AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
mijn leven is zwaar geweest maar je hebt nu je jongen je kind kinderen zijn alles mijn leven is fout geweest op fout en ik ben zoo bang dat ik mijn jongen niet goed zal opvoeden laat dat dan over aan je man zei gerrit mannelijk
en al vindt jij het niet gerrit dan is het nog niet aardig om zoo van je zuster te spreken nu nu een beetje kritiek ja maar altijd kritiek uit te oefenen op elkaâr vind ik hatelijk viel constance uit
maar toen schrikte van der welcke en als met een schok dacht hij na wat heb ik gedaan o god neen neen neen ik had het hem nièt moeten zeggen
zeg me mijn kind heb je verdriet gehad hij knikte even van ja en drukte haar tegen zich aan hief haar op nam haar tegen zich op zijn knieën met de liefkoozing van een kleinen man
had over rome willen praten een beetje uit ijdelheid om hare zuster de vrouw van louis couperus de boeken der kleine zielen een minister die meêdeed te herinneren dat ook zij die grootheid gekend en geleefd had
de broêrs en zusters je zoo tegen zei gerrit ik beklaag mij niet ik beklaag nu adolfine ik vind jullie niet zacht voor wat je smaak niet sympathiek is dat is het eenige ik beklaag m i j niet jullie allen hebben mij lief ontvangen alleen ik ben bang
uitvarende om het minste tegen papa en tegen hemzelven altijd doende als het bedorven moedertje dat gestreeld en gekoosd door haar jongen wil worden en er was in het kind in zijn kleine heldere ernstige ziel uit éen stuk iets als eene verwondering voor dat raadsel van vrouweziel zijner moeder
zij was niet mooi zij had zelfs iets onbehagelijks iets onbehouwens niet gracieus slecht gekleed ja dorine ik wil wel een kopje dorine kom eens hier laat de meisjes nu voor de thee zorgen en praat eens wat met mij
weet je niet wat ze doen in italië in rome zij zag ze aan haar lummels van broêrs zij herinnerde zich vaag te hard-op gefluisterde toespelingen op tante constance op dien tijd louis couperus de boeken der kleine zielen toen ze nog was geweest de vrouw van den gezant te rome van dien ouden oom de staffelaer dien zij nooit gekend had
nu dat hare ijdelheid dood was was zij een vrouw van de wereld die de wereld vermoeiend en lastig vond en zich met de wereld niet bemoeide en alleen maar behoefte had aan sympathie en zacht
regelmatige trekken zij leek op mama een zuiver profiel de donkere oogen nu troebel van weemoed mooie witte handen met ringen en vooral het haar interesseerde dorine het was zacht staalkleurig gelijkmatig aangrauwend en het kroesde
toe blijf nog en praat wat met mij vertel mij van jezelve het is de eerste keer dat wij vertrouwelijk spreken na jaren ja na jaren er is veel gebeurd constance maar het behoort nu aan het verleden
gesmacht had zij nadat haar kind geboren was altijd ja dertien jaren had zij gesmacht in al dien tijd had zij hare moeder maar tweemaal gezien een paar dagen omdat mama moeilijk reisde omdat zijzelve niet dorst naar den haag
even wachten zeide hij en hij ging naar boven met de kaas en den wijn van der welcke nijdig zat in de rookkamer hier is je dessert vader je houdt immers niet van
zij beloofden het hem glimlachend constance hield zich kalm rustig na haar stemmingen van zacht geluk was er nu na den twist met jaap over den bijnaam na wat uit dien twist verder gevolgd was een neêrslachtigheid in haar die zij niet uitte die stil wroette in haar
en moeder had zij zelve haar geluk gezegd zij de oude vrouw die zich moeilijk verplaatste die opzag tegen reizen al was het maar een paar uur sporen naar brussel en die leed zoo ver van haar kind dat trots alles altijd haar kind was gebleven
mijn kind hij haalde diep adem omhelsde zijn zoon addy zeide hij je bent weêr gegroeid je wordt zoo breed je bent een kerel addy je wordt bijna te groot voor je vader om je te omhelzen en te houden op zijn schoot
hij is zoo akelig omdat emilie getrouwd is dat hij er ziek van is kees hijdrecht werd boos en zei ben jij dan verliefd op je zuster en toen ging henri bijna huilen student als die is
karel knikte bezadigd als begreep hij de bedoeling die achter van naghels woorden school en als beâamde hij die ten volle en wat zeiden van saetzema
ze zijn ook zoo koppig ze zijn zoo oud ik word zoo bedroefd dat ze je altijd voor gertrude aanzien arme gertrude mama wees niet treurig neen kind maar ach waarom ben je gisteren naar bertha gegaan
zielen bedacht zij dat men in de andere villa's het rijtuig wel zoû zien uitrijden en denken wat er zoo was in den vroegen morgen maar toen aan het station piet haar hielp uitstijgen en haar in het wachtkamertje bracht terwijl hij de kaartjes haalde
ach tante lachte constance we moesten ergens zitten we reisden ook veel we waren veel aan de riviera maar op eens kreeg ik een vreeslijk heimwee naar holland naar mama naar u allen toen sprak ik er met van der welcke over om te verhuizen naar den haag en hij ook verlangde naar zijn land
gerdy en adèletje en alex en kleinen guy terwijl de oudste marietje zeven jaar in haar armpjes moeilijk tilde de kleine baby en nog een groote baby kroop tusschen de pooten van tafel en stoelen op den zoek van een kapotte pop
wat een vreemde kennissen hebben die dijkerhofs zulke obscure menschen je weet niet wie ze zijn en wat ze zijn heel burgerlijk vind ik ach bertha hoe jammer toch niet waar dijkerhof zelve is niet kwaad en als floortje van hem houdt enfin dan zal alles wel goed zijn
laat mij spreken met van naghel maak geen scène ik zal geen scène maken maar laat mij spreken met van naghel ik zie je man valt uit hij speelt niet meer zeg hem dat ik hem spreken wil laat van der welcke tegenwoordig zijn bij ons gesprek paul wees er ook bij
zij huiverde plotseling voor wat zij zoo had durven doorzetten maar het was nu te laat zij zat in den trein en de trein voerde haar meê en zij wist piet ook niet hoe te zeggen zoodra de trein stil mocht houden dat zij liever terug keerde maar
rekende zij het naar zich toe en hoe de naam luidde was haar van minder belang het waren hare kinderen hare kleinkinderen hare achterkleinkinderen die zij allen liefhad in éene groote liefde in eene
