AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en in zijn opgeruimdheid berispte hij den bergh waarom ga je nooit uit dolf je ziet zoo geen menschen je leert zoo geen menschen kennen tusschen je bureau en de witte en je kamer het wordt een cirkeltje
mijn kunst leeft evengoed metamorfozes als ik en als de jonge hertog en als iedereen die leeft ik heb mijn kunst gezien als een kind
vroegen wat hij met schaakspel bedoelde hij te oprecht zeide dat hij nooit bedoelingen had ze waren beleedigd een ernstig artist zonder bedoelingen
dat was alles heel bezadigd in hem en onderworpen aan het kleine leven maar dieper in hem borrelde de ontevredenheid dieper in ziekte de nevroze van een stille bitterheid omdat het kleine leven niet de moeite waard was
persoordeel zonder waarde en eigen oordeel wat wist men zelve wat was goed wat slecht prees nu toevallig alles samen dan werd men onvermijdelijk beroemd hij had gelachen
hij was als in een droom hij wierp zich op zijn bed omdat hij toch niet pakken kon louis couperus metamorfoze en omdat hij wachten moest tot over vier vijf uren de trein zoû gaan
in de stilte der zich altijd stilhoudende schuilhoudende ziel zoû het krankzinnigheid zijn of was het alleen emotie van artist veelvuldige sensatie van zijn dichterziel
en nam daarna het grogje aan dat den bergh omslachtig had klaargemaakt en hij vroeg naar den berghs werk of maria lescinszca vorderde of hij tevreden was hij verklaarde waarom hij hier zoo nadrukkelijk naar vroeg
hij was genoeg gewoon menschelijk hij was altijd zoo geweest om hij ook eenige waarde te hechten aan wat de menschen in hem prezen dat hij wachtte op iets wat nog uitbleef maakte hem niet heftig ontevreden
niets dan een moeder voor hare kinderen een tijgerin voor hare welpen zooals zij wel eens zelve zeide uit gekheid
dit oogenblik was een moment in zijn leven dat hij zich altijd zoû heugen een seconde van gewicht waarom hij wist het niet want emilie zeide alleen heel zacht en langzaam als had zij nagedacht
hij hield even op hij zag hélène naar hem luisteren hare handen in angst gevouwen hare oogen vochtig doodsbang om zijn openbaring
de vent heeft dus heusch gelijk ik zal als er een volgende editie komt mathilde aan het kousen mazen zetten dan zal je zien dan is de heele roman in orde
maar met den bergh voelde hij zeer duidelijk z duidelijk dat het wroeging werd hoe den bergh heel veel gaf en hij aylva niet terug gaf zeker het was bij hem sympathie
iederen dag voor zijn geestes oog liet hij zijn jonge leven trekken voorbij en zag hij de onwaarde ervan de nutteloosheid de onwaarde van zijn bestaan
ze gevende de illuzie van een eigen wil en ze fnuikende in den hoogmoed daarvan de karakters waren scherp en kwamen als vreemd belichte silhouetten uit tegen de sombere wolk waarin de levensmacht school
want in het sterke jongenslichaam liet aylva openbloeien als een te snelle bloem eene groote wijde ziel of zij nu al ontvangen wilde het leed van de wereld
in zijne brieven gaf hij zich niet om zijne moeder niet treurig te maken en duidelijk zag hij nu dat zijne zielsziekte uit zielsegoïsme was
terwijl het buiten begon te sneeuwen met heel trage vlokken wat was er toch altijd van een sprookje in emilie's kamer een mooi zacht treurig sprookje
licht grijs en zilver en er in bladerde schokte het hem tot diep in zijn ziel hij zag nu eerst dat het waarlijk slecht was een onding zijne eerste gedachte was het weg te slingeren in een hoek
maar niet om mijn woorden van heusch ondoordachte impulsie om uw eigen gedachten hij zag haar verwijtend aan waarom zoû u niet willen aannemen dat u mij bewogen had vroeg hij zacht
dat was een zachte rust dat zoo te denken dat hij uitgeschreven was het niet te denken in bitterheid en desilluzie maar het kalmweg te gelooven dat het nu wel waarlijk was geweest de laatste keer
al begreep hij haar niet zooals men in de kerken die hij bezocht geloofde aan de maagd en aan de heiligen hij geloofde dus dat het niet voor niets was geweest voor de groote zwarte onmetelijke duisternis
en de wanhoop was omdat hij nu leefde als hij nu maar dood ware geweest maar het was het aanvoelen van te leven in dat zwart dan deed alles pijn wat de ziel aanvoelde of alles éene wonde was en schrijnde
uit na aylva's eersten kleinen bundel was torquato tasso een succes maar een succes dat scheen alleen om de aminta het was of de andere zangen er niet waren
omdat het gaf een haagsche côterie heel nieuw gezien omdat er veel menschenkennis uit sprak omdat er mooie en aardige scènes in voorkwamen om duizend andere redenen meer
de armoede was om de schuld der menschen hun eigen schuld hun eigen reuze egoïsme de menschen waren reuzen van egoïsme
zijn die hij was en niet ondergegaan zijn kon dat wel wezen om ééne andere reden dan om geheime fluïde die altijd was blijven raken haar en hem in weêrspel van sympathie
uit een dagboek en al spiegelden zich zijne nieuwe stemmingen er in af het was kleine kunst het was als prelude van hij wist niet wat dat komen zoû
als zij gaven één percent werden zij alom geprezen als de liefdadigsten richtte men standbeelden voor hen op zij meenden naïf
bleek in haar zwarte tullen japon louis couperus metamorfoze zij had even iets dat hem aan emilie deed denken hare waarheid misschien maar zij was ook geheel verschillend van emilie zooals een vrouw over wie het leven heen is gegaan verschilt van een jong meisje
zoo teeder dicht gesluierd de gedachte en het gevoel terwijl in het woord spiernaakt de gedachte niet kon omsluierd zijn en telkens het gevoel trots zichzelven maar al te klaar zich openbaarde
en als wilde zij wel iets geven van zichzelve en eerbiedig louis couperus metamorfoze had hij zijne handen willen openspreiden om het te ontvangen dat wat hare ziel hem geven zoû in dit zoete oogenblik waarin zij elkander samen voelden
turende op het telegram hij zag daarginds zoo ver de kleine villa in de boschjes zijn moeder ziek hij zag een eindelooze lijn van rails onverslindbaar zelfs in uren
om de enkele vertrekken die hij al bewoonde breidde hij uit zijn eigen domein observatorium louis couperus metamorfoze chemisch laboratorium en een zaal vol vreemd instrument voor technische psychologie hij verzamelde stoffen
