AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
hij stond er weder in dezelfde houding op denzelfden vloersteen der borstwering het scheen alsof hij dien niet verlaten had t was nu volkomen donker
en vooral er niet bij tegenwoordig wilde zijn wanneer de moordenaar den vermoorde in het water wierp gij begrijpt dit licht degeen nu die het lijk droeg was jean valjean degeen die den sleutel had spreekt op dit oogenblik tot u en het stuk van den rok
de gesloten hekken ontslaan de opzichters niet van hun waakzaamheid en deze wordt geacht voort te duren maar zij wordt flauwer en neemt rust
die in zekere mate den dood der ziel kan bevatten was voor jean valjean onmogelijk bij den ingang der straat de lhomme armé hield het rijtuig stil wijl deze straat te nauw was voor het doorrijden van rijtuigen javert en jean valjean stegen uit
het was zonder voorstel twee artilleristen hielden het affuit opgeheven vier waren bij de wielen de anderen volgden met de kruitkist men zag de brandende lont rooken vuur riep enjolras
ik doe wat ge wilt dat verbluft u hoor ik heb onderzoek gedaan ik ben ook een gluiperd zij is bekoorlijk deugdzaam de lansier heeft gelogen
evenals den vorigen avond trokken de schildwachten terug doch nu allen de barricade was sterker dan bij den eersten aanval na het vertrek der vijf personen had men haar nog verhoogd
woont hier iemand die gillenormand heet ja wat wilt ge van hem men brengt hem zijn zoon terug zijn zoon zei de portier verstomd hij is dood
het gezag was in hem gestorven hij had geen reden meer om te leven t is een vreeselijke toestand aldus bewogen te zijn
en een tweede zeer doodelijke losbranding trof de compagnie vr zij den hoek der straat haar wijkplaats bereikt had een oogenblik stond zij tusschen twee vuren en ontving de lading schroot uit het kanon
de onbekende stak zijn beide handen in zijn broekzakken richtte het hoofd op zonder zijn ruggestreng recht te buigen maar op zijn beurt marius met den groenen blik van zijn bril
dit onderscheid van toestand was genoegzaam om jean valjean eenig voordeel in dit geheimzinnig duël te geven t welk tusschen beide personen in hun wederzijdsche betrekking zou beginnen de ontmoeting geschiedde tusschen den gesluierden jean
helaas wanneer wij in deze uiterste worsteling van onze zelfzucht en onzen plicht stap voor stap voor ons onveranderlijk ideaal terugwijken woest hardnekkig toornig het terrein betwistende in de hoop op een mogelijke
hoe ondeugend van u zoo lang van ons afwezend te zijn waar zijt ge toch geweest waarom zoo lang weg te zijn uw reizen duurden vroeger niet langer dan drie of vier dagen
verzonk er een man in die met veel moeite weder werd opgehaald op raad van fourcroy ontstak men op zekere afstanden op plaatsen die genoegzaam schoon gemaakt waren groote kooien met werk dat in teer gedoopt was
mijnheer pontmercy bemin steeds mijn teergeliefd kind cosette men zal dit papier vinden dit wilde ik u zeggen ge zult cijfers zien zoo ik de kracht heb ze mij te herinneren
jean valjean voelde geen vermoeidheid meer geen zwaarte van marius hij vond zijn stalen spieren terug hij liep meer dan hij ging naar gelang hij naderde vertoonde zich de uitgang duidelijker
duivels vielen aan spoken verdedigden zich t was de heldenmoed tot monster geworden drie-en-twintigste hoofdstuk orestes nuchter en pylades dronken
voor javert waren de gewone straatgebeurtenissen cathegorisch gerangschikt t geen het begin der voorzichtigheid en waakzaamheid is en iedere omstandigheid had haar afdeeling
marius stelde er veel belang in beide mannen weder te vinden wijl hij meende niet te mogen trouwen en gelukkig te zijn zoo hij hen vergat en vreezende dat een onbetaalde schuld een schaduw op zijn thans zoo helder leven zou werpen
marius bleek nauwelijks ademend met het oog op het stuk zwart laken gericht was opgestaan en zonder een woord te spreken zonder zijn blik van die lap te wenden trad hij achteruit naar den muur
spoedig ging hij zelfs niet meer tot aan de straat saint louis hij kwam tot aan de straat pavée schudde het hoofd en keerde terug
veertiende hoofdstuk waarin men den naam van enjolras geliefde lezen zal courfeyrac die dicht bij enjolras op een steen zat
in sommige oogenblikken omringden hem al deze wezens van het verledene als schimmen en maakten hem treurig dan dacht hij aan cosette en werd weder kalm er was echter niets minder dan dit geluk noodig om deze verschrikking uit te wisschen
achter dat huis waren straten ruimte en de vlucht was bijgevolg mogelijk zij sloegen met de geweerkolven en met hun voeten tegen die deur riepen schreeuwden smeekten met saamgevouwen handen niemand opende
enjolras schudde het hoofd en antwoordde indien wij nog een kwartieruurs zoo slagen zullen in de barricaden geen tien patronen meer zijn het schijnt dat gavroche die woorden gehoord had
een officier trad tusschenbeiden wacht en zich tot enjolras wendende wilt ge dat men u blinddoeke neen is t waar dat gij den sergeant der artillerie gedood hebt ja
dat dorp bestaat uit een enkel huis een groot vierkant huis drie verdiepingen hoog van in de zon gebakken steen iedere zijde van het vierkant is vijfhonderd voet lang
des zomers is de aarde even spoedig weder droog als de wang van een kind ten tijde van den zonnestilstand is het licht des vollen middags schier stekend
o hoe veel bekoorlijke vrouwen lieve gezichtjes en teedere oogjes waren er in dien tijd o ik heb er verwoesting onder gebracht bemint elkander dus
hij zweeg en leende bijstand overigens had hij nauwelijks eenige krabben de kogels hadden hem niet willen hebben zoo hij aan zelfmoord had gedacht toen hij dit graf binnenging was hij in dit opzicht niet geslaagd
en t was duidelijk dat zij niet anders kon doen dan aan de jongelieden haar fortuin na te laten wijl zij dit niet meer behoefden er werd overeengekomen dat het paar bij den grootvader zou wonen mijnheer
nu aan t werk riep courfeyrac ziedaar den bullebak na den oorveeg de vuistslag het leger steekt zijn grooten klauw naar ons uit
de ladder van den putruimer aarzelde er in te dalen men had tot spreekwoord wie in het riool nederdaalt zinkt in den grafkuil en allerlei akelige legenden omsluierden zooals wij gezegd hebben met ontzetting
