AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
want het kwam mij voor dat ik op de toppen der bergen aan den gezichtseinder groote steden zag louter van paleizen en de muren waren van sneeuwwit marmer en de torens van het zuiverste kristal
toen ik het achterna vernam want ik had hem toch duidelijk gehoord en niet alleen nu en dan maar uren lang verbeeldde ik mij stond hij te blazen en dan meestal françois haverschmidt familie en kennissen de wijs
en daarmee was dat huis ter dood veroordeeld het werd ten algemeenen nutte onteigend toen ik dat las in een brief van mijn oudsten broer die het huis na den dood van onze ouders betrokken had
zou moeder zelve het nu misschien ook niet meer kunnen hoe jammer dat zij juist ziek was ik had het haar zoo graag willen vragen zij was ziek geworden van den schrik heette het maar mogelijk had god dat ook wel gefrançois
als zuster dan maar niet naar boven komt om haar nood te klagen en ik die hier zit te rooken als een verstopte schoorsteen zal ze wel weer zeggen zoo'n oude weduwnaar is er toch eigenlijk ongelukkig aan toe
voordat zij sterk genoeg zou zijn om het te verdragen en het heette dat het schip onverwachts naar engeland was gezonden zoodat hij geen tijd had gehad om afscheid van haar te nemen maar toen zij het later hoorde
en ik verbeeldde den dokter of andersom dan hoorden wij vader en moeder soms in het andere ledikant schudden van het lachen zoo'n schik hadden zij in de grappen die broer
stoppen en andere vrouwelijke kunsten en met behulp van de schoonschriften die oom zelf de goedheid had aan frits ten taak te stellen
en dan de lindeboom waren die zooveel minder dan de gewassen uit den vreemde ik verbeeldde mij dat ik gemakkelijker van de aarde zou kunnen scheiden
niet zoo verstandig geweest was om den dapperen maar nu tamelijk bedremmelden waterheld onmiddellijk voort te duwen naar de keuken waar hij door de gefrançois haverschmidt familie en kennissen opende deur een heerlijk vuur had zien branden
om mij te ontmoeten zelfs in den hemel och zeide hij op aarde meende ik iedereen te moeten verfoeien die er niet zoo over dacht als ik maar toen ik na gestorven te zijn hier aan de poort kwam zeide de engel die de wacht hield tegen mij gij verdiendet eigenlijk
die naar zij geloofde ver achter die wolken en die maan woonde maar die haar daarom dat wist zij zeker dat wist zij bij ondervinding toch evengoed zien kon en hooren
die ook voor het raam naar den stoet stond te kijken nu dat mag wel zoo geweest zijn vooreerst had neef er verstand van
dan wierp de goede ziel zich achterover in haar stoel en lachte dat zij schudde nu vraag ik op mijn beurt of dat wel de manier was om tante mientje tot het rechte inzicht te brengen van haar onredelijkheid
zij was maar een zuster françois haverschmidt familie en kennissen en die geen gemakkelijke taak op zich had genomen en vraagt nu iemand wat was er van sophietje geworden onder de niet zeer eenstemmige leiding van vader en tante
niet wat zij zag maar in het zijkamertje naast den winkel dat mijnheer zijn kantoor noemde doch hij deed er zoo wat van alles tot eten toe want de binnenkamer hield hij voor best en daar had hij ook heel knappe meubels staan
toen de juffrouw de deur uitgegaan was naar de kerk zij kon den hoek nog niet om zijn daar kwam mijnheer blik het keukentje instuiven en riep vrouw mangel pas jij op den winkel ik moet om een boodschap
heb ik mij wel eens verbeeld dat zij met hun toppen tegen den pavia wuifden en de pavia schommelde ook zachtjes met zijn kruin alsof hij zeggen wou ja ja ik zie jelui wel frisschen avond samen