toch voelde hij zich geen kracht en de dagen gingen voort maar op een avond herinnerde hij zich dat de hollandsche dame ontving dinsdags zoû hij er heen gaan
en de prins vond lauweren tusschen de leliën van af de eerste een vlugmaar van vosmaer over aminta die je me eens gegeven hebt in den tuin terwijl ik rozen plukte voor tante en die ik je nooit heb
zij lijdt zoo omdat ze niets van je weet ze is altijd zoo lief hugo zeg het haar haar eerst hier zijn de bladzijden ik heb ze allen geschikt ik zal ze leggen in den rooden omslag
wel koud eerst en vochtig tot juni toe maar juli augustus heel innige maanden aan den zoom van de veluwe
en hare handen maakten geen gebaar van een mantel om te werpen zij baden slechts in de drukkende duisternis baden zij vaag koel en onberispelijk
de onvermijdelijkheid van alle dingen die gebeuren vaag was dat in zijn hersenen terwijl hij dan verder liep op straat en tegelijkertijd aan honderd andere gewone dingen dacht
in zijn hoofd was die moêheid in zijn hersenen hij sprak daarom nauwlijks aan den bergh die hem zoo vond zeide hij dat hij te veel had gewerkt in den laatsten tijd zich verwerkt had
een beetje duizelig nog maar anders niets en of arnold mag binnenkomen vraagt de meester om hem vergiffenis te vragen want hij heeft zoo een spijt de kleine is eerst onwillig maar de meester dringt aan
en waarin de statuen vooral verloren hadden hare hardheid of hij nu zag heure zielen als een licht door hare materie heenschemeren
die huiverig uitzag als zag zij menschen die ruw doen in een straat en de figuur was ook nog kind en vrouw kind om hare broosheid vrouw om hare schoonheid in knop
tweevoudig mild erbarmen in de ernstige vrouw die de kunst was en zijn geloof aan de harmonie dat zijn godsdienst was geworden
je ziel is een kind alleen een kind kan z zijn zoo naïf zoo waar heb je geen oogenblik gedacht dat een vrouw
tot dood juweel hij voelde het hij zette zich en nam een pen hij dacht aan leonore aan leonore d'este aan
en haar zwijgen telkens was het teederste en het intiemste in hun zwijgen hoorden zij elkander leven u zei wel verleden sprak hij het zoeken is het geluk
nu is het iets van jou en van mij en van niemand anders het ligt niet voor de ramen het wordt niet verkocht ik heb het zelf niet verkocht en het wordt door niemand
fijn als pointilleerde hij stippelde aylva arnolds liefde voor kareltje zacht aan morbide en toch zuiver in strijd om te heblouis couperus metamorfoze ben het weêrspel
het epos vervloeide in de idylle het drama in het sprookje en het gaf aan het slot van zijn boek een onverwachte harmonie van oplossing louis couperus metamorfoze een hoop op gouden toekomst en verschiet van witten vrede
en steunde zij met een gebogen wijsvinger het hoofd en over de bloemen heen in den bouquet van het bijeengehouden licht trof het hem hoe zij hare koudheid veel verloor
dun lauwertakje dat hemzelven weinig waard was en bitter leefde hij zijn dagen voort onder de treurige blikken meelijdend verwijtend van emilie
ja niet meer lezen neen neen hij kuste haar met teederheid maar zij hield nog zijn hand vast en voelde met de andere aan zijn wangen je bent nog zoo warm neen heusch niet
waard maar emilie's lieve hoogheid was hem sympathiek omdat hij dat geheim in haar vermoedde iets dat niet was in hem en haar een kracht gaf die hij miste
ik zal mijn manuscript halen en dan moet je weêr aan die kant naaien wat kan je toch dwingen ik wil heusch niet jawel nu goed dan
en hij kende alle godsdiensten en hij las alle hiëroglyf en spijkerschrift en het was alles tot hem gekomen als van zelve
hij had er niets te doen hij schreef niet want nirwana was geschreven en hij meende kalm dat hij na dit boek nu waarlijk niets meer schrijven zoû
en het was een heele nieuwsgierigheid ten minste in den haag onder aylva's kennissen men had gauw gevonden want het moesten portretten zijn dat kon niet anders
smeekte hij je hebt niets te doen ik moet een briefkaart schrijven louis couperus metamorfoze straks toe kom nu meê zij strekte de hand uit en glimlachte hij kon daar niet tegen
nu zorgt voor al het andere de staat de staatsgodsdienst zorgt voor de ziel der menschheid de menschheid dat waren allen de anderen vooral die niet knden het hoekje veroveren
het is moeilijk dat te analyzeeren want het waren juist indrukken die niet direct met de idee van anarchisme te maken hadden
zij sprak niet tegen als eerst en zij was als eene die niet weet en vroeg met wel heel andere stem dan eerst zonder beslistheid meer en weifelend geheel
hij werkte voort en in anarchisme in de vriendschap van arnold en zijn jongen keizer spiegelde zich weêr zijn eigen weemoed over vriendschap en gaf er waarheid aan
dan ging hij naar bed overdag las hij zooals vroeger vele boeken tegelijk veel had hij in te halen om op de hoogte te zijn van de literatuur van den dag
en niet louis couperus metamorfoze was haar contrast die haar ziel noch harmonisch zoû zijn noch ze aan zoû vullen met zijne ziel dat was z onwaarschijnlijk zoo klaarduidelijk onwaar dat hij een oogenblik vreesde voor den berghs verstand
heel langzaam liepen zij omdat zij was zwaarlijvig en niet gemakkelijk liep en zij voelden beiden hoeveel zij waren voor elkaâr hoe innig hunne levens samen waren
aylva zèlve was verliefd op leonore nu was het de volle zomer augustus en de zon stoofde in de groene massa's van de boschjes
verder is alles koud in je je bent heel slecht laten wij spelen ons spel en drijven ons werk en doen onzen plicht dat is het eenige dat je rest
zij praatte heel druk en met trots legde zij aan de indische meisjes uit wie aylva wel was en dat zij hem kende van kind af
vergat hij dat hijzelve geen doel had als op het heen en weêr gedein van eene zee dobberde hij voort en zijn geest die opmerkte amuzeerde zich met het noteeren van types de parvenu achtige types van het
nu wist niemand het en dat was bijna iets zoets hélène dat was niemand dat was mevrouw de vicq bij wie hij een visite gemaakt had en had gedineerd
