donkere pijnlijk diepe oogen zijn stem was schor en hij kuchte nu en dan het was heel vreemd maar zij schenen als bij elkaâr te passen
toen de keizerin zoû komen moest estelle naar thracyna zij was woedend geweest had eene scène gemaakt met haren impresario maar het kon niet anders de contracten waren geteekend met de directeuren der provinciale schouwburgen
als muziek droppelende in éen toon klonk met haar glimlach ging de prinses op en neêr
had zich laten winnen door de jonge energie van den krachtigen staatsman toen de professor dien middag als naar gewoonte den keizer opzocht in zijn kabinet viel het hem als met een bliksemstraal door den geest dat de rijkskanselier gelijk kon hebben
op deze wijze heb ik kunnen overwegen of er iets in wlenzci's apologie is dat faalt en ik heb niets kunnen vinden
telkens wijder ook werd de wereld als breidde zij zich uit met eene oneindigheid van horizonnen van zilveren zee en zilveren licht
hij liep nog een uur lang toen bij eene der oude stedepoorten liep hij kalm af op de wacht de schildwachten hielden hem staande
de kinderlijkheid van hare oogen opgelaaid in eene passie die zich niet uiten kon en den prins die maar lief glimlachend nader kwam
en toch zij daarginds riepen dien kreet uit vergiste hij zich was het eene hallucinatie neen daar klonk het weêr duidelijk
ik wil meer doen dan wat één vorst al gedaan heeft ik wil meer doen dan mijne bescherming verleenen aan het congres
sire ik smeek u ga naar wenceslasfort othomar staarde steeds en hij schudde het hoofd van neen sire begon de generaal weêr
den vrede wil ik geven aan de wereld maar den vrede wil ik vooral geven aan u dat is mijne zwakheid als mensch het is diep in den nacht ik heb zooeven mijn jongen gekust terwijl hij sliep in zijn bedje
dat het volk othomar zeer lief had en hem vereerde als een god othomar die soms geheel niet zag geheel niet doordrong zooals hij niet doordrongen had de gewichtige beteekenis van den eersten opstand
maar vele woorden en vele theorie gaan toch altijd eene handeling vooraf en er kan helaas niet anders tot den vrede gegaan worden dan met vele woorden maar in xara daar spreken zij niet
schril hoog stonden de huizen onbewogen in den nooit moeden wind bont de winkels van uitstalling en overal vol beschreven met namen en woorden van bonte
dat zoo een zaak van wereldgewicht eene mode had kunnen zijn en om eene gekrenkte ijdelheid dat hij de keizer zoo het dan maar eene mode was die niet had kunnen laten voortduren
telkens en telkens herhaalde voelde hij zich trillen in alle zijne ledematen in alle zijn niet meer op te schroeven zenuwen had hij dat verdiend hij wist het niet misschien
gewond den trein vernield den glasboog van het centraal station als vol bressen geschoten dreigende in elkaâr te storten
ik ga met je meê vera neen neen laat me ik wil alleen weg zonder mij ja ja laat me
om het geheele gouvernement van xara al te stellen in staat van beleg zooals dan ook niet in de proclamatie geseind was geworden ezzera zag naar den keizer met zijn eerbiedig schuinen blik
en den kanselier ook hij stond op zocht zijne woorden van afscheid en toen in die moede hersenen waar de wanhoop der ontgoocheling zwol en zwol herinnerde hij zich dat hij nog iets te zeggen had aan wlenzci
ze was heel heel bang in die bangheid werd haar fijn gezichtje kleiner scheen haar tenger broos bijna bloot figuurtje in elkaâr te
houden aan overwinnaars moesten de lauweren ontrukt worden waarmeê zij zich dachten te bekransen aan kinderen werden honderdjarige vooroordeelen en noodlottige dwaalleeren ingeprent
een sacristein met sleutels naderde hen insinueerend glimlachend ziende dat zij vreemdelingen waren k vandaag ook zei axela glimlachend
alles was xara xara en vr het diner in den salon der keizerin moeder allen wachtenden op den keizer die nog maar niet kwam sprak elizabeth zacht weemoedig schuddende haar geheel grijze hoofd
het is krachtig genoeg antwoordde othomar vaag onze gouverneur van xara is toch al niet doortastend genoeg en zijn gemis aan initiatief is al zoo dikwijls gebleken xara is een lastig
officier zoû vera geleiden door de tuinen van het paleis die met vergulde parkhekken grensden aan de tuinen van het imperiaal door de wachten heen tot aan haar hôtel dat was zoo wat een kwartier gaans als men
het noodlot was maar éven gegaan langs het kleine hôtel langs de prinses en maar even had het haar als in het voorbijgaan
met de mededeeling dat niet alleen het congres in zijn keizerlijken naam geopend mocht worden maar dat hij de keizer er in persoon verschijnen zoû
de olijftak orgaan van den liparischen vrede bond de olijftak orgaan een duo zongen hunne stemmen woedend tegen elkaâr in