en dat kan hieraan wel liggen dat ik het gezien heb met die wonderbare oogen die zoo'n voor vele dingen onmisbare tooverkracht hebben de groote geloovige dankbare oogen van een kind
en zij hield vol dat de mooiste roman niet mooier kon zijn en dat wist zij stellig en zeker hij zou bekroond worden en hij wérd bekroond maar onder een voorwaarde
den godsganschelijken dag die kinderen navliegen en oppassen dat ze geen ongeluk krijgen ik bedank ze hartelijk mijn gestel is niet van ijzer en bovendien
in alle haast scheen men wel opgezet te hebben wat er maar in huis van eten en drinken te vinden was geweest maar het meeste bleek toch onaangeroerd gelaten
en zij konden niet zeggen dat dit françois haverschmidt familie en kennissen hun erg aanlachte doch het bleek dat zij nog alleen maar kennis hadden gemaakt met den mooien kant van het
stuart en cats en van der palm en wagenaar met al de vervolgen en de dikke folianten waar mijn broertje en ik op zaten zoogoed als niets wie weet wat er van den prachtigen zilveren bril van grootmoeder
en daar stonden geheimen in maar ik wou dat ge hem eens gezien hadt als hij thuis kwam vooral van een verkooping en hij vond ons beidjes dan in de kamer eerst liep hij nog naar zijn kantoor
maar dat was ook in het geheel niet vreemd van dien grooten man van daveren was vooral groot in zijn populariteit hij was de vriendelijkheid zelve jegens iedereen
en zouden grootvader en grootmoeder daar ook spoedig heengaan en ook eenmaal mijn ouders en mijn broers en zusters en
en gelukkig dat kee kleebach toen net voorbijkwam ik zeg kee zeg ik ben je mijnheer ook tegengekomen toen zeit ze ja
waarin hij de franschen zoo vreeselijk welsprekend havende dat zij als zij het gelezen hadden zeker oogenblikkelijk het beleg der citadel hadden opgebroken zoo ergens dan onderscheidde van daveren zich op kerkelijk gebied
niet alléén gevraagd want de andere twee was er ten slotte bedacht moesten ook maar meekomen die mochten dan al wat ouder zijn zij lustten toch k nog wel speculaas en
kwamen de gezichten haast rakelings bij elkaar en nu begrijp ik waarom zij zulke kleuren hadden bij het binnenkomen van dat bukken namelijk doch wie denkt gij nu wel dat de andere was die binnenkwam mijnheer swart sprong van zijn stoel
mijn kind en een derde in de affaire als ik kom te sterven krijg jelui de rest en vroedschap van putten heeft zijn woord gehouden in het jaar hetzelfde jaar waarin het kruitschip te leiden sprong lei de oude heer het af
van de dikte van een kinderpink maar die eene die zich voor zoo'n piet hield die had den halven appel rondgereisd en hij was geweest tot dicht bij den voet van den steel waar de appel
spoortreinen en stoombooten vol met reizigers omnibussen om hen af te halen zoodra ze zouden aankomen en komedies om er hen naar toe te brengen en waar de acteurs alvast begonnen waren met een roerend tooneelstuk of gezellige huiskamers waar men reeds om de
steeds een bijzonderen aanleg toonde om zich door zijn gevoel te laten overheerschen dit wil niet zeggen dat de zuster k niet gevoelig was
en een bende nagemaakte zigeuners wekt de verbazing der boerenjongens en uw afschuw of medelijden door met een paar kleine kinderen allerlei halsbrekende kunsten te verrichten
had de dokter gezegd en vrouw haak was nog eens om den dominee gegaan terwijl zij er op uit was had moes met een zwakke stem naar de kinderen gevraagd maar oom gijs vond dat ze zich daar nu van moest losmaken en hij had mijntje
een linnenpers en een strijktafel zoodat er dus ook niets voor ons te bederven viel meent juffrouw bekker maar zij had het wel mis want het gelukte ons toch nog met vereende krachten den mangel zoover over te duwen