mevrouw van lowe was haar dochter te gemoet gegaan op den corridor omhelsde haar daar de deur stond open de broêrs zusters neven nichtjes zagen uit spraken toen druk onder elkaâr gedwongen
addy zei mama van lowe je moet papa en mama maar goed helpen met dat huis louis couperus de boeken der kleine zielen ja oma het zal nog niet zoo gemakkelijk gaan het kind was meer op zijn gemak dan op dien zondag avond oma was heel lief tante dorine ook om zoo te draven voor die huizen
kom mama laat ons nu uitgaan zij liet hare omhelzing zakken stond glimlachend door tranen op van zijn schoot en ging om zich te kleeden louis couperus de boeken der kleine zielen hoe klein zijn wij allen dacht zij wat zijn wij kleine menschen en wat hebben wij kleine zielen
ouders en familie oude vrienden en kennissen en dan nog als een bizonder element een essence van hollandsche atmosferen en luchten iets onzegbaars bijna dat zij beiden nu werden zij het bewust zich gemist hadden als iets noodigs voor den honger en den dorst
het grijze haar in het midden gescheiden omlijstte het streng in een zilveren strakheid de gelaatskleur was geel en wassig de oogen grauw waren vol tranen en tuurden pijnlijk door dat vochte waas
kind hoe ben je in vier jaar zoo ver-indiescht riep de oude mevrouw zoo boos als constance haar zich niet herinnerde hoe is het mogelijk hoe is het mogelijk ben je hollouis couperus de boeken der kleine zielen land vergeten in maart het raam open in een vliegende tocht met je twee kinderen jij in sarong en kabaai en huig in een hemdje
karel weet je nog in indië hoe we in de rivier speelden achter het paleis op de groote steenblokken liepen met gerrit wij drieën speelden altijd louis couperus de boeken der kleine zielen te zamen ja bertha was toen al een paar jaar getrouwd toen wij nog kinderen waren
ga nu addy mama roept je hij ging naar buiten op den corridor ja mama wat is er ga je je nu kleeden ja ik ga me kleeden mama hij werd weêr een kleine man als stonden zijn oogen nog toegeknepen en rood van het huilen hij omhelsde nog eens heel hard zijn vader
van der welcke zei van naghel beleedigd laat bid ik je aan mij over welke louis couperus de boeken der kleine zielen expressies ik in de kamer gebruiken wil geef mij antwoord op mijn vraag henri smeekte constance
mama van lowe trad nader glanzende als altijd op het familie tafereel als zij ze allen verzamelde mama ik ben zo blij zo gelukkig bij u allen te zijn murmelde constance de meiden brachten mantels en jassen binnen
ik voel dat in me paul vroeg oude scepticus en wijsgeer ik voel dat in me n i e t dichterlijk en mystiek dan hoor jongen als het familie gevoel maar eenvoudig als ik voor mijn
hoe is het mogelijk dat je het een oogenblik hebt geloofd maar waarom zeggen de menschen het dan louis couperus de boeken der kleine zielen omdat zij nijdig zijn waarom zeggen de menschen het dan
nu adlfine zei dat ze weêr aan het hof zoû gaàn toch verkeerd van constance vond de oude dame scherp nieuwsgierig belust op een beetje schandaal en emilie van bertha gaat gauw trouwen
voor ons kind ik kan wat doen voor hem hier al werkt hij nog zoo goed al heeft hij nog zooveel tact altijd altijd zal men hem later ook al komt hij in de carrière die ik heb moeten breken blijven nahouden het schandaal van zijn ouders voor ons kind laat hem boèr worden als hij dan hollander moet zijn in holland
hadden zij als gevoeld dat er niet de gewoone rustige kalmte heerschte op marie's familie zondagavond dat er iets was dat er iets omging wat zij wisten het niet maar nu scheen het plotseling of tante tien toen zij haar jongere zuster mevrouw van lowe zag snikken heel helder werd
de zoon zag het doodsbleeke gelaat van zijn vader staren als een masker hij zag de ontzetting zijner grootmoeder en van alle zijn ooms en tantes hij zag nu zijn moeder in een stoel hangen als een lijk en hij dacht terwijl een minachtende lach zijn nauwlijks bedonsde jongenslippen krulde
ja antwoordde constance heel moê en zij begreep niet waarom zij zich plotseling heel treurig voelde alsof het toch voor allerlei dingen niet goed was geweest dat zij terug was gekomen en als zoû zij een vreemde blijven altijd ook al voelde zij het groote gevoel voor wie waren de haren verwant
zij trok hem ook naar zich toe hield haar zuster en haar kind dicht bij zich toe constance mama huil zoo niet je hebt altijd zoo een hoofdpijn moesje na die buien
zij poogde te schertsen in eens voelende dat zij te veel sprak over zichzelve zich gaan liet terwijl karel en cateau haar zaten aan te staren toch voelde zij voor hen
aangenaam is het voor mij ook niet bepaald maar en zij haalde hare schouders op niet willende zeggen hoezeer zij er onder leed beefde in al haar zenuwen voor dat gedrukte woord van schandtaal
een huilende wind woei uit het noordwesten en streek over de straatplassen die kabbelden de boomen dropen uit zoo zwaar als regende het nog steeds en de bleeke lichten geelden bibberend in de beslagen lantarens neêr over de straat
en toen hij in van saetzema's dik gestotter een louis couperus de boeken der kleine zielen zekere alles maar wegwisschende vaagheid opmerkte werd van der welcke van natuur opvliegend kwaad en zeide dat hij het jaap dan zelf wel zeggen zoû
ook spraken zij tegen hem als oude menschen doen tegen een kind vriendelijk neerbuigend hem wijzende op de kleine dingetjes der omgeving rondom hem heen het kind dat een man was tusschen zijn beide ouders anders antwoordde niets dan een enkel verlegen woord
marianne schrijf jij den brief er bij ik zal er de spelden bijsteken of neen ik louis couperus de boeken der kleine zielen zal liever zelf schrijven constance zie toch eens het plooit hier zei constance maar het is niet erg durf je het niet hier laten veranderen
toen hij in zijn moeder iets gemerkt had vaag alsof zij vergeving vroeg zich vernederende voor grootmama voor de ooms en de tantes en dat alles in verband met het vroeger verblijf van papa en mama in italië in rome deed voor hem opglimpen als weêrschijn van wreede waarheden
