AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
de man die niet bemind wordt zweeft als een gier boven de minnaressen van anderen en ik richt aan de ongelukkigen die weduwnaars zijn de verheven proclamatie van bonaparte tot het leger van italië
toen stak hij zijn schoenen in zijn zak gespte den ransel dicht nam hem op den rug zette zijn pet op welker klep hij dicht in de oogen trok zocht tastend zijn stok en zette hem in een hoek bij het raam
ik heb u onrechtvaardig verdacht dat is niets wij politiemannen hebben recht ieder te verdenken hoezeer t verkeerd is
wat de doodgraver verricht wordt kluchtig als het een kind doet de twee vrouwen spraken intusschen met elkander hoe heet uw kleintje
onmetelijke in de psalmen wijsheid en waarheid in het evangelie van johannes licht in het boek der koningen heer in het tweede boek van mozes voorzienigheid in het derde heiligheid
daar zij haar kind moest dragen was zij moede geworden toen had zij den wagen naar villemomble ontmoet en daarin plaats genomen vervolgens was zij weder tot montfermeil te voet gegaan de kleine had ook een weinig geloopen maar niet lang
eindelijk gelukte het hem ha t is waar ik had me voorgenomen mij aan te geven en eensklaps dacht hij aan fantine
lieve mevrouw beveel ons aan in de gebeden van uw vromen neef den kardinaal uw lieve sylvanie heeft welgedaan dat zij de korte oogenblikken welke zij bij u is niet verspilt met mij te schrijven
fraaie nauwgezetheid welke een schuldige redt en onschuldigen opoffert een ouden landlooper redt die bij slot van rekening toch slechts weinige jaren te leven heeft en niet veel ongelukkiger in het bagno dan in zijn hut zal zijn
hoofde der nog heerschende ochtendschemering eensklaps wendde zij het hoofd om en slaakte een lichten kreet mijnheer madeleine stond voor haar hij was ongemerkt binnengekomen
wij moeten hierbij voegen dat de vermakelijke ramp van een stortregen aan dit vroolijke gezelschap ontging hoewel favourite bij het vertrek op moederlijken en
wanneer dan ik meen aan mijnheer den maire gezegd te hebben dat morgen de zaak voorkwam en ik van nacht met de diligence vertrekken zou
toen nam hij zonder zelfs het oog te slaan op deze voorwerpen welke hij zoo zorgvuldig en met zooveel gevaar gedurende vele jaren had bewaard met een haastigen greep lompen stok ransel en wierp alles te zamen in het vuur
dat hoe fijn of hoe ongevoelig wij zijn mogen zij uit het diepste onzer ziel de menschelijke natuur opwekken en haar dwingen te voorschijn te komen
als chan uit en noemde men hem chan mathieu onze man laat het zich welgevallen en allengs werd hij in champmathieu herschapen gij begrijpt niet waar
een dennetak aan een ijzeren stang hangende kwam als uithangbord scherp uit in de dunne schemering hij ging er heen t was inderdaad een herberg de herberg in de straat chaffaut
eerste hoofdstuk het jaar is het jaar dat lodewijk xviii met een zeker koninklijke aanmatiging het twee-en-twintigste zijner regeering noemde in dit jaar was mijnheer
noch gendarmen er waren slechts strakke blikken en bewogen harten niemand dacht meer aan de rol die hij te vervullen had
springt met de cabriolet die men u verhuurt aardig om zoo ik er een had zou ik ze u niet verhuren nu dan verkoopen ik heb er geen
savoyaard in de stad kwam om schoorsteenen te vegen mijnheer de maire hem bij zich liet roepen hem naar zijn naam vroeg en hem geld gaf de kleine savoyaards zeiden dit aan elkander en er kwamen er velen in de stad
t is merkwaardig dat bij deze bevolking sedert vijftig jaren de lichaamsgroei verminderd is en dat het volk der voorsteden kleiner is dan vr de revolutie
de postkar die alle nachten te één ure na de aankomst van de parijsche postkar uit arras vertrok kwam even vr vijf uren s morgens te m sur m aan
zeg niet dat ik u in mijn huis ontvang niemand is hier te huis dan hij die een schuilplaats noodig heeft ik zeg u die hier doortrekt dat ge hier meer in uw huis zijt dan ik die
twaalfde hoofdstuk monseigneur bienvenu in de afzondering een bisschop is bijna altijd omgeven door een schaar jonge geestelijken gelijk een generaal door een zwerm jonge officieren
in de oude maatschappelijke orde bestaan een menigte instellingen welke men zoo op zijn weg onder den blooten hemel ontmoet en die geen andere reden van bestaan hebben
na nu en dan om eens te rusten tegen drie of vier stuivers in t uur gebruik te hebben gemaakt van de zoogenaamde snorwagens die destijds in de omstreken van parijs gevonden werden te
en fameuil die in een discussie over hun professoren verdiept waren verklaarden aan fantine het verschil dat er tusschen den heer delvincourt en den heer blondeau bestond
in sommige oogenblikken verzette hij zich tegen zijne matheid en trachtte zijn geest weder kracht te geven hij poogde ten laatsten male en op beslissende wijze het raadsel op te lossen waarbij hij om zoo te spreken vermoeid was neergezonken
het oogenblik waarop de debatten zouden worden gesloten was gekomen de president beval den beschuldigde op te staan en deed hem de gebruikelijke vraag hebt ge nog iets te uwer verdediging te zeggen
zoo heeft men schoolmeesters welke door de geheele vallei worden betaald en die de dorpen rondtrekken in dit acht dagen in een ander tien dagen doorbrengende en onderwijzende
ik heb t in t bagno geleerd er is een school voor hen die leeren willen zie wat men in het paspoort gezet heeft
het gebergte de zee het woud maken de menschen ruw zij ontwikkelen den woesten aard doch meestal zonder het menschelijke gevoel te vernietigen
de gedaante van hetgene men het leven om parijs zou kunnen noemen is sedert een halve eeuw geheel veranderd waar toen de koekoek reed ratelt nu de spoortrein de vaartuigen op de seine zijn door stoombooten vervangen men gaat tegenwoordig even gemakkelijk
een groote worm was uit de aarde gekropen zij raakten elkander met haar glimlachende hoofdjes aan t was alsof men drie kopjes in een stralenkrans zag kinderen riep moeder
zesde hoofdstuk een hoofdstuk waarin men aanbidt tafelgesprekken en liefdekout de eerste zijn evenmin weder te geven als de tweede liefdekout is een wolk tafelgesprekken zijn dampen
