AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
een dief gelijk sloop zij in haar eigen huis de trap op en wanneer een trede kraakte bleef zij staan angstig rondkijkend of geen mensch haar bespiedde toch was zij overtuigd dat niemand haar zien kon het loopmeisje kwam eerst over een uur fokke was uit en haar man nog in diepe rust
het diende hoofdzakelijk tot bergplaats van porselein glaswerk kleedingstukken linnen en andere huiselijke benoodigdheden die in een paar marcellus emants een drietal novellen hooge ouderwetsche kasten waren weggesloten maar het hoekje tusschen het venster en de gegrendelde zijdeur had bertha min of meer als boudoir ingericht
de zaak was dat wandelheem het aanzien dat hij aan zijn naam en zijn rentenierschap te danken had eenigermate had zien dalen toen hij de societeits leden bekend had gemaakt met zijn voornemen om de ledige kamers in zijn huis te verhuren indien hij er een fatsoenlijken goed betalenden huurder voor kon vinden
novellen hij aan het tegenovergestelde uiteinde van de tafel in een grooten manden stoel plaats en begon bedaard dikke rookwolken te ontwikkelen uit de lange pijp die de jongen hem aanbracht voorvaderlijk gebruik waaraan alleen de kolonel nog vasthield
ik hecht volstrekt niet aan de ongezondheid van het zitten onder de boomen en wandelheem blijkt mijn gevoelen te deelen want anders zou hij zijn vrouw er niet aan blootstellen niet waar perrin
eigenlijk had tonie noch aan frou frou noch aan den gracieux noch aan clair de lune eenige aandacht geschonken maar er was iets dat hem zeide welk oordeel werd verlangd en hij raadde dan ook zoo juist dat bertha van blijdschap in de handen klapte toen hij aan frou frou de voorkeur
ik zal er over denken en voegde er daarom bij in allen gevalle vertrek ik fokke was gewend beneden bij mevrouw wandelheem te ontbijten de luitenant vertoonde zich eerst veel later
ik ben niet bang voor de eenzaamheid en kan des noods ook alleen eten wanneer je misschien beloofd hebt met een servet over den arm achter de mooie mevrouw wandelheem aan tafel te bedienen wees in dat geval zoo goed mij te zeggen waar ik hier het best eten kan
bij het schemerlicht van twee petroleumlampen de overigen werden eerst opgestoken wanneer er een genoegzaam aantal leden tegenwoordig was of het biljart werd gebruikt nam hij de twee ineenloopende kamers nader in
zij houdt er van omdat ik er niet van houd antwoordde wandelheem voor zijn vrouw maar zij deed alsof zij hem niet hoorde en zeide vriendelijk burgemeester warmte gaat bij mij boven alles
stappen dreunden door het vertrek haastig rukte zij de deur open en voor haar stond upbergen met palet penseel en schilderstok in de hand zijn verwonderd mevrouw berokkende haar een laatste oogenblik van zwakte op den stoel dien hij met een snelle beweging van den muur nam zonk zij neer
onderschrift nog eenmaal jong van haar blond kopje naar de poezele handjes dwalend vond zijn schildersblik dat op het hoedje eenige marcellus emants een drietal novellen najaarsbloemen en groene takjes bijzonder goed zouden staan
nat en verkleumd worstelden de schilders zwijgend door het dikke zand voort zoodra zij den straatweg onder de voeten hadden konden zij een vluggeren tred aannemen die hun spoedig den kerktoren van het dorp boven het geboomte in het oog deed krijgen
zoodra het rijtuig stilhield sprong zij er luchtig uit zonder op den gedienstige te letten die haar zijn steun marcellus emants een drietal novellen aanbood upbergen volgde wandelheem met zijn stijf been werd door den beleefden tuinman geholpen die hem terstond herkende al was mijnheer in langen tijd niet op de plaats komen kijken
bijna lachend van jovialiteit voegde hij kamper toe ik wist niet dat je een enkel strikje op andermans grond voor zulk een strafbaar feit hieldt burgemeester kom laat de jongens begaan de een vangt lijsters de ander snip
huilend zullen zijn trawanten over de aarde heenjagen en zich legeren om de bruid dan zal elk die in het voorbijgieren zijn koude lippen op haar voorhoofd drukt haar een kleinood van het lijf rukken totdat zij naakt staat bevend van koude beschaamd en machteloos
wel deed fokke zijn best om hare zwarte marcellus emants een drietal novellen gedachten te verdrijven en vroeg hij zelfs fluisterend of zij verdriet had maar zij maakte zich met een kort antwoord van hem af stond op en gaf daardoor het teeken tot vertrekken
de praatgrage oude begon met het gezelschap een uitgewerkt relaas te geven van den lijdenden toestand van s landheers vrouw waarnaar wandelheem zich verplicht voelde onderzoek te doen en noodigde daarna het viertal uit maar eens overal rondtezien de
in den gang was het nog volkomen stil buiten verstoorde alleen het getjilp der vogels de landelijke rust haastig en gedruischloos kleedde hij zich aan sloop toen op de teenen den bovengang door en de trap af
met allen eerbied voor den invloed van mijnheer upbergen op zijn vriend hield hij het toch nog meer op de mooie oogen van mevrouw wandelheem ja hij verstoutte zich zelfs tonie den raad te geven op zijn hoede te zijn dat hij ook niet werd ingepakt
ontwaakt uit des levensdroom had zij hem thans herkend aan haar zijde zij riep hem toe dat haar hartstocht gestorven was en zij geen liefde meer begeerde maar hij achtte haar woorden niet
laat ons dan ook naar beneden gaan besloot de verontwaardigde schilder het past evenmin dat wij beluisteren als dat wij beluisterd worden daarbij komt dat het hier onaangenaam kil is
is u ongesteld mevrouw ach t heeft niets te beteekenen een kleine hartklopping door het snelle trappen klimmen tonie zag haar oplettend aan
u is ondeugend maar nu ben ik toch nieuwsgierig of mijnheer upbergen denzelfden smaak heeft als ik een schildersoog is zeker al heel moeilijk marcellus emants een drietal novellen te bevredigen u wil mij immers uw oordeel wel zeggen over mijn hoedjes mijnheer upbergen
zij waren minstens twintig minuten van huis verwijderd dun gekleed en niet van regenschermen voorzien stevig zette zij door eerst de hobbelige heigronden over toen door het dikke zand van het rijslag heen dat in den straatweg mondde