gaarne had hij geheel en al willen weten hoe het proces der verandering van gemoed ideeën begrippen zelfs zich had ontwikkeld
want de blijmoedigheid van edzard regelde zich geheel en al naar de gezondheidstoestand van xaverius zooals een barometer zich regelt naar weêrsgesteldheid en de kleine prins was den laatsten tijd dikwijls ongesteld
toen was het dat uit de loge van den portier een inspecteur van politie trad met vijf agenten daar buiten ook was het hôtel zanti met agenten omzet
ik weet het herhaalde hij dof zijne sombere oogen dicht in de hare je gaat naar het kroonpaleis je gaat naar dien pruljongen ja ja jullie zitten daar veilig
de tranen vielen over haar gelaat met een gebroken stem ging zij voort je weet immers estelle desvaux is in altara ze reist al den heelen winter in liparië
het gaf ook niet of zij zuinig was er werd altijd door verspild getast aan het kapitaal tante werd verlegen tante beweerde dat het een tafellaken was dat al een paar keer gebruikt was en dat nog schoon genoeg was voor nu
melena ontmoette vrienden onder de massa's volk gewapend e ids aargang somber als in afwachting en het was hem gemakkelijk zijn weg van barrikade tot barrikade te vervolgen
vaag schuinen blik als van ezzera tot dezen op en hij vervolgde met een zeer kalme en vaste stem wij nemen ons voor de opening van het congres bij te wonen
wij nemen ons voor een reis te maken door ons geheele rijk een lange reis van maanden wij willen ons volk zien ons volk dat ons liefheeft zooals zijne excellentie verzekert
in den naam van zijne majesteit gruwelen laten bedrijven zij hadden immers gelijk en hij kon niet anders doen het moest fataal
vage symfonie van menschengegons steeg verdoovend op de stad was stampvol nog drie minuten de groote poorten der voorhal van het centraal station slurpten files van menschen binnen
waren na een treurig kort verloop gestorven de kinderen der prinses thera nu kroonprinses van een naburig rijk waren uitgesloten van de opvolging in liparië mocht de kleine hertog van xara komen te vallen
de groote wijnhandel had er weinig te lijden gehad gruwelen als in xara en thracyna waren er niet voorgevallen en de oogen van het land richtten zich naar den gouverneur van lycilië ruxodi
sedert een jaar woonde de prins op onophoudelijken aandrang van zijne ouders in liparië sedert een jaar sprak hij liparisch te vergeefsch zijn te breed gothlandsch accent pogende te spitsen
een angst overviel haar en met een zwaai stond zij weêr op zag in den spiegel bestudeerde zich zij zag bleek kringen onder de oogen
was niet anders dan zeer eenvoudig en logisch geweest maar toch in estelle was daarbij nog de obsessie geweest van een verlangen een hevig prikkelend verlangen
dat schijnt wel zoo te moeten en de menschen schijnen niet e ids aargang tot verwezenlijking hunner ideeën te kunnen komen dan na eene eindelooze en eindelooze woordenwisseling
twijfelde hij aan de idee aan de toekomst aan den vrede twijfelde hij aan zichzelven aan wlenzci aan het congres waarvoor alles was
alsof het aankwam alsof het aanstormde het einde het heillooze einde dat waar ze soms zoo bang voor was dat wat ze niet verdiende omdat ze toch nooit iemand had kwaad gedaan
toon je papier sprak zij tot den secretaris de sacristein boog over het papier noemde hen nu excellentie's wilde hun den
gingen gauwer oogen glinsterden een vreemdeling franschman lid van het vrede congres dat den volgenden dag geopend zoû worden beschouwde kalm deze emotie
was eensklaps zoo groot in haar dat e ids aargang zij er van verschrikte zij had dat nooit zoo in zich gevoeld het was of zij aan den hemel
die ergernis niet willen geven en ik gevoel hoewel ik niet pretendeer met mijn roman éen stap nader tot den vrede te komen groote sympathie voor hunne idee
men kwam van verre om die villa te zien de zesde was professor in exacte wetenschappen aan de hoogeschool van altara de zevende had nog niet besloten welke carrière te volgen
en zijn revolver vlak op hare borst schoot hij en schoot hij nog eens zij wierp hare armen op en slaakte een kreet als van een beest gewond in verrassing en stupefactie
in mijn rijk liet ik mij over aan de macht en hare wetten van ondoorzienbaar schaakspel daarin ben ik terecht gewezen
in othomars karakter nog nooit trots vele stemmen in het parlement door moderne wetten tegengegaan ze waren niet verbitterd door zeer groote misbruiken in het leger
der sympathie onzichtbaar want uit othomars groote jeugd een keizer van zijn leeftijd is jonger dan wie ook die even oud mocht zijn straalde voor den franschman geen hooge majesteit