zijn aard was meer om zich aan te sluiten bij oudere jongens op het gymnazium had hij een paar oudere vrienden gemaakt en zelfs frans en henri van naghel jongelui van drie-en-twintig en vier entwinig louis couperus de boeken der kleine zielen zeiden dat het wel heel dwaas was maar dat zij het altijd gezellig vonden als addy eens aankwam
en met dorine zag zij toe hoe de meiden de speeltafeltjes schikten een in de huiskamer een in den salon en een in het kleine voorkamertje het was de heilige zondag de avond van het familielouis couperus de boeken der kleine zielen tafereel zooals de kleinkinderen het onder elkaâr noemden in hun ondeugende
dat is dus adriaan zeide de oude vrouw bevende en hare omhelzing die constance niet had bereikt sloot zich nu om het kind hij kuste haar terug en ook de oude man omhelsde hem nu en het kind kuste hem terug
wat is er baboe vroeg mevrouw van lowe njonja moeda vraagt of njonja besar even boven komt herhaalde de baboe maar als de kandjeng njonja besar misschien zoû kunnen komen voegde zij er aan toe de titels op elkaâr stapelend uit eerbied voor de oude mevrouw die de njonja besar bogor was geweest
pardon van naghel dat ik je in de rede val ik verzoek je vriendelijk laat mij een oogenblik uitspreken en laat mij je zeggen wat ik je te zeggen heb het is doodeenvoudig dit het doet mij leed dat ik bij je geweest ben op bertha's receptie zonder te voren gevraagd te hebben of ik welkom zoû zijn
de onwillige vingertjes gewetensvol tikkelden voort en telkens weêr de verkeerde toon tikkende met eene bijna komische hardnekkigheid tjing de bel van de voordeur ging telkens tingeling tingeling al dat geluid de wind
het vulde de straat het belde en belde en belde tot alle huizen tjingelden van het gebel en de huizen borgen den voorraad binnen de straat werd stil alleen de wind waaide de jonge kastanje blâren stuk en de vlaggestokken dreunden aan hun kermende jichtige
o maar je bent zeker gewoon dat de menschen je over de tong halen nu ik niet hoor ik ben altijd in mijn louis couperus de boeken der kleine zielen kring onder mijn kennissen aan netheid en fatsoenlijkheid gewoon vroeger zijn we nooit over de tong gegaan van mij hebben ze nooit gezegd dat ik geen dochter was van papa
de slagersjongens overheerschten maar ook de warmoeziers de open wagens vol frissche groente geschikt waren zeer velen de melkinrichting met hare wagen van gepoetste koperen kannen belde overal aan en opvallend van gezochte netheid was een wagen met bier in kannen de koetsier
ik zweer het je het is n i e t waar mijn kind het is niet waar je bent m i j n kind je bent m i j n jongen je bent van mij je bent van
in je jongen dat was aardig daar zag ik iets zonnigs in en toch was hij heel ernstig veel te ernstig voor een kind je jongen dat is zeker een man van de toekomst soms zie je zoo iets in een kind dan denk je dàt zal het zijn die zal het zijn die zal het worden later als hij ouder is
in rome als vrouw van den nederlandschen minister rezident die de pretentie had in den cosmopolitischen kring die toch ook wel eens cirkelde door dien der gesloten romeinsche aristocratie
dat ik niet was de zoon van mijn vader plotseling terwijl hij zich uitstortte in de sympathie van frans lichtte het bij hem op hij herinnerde zich vaag treurigheden van mama scènes met papa die eerste dagen in den haag
het is heel vriendelijk van je ouders zij had dat zoo geleerd in rome zoo te zeggen dingen die zij anders meende en wanneer wil je dan naar driebergen gaan vroeg zij morgen
constance wie heeft gesproken het eerst van het hof adolfine bertha ik bid je constance ik dacht er niet aan bertha mij te laten prezenteeren aan het hof maar nu zal ik dat doen zoodra er zich een gelegenheid aanbiedt
met de vette letters van een brutale chantage werd het berichtje gegeven en zij begreep het dadelijk zij begreep wat beduidde dat abonnement op een schandblaadje voor tweehonderd gulden in het jaar
hunne kennissen vonden dat vreemd en dorine een beetje verlegen moest het altijd den kennissen uitleggen zij had niets liever gewild dan bij mama wonen en voor mama louis couperus de boeken der kleine zielen het huishouden doen en voor mama zorgen mama bederven
innig hield met zijne liefde hij van hen en dat hij niet wist dàt van vroeger maakte hem diep bedroefd omdat hij zo onwetend niet meer leefde met hen
had bij mevrouw die of die kaartjes gepousseerd in het oneindige met een laagheid waarover zij later gebloosd had zij had freule die of die lief gegroet en aangesproken in het oneindige en nooit iets anders louis couperus de boeken der kleine zielen dan een snauw teruggekregen
hij nam zijn kaartje uit zijn portefeuille en legde het op een hoek van de spiegelconsole constance zag hem aan even verward zij kon een oogenblik niet spreken begreep niet
dat is niet waar ik verzeker je dat is niet waar verleden vondt je hun huis burgerlijk eergisteren zei je nog dat van saetzema er uitzag als een boer
wat zal henri dàt lief van u vinden zeide zij zacht en hare oogen werden vochtig wat zal henri dàt lief van u vinden hij is nu wel uit met zijn fiets maar hij komt gauw terug komt u binnen doet u binnen uw mantel af ik ben bang dat het tocht hier
beiden tegelijkertijd hopende dat het kind nu spreken zoû tot hem of tot haar en zijne liefkoozing geven zoû aan haar of aan hem en zoo die hoop werd teleurgesteld dadelijk den blik afgewend de jaloezie zonder zelfbeheersching een nerveus leed dat zoû ziek kunnen maken
morgen dacht van der welcke weet heel den haag dat ik bertha groen heb gevonden een tableau werd zichtbaar in de verte het was een idee van paul geweest en hij legde het aan constance uit
ach mijn kind mijn kind gooi je leven nooit weg voor een vrouw maar het was een zaak van eer mijn vader wilde het ach mijn kind moge het jou nooit gebeuren maar het zal je niet gebeuren mijn jongen hij heeft zoo iets dat je ziet dat hem zoo iets niet gebeuren zal hij zal ver komen dat zal je zien
maar tante dat is toch vreeslijk om de van lowe's allen zoo fatsoenlijk zijn kan zij niet louis couperus de boeken der kleine zielen neen kàn ze niet een dochter zijn van den ouden van lowe hoor eens tante dat is louter geklets adelientje ik wil er niet meer naar hooren tante