men laat zich niet dwaselijk verbannen als cato noch steenigen als stefanus noch levend verbranden als de maagd van orleans
en zoo ik mij niet aangeef laat eens zien zoo ik mij niet aangeef wat dan na zich deze vraag gesteld te hebben zweeg hij hij scheen een oogenblik te aarzelen en te beven maar t was slechts een oogenblik en hij antwoordde bedaard
mijn hemel hij is in hechtenis genomen in hechtenis genomen in de gevangenis in de stadsgevangenis tot hij wordt overgebracht overgebracht zal men hem overbrengen
des winters een uur in den donker in de open lucht men wilde het kind in de drukkerij niet toelaten wijl het zoo zeide men hinderlijk was
en ze schaterden t uit van lachen fantine lachte met de anderen mee toen zij een uur later haar kamer was binnengetreden huilde ze
de maatschappij de staat had hem door zijn besparingen te verkorten in t groot bestolen nu bestal de particulier hem op zijn beurt in t klein
was in de duisternis in de duisternis leed hij in de duisternis haatte hij men zou kunnen zeggen dat hij alles rondom zich haatte hij leefde bestendig in deze duisternis en tastte rond als een blinde als een droomende
de bisschop antwoordde vriendelijk t zij zoo mijnheer maar verklaar mij hoe mijn koets die ginds achter t geboomte staat hoe mijn goede tafel en de waterhoenders die ik vrijdags eet
met lakeien vr en achter zich in galarijtuig prijken die paleizen bewonen en in koetsen rijden in den naam van jezus christus die barrevoets ging ge zijt een prelaat
mijn besluit is genomen laat gebeuren wat wil niet gewankeld niet achteruit gegaan z is t in aller belang niet in het mijne ik ben madeleine ik blijf madeleine ongelukkig wie jean
wolken van spooksels als bij milton wervelende visioenen als bij dante vinden hoe somber is dat
dan uit vriendschap tegen elkander gesteund en gevlijd vertoonden zij engelsche poses de eerste keapsakes waren verschenen voor de vrouwen begon de melancholie mode te worden
en keerde zich ten halve om nu wat is er wat hebt ge javert javert bleef een oogenblik als overdenkend zwijgen toen verhief hij zijn stem met een soort van sombere plechtigheid die echter zonder gezwollenheid was
hij stapte weder voort toen begon hij harder te loopen en stond nu en dan stil om in deze eenzaamheid met een stem die boven alle verbeelding schrikkelijk en wanhopig was kleine gervais kleine gervais te roepen
deze zoo duidelijke verklaring scheen een diepen indruk op het publiek en de gezworenen te maken de advocaat-generaal eischte ten slotte dat bij ontstentenis van javert de drie getuigen brevet
welke ze mij ter bewaring heeft gegeven en ze zelden of nooit gebruikt ik wil ze u wel verhuren wat kan t mij schelen maar de burger mag ze niet voorbij zien rijden en bovendien is t een kales daar zijn twee paarden voor noodig
er werd gezegd dat hij er een soort van veld een hol een verblijf had geen buren geen voorbijgangers zelfs sinds hij die vallei bewoonde was het pad t welk er heen voerde door het gras
in een belgisch blad zijn ontevredenheid te kennen gaf dat hij de brieven niet ontving welke men hem schreef vonden de koningsgezinde bladen dit zoo kluchtig dat zij er den banneling hevig om bespotten te zeggen de koningsmoorders of
zonder toorn en met het oog van een taalvorscher die een oud handschrift ontcijfert onderzocht hij de schijnbare tegenstrijdigheden die de natuur nog bevat deze bespiegelingen ontlokten hem dikwijls zonderlinge woorden
fantine mengde zich in den groep en lachte evenals de anderen om deze toespraak die beurtelings tot het gemeen en tot het meer fatsoenlijk publiek gericht was de tandentrekker zag het schoone lachende meisje en riep haar eensklaps toe
aldus ging zijn jeugd in zwaren slecht betaalden arbeid voorbij men wist in zijn woonplaats niet dat hij ooit een meisje bemind had hij had geen tijd om verliefd te zijn
deze bijzonderheid is voor ons verhaal van belang en wij achten het noodig ze nader aan te duiden wij zouden haast zeggen er de aandacht op te vestigen
ik begrijp dat gij rechtvaardig zijt mijnheer de inspecteur t beteekende overigens wel niets dat een man zich vermaakte met een weinig sneeuw in den rug van een vrouw te steken het deed de officieren lachen en men mag zich gewis wel met iets vermaken
de nieuwsgierigheid der vreemdelingen te dulden tot wie men zou zeggen dit is de beruchte jean valjean die maire te m sur m is geweest
at aan het ontbijt den middag en den avond maaltijd voor vier en ging naar beneden bij den portier visites maken waar zij kwaad van haar dochter sprak
gegaan herkent ge mij niet zeide hij alle drie waren verwonderd en gaven door een hoofdbeweging te verstaan dat zij hem niet kenden
men zegt dat de slavernij uit de europeesche beschaving is verdwenen dit is zoo niet zij bestaat nog altijd maar zij drukt slechts op de vrouw en heet prostitutie
onder ons gezegd deze aanmerking krenkte mij eenigszins mijn broeder antwoordde hun werk is zwaarder dan het mijne
helaas wat zijn al deze aldus dooreengemengde levensbestemmingen waarheen gaan zij waarom zijn zij zoo hij die dit weet peilt met zijn blik de diepste duisternis hij de eenige is god
ik vraag dertig francs per dag de rustdagen medegerekend geen cent minder en het onderhoud van het paard ten koste van mijnheer den maire mijnheer madeleine nam drie gouden napoleons uit zijn beurs en legde ze op de tafel
t ontbreekt hun niet aan goeden wil zei een stem mijnheer madeleine keerde zich om en herkende javert dien hij nog niet gezien had javert vervolgde
ik vrees alleen mijnheer javert den goeden heer javert dit zeggende wendde zij zich weder tot den inspecteur weet ge mijnheer de inspecteur men moet rechtvaardig zijn
aan iedereen beval hij dringend om de zieke niets te laten ontbreken men merkte op dat zijn gezicht voor een oogenblik zeer treurig werd
de knaap begon te weenen valjean richtte het hoofd op hij zat nog steeds zijn oogen waren dof hij zag met een soort van verwondering den knaap aan toen greep hij zijn stok en riep met een forsche stem wie is daar
nu liep hij alsof men hem vervolgde na verscheidene hoeken van deze gang te zijn voorbijgegaan luisterde hij nogmaals steeds dezelfde stilte dezelfde duisternis die hem omgaf