ik ging ook nog maar op de middelsoort catechisatie soms stelde ik mij tante voor zooals zij er uitzien zou wanneer zij in den hemel was en dan hoopte ik heimelijk dat zij
of ze moest eerst wat rum met heet water nemen voordat ze naar bed ging want zijn kamertje was vlak boven het hare en dan dacht ze wel eens dat het toch maar een zegen zijn zou als hij uit zijn lijden gehaald werd
want ik hoop dat god het hem niet vergolden heeft maar hij is nooit zoo voor mij geweest als moeder en gij vader en op het schip
vloog hij maar al door de brug over tot midden onder de boeren dat ziet het andere paard van vroedschap van putten niet of het draaft
gelijk ook hier weer was gebleken de waarheid zich niet uitsluitend binnen de kerk en in het binnenste van kerksche menschen liet gelden doch tevens nam hij de vrijheid van op te merken dat zoolang
en de hemel weet wat zij niet al uitvoerde met haar zachte handjes want zij haalde er bepaald een meid mee uit en soms zei ze dat zij er zelve om lachen moest wanneer zij dan zoo met een veger en een blik op den vloer omkroop
zoodat zij er niets van aan haar vader dorsten te zeggen nu dient het nog tot uw naricht dat het een allerongelukkigst tijdvak was voor mijn oom
of dan een verzuim dat zonder eenige booze bedoeling gepleegd werd en daar heb je mij de poppen aan t dansen men kan er dus nooit met zekerheid staat op maken wanneer het standje beginnen zal
werd ik misschien kinderachtig toen ik dus droomde kinderachtig onder den invloed van dat oude huis waar ik als kind had leeren gelooven dit weet ik
en de meid brengt een geheimzinnig pakje binnen met een verdraaide hand aan hààr geadresseerd en wist ze nu maar vast dat die allerliefste surprise van hèm komt die door dik en dun
neen maar geheel uit zich zelf bereikten zij een trap van slimheid en bedrog die een mensch had kunnen doen duizelen doch zij lachten in het vuistje als zij zagen hoe veilig zij daar
en van binnen opgeknapt en dr en dr lekker warm bij de kachel zit in de voorkamer want o wonder die was al aan geweest en het theegoed had klaar gestaan om er na den eten te zitten
een vloek bij hem oom gijs aan huis dat was voor de eerste maal de goede man gevoelde er zich geheel van ontdaan en zijn voornemen om den volgenden zondag aan het nachtmaal te gaan
moest hij het al weten wat er gebeurd was en waarom zou hij mijn broertje dan ook nu nog niet kunnen helpen dat god wel meer doode menschen levend gemaakt had dat was mij genoeg bekend het verwonderde mij
dat het ventje zijn kleinen wijsvinger aandachtig omhooghief daar hagelde het eensklaps tegen het behang en in een ommezien lag het bezaaid met pepernoten en
met den patroon er op zijn kameraad na en nu er twee schapen over den dam zijn volgt de rest vanzelf of de andere ruiters moed vatten op het gezicht van mijn ooms vertwijfelde dapperheid immers iedereen
en begon ook te schreien maar hardop ik wist niet dat een man zoo schreien kon moeder moeder riep hij we hebben haar weerom we hebben haar weerom en toen hij dat z riep
en dan weer den voet te verplaatsen als op den oever van schotlands meren of in een eeuwig groenend pijnwoud uit noorwegen en wat mij van alles nog het best beviel
bogen scherp naar elkaar toe als twee kreeftenscharen en de lippen daar tusschenin zaten op elkaar gedrukt alsof er een breekijzer noodig zou zijn om ze open te krijgen
bij de voordracht verschoten zelfs de dapperste cavaleristen van kleur het werd hun akelig om het hart en om de waarheid te zeggen toen hij daar zoo aan den gang was om de ijselijkheden af te schilderen die zij nu onder de oogen gingen zien kogelregens en dergelijke