daar zij echter vonden dat dit genot zondig was en vooral niet hollandsch spraken ze nooit over hun genot en genoten stilzwijgend zij berekenden dat zij nog wel een goed uur konden digereeren bij hunne groote vulkachel en omdat zij niet hielden van de thee bij mama dronken zij eerst een kop thee thuis
en mevrouw van den heuvel steyn zij schrikte zij kende dien naam vrienden van de staffelaer van den heuvel steyn aan het hof een charge bekleedende
nu gaf zij om een mensch en een man niet ter wille van een ceremonie decoratie of visite maar eenvoudig weg om hem te hebben in haar armen zij voelde eene waarheid in zich bloeien en de waarheid was haar zoo vreemd dat ze haar onrustig maakte en ongelukkig
zoo een degelijke m a n maar bertha wat ziet die bléek meer groen zei van der welcke heel ernstig cateau keek op met de uilenoogen groen
ik word gek riep marianne louis couperus de boeken der kleine zielen emilie zoende haar de oude mevrouw van lowe kwam langzaam de trap op galant geleid door haar kleinzoon tegemoet gekomen door haar anderen kleinzoon
nog meer nog meer waarom ben je eigenlijk niet in brussel gebleven dat vragen we ons allen af wij en al onze kennissen verleden sprak bertha er nog over dat je haar eenvoudig onmogelijk zoû maken als je er over dacht je te pousseeren en je te laten voorstellen aan het hof
en zij sprak over mama over den zondag avond over mama's familie zwak dat zij ook nu zoo sterk in zich voelde ontwikkeld als het zich had in de smachting dier triestige jaren in brussel zij vroeg hun raad omtrent huizen in den haag
op deze avonden soesden zij veel herkenden de familieleden bijna nooit en zij wachtten af tot het koekje en de limonade rondging om na die genoten te hebben te vertrekken dezen avond echter stil op hare plaatsjes maar de pratende en kaart spelende menschen stilletjes met een schuin oog beziende en heel scherp beoordeelende onder elkaâr
het beest nu met rust riep addy uit woedend of ik sla je op je smoel zoo raasde jaap op zoû jij dat doen italiaan addy begreep nog niet maar het was of hij den naam zich herinnerde nog eens te hebben gehoord hij kon zich zoo gauw niet herinneren dat van dien eenen jongen
ik weet het niet hij is misschien een beetje te strak maar hij is nog zoo jong laat hem woensdag komen koffie drinken en dan wandelen met mijn bende goed ik zal het hem zeggen
ik vind soms dat je er wat burgerlijk uitziet adolfine misschien is dat hollandsch degelijk maar i k vind het burgerlijk en aan den anderen kant moest je niet zulke prutsige schijnbaar elegante dingen koopen en om je huis te arrangeeren daar heb je ook niet veel idee van wel als je eenigszins mijn smaak begreep zoû ik je wel louis couperus de boeken der kleine zielen willen helpen om je salon te veranderen
ja oma van daag is ze vrij wel maar ze is dadelijk moê dadelijk hij was lang mager een frons boven zijn harde van loweoogen de oogen van zijn grootvader hij was in die paar indische jaren zoo verbitterd dat het voor zijne grootmoeder zijne ouders treurig was hem aan te hooren
de oude man bij de tafel zette zich met een boek en het gaslouis couperus de boeken der kleine zielen licht viel hard op zijn ivoren hoofd en zijn blauwig geschoren gezicht de handen beenig en knokkelig schaduwden groot om het boek nu regelmatig de bladzijden omslaand
het schandaal was natuurlijk oogenblikkelijk bekend ook in holland een scheiding volgde constance stond als het ware op straat door hare familie veroordeeld en uitgeworpen zij had zich altijd verbeeld dat het schandaal den dood van papa was geweest
zij haatten noch haar noch van der welcke en zelfs haar geval was hun interessant zoo niet sympathiek alleen moesten zij niet denken dat hun geheugen zoo zwak was en dat zij zich het geval niet drommels goed meer herinnerden
die stemmen hadden haar gezegd te gaan naar den haag en daar voor de tweede maal had zij gezien die vrouw dat noodlot voor hun leven als ouders en de moeder van die vrouw en het was of die ontmoeting van moeder met moeder een zachte weldaad geweest was
de domme almachtige wind uit het noord-oosten vulde de straat de windvlaggetjes wapperden dol de ijzeren bouten der vlaggestokken kermden jichtig en moeilijk de stokken zelve zwiepten als waren zij masten van huize schepen vastgemeerd aan een klinkerweg het
hij sprak maar zij vond dat hij heel ernstig keek ernstiger nog dan anders ja zij voelde het het was om wat hen wachtte over een uur de ontvangst daar ginds in driebergen van de grootouders
een kaartje wat rammelmuziek van de meisjes de tafels weggeschoven en in eens een wanhopige sauterie die een wolk van stof uit het tapijt opjaagde alles alles even tacteloos en onaangenaam en burgerlijk vooral
gerrit zei paul het is alles heel waar wat je zegt maar zeg dat nu eens in mooi hollandsch gerrit en zusje ging gerrit voort wat hakkelend maar vol vuur
ik ben als jullie een heel klein mensch ik heb nooit groote menschen ontmoet in onze côterieën zei constance met een sneer wat zijn onze côterieën anders dan klein mooi zoo zei paul dat heb je van mij maar ga voort beminde discipel
een beetje voor den gek geloof ik ik hoû zoo van mooie menschen en je ziet er zoo weinig kijk eens door de zaal heen allemaal leelijke menschen de een loopt scheef de ander is krom die heeft een vooruitstekenden boezem die een dikke buik ik kan niet tegen lichaamsdeelen die proemineeren het maakt me ziek er naar te kijken
en oom en tante ruyvenaer komen op de jours lachte adeline maar niet op de diners en die hebben weêr hun indisch clubje dat heel vroolijk is maar natuurlijk weêr heelemaal apart ja peinsde constance zoo een heele groote familie als de onze heeft noodzakelijk allerlei
wat is ze tien ze is ze is een slèt rien schreeuwde schril tante tien een gemeene slèt een slet
als hij er zich niet meê bemoeide zoû het weken en weken duren eer papa en mama hadden besloten hij wist wel dat een huis huren iets heel heel ernstigs was maar hij louis couperus de boeken der kleine zielen wist ook dat papa en mama het nooit met elkaâr zouden eens worden hij moest dus wel wat wagen en hij zoû maar hopen dat het goed zoû uitvallen