al wat hem gebeurd was kwam hem ongerijmd voor al wat hem omgaf scheen hem onmogelijk en bij zich zelven zeide hij
de hoefslag van het paard de bellen van het tuig de wielen op den weg brachten een zacht eentonig geluid voort aangenaam wanneer men vroolijk maar onaangenaam wanneer men treurig is
stoutmoedig sprong hij over de houten heining in den tuin en naderde de hut die tot ingang een zeer lage opening had en overigens op die woningen geleek welke de straatwerkers aan den kant der wegen voor zich bouwen
er schijnbaar in weder te keeren was in werkelijkheid dien te verlaten dat moest hij doen zoo hij dit niet deed had hij niets gedaan zijn geheel leven was nutteloos zijn geheele boete ijdel
iedere aanraking met hen was voor hem een slag geweest nooit had hij sedert zijn kindsheid sedert zijn moeder sedert zijn zuster een vriendelijk woord een welwillenden blik gevonden
toen zij het marktplein overging zag zij een menigte menschen om een rijtuig van zonderlingen vorm staan op t welk een man in t rood gekleed stond te schreeuwen en te
over te schrijven waarin het gesprek tusschen den galeiboef en den bisschop met naïeve uitvoerigheid verhaald wordt de man lette op niemand hij at met de gulzigheid van een
t is waar dat hij meer zou hebben verdiend zoo de administratie niet hem bestolen had een geheel uur dobberden zijn gedachten heen en weder
te voorschijn komen en de gerechtigheid door wraakzucht doen gelden de bisschop hoorde dit alles zwijgend aan toen het verhaal ten einde was vroeg hij waar zullen die man en die vrouw gevonnist worden voor het hof van
bid geloof en ga het leven in de vader wacht u toen hij het schavot verliet was er iets in zijn blik waarvoor het volk ter zijde ging men wist niet wat opmerkelijker was f zijn bleekheid f zijn kalmte
en nam er een spiegeltje uit waarvan de dokter zich in de ziekenzaal bediende om te onderzoeken of een zieke werkelijk dood was en niet meer ademde
niemand ter wereld heeft ze gehoord hoorde de gestorvene ze er zijn aandoenlijke illusiën die misschien verheven werkelijkheden zijn ontwijfelbaar is het dat zuster simplicia de eenige getuige van dit tooneel
ziet zeide hij te zamen negentien en een half alzoo bijna twintig uren ik heb wat ge zoekt mijnheer de maire antwoordde de vlaming mijn klein wit paard gij hebt het zeker wel eens zien
een pet met lederen klep bedekte gedeeltelijk zijn met zweet bepareld en door zon en lucht gebruind gelaat zijn grof geelkatoenen hemd dat aan den hals met een klein zilveren ankertje was vastgehecht liet de harige borst bloot
het cachot de brits alle hem bekende gruwelen en dat op zijn leeftijd na geweest te zijn wat hij thans was zoo hij nog jong ware
en die op hun bisschop geleken met dit verschil dat zij minder en hij beter af was men gevoelde zoozeer de onmogelijkheid om bij monseigneur bienvenu eenigszins vooruit te komen dat de nauwelijks door hem gewijde seminaristen
het kind een klein meisje liep heen en weder om zich te verwarmen en lachte en zong luide helaas op welke wijze vermaken de kinderen zich al niet t was dit kleine meisje t welk fantine hoorde zingen
nederig en trotsch als een geestdrijver zijn blik was als een boor koud en doordringend zijn geheel leven was in deze twee woorden besloten
de overwinning van montenotte uit behaald door den opperbevelhebber van het italiaansche leger dien de boodschap van het directoire aan de vijfhonderd
laat dezen man vrij ik vervul een plicht ik ben die ongelukkige veroordeelde ik ben de eenige die de zaak duidelijk ken en ik zeg u de waarheid god die hier boven is ziet wat ik op dit oogenblik doe en dat is voldoende
zij had iets onbeschrijfelijk schuws in haar gedrag gluipster noemden haar de thénardier's de onrechtvaardige behandeling welke zij onderging had haar bits en het lijden leelijk gemaakt
t was een rondreizende tandendokter en kiezentrekker die aan het publiek geheele gebitten tandpoeders en tincturen te koop bood
wie is dààr vroeg de waard iemand die hier wenschte te slapen en te eten goed men kan hier slapen en eten hij trad binnen al de drinkers wendden zich om de lamp bescheen hem aan de eene het haardvuur aan de andere zijde
zeggende dat dit den armen niets onthield t moet echter gezegd worden dat hem van hetgeen hij vroeger bezeten had nog zes zilveren lepels en vorken
hoe dieper zij zonk hoe somberder alles om haar werd zooveel te schitterender werd de kleine engel in haar hart zij zeide bij zich zelve wanneer ik rijk ben zal ik mijn cosette bij mij hebben en zij glimlachte
toen hervatte hij die eentonige sombere wandeling welke den man die onder hem sliep in zijn droomen stoorde en deed ontwaken deze wandeling verlichtte en bedwelmde hem tevens
terwijl ze den vreemdeling met ontzetting aanzag en met afwerend gebaar struikroover fluisterde dit alles geschiedde in minder tijd dan noodig is om het zich voor te stellen na eenige oogenblikken den man aanschouwd te hebben
is t mijnheer goed er van nacht te vier uren aan te komen volstrekt niet t is weet ge met postpaarden heeft het veel bezwaar heeft mijnheer een pas ja
en neem er een versch paard de knecht zal u over den binnenweg rijden hij volgde den raad van den straatmaker keerde terug en na een half uur kwam hij voorbij dezelfde plek maar in vollen draf en met een goed versch paard
van nu aan was mijnheer madeleine in fantine's oogen geheel veranderd hij kwam haar voor als in licht gehuld hij was blijkbaar in t gebed verdiept lang aanschouwde zij hem zonder hem te durven storen
t zijn wezens van t talrijke soort der onzijdigen halfslachtigen woekerplanten nietige wezens die een stukje gronds bezitten een weinig dwaasheid en een weinig verstand hebben in een salon lomperds zouden zijn
werd hij van verbazing als verbijsterd hij kon evenmin gedachten als woorden vinden de hoogste graad van verwondering was bij hem overtroffen hij
hij gevoelde in dit oogenblik dat zijn politie inspecteursbankje een rechtbank was hij oordeelde hij oordeelde en
toen zij weder terugkwam zeide zij tot margaretha die naast haar werkte wat is dat toch de gierstkoorts weet gij t ja antwoordde de oude vrouw t is een ziekte en zijn er veel artsenijen voor noodig