t was de laatste droppel van den angst waaraan dacht hij in deze diepe neerslachtigheid noch aan zich zelven noch aan marius hij dacht aan
hij beminde cosette hij bezat cosette cosette was glanzend zuiver dat was hem genoeg welke ophelderingen had hij noodig cosette was een licht behoeft het licht verhelderd te worden hij had alles wat kon hij nog meer wenschen
zij is vertrokken gij hebt geen andere dienstbode in haar plaats genomen waarom nicolette is voldoende maar gij moet een kamenier hebben heb ik marius niet
nu zeide zij ga ik bij u op een stoel zitten men ontbijt binnen een half uur gij moogt zeggen wat ge wilt ik weet wel dat de mannen moeten spreken ik zal stil zijn
wij moeten evenwel zeggen dat men marius ten onrechte zou beschuldigen marius wij hebben het gezegd had vr zijn huwelijk tot den heer fauchelevent geen vragen gericht
in alle omstandigheden te behouden wat men den muurkleurigen mantel zou kunnen noemen eenzame lanen te zoeken de doodsche straat te verkiezen zich niet in t verkeer te mengen
ik geef mij rekenschap van de dingen ik heb mij zelven opgevoed welnu ja t is oneerlijk zich van een naam meester te maken en er zich onder te verschuilen de letters van het alphabet kunnen evenzeer gestolen worden als een geldbeurs of horloge
ja uit het gezichtspunt van het menschelijk geslacht neen uit dat van het individu de vooruitgang ligt in den aard van den mensch het algemeen leven van het menschelijk geslacht heet vooruitgang
bij ieder nieuw verschijnsel van beterschap dat zich meer en meer opdeed ging de grootvader tot allerlei buitensporigheden over hij gaf zijn blijdschap door een menigte werktuiglijke handelingen te kennen hij ging de trap op en af zonder te weten waarom
toen hij zoo onverwacht jean valjean aan den kant der seine had ontmoet was er in hem iets geweest van den wolf die zijn prooi herneemt en van den hond die zijn meester
wij zijn verloren zoo de oude vrouwen haar waterpotten op onze hoofden uitgieten deze algemeene verschijnselen welke zich openbaarden op hetzelfde oogenblik dat men den opstand bedwongen achtte
javert schreef deze regels zeer bedaard en correct vergat geen komma of punt terwijl het papier onder zijn pen kraste onder den laatsten regel teekende hij javert inspecteur van de eerste klasse
waart in het bosch en zeer bevreesd herinnert ge u dat ik het hengsel van den emmer nam t was de eerste keer dat ik uw arm klein handje raakte t was zoo koud
zij bibberde half naakt in haar armoedige plunje met haar arme roode voetjes in klompen hij jean valjean had haar deze ellendige kleederen laten afleggen om haar dit rouwgewaad te geven
en luide zeide hij groetend mijnheer tranchelevent vader gillenormand deed het niet met opzet maar de achteloosheid voor eigennamen was bij hem een aristocratische manier
wanneer men zijn naastbestaanden door zijn arbeid onderhoudt heeft men het recht niet zich op te offeren dit zou t zelfde wezen als zijn familie heimelijk te ontvluchten en zij die dochters die zusters hebben hoe kunnen zij er aan denken
hij ontroerde zelfs niet sloeg trotsch de oogen neder en zeide bij zich zelven niets dan t is zeer natuurlijk
met een soort van woeste vreugde volgden zeven of acht losbrandingen op elkander de straat vulde zich met een dichten rook en na eenige minuten kon men door dien met vlammen gemengden nevel onduidelijk twee derden der artilleristen onder de wielen der kanonnen zien
deze drie met een spijker in de kalk gegraveerde woorden las men nog op dien muur in de drie vrouwen hadden van den wapenstilstand des nachts gebruik gemaakt om eindelijk geheel te verdwijnen
tot den grond buigend eeuwige dankbaarheid thénardier ging niets ervan begrijpende en verrukt over die zachte verplettering onder zakken met goud en dien schitterenden bliksem van bankbiljetten boven zijn hoofd
van lord seymour vervolgd door een spotnaam van het gepeupel voorbij in deze dubbele rij langs welke de municipale garden als herdershonden draafden vertoonden oude familierijtuigen vol oudtantes en grootmoeders
en men was zoo onbeschaamd te huis te trouwen het huwelijk werd dus ingevolge deze thans verouderde mode ten huize van den heer gillenormand gevierd
zij schaamde zich voor al deze lieden haar liefde te doen blijken men is onmeedoogend jegens gelukkige gelieven men blijft wanneer zij vurig zouden verlangen alleen te zijn
men verwijt hun dat zij tegen het bestaande maatschappelijk feit een berg ellenden smarten onrechtvaardigheden grieven en wanhoop oprichten en
in de abeelen kweelden de bastaardnachtegalen de musschen tjilpten de spechten huppelden langs de kastanjeboomen en pikten in de reten der schors de bloembedden onderwierpen zich aan het wettige koningschap der leliën
toen wendde hij zich naar het bed en steeds zittend want hij kon niet staan aanschouwde hij het zwarte jurkje en al deze dierbare voorwerpen
bij een geweldigen toestand ook geweldige middelen noodig hierin was hij niet veranderd en hij behoorde nog altijd tot die vreeselijke en geduchte school welke in het woord is samengevat
deze slimheid was reeds tijdens het aardsche paradijs ontdekt mijn vrienden de uitvinding is oud maar zij is splinternieuw maakt er gebruik van weest daphnis en
marius zooals gezegd is wist daar niets van alleen herinnerde hij zich dat hij van achteren door een forsche hand was gegrepen toen hij achterover in de barricade viel verder was alles duister voor hem hij had eerst ten huize van den
kwam hij cosette geheel anders voor de zorg welke hij genomen had om haar van zich los te maken gelukte hem zij werd langzamerhand meer vroolijk en allengs minder teeder zij beminde hem evenwel nog altijd en hij gevoelde dit
wat ik wil trouwen ik had het voorzien zei de grootvader terwijl hij luid begon te lachen hoe voorzien ja voorzien ge zult uw meisje hebben
later toonde hoe de steden verstand krijgen maar in den goeden ouden tijd had de hoofdstad weinig verstand zij kon noch zedelijk noch stoffelijk haar zaken doen