knijpende hare oogen om te lezen het verre merk van een champagne flesch waaruit paul juist de kelken bijvulde toen duwde zij carolientje buiten en ging hard achter zich de voordeur dichtslaande constance ging binnen zij was geschud in hare zenuwen maar zij hield zich goed het was adolfine niet waar vroeg paul
en wat de oude vrouw vooral zoo aardig vond in het huis van bertha was de gehechtheid onderling het familie zwak voor elkaâr zooals zij dat ook altijd in haar huis had gekweekt zooals zij het zoo nog kweekte met die instelling van haar zondagavonden om de kinderen toch bij elkaâr te houden
zonde zooals hun zoon had bedreven van der welcke nu eerst ten volle besefte hoe hevig die schok van het schandaal voor henbeiden moest geweest zijn jaren geleden
zenuwachtig als zij dien geheelen dag geweest was haastte zij zich na den eten naar het bezuidenhout nemende de trammen van den scheveningschen weg en die van het plein bij de van naghels toen zij belde vond zij het vreemd dat de vestibule donker was terwijl zij door addy toch wist dat zij thuis waren dien avond
van saetzema had een goeden naam was meester in de rechten had iets van fortuin adolfine had het maar geprobeerd maar terwijl van naghel na advocaat in indië te zijn geweest door tactvolle relatie's door politieke handigheid
terwijl constance langs de winkels liep zij had tal van boodschappen te doen week paul niet van hare zijde af zie je zeide hij blij iemand te hebben die hem hoorde voor het eerst
en als mevrouw die of die en freule die of die van het côterietje gekomen waren voor vijf minuten stofte constance daar onverschillig doende nog drie maanden later op
ik geloof al hadden we het nu over echtbreuk en scheiding over oude mannen trouwen en over liaisons ze zoû altijd zoo rustig blijven en lief lachend met die kuiltjes aan haar lippen alsof op haar niets toepasselijk was
hij voelde dat er in hun verleden i e t s geweest was iets dat nooit geheel was verdwenen iets dat nog altijd verbitterde hun beider bestaan iets dat misschien wel de oorzaak was van hun
een groote gewichtige nulliteit rijk geworden als advocaat in indië in een duistere praktijk met chineezen voortgeschopt in zijn carrière door een nog grootere gewichtige nulliteit zijn schoonvader louis couperus de boeken der kleine zielen de oud gouverneur-generaal van leeuwen
het kind kuste hem eerst omhelsde hem in krampende armen met de stevigheid van de omarming eens vriends toen ging hij en van der welcke rustig rookende als vreemd verlucht en verlost hoorde zijn stap de trap afgaan
om hem niet langer te laten lijden zoo zijn je woorden niet waar nu als ik die woorden herhaal in mijzelven en nog eens herhaal en ze bedenk en bepeins dan begrijp ik ze niet
de laatste jaren in brussel hunne kennissen verstrooid waren zoo eenzaam zoo droefgeestig zoo verlaten zoo bitter zoo vol strijd haat nijd tegen henri geweest
ik smeek je hier van naghel vergun mij dat en help mij daarin vergùn mij te komen op je jours ook al ontmoet ik dan soms verwanten kennissen van de
zij was des morgens bezig op een rustige wijze zij deed hare huishouding gaf hare bevelen op een rustige methodische louis couperus de boeken der kleine zielen wijze en er was altijd in haar huis een atmosfeer van een comfortabele stille welbehagelijkheid die als kalmeerde en uitnoodigde tot blijven
dames alweêr de een laag de andere in een blouse verschil dat hun telkens over louis couperus de boeken der kleine zielen en weêr een schok van ontsteltenis gaf het was altijd een rommel en zooals zij den tact miste een goed diner te geven zoû zij altijd missen den tact tot de grootheid te komen waarheen zij verlangde
werd jaloersch van de werkwoorden en eindelijk opstaande zich niet inhoudende meer zeide hij plotseling met zijn hand op addy's schouder en wat vaderlijkheid in zijn stem die toch aarzelde louis couperus de boeken der kleine zielen werk je niet te lang achtereen mijn jongen
ik kom u halen mama de beide zusters glimlachend zagen hem aan bertha had op de lippen te zeggen dat het niet goed was dat addy alleen zoo laat liep over de straat maar zij zeide niets toen het kind naar zijn moeder kwam
lief van jullie zei mevrouw van lowe zoo lief wat zei tante rien zoo lief van je dorine schreeuwde mevrouw aan haar oor
de avond viel een naamlooze grauwe weemoed viel uit den vagen zomerhemel over de buitenwegen neêr langs welke de stille villa's zich verloren in de schaduwen der tuinen
de ritmeester van de huzaren met den lieven klank in zijn stem zei paul louis couperus de boeken der kleine zielen flauwe jongen wees nu eens even ernstig ik ben bang ik ben bang heusch ik ben er nerveus van misschien heb ik verkeerd gedaan had ik maar niet moeten komen hier in den haag terug bij jullie allen
in eene beving den trein te missen waarvan zij niet precies op de minuut wist hoe laat die ging maar piet weêr waarschuwde nu en haalde haar en zij probeerde recht te loopen en nu door piet geholpen niet al te pijnlijk en te moeizaam in te stappen
neen van der welcke zoû het zich nooit kunnen voorstellen het deed hem nu leed zijn vader zooveel gezegd te hebben toen hij zag hoe hij den ouden man had geschokt
en omdat zij alleen kon gehoorzamen zeide zij niets en slechts stilzwijgend zeide zij hem dat zij niet dacht als hij dacht hij hoorde het haar zwijgend zeggen maar hij gaf niet toe en toen zij naar bed gingen sprak hij ik zal morgen aan henri schrijven
hoe radeloos beiden voelden zij zich terwijl hun blikken elkaâr aanstaarden omdat zij niet wisten hoe te sparen hun beminde kind hoe het te sparen al konden zij het nog sparen vandaag hoe het dan hoe te sparen den volgenden dag
en thuis terug in het hôtel had zij een hevige scène met haar man gehad hij scheldende op zoo een rommelfamilie van haar zij die familie verdedigende tegen haar eigen overtuiging in tot addy was wakker geworden uit zijn bed was gekomen en hen verzocht had zich stil te houden omdat hij anders niet slapen kon
oom zoû je nooit gezegd hebben dat een broêr was van mama van de ruyvenaers misschien mijn god wat was die adolfine burgerlijk haar man een boer haar huis pretentieus en rommelig haar meisjes de twee oudste pretentieus pedant