en zijn oogen van den bisschop afwendende besloot de man zijn gedachte met deze weinige kalme woorden ja de harde ruwe schokken van den vooruitgang heeten revolutiën
en eenige personen die den brief vr hij verzonden werd gezien en op het adres javerts schrift herkend hadden dat hij er zijn ontslag in verzocht de heer madeleine haastte zich aan
zij drukt op de vrouw dat wil zeggen op de bevalligheid op de zwakheid op de schoonheid op het moederschap gewis een diepe schande voor den man
scheen hem een soort van eerdienst te zijn door overpeinzingen in t gezicht der gesterrende hemellichamen zich tot den slaap voor te bereiden
dit is niet mijn huis maar het huis van jezus christus deze deur vraagt den binnentredende niet hoe hij heet maar of hij lijdt gij lijdt gij hebt honger en dorst ge zijt dus welkom dank mij niet
ik zal alles betalen ge kunt mij vergezellen zoo gij wilt houdt ge mij voor den gek riep javert ik dacht niet dat ge zoo dom waart ge wilt drie dagen om u uit de voeten te maken ge zegt dat ge het kind van deze deern wilt halen
ik herhaal hernam de heer madeleine dat de zaak alleen mij betreft maar javert die zich slechts bij eene gedachte hield voer voort overdrijven ik overdrijf niet ziehier hoe ik redeneer
verheven een soort van algemeene wet tegen al wat in de hoogte komt vervolgens waren t slechts schimpscheuten en spotternij tot eindelijk alles ophield de eerbied werd algemeen
de advocaat-generaal vergat dat hij er was om een eisch te doen de president dat hij er om te presideeren de verdediger dat hij er om te verdedigen was
ofschoon monseigneur bienvenu niets minder dan een politiek persoon geweest zij is t hier misschien toch de plaats om met een enkel woord te vermelden welke zijn houding was in de toenmalige gebeurtenissen
zesde hoofdstuk jean valjean tegen middernacht werd jean valjean wakker jean valjean was van een arme boerenfamilie in
alles wat hem bij den bisschop was gebeurd zijn laatste daad het stelen van een tweefrancstuk van een knaap een misdaad te schandelijker en lafhartiger wijl zij gepleegd was na de vergiffenis van den bisschop alles
en waaromtrent hij zich in ieder ander geval een verwijt zou hebben gemaakt een lid der conventie kwam hem voor als eenigszins buiten de wet zelfs buiten de wet der liefde te staan
het kan niet anders maar dan zal het te laat zijn ziet ge niet dat de kar steeds dieper zinkt inderdaad luistert hernam madeleine er is nog ruimte genoeg voor een man om onder de kar te kruipen en ze met zijn rug op te lichten
evenwel niet zonder eerst voor en achter zich te hebben gezien als vreesde hij dat iemand de vraag hoorde welke hij wilde doen
wij zeggen slechts dat fantine's liefde een eerste een eenige een trouwe liefde was zij was de eenige der vier die slechts met een enkele gemeenzaam omging
en vijftien sous voegde de man er bij honderd negen francs vijftien sous hoeveel tijd hebt ge noodig gehad om dat geld te verdienen negentien jaren
en een oogenblik later blonk het door den bisschop verlangde zilverwerk voor ieder der drie dischgenooten op het tafellaken
twistten in de geneeskundige school over de goddelijkheid van jezus christus en dreigden elkander met de vuist cuvier poogde met het eene oog op het scheppingsverhaal in den bijbel en met het andere op de natuur gericht
evenzeer als zijn lichaam te voeden en hem eenige vermaningen en zedenlessen te geven en hem aan te sporen zich voortaan beter te gedragen
elk priesterkapje kan van de drievoudige kroon droomen de priester is in onze dagen de eenige die langs een geregelden weg koning kan worden
t was iemand wij durven geen vrouw zeggen die zachtmoedig nauwgezet goed opgevoed bedaard was en nooit gelogen had zij was zoo zacht dat zij broos scheen evenwel was zij sterker dan graniet
sedert onheuglijken tijd bestond te m sur m de eigenaardige industrie der namaking van het engelsch git en der duitsche zwarte koralen
mijn persoon te verbergen of mijn ziel te redden een verachtelijk maar geacht overheidspersoon of een versmaad maar deugdzaam galeiboef te zijn
toen heb ik den hoed van dien heer voor het officierkoffiehuis op den grond getreden maar hij had mijn geheele kleed met sneeuw bedorven
in het derde gustaaf armoede en behaagzucht zijn twee noodlottige raadslieden voor meisjes de eene knort de andere vleit en de schoone meisjes uit de volksklasse worden door beide
bij den bankier laffitte had geplaatst maar aleer hij deze som voor zich zelven vastgezet had had hij meer dan een millioen voor de armen en de stad uitgegeven
deze vischkooper had zich een half uur te voren bij de groep bevonden die jacquin labarre omringde en hij had toen zijn onaangename ontmoeting van dien morgen aan de lieden van het kruis van colbas verhaald
de maan aan het uitspansel de sluimerende natuur deze geruchtlooze tuin het rustige huis het nachtelijk uur het oogenblik de stilte gaven aan den eerbiedwaardigen slaap van dezen man iets onbeschrijfelijk plechtigs
men voelt iets als een schok alles is zwart men ziet een donkere poort het sombere paard des levens dat u voorttrok blijft staan en men ziet een onbekende gesluierde die het uitspant in de duisternis
en het vermaarde liefdegerechtshof voorgezeten door de burggravin de cette met de zeegroene oogen zou misschien den prijs der coquetterie aan deze canezou hebben gegeven die als middel der eerbaarheid diende
er was eens een fee die weiden en boomen schiep in t bijzonder voor minnenden vandaar ontstaat dat eeuwige dolen van verliefden door het vrije veld dat bestendig voortduurt en zoo lang zal duren als er velden en boschjes en verliefden zullen zijn
overigens moedig eerlijk en roodharig zuster simplicia was wit als was bij zuster perpetua was zij als de waskaars naast de vetkaars vincentius van paula
waaronder advocaten in toga's hier en daar met elkander stonden te fluisteren t is altijd een hartbeklemmend gezicht deze in t zwart gekleede mannen aan den ingang der gerechtszalen met elkander te zien fluisteren
f van den arbeid te wachten dat het ontegensprekelijk geen voldoende reden is te zeggen kan men wachten wanneer men honger heeft