geen onderwerp had tonie op dit oogenblik onaangenamer kunnen zijn van nature in zich zelven gekeerd besprak hij ook met zijn beste vrienden nooit wat hem na aan het hart lag in bertha's mond was t of zijn liefde werd ontheiligd en toch gevoelde hij dat niets zulk een strenge opvatting rechtvaardigde
aan den hemel paarde zich het rozig waas der lente aan het lichtend zomerblauw terwijl op de platanen nog het vroolijke groen der jeugd lag en de lange warmte het frissche spurrietapijt met een dons van witte bloesems had bedekt
kijk toch eens naar buiten tonie de kaarsen flikkeren door het groen heen de beuk lijkt wel een kerstboom die nog niet geheel is aangestoken toen tonie het hoofd naar buiten stak zag hij inderdaad een paar gouden starren door het gebladerte heenflonkeren terwijl een donkere gloed langs de gepleisterde muur naar boven kroop tot dicht aan zijn venster
ik verlang niets liever waarde vriend om te schilderen en van de natuur te genieten ben ik hier gekomen met de menschen van het huis heb ik alleen in marcellus emants een drietal novellen zooverre te doen als ik hun de kamerhuur betaal op vrij wijn maak ik geen aanspraak
nogmaals las ieder een oogenblik door toen van zanten wederom opkeek met de woorden hoe maakt het toch uw vriend fokke hij is immers een vriend van u twee malen hebben wij hem hier gehad en over t algemeen is hij goed bevallen maar sedert dien tijd kregen wij hem niet weer te zien werkt hij zoo druk
wat haar bijzondere goedkeuring wegdroeg was het koepeldak dat zich boven hunne hoofden tot een blauwen hemel welfde waarin een kring van mollige engeltjes bloemen strooiend rondzweefden terwijl in het midden als door cherubijnen gedragen een kroontje van saksisch porselein naar beneden hing dat met een wolk van fijn gaas was omgeven
toen tonie met wandelheem alleen was gebleven noodigde deze hem uit een flesch wijn te drinken wandelheem was een der weinigen die alle zaterdag avonden wijn dronk tot groote ergernis van den kolonel die beweerde dat bertha dien middag zeker geen vleesch te marcellus emants een drietal novellen eten kreeg
van de heldere smaragden die haar als jonge moeder sierden had zij er meerderen bewaard en die reeg zij nu samen tot een snoer dat driemalen haar hals omslingerde in haar ooren hing zij een turkoois en een saffier de een melkblauw als de hemel van haar lentemorgen dieper getint de ander aan het ernstig azuur van haar middaggloed gelijk
behalve de velen die hem de hand marcellus emants een drietal novellen hadden gedrukt en wier namen hij voor t meerendeel weer vergeten was had hij zich in t bijzonder onderhouden met den gepensioneerden kolonel suter en den wethouder van zanten
zoo ga jij weer naar mevrouw wandelheem vrijheid blijheid mijn waarde het spijt mij dat je onder zulk een invloed bent gekomen en ik raad je aan voorzichtig te wezen meer kan ik niet doen je weet hoe ik over die zaak denk
hij hoorde haar in en uitgaan kon zelfs haar zuchten onderscheiden en was altijd dadelijk bij de hand wanneer zij voor t een of ander hulp noodig had bovendien had hij upbergen het beste licht willen geven en daarom een kamer aan den overkant op het noorden voor hem gevraagd
van tonie's overleden moeder die fokke haar als een zeer talentvolle vrouw beschreven had kwam zij zonder overgang op de oorzaken van regen en wind tonie beijverde zich haar te woord te staan
neen lieve mevrouw dat kan ik niet dulden u heeft gasten die uw gezelschap natuurlijk niet willen missen terwijl ik immers als huisvriend mij het recht mag aanmatigen tonie naar boven te geleiden ik weet waar licht te vinden is ik zal zorgen dat hij zijn voemarcellus emants een drietal novellen ten veegt en het koffertje zullen wij samen naar boven dragen zonder de trap te beschadigen wees gerust
tonie had zich juist verweten dat hij dwaas genoeg was gemarcellus emants een drietal novellen weest haar in die hoedenquaestie naar den mond te praten als jij mijn waarde zoo ging hij voort haar en je zelven wat minder door je romantische kunstenaarsbril bekeekt zou je inzien dat ik niet te stug en jij daarentegen veel te lieftallig bent
wil u niet een oogenblik plaatsnemen mijnheer upbergen vroeg bertha met een zekere schuchterheid die haar allerliefst stond maar die de burgemeester ongewoon vond mijnheer verlangt zeker eerst zijn kamer te zien je moest mijnheer den weg wijzen
ijverig werkten onze schilders door met weinige juiste trekken vestigden zij de snel wisselenden effecten op het papier terwijl hun oog onwillekeurig het karakter van het landschap en de stemming van den dag zoodanig in zich opnam dat het hun naderhand mogelijk zou zijn te huis de studiën tot schilderijen te voltooien
verscheen het kleine wipneusje dat fokke zoo bekoorde aan de deur van de achterkamer de helder blauwe oogen richtten zich vorschend op tonie en bertha vroeg vergunning om te mogen toeluisteren
integendeel zij is t juist die mij hierheen gezonden heeft morgen gaan wij naar nijmegen waar wandelheem een dokter wil raadplegen omdat hij zich verbeeldt dat zijn gehoor achteruit gaat er is nog een plaats in het rijtuig over die ik gemachtigd ben je aantebieden
en ergerde hij zich aan de dubbelzinnige belangstelling welke de leden in de kleinste bijzonderheden van elkanders leven en huishouding stelden maar welke andere toevlucht bleef hem over wanneer de beukeboom de eenzaamheid op zijn kamer ondragelijk maakte terwijl fokke hem zijn gezelschap onthield
voor u iets te doen mevrouw is nooit een opoffering bovendien kan ik oogenblikkelijk gaan u weet voor tien uur werk ik nooit dit was juist wat bertha verlangde zij gaf hem nu hare instructie's voor het allerlaatste huis van het dorp en noodigde hem uit zich vooral niet te overhaasten zij kon wachten
daar rolde eensklaps een lange donderslag over hunne hoofden heen de eerste toon van het machtig requiem waarmee de natuur afscheid nam van den zomer en tot den dood zich voorbereidde aanstonds pakten de schilders hunne gereedschappen bijeen en namen zij den terugtocht aan
de fluweelen hoed werd voorzichtig ter zijde gelegd en een zalmkleurige vilten er voor in plaats genomen die van voren met een glimmenden kever was versierd waarachter een groene papegaaievleugel schuin omhoog