in zijne aardsch ideale onvermijdelijkheid van toekomst in zijn eenvoud in zijn zonverblindenden eenvoud
niet alleen dat bijna alle steden van het rijk hunne vredebonden hadden hunne gedelegeerden hadden gezonden naar het congres zoodat de buitenlandsche gedelegeerden er eene internationale minderheid zouden zijn
toen barstten zij beiden uit in een fou rire zij wisten niet waarom maar hunne nuchterheid werd hunzelve te sterk en zij lachten en lachten
en een eindeloos medelijden de wanhoop die twee drie seconden duurde en hem als duizelen liet aan den rand van een diepte kromp even zijn hart samen om dien zoon die zoo gelijk aan hem was
en de prins tegen zijn natuur in in die verlaten plotseling geluidenlooze wanorde die zij achter zich liet somber leêg het paleis rondom hem heen slechts met het bewustzijn dat beneden de wacht was
hij zag op valérie die aan zijne voeten snikte en nam toen het medaillon zonder de ketting te laten rammelen weêr op zij had gelijk het was vergift en plotseling sloot hij het weg
want estelle had verklaard geen uur langer te willen blijven in dit lamme land en overal door hare vertrekken slingerde het omvergevallen stapels ragfijn
het was na het diner in het kabinet van den keizer othomar liep heen en weêr aan zijn secretaris dicteerende een lang telegram voor den gouverneur van xara de proclamatie van den staat van beleg in het distrikt
de geschiedenis van liparië na mijns vaders dood had niet anders kunnen gebeuren dat alles is vreemd en ik weet niet e ids aargang wij eens in een later leven boven dat verleden zullen
de officier boog galant kom dus over een half uur niet waar tante had opengedaan vera groette nog eens
installeerde zich gemakkelijker men was er nu rede zoû na rede klinken op de tribunes hadden de dames in een elegant toilette de ville nu en dan een licht gefluister groeten glimlachen werden stil met een eerbied
of alleen blijven de rozige luchtweêrspiegeling van mijn nieuw leven van mijne zieleomwenteling omdat valérie sterk was ik ben machtig ik wil de menschen steunen met mijn macht
kinderen vergeven zo zelden aan hunne ouders dat ik er bang voor word want kinderen willen hunne ouders geene menschen als zijzelve maar zij willen ze onfeilbaar dàt is het hardvochtige van kinderen
en een schel gefluit van pijpers navrant vroolijk in die somberheid in hel licht schetterde doordringend door de stille straat
iets verkeerds in de inrichting der natuur en dat was nu haar groote strijd tusschen hare ijdelheid die zoû willen toestaan en tusschen haar egoïsme dat haar altijd verhinderde toe te staan
eerstens was daar wanda en de geschiedenis van hun huwelijk hij kon er toch niets aan doen maar iedereen wilde nu dat ze zouden trouwen hij vond dat heele huwelijk al lastig
toen heb ik mij een oogenblik heel moê gevoeld en alles in mij zonk neêr in moedeloosheid maar redevoering volgde op redevoering en onder het gedruppel der onvermijdelijke woorden heb ik mij kunnen herwinnen
en het was of hij dreef op het rythme van zijn roep de heraut morgeneditie de heraut morgeneditie een andere jongen met een bochel schreeuwde tegen hem in
en als aanstormden gevoelde zij in die paar seconden haar eersten angst voor den dief tot een wanhoop
een trek om haar neus en mond duidde aan dat ze niet zoo heel jong meer was maar haar figuur had eene jonge meisjes lenigheid behouden niettegenstaande hare aangedikte vormen
met haar zweem van twijfel eene beleediging zeer populair antwoordde hij barsch met een snellen blik die aanstonds weêr zocht het rijtuig van zijn
maar de eerste gedachte omvatte toch duidelijk de schulden waarom hij uit parijs gevlucht was en daarom nam hij den heraut uit zijn zak en begon het verslag te lezen van de congres opening in een overdreven imperialistischen toon geschreven
voor den oorlog als ware het eene hoogste ceremonie eene parlementsopening daverden schoten van wenceslas fort toen de keizer het imperiaal verliet die zelfde noordewind zoo vreemd koud
hoe hij ze niet wenschte de n vrede de hooge tooverschoone zilverblanke vrede de vrede met haar zegen van weldaden hoe hij niet naar ze haakte als naar een bruid
stil stonden zij er en bijna zwijgend in het rosse licht want de zaal was alleen verlicht door den brand van het hôtel zanti door de flambouwen der menigte
een achtkantige kristallen tabernakel tempelvormig verhief zich in het midden der kleine zaal met kristallen en agathen en jaspis zuiltjes de kapiteelen louter juweel
hij vroeg dadelijk met veel zekerheid naar den commandant de commandant kwam melena toonde even de insigne die de commandant kende maar de commandant vroeg tevens naar een paspoort verdere bewijzen