maar het schrijven duurde langer ging moeilijk met onwil en vorderde in maanden langzaam aan hij las ervan voor alleen aan emilie en den bergh want de vriendinnetjes waren naar indië en de oude dames werden somber van het onderwerp
meisjes idealen van jaren her zo in verrassende overeenstemming dat zij niet anders kn dan een beetje ontwaken dan een beetje haar doode ziel laten leven maar zij wantrouwde het alles uit een
liefdadigheid zorgt voor armoede en ellende en de mensch in zijn warme hoekje dacht nu heb ik met de menschheid niet meer te doen
zoolang de laatste woorden nog niet neêrgevallen waren als bladeren uit een roos die is volbloeid o de teederheid waarmeê hij toen nog op het louis couperus metamorfoze allerlaatst mathilde lief had gehad zijn dochter zijn werk
niet zoo fluweelzwart en kristallig zilver meer maar groen als vlak geslepene smaragden maar zoo zoo was het toch niet goed die laatste regel daar
hij knikte weêr en zij stond op en kuste hem voor zij nu ging hij staarde in den tuin daar waar zij altijd had geloopen met haar langzamen pas tusschen haar rozen
eeuwig der arme menschen bereiken was nog ver van hem maar het verre land hij zag het en hij zag de ideale waarheid van het sprookje en om de illuzie sloeg hij zijne armen heen
en hij vreesde dat als hij wat wilde hij niet modern zoû zijn hij was eerst onder invloed geweest van augier van dumas
het was vijf uur de zon ging onder aan de kimmen woedde de strijd van dag en nacht heden en toekomst met vlammen en met paars opdoemende duisternis als iederen dag
de stervende zon vloeide rood binnen vermeil en bloed en in den weêrschijn van wat zijn vizioen geweest was maanden lang zag aylva den kleinen italiaan de koffers openen hij zag de kamer rond nadenkend
en van de kinderen die er doorheen speelden als kleine engelen door een sombere wolk die verder dreef naar mathilde toe en het waren het meest den bergh en emilie die sympathizeerden met mathilde
maar ik wil niet bewonderd worden hélène ik heb geen eerzucht ik kan me niet opschroeven om gezond te zijn en te stralen ik verlang naar geen roem ik verlang naar niets dan naar mijn klein stil geluk naar mijn sprookje
en dat dat alles was en dat hij heel heel veel verdriet had zooveel dat hij dacht te zullen sterven zij drukte hem vast tegen zich aan haar tranen vloeiden
onze zielen zijn in geen evenwicht ze hebben elkaâr toch één oogenblik gevonden ze hebben geleden met elkaâr o dat is al geluk samen te lijden
leefden op den luchten adem van terzinen hij ze gaan zag gedragen op de voeten van het rythme bij elk akkoord van rijmwoord elkaâr beminnend met een hoog groot gevoel van waarheid hij een dichter
een zoo immense vertwijfeling klonk in dat woord dat zij weêr naast hem ging zitten en vatte zijn hand hugo sprak ze haar oogen vol tranen wij lijden ieder op onze beurt den bergh en jij en ik
en het heele leven zelve omdat niets uitstond met scherpe lijnen als een marmeren beeld het absolute hij nam het nu aan in de verste en lichtste toekomst maar dàt louis couperus metamorfoze was geen troost voor nu dadelijk
en vlammengoud als het verleden dat vocht met de toekomst opdoemende in duisternissen en pas veel later zich openbarende en opklarende als nieuwe dag
hijzelve dien morgen hij had haar kist onder veel bloemen zien wegstoppen in een kelder donker en vochtig dien men noemde een
aylva was gebleven altijd een hollandsch kind dat onder de bekoring van zoo een indisch kinderleven was als onder iets dat niet zoû blijven dat spoedig zoû voorbijgaan omdat het veel te aardig was om lang te duren
arme den bergh arme dolf het was waar in weken had aylva geen brief van hem gehad treurig nieuws
het aanhoudende rythmische daveren door de haltes aan de stations het douanengedoe aan de grenzen even een kop louis couperus metamorfoze bouillon dan weêr toonen de kaartjes instappen en weêr voort
toen was emilie z verwonderd geweest en louis couperus metamorfoze zij had met al haar doorzicht hem z weinig begrepen dat hij zich daarna zelve heel vreemd had gevonden en maar besloten had te laten gebeuren wat gebeuren moest in de gewoonheid van het gebeuren der dingen
hij stond op greep den brief sneed trillende voorzichtig om niet iets te scheuren dat van haar kwam de enveloppe open
had hélène in dagen niet gezien met opzet want het troebele was in hem gekomen en ver achter hem lag al het paradijs vanwaar een regenboog voerde als brug naar verder nog en lichter
en er drijvend door heen onaanraakbaar heel langzame vluchten van wolkengeesten meêsleepende sluiers van dun mousseline en zilveren rag dat waren lieve weken
en hij wilde haar niet zijn eerste briefje zenden zoo onsierlijk van nervoziteit hij schreef twee briefjes die hij weêr verscheurde
twee van zijn broêrs waren weg ver in de wereld men hoorde louis couperus metamorfoze nooit veel van hen verongelukt ergens in amerika australië
en de kinderen die van reizen hielden waren vrij weg te gaan wanneer ze wilden daarbij was het veel zuiniger dadelijk een huishouden één meid
wat was het klein het huisje van mama geen eigen rijtuig meer geen bendie met den kleinen vos dien hijzelve mende naar school
bleef alleen op bed staren met wijde oogen in den violetten nacht daar op de tafel bleek schemerde nog de eros van praxiteles hij stond op
de smart zoû er altijd zijn want de menschelijke ziel was niet anders geboren dan voor de smart dan om te gloeien in de vlam van de smartezon
de ellende die was om het lichaam de staat was slecht en van het aanzijn der aarde moest als met éen reuzehand gevaagd worden het reuze egoïsme dat liep op zijn machtige raderen
toen had hij al zoo klaar gezien dat de onvermijdelijkheid is en hij had zich laten gaan geheel passief en de onvermijdelijkheid was voor hem
in haar overvolle hart en terwijl de tranen vielen op de woorden van lof fluisterde ze in zichzelve dankbaar mijn jongen mijn lieve jongen mijn lieve knappe jongen
weet je nu al wat je doen zal aylva zag emilie aan met zijn treurigen glimlach zijn oogen stonden hol en donker en hij was bleeker nog in het zwart van zijn rouw
uit de enkele bladen teekende zich af een wonderfijne silhouet van modern meisje als orchidee van overbeschaving en luxe met een smachten naar liefde in haar vezelfijne zenuwen en haar louis couperus metamorfoze blauwe bloed