met moeite haar vaart intoomend om niet voorover tetuimelen en beneden de boomen te kunnen ontwijken de dorre bladeren dwarrelden achter haar op zoodra zij den denneboom bereikt had liepen de schilders haar na met niet minderen spoed
een zonderlinge verlegenheid overviel tonie zoodra hij naast haar zat hij wilde van haar wegschuiven maar durfde niet zonder optezien sprak zij hem toe u heeft in het voorjaar een zwaar verlies geleden
mijn hemel wat is u nat riep bertha uit toen zij tonie zijn glas overreikte wij zullen de jassen bij het vuur moeten drogen wil u de goedheid hebben straks uw jas buiten te hangen mijnheer upbergen
was de pijnboom reeds in zijn somber wintergewaad gehuld en gloeide zijn kronkelige stam als in het rossig schijnsel van den vroegen winteravond roodbruin mijmerde de kastanjeboom naast den zilveren geelgevlekten berk donkergroen goud stralend uit de verdorrende marcellus emants een drietal novellen bladspitsen de beuk bij den karmozijnen amerikaanschen eik
beiden hijgden van inspanning en drift toen zij bijkwam lachte zij hem weder toe de oogen schitterend van dartelheid overmoedig als het renpaard dat trappelt van ongeduld om zijn krachten te meten
zij nam niet eens den schijn aan van naar hem te luisteren midden in zijn verheerlijking van een zilveren kleurengamma viel zij hem in de rede met de woorden daar heb ik vergeten wol te koopen
eensklaps hielden zij stil en legde bertha het speeltuig naast zich op de sofa neer daarna sprong zij op en ging vlak voor tonie staan de armen naar beneden gestrekt de vingers krampachtig gekruist
eindelijk had ook deze den koepel bereikt waar hij terstond op een bank neerviel goedig lachend een grootvader gelijk die vergeefsche pogingen heeft gedaan om zijn dartel kleinkind in haar sprongen te volgen
met een zwijgende buiging voor mevrouw wandelheem liep tonie de trap op maar fokke volgde en hield hem boven staande je bent toch niet boos tonie marcellus emants een drietal novellen wel neen kerel
coquet nest dacht tonie maar er was toch iets dat hem aantrok in die coquetterie den gracieux heeft u gezien ging zij voort nu clair de
nu moeten wij krijgertje spelen ik loop vooruit tot aan dien eersten denneboom beneden volgt mij zoodra ik daar ben en dan zullen wij zien wie mij krijgt opgepast zonder een antwoord aftewachten snelde zij met een zenuwachtigen gil het pad af vlug als een hinde
als u mij mede hebben wil niets liever dan dat mevrouw waarom niet hernam zij tamelijk koel maar wees dan zoo goed aan uw vriend te vragen of hij ook met ons gaat
lange zijden haren streelden hem de lippen en machteloos hing zij in zijn arm dronken van den woesten zwaai door de lucht en van het jagend bloed dat haar brein
wat zal ik u zeggen ieder heeft zoo zijn manier om geld te maken deze toespeling op den smokkelhandel waardoor van zanten volgens de publieke opinie rijk geworden was ontging niemand het bloed steeg den getroffene naar het gelaat maar hij beheerschte zich en zeide kalm accoord
vuurrood met zwoegenden boezem het hoofd in den nek geworpen zag zij tonie haar volgen en toen hij onder het opklimmen omhoog keek trof hem een zegevierende blik
toen de burgemeester haar met een innemenden glimlach voor het vriendelijk onthaal dankte viel het upbergen op dat zij onvergelijkelijk mooie handjes had kamper wist het reeds en hield haar blanke vingers zoo lang mogelijk in de zijnen terwijl zijn duim zacht over het fluweelen vel
eens ontwaarde hij aan het andere eind van den donkeren gang waar nog steeds zijn droomerig starende oogen heen gericht bleven een bleek schijnsel stemmen weerklonken in het voorhuis de schilders waren aangekomen terstond sprong bertha op om den nieuwen huurder te gemoet te gaan toen een mannestem uit den gang riep
terwijl zij hun naakte armen spookachtig ten hemel hieven als smeekten zij genade voor de nijpende wintermarcellus emants een drietal novellen kou die hun tot in het merg doordringen zou waren de grijze paden en het groene grastapijt gemarmerd met de duizenden bladeren die de storm hun had ontrukt en op den bodem
boven de grauwe bed deken kwam zijn donker hoofd als een holofernes tronie op het witte kussensloop uit even openden zich de zwarte oogen tegen het kaarslicht en goediger dan ooit keken zij tonie aan t is een lief vrouwtje fluisterde hij en sliep weer in den slaap des gerechten
fokke volgde beladen met een karaf water een suikerpot een flesch wijn en een flesch cognac zoodra wandelheem en perrin hun grog hadden bereid en fokke vergunning had gekregen namens de gastvrouw zijn vriend den burgemeester en zich zelven van wijn te voorzien
een oogenblik zag zij hem aldus zwijgend aan ook hij sprak geen woord men hoorde alleen het kraken van haar kleine vingers toen zeide zij met een stem die van aandoening trilde
natuurlijk hernam tonie op koelen toon als ware hij eensklaps ontnuchterd uit zijn roes van natuurgenot ik zou zulk een verzuim niet op mijn geweten willen hebben bekommer je dus niet om mij ik heb boeken tot straks
en weet je wat hij er bij heeft gevoegd vervolgde marcellus emants een drietal novellen zij als de heeren er ook heen gaan kunnen wij twee plaatsen in het rijtuig aanbieden mochten zij iets vroeger willen afrijden dan zal ik hun het prachtige goed betuwzicht laten kijken wij hebben een permissie om op de plaats te wandelen zou je mee willen gaan
van zijn kant bepaalde hij zich tot twee koele buigingen een tegenover bertha de andere voor de drie overigen bestemd fokke drukte onder het voorstellen allen de hand en ging toen naast den griffier zitten aan wien hij zijn bewondering voor den zeldzaam schoonen najaarsavond te kennen gaf
tonie keerde dus naar de societeit terug en vond werkelijk het lokaal ledig de dikke rook die een drietal uren geleden de twee kamers had gevuld was opgetrokken maar de sterke jeneverlucht hing er nog immer
dat is juist wat ik hebben moet riep fokke uit terwijl hij met haastige schreden de laan binnenging zoodra bertha hem zag wegsnellen scheen haar iets intevallen zij fluisterde tonie een kom mee in het oor en liep haastig door