ja t is een afschuwelijke schandelijke tijd en hetzelfde denk ik van u van uw denkbeelden van uw stelsels van uw meesters van wonderspreuken van uw dokters van uw schelmen van schrijvers van uw schoften van
de oorringen worden gemaakt van een violetkleurig glaasje dat men met dat vernis op een klein ijzeren plaatje hecht
vierde hoofdstuk mejuffrouw gillenormand vindt het eindelijk niet kwaad meer dat mijnheer fauchelevent iets onder den arm
en uit de benedenwereld blokken duisternis rukken om er zich achter te verschansen en te strijden men roept hun toe gij neemt de straten der hel op zij zouden kunnen antwoorden dit is het bewijs dat onze barricade van goede bedoelingen is gemaakt
de dronkenschap die eindigt gelijkt een gordijn dat weggetrokken wordt in zijn geheel en met een enkelen blik ziet men alles wat de dronkenschap verborgen hield
was t een haag was t een dronkenmanspartij was t een vesting de verbijstering scheen het met wiekslagen gebouwd te hebben in deze schans was iets van een
de officiëele taal van het departement der openbare werken gaf aan deze roosters den veelbeteekenenden naam van cassis
zij heeft hoopen pluksel gemaakt zij is een juweel zij aanbidt u zoo gij gestorven waart zouden er drie gestorven zijn haar doodkist zou de mijne vergezeld hebben
aan zijn rechterhand de tamelijke lage barricade welke de kleine truanderie sloot over die belemmering te klimmen scheen gemakkelijk maar men zag boven haar top een
de stad veranderde in woestijn rondom den opstand de harten bleven koud de wijkplaatsen sloten zich en de straat werd een loopgraaf om het leger bij de inneming der barricade te helpen
hij richtte zich geheel op met in den wind fladderend haar de handen in de zijden het oog strak op de vurende nationale garden gericht en hij zong
het aanzien van den persoon geen bepaald vonnis geen veroordeeling de mogelijkheid van een traan in het oog der wet iets als de gerechtigheid van god in tegenstelling met de menschelijke gerechtigheid
ketengerammel het onrustbarend hotsen van een zwaar voorwerp het gerinkel van metaal op de straatsteenen een soort van plechtig geraas kondigde aan dat een geducht ijzerwerk in aantocht was
bouwval chaos hij zelf javert de bewaker der orde de onomkoopbaarheid in dienst der politie de voorzienigheidshond der maatschappij verwonnen en geveld
op de beide zoo geheel buitengewone barricaden te vestigen waarvan wij gesproken hebben en die den aard van dezen opstand aanduidden
dat wil zeggen dat hij op klaarlichten dag in het volkrijkste gedeelte van parijs te voorschijn zou komen misschien kwam hij aan een opening op een plein hoe verbaasd zouden de voorbijgangers zijn twee met bloed bedekte mannen onder hun voeten uit de aarde te zien komen
de artillerist draaide tweemalen rond met vooruit gestoken armen en opgeheven hoofd als om lucht te ademen toen viel hij zijdelings op het kanon en bleef
de huwelijkskoetsen waren in de rij die zich aan de rechterzijde van den boulevard in de richting van het bastilleplein voortbewoog ter hoogte van de straat pont aux choux was er een oogenblik oponthoud
bij gelegenheid dat een dagblad in zijn handen was gevallen luchtig over de conventie sprak en zich een royalistischen scheldnaam op danton saint just en robespierre liet ontglippen
ik zou een afschuwelijke bedrieger zijn geweest waarom om gelukkig te zijn ik gelukkig zijn heb ik het recht gelukkig te zijn ik ben buiten het leven mijnheer
zij moeten door een postillon van longjumeau aangevuld worden een blauw buis met roode opslagen en ronde knoopen een plaat op den arm een broek van groen leder
dat van lodewijk xiii dagteekent en rechtstreeks op het zoogenaamd groot riool uitloopt met een enkele kromming rechts ter hoogte van het oude cour des miracles en een enkele vertakking
welke zij een mensch kan ontnemen marius hield zich ten aanzien der strafwet hoewel hij democraat was nog aan het vaste stelsel en nopens degenen welke de
en haar vlammend zwaard in de balans werpt dit gebeurt soms dan komt alles in opstand de straatsteenen beginnen te gloeien overal verrijzen barricaden parijs trilt oppermachtig het quid divinum lost zich op
hij bespeurde in de duisternis den schrikbarenden opgang eener onbekende zedelijke zon hij schrikte er voor en zij verblindde hem de uil gedwongen tot den blik des
hij scheen niet geheel op zijn gemak hoewel niet op geheimzinnigen toon sprak hij echter zacht nu en dan legde hij zijn vinger op zijn lippen en fluisterde stil
een man in een kiel werd er uitgeworpen hij had een bajonnetsteek in den buik en kermde nog toen hij op den grond lag een soldaat en een opstandeling rolden samen over de pannen van het dak en elkander niet willende loslaten vielen zij te zamen in deze wreede omhelzing
hij zag naar de wolk misschien zal t ook water regenen de hemel bemoeit er zich mede de jongste tak is veroordeeld keeren wij spoedig naar huis ik zou gaarne de zwanen den koek zien eten zei het knaapje
en op dien bouwval stond een man met de groene muts op het hoofd en schitterend in een stralenkrans tot zulk een instorting was hij gekomen zulk een schrikkelijk gezicht stond voor zijn geest
er is dus nog iets meer dan plicht hier geraakte hij in verwarring zijn balans brak een der schalen viel in den afgrond de andere steeg naar den hemel
enjolras die de gansche barricade in het hoofd had spaarde en beveiligde zich drie soldaten vielen de een na den ander onder zijn schietgat zonder hem zelfs gezien te hebben
vijftiende hoofdstuk gavroche buiten eensklaps zag courfeyrac iemand onder aan de barricade buiten op de straat in den kogelregen
ik heb slechts ééne gratie noodig die van mijn geweten op dit oogenblik opende zich aan t andere einde der kamer zacht de deur en cosette's hoofd verscheen er tusschen
wanneer marius de plaatsvervanger was zou cosette niets hebben te betreuren zij zette haar zacht in wit satijn geschoeid voetje op den voet van marius
iedere barricade schijnt een aanranding men beschuldigt hun theorieën verdenkt hun doel vreest hun bijgedachten veroordeelt hun geweten
terwijl de grootvader in zijn lyrische vervoering naar zich zelven luisterde bedwelmden cosette en marius zich in hun wederzijdsche aanschouwing tante gillenormand zag alles aan met haar onveranderlijke