langen nacht vol benauwde droomen en toen ik toch zoo bedroefd was omdat ik weer wakker was geworden want ik wilde niet meer leven
en in haar bezit gelukkig te zijn doch zij voorkwam elke teedere toenadering in hoeverre haar dit soms zelfverloochening kostte weet ik niet maar zij was als een die wachtte en die geen nieuwe taak van gewicht op zich durfde nemen
zoodat eerst mijn broertje er in smoorde en toen ik en op dat oogenblik dachten wij heusch ook niet anders dan dat het nog dooden geven zou het verheugt mij te kunnen zeggen
en naar het kerkhof te brengen hij had bij die gelegenheid geen lijkzang gemaakt hij had er niet aan gedacht om het te doen maar wel had hij nog denzelfden dag een nieuwe zool gezet onder de laars van den knecht van mijnheer boven
en daarop zei neef dat dan het heele plan maar moest worden opgegeven doch dat wou moeder toen weer niet hebben en de slotsom was dat zij bij de kleinsten thuis zou blijven en jan en jet en ik zouden met neef naar de komedie
hoewel ik bekennen moet dat mijn stoel onder mij brandde ik weet niet hoe het kwam maar al de jongens hadden er een voorgevoel van
maar ik denk er van dat op die manier na zijn dood te blijven voortleven als tante mientje het doet net het tegenovergestelde mag heeten van een zegen
om mij uit je eigen zak het reisgeld te sturen zonder dat vader er iets van wist mevrouw zei dadelijk gaan juf en daar heb je mij nu maar hoe weet je dat ik
en daar had hij nu een boek over geschreven en in dat boek stond dat de geheele boom met al de appelen aan den steel vastzat en alles wat er verder aan den boom vastzat dat zat k vast aan den steel en op die manier zat de heele wereld aan den steel vast maar
want dat het net was afgeloopen met moeder vaders sabel viel kletterend op den grond en mijntje greep de kinderen die er niets van vatten ieder bij een hand en hoe of ze zoo hollend de trap zijn afgekomen
met haar alleen bij haar stoel ging staan en haar vertelde van mijn innerlijk leven wat ik hoopte en wat ik vreesde waarover ik mij bedroefde en waarom ik bad
tooverklank die eenmaal de zielen van mijn broertjes en zusjes niet minder dan de mijne in een staat van verrukking ik mag haast wel zeggen van zalige razernij bracht den heelen dag uit rijden
in het jaar maar als ze voor de hondenkar loopen is het minder zegt beumer maar ik vraag wat moeten wij met zoo'n hondenkar beginnen en het beestje kan toch al haast niet meer uit den weg zoo vet wordt het maar we doen
of voorbij den geweldigen steen die misschien eens tot altaar had gestrekt van heidensche offeraars ditmaal was zij er alléén op uit geweest ook om het zondagsgewoel bij de uitspanning te ontwijken maar de avond begon te vallen
toen het gordijn viel en de gravin lag flauw in de armen van den graaf en de zoon van dezen had haar dochter bij de hand want het was een zoon uit een vorig huwelijk en dan mochten ze wel vrijer en vrijster zijn verzekerden jan en jet mij
maar al ben ik voor mij er dan nog al genadig afgekomen neef verboon en anderen waaronder die het opperbest hadden kunnen gebruiken zijn erg door tante mientje tekort gedaan
het brood dat sophie nu eet zij wilde niet anders ik heb haar genoeg gewaarschuwd maar zij dicht eveneens als ik op dien leeftijd liever hard brood maar zelf gewonnen
dat er dan ook niets in de wereld zijn kan of de duivel profiteert er meteen bij maar dat is nu nog geen reden om te doen als
hoe wisten zij dat het god was die broertje om het leven gebracht had onze vader och was moeder maar hier die zou het mij zeker wel anders beduiden ik lag nog wat te denken en toen ik eindelijk in slaap viel had ik een besluit genomen maar