zette upbergen die tegenover bertha zat het gesprek voort dat hij met den luitenant had aangevangen het liep over de toekomstige tramway lijn welke het dorp met arnhem zou verbinden
en wat zullen wij van avond doen riep tonie uit toen de jongen die hen bediend had de tafel begon aftenemen ja ik weet niet wat jij doet maar aangezien mevrouw wandelheem voor het eten de verschikkingen niet geheel klaar heeft gekregen die
hij er bijgevoegd jou meisje was toch ook geen model maar hij zweeg nog bijtijds zijn goed hart verbood hem zijn vriend een pijnlijk oogenblik te bezorgen
van zanten vereerde hij zonder hem aantezien met een genadigen hoofdknik maar de kolonel geen dupe van deze beleefdheid bestelde een haltje cognac grog met een schilletje en kwam naast tonie zitten wien hij in het oor bromde ik ruik
tegen twee uur werd fokke onrustig hij begon uitterekenen in hoeveel tijd zij terug konden loopen klaagde over vermoeidheid van de oogen en bekende eindelijk ronduit dat hij t niet over zich verkrijgen kon mevrouw wandelheem den geheelen dag alleen te laten nadat hij zoovele weken lang haar in alles had bijgestaan
hij een schrede verder af geweest bertha zou met een onaangenaam voetbad haar gril hebben betaald thans was hij t zelf wiens linkervoet van het gras gleed en een oogenblik diep in het slijk verzonk
en tonie wierpen elkander een onderzoekenden blik toe blijkbaar had fokke beider nieuwsgierigheid gaandegemaakt in het halfdonker scheen het den nieuw aangekomene te ontgaan dat mevrouw wandelheem een beweging maakte alsof zij hem de hand wilde toesteken maar zich plotseling
hij zijn vriend voorkwam of een vraag beantwoorden kon waarop de ander geen bescheid wist lachte bertha luid en dreef zij zelfs uit tergenden overmoed den spot met fokke's goedigheid
hij was bedrogen en daarvan droeg hij nu de gevolgen bertha's moeder had niet alleen den schijn aangenomen van zeer rijk te zijn maar hem zelfs verzekerd dat haar dochter eenmaal een aardig inkomen zou hebben bij haar sterven had hij bemerkt dat het niet de helft bedroeg van hetgeen hij zich had voorgesteld
marcellus emants een drietal novellen een goede les die wij daar krijgen burgemeester wij zijn erg onbeleefd geweest door over onderwerpen te spreken welke mevrouw natuurlijk geen belang kunnen inboezemen
bertha stapte het eerst den tentwagen in zij vond het doordringend koud fokke die volgde nam aan den overkant plaats en wandelheem naast haar omdat hij niet tegen achteruitrijden kon
tegen half een uur hield het rijtuig voor wandelmarcellus emants een drietal novellen heems woning stil een koude noordenwind had den regen doen ophouden en groote blauwe openingen in het grauwe gordijn geblazen dat boven de geldersche dreven hing uitgespannen
en terwijl hij zoo sprekend het venster sloot kon hij een rilling niet weerhouden marcellus emants een drietal novellen beneden vonden zij de beide gasten nog aanwezig bertha had het theeservies weggezet en was juist heengegaan om wijn te halen
met een nijdigen ruk ontnam zij hem haar hoed dien hij in de hand had gehouden natuurlijk niet zonder nadeelige gevolgen voor de grijze struisveder trok de bloemen er driftig af en sloeg den kortsten weg in naar huis
die zich bij het openen der hand tot vier kuiltjes verdiepte bij het sluiten glad om de fijne knokkels boog intusschen dwaalde bertha's blik meermalen met een vorschende uitdrukking naar upbergen heen en gaf zij verwarde antwoorden wanneer fokke het woord tot haar richtte
maar u oordeelt toch ik ben overtuigd dat op de societeit iedereen het heeft toegegeven dat ik een wispelturige vrouw ben zonder hart die slechts behoefte heeft aan afwisseling en heden door den een morgen door den ander aangebeden worden wil
de achterste de grootste waarin geen kleed lag en de naakte witte muren behalve met een keuenrek en opschrijfbord alleen met de portretten van den koning en zijne gemalin waren versierd heette de speelkamer omdat zij het groote biljart en eenige wrakke speeltafeltjes bevatte die bijna uitsluitend op zaterdagavonden werden gebruikt
wij begrepen elkander en dat was ons voldoende het oordeel van een anderen man had voor haar even weinig waarde als voor mij dat van een andere vrouw doch welk belang kan dit alles voor u hebben die haar nooit heeft gezien laat de dooden rusten en spreken wij over iets anders
ondertusschen waren er meerdere leden binnengekomen waaronder de burgemeester en de griffier de lampen werden opgestoken de biljartballen tikten eentonig door het gegons der stemmen heen en dirk uit zijn dommeling ontwaakt slofte heen en weer door den blauwen walm die in lange strepen halverwege tusschen tafel en zoldering zweefde
doodsbang dat zij het gehoord zou hebben stak fokke haastig licht aan om te zien of er niets gebroken was gelukkig was alles heel gebleven en verscheen bertha niet om den onhandige te
het werd tonie onaangenaam te moede bij dezen loop van het gesprek hij deed nogmaals een poging om een nieuw onderwerp aantegeven en vroeg wandelheem die weer in een courant keek of hij nieuws gevonden had nieuws niet maar het staat er in van dien deventerschen ritmeester
dat is de griffier een uil maar een goedhartig kereltje natuurlijk is hij een vereerder van mevrouw wandelheem er is niemand die aan haar betoovering ontkomt en toch is zij niet
ik ben mevrouw wandelheem voor haar goede bedoelingen dankbaar antwoordde tonie zoo droog dat het zelfs den luitenant trof die onder het opstaan hem toevoegde het schijnt u niet te bevallen door een vrouw beschermd te worden je hebt gelijk mijnheer de schilder houd de vrouwen op een afstand
en cas marcellus emants een drietal novellen werden immer sneller en onzekerder alsof hij zich tot taak had gesteld de onzichtbare grillige figuren te onthouden die op den vloer werden getrokken volgde tonie's blik ze na
hij behoeft echter niet te denken dat hij nu een recht verkregen heeft om op zijn beurt bediend te worden maar daaraan denkt die goede fokke niet ik verhuur geen kamers met bediening door mijn vrouw