t is waarschijnlijk dat de bisschop werkelijk bij dit sterven tegenwoordig was zacht schoof cosette een oorkussen onder zijn lendenen jean
niets is schooner dan het groen dat door den regen gewasschen en door de zon gedroogd is t is een warme frischheid de tuinen en weiden die water in hun wortels en zon in hun bloemen hebben worden wierooksvaten
dat nicolette den schoorsteenveger heeft laten komen dat vrouw toussaint en nicolette reeds gekibbeld hebben dat nicolette om het stotteren van toussaint lacht
en zeiden het met groote belangstelling er werd een acte van bekendheid opgemaakt cosette werd door de wet mejuffrouw euphrasie fauchelevent en ouderlooze weeze verklaard jean valjean richtte het zoo in dat hij onder den naam van fauchelevent tot voogd van cosette en de
het hoofd waggelend voorover gebogen het lichaam in een witten slaaprok gehuld die stijf en zonder plooien was als een lijkwade verwonderd en als een spook dat in een graf schouwt
ditmaal is het ernst voegde cosette er bij we hebben beneden een rijtuig ik schaak u zoo het noodig is zal ik geweld gebruiken en glimlachend maakte zij een beweging als wilde zij den grijsaard in haar armen optillen
is nooit in gemeenschap geweest met het verwulf der straat st denis het liep uit in het riool montmartre en daarin was jean valjean afgedwaald hier was maar al te veel gelegenheid om te dolen het riool
mevrouw pontmercy bemint mij zij zegt tot dien armstoel steek hem uw armen toe uw grootvader wenscht niets liever dan mij bij zich te hebben
beide vestingen waren opgericht door twee mannen de eene genoemd cournet de andere barthélemy cournet had de barricade st antoine gemaakt barthélemy de barricade
maar geen spijl bewoog zich de tanden van een tijger sluiten niet vaster in hun kassen geen hefboom geen verbreking mogelijk de weerstand was onverwinlijk er was geen middel om de deur te openen
boek vi de slapelooze nacht eerste hoofdstuk de februari
een moordenaar welk een fortuin t was een buit die men niet mocht terughouden thénardier door jean valjean in zijn plaats naar buiten te zenden gaf aan de politie een prooi
plotseling zulk een geheim te midden van zijn geluk te vinden gelijkt de ontdekking van een scorpioen in een tortelduivennest was voortaan het geluk van marius en cosette tot deze nabijheid gedoemd
het zand bereikt de schouders den hals nu is nog maar het gelaat zichtbaar de mond schreeuwt het zand vult hem stilte de oogen zien nog het zand sluit
onder het dragen schoof jean valjean zijn hand onder de kleederen van marius die overal gescheurd waren bevoelde de borst en overtuigde zich dat het hart nog klopte
wel hernam de knaap en gij dan en met stoute onbeschaamdheid zag hij marius strak aan zijn oogen werden grooter door de fiere helderheid welke er in lag
volgens de rabbijnsche boeken zwoer theglath phalasar bij de zinkputten van ninivé uit het riool van munster deed jan van leijden zijn valsche maan opgaan
men moet majestueus wezen men zou zeer ontstemd zijn zoo de kin niet in de das stak het ideaal van een twintigjarigen knaap die trouwt is op mijnheer royer collard te gelijken
aan het venstertje der derde verdieping speelde de ochtendwind met het grijze haar op t hoofd van den doode ik ben blij dat men de flambouw heeft uitgedaan zei courfeyrac tot feuilly de in den wind flikkerende vlam verveelde mij
is er dan ter wereld nog iets anders dan rechtbanken gerechtelijke vonnissen politie en gezag javert was geheel in de war
zult uw aardbeziënbed in den tuin hebben om het te beplanten en wij zullen zien of uw vruchten even schoon als de mijne zijn vervolgens zal ik alles doen wat ge wilt en gij zult mij wel gehoorzamen
dertiende hoofdstuk voorbijgaande flikkeringen in den chaos van gevoelens en hartstochten die een barricade verdedigen
ik ga heen mijn kinderen bemint elkander steeds op de wereld is niets van meer belang dan dit elkander te beminnen ge zult somwijlen aan den armen ouden man denken die hier gestorven is
lang te blijven t was voor hem zoo zoet cosette te zien en bij haar te vergeten t was de verbinding zijner wond t gebeurde meermalen dat basque bij herhaling kwam zeggen
men laat hen rustig vergaan de dood is zoogoed als gratie en zijn hand die marius hield losmakende voegde hij er met een onverbiddelijke waardigheid bij overigens tracht ik mijn plicht te doen en dit is de vriend tot wien ik mij wend
voor den duivel zei boulatruelle ik zal hem wedervinden ik zal de parochie van dezen parochiaan ontdekken deze wandelaar van patron minette heeft een reden waarom hij hier is en ik zal ze vernemen
ach een minuut een oogenblik haar stem te hooren haar kleed aan te raken haar te aanschouwen de engel en dan sterven
het doel was om door dit middel de strijders van de kruin der barricade te verwijderen en hen te dwingen zich er binnen samen te dringen dit is een teeken dat de bestorming nabij was
zij besloot eindelijk naar den hemel op te zien als dacht zij dat marius van daar zou komen eensklaps begon zij te schreien t was geen aandoenlijkheid van ziel maar een hoop met zwaarmoedigheid gemengd
in dit onbekende kon elke tred dien hij deed de laatste zijn hoe zou hij er uitkomen zou hij een uitgang vinden zou hij hem nog bijtijds vinden
al wat marius verondersteld en vermoed had was waar deze heillooze distel had deze lelie bemind en beschermd
zij hebben volstrekt geen getuigen noodig tegelijk met cosette en achter haar was een man met wit haar ernstig maar toch flauw en smartelijk glimlachend binnengekomen t was mijnheer fauchelevent t was jean
iets goddelijks gevoelde maar wat hij deed en welke verlichting hij er in zocht steeds moest hij hierop terugkomen
beminnen of bemind te hebben is voor het leven genoeg vraag niets meer er is geen andere parel in de donkere vormen des levens te vinden beminnen is een voleindiging
deze barricade is niet gemaakt van straatsteenen van balken van oud ijzerwerk zij is gemaakt van twee hoopen van een hoop denkbeelden en een hoop smarten de ellende ontmoet er het ideaal de dag omhelst er den nacht