omdat jij nu zoo een prachtige bloem hebt zij maakten gekheid goede vrienden samen trots hun groot verschil hunne verschillende zielen
al redeneerde hij nu leed hij daarom minder dan hij één oogenblik zelfs het fatale gedaan had o het hatelijke leven het ging maar door het liet hem redeneeren het liet hem lijden
neen hij dacht van niet maar zijne moeder ja die wel in hare a b s o l u t e liefde voor haar kinderen om niets te zijn dan moeder
zat hij stil of lag hij op zijn knieën voor je of stelde hij zich erg aan of h o e d e e d hij tegen je sprak hij lange zinnen of maar nu en dan een kort woord
en uitgewischt gehouden in de teederheid van knapenleeftijd de onbewuste dubbelzinnigheid van knapenvriendschap die strijdt tegen
en hoe zij niet geloofde dat voortdurend alleenzijn goed voor hem was hij had in niets geen pleizier waarin jongelui van zijn leeftijd pleizier hebben hij zat maar stil in zijn kamertje
om allerlei andere trotsjes en ijdelheidjes en hij meende dat hij eerst de hogste kunstenaar zoû zijn als hij zijn kunst niet meer schrijven zoû
zeg dan maar liever hoogheid pietje zei hugo hoogheid meneer waarom omdat er een prinses was die leefde tusschen de waterlelies en anemonen
en hij liet zich naar hun rijtuig leiden gauw om zich te verbergen te onttrekken aan het ruwe gedrang dat trok
zoo zij maar wist zoo zij maar wist wist hoe teêr hij verlangde wist hoe veel en hoe lang hij geleden had wist hoe zijn ziel eenzaam was geweest
kort nadat hij was binnengekomen zong zij met een volle alt enkele nieuwe liederen die massenet voor haar geschreven had in het zachtgele licht was die stem van een wonderweeke melancholie
dan zoû hij gaan en zonder boosheid en met begrijpen dat het wel zoo moest en dat hij haar te veel had durven vragen
en zelfs sprak hij haar over zijn grooten twijfel aan zijn kunst over zijn groot leed voor zijn eigen ziel
ze waren buiten als noodzakelijke eentonigheden die zich zoo gauw mogelijk maar weêr uitwischten en om de stille villa riepen ze zoo min mogelijk nuttelooze kleur en beweging op
waar hij leefde en dacht in een grenzenlooze vrijheid zoodat hij geheel tot zichzelven komen kon en kon gaan gelooven aan de innige harmonie als aan god
en hare beweging buiten de afstraling van haar wezen ja het was wel waar de ziel was zoo klein zoo klein ze leed als een kind dat geslagen is en geliefkoosd wil zijn ze leed niet als de ziel van een man
in den haag kan je je eigen dokter raadplegen juist daarom misschien een kuur hè van het voorjaar misschien kom het zal wel terecht komen o ja voel je je wat beter ja
maar die niet reikten toch tot aan den hemel en als hij niet meer zag in zich maar om zich heen en zag de huizen en de dingen en de menschen
een jong mensch die bij enkele families in den haag zijn visites maakte en hun gezelschap bezocht hun dinertjes en
en het was hem met eene nog nooit gekende emotie eene groote fyzieke hartklopping dat hij de trap opging naar haar appartement
en op zijn kameel de woestijnen door hij wist alles met wetenschap en hij schreef zijn reisverhalen die de menschen met graagte lazen
voor den eros van praxiteles dat arm verminkte marmer in het vaticaan en dat hem had doen tranen krijgen om zijne stille zeggen wat de liefde was
zij doemde fataal voor hem op in de duisternis van de kamer voor zijne groot starende oogen zij doemde voor hem op kalm glimlachend meêlijdend koud en hij voelde
al in het verleden zag hij zijn jaar als eéne zonnige wijdte hemelsche landschappen in kristallene licht nu was het de dood in het leven de eeuwige smart
de tronen die wankelden sint pieter bevende van glans tanende monstrans de oppermacht van godsdienst verzwolgen in een gretigen honger van niets nu nu bazuinde het onverbiddelijk aan anarchisme
wat had hem gered niettegenstaande de groote periode van zijn leven extaze en wanhoop wat had hem gered
maar om een diep geheimzinnige reden in zichzelven weemoed om eigen onvoldaanheid met zijn kunst en angst dat hij nooit zoo zijn leven vinden zoû nooit zoo
en een meneer die na een vlugge doorbladering in éen oogenblik iets goed of afkeurt waaraan ik een jaar van mijn leven wijd is eigenlijk onbeleefd en verwaten hij moest het nalaten
ze zien nooit meer dan een zielgenoot en al zoû ik nu eens schrijven een boek waarvan de held een modern auteur was al zoû ik dien held laten schrijven werken die verwant aan de mijne waren
hij in den toon van emilie schertste meê neen nooit meer hij was te oud het jongste geslacht en om zijn scherts was het stille heimwee van zijn ziel onzichtbaar
hij sprak tot alle armen aller nationaliteit zich windende op zich schroevende op omdat hij in elk nieuw land nog somberder voelde tanen zijn smartelijke illuzie
nu zag hij haar vooral aankomen naar hem als groote en serieuze vrouw hij had haar eens beschreven aan hélène als een sterke godin maar zoo was zij niet nu
bittere gedachten want aylva zag in dat men wel dood moest zijn om gekend te worden soms zooals den bergh nauwlijks dood om in een bliksemstraal gekend te worden
en dat de menschen hem bewonderden al noemden zij aminta ook louis couperus metamorfoze hoog koud en voornaam het troostte hem maar weinig want eerzucht was zoo klein in hem dat zij nooit troosten zoû voor werkelijk leed
ja gezond een artist begonnen met verzen van niets dan plastiek zooals u heeft een gezond element in zich dat later veel genezen kan is dat al in een van uw kritieken gezegd neen
dat vroeg hem ook zijn moeder waren zij dan weg dan glimlachte hij en nam uit den grooten rooden leêren omslag waarin hij zijn werk bewaarde de al vele bladzijden bezaaid met zijn klein onduidelijk schrift
en zijn boek een succes was toen vond hij het zoo vreemd dat het zijn werk was zijn kunst en zijn succes en het scheen hem toe dat mathilde het werk moest zijn van een ander dien hij nauwlijks kende
en daarna een zich pozeeren als net mensch een net mannetje van de wereld vol geheimen ondeugd de charme voor arnold was juist dat
geweest was hij zoo honderd anderen telkens een ander sedert de fantazieën van zijn kindertijd sedert tasso sedert petrarca sedert hugh of