met haar kleinen vinger volgde zij den rijn de straatwegen zelfs de smalle slooten noemde de woningen op waarachter zij verdwenen de plaatsen die zij doorsneden teekende in het verdorrend geboomte de grenzen van betuwzicht af wees diep in den gezichteinder waar de bruine heide de kale akkers begrensde
in stede van hun ondoorzichtig groen kleed vertoonden de bosschen lange reeksen van naakte stammen grijze diep gegroefde eiken met zilvergroen mos bedekt glimmend witte berken met afschilferende schors en zware bruingroene beuken gelijk kerkzuilen opstijgende uit den grond
drietal novellen ach ontken het niet meent u misschien dat ik niet weet wat zij achter mijn rug vertellen al die buigende vleiers die zoo streng zijn in de beoordeeling eener vrouw en zoo toegevend wanneer het een man geldt
dat er een duel was gevolgd en dat de officier den echtgenoot dood had geschoten dat zit er op hernam wandelheem een duel is onzin wanneer bij mij een dief inbreekt schiet ik hem neer als hij ongewapend is
in den gang stonden een drietal koperen blakers op een eikenhout geschilderd tafeltje mevrouw wandelheem heeft je nog geen handigheid geleerd zeide upbergen toen zijn vriend naar lucifers zoekende een der blakers afstootte die rinkelend over de steenen rolde
tot eenig antwoord herhaalde zij wandelheem's wat kan t mij schelen en bootste daarbij zijn eigenaardigen luien minachtenden toon zoo treffend na dat de beide heeren zich van lachen niet konden onthouden
is waarlijk al te goed mevrouw je moet weten burgemeester dat ik mij haast als een oudere zuster van de heeren beschouw die voor hen zorgen moet mijnheer upbergen ken ik nog zoo weinig maar fokke heeft heusch wel een zorgende vrouw noodig
spek gromde de kolonel aan de overzijde hard genoeg om door den luitenant te worden verstaan deze ergerde zich evenwel meer aan den ex hotelhouder dan aan den ouden suter
ware de dag niet reeds zoover gevorderd geweest hij marcellus emants een drietal novellen zou ongetwijfeld naar palet en penseel hebben gegrepen om een der landschappen die hem voor oogen zweefden en waarvoor hij in gedachten de terrasiena en okertinten reeds getemperd had met weinige penseelstreken op zijn schetspapier te vestigen
niet dat hij zijn vriend een onderscheiding misgunde maar hij kon zich niet voorstellen dat een vrouw van eenig karakter in fokke's zoetsappige bewondering behagen scheppen kon een laatste zweem van wantrouwen deed hem vragen of hij geen anderen rechten in den weg kwam maar toen zij naïef verwonderd antwoordde
ondertusschen vervolgt kamper mevrouw wandelheem met zijn laffe aardigheden en dubbelzinnige complimentjes luister maar beneden klonk het nu duidelijk
zij kennen natuurlijk precies de behoeften en de plichten van een vrouwenhart en elk dier braven heeft door zijn vlekkelooze deugd het recht verworven den eersten steen op mij te werpen bedrogen is hun vriend wandelheem bedrogen door mijn moeder bedrogen door mij dat hebben zij allen dat heeft hij zelf u moeten zeggen
kamper gaf deze woorden met stemverheffing uitgesproken bepaaldelijk met het oog op upbergen ten beste maar deze luisterde niet toe wandelheem had hem naar zijn leven gevraagd en gedeeltelijk daarom gedeeltelijk uit reactie tegen fokke's meening werd hij meer en meer voor den man ingenomen
terwijl tonie de ijzeren pen in den grond bevestigde had zij de deur reeds geopend en was het achtkante huisje binnengegaan fokke mocht het aanzien dat zijn vriend haar volgde en beiden uit het gezicht verdwenen
waarom spreekt zij ook juist daarover klonk het in zijn binnenste maar tegelijkertijd begreep hij dat dit niet de ware oorzaak van zijn hardvochtigheid kon zijn zonder recht te beseffen wat hij wilde antwoordde hij
zoodra fokke hem bemerkte sprong hij op mijn hemel tonie waar ben je toch den heelen morgen geweest ik heb je eerst gewacht toen gezocht eindelijk in het dorp naar je gevraagd maar nergens was een spoor van je te ontdekken
doet er niet toe een halve minuut is ook al te lang maak mij niet zenuwachtig ik wil gehoorzaamd worden en daar is t mee uit
had daarom bij herhaling de verzekering gegeven dat hij fokke alleen uit vriendschap opnam en om aan dit verhaal klem bijtezetten had hij de beide schilders als goede kennissen in de societeit geintroduceerd waar zij dientengevolge met groote voorkomendheid werden ontvangen
zij een aanhoudenden noordwesten wind werden de regenwolken voorbijgejaagd voordat zij haar inhoud op de aarde konden uitstorten en genoten onze schilders nog van menige wolkschaduw die hun penseel met vlugge streek wist te volgen en vasttehouden te huis
op het bovenportaal legde hij uit waarom zij niet naast elkander zouden wonen wandelheem en zijne vrouw hadden hun slaapkamer aan den voorkant op het zuiden daaraan grensde een klein vertrek waarin hij tonie een kijkje kon vergunnen
je zegt dat alsof het je verwondert dat mijn vrouw begrijpt wat zij doen en laten moet de hemel beware mij drik een halfje voor den schrik
neen mijnheer upbergen ik sta er op dat wij naar binnen gaan als u eens ziek werd zou het mooie najaar voorbijgaan zonder dat u iets had gewerkt terwijl uw vriend natuurlijk eveneens te huis zou moeten blijven om u optepassen dat alles mag niet gebeuren
kwam hem de vraag op de lippen of er dan geen baantje te vinden ware geweest waardoor hij zijn vrouw dat keukenwerk althans had kunnen verlichten maar zijn vooroordeel tegen bertha fluisterde hem tot antwoord in dat de man immers zijn pensioen had verdiend en stellig reeds een ritmeesters tractement zou hebben indien hij geen stijf been had behouden
lang had de natuur hem afgewezen den machtigen heerscher die het eerst aanzoek had gedaan om haar hart maar nooit was hij van haar zijde geweken zij had hem vergeten toen zij zich in de armen stortte van haar eerste warme liefde zij was hem blijven vergeten toen haar liefde dood en haar schoot in vruchtbaarheid zwellende was
nauwelijks had fokke de voordeur achter zich toegetrokken of bertha ging de trap op een diepe blos die terstond voor een gemarmerde zenuwachtig bleeke tint plaatsmaakte vloog over haar gelaat