daarna nam ik mijn boeken en spoedde mij de straat op de klok van het raadhuis sloeg halfnegen ik had er voor gezorgd om vroeger dan gewoonlijk te gaan toen ik stilhield voor het huis van dominee gravius ik beklom het bordes en trok aan de schel
en het oog rustte op een weelderig grastapijt van een groen z frisch dat er zeker françois haverschmidt familie en kennissen nooit zon op gebrand of wind over gewaaid had en toch baad de het in een van glans en millioenen
zonder te vallen maar een volgend oogenblik waren zij in de slaapkamer achter en vrouw haak lag op haar knieën met het hoofd voorover op een stoel
ik herinner het mij nog volkomen evenals een menigte andere kleine bijzonderheden van die reis en van dien morgen hoewel ze voor een goed deel niets met de droevige hoofdzaak hadden uit te staan zoo
dat zij zich uit al haar macht aan het touw van de trap moest vasthouden maar mijnheer blik vervolgde en nu zeg ik u nog eens dat ge wel heelemaal wegblijven kunt uw moeder is lang begraven en uw vaders hart is versteend ja
te dwingen tot een leven van slaafsche onderworpenheid en vreugdeloos werken vandaar bij frits na dagen van dof en wanhopig gehoorzamen
als zij vond dat het kind naar bed moest of aan de breikous dan hielp geen lievemoederen en meer dan eens gaf het zure gezichten
maar daar staat tegenover dat hij hen ook wel eens driemaal op één dag verrast en voldoende aanleidingen behoeft hij natuurlijk ook niet te hebben om te kunnen opstuiven
en ik zeg u dat ge wel weer weg kunt gaan riep mijnheer blik ik behoef je nooit weer te zien eéns hebt gij uw eigen hoofd gevolgd en vader en moeder verlaten
en de oude mevrouw bastiaans van den notaris die had niet eens meer dan twee volgkoetsen gehad en of wij ook wel gezien hadden
ik ben gelukkig niet getrouwd dat moest er nog bijkomen maar het is waar al de kinderen van de bende noemen mij papaatje ziet ge
allengs dringt de gedachte zich aan ons op dat anna spoedig sterven zal heeft een der dienstboden zich een onvoorzichtig woord laten ontvallen op de kinderkamer
en vond het de moeite niet waard om af te wachten of het ook wat geven zou dat een heer het volk begon toe te spreken later heb ik gehoord dat het een groot volksvriend was
het kwam ook bij hààr uit dat als de grond goed is en iemand houdt maar een klein oogje op het onkruid dan groeit de tarwe er in dat het een lust is zver kon zij het niet brengen
en dat scheen den redacteur zoo te treffen dat hij besloot met den geestdriftvollen uitroep burgers laat ons op van daveren's graf een arduinen gedenkzuil oprichten
kennissen kunnen ontcijferen er staan zeker geen klinkers bij doch in mijn gedachten lees ik op den steen dit woord van zijn wijzen volksgenoot sirach te zijner tijd verdraagt de lankmoedige en blijdschap is zijn vergelding
maar ik had soms niet kunnen laten van te hopen dat het daarginder toch niet alles op zijn oostersch zijn zou want ik voelde dat ik hart had voor ons eigen land als er dan toch bloemen bloeiden daarboven
die zijn vader op een schimmel heeft zien rijden aan het hoofd van de heele schutterij zoo heb ik dan menig uur voor het raam staan druilen
door zijn in de verte tusschen het graan daar nadert de zwarte stoet wie of dat wezen mag die op zoo'n heerlijken zomerdag naar zijn donker graf moet
die in den maneschijn een zacht witte kleur aannemen en waarboven wij nu en dan het sluimerende vee verrassend duidelijk zien uitkomen de populieren aan den kant werpen scherpgeteekende en grillige schaduwen over den straatweg voor het venster van een hofstee
en ik kwam niet weer tot mij zelven voor den volgenden morgen en dan herinnerde ik mij met schrik dat ik niet aan het amen toegekomen was maar toch