u moet u voor hen incarneeren sire u is populair laat ons het gewone woord noemen populair
toen heeft sofie er edzard over gesproken dat ik estelle liever niet zag optreden in altara omdat wij hier waren en omdat het niet meer dan natuurlijk zoû zijn dat wij er heengingen naar de opera als ze zong
en niemand kon het rechte te weten komen prins edzard was niet op zijn gemak
voor de prins van karlskrona autoriteiten dicht om den keizer hen volgden de rijkskanselier de twaalf ministers de gemantelde leden van het huis van adel staatsraad de ridders van st
en met regimenten gingen zij langs de kade en sloegen bij de elizabeth parken om toen begon de eenzame lange straat te dreunen van hunne stappen
en ik voegde er bij dat ik geen couranten meer lezen zoû in de éerste dagen dat was alles ik geloof niet dat ik iets meer gezegd heb ze klampte zich vaster aan hem
er viel er eene juist in othomars schoot hij nam ze op en dankte er meê de rijtuigen gingen voorbij hevig woei de wind blazende spiralen van stof in de hoogte
toen viel zijn oog op een groote zilveren cassette aan een zwaar onyxen tafeltje vastgeschroefd hij wist het hier bewaarde zij hare juweelen
de andere geestelijken trokken zich terug in een der vertrekken eene fluisterende heilige stilte hing neêr de priester maakte het teeken des kruizes
het was donker geworden buiten liepen de lichten der lantarens weg naar een geschitter van licht het opera plein met zijn tallooze ornamentieke kandelabers
zij eischten den vrede zij eischten hem van den keizer die hem eens beloofd had aan zijn volk aan zijn land en zij eischten hem als een volk dat niet verstaan heeft eene e ids aargang belofte zij eischten hem met wapens en
ezzera voelde een onmacht tegen othomars weeke koppigheid hij wist niet wat te zeggen hij kende dien toon van den keizer hij wist dat de keizer op dit oogenblik boos op hem was
maar na het congres was het eene hevige beweging geweest in de voornaamste organen der buitenlandsche pers die de houding van keizer
in thracyna waar men den hertog van mena doni al verwachtte was zoodra de aanslag bekend was de furie niet meer te houden die de volgende dagen oversloeg tot een woeste
als zouden de opwaaiende slippen ervan aan den hemel blijven hangen dat verlichtte de geheele stad alleen al met de rood gloeiende weêrschemering van zijne opwaaiende vuren zijn breed opkronkelende
er zoo om te vechten kon hij niet haar woest te overmeesteren was niet in zijn temperament en hij schikte zich dus
vr het plaats vond die voorbereidingen ook duurden zoo lang zoo lang maanden nu reeds hoorde zij van het congres al die voorbereidingen bij te houden was eene heele studie
zij zwegen even beiden met groote starende oogen beiden zagen zij het het meêdoogenlooze leven en hunne zielen die niet veranderden
als in een beek van bloed maar zieltogende krankzinnig van pijn van wanhoop en misschien het meest nog van bitterheid sleepte zij zich voort
tusschen de twee heeren druk pratende trippelde zij voort te fijn geschoeid voor de straat zij leek kleiner in het leven dan op het tooneel
angst half gewoonte en zonder ziel het gejuich dat opging langs den weg van keizer oscar maar dat het was geworden eene spontane uiting dat er sympathie in trilde liefde hij wist niet zeker zijne populariteit
toen was alles goed denk aan vroeger vera en ga met me meê ga nu dadelijk met me meê kleed je aan ga met me mêe vera vera
de tijd gaat voort sprak ze onverzoenlijk hard in alles is evolutie ik heb andere ideeën gekregen praktischer ideeën
ik heb edzard koel gezegd dat het mij persoonlijk geheel onverschillig was of desvaux optrad in altara ja of niet en dat ik het verder op prijs zoû stellen haar te hooren
het was in den donker alleen wat kaarslicht kwam uit de kamer waar de deur open was gebleven zij zag hem niet zijne bitterheid niet en niet zijne passie zijzelve was een witte vlek in de duisternis
als met symbolieke beduiding grooten zichtbaren indruk gemaakt op allen eptember ons vertrek naar thracyna veel emotie door lipara dat wij voor maanden verlaten
omdat k het niet ambieer keizerin te worden zij doelde op zijn verblijf volgens den wil zijner ouders in liparië op zijn mogelijk erfprinsschap maar hij was te goedig te
daarginds sloeg de brand van het paleis der parlementen als met wapperende gordijnen van vuur naar den hemel toe gordijnen van vuur als opgewapperd door een machtigen adem
en er de grieksche tempelruïnes bewonderd toen door xara en zij had medelijden gehad met de bannelingen in de kwikzilvermijnen maar was bekoord geworden door castel