t is de vrouw die den man vuur doet geven en enjolras heeft geen vrouw hij is niet verliefd en vindt toch het middel om onverschrokken te zijn t is iets wonderbaars dat men koud als ijs en moedig als vuur kan zijn
stap uit het rijtuig en volg die bruiloft waarom om te weten waarheen zij gaat en wie het zijn stap schielijk uit meisje ge zijt jong ik kan het rijtuig niet verlaten waarom ik ben gehuurd te drommel de politie
welks spil een maatschappelijk veroordeelde en welks eigenlijk titel de vooruitgang is de vooruitgang deze kreet dien wij zoo dikwerf slaken is onze eenige gedachte
verscheidenen die dit woud geweren op zich aangelegd zagen wilden niet meer sneven t was een oogenblik waarin het instinct van behoud de overhand heeft en het dier in den mensch weer te voorschijn treedt
vierde hoofdstuk ook hij draagt zijn kruis jean valjean had zijn tocht hervat zonder verder stil te staan
terwijl hij dus nadacht had hij onder het gewicht zijner overpeinzingen het hoofd gebogen iets dat zeer natuurlijk maar niet heel schrander was toen hij het weder oprichtte was er niemand meer de man was in het bosch en in de schemering verdwenen
de oude scheppings symbolen zijn eeuwig in de menschelijke maatschappij zooals zij thans bestaat tot een grootere helderheid haar zal veranderen zijn er altijd twee menschen de eene verheven de andere laag de goede is abel de kwade is kaïn
en de foutieve spelling allen twijfel marius was diep getroffen na een gewaarwording van verrassing gevoelde hij een opwelling van vreugd vond hij nu den anderen man dien hij zocht
na den laatsten der menschen komt de galeiboef de galeiboef behoort om zoo te spreken niet meer tot het menschelijk geslacht de wet heeft hem al de menschelijkheid ontnomen
niemand was getroffen toen richtte de kommandant het stuk met den ernst en de bedaardheid van een sterrenkundige die een telescoop richt
ach ik ben een gedrochtelijke ondankbare cosette na uwe voorzienigheid te zijn geweest is hij de mijne geworden
elke losbranding beantwoordde hij met een couplet men mikte gestadig op hem doch miste hem altijd de nationale garden en de soldaten lachten terwijl zij op hem
de mannen van waren reuzen zei marius streng de grijsaard zweeg en sprak den ganschen dag geen woord meer marius die nog altijd
even bekoorlijk als de wolkjes van den dageraad t betaamt niet dit alles te beschrijven t is reeds te veel het aan te duiden
de heilige strikken van het verstand en eindelijk ving hij de monsters wij hebben de hydra bedwongen en zij heet stoomboot wij hebben den draak bedwongen en hij heet locomotief wij zijn op het punt den griffoen te bedwingen
nu en dan waagt een rat een oude snorbaard zijn kop voor het venster van het riool en beschouwt de parijzenaars maar zelfs dit ongedierte wordt tam want het is tevreden met zijn onderaardsch paleis het riool heeft niets meer van zijn vorige afschuwelijkheid
zijn compagnie dezelfde die den dichter jean prouvaire had gedood was de eerste van het bataljon dat aan den hoek der straat stond op een oogenblik dat men t het minst verwachtte wierp de kapitein zijn manschappen tegen de barricade
beiden wachtten een oogenblik thénardier bracht zijn hand boven zijn oogen op de wijze van een lichtscherm toen trok hij knipoogende de wenkbrauwen samen kneep de lippen dicht op elkander
dat hij voor dien verdachten rijkdom aarzelde en geen lust had hem aan te nemen dat hij liever met cosette arm wilde blijven dan rijk door een verdachten rijkdom
t is zoo gelukkig geweest op deze verspreide stoelen onder deze verlepte bloemen onder deze uitgebrande lichten heeft men blijdschap genoten de zon volgde de lichtkroon op en trad vroolijk het salon binnen
gij hebt geene ouders meer wat zal van uw drie broertjes worden gij zijt vader van vijf kinderen gij hebt recht te leven ge zijt eerst zeventien jaren oud dit is te jong om te sterven
denkt aan de winkels waar vrouwen met wulpschen opschik en op het slijk heen en wedergaan deze vrouwen zijn vroeger ook onschuldig geweest zij die zusters hebben mogen hieraan denken
en weet ge waartoe men komt met deze majesteit men wordt klein laat mij dit zeggen de vroolijkheid is niet alleen vroolijk zij is grootsch
geen fictiën geen woekerplanten meer het wezenlijke door het ware geregeerd ziedaar het doel de beschaving zal haar vierschaar op den top van europa houden en later in het middenpunt der continenten in een groot parlement der intelligentie
t viel bij den eersten blik in t oog dat de rok van dit personage hoewel zorgvuldig dichtgeknoopt hem veel te wijd was en niet voor hem gemaakt scheen hier is een enkel woord ter opheldering noodig
wilt ge hernam marius van dien ellendigen diefstal van voor veertig jaren spreken die zooals uit uw dagbladen zelve blijkt door een geheel leven van berouw zelfverloochening en deugd geboet werd
bij de komst van de politie gevlucht in plaats van zich te beklagen marius vond hierop het antwoord wijl deze man een tuchteling was die zijn ban verbroken had een andere vraag waarom was deze man in de barricade gekomen
was hij uit het helderst daglicht in de diepste duisternis van den middag in middernacht uit het gewoel in de stilte uit het gerucht des donders in de rust des grafs en ten gevolge van een nog wonderbaarder toeval dan in de straat polonceau
het janhagel valt het algemeen recht aan de ochlocratie staat op tegen den demos dit zijn treurige dagen want zelfs in dezen waanzin is immer een zekere hoeveelheid recht
weinige oogenblikken later kondigde basque aan dat de tafel gereed was de gasten voorgegaan door den heer gillenormand die cosette den arm gaf traden de eetzaal binnen en plaatsten zich naar bepaalde orde aan tafel
van welke we straks en reeds vroeger gesproken hebben en ze wegmoffelend nam hij zijn gezicht af gelijk men zijn hoed afneemt zijn oogen vlamden zijn gerimpeld hobbelig leelijk voorhoofd streek zich glad zijn neus werd weder scherp als een snavel
de denkers in volkomen vrijheid de geloovigen volkomen gelijk als godsdienst den hemel god als rechtstreeksch priester
hoe verward zijn herinneringen waren marius zag er eenige schaduw van wat was eigenlijk het avontuur in het verblijf van jondrette waarom was deze man