mocht ik wel zeggen zoo onttakeld zoo ontwijd als mijn kamer er nu uitzag was ik er haast blij om dat zij spoedig geheel en al zou ophouden te bestaan
neen dat wist ik niet ik zwijg van den strijd die er aan voorafging neef wou moeder ook met alle geweld mee hebben maar zij mocht en wilde nog niet uitgaan
want dat zij den boel ging omwasschen mijnheer swart is de straat opgegaan hij heeft bevonden dat er een dikke onwelriekende
om een laatsten groet te brengen aan het vaderland ik zeg het zonder weemoed vaarwel frits al mijn hoop is op de toekomst en gij hebt wel verdiend zusterke dat zij u geluk geeft de hemel is niet te goed voor u
dan heeft het er haast iets van een kermis doortrekkende muzikanten ontstemmen de vogeltjes met het duitsche volkslied zoo valsch mogelijk te blazen
nu alles voorbij was nat en vuil behoorlijk opgenomen en haar broers goed ergens te drogen gehangen ten overvloede een potje kamillen met lindenbloesem voor hem te trekken gezet om er den nacht mee in te gaan nu was zij ook weer geheel de oude
dien zij nog in de hand had zelfs over mijn ooms sloofje en over de kuiten die daar onderuit kwamen heenstroomde doch dat had hij er graag voor over liever een natte scheen al was t met kokend
dat ik er een ander thuis voor in de plaats heb gekregen en een thuis dat mij vooral ook nu louise er mij niet meer alléén opwacht nog wel zoo lief is geworden als het tooneel
en het moment was waarschijnlijk door den schilder gekozen waarop zij met haar groote oogen een wanhopige poging deed om te zien of de ferronière ook scheef zat nu aan deze zijde dan van mijn kamer stond een kastje
ik wou dat zoo dadelijk niet toestemmen dokter kramer zou de kies er ook wel uitkrijgen dokter kramer
die hem en zijn zuster na hun ouders dood had grootgebracht en die zooals het schoenmakertje dikwijls met een naïeve bewondering vertelde alsof hij zelf ver bij den ouden man achterstond wat onmogelijk het geval kan geweest zijn
lazen de versnapering nog niet anders hadden die twee alvorens radefrançois haverschmidt familie en kennissen loos op stoelen te klauteren zich bedaard kunnen overtuigen dat die leelijke vieze monsters
maar toen sprong het uit elkander en haar man die er achter stond was dood suze was pas geboren en men durfde het niet aan haar moeder zeggen
en zij zelve begreep het ook niet goed doch ten laatste zei hij z duidelijk ga mee dat zij het wel verstaan moest en
wil ik het u eens kort en goed zeggen misschien had er wat beters van mij kunnen groeien maar ik ben bedorven en van een bedorven mensch komt niets terecht
goedenavond mijnheer begon meester allerminzaamst met uw verlof mag ik eens weten heeft uwe ook bijbels te koop mijnheer blik kortaf neen
mijn intieme gymnasiumvriend mij de lucht had helpen mengen met tabaksdampen totdat wij de rook letterlijk konden snijden dan behoorde er immers een bepaald buitensporige verbeeldingskracht toe
t is een edel mensch die dominee gravius en een knap man ook ik dacht men kon dat wel op zijn gelaat lezen en toen ik
want een goede engel was het juist niet die op zekeren dag de ontdekking deed dat frits en suze er witte muizen op nahielden
hij had alles bedacht om de troosfrançois haverschmidt familie en kennissen telooze moeder te troosten nu wist hij niets meer groote droppelen verduisterden zijn blik ook hèm zonk het hoofd in de handen en de krachtige man smolt weg in tranen laat hen uitschreien die twee
in de kerk een evangelie werd verkondigd waardoor gezindheden en daden werden gewekt als die juffrouw pippeling haar buurman met zooveel ernst