zij was nu heel dicht gekomen en hare gestalte scheen zich op te lossen in de eigen atmosfeer om hem maar hij voelde haar in zich dringen in zijn ziel en n wist hij eerst waarlijk dat zij gekomen was
de nietigheid van geoordeeld te worden door monden van menschen ze prezen gisteren vandaag keurden zij af gisteren vond scheffer de leonore nog zoo mooi vandaag was zelfs
en in zijne studies over zijne familie vereenzelvigde hij zich zo met zijne voorvaders dat het hem werd als leefde hij soms hun leven terug zooals hij geleefd had het leven van tasso
over den weg voor ratelden rijtuigen klaterend door de zwoelte van den zomer heen stemmen gingen voorbij
maar wordt door ze overheerscht en zijn techniek is sterker geworden dan hijzelf in al zijn laatste werk is geen verrassing meer je weet als hij éen woord zegt de heele bladzij en je weet uit een fraze het heele hoofdstuk
zij dacht niet aan zijn boek meer zij dacht nu aan zichzelve ik weet het niet weifelde zij ik weet het niet zoo kan een man weêr denken maar een vrouw
spreek niet te bout hugo ik zoû er te verlegen voor zijn emilie ik kan veel geven van mijzelf in mijn metamorfoze
maar hij vertrouwde niet die stemmen omdat hij was te achterdochtig illuzie was heel mooi soms als het einde van een boek om troost te geven aan de menschen die het lazen
begrijp je niet hokte hij voort en wreed klonk elk woord gezweepslaagd uit zijn mond ik schrijf een boek niet waar
en ze maakte haar als een smartezon over de aarde sloeg uit de lepra van de ellende en ziekte tot in
zoo een pompeus motief en den bergh deed het zoo klein zoo burgerlijk zoo weinig in louis xv stijl met pijnlouis couperus metamorfoze lijke pogingen om er een pathetischen zwaai in te brengen als in shakespere of teedere symboliek als in maeterlinck
niet als het éen kan zijn dan is er geen ontheiliging dan niet maar juist de ziel kàn niet samengaan met de zinnen ik weet het niet ik weet het niet ik voel het zoo voor mij ik weet niet wat ik voel
zoo vond hem emilie in wanhoop hij sprak van zijn moeder toen wilde hij verder zeggen hij meende dat zij wachtte op iets van openbaring
het kleine leven was de moeite waard niet het was de moeite niet waard te tobben over de vrouwen en te schrijven aan maria lescinzca en het was zoo gemakkelijk er meê uit te scheiden met het kleine leven
interesseert mijn werk hem zooveel dat hij er over wenscht te schrijven laat hij het dan bestudeeren en er een studie van geven vindt hij dat niet de moeite waard dan mag hij het mooi of leelijk vinden maar moet er zijn mond over
zij was zelve een vrouw die veel gelezen had die er van hield na te denken maar een vrouw zonder eenig sprekend talent zelve en zij had die vereering voor talent die zulke vrouwen koesteren omdat zijzelve het zeer missen
vergat ze te bellen voor het volgende gerecht en het was of hare woorden gevallen waren tusschen de bloemen en zij niet meer wist
je hebt zelf je leven zoo gemaakt zoo exclusief door alles nutteloos te vinden je hebt alleen je kunst ik heb jou emilie mij
dan zoû hij gaan heel verre landen in en zagen zij elkaâr na jaren dan terug dan zoû er niets zijn dan glimlachende herinnering tusschen henbeiden zuster en broêr
voor het eerst het pure geluk van de kunst anarchisme lang had hij gezocht en toen hij in zich hoorde aanklinken dien naam toen had hij heel lang nog geaarzeld
en tch was die wensch in haar te behagen aan de russische zangeres aan den jongen geleerde aan zijn zuster
en het woord werd er telkens onverbiddelijk in gezegd als het eenige dat gezegd kon worden schaakspel was voor aylva als een sombere droom geweest
de brokaten tintten zich met vermeil door de gipsafgietsels scheen te vloeien een bloed als beleving hij stond voor zijn tafel
dat wat je om je heen ziet wat je iederen dag zelf leeft zoû het niet belangrijk genoeg zijn zijn wij te onbeduidend
ik geloof dat terwijl ik van kind af aan leefde voor mijn eigen ik jij leefde niet voor jezelf maar voor mij en nu woû ik probeeren
dit kleine oogenblik van rust van licht en lucht en van onzegbare bekoring hoe lang zoû het duren wat zoû er volgen na dit oogenblik zijn weemoed werd een angst
hare ziel nauwlijks schuil achter de koud kristallen deuren van haar oogen omdat zij te moê scheen en te onlouis couperus metamorfoze verschillig om te verbergen dat haar leed was gedaan
nooit had hij gedacht zich zoo wel nog te kunnen gevoelen het was als stond hij op een hoog standpunt waar het leed van de wereld louis couperus metamorfoze hem niet meer deren zoû
nu goed dan mag arnold komen de meester is weg en de groote jongen komt binnen schuldbewust louis couperus metamorfoze hij is geheel ontdaan hij heeft het zoo niet bedoeld
vergeef me niet waar ik ben verschrompeld ik ben vertrapt geworden verontreinigd bezoedeld meer dan ik je ooit durf zeggen mijn ziel en mijn lichaam o god vergeef me
stad en aylva's eenzaamheid woog op zijn hart omdat hij treurig was naar de verandah naar zijn moeder wilde hij niet ze zoû dadelijk zien dat hij mistroostig was en dit deed haar zoo leed
lichtgolving en schaduwsomber en nu zij dood was werd het aylva of hij hare zaken regelde toen hij aan uitgevers schreef en over de uitgave van zijn boek onderhandelde
en dan nog enkele andere vuile boeken in die zelfde manier dat was zoo de vage legende die bleef maar nu wisten zij beter
zij had dat zoo amerikaansch een beetje ingesteld en van haar vond men dat goed zij was nu een meisje van twintig
toen stuurde aylva zijn arnold voort geleid door zijne wijsbegeerte zijne menschenliefde zijne zielegemeenschap met allen die leden
maar zij ze kon niet zij was zoo moê van vroeger zij voelde zich dood en zij wilde dood zijn zij putte een berustende levenskracht uit haar
dat er de weelde van maakte oneindig mateloos oneindig in de teedere extaze had hij een enkel uur van onvermengd geluk
zijne aanwezigheid was haar sympathiek zijn talent was haar eene bekoring zijn naam alleen al had voor haar den streelenden klank van roem het ergerde haar dat hij zijn eigen talent niet waardeerde