in was het een plicht het hoofd af te wenden van die verraderlijke maarschalken van dien senaat
hij verliet eveneens den tuin maar langzaam achteruit tredende en steeds de batonneerkunst in praktijk brengende ten einde den dog in bedwang te houden
bevat zestien kan de cantaro van alicante twaalf de almuda der kanarische eilanden vijfentwintig
scaufflair of verfranscht scaufflaire genoemd die paarden en rijtuigen verhuurde de naaste weg om naar scaufflaire te gaan was door een weinig bezochte straat waar de geestelijke der kerk woonde waartoe mijnheer madeleine behoorde
gekleed in een ijzerkleurige grijze jas met een dikken stok in de hand en een neergedrukten hoed op het hoofd zich plotseling achter hem omkeerde en hem naoogde tot hij verdwenen was
weg met den tyran zei fameuil leve bombarda bombance en bamboche riep listolier t is zondag hernam fameuil wij zijn nuchter voegde listolier er
sinds vier dagen ben ik van toulon op weg vandaag heb ik twaalf uren te voet afgelegd toen ik vanavond in de stad kwam ging ik naar een herberg waar men mij afwees uithoofde van mijn geel paspoort dat ik aan t stadhuis had vertoond ik moest dit
de onnoozele politie der restauratie zag het parijsche volk in een al te gunstig licht t is zulk een goed kanalje niet als men meent
met een laag vuil geelachtig slijk bedekt het hout was onzichtbaar door het slijk en het ijzer door het roest als
en vergaten wat in engeland op den binnenmuur der openbare waterclosets staat geschreven please adjust your dress before leaving voor men zich verwijdert brenge men zijn kleeding weder behoorlijk in orde
de verklaring der zuster was voor javert zoo beslissend dat hij niet eens op de vreemde omstandigheid lette dat de kaars was uitgeblazen en nog op de tafel stond te rooken een uur later verwijderde zich een man haastig tusschen het geboomte en in de duisternis uit
te trekken hij weigerde ook nu waren de goede lieden niet verlegen t is een onbeschaafd mensch zonder eenige opvoeding en zeker van zeer geringe afkomst hij zou niet weten hoe zich in de groote wereld te gedragen
vrouw thénardier was een rosharige forsche zwaarlijvige vrouw het type eener soldatenvrouw in al haar onbehaaglijkheid daarbij had zij wat hier zonderling bijkwam iets sentimenteels
o ik zeg tot mij zelf zoo ik slechts vijf uren slaap en den geheelen overigen tijd aan mijn naaiwerk besteed zal ik altijd wel zoo wat mijn brood verdienen en daarbij als men treurig is eet men weinig
dit ware werkelijk de voltooiing zijner herleving en opstanding geweest en het voor eeuwig sluiten der hel waaruit hij kwam
leve het niet dat mij in rust laat onder ons gezegd en om mijn zak geheel te ledigen en aan mijn herder te biechten zooals t behoort
in het licht had men kunnen zien dat het eenvoudig de wigge eens mijnwerkers was destijds gebruikte men soms de tuchtelingen om steenblokken uit de hooge heuvelen die toulon omgeven te halen
destijds was te d een goede herberg het kruis van colbas zij werd gehouden door zekeren jacquin labarre een man die zeer gezien was wegens zijn verwantschap met een anderen labarre
bond haar reiszak die nu van het kindergoed ontlast licht en dun was geworden weder dicht en vertrok den volgenden dag in de hoop spoedig weder te keeren
tholomyès ge zijt dronken riep blachevelle wel duivels zei tholomyès wees dan vroolijk hernam blachevelle welnu ik zal t zijn antwoordde tholomyès zijn glas vullende stond hij op en riep uit
al welke voorwerpen door den gordelriem als in een zak werden vastgehouden hij wierp het hoofd achterover en zijn open hemd
eerste hoofdstuk een moeder die een andere moeder ontmoet te montfermeil nabij parijs was in het eerste vierde deel dezer eeuw een soort van kroeg welke thans niet meer bestaat deze kroeg werd gehouden door de
wanhoop gij ziet nu zeide hij dat ik jean valjean ben er waren nu in de zaal noch rechters noch beschuldigers
m was had men opgemerkt dat zijn taal jaarlijks beschaafder en zuiverder werd gaarne nam hij op zijn wandelingen een geweer mede doch hij bediende er zich zelden van
hij hief de wigge op om het slot open te breken maar de sleutel stak er in hij opende het en het eerste voorwerp dat hij zag was het mandje met zilverwerk hij nam het en ging met
open te laten en of hij niet vreesde dat in een zoo slecht bewaakt huis eens een ongeluk zou gebeuren de bisschop klopte hem met zachten ernst op den schouder zeggende zoo de heer het huis niet bewaakt waken de wachters vergeefs
mijnheer zei de kleine savooiaard met dat kinderlijk vertrouwen dat uit onwetendheid en onschuld bestaat mijn geldstuk hoe heet gij vroeg
weet ge dames wie aspasia was een ziel hoewel zij in een tijd leefde toen de vrouwen nog geen zielen hadden een roos en purperkleurige ziel heeter dan vuur frisscher dan de dageraad aspasia was een wezen
zich toen tot de gendarmen wendende zeide hij ge kunt gaan mijne heeren dezen verwijderden zich jean valjean was als iemand die op t punt is in onmacht te vallen
hij had deze woorden nauwelijks gezegd toen op de trap een levendig gerucht werd gehoord zij hoorden voetstappen naar boven komen en de oude portierster die zoo luid en gillend als zij kon riep mijn goede heer
dit hoofd des grijsaards en dien slaap des kinds er was iets goddelijks in dezen man die zich zelf onbewust zoo eerbiedwaardig was
een voor een schommelden en hierdoor haar japonnen onder algemeen gelach opvlogen zong de toulousiër tholomyès die eenigszins spanjaard was daar toulouse een nicht van toloza is op droefgeestige wijs het oude
zijn jas zorgvuldig dichtgeknoopt maar hij was zeer bleek en beefde eenigszins zijn haar bij zijn aankomst te arras nog grijs was thans heel wit
javert stampvoette is daar de andere ook wilt ge zwijgen deern vervloekt land waar galeiboeven overheden zijn en publieke vrouwen als gravinnen verpleegd worden o t zal alles veranderen t is hoog tijd
dat niemand dergenen die monseigneur bienvenu gekend hebben zich zou veroorloofd hebben iets dergelijks te denken wat dien man verlichtte was het hart zijn wijsheid was uit het licht ontstaan dat daaruit voortkomt