en altijd mena doni en altijd een wisseling van hoffelijke woorden met een diep tegenstrijdigen oorlog van opinie's een drift weinig in hem gewoon borrelde in hem op
hij had ze reeds geheel gelezen maar ze boeide hem zoo het was eene brochure van wlenzci de weldaad van den vrede
de actrice en de drie heeren spraken druk zenuwachtig door elkander fransch elk willende het woord met wijde gebaren geheel vullende den salon in wanorde
hij nam in het keizerrijk de eenigszins scheeve en lastige pozitie in van een mogelijken erfprins de twee kinderen der aartshertogin van karinthië
axela hield den zwaren leêren voorhang die in de kerkdeur hing terzijde merci zeide estelle terwijl zij
en met de treden van terrassen schijnt de villa als met witte voeten in zee te loopen ik zit hier op een der terrassen en om mij heen op een tafel op den grond
eens erg vroolijk te zijn zich daar een paar dagen te verstoppen er stilletjes binnen te smokkelen allerlei lekkernij wijn en dan met hun beidjes zonder bediening
melena had maar een naam gezegd in stilte zeer bevreesd dat een der soldaten hem wellicht kennen zoû maar nu drong melena hoog en beslist aan en zeide zelfs dat de keizer hem wachtte
soms latende de eigenbewustheid van onze handelingen en stappen en sprongen de illuzie van den wil als wij ons aan die eigenbewustheid en illuzie overgeven
ik stel mij alles van die reis voor sire zoowel voor liparië als ruxodi aarzelde even als voor uzelve majesteit als voor uzelve en voor uw zoon
de zaal anders der groote receptie's die met haar balkon uitzag op het plein daar vr hunne oogen was het de hel als versteend zag othomar toe sire sprak ducardi
de vorsten waren in klein uniform de dames in eenvoudige japonnen een huiselijkheid vulde de groote zaal niettegenstaande de haie der autoriteiten waarlangs elizabeth
de arme jongen hij was in estelle's leven geweest haar waarste roman een roman roman alleen voor estelle want voor den prins was zijn huwelijk een cauchemar geweest die hij zwak moreel vernietigd niet had kunnen doorstaan
je hebt niets te eischen kreet zij ik zal zeggen wat ik van je eisch maar eerst en hij morrelde in de zakken van zijn oude jas
in een dronkenschap van kruitdamp in alle zijne zenuwen opgezweept door het gedonder der kanonnen wist hij niet wat het was de oorlog had keizer frederik iii niet zelve gezegd
en van hemzelven bracht hem weêr in zijn goed humeur en hij herdacht zijn gesprek met sofie en of hij niet wat onbeleefd tegen zijne nicht was geweest
uren lang met professor barzia sprak over den keizer zij schenen elkander te verstaan zij scheidden van elkaâr met een hartelijken handdruk van eensgezindheid
en hij vergat dat zij hem dikwijls om geld gevraagd had dat hij soms had gegeven soms als hij niet had geweigerd nu vera had er genoeg van vera wilde weg
achter het spiegelglas rustte op een kussen de keizerskroon drie eeuwen oud waarmeê de primaat van liparië iederen keizer van liparië kroonde
zij ze werd weggesleept aan haar keten en toen de keizerin valérie in lipara kwam zong estelle herodiade in
neen het klonk niet als een ironie niet als een deun hoorden zij het allen of hoorde othomar het alleen hij zag schichtig om
een medelijden welde in hem op voor estelle en terugrijdende naar st ladislas hield hij nog even weêr stil bij den bloemist de winkelier den prins ziende
in een brandende augustus zon blaakte de witte stad als van hette gesmolten saffier lag onder den straffen ondoorschijnend blauwen hemel de zee
toen ging hij terug naar de stad bij het park van het imperiaal ontmoette hij weêr den agent de man zag hem opmerkzamer aan hem herkennende
zijn vader mocht weten dat hij moê kon zijn zijne moeder mocht dit niet z weten als zijn vader maar het hof mocht er niets van weten
in een verhouding als de onze moet men helaas nu en dan eens met elkaâr spreken ten minste dat schijn jij te vinden ik zoû het nog kunnen stellen zonder die tweegesprekken maar in alle gevallen zoû ik gaarne nu alleen willen zijn
en hij zag het weemoedig in hoe fataal het was dat mena doni daar voor hem stond en bevelen afwachtte een volmacht hij hij othomar een volmacht geven aan mena doni in
jaren lang al beneemt het me mijn kracht jaren lang al eet het me op alsof het vergift is zij zonk aan zijne voeten ineen
en byouterieën die geef ik je later maar een vrouw heeft allerlei noodig edzard ik heb niet genoeg aan jouw nécessaire ik kan toch zoo niet op reis gaan als ik ben
maar tevens zoû het werk van den opbouw beginnen opgedragen aan den beroemden architect broeder van den rijkskanselier nu langzaam aan een rust zich begon uit te strekken over het rijk