over de heuvelen zwierden of als draaiende zuilen omhoog stegen terwijl de scherpe kristallen den wandelaar door het gezicht sneden en de oogen verb lindden het was een woest bachanaal waarin de natuur haar laatste wellusttranen zich met geweld uit de oogen perste de laatste bloesems van haar stervende leden rukte
u is een kenner riep zij schalks uit wie weet of ik u niet nog eens weer om raad kom vragen t was of die mogelijkheid tonie schrikken deed eensklaps sprong hij op dankte mevrouw wandelheem met weinig woorden voor haar vriendelijkheid en verliet het vertrek
nog een oogenblik hield bertha zich bezig met het bewonderen van haar hoeden op tonie's oordeel scheen zij veel prijs te stellen hetgeen kamper ergerde zoodat hij de bijtende vraag niet weerhouden kon of de keuze van haar man zoo merkwaardig met het oordeel van den schilder overeenstemde dat zij meende met het gevoelen van den laatste te kunnen volstaan
te zwak reeds om ver te kunnen gaan wilde zij het geliefkoosd plekje niet verlaten dat door een breede watervlakte gescheiden was van de wereld waarin haar jaloezie van lijdende vrouw den beminden man vreesde te verliezen
de lente had hem rijke beloften gedaan en de zomer had ze wreed geschonden gij beloofdet niets maar gij kust hem op het voorhoofd en zijn krachten herleven gij lacht hem m de oogen en zijn levenslust ontwaakt weer
hij genoot het heerlijk tafereel in het vroege morgenuur was er niets dat zijn genot verstoorde rust lag op de velden en op de bosschen van den hemel daalde louter vrede neer een zacht getjilp trilde nauw hoorbaar door de lucht en het verre gedruisch van een ontwakende wereld verhoogde slechts de kalmte van den
tegen hare in t oog loopende koele verhouding tot den anderen commensaal hij werd dus genoodigd wijl de omstandigheden deze beleefdheid geboden een dergelijke eer gevoelde hij zich niet genoopt aantenemen
weet niet hoe slordig hij is o die schilders t is ongelooflijk en altijd heeft hij wat te verstellen dan is t een knoopje aan een handschoen hij trekt nooit handschoenen aan dan is t een strikje in een das elk oogenblik iets anders hè mevrouw
heb je een gezicht getrokken alsof al het wereldsche onrecht op jou hoofd alleen was neergekomen de eerste huurder was nauwelijks in huis of je gebruikte den man als bood schaplooper en nu zie je al met nieuwsgierigheid naar den tweeden uit
de blauwachtig roode en dofgroene boerenkoolen stonden er in lange rijen aaneengeschaard en tusschen de geschoren heggen legden de kroten lange roode strepen als van donker geronnen bloed
dat je verliefd bent op elk lief meisje en mooi vrouwtje dat je tegenkomt weet ik maar ditmaal ben je verder gegaan dan ooit en daarvan geef ik haar de schuld indien zij behoefte heeft aan aanbidding zooals jij dat noemt dan kan zij haar man daarom vragen en zoo deze weigert zal zij t er wel naar gemaakt hebben
evenwel waar het een vrouw geldt falen dikwijls de zekerste redeneeringen toen bertha bemerkte dat tonie in een schuine richting naar den oever stuurde welke den achtersteven ten slotte zeer dicht bij den kant brengen moest wachtte zij het oogenblik af dat hij opstond om eveneens opterijzen op het zitbankje te stappen en haar sprong te nemen naar den wal
de vergunning gevraagd en verkregen hebbende deze versiering te mogen aanbrengen verwijderde hij zich al zoekende terwijl hij het luchtig hoofddeksel op de uitgestoken vingers van zijn linkerhand in evenwicht hield
de ongelukkige wedrenner bleek van inspanning weer op zijn bank neerzonk kwam zij spoedig bij en mompelde arme sukkel laat hem den volgenden keer voorgaan voegde zij er tegen upbergen bij
het bewustzijn van een dwaas figuur te hebben gemaakt verstikte elk gevoel van erkentelijkheid in haar gemoed dat het juist fokke geweest was die haar voor grootere ongeriefelijkheden had bewaard marcellus emants een drietal novellen deed haar tegenover tonie dubbel onaangenaam aan
de schilders verlieten te zamen het vertrek boven gekomen ging fokke de kamer van zijn vriend binnen deed de deur achter zich toe en wierp hem met zenuwachtige haast de volgende woorden in het aangezicht
van harte stemde zij in en fokke vond haar bekoorlijker dan ooit daar zij echter bemerkte dat noch de schilder noch de burgemeester aanstalten tot vertrekken maakten vroeg zij marcellus emants een drietal novellen vergunning hare huiselijke werkzaamheden te mogen hervatten
zoodra zij het bosch achter den rug hadden verving een glimlach den wreveligen trek om bertha's lippen bij een hooggele dalia hield zij stil plukte de bloem af en hechtte haar vast op fokke's borst
overal waar ik kom wordt over je gesproken en altijd op denzelfden toon van medelijdende ironie zelfs wandelheem heeft je hofmakerij opgelet en lacht er
toen het middagmaal in den vergulden ploeg was afgeloopen bleven de beide vrienden nog een oogenblik zitten praten onder het opsteken eener sigaar vertelde tonie dat wandelheem hem in de societeit de harmonie had gebracht en aan verschillende leden voorgesteld het lokaal was hem tegengevallen maar de menschen waren allervoorkomendst geweest
eindelijk liet hij hem tot dicht bij bertha naderen voordat hij zijn hoed marcellus emants een drietal novellen in de hoogte wierp bewust van zijn kracht en vlugheid dan sprong hij als een tijger naar beneden voelde niet meer dat zijn voet den grond beroerde stoof fokke voorbij met een dolzinnige vaart waarover hij het bedwang volkomen verloren had en hief bertha in zijn arm op
tonie lachte hem uit maar gaf toe vergezelde hem naar rosorum en begaf zich van daar naar de harmonie ettelijke dagen gingen op deze wijze voorbij wel begonnen de dagelijksche societeits praatjes tonie te vervelen
hem was de morgen en al het genot dat hij beloofde hem was de natuur in haar rijken najaarsdos o herfst tijd van kleuren boven alle jaargetijden had hij u lief
fokke hield niet lang aan den volgenden avond bij zijn terugkeer deelde hij tonie mede dat de dokter geen spoor van ongesteldheid in wandelheem's gehoororgaan had kunnen ontdekken en repte verder geen woord over den tocht
riep bertha uit met een kort en snel schouderophalen dat aan het mengsel van minachting en verbazing door haar toon uitgedrukt een eigenaardige kracht bijzette na een blik op den bloemenzoekenden schilder te hebben geworpen die langzaam naderde voegde zij