men ziet elkander van s morgens af wij zouden ieder een hoekje gronds verzorgen zij zou mij haar aardbeziën doen eten ik zou haar mijn rozen doen plukken t zou bekoorlijk zijn maar hij brak zijn woorden af en zeide zacht t is jammer
jean valjean bewoog zich niet ge verroert u niet ik ben thans overtuigd t is de houding van een schuldige om t even ik vergeef t u
als om het schavot te beklimmen en zoo liet men hem naar de tafel achter in het vertrek gaan waarop men hem stevig gebonden neerlegde
welk een vreeselijk licht kon uit jean valjeans wanhopige verklaringen opkomen en wie weet of dit afschuwelijk licht niet op cosette zou zijn teruggekaatst wie weet of er niet een soort van helschen weerschijn op t voorhoofd van dien engel zou zijn overgebleven
de voorstad en haar bolwerk verleenden elkander bijstand de voorstad leunde op het bolwerk het bolwerk steunde tegen de voorstad
was als versteend hij dacht ik ben er in geloopen bevend buiten zich zelven met gloeiende oogen richtte marius zich op
t zijn in bewaring gegeven gelden t is onverschillig hoe zij in mijn bezit zijn gekomen ik geef ze terug men heeft niets meer van mij te vorderen ik maak de teruggave volledig door mijn waren naam te zeggen
moeders zusters vrouwen en kinderen hebben dat deze de gelederen verlaten niemand verroerde zich de getrouwde mannen en de verzorgers der huisgezinnen treden uit het gelid herhaalde marius zijn gezag was groot
zag de schimmen in een kring geschaard deze hondenkoppen naderden elkander en fluisterden de uitslag der raadpleging van deze wachthonden was dat men zich vergist had dat er geen gerucht was geweest dat er niemand zich bevond
een herbergsbed tot bruidsbed te nemen en in een voor ieder toegankelijke slaapkamer tegen zooveel per nacht de heiligste herinnering des levens aan het geheimzinnig gebabbel van den postwagenconducteur en de dienstmeid der herberg achter te laten
hier brak hij af met schrijven de pen viel uit zijn vingers hem overviel een wanhopig gesnik zooals nu en dan uit de diepte zijner ziel oprees de arme man nam zijn hoofd in beide handen en
t is schandelijk men gaat te bed en slaapt gerust hij is dood dat is mijn ontwaking de geneesheer die van beide zijden ongerust begon te worden verliet marius een oogenblik en ging naar den heer gillenormand dien hij bij den arm nam
de louisd'or die uit het speelhuis komt raakt den spijker waaraan de strop van den zelfmoordenaar hangt een ongeboren vrucht drijft er in het opgetooide balkleed dat den vorigen vastenavond in de opera danste
zei jean valjean zal ik niet hier zijn maar ook niet bij u wat bedoelt ge vroeg marius o wij geven u geen verlof tot reizen meer gij verlaat ons niet meer gij behoort ons wij laten u niet los
hij galeiboef kon zich voor altijd in een achtenswaardige familie verbergen hij had aan deze verzoeking weerstand geboden om welke reden uit gewetensbezwaar hij had dit zelf verklaard op den onwraakbaren toon der waarheid
t is onmogelijk u niet een woord te zeggen omtrent de gelden welke gij zoo trouw en eerlijk hebt overgeleverd t is een daad van goede trouw t is billijk dat u een vergoeding worde gegeven
bewijzen helaas veeleer de schuld van hen die regeeren dan de schuld van hen die lijden veeleer de schuld der bevoorrechten dan die der
burgers protesteeren wij als lijken toonen wij dat zoo het volk de republikeinen verlaat de republikeinen het volk niet verlaten
die kerk is beter de jezuïeten hebben haar gebouwd zij is fraaier zij staat tegenover de fontein van den kardinaal de
hij trad cosettes kamer binnen er waren geen lakens op het bed het hoofdkussen van sloop met kanten ontdaan lag op de gevouwen dekens aan het voeteneinde der matrassen welker tijken men zag en waarop niemand meer zou slapen
de andere naar het groote riool de kruin van dezen ezelsrug die de waterscheiding veroorzaakt vormt een zeer grillige lijn het hoogste punt waar de waterloop verdeeld wordt is in het riool
toen richtte iets als eene herleving uit den doode dezen honderdjarige zoo recht op als een jongeling mijnheer zeide hij zijt gij de geneesheer zeg mij voor alles één ding hij is dood niet waar
ik aanbid haar schalksch rokje gij leeft in haar o liefde want in haar oogen ligt uw pijlenkoker gij schalk ik bezing haar en bemin meer dan diana zelve jeannette en haar frissche bretonsche borsten
sterft het zij zoo maar laat geen anderen sterven zelfmoorden als die hier zullen plaats hebben zijn verheven maar de zelfmoord is beperkt en wil geen uitbreiding
met moeite kon hij zijn voorarm verplaatsen zijn beenen waren stijf geworden doch terzelfder tijd dat zijn lichaam afnam vertoonde en ontvouwde zich op zijn voorhoofd de geheele majesteit der ziel het licht der onbekende wereld was reeds in zijn oogen zichtbaar
ge hebt ook een steen noodig maar dien zult gij buiten wel vinden er ligt daar een hoop puin waartoe een steen domkop gij wilt immers den doode in de rivier werpen en ge hebt een steen en een touw noodig anders drijft hij boven
vochtig waren voorzichtig zette hij een voet vooruit uit vrees voor een gat een zinkput een kolk hij overtuigde zich dat de weg verder liep de stinkende walm verried hem in welke plaats hij zich bevond
ik zou de kat hebben kunnen vermoorden maar nu weent niemand meer iedereen lacht allen zijn gelukkig ge gaat met ons mede hoe tevreden zal grootvader zijn
het riool van st martin wier vier armen elkander als een kruis doorsnijden maar het riool der kleine truanderie welks opening bij de herberg corinthe was
scheen hem als op verren afstand hij had een gevoel van het geheel maar merkte de bijzonderheden niet op hij zag de heen en weder gaanden als door een schaduw hij hoorde hen spreken alsof hun stemmen uit een afgrond kwamen
zij zagen iets dat dreef wendden zich als schepen en naderden langzaam den koek met de kalme majesteit welke aan witte dieren betaamt
stil stil zei jean valjean zacht waarom van dat alles te spreken maar gij riep marius met een verstoordheid waarin vereering lag waarom hebt gij het niet gezegd t is ook uw schuld
verbeeld u een schrikkelijken modderpoel waarin men honderd malen kon verdrinken in het slijk verdrinken cosette hij heeft er mij doorgeworsteld ik was buiten kennis ik zag hoorde niets ik kon niets van mijn eigen lot bevroeden