om de ingekankerde bijna onmenschelijke strengheid en wreedheid in die strafkolonie's van xara door een vreemde onlogica
othomar had niet anders dan kunnen merken dat de vrede eene mode geweest was in zijn rijk die verbleekt was na het congres het had hem pijn gedaan om de zaak zelve
hoe moet dat dan die menschen hebben contrakten ja die moeten ze dan maar verbreken daar komen natuurlijk standjes over ik zeg je ook het is een héele lastige zaak
een lust alles door elkaâr te rameien geheel de orde van zijn rijk de groote fatale machtige rijksorde die de krakende e ids aargang dingen van het land nog bij elkander dwong
overmorgen gaan wij met ons yacht de valeria naar lipara terug daar wacht ons dan de plechtige opening en inwijding van het nieuwe paleis der parlementen
christus leere geen wanhopige zelfverdediging meer souvereinen en staats lieden zagen het ten laatste in
de man boog bang verdween e ids aargang e prinses bleef midden in de kamer staan troebeler borrelde de angst op een waas kwam over hare oogen
in weken heb ik niet deze bladen ingezien en er alleen korte aanteekeningen aan toegevoegd meestal schrijf ik aan ze des nachts even na twaalven meestal zonder de vorige in te zien
een universeele broederlijkheid zouden zijn die van zelve oorlog uitsloten en niet éens zagen zij in dat de oorlog niet naar willekeur gevoerd of niet gevoerd kon worden
maar ik ik kàn het niet mijn land martelaar maken voor het welzijn van europa de loutere zinneloosheid van hunne voorstellen moest nog met duizenden woorden o altijd zooveel wrden bestreden worden
hoe lang ze daar zoo liggen bleef ze had het niet kunnen zeggen in hare moede hersenen stonden de zelfde spoken
de beweging was geen dillettantisme meer als zij in hare eerste jaren geweest was groote geesten hadden haar geleid en de vrede beweging had een officieel karakter gekregen
hunne vervloekingen aanspatterend tegen het paleis aan welks rechterzijvleugel zij bijkans naderden
in eens radeloos snikkende uit hare ziel pakte zij hem in hare armen o god othomar help me help me ik ben soms zoo zwak ik ben zoo zwak vergeef me
in de witte plooien van haar peignoir en ze legde haar hoofd tegen zijn arm een smart ging over haar gelaat heen
over de dageraadkleurige zee dreef weg het yacht van prins edzard die uren te vergeefs gewacht had op vera en nu eindelijk alleen ging
deze schadeloosstelling van den directeur der keizerlijke schouwburgen en de laatste bang voor zijne pozitie bevreesd voor eene berisping van den keizer in wien hij meende dat de eigenlijke tegenstand school
dat is waar othomar het volk voor zoover het niet anarchist is en ze zijn niet allen anarchist het volk wil de autocratie het laagste volk
naast den jongen twee en twintigjarigen prins rees de figuur van haren man van haar man die niet haar man was een wrevel trok over haar fijn gelaat het was ook zoo een vervelende toestand
en heftiger hare gebaren uitslaande overstelpte ze hem met verwijten was hij daarom haar vriend geweest had ze daarvoor met hem gesoupeerd in lipara
waarom vroeg ze deinzende men verdenkt u in verstandhouding met melena te staan antwoordde de inspecteur
zij hadden ons nooit gezien en konden aan onze messias komst niet gelooven en zij vielen voor xaverius te voet en noemden hem het heilige kind den kleinen zaligmaker het was zeer pijnlijk dat alles
nu het van othomar niet meer vereischt werd iedere seconde zich met bijna hem onmogelijke werkkracht e ids aargang op te schroeven en zijne ziel van droomer te stellen op het diapason eener ontzettende werkelijkheid
en prezident der commissie die het vrede congres voorbereidde een open wijde dweepblik in groote hel grauwe oogen
en verder was hij een viveur die soms zijn jonge jaren wat forceerde en s morgens dikwijls hoofdpijn had die hoofdpijn trok in den middag op
nu ik ze doorblader en zie wat ik schreef te castel xaveria den dag voordat ik naar lipara ging om het vrede congres te openen nu voel ik de ironie van het leven zoo spotten met alle hersenschimmen die wij oproepen voor de toekomst
ik weet dat uwe majesteit zich niet stoort aan wat is aan traditie conventie toch uwe majesteit zoû hiermeê een stap doen waartoe nog geen enkele souverein in europa het tijdstip gunstig achtte
in den onbegrijplijken dageraad aan den hemel van mijn rijk luisterend naar den zang der sferen ziende in glansen stralen mijne roeping
othomar had hem gezien hem herkend als de man die hem eens driest had aangezien hem zien nader sluipen mikken hij was onbewegelijk gebleven roepende tot zich het schot het lot
en die vervloekingen richtten zich niet meer tegen de huzaren die chargeerden van het voorplein af maar tegen den keizer die zich achter die huzaren verborg toen drongen de mannen met de toortsen als een vlammende