of hieraan zullen zij allen bekennen dat gij mijne discipelen zijt zoo gij liefde hebt onder elkander dan zag ik er tante bet eens op aan
nu was het ook een ventje om dol op te wezen en de anderen waren het denk ik wel eens evengoed als ik maar zij konden zich misschien beter inhouden hoewel ik zeggen moet dat bijvoorbeeld mijn vader het soms niet minder erg maakte hij was een deftig man
en het gevolg was dat zijn straftijd met zes maanden verlengd werd niets kon meer verdiend heeten twee dagen te voren nog had hij een brief ontvangen van oom gijs waarin die uitmuntende voogd hem zijn goddeloos leven weer eens goed voor oogen had gehouden
de eigenlijke namen die zij hem gaf zal ik maar niet herhalen doch de waarheid is dat niemand van ons kiespijn kon hebben of wij begonnen met op davidson te schelden
dat schielijke reizen toch was niets anders dan een willekeurig veranderen van de vastgestelde afstanden tusschen de verschillende plaatsen
aan het zachte bevel haast een vleiende bede gehoor geven en het mondje maar eens eventjes opendoen nu ja denkt gij er dan toch aan om een beetje te beven
dat oom en de juffrouw er toch niet achter mochten komen hoe zij gefopt werden arme kinderen waarom scheen er niemand te zijn die haar gebedje hoorde
maar neef gaf er ons uitleg van in de pauze en hij zeide dat zij het dààrom zoolang hadden stil gehouden omdat anders het stuk dadelijk uit geweest was en toen deed het ons ook pleizier
er werd gebeld daar zal kiliaan nog zijn voordat hij naar de muziekschool gaat er is van avond geen school met de kerstmis toch was het kiliaan
geen gevaar van enkel een bespottelijk figuur te maken en of het nu daaraan lag maar toen de opgeheven hand weer gedaald was bonsde het daarbinnen niet langer onrustig en sloften de voeten ook nog
dàt weten wilt dat is spoedig verteld het was op een winteravond in december en het vroor hard ik hoorde zeggen dat het kerstmis was en de menschen liepen in hun zondagsche kleeren maar waarom ze dat deden en waarom zij dat nu kerstmis noemden
om zijn tol te zoeken maar het wemelde er zei hij van verschrikkelijk groote ratten en dàt weet ik wel dat als men door de leege zalen liep dan kraakten al de vloeren
bij mijn overige kleeren op de slaapkamer neerlei ik mag zoo wat een half uur gerust hebben daar word ik wakker van een ijselijk moordgeschrei en ik zie bij het onzekere licht van een nachtkaars een van mijn zusters en de kindermeid
zij merkte niet eens hoe de stovenzetster danig uit haar humeur was anders was het altoos dag juffrouw smerig weertje he of zoo iets vooral op donderdagavond wanneer er zelden haast bij het werk was
dat zelfs w warme lippen ze niet vermogen te ontdooien er zijn anderen dien het koud zou worden koud om het hart in de baren van den rampspoed die tot over hen heen wilden gaan
deze had niet alleen twee bundels gedichten maar ook verscheiden verhandelingen feestredevoeringen kortom een zwerm van brochures in t licht gezonden
ik had hem tamelijk wel even goed als de anderen aan zijn ellendig lot overgelaten maar nu had de goede god zich ook over dit slachtoffer van de booze wereld
wie weet het misschien achterna toch nog wel eens hebben gedacht dat ze hààr niet hadden moeten oplichten dit is zeker dat zij er
doe dàt nu eens en wat wedt ge dat de zaken een merkwaardige wending zullen nemen françois haverschmidt familie en kennissen misschien hebt gij al dadelijk het geluk dat het mes in zijn val een van de groote schotels breekt zoodat het tafellaken gerust kan zeggen
en de majoor trok aan het andere eind en zooals te verwachten was hij trok het hardst want de vrouw liet den stok los en pof daar buitelde majoor zoetjes in al zijn vreeselijkheid hals