zij toonde het echter niet en zonder zich heel veel moeite te geven en zonder beminnelijk of spraakzaam te zijn bleef zij zitten op hare plaats zoodat marianne nu naar haar toekwam louis couperus de boeken der kleine zielen wat is dat aardig tante dat u eens komt op mama's
hàre jongens piet chris en jaap de oudste zoû oost indiesch ambtenaar worden de twee anderen waren voor breda en willemsoord hoog boven die twee geldstukslaande studenten van leiden die nu weêr voor hunne aanstaande maskerade enkele duizenden noodig hadden hoog boven dien slungel van een karel
zij was eenvoudig en zacht zoo een klein blond haar grooten zwaren man altijd kinderen barend vrouwtje als een plicht waarover zij niet veel dacht omdat gerrit het zoo gaarne wilde
kijk oom die heeft zijn vest losgeknoopt onhebbelijke vent heb je mijn vest gezien constance het is wit broché het is heel chic zeg cony kijk eens mama dat louis couperus de boeken der kleine zielen is toch een knappe oude vrouw zooals ze loopt lacht praat dat is iets hè dat zie je dadelijk dat is een chique
ach kom zeg toch niet zulke dingen zelfs niet uit aardigheid ik dacht dat die kant imitatie was ja maar je hebt niets geen verstand van kant heb je wel antwoordde constance doodkalm en van brillanten ook niet en heelemaal om je te kleeden daar heb je geen verstand van wel
om niks om niks jawel ik wil het weten maak je nou niet razend om niks zeg op riep addy rood en hij vloog jaap naar de keel
ja zei bertha hartelijker als ontwakende uit een droom hij is een allerliefste jongen alleen een beetje strak louis couperus de boeken der kleine zielen hij is hier nog zoo vreemd
verder bleef zij veel teruggetrokken in zichzelve en zag alleen mama en een enkelen keer adeline louis couperus de boeken der kleine zielen rustig moedertje afwachtende haar achtste een enkelen keer bezocht zij met hare moeder de oude tantes in dier kleine villa tje bij scheveningen en dan was het
als het altijd en altijd zoo door zoû gaan zonder éen oogenblik dat hun vergunde eens wat zuinig te zijn dan wisten zij niet wat zij doen moesten want hoe bertha ook berekende en berekende het ging zoo niet met een halve ton s jaars
hij zegt dat ik geen manieren heb hij zegt dat ik geen manieren heb de vlegel de ploert ik ik moet maar alles slikken m i j zegt maar iedereen alles
zijn kleine mond waarop zij als verliefd was die vierkante schouders zijn mooie beenen met vierkante knietjes en fijne kuiten in zijn korten broek haar kind haar kind hij was haar alles hij was het geluk de genade van haar leven om hem had haar leven waarde
en jij je man heeft ook een goeie lijn hij heeft een aangename rug ik ben gevoelig voor prettige ruggen ik hoû niet van mijn rug en mijn rok zit toch netjes hè een rok louis couperus de boeken der kleine zielen dat is zoo lastig tegenwoordig kan bijna geen kleêrmaker een goede rok maken
neen ik hoû niet van die vrouw laat ons henri vragen met adriaan zij zeide niets zij was gewoon te gehoorzamen aan de wenschen van haar man en zoo in der tijd had zij ook henri opgevoed te gehoorzamen aan de wenschen van zijne ouders
maar hij zeide ook dat hoe blijde hij was weêr te zien zijne ouders hij meende dat voor constance dat terugzien der familie dikwijls eene teleurstelling was al pratende voelde hij zich als de jongen de student de jonge man van vroeger die ook veel met zijn vader gesproken had met zijn vader alleen
was zij niet de wereldsche grootmama meer die belang stelde in de officieele diners en de recepties louis couperus de boeken der kleine zielen en den russischen gezant maar was zij de stralende grootmama die verheerlijkte omdat zij had zooveeljonge lieve mooie kleinkindertjes
en denk je veel visites te maken neen constance dacht het niet ga je niet aan het hof neen daar had constance heelemaal niet aan gedacht gaat je jongen op de burgerschool neen hij zoû zijn examen doen voor het louis couperus de boeken der kleine zielen gymnazium hij moest studeeren wilde van der welcke
bij de oude vrouw was een zachte wensch tot verzoenen niet alleen maar tot pogen lief te krijgen die vrouw de vrouw van haar zoon de moeder van haar kleinkind maar zij voelde dat er van zoo zachten wensch geen spoor was in het hart van haar man
toch te èrrg zeiden de meisjes toch schandà ligh van die kinderen mama hoor toch eens ach neènn ik gheloof niet zei tante ruyvenaer toen zij hoorde praatjes sègh kassian constàns maar ruyvenaer zeide haar dat het zoo was
is u geweest op die soirée van ze eergisteren welke soirée eergisteren den dag na de aanteekening toen hebben ze een soirée gegeven thuis ongeveer een zestig menschen alleen de chique kennissen en hun hofkliek wij niet mama is er geweest maar van de broêrs en zusters niemand
het is natuurlijk je schuld niet van die artikels maar het eerste is heel onaangenaam voor van naghel en het tweede heb ik niet gelezen zei constance hoog neen viel paul in ik heb constance geraden het niet te lezen
ik moet bekennen lachte constance ik ben het wel eens oneens met mijn man maar daarin heerscht bij ons de grootste overeenstemming ik praat ook nooit over niemand
dat had hij al lang kunnen doen zei constance die van vreeswijck in brussel een louis couperus de boeken der kleine zielen paar keeren bij zich aan huis had gehad hij excuzeerde zich ook verdedigde van der welcke zijn vriend
en die fatsoenlijk sprak en niet met zoo een vollen mond vol platte haagsche straattaal o het was verschrikkelijk en zij vreesde zoo dat addy ook daarvan iets zoû overnemen
en nu denkt hij hen te verteederen met hun kind dat zijn kind niet is wat doet er dat toe louis couperus de boeken der kleine zielen dat weten die oude menschen niet en zij zochten en wroetten het zand en schoten het kruisvuur af als een sport voor de thee's en soireé's in de societeit en op scheveningen
die met een tic zoo en die met een scheel oog zus die met haartjes uit zijn ooren en die met heel antipathieke handen ik weet niet of je me snapt maar dat alles bij elkaâr met china en transvaal en de sociale kwestie en altijd die zelfde dikke buik van dien me neer
de teedere blâren waren vol hoop omdat gisteren de zon had geschenen na regen aan een schoon gewasschen lucht en zij dachten dat openging hun leven van blad van aan takken en twijgen uitbladerend blad