met iedere qualiteit louis couperus metamorfoze hunner zielen met ieder woord dat zij zeiden met ieder gebaar iederen blik het was eene exceptie van harmonie
onder welke vagen van bezoedeling ook zuilen en fresco's waren revelatie's de eeuwen openden zich als met reuzenbloemen die ontloken de historie ontrolde zich als een drama geschreven door het lot
zulke dagen was hij stil en somber en mevrouw aylva zag het en zocht er naar de reden van de redenen waren nooit in veel woorden te zeggen en de somberheid ging voorbij
zij was gegaan zonder het nog eens voor de laatste maal gezegd te hebben met woord en oog en glimlach dat zij vergaf al groote en al kleine kwaad
een beetje eenzelvig en schuw en hoe zij bemind had het eenvoudige leven in huis en de groote luchten van buiten en de naïveteit van menschen en dieren om zich heen
toen zag hij op hem afstappen een dien hij in tijden niet gezien had zijn broêr uit amerika die was met zijn vrouw een maand geleden gekomen
hoe dat die woorden in verband met mijn eigen gedachten over kunst en liefde en het boek zoû heeten
omdat hun droef nirwana nog zoû het aardsche zijn omdat het zijne al de ware lichtextaze was waarin het alles louter ziel vervloeit tot een en schaduwloos en absoluut
heel ver alleen een altijd door verdofd wegratelen van wielen klonk heur naam hélène de vicq
als had hij reeds bezeten die wetenschap vroeger eertijds dat eertijds was altijd geweest in hem van kind af aan
een wijd rijk lachende mooi blauwe lucht witte steden aan blauwe zee achter de blanke paleizen ziekte de lepra als overal
hij herinnerde zich iets van haar roman dien men hem in den haag verteld had haar jong trouwen met een belg baron
dat zij niet laten los voordat het tastbaar is in kleur voordat het drijft in goud dat zichtbaar zal voor allen zijn en eeuwen lang en dat was hem een tweede maal
in àlle rijken aylva schreef in een koorts de dunne bladen stapelden op haastig genummerd hij was op het hoogtepunt van zijn boek hij schreed als op een bergland van waar hij weêr zoû dalen
hoe waren deze laatste druppelen blauwe bloed komen vloeien in het huis van vleesch waarin de ziel voor ditmaal toefde en in wie zoû hij zich
over het tapijt heen om hem nog niet wakker te maken mocht hij nog slapen zoo louis couperus metamorfoze kropen s morgens zijne brieven tot hem zoo kwam tot hem kruipen de hare dien hij dadelijk herkende
en te veel al ziel in een onbedwingbaar verlangen dat naar heel ver en heel veel smachtte en zoo
hoe vervelend dacht hij zoo een halve uitnoodiging louis couperus metamorfoze door kennissen het zoû onbeleefd zijn er heelemaal niet heen te gaan
couperus metamorfoze hoog in eenzaam gebergte daar kwam nooit het geluid van omlaag soms snerpte alleen de kreet van een arend en verscheurde de lucht
kreeg ieder de glans of was hij eén der weinig bevoorrechten hoe ook hij zoû pogen pogen zich niet dood te weenen van weemoed
soms kletsregende het of het woei huilend om hem heen en het gehuil stilde zijne zenuwen als eéne groote klaag melodie waarin hij de eigen stem van zijn ziel hoorde
voel je nu al niet je weêrgalooze oppervlakkigheid en vluchtigheid en het waardelooze gemak waarmeê je je kolommetje schrijft voel je niet dat het heel moeilijk is
neen tante weerde het jonge meisje af zij noemde mevrouw aylva tante indische gewoonte tusschen heel intieme kennissen
als hij maar bleef niet naar indië en dan zouden zij later wel om een betrekking denken burgemeester bijvoorbeeld
de jongere fransche naturalisten scheffer die geregeld artikelen schreef voor couranten tijdschriften vertaalde fragmenten uit zola
dat hij toch waardeerde wat hij had thuis lag zijn boek bijna voltooid hier had hij licht lucht een schoonheid die aanbiddelijk was in zijne ziel was immers een zachte resignatie aan het leven
zij wachtte de toekomst geduldig af als een schouwspel zijzelve wilde niet spelen een rol en hij hij was zoo jong dacht zij en zijn levensweemoed was de bron van zijn kunst
dat zij onverbiddelijk altijd zoû zijn dat wat maar eéns is en eenig en eeuwig louis couperus metamorfoze waarom zij juist dacht hij nog als om zich te verweren
toe zeg geef je me dat eens louis couperus metamorfoze zij vleide het lieftallig met verlegen stem omdat zij nog een kind was en hugo al een man over wien geschreven werd in den spectator ik zal het voor je halen sprak hij
dat mocht het hem ook soms anders schijnen hij niet anders kn gevoelen dan in waarheid dat was een der revelaties die hij louis couperus metamorfoze in zijne eenzaamheid had zien opengaan als met
door de leliënkamer van emilie stormde de openbaring van die levensvizie als een grauwe apocalypse den bergh knikte goedkeurend het hoofd emilie vouwde in stillen angst hare handen en hoorde huiverend toe vol ontzetting
voor de meisjes die altijd voor den gek hielden schuw voor de vrouwen die waren als vreemde tuinen van mysterie bloemhoven ontoegankelijk hoe leed hij verzonken in de zonde waarvoor hij kareltje had gewaarschuwd
zelfs cynisch van gesproken van mooie sentimenten die niet bestonden wat waren ze eigenlijk meer dan opwinding dan ziekelijkheid nevroze hysterie
naar het toeval van hun dialoog hij was zich bewust iets in zijn geest vast te houden als met ijzer het in zijn acute louis couperus metamorfoze brein te knellen tusschen schroef van diamant
de menschen in holland vonden je al zoo mooi straal nu nog meer opdat de hééle wereld je mooi vindt maak jezelven beroemd straal straal
hij zag hem voor zich in den ruwen bouw van zijn stevig jongenslichaam dat bijna al man was hij zag den ronden kop het korte stugge zwarte haar
zij sprak er over met haar ouden huisdokter en met mevrouw van neerbrugge en met emilie en niemand wist haar te helpen
de cauchemar liet hem moê ontwaken moê van zijn kunst moê van zijn metamorfoze moê van een immense moedeloosheid als had hij plotseling in één blauwen bliksemstraal een troosteloos perlouis couperus metamorfoze spectief voor zich open gezien
de held zoû niet ik zijn zijn kunst niet de mijne en de roman zoû een roman blijven niets dan een roman en zich nooit realizeeren tot autobiografie
dien nacht telegrafeerde hij aan dolf den bergh kom morgen ik ben heel ziek