anderen dronken eenige drukkersgezellen droegen papieren mutsen men hoorde hen lachen allen waren vroolijk t was ontegensprekelijk een tijd van diepen vrede en van veiligheid
wie is niet ten minste éénmaal van zijn leven de duistere spelonk van het onbekende binnengegaan overigens was hij tot geenerlei besluit gekomen
maar zij klaagde niet zij naaide zeventien uren daags maar de aannemer van den arbeid in de gevangenissen die de gevangen vrouwen tot zeer lagen prijs liet werken verminderde eensklaps het loon zoodat de vrije naaisters nu niet meer dan negen sous daags verdienden
uw bemint elkander is een dwaasheid welnu antwoordde monseigneur bienvenu zonder met hem te redetwisten zoo het een dwaasheid is moet het hart er zich insluiten als de parel in de oester
ge zijt menschlievend mijnheer de pastoor ge veracht mij niet een goed priester is iets zeer goeds ik behoef u dus niet te betalen neen zei de bisschop behoud uw geld hoeveel hebt ge hebt ge mij niet gezegd
ernstig rustig zijn grijs haar was heel glad langs de slapen gestreken en hij was met zijn gewone deftigheid de trap opgegaan
dit was fantine ze was moeilijk te herkennen evenwel zoo men haar nauwkeurig beschouwde bezat zij nog altijd haar schoonheid een treurige rimpel die een begin van bittere spotzucht scheen
nooit hoorde hij verder iets van hen hij zag hen nooit weder ontmoette hen nooit en men zal ze in den loop dezer treurige geschiedenis niet
aan de geloovigen in den brief aan de hebreeën aan de maagden in den brief aan de corinthen al deze voorschriften werkte hij tot een harmonisch geheel uit t welk hij der wereld wilde aanbieden
het was eene geheel eenzame plaats zoo ver het oog reikte zag men geen mensch noch op de vlakte noch op het voetpad men hoorde niets dan het tjilpen van een zwerm trekvogels die zeer hoog in de lucht vlogen
veel drift doet de perzike en abrikozeboomen verloren gaan te veel drift doodt de bevalligheid en de vreugd van een goede tafel geen drift mijnheeren
en won daarmede twaalf sous daags haar dochtertje kostte haar tien sous t was in dezen tijd dat zij de thénardier's minder geregeld begon te betalen
evenwel zeide hij toen het eten gedaan was mijnheer de pastoor van den lieven god dit alles is zekerlijk voor mij te goed maar ik moet toch zeggen dat de voerlieden die mij niet aan hun disch wilden toelaten beter eten dan gij
wijl de politie het zich ten heiligen plicht stelt ze te onderscheppen dit is niets nieuws de verbannen descartes klaagde er reeds over ook toen david
zooals hij zich later uitdrukte mijnheer de maire was een paar minuten weg geweest toen de deur weder geopend werd t was mijnheer de maire die terugkwam
hij was buiten adem hij waggelde en leunde tegen den muur de steenen van den muur waren koud het zweet op zijn voorhoofd was als ijs huiverend richtte hij zich op
verzwijgen de drie eersten hadden meer ondervinding waren lichtzinniger en meer op t gewoel der wereld verzot dan de blonde fantine die zich nog in haar eerste illusiën bevond
die s nachts bij haar kind waakt deze moeielijke ademhaling verstoorde evenwel de onbeschrijfbare kalmte niet die op haar gelaat lag en haar in haar slaap als
wij beminnen slechts het gevecht zoolang er gevaar is en in allen geval hebben alleen de strijders van het begin het recht de verdelgers van het einde te zijn
sedert eenige oogenblikken was de goede zuster in de apotheek met haar artsenijen en fleschjes bezig alles dicht onder t gezicht houdende
verdeelde tusschen het tuinwerk des daags en de bespiegeling des nachts was deze kleine ruimte waarboven de hemel zich welfde niet voldoende om god beurtelings in zijn bekoorlijkste en in zijn verhevenste werken te aanbidden
zoo zij mijnheer den maire vr dien tijd niet ziet hernam de zuster bedeesd zal zij niet weten dat gij terug zijt zij zal dan gemakkelijk tot geduld te brengen zijn en wanneer het kind komt zal zij natuurlijk denken dat mijnheer de maire het heeft
ik heb mijn broeder op uw verzoek inlichtingen gevraagd omtrent de familie de faux gij weet hoe hij met alles bekend is en hoeveel hij zich herinnert want hij is nog altijd een goed
meermalen sprak hij in zich zelven en prevelde binnensmonds sombere alleenspraken zijn zuster hoorde hem zeggen ik wist niet dat het zoo ijselijk was t is verkeerd zich in de goddelijke wet zoo te verdiepen
napoleon die zag dat de grijsaard hem met zekere nieuwsgierigheid aankeek keerde zich plotseling om en zeide wie is die eenvoudige man die mij zoo aankijkt
een oude werkster die haar eens op deze wijze zag lachen en zingen zeide met dit meisje zal t nog eens slecht afloopen
een ouden gehavenden kiel waarvan een der ellebogen met een stuk groen laken gelapt en met bindgaren saamgetrokken was
deze vrouw had insgelijks een kind t welk zij op haar arm droeg bovendien droeg zij een tamelijk grooten reiszak die zeer zwaar
schoon het seizoen tamelijk gevorderd was bloeiden er hier en langs den weg nog eenige late bloemen welker geuren hem aan zijn kinderjaren herinnerden
ik was boomsnoeier te faverolles snikkend hief hij toen zijn rechterhand op en liet ze zevenmaal lager en lager dalen
maar de beschuldigde had hardnekkig geweigerd waarschijnlijk in de meening dat hij door alles te loochenen zich redden kon t was verkeerd maar moest de bekrompenheid van zijn verstand niet in aanmerking worden genomen
als iemand die duizelt evenwel schouwde zij rondom zich en begon op zachten toon te spreken alsof zij in zich zelve sprak
ga vervolgens naar mijnheer charcellay in de straat montre de champigny hij klaagt dat uit een dakgoot van het belendende huis het regenwater tegen het zijne loopt en de fundamenten van zijn huis bederft
op een stuiver dood blijven de modes overdrijven met het treurspel dwepen de vrouwen verachten hun laarzen schoon afdragen die londen te parijs en parijs te pont à mousson naäpen
zoo deze moeder na verloop van drie jaren te montfermeil ware teruggekeerd zou zij haar kind niet herkend hebben cosette bij haar komst in dat huis zoo lief en frisch was nu mager en bleek
soms verviel hij temidden zijner lectuur onverschillig welk boek hij in handen had plotseling tot diepe overpeinzing waarna hij eenige regels op het blad zelf van het boek schreef