en toch vond zij het niet prettig alles zoo zuinig te doen en het was dus een eeuwige strijd zoowel met haarzelve als met floortje die ook niet onder wilde doen voor emilie en aan geld het louis couperus de boeken der kleine zielen was maar dat harer ouders niet dacht
het rammelen van de warmoezierwagens daverende louis couperus de boeken der kleine zielen over de helklinkende straatkeien het snaterde door elkaâr en het was of de wind elk geluid op zichzelve zoo verhelderde en verijlde als woei er van elk geluid een omneveling weg om alleen te laten snetteren de rulle klinkende kern ervan langs de blinkende spiegelramen
kijk dat mensch daar wat een ellendig mensch haar beenen loopen scheef haar neus is lang en het doel waarheen ze zich begeeft door louis couperus de boeken der kleine zielen deze vieze winkelstraat is onzin je denkt dat ik dat niet weet maar ik weet het
adolfine maar dat is een straattoilet o ja natuurlijk op een diner kan je die niet aandoen ik hoû toch meer van dat straattoilet kom je niet even binnen neen ik ben maar in straattoilet beste constance en carolientje ook en daarbij ik zal je niet storen aan je heerendiner
vreemd toch die vrouwen dacht hij als ik alleen hier at eenvoudig-weg en als er die zelfde klippen waren geweest in ons gesprek constance was driemaal al uitgevaren en van der welcke had den wind van voren gekregen
maar beiden smulden zij iederen dag aan tafel beiden hadden zij dan tegenover elkaâr een blik van verstandhouding dat het zoo lekker was als genoten zij samen een vlijmenden wellust
neen niemand van mijn zusters zoû dat zoo kunnen doen met dat aardige gebaar zelf die portière opentrekken en zoo natuurlijk vragen om aan tafel te komen je zal zien zoo kan constance haar huis allergezelligst maken ook al zijn ze niet rijk en al zullen ze niet officieel gaan in de wereld zulke intieme dinertjes dat is juist het ware
wat ziet die constance er dodderig uit zoû je nu zeggen dat dat een vrouw was van twee-en-veertig ze lijkt op mama die heeft ook dat zachte gedistingeerde dien zelfden glimlach mama heeft zelfs die kuiltjes nog in de hoeken van den mond
zij volgde constance naar bertha's slaapkamer constance verwonderde zich over die bijna doodsche kalmte in dat groote huis dat zij de drie vier keeren die zij er geweest was niet anders gezien had dan vol beweging leven allerlei klein belang dat te zamen een drukkend bestaan maakte
en het was vreemd maar terwijl hij afkeurde voelde hij zijne liefde sterker als de liefde van een die sterker is toegaat tot een zwakkere mindere naarmate de eerste sterker zich voelt de andere zich toont zwakker naarmate in den eerste onbewust zich ontwikkelt de neiging te beschermen te steunen
van der welcke komt overmorgen zei je denkelijk wel louis couperus de boeken der kleine zielen nu dan doe hem dan wel mijn groeten en en wil je hem dan mijn kaartje geven dan is dat in orde
opdat hij sterk kon staan vooral tegenover den laster der nijdige menschen de oude man rookende rustig had rustig aangehoord maar blij te luisteren naar de vertellende stem van zijn zoon
zij begon zich al te wennen aan mondelinge lasteringen maar zulke geschreven voor ieder zichtbare louis couperus de boeken der kleine zielen gedrukte artikelen waren een ontsteltenis voor haar en met puilende oogen las zij en las zij over
paul zei constance ik heb je wel eens geestiger gehoord mijn lieve zuster ik word hier stomp de lijnen en kleuren wriemelen hier zoo leelijk voor mijn oogen dat ik heusch fyziek pijn lijd o god de gratie in ons moderne leven en de gratie op een soirée van
ja wat zoû hij van zijn ouders denken hij weet dat zijn moeder getrouwd is geweest voor ze met zijn vader trouwde maar wat weet hij verder wat denkt hij zoû hij ons al oordeelen mijn jongen zoû hij ons later veroordeelen
en mevrouw van lowe nu zag nog eens de moeder van henri aan alsof zij zeggen wilde als het mogelijk is veroordeel mijn kind niet te streng zooals ik henri niet te streng oordeel
weet dat de staffelaer haar gevonden heeft in de armen van van der welcke de oude dames fluisterden neen ja heusch hij is ook een gemeen sujet ja hij heeft een maîtresse in brussel waren ze er maar gebleven
verscheen de meid terwijl adolfine constance aan bleef kijken haar lippen al zwellende van het venijn der woorden die zij op ze voelde wellen ik heb gebeld om mevrouw uit te laten truitje zeide constance kalm
toen hij thuis echter addy zag verhelderde zijn gezicht dadelijk maar toen de jongen voor den eten wilde ravotten bedacht van der welcke of constance het wel goed zoû vinden dat hij van vreeswijck te dineeren had gevraagd voor overmorgen zij zetten zich aan tafel
mijn vaderlijk erfdeel houdt mijn bek open en ik vind mijn eigen misselijk met zoo een beetje geld meê te kapitalizeeren met de bourgeois maar het kan niet anders hoor ik had rijk moeten zijn heel rijk ik had op een bergtop een kasteel gezet in de reinheid van de alpen en ik had veel goeds gedaan aan de menschelijke ellende maar ik had ze niet willen zien om me heen
constance echter bleef kalm was een enkel ongelukkig woord van haar man voldoende hare zenuwen te doen trillen haar drift te doen zieden tegenover haar zuster nu bleef zij koel en koud omdat zij na den twist van hare jongens had afgerekend met adolfine haar als verloren als nooit weêrgevonden beschouwde
was karel niet haar broêr die met gerrit altijd gemengd was geweest in haar kinderherinneringen en was cateau niet zijne vrouw al had zij geen sympathiek gezicht met die groote ronde oogen waren zij niet leden van de louis couperus de boeken der kleine zielen familie naar welke zij zoo verlangd had
ik ben pas een keer bij je geweest in je huis dat is alles geen onhartelijkheid maar dat is omdat er geen tijd is ja bertha dat weet ik en ik neem het niet kwalijk en je hebt het druk gehad met de bruiloft
waren zijne verjaardagen de verjaringen van den dag waarop zij hem gebaard had haar eenig kind vergaan terwijl hij heel ver was te ver voor haar om hem te bereiken en hem te sluiten in hare armen