zij zag hem aan als had hij pijn ging hij voort ik kàn niet altijd aan mijn kunst denken ik ben zoo weinig artist ik heb er zoo weinig gezonde vreugde om
hij hield den bergh scheffers voorbeeld voor oogen en moedigde hem aan ook in de wereld te gaan als journalist scheffers illuzie eenmaal was geweest als correspondent van een groot blad een oorlogscampagne meê te maken
hij hij zeide de waarheid de andere niet en toen hugo haar eens vertelde wie vosmaer was en haar lezen liet de vlugmaar over de
hij wilde niet zinken hij moest nu vinden hij spande zijne hersenen hij gierde op zijne energie dat was krankzinnigheid nabij een nauwe lijn waarop hij liep een brug dun als een haar
altijd wit altijd zuiver altijd kuisch van hèm alleen van hèm alleen de maanden waren omgegaan hij had nirwana voorgelezen aan emilie
over het witte lieve lijk van zijn kunst over de doode teêrheid van nirwana vielen zijne tranen neêr en gingen stil de dagen voort
in het verre licht der ziele geboorte maar zoodra de ziel er wàs was ze altijd in elke incarnatie zoo was de ziel er eeuwen geleden geweest
van droom te ademen en omdat het was haar atmosfeer van iederen dag in de pauzen na een gerecht pauzen die zij lang duren lieten leunde zij met een gebogen arm op tafel
dat was een vloek de vloek van de kunst die niet kwam als men haar tot troost wilde en schoonheid
zooals die een enkele maal zijn kan tusschen zeer verwante zielen zielen te zamen als ééne uit een voorbestaan zielen verwant om omgeving levensfeer en herhaaldelijk samenzijn
ging zijne liefde dan toe naar een enkel doek een enkel marmer hier en daar een enkele zuil een enkelen boog in ruïne en nu naar fedders beeld
men zag niet dat zij klei was men zag alleen hare lijnen en hare lijnen waren meer louis couperus metamorfoze een melodie voor het gevoel dan een feit voor het oog ik ben jaloersch op je zei
hij was niets dan de leerling van den meester zooals jezus zich had gevoeld voelde hij zich broeder van hen die leden
revelatie's in de eene van het leven tot het heel duidelijk werd of hij dat alles al gekend had in een ver verleden waarin zijn ziel nog éens geweest zou zijn zijn ziel
apotheoze of afranseling toen ontving hij een brief van scheffer uit amerika een opgetogen brief over mathilde een brief vol oude vriendschap met een toon van weemoed om de dagen van vroeger
de klok sloeg onverbiddelijk haar uren de dagen gingen voorbij den bergh was al sedert tien dagen bij hem het was zoo koud alles
in den haard dansten de lange vlammen schreef hij aan maria lescinszca aylva wilde het niet vragen hij was overtuigd dat maria lescinszca niet goed zoû worden
en toch toch was hij zich en was zijn held een ander het was het eeuwige weêrspel het als terugkaatsen van stralen op spiegels over elkaâr het vangen en weêr terugzenden van stralen door een prisma
edel fijn ruw ziel zinnen alsof hij uit de alwereld van zich schiep de kleine wereld van zijn boek terwijl de som van allen te samen hun dichter gaf
droeg de zelfde japon van verleden dinsdag zij hield zeker veel van zwart haar gelaat en haar hals waren heel wit van dat teedere wit van lijden
het lokte uit tot allerlei discussie over determinisme en het antieke idee van tragedie van den kansel werd er tegen gepredikt het was een slecht boek van slechten invloed geschreven met talent boeide het en trok het aan
zoo waren er anderen mevrouw de vicq dat was niemand en voor hem voor hem was het hélène was alles hélène
ja het vorderde het vorderde hij maakte zich juist gereed aylva te vragen of hij louis couperus metamorfoze hem de laatste nieuwe scène zoû voorlezen toen aylva zei
toen was het of hij iederen dag dieper zonk in de modder van zijn melancholie de modder van zijn altijd zelfde gedachten
in het uitdenken en verbeelden zag hij het schijnsel levend worden levender met iederen dag en hij behoefde nog niet te schrijven want eerst moest hij het schijnsel nog doen bewegen vor zich in zijn atmosfeer van het tweede geluk
troostte men zich met de beperktheid van zijn hersenen en ook de groote abstracties kunst liefde leven hij dacht er nooit meer over na
niet altijd overal boeken en papieren draperieën van oude indische stoffen die mevrouw aylva nog altijd bewaard had en die een vreemden geur hadden behouden een zachte muffigheid van ouden wierook en javaansche kruiden
en in de geschriften van de menschen op te speuren wat zoû gaan gebeuren hij zag alleen hoog van zijn izolatie een vizioen omdat hij niet meer in zichzelven blikte en
en meestal was het eene verrassing voor hemzelven de magische rol die op het onverwachtst uitrolde als geblazen door een krachtigen adem en soms ook was het duisternis het niet weten wàt hoe de plotselinge algeheele verzwijming
ik ben dikwijls jaloersch van het woord mij dunkt dat je in woord duidelijker zoû kunnen geven wat ik in klei heb willen doen
en waarom had hij zich zoo dom ontzegd de genieting van hare aanwezigheid den adem van haar atmosfeer dat alles was toch nog geluk al was het heilig uur voorbij
maar roerloos doodstil bleef hij liggen louis couperus metamorfoze de kreet was niet te hooren voor ooren van menschen zijn strak verlangen deed hem pijn en gaf een honger aan zijn ziel naar iets dat van haar zijn zoû
toch zeer jong en zeer frisch niettegenstaande haar beetje meerderheid en de ironie van haar scherts louis couperus metamorfoze en schrijft u nu nooit meer verzen meneer aylva vroeg een der meisjes
dat was wel heel ver waar zij was want hier al lag zij daar zoo recht en wit en stil was zij niet meer
hij was niet alleen een superieure jongen die niet ijdel was hij was zelfs niet superieur dat was haar desilluzie hij was passief geheel passief hij liet zich gaan hij liet zich leven op het ronde aardbolletje dat maar draaide
dat moet uw troost zijn neen ik wil niet ik wil een anderen troost hare ziel voelde zijn ziel aan maar onder hare woorden bedekte zij de naaktheid hunner zielen want zij wist dat de hare niet bloot
teeder lag het dood als jonge maagd en jonge knaap beiden jong gestorven in omhelzing witte violen om hen heen teeder lag het dood zoo stil en rustig en glimlachend heilig gebalsemd in herinnering