ik heb geholpen aan den val van vooroordeelen en dwalingen uit de puinhoopen der vooroordeelen en dwalingen ontstaat het licht
maar dit mag alleen door u gehoord worden wat gaat mij dit aan ik luister niet jean valjean keerde zich dicht tot hem en zeide schielijk en zacht vergun mij drie dagen drie dagen om het kind van deze ongelukkige vrouw te halen
de beide geestelijke dochters die in de ziekenzaal dienst deden behoorden tot de orde der lazaristen gelijk alle liefdezusters en heetten zuster perpetua en zuster simplicia
evenwel zijn deze bijzonderheden welke men ten onrechte kleinigheden noemt er zijn noch kleine feiten in de menschheid noch kleine bladeren in den plantengroei nuttig t is uit het gelaat der jaren dat de gedaante der eeuwen wordt samengesteld
maar vergeving gij kunt niet begrijpen wat ik zeg in mijn huis zult ge in de asch van den haard het tweefrancstuk vinden dat ik vr zeven jaar den kleinen gervais ontnam
het geheel was plomp wanstaltig en zwaar men had het voor de affuit van een reusachtig kanon kunnen houden de modderpoelen hadden de wielen de velgen de naven de as en
overigens was zijn komst een weldaad geweest en zijn verblijf een zegen vr de komst van vader madeleine was alles kwijnend in het oord nu leefde alles van een gezonden arbeid
fantine kon nauwelijks lezen en niet schrijven in haar kindsheid had zij niets geleerd dan haar naam te krabbelen door een openbaar schrijver had zij tot driemalen toe aan tholomyès laten schrijven
op dit oogenblik ontstond dicht bij den president beweging men hoorde een stem roepen brevet chenildieu cochepaille ziet hierheen
eigenlijk trad hij niet binnen hij bleef in de halfgeopende deur staan met den hoed op t hoofd de linkerhand in zijn jas die tot aan de kin dichtgeknoopt was in de buiging van den elleboog kon men den looden knop van zijn dikken stok zien die achter hem verdween
en wanneer hij weder gevat was dienden de nieuwe strengheden waaraan men hem onderwierp slechts om hem nog woester te maken een bijzonderheid welke wij niet mogen vergeten was dat hij een lichaamskracht bezat waarin geen ander der
maar aan de kracht men moet wel een schrikkelijk sterk man zijn om met den rug zulk een kar op te lichten hij staarde den
iemand woonde dien men vader champmathieu heette hij was zeer arm men lette niet op hem men weet niet waarvan dit soort van lieden leeft verleden herfst werd vader champmathieu wegens diefstal van appelen
een dezer parijzenaars was van toulouse een andere van limoges een derde van cahors en de vierde van montauban maar zij waren studenten
intusschen zag de zieke hem met een bescheiden vriendelijkheid aan waarin men misschien den ootmoed had kunnen ontdekken welke zoozeer past wanneer men op t punt is van tot stof weder te keeren
neemt niet blindelings de beteekenis aan welke zij ons geven t zou verkeerd zijn naar luik liege kurk om kurken te schrijven en naar pau
nevens dezen onbeschaamden tooi scheen de half doorschijnende canezou der blonde fantine die half vertoonde en half verhulde zien liet en verborg een tartende vondst der
monseigneur bienvenu had wat het volk een fraaien kop noemt maar die was zoo vriendelijk dat men de fraaiheid er van voorbij zag
dit heb ik te zeggen ik ben wagenmakersknecht geweest te parijs en heb bij baas baloup gewerkt t is een zware arbeid het wagenmaken altijd in de open lucht op open plaatsen bij goede bazen onder afdaken
t zou voor haar een onuitsprekelijk geluk zijn geweest zoo zij in dezen nood haar dochtertje bij zich had gehad zij dacht er wel aan het te laten komen maar hoe
azraël de mahomedaansche doodsengel zou zijn teruggekeerd in de meening dat hij bij den verkeerde was gekomen
welnu deze man gaat naar de galeien t is waar maar wat drommel hij heeft gestolen ik moge zeggen wat ik wil hij heeft gestolen
t is mij altijd mij alleen mij die dit aangaat maar mijn hemel dit is alles slechts zelfzucht t zijn verschillende vormen der zelfzucht maar toch niets anders dan zelfzucht moet ik ook niet een weinig aan anderen denken
ze was niets dan een weinig bezielde stof had groote oogen die altijd neergeslagen waren een voorwendsel voor een ziel om op aarde te blijven
gij die u zelven je nie dieu godloochenaar noemdet op uw rechterschouder hebt ge het diep litteeken eener brandwonde doordien ge u op zekeren dag op een komfoor met gloeiende kolen legdet om de letters
o zeer zeker hij bleef een oogenblik nadenken en nam werktuiglijk bij herhaling een weinig zand uit het zandbakje dat op de schrijftafel stond en zeide toen
ten laatste wordt dit een talent fantine verkreeg dat verheven talent en schepte weder een weinig moed omtrent dezen tijd zeide zij tot een buurvrouw
de man sloeg weinig acht op dit alles hij sprak niet meer en scheen zeer vermoeid toen de arme oude vrouw gerbaud vertrokken was dankte mijn broeder
zoo zijn gesprek met den wagenmaker in een kamer der herberg ware gehouden zou het geen getuigen hebben gehad niemand zou het hebben gehoord de zaak zou er bij gebleven zijn en waarschijnlijk zouden wij geene der gebeurtenissen hebben te vertellen gehad die nu volgen
voor de beide besluiten welke hij achtereenvolgens genomen had de beide voornemens die hij gevormd had kwamen hem al even verderfelijk voor
de ongelukkige man wiens geschiedenis wij verhalen stond nog aan de deur der zaal op dezelfde plaats en in dezelfde houding als toen de deurwaarder hem verlaten had hij hoorde te midden zijner mijmering iemand tot hem zeggen
was een zeer sterke religieuse uit marines bij pontoise die haar patois rammelde haar gebeden prevelde drukte maakte suiker in de dranken deed
de geestelijke zuster scheen het woord misschien niet op te merken dat een vreemden duisteren zin aan de woorden van mijnheer den maire gaf
deze rouw werd in de stad opgemerkt en er werd over gepraat ze scheen een lichtstraal omtrent de afkomst van mijnheer madeleine men leidde er uit af dat hij met den eerbiedwaardigen bisschop in eenigen graad verwant was
zij verdiende een weinig met ons beiden konden wij leven zij had het ook niet gemakkelijk den geheelen dag tot aan de middel in een tob te staan in regen sneeuw en wind