bleef met constance en addy in de voorkamer op den weg in de plassen hotste de regen op en neêr constance in dit huis voelde zich als een vreemde
mijn god hoe was het mogelijk dat adolfine zoo burgerlijk was geworden van wie had zij dat toch mama zoo fijn gedistingeerd papa haar arme vader zoo op end op een gentleman een aristocraat van ouden stempel toch misschien van de
dat ik bang word voor de kritiek uit den mond van mijn familie waar het mijzelf aangaat mijzelf op wie zooveel te kritizeeren is kom zusje zei gerrit goedmoedig onrustig nerveus strekkende zijn lange beenen
zoo schoot het vlug knerpend al vlijmender tot het als een vuurwerk schitterend en snerpend afging nu dàt zal de familie ook niet pleizierig vinden je hebt maar het gezicht van van naghel te zien en van de saetzema's
denkelijk had hij het aangeleerd omdat zonder hem zijn vader en zijne moeder zouden zwijgen als zij niet streden hij sprak over een paar huizen die zij gisteren hadden gezien hij sprak over het landschap voelde zich zoo vreemd eensklaps een hollandsche jongen en hij vermaakte zijne moeder hij amuzeerde haar als een kleine galante cavalier
bertha echter wilde niet spelen zei ronduit dat zij er geen hoofd naar had en terwijl zij constance eerst opzettelijk had ontweken scheen zij nu telkens als noodlottig haar te naderen onrustig niet kunnende blijven op hare plaats louis couperus de boeken der kleine zielen in de opwinding die zich weêr langzamerhand van de familieleden meester maakte
zij hield van dat leven en van heel jong meisje was het om haar geweest als een glans ook papa ademde in dat element van grootheid een man van groote staatkundige bekwaamheid als zij meende
zoodra hij weêr kans zag sprak hij voort schuin naast haar gaande en pratende aan haar oor telkens uitwijkende op de nauwe trottoirs van hoogstraat en veenestraat haar even verliezende omdat een paar stapvoetsche rijtuigen hen scheidden en haar weêr inhalende en hij was nooit den draad van zijne gedachte kwijt
tusschen hen beiden verhelderde het kind sterk nu in waarheid en zekerheid ook al had zich voor hem geopend venster na venster waardoor hij in de wereld blikte
de oude mevrouw was juist bekend om die moederlijke eigenschap dat zij gaarne alle hare kinderen om zich heen hield in een nauwen familie kring in den haag of louis couperus de boeken der kleine zielen dicht in de buurt
bent bang je te encanailleeren door de beleefdheid te hebben je te laten prezenteeren aan wat ooms en tantes van dijkerhof die je van je leven misschien geen driemaal weêr zal zien en jij paul waarom ben je zoo nijdig in je kritiek tegen wildvreemden die een taartje niet precies eten zooals jij fatsoenlijk vindt
in jàren had zij alleen het weldadige van liefde sympathie vriendschap gevoeld voor haar kind nu voelde zij voor hen allen door haar vloot weêr dat gevoel dat mama zoo sterk had eene warmte in zich die zij als jaren gemist had iets weeks en weldadigs van nu oud te kunnen worden
constance stil de deur gaat open wees niet bang ik zal niets meer zeggen adieu bertha en als het kan help me zij drukte hare hand bertha was zeer zenuwachtig terwijl constance wegging hoorde zij den knecht aanzeggen
zij wonen hier lief zeide mevrouw van der welcke en zenuwachtig keek zij rond louis couperus de boeken der kleine zielen ik ben zoo blij dat ik mijn kind terug heb zeide mevrouw van lowe er was heel veel tusschen haar te zeggen maar zij zeiden niets dan eenvoudige woorden voelend al het andere wel tusschen haar
een kwitantie van van der laan mevrouw louis couperus de boeken der kleine zielen marianne daar is mijn sleutelmandje betaal even zes enzestig gulden de twee studenten kwamen boven
en is er kaas voor papa vroeg hij de meid bracht de kaas hij sneed een stuk gruyère legde dat met boter en beschuit op een bord schonk een glas wijn
hij moest zich mengen in het gesprek nu met van vreeswijck en van der welcke prettig gestemd liet zich gaan in een spontane oprechtheid zeg eens vreeswijck wie vertelt toch louis couperus de boeken der kleine zielen dat wij ons aan het hof willen laten prezenteeren
en beiden proestten zij het uit over elkaâr addy niet kunnende uitlachen maar van louter dolheid de beenen opzettend bijna staande op zijn hoofd zoodat van der welcke met zijn hoofd laag viel achterover beroerde jongen ik lag net goed
en daar zij geen uitkomst zagen verzoenden zij zich met elkaâr en werd er in een maand niet over geld meer gesproken en bleef hun leven uiterlijk het officieele en solide en toch ietwat modern getinte hollandsche huishouden
eenmaal vergheven en vergheten soedah nou toch maar ik seg jou altijd hebben de menschen plezier om te korèk van tempo doeloe ik word misselijk als ik denk aan de menselijkgheid
en ze beweerde beslist dat ze je nooit zoû vragen op een van haar officieele diners nog meer nog meer nog meer wat wil je nog meer ik zeg het niet om je onaangenaam te zijn constance ik zeg het omdat ik van je hoû en je verdere teleurstellingen wil besparen
van wie had zij toch die economie vroeg mama van lowe zich wel eens af zij kon er eenvoudig niet bij bij al wat van naghel en bertha en de van ravens en hun wederzijdsche vrienden hadden gedaan
ik voel dat als een groot niet gecompliceerd en primitief gevoel als ik mijn koningin escorteer ik voel dat er voor mij is een land waar ik geboren ben waar ik uit ben gegroeid
en constance zag niet den haat van adolfine constance zag alleen hare zuster vier jaren jonger dan zij maar afgetobd door een druk moeilijk leven vol geldbeslommering vol last van veel eischende onaardige kinderen zonder hulp bij haar man van saetzema hoofdcommies aan het departement van justitie
ik zal addy zeker gaarne met liefde voorthelpen in de carrière die hij zich kiest weest daar verzekerd van maar constance dat wat je mij zoo onbewimpeld vraagt je te inviteeren
de oudste zoon nu uit indië verwacht met vrouw en twee kinderen twee jongens frans en henri al een paar jaren tegelijkertijd studeerende te leiden blijkbaar zonder veel plan nog om af te studeeren drie uitgaande meisjes van wie het tweede nu trouwen zoû een jongen nog van zestien en een meisje van veertien hun