zoo laat hij je nu al in den steek als je met mij mede wilt gaan zal ik je op de societeit introduceren en je in kennis brengen met eenige heeren gaarne
fokke was al verdwenen de verliefde gedienstigheid van zijn vriend was ditmaal niet in staat upbergen lang te ontstemmen hij haalde even met een medelijdenden glimlach de schouders op en dacht toen weer aan zijn landschappen
evenwel na een lange uitweiding over zijn richting in de kunst was t hem eensklaps of er een kille ademtocht uit den beukeboom neerdaalde hij huiverde bertha bemerkte het en zeide mij dunkt wij moesten naar binnen gaan mijnheer upbergen krijgt het koud
luister dat is zijn geluid heb je ooit nurkiger toonloozer stem gehoord als luitenant van de cavalerie heeft hij bij de groote manoeuvres zijn been gebroken door een val van het paard
en tegen den gloeienden morgenhemel de rookende stad in fijn grijze dampen gehuld het meest echter trok het ernstig bijna eentoonig heigezicht hem aan
het leven moest duf en zwaar zijn in die benedenkamer met haar zwart groene luiken staarde zij hem thans niet minder somber aan dan den vorigen avond met haar donkere ruiten in dofgroene kozijnen gevat hij wilde weg naar buiten alleen zijn met de natuur ontwaken uit een zwaren slaap vol bange droomen
ik ben mij niet bewust u ooit eenigen grond voor dergelijke gedachten gegeven te hebben maar marcellus emants een drietal novellen t is te koud om lang te blijven zitten riep fokke die nu recht op hen aankwam zoo spoedig mogelijk voleindde zij fluisterend
upbergen zoover mogelijk van haar verwijderd zich uitsluitend met den luitenant of den burgemeester onderhoudend het gesprek vlotte echter niet meer en bertha's vroolijkheid die haar in het begin van den avond zoo menig schertsend woord op de lippen had gebracht
die dat beweren kennen haar niet want zij is een engel van reinheid en t is haar man zelf die den burgemeester aanhaalt die onverschillige kwelgeest zegt altijd wat kan t mij schelen hij doet het om haar te sarren wel overtuigd dat hij niet ongerust behoeft te zijn
de weinige keeren dat tonie te huis gebleven was had hij op zijn kamer al werkende een klein ontbijt genuttigd de effen grauwe regenmorgen welke op de donderbui volgde hield hem wederom in het kamertje achter den beukeboom gevangen het was er nu lichter en vroolijker geworden want de wind had duchtig in het gebladerte
spek bromde de kolonel in de keuken werkt hij bij mevrouw wandelheem de wethouder lachte dat hij aan het hoesten raakte en een half glas beijersch bestellen moest om tot bedaren te kunnen komen
mevrouw ik hoop dat u t mij niet kwalijk nemen zal wanneer ik dit niet doe mij zal t aangenaam zijn indien tonie van de partij is maar toen ik hem de vorige maal uw uitnoodiging overbracht heeft hij op zulk een vreemde manier zich van de zaak afgemaakt dat ik niet gaarne voor den tweeden keer een dergelijk antwoord van hem ontvangen zou
een kreet van schrik kon fokke niet bedwingen met één wijden stap van zijn lange beenen stond hij op den kant strekte juist bij tijds de armen uit greep haar aan en verlengde met een ruk den te korten sprong tot op het gras dat den vijver
toen haalde hij diep adem dat het bloed hem de aderen zwellen en de wangen gloeien deed richtte het fiere hoofd uitdagend omhoog en wierp een blik in het rond
bertha schrok op t hooren van haar naam en kleurde een weinig terwijl zij antwoordde vergeef mij burgemeester dat ik een oogenblik met mijn gedachten was afgedwaald mijn zwak hoofd kon uw diepzinnige redeneeringen niet volgen
nauwelijks had hij het boek opengeslagen of in den tuin klonken stemmen hij meende eerst fokke's geluid te herkennen maar bemerkte weldra dat het wanmarcellus emants een drietal novellen delheem was die met zijn vrouw sprak
de panden van zijn donker grijze jas in de maat achter hem aan golvend en de magere beenen spartelend van machteloozen ijver bijna tot aan den voet liet hij hem komen voordat hij als een pijl uit den boog in vier sprongen de helling af hem op zijde en vooruit vloog
weer kwam dezelfde verlegen uitdrukking op fokke's gelaat te voorschijn terwijl zijn goedige zwarte oogen van tonie naar bertha dwaalden indien hij t vooruit geweten had dan zou hij natuurlijk heel gaarne
hier was t vooral dat de herfst zich gelden deed als een parelgrijs floers spreidden de nevelen zich uit over velden en weiden tot diep in den horizont waar zij in een blinkend waas het hemelgewelf verbonden aan de aarde
bertha bleek niet van plan te zijn zoo spoedig haar onderwerp te laten varen als had zij zijn stuggen toon niet begrepen ging zij voort met levendige kleuren heeft hij ons uw wanhoop geschilderd hij had zulk een diep medelijden
ik ben nog te kort hier om zelf opmerkingen te kunnen maken maar het praatje is mij al ter oore gekomen t is meer dan een praatje maar wandelheem kan gerust zijn zij wil niets van hem weten en dat is niet te verwonderen
je overdrijft tonie geloof mij er is geen gevaar bij morgen gaan wij schilderen op mijn woord maar ik wil weten dat je goed bezorgd bent voor dezen avond zeg mij dus welke je plannen zijn o ik zal mijn weg vinden de societeit is twee stappen ver als er niemand is kan ik ten minste rustig een courant lezen
menig gelukkig oogenblik hadden zij er samen doorleefd in den aanvang slechts de warme uren van den middag later bij voorkeur den zoelen zomeravond ten slotte wel eens den ganschen dag
in het flets groene gras lag het afgevallen blad in bonte kleurschakeering te sterven en bij het zwart gemarmerd blad van den getanden eschdoorn gloeiden de vurige bessen van den hulst op het glimmend gebladerte
evenwel haat ik dien beukeboom nog meer omdat hij onze kamer zoo somber maakt dat ik dikwerf schreien moet zonder te weten waarom en bovendien zoo kil dat ik geregeld eens per maand verkouden en koortsachtig ben maar mijn man wil van geen omhakken hooren
je zondert toch je eigen persoon uit mijnheer van zanten wel neen de mijne was een goed wijf doch verre van mooi jij echter hebt de mooiste vrouw van mijlen ver in het rond en toch durf je drie weken lang een jongen schilder in huis nemen zoo zeker ben je er van dat zij je aanbidt