gele tronie verricht uw mirakel zeggen onze schoonen gestadig tot mij tholomyès wanneer zal uw verrassing voor den dag komen
dat slechts vijf uren van arras ligt wat deed hij gedurende dien rit waaraan dacht hij evenals des morgens zag hij de boomen de hutten de akkers voorbijvliegen en ook het landschap dat bij elke kromming van den weg
een half uur verstreek een uur maar niemand kwam telkens wanneer de klok sloeg richtte fantine zich op en zag naar de deur dan zeeg zij weder neer
deze heer wenscht de zitting bij te wonen maakte de president dadelijk een toestemmend gebaar nam een pen schreef een paar woorden onder op het papier en gaf het den deurwaarder terug zeggende laat mijnheer binnenkomen
zonder eenig belang en uit louter instinct t is treurig sommige lieden zijn slecht eeniglijk
gebeurde hem dit bij toeval dan was zijn schot ontzettend juist nooit doodde hij een weerloos dier nooit schoot hij een vogeltje
overigens waren belangrijke voorvallen zeldzaam in zijn leven wij verhalen die welke ons bekend zijn doch gewoonlijk bracht hij zijn leven door met steeds hetzelfde
de knaap zag hem ontsteld aan en begon van het hoofd tot de voeten te beven na eenige oogenblikken van ontzetting liep hij zoo snel weg als hij kon zonder om te zien of iets te zeggen
het hart der kool uit zijn schotel om t aan een van haar kinderen te geven hij at steeds voort over de tafel gebogen schier met het hoofd in den schotel zoodat zijn lang haar over zijn oogen hing
het recht heeft zijn toorn mijnheer de bisschop en de toorn van het recht is een beginsel van vooruitgang om t even en wat men ook zegge de fransche revolutie is de grootste stap dien het menschdom sedert jezus christus gedaan heeft een
bij den bisschop van arras stond zij goed aangeschreven deze mevrouw victurnien dan ging naar montfermeil en kwam terug met het bericht dat zij het kind gezien had
als destijds naar st cloud het parijs van is een stad die geheel frankrijk tot buitenwijken heeft
in de gang waardoor hij gekomen was hij schepte adem en luisterde vr of achter hem geen gerucht
vertrek javert was deze trotsche man zonder t zelf te weten vol eenvoud en waardigheid de heer madeleine antwoordde op zijn verzoek niet maar vroeg driftig en wat zegt deze man
de een van een dokter de andere van een apotheker die in twee langdurige ziekten eponine en azelma hadden behandeld en geneesmiddelen geleverd
een oogenblik waande hij zich verloren hij bleef staan als een zoutpilaar en waagde het niet zich te bewegen alzoo verliepen eenige minuten de deur stond wijd open hij waagde het in de kamer te zien
hij naderde een zwarte lijst die aan den muur hing en achter glas een ouden eigenhandigen brief bevatte van jean nicolas pache maire van parijs en minister gedagteekend waarschijnlijk bij vergissing juni van t jaar
die tegelijkertijd ultra royalist en ultra voltairiaan was zulke zeldzaamheden hebben bestaan toen de bisschop hem naderde tikte hij hem op den arm en zei
de knaap die met zijn blik het geldstuk gevolgd was zag het hij verwonderde zich er niet over maar ging recht op den man toe
zij gelooft het althans maar t is een dwaling zich te verbeelden dat men het lot uitputten en den bodem van wat het ook zij bereiken kan
zijn boeren herbergiers die hebben niet de minste toegevendheid zij willen volstrekt geld hebben zet mij niet in de gevangenis weet ge mijnheer javert zij zouden de kleine op de straat zetten
werd hij in het roode buis gekleed alles wat zijn leven was geweest werd uitgewischt zelf zijn naam hij was niet meer jean valjean hij was nummer
zij was tegen t einde van den winter uit de fabriek ontslagen de zomer ging voorbij maar de winter kwam terug korte dagen minder werk des winters geen warmte geen licht geen namiddag
in t hartje van den winter haar aan haar lot overlaten men moet met zulke omstandigheden toch medelijden hebben mijnheer javert
ieder oogenblik zijn eigen aantrekkingskracht uit te oefenen en zich sterker te gevoelen naargelang men gebrekkiger is in de duisternis en door de duisternis de ster te zijn om welke zich zulk een engel beweegt weinige zaligheden die deze evenaren
niemand kwam binnen de deur opende zich niet zoo zat zij een kwartieruurs met het oog op de deur gericht bewegingloos en als hield zij haar adem in
het sloeg vijf uren toen hoorde de zuster haar zeer stil en zacht zeggen maar wijl ik morgen heenga begrijp ik niet dat hij heden niet komt zuster simplicia zelve was insgelijks verwonderd over madeleine's uitblijven
evenwel merkte men op dat de bisschop voortaan vermeed over de gerechtsplaats te gaan men kon den heer myriel
eenige oogenblikken later ontbeet hij aan dezelfde tafel waaraan jean valjean den vorigen avond gezeten had terwijl hij at maakte hij welgemoed aan zijn zuster die niets zeide
de bisschop zweeg een oogenblik toen zag hij ernstig op en zeide zachtmoedig tot magloire maar behoorde ons dit zilver wel
desniettemin bleef men hardvochtig zeggen dat niemand deze kamer mocht binnengaan en t een kluizenaarsgrot een spelonk een hol een graf was
aan de weduwen en weezen het recht gegeven om drie dagen vroeger dan alle anderen hun weilanden te maaien zij herstellen kosteloos hun woningen wanneer deze in verval zijn daarom is dit ook een door god gezegend land
naar de richting der lichtstralen te oordeelen kon het geen ander raam dan dat der kamer van mijnheer madeleine zijn de lichtschijn bewoog zich alsof die eerder van een flikkerend vuur dan van kaarslicht kwam
het geweten van den rechtvaardige laat zich niet door woorden beoordeelen voor t overige nemen wij de mogelijke ontwikkeling van alle volkomenheden der menschelijke natuur bij sommige karakters aan zelfs al verschillen ze ook met ons in godsdienstig geloof
evenals zij de droppen uit de wolken op haar hoofd ontving wanneer het regende men noemde haar de kleine fantine niemand wist iets meer van haar z was dit menschelijke wezen het leven ingetreden
men had met ossian gedweept het scandinavisch en caledonisch was thans in de mode eerst later kreeg het zuiver engelsch de overhand de eerste arthur wellington had pas onlangs den slag van waterloo gewonnen