er was niemand boulatruelle ijlde naar den hoop steenen deze was nog op zijn plaats men had hem niet weggevoerd maar de man was in het woud verdwenen hij was ontkomen
geen der tachtig lafaards dacht aan de vlucht allen sneuvelden behalve de aanvoerder barthélemy van wien wij aanstonds zullen spreken
de eene groot de andere klein en beider gezichten teekenden zich flauw af onder de kille plooien der lijkwade een hand kwam er onder uit en hing naar beneden t was die van den
allengs hield deze grijsaard op tot aan den hoek der straat des filles du calvaire te gaan en ging slechts tot half in de straat saint louis nu iets verder dan iets korter
zag zijdelings naar deze doode en zeide zacht met de grootste bedaardheid mij dunkt dat ik dit meisje ken toen wendde hij zich tot jean valjean
integendeel uit instinct vol eerbied voor de bestaande kerk kende hij haar echter slechts als een grootsch deel van het maatschappelijk geheel de openbare orde was zijn dogma en dit was voor hem voldoende
duizend zevenhonderd negen karel x tien duizend achthonderd zes-en-dertig lodewijk filips
dat de kolonel gewroken moest worden over het ongeluk van door zulk een schurk gered te zijn hoe het ook zij hij was tevreden eindelijk zou hij de schim van den kolonel van dezen schandelijken schuldeischer verlossen
van een generaal zei thénardier het hoofd opheffend van een kolonel hernam marius driftig ik zou geen cent voor een generaal geven en ge kwaamt hier schandelijkheden uitvoeren
anderen van de pen als henry fonfrède de beschaving die in dien tijd ongelukkigerwijs veeleer vertegenwoordigd werd door een reeks van belangen dan door een groep beginselen was of waande zich in gevaar
ha gij hebt u laten dooden gij zijt er niet meer goed ge hebt het volk aan het koningschap willen ontrukken en gij geeft uw dochters aan de politie over
waarop draait de trojaansche oorlog op den kouseband van helena waarom strijdt men waarom verbrijzelt de goddelijke diomedus op het hoofd van merionus den grooten stalen helm met tien punten
zoo is de wet dier geheimzinnige schepping welke de gedaanteverwisseling op aarde en de herschepping in den hemel is werp het in den grooten smeltkroes uw voordeel zal er uitkomen de voeding van het land geeft voedsel aan de menschen
de geheele natuur was aan het ontbijt de schepping zat aan tafel t was het uur het groote blauwe tafellaken was aan den hemel en het groote groene tafellaken op de aarde uitgespreid de zon verlichtte dit alles à
alles en niets t is iemand die zoo t schijnt een zeer geliefd persoon heeft verloren men kan daarvan sterven wat heeft hij u gezegd
en geef er de voorkeur aan boven de koekoekklok van het zwarte woud de heer gillenormand rammelde inzonderheid over de bruiloft en al de heerlijkheden der achttiende eeuw waren in zijn uitstortingen doorééngemengd
op zekeren dag zeide zij eensklaps tot hem gij waart mijn vader gij zijt mijn vader niet meer gij waart mijn oom gij zijt mijn oom niet meer gij waart mijnheer fauchelevent gij zijt
aan het einde van de straat zag zij een dokter uit de buurt voorbijgaan zij nam t op zich hem te verzoeken eens naar den zieke te zien t is op de tweede verdieping zeide zij
en mogelijke hulp tot den laatsten oogenblik in plaats van dit alles doofheid blindheid een donker gewelf het inwendige van een volledig graf de dood in het slijk onder een deksel
een valsche handteekening in vleesch en been te zijn een levende valsche sleutel te zijn om daarmede het slot van eerlijke lieden te openen en alzoo bij hen binnen te sluipen
inderdaad om welke reden zegt deze tuchteling ik ben een galeiboef ja voorwaar de reden is zonderling t is uit eerlijkheid zie t is ongelukkig dat ik in mijn hart een draad heb die mij bindt
t zou aangenaam zijn samen te leven zij hebben boomen vol vogels ik zou met cosette wandelen t is zoet tot levende wezens te behooren die elkander goedendag zeggen die elkander in den tuin roepen
in dien persoon was iets raadselachtigs waartegen zijn instinct hem waarschuwde dat raadsel was de afschuwelijkste aller schanden het bagno deze mijnheer fauchelevent was de galeiboef jean
de teleurstelling van marius toen hij een ander zag dan dien hij verwachtte veranderde in een soort van onwil voor den aangekomene hij beschouwde hem van het hoofd tot de voeten
deze door de bevelhebbers die den aanval moesten besturen waarschijnlijk gewenschte en berekende verduistering was nuttig voor
deze verbazing had niets vijandigs t was in t minst niet die afgunstige blik van een uil met twee hoornen t was het domme oog eener arme onnoozele van zeven en vijftig jaar
cosette wist niets van t geen in parijs gebeurde zij was den vorigen avond er niet bij en reeds naar haar kamer gegaan toen vrouw toussaint gezegd had er schijnt iets gaande te zijn
aix koutten vroolijk met elkander als haastten zij zich om voor het laatst hun landtaal nog eens te spreken joly die den spiegel van de weduwe hucheloup van den wand had genomen bekeek er zijn tong in
marius en jean valjean zouden ieder afzonderlijk kans hebben gehad er door te komen jean valjean ging steeds verder den stervende dragende die misschien reeds een lijk was
men niet meer eten kon regelde enjolras het drinken hij verbood den wijn en stelde den brandewijn op rantsoen men had in den kelder vijftien volle verzegelde flesschen gevonden
men zou schier kunnen zeggen dat er geen geweldige gebeurtenissen meer zullen plaats hebben men zal gelukkig zijn het menschelijke geslacht zal zijn wet vervullen zooals de aardbol de zijne
enjolras stond op de steenen trap en rustte met den elleboog op den loop zijner karabijn hij peinsde hij huiverde alsof een windvlaag over hem toog
men durfde van de barricade hem niet toeroepen dat hij moest terugkeeren uit vrees de aandacht op hem te trekken op het lijk van een korporaal vond hij een kruithoorn
niets is merkwaardiger dan een barricade die zich tegen een bestorming gereed maakt ieder kiest zijn plaats als in den schouwburg