in de geelroze louis xv schemeringen van den kleinen salon
als bevroren bleef zij staan starende in den drievoudigen spiegel ziende naar haar tengere gratie tusschen het groen der palmen
zij wist dat zij het hem zeggen zoû het oogenblik was te intiem in de stille kloosterachtigheid van deze cel en in hare oogen welden de tranen op zij beefde van zenuwachtigheid zoo zochten zij elkaâr
prins edzard naar het kasteel terug komende van estelle waar hij na eene verzoening gesoupeerd had dronken
hare schouders waren tenger bijna niet gevuld genoeg maar de lijnen waarmeê haar kwijnend hoofd zich op die schouders hief als een te zware bloem op een steel
opstaande tegen den ether die was als dikke blauwe materie in de krijtstad met nauwlijks schaduwen aan hare noordkanten scheen al de vroolijkheid van eene zuidelijke weeldestad
en eene reeks van voorstellingen gegeven had was de keizerin met den kleinen kroonprins op castel xaveria gebleven
de progressistische illuzie's van het volk en zijne noodwendige teleurstellingen in hunne artikels werd vooral aangevallen de rijkskanselier markies van ezzera een beroemde parlementaire figuur
en trappen en corridors luxueuze soupers na de voorstellingen en voor elke voorstelling voor estelle de ronde som van tien duizend
in den nacht stond de slotburcht weemoedig zwart sterk op met torens en gekanteelde vakken ziende over de wijde valleien als met een somberen blik van oogen uit zijne verlichte
nog niet de gelijkmatige koelte van castel xaveria in xara had willen verwisselen voor het verraderlijke oktoberklimaat der echt vrouwelijke rezidentie
maar ik wil niet met hem spreken zij gilde het uit schopte het zilveren blad over den grond naar den lakei toe ga weg gilde zij met eene opzwaaiïng harer armen
in liparisch gefluisterden dialoog van de prinses en ella wlenzci de prinses zag het maar zij was gastvrouw zooals zij dat verkoos
nu ik terugzie op die veertien dagen van vele millioenen woorden nu weet ik het niet ik weet het niet omdat er dwepers onder hen waren die als krankzinnigheid hunne onmogelijke voorstellen
othomar was langzaam terug in zijn stoel gevallen hij herinnerde zich vaag de plaats die wlenzci aanhaalde haalde wlenzci juist aan
ze zullen me niet vermoorden ze willen brood ze willen hun leven genieten en niet voortslepen in onophoud bare ellende
wij verheugen ons zeer over het besluit van uw majesteit en het zal ons een groot geluk zijn uwe majesteit te vergezellen de rijkskanselier trok zich daarop terug zij waren alleen de keizer en de keizerin
het kroonde als een blanke diadeem het wijde lichtlandschap en scherper alleen meer werkelijkheid beneden het kasteel en als een wijde gordel er om heen teekende zich in de lucht en het licht
de prins voelde zich onbeschrijflijk verlaten eenzaam en droevig het hart klopte hem zenuwachtig als tot in de keel hij stikte in dat geurige lauwe aroom
neen het kind keek uit over de wereld langzaam ging zijn blik op en neêr langs de golvingen der bekervormige oevers die zich verloren in glans wat of het dacht wat of het droomde was een raadsel
het is niet te zeggen die weelde eerst nooit dat gevoeld te hebben dat men kan hopen het allerschoonste en dàn het
ik zoû gaarne wat geld van je hebben antwoordde hij zonder de inleiding te zeggen die hij te voren bedacht had zij stond op zenuwachtig liep door de kamer met nerveuze gebaren terwijl zij sprak
in de tragedie van het keizerrijk waren zij daar als kinderen die verstoppertje spelen in het leêge holle paleis waren de appartementen van den prins als een nestje van weelde
hare bloemenoogen vlamden zij sidderde hare vingers trilden toen zij haar glas wijn aan de lippen bracht het diner ging in eene pijnlijke stilte voorbij de kleine balthazar zat stil
nu en dan slaakte hij een doffen minachtenden grinnik om geen bizondere reden om den heelen boel zoo was hij gekomen tot aan het voorplein van het
vreemd helder klonk het door den wijden morgen heen als was er niets in de wereld dan den klank van die kinderstem het is zoo gemakkelijk naar beneden te loopen
wat is er wat doe je hier zij vroegen het tegelijkertijd elkaâr priemende met hunne blikken
natuurlijk een morganatisch huwelijk nu ja maar toch en de héele toekomst was dan immers open zij wilde dat alles niet laten blijken en deed daarom weêr als een kind omhelsde hem zeide hem hoe lief ze hem had
van st ladislas breed plooiden en nog even fladderden in den tusschen de zuilen gebroken wind als scheurend de
dat had ze niet verwacht maar hij was er dààr daar voor haar hij was er hij was er altijd juist dan als ze niet aan hem dacht dan was hij er
en nu hij leed er onder onder zijne vergoding hij die niets vermocht wat ze wilden de verbitterden het was moeilijk te zeggen want zij waren niet verbitterd
een oogenblik dacht hij aan die onvoorzichtigheid die keizer oscar nooit had begaan dat gemis van alle escorte om het keizerlijke rijtuig heen iedereen kon den souverein tot vlak nabij naderen
en mocht den keizer en der keizerin geen andere kinderen geboren worden zoo kwam de kroon van liparië aan prins edzard de mogelijkheid was vaag maar zij was er
denk wat er al niet gebeurd is barbaarschheid van hun kant en barbaarschheid bedreven door de regeering in uw naam en zij gelooven dat het alles
de verveling was als een ziekelijk gif dat haar ontzenuwen zoû telkens en telkens en in een praktischen aanval praktijk had zij iederen dag aangeleerd in de kolonie zag zij de zaken van haar vader na
en het heel licht en ijl maken in den blakenden middag toen begon hij de kleederen van het lijk los te knoopen en voelde in de borst er van maar hij trok zijne hand geheel bebloed
blonken zacht op in den schijn ze waren oud het goud ervan was oud en weemoedig dof in de steenen was soms een waas door sommige smaragden liep een lichte barst als een streepje water
niets een paar woorden dat al die berichten over estelle desvaux in de couranten me me dol maakten dat heb ik zoo eens gezegd we zaten alleen in een oogenblik dat ik me gaf me liet gaan
torenvensters daarbinnen doorleefden de keizer en de keizerin een hevig levend oogenblik in elkanders armen n eene verdere kamer droomde de kleine kroonprins van den zanthos die als een python nader
ik weet het niet tot er nog meer is brand gesticht tot er nog meer is gemoord ik ben overtuigd dat ik mij vertoonen moet dat het dan beter zal worden
toen werd het kind in eens rustig als had het al zijne bewegelijkheid uitgeput en zij zaten stil heilig kalm steeg de zon over den wijden blauwen beker der thracynische golf
de eerste stoot was er gegeven hij wilde naar lipara terwijl hij in de menigte voortgestuwd werd hoorde hij het allerlaatste wat voorgevallen was de aanslag op ena oni e ids aargang de woedende blijdschap
waar is ze dan ik mag het niet zeggen ik kan het heusch niet zeggen zijne oogen doorpriemden haar en in eens doodsbang besloot zij ze is naar het
iedereen ziet naar u sprak wlenzci met een toon van compliment zij hield haar hoofd zoo naar hem toe en zeide met haren glimlach
de bom dadelijk ontploft in één geweldige uitbarsting de hertog zijne adjudanten daarin omgekomen hunne ledematen verscheurd verspreid nog tal van menschen gedood
ja gaf hij toe het is een dol idee van ze tante elizabeth is anders zoo verstandig heusch wanda ik begrijp het ook niet waarom ze ons absoluut willen laten trouwen
eensklaps als in een ontwaken te hopen voor zich te zien zijn stralende roeping en die roeping te voelen als te worden de gever van de hoogste weldaad aan de geheele wereld te worden de gever van den vrede
de liefde van het volk voor othomar zijne onbetwistbare populariteit zoodat het volk den keizer van alles vrijsprak de schuld wierp in het vage
om haar nog terug te roepen maar zij waren al te ver en hij riep niet en heel treurig ging hij weêr naar binnen en gooide zich in een
ja ja pas op ventje zie waar je loopt anders struikel je u houdt me toch vast maar daarom kan je wel struikelen mijn jongen pas op
heb ik te veel durven zeggen sire vroeg ruxodi neen maar ik kan de gelaatstrekken van uwe majesteit niet zien ik kan haar niet in de oogen zien mag ik het licht maken
die toonloos kwam tusschen zijne dunne lippen terwijl zijne oogen altijd met den zelfden eerbied vaag schuin opkeken naar zijn souverein
de rivière van brillanten en smaragden de ringen met groote edelsteenen het meeste deed hij in zijn zak de grootere stukken in een oude courant die hij vond toen glimlachte hij weêr
in de warmte van dat verlangen heb ik mijne eenzaamheid niet gevoeld maar nu voel ik dat ik eenzaam was geheel gehéél eenzaam en zelfs valérie was er niet
zijn oppervlakkig laconisme bracht haar weêr in goed humeur zij lachte vroolijk maar weiger me dan sprak ze en zal je dan als ik je weiger een beetje van me houden vroeg hij flirtend maar zij werd ernstig
een langen witten kapmantel die over een stoel slingerde zoo bleef zij voor hem staan en nog eens vroeg zij wat is er en hij herhaalde en jij wat doe je hier
laat met een vlag een sein geven ik zal op het balkon gaan hij was doodsbleek toen hij dit zeide en in zijn hoofd was het als een koortsachtige kristallen helderheid of zijne hersenen geslepen kristallen facetten waren