haar liefde naar hartelust zou kunnen toegeven aan dien hang naar eenzaamheid welke zwakken teergevoeligen naturen eigen is haar marcellus emants een drietal novellen man had aanstonds aan dien wensch gehoor gegeven en er een kleinen tempel gebouwd aan cupido gewijd die in een achttiende eeuwsche tuin niet misplaatst ware geweest
onderaan hechtte zij een rand van diamanten de eerste steenen die zij had bemind toen haar jonkvrouwelijk oog nog slechts de tranen kende van weelde en genot op de borst gloeide een rozige amethist uit louter bloesemtint geboren zij
hier vereenigd in een kuil neergesmeten ginds ver uit elkander geblazen machtelooze prooi van den gierenden storm het zand stoof op in dichte wolken die aan het schuim van een golvende zee gelijk
een klein uur duurde het alvorens zij betuwzicht bereikten er werd weinig gesproken fokke deed nu en dan een vraag omtrent de goederen waar zij voorbij reden maar nadat wandelheem verklaard had dat het spreken in een rijtuig hem zenuwachtig maakte vergenoegde hij zich met de bewondering van bertha's linkerhandje dat ongehandschoend op haar schoot rustte
eerst kwamen zij aan het starrebosch doch van de hooge pijnboomen met hun machtige roode stammen hun eeuwig groene kruinen waardoor de wind met grootsche eentonigheid zijn ernstige liederen zingt had bertha een afkeer
bijna droevig uit ik geloof t gaarne zei kamper u verwent uw commensalen wie weet of ze niet met opzet de knoopjes van hun handschoenen trekken
op deze hoogte begrijpende dat hij veel te ver was gegaan voegde hij er eenigzins gejaagd bij wanneer hij eens laat te huis kwam zou u hem misschien voor een ongewapenden inbreker kunnen houden wandelheem die den griffier aandurfde snauwde hem bijna driftig toe leuter toch niet over dien fokke is dat een man
fokke was nog immer bleek hij kwam bij doch langzaam ondertusschen schepte hij een goedig behagen in bertha's onschuldige vroolijkheid hij vond dat zij wel wat verdiende in haar treurig bestaan en zijn verbeelding schetste hem het idyllisch tafereel eener jonge moeder die met haar kindje stoeit
houdt u zooveel van warmte mevrouw kamper poogde die vraag op een beteekenisvollen toon uittespreken die voor bertha niet verloren ging en den griffier op nieuw een kleur deed krijgen
in zijn onhandigen ijver liet hij als gewoonlijk een paar glazen vallen en brak er zelfs een dat hij beloofde door een ander te zullen vervangen nog een oogenblik zat het gezelschap binnen bij dezelfde kaarsen bijeen fokke naast mevrouw wandelheem als een verloofde haar aanstarend altijd bereid voor een woord of wenk optevliegen
weer lachte van zanten dat hij schudde en toen wandelheem juist op dit oogenblik de kamer binnenkwam ontving hij hem met de woorden ja mijnheer je moogt wel hooren wat ik zeg ik beweer dat er geen grooter geluksvogel op de wereld is dan jij
doch nooit is t bij één hunner de vraag opgekomen of ik misschien de bedrogene zijn kon een vrouw heeft geen recht zich te beklagen ik verlang ook hun medelijden niet ik verg niet eens dat zij rechtvaardig in hun oordeel zullen zijn
terneergeslagen door de zonderlinge uitwerking van zijn tijdig hulpbetoon waarvoor een doorweekte laars en een vertoornd gebaar zijn eenige belooning waren geweest
daarom bedacht hij een ander antwoord zeker niet minder hard bedoeld al was t in den vorm gekuischter mevrouw zeide hij ik beweer in t geheel niet u te kennen
met haar flikkerende oogen en haar frissche roode wangen meende tonie dat zij er thans werkelijk bekoorlijk uitzag en ook zij merkte op hoe zijn oogen glansden en hoe zijn bloed snel door de opgezette aderen liep
de lichtgele houten vloer met sierlijke donkerbruine figuren ingelegd harmonieerde volkomen met de porselein witte verf der kozijnen en deurpaneelen die met fijne gouden biesjes waren afgezet
bertha was niet de persoon om het raffinement van een vrouwen boudoir midden in de vrije natuur naar waarde te schatten toch nam zij met belangstelling van binnen alles in
een paar seconden bleef bertha nadenkend op dit kleurloos geraamte staren toen ontviel het aan haar vingers langzaam rees zij overeind zonder tonie aan te zien sprak geen woord meer tot een der schilders en ging verder recht op het huis aan
bange zuchten rezen schokkend op uit haar beklemde borst tonie kon den blik die om vergiffenis smeekte niet meer van haar afwenden zijn lust om haar te kwetsen was in een pijnigend medelijden veranderd het oogenblik naderde dat hij op de knieën neerzinken haar hand met kussen bedekken en bidden zou bertha vergeef mij
die zich tot tijdverdrijf met je vermaakt en je ten slotte niet minder uitlacht dan de leden van de societeit met haar echtgenoot aan het hoofd kom laat ons van hier gaan
liet hij zich een kamer in het woonhuis openen waar hij hun terugkeer zou afwachten een glans van vergenoegen overtoog bertha's gelaat toen zij in het midden tusschen de twee schilders den weg door den tuin naar het bosch insloeg
nadat hij ten slotte op den kastelein den jongen het bier den wijn en den rook had gesmaald was het middernacht geworden voordat zij opstonden en bij een helderen maneschijn naar rosorum zoo heette zijn villa terugkeerden
dat die woorden een zijdelingsche beschuldiging tegen haar moesten bevatten kon bertha niet ontgaan zij sneden haar door de ziel heen maar er zijn oogenblikken in het leven dat men de hand zou willen kussen die de pijnlijkste wonden slaat
met de verklaring dat hij een beul was voor de engel die het geluk hem in de armen had geworpen maar even als de negen en negentig vorige keeren smoorde hij zijn woede in de warme thee en verdiepte zich in de onmogelijkheid dat hij zelf eens met den luitenant van rol zou kunnen verwisselen allen zwegen eenige oogenblikken stil
want hij brandde van verlangen om in het bijzijn van zijn vriend die vrouw te vernederen door haar zoo brutaal mogelijk een waarheid in het gezicht te werpen welke hij op dit oogenblik weer voor onwederlegbaar hield fokke liep echter nog immer langs den vijver op en neer als een hond die niet zwemmen kan en zijn meester te water heeft zien gaan