men zou zeggen dat hij dengene straft die hem begrijpt maar neen hij beloont hem er voor want hij brengt hem in een hel waar men god naast zich voelt men heeft zijn hart niet zoodra verbrijzeld of men is in vrede met zich zelven
vervolgens ging hij niet verder meer dan de straat des trois pavillons toen niet meer voorbij de blancs manteaux hij geleek een slinger welks bewegingen hoe langer hoe korter worden tot zij geheel ophouden
maar helaas welk een treurige vrede na zulk een akeligen strijd dezen nacht evenwel gevoelde jean valjean dat hij zijn laatsten strijd streed
twee seconden later werd de deur weder geopend haar frisch kopje vertoonde zich weder tusschen de twee slagdeuren en zij riep hen toe ik ben heel kwaad
alleen het heldendicht heeft het recht twaalf duizend verzen met een gevecht te vullen het geleek die hel van het bramahisme de vreeselijkste der zeventien afgronden welke de veda het woud der zwaarden noemt
en hij zelf t was ongehoord was goed geweest hij was dus ontaard hij vond zich laaghartig hij verachtte zich zelven voor javert was het ideaal niet menschelijk groot verheven maar onberispelijk te zijn
en de zorg des ministers van oorlog en de krijgskunst der generaals konden zich nu onverdeeld aan de drie of vier barricaden wijden die nog stand hielden
ik bid u marius laat mij hier bij u beiden blijven ik verzeker u dat wij alleen moeten zijn nu ben ik iemand jean valjean sprak geen woord cosette wendde zich tot hem
overtuigde zich met een oogwenk van het nummer boven de koetspoort en den zwaren ijzeren klopper opheffende die een bok en een sater voorstelde welke elkander
toen suchet zeide capituleert antwoordde palafox na den oorlog met het kanon den oorlog met het mes niets ontbrak aan de stormende inneming der herberg
men streed man tegen man voet tegen voet met pistolen sabels vuisten van verre van nabij van onder van boven overal van de daken der huizen uit de vensters der herberg uit de keldergaten men
de toestand was vreeselijk slechts voor het oogenblik misschien voor twee of drie minuten was deze muur een wijkplaats maar hoe dit bloedbad te ontkomen
barathrum de gedachte om deze melaatsche oorden te onderzoeken kwam zelfs niet bij de politie op wie had het gewaagd dit onbekende te betreden die duisternis te peilen ter onderzoeking in dien afgrond te dalen
omdat het een wonderbaar land is men vindt er goud waar wilt ge eigenlijk op neerkomen viel marius hem in de rede wiens teleurstelling tot ongeduld
na op de registers van den burgerlijken stand en in de kerk geteekend na hun ringen gewisseld na arm tegen arm onder den witten moiré doek in den walm van het wierookvat geknield te hebben zij aan elkanders arm
de armen op de borst gekruist die welke besluiteloosheid aanduidt de handen op den rug was hem onbekend nu was er verandering ontstaan zijn geheele persoon in zijn somberheid en langzaamheid droeg den stempel van angst
fortunatus naast fortunata de geheele tafel juichte toe marius nam naast cosette de plaats van jean valjean in en alles ging zoo goed dat cosette die eerst treurig was over jean valjeans afwezendheid er zich ten laatste mede verzoende
hem alzoo zonderlinge gril van het toeval kwam zich vanzelf een der beide sporen aanbieden die hij zoo lang gezocht had voor welke hij onlangs nog zoovele pogingen had gedaan en die hij meende voor altijd verloren te hebben
stroomen door dit onderaardsch gewelf der beschaving en stuwen er hun lijken in voor het oog van den denker zijn daar al de historische moordenaars in een afschuwelijk halflicht geknield terwijl zij met een punt van hun lijkwade tot voorschoot treurig hun werk afwisschen
hij sprak steeds op beleefden toon tot valjean jean valjean antwoordde en de klank zijner stem scheen javert te doen ontwaken
maar zij schudde de soldaten af gelijk de leeuw de honden en zij was slechts overdekt met bestormers als de klip met schuim om een oogenblik later weder steil donker en vreeselijk te voorschijn te komen
de menschen die er hier invallen komen niet weder te voorschijn de beste zwemmers verdrinken er javert leunde met beide ellebogen op de borstwering zijn kin op beide handen en terwijl zijn nagels werktuiglijk in zijn zwaren bakkebaard woelden peinsde hij
het uitgangshek van het riool was niet ver een weinig licht dat er door viel veroorloofde hem den nieuw gekomene te herkennen en te zien dat die man iets op den rug droeg
onder de plooien van dien rooksluier kon hij wegens zijn kleinheid tamelijk ver de straat ingaan zonder gezien te worden zonder groot gevaar plunderde hij de eerste zeven of acht
de kleeding van den staatsman was volgenderwijs in den catalogus van den wisselaar aangeduid wij copieeren een zwartlakensche rok een pantalon van zwart cuir de laine een zijden vest laarzen en
de plaats der goden de andere aan de thermopylen de plaats der helden ook europa zal zijn amphyctionen hebben
maar ten einde de doos voor vochtigheid te behoeden had hij ze in een eikenhouten kistje vol kastanjekrullen gedaan in hetzelfde kistje had hij zijn anderen schat de kandelaars van den bisschop gelegd
ik zou daarop geslapen daarbij mijn brood gegeten hebben ik zou cosette in het gezicht gezien en den glimlach des engels met den glimlach van den doemeling beantwoord hebben
hij was niet ziek hij had bezigheden hij zou welhaast komen zoo spoedig hij kon overigens ging hij een kleine reis doen mevrouw moest zich herinneren dat hij gewoon was nu en dan op reis te gaan
die afschuwelijke tonnen vol drek die stinkende stroomen van onderaardsch slijk dat de straat verbergt weet ge wat dat is bloeiende weiden weelderig gras groente en vrucht t is wild rundvee
ik heb er een antwoordde jean valjean en met den vinger scheen hij naar een punt boven zijn hoofd te wijzen waar men zou gezegd hebben dat hij iets zag
ik herhaal dat het op den juni was t kon acht uren s avonds zijn de man hoorde gerucht in het riool hoogst verwonderd drong hij zich in een hoek en loerde
gij hier vader riep hij jean valjean ziende die domme basque zag zoo geheimzinnig maar ge komt te vroeg t is eerst half een
jean valjean legde marius met de zorgvuldigheid van een broeder voor zijn gekwetsten broeder op de onderlaag van den muur van het riool