uit het wijde universeele gevoel trokken zij als de essence van het allerintiemste gevoel liefde van den een voor den ander mysterie van twee zielen nauw geheim in kleinen tempel
dan zag hij hen de twee de menschen uit zijn boek hun teêre zielen die geboren werden zoo diep ook in hemzelven en hij beklaagde ze met erbarming omdat zij nog niet gevonden hadden wat hij gevonden had
waarvan de horizonnen nu den cirkel van zijne eenzaamheid afkartelden de revelaties van de zon antieke steden olijvendalen
klonk om de pracht van dat smaragd alleen klonk om de rijkheid van het slot accent van vreemde rijmwoord met somptueuze zekerheid sluitend als juweelen slot
en er alleen van hield een enkele goede kennis ten eten te hebben op haar dinsdag vr zij des avonds ontving driemalen achter elkaâr las hij het briefje over dat in een kalmen
toen werden hem zijne opgewekte brieven aan mevrouw aylva te zware comedie en in eene onhoudbare behoefte schreef hij aan emilie
hoe zij zich verfijnde nu die koudheid wegsmolt in het zachte schijnsel en hoe hare oogen staarden met een langeren blik dan anders haar leed was altijd aan haar te zien omdat zij te moê was en te
een vervallen kasteel rondom verschiet van domein zoo eenzaam dat er de wereld omheen nu geëindigd scheen
kom fluisterde hij zacht hij nam haar bij de hand hij leidde haar nu weg zooals zij hem had ingeleid en hij was het die stil de deur sloot van de kamer vol geheimenis
zij was niet coquet zij was te moê om dat te zijn bewust hare behaagzucht was nbewust diep in haar onzichtbaar voor haarzelve
al het geluk en al de liefde die goden dan toch geven kunnen aan hun schepselen en dan voelde hij dat hij niet mocht en hij niet kon en dat mathilde's noodlot altijd sterker zoû zijn dan zijn eigen wil
of ongeveer en zich noemden theosofen hij wilde niet zijn een van hen hij was altijd te eenzaam geweest
dat zij niet gaven wat zij ongeschreven zoo vol bevatteden voor hem hij voelde het maar vaag verklaren kon hij het zich niet hij leed er onder zeer veel
waarin de zachte tinten waren van een droom met sterk verlangen naar groote sympathie zijn kinderjaren waren niet geweest zonder liefde maar eenzaam
het was een geheel andere kunst dan mathilde in mathilde school wel het noodlot onverbiddelijk maar al het andere was zoo lief en innemend en gewoon en verzoenend geweest
kon hij niet gemist worden kon eigenlijk iedereen niet gemist worden en alles was het noodig dat er zonnen waren en werelden die elkaâr verlichtten en wentelden in samengestelde slingerbeweging om elkander
maar nu nu was hij niet meer bang en al dat vreemde werd schoonheid van sensatie intense vereenzelviging met studie en met kunst
hoopen menschen die gingen naar amsterdam was daar dan wat te doen hij was uitgestapt en hij zocht vaag rond als was hij verloren als wist hij niet meer
inmaak mama had hen gewaarschuwd mama louis couperus metamorfoze kende haar kinderen als emilie niet altijd bij hugo zat en hugo niet altijd bij emilie maar als emilie van de keuken naar den kelder moest en hugo éen moment alleen bleef
zola was hun de immense openbaring van groot en gezond levensinzicht van het leven te meten zien zooals het was er tusschen door lazen zij balzac flaubert
neen neen in éene angstige afwering zonder twijfel omdat zij te goed van zichzelve zeker was dat was haar een groot leed hare ziel had die eigenschap van zeer te kunnen lijden voor een ander
gedeeld had alleen en nu nu was ze levend dood en wilde zij zoo zijn ze scheen het niet te weten want zoo sereen vertrouwelijk vroeg ze u heeft mijn brief gekregen
hij dacht aan plastische kunst dat was gezond dat was bijna absoluut vooral sculptuur in enkele zuivere lijnen omschetsend het schoone van vorm
als men haar lief had als muze en fee maar die kwam als actrice met haar spel en haar fard haar gebaren en houding obsedeerend en woelig in het stille gesloten huis waar onze zwakke ziel dood ziek lag
en hij vertwijfelde aan eigen goede bedoeling en eigen kracht om ooit te doen hij wilde doen en kon niet de kleine raderen in de groote van het egoïsme hielden hem tegen
want zij zoû het niet begrepen hebben omdat zijn leven zoo gemakkelijk was en zijn kunst hem succes gaf hij had toch alle voldoening waarom was hij dan ongelukkig
hij maakte de deur open zijn moeder zat bij het raam de handen in den schoot te turen in den grauwen winter buiten ze zag niet om hij naderde heel langzaam hij knielde bij haar neêr en legde als een kind zijn hoofd op hare knieën
dan was voor enkelen de uitverkoornen het leven dat spoelde als zee de kunst dan was de kunst het leven dat troostend vereffende
toen arnold veel verdriet had om kareltje en zijn liefde voor kareltje voelde verwelken omdat kareltje toch knoeide met andere jongens in donkere hoekjes en niets begreep van arnolds strijd
alles dwars door elkaâr heen hij maakte zijne eenzame wandelingen langs het strand heel ver als zoû hij nooit terugkeeren en dan sloot hij zich op in zijne eenzaamheid in zijn eenzaam kamertje tot verdriet van mevrouw
soms dan was ze zoo moê dan dacht ze nu niet meer zingen en vertellen en voordracht en stijl nu gaan slapen in de nauwe armen van het kleine geluk maar het kleine geluk was er niet
van die woorden huns ondanks als heel dun goud drijft door de aderen van hun bloed zij doen of zij niet zien de tronen die wankelen achter hen
en zij hadden hem gegeven de melancholie die louis couperus metamorfoze eenzamen kinderen altijd bijblijft altijd later de groote sympathie was niet gekomen
op dit oogenblik zag hij in dat hij onbeleefd geweest was zijn bezoek zoo lang te hebben uitgesteld het was of hij mevrouw de vicq die hij toch maar sedert een uur kende zeer had verwaarloosd want hij voelde zich thuis in dat vertrek
de onbekende noodlottige levensmacht louis couperus metamorfoze die wreed schaakspeelt met de ongelukkige menschen volgens de onherroepelijke wetten van het treurige levensspel
omdat hij zag dat het het eenige was op aarde voor hem het doel voor zijn bestaan het antwoord aan zijn leven en dit gaf hem eene kalmte omdat hij nu wist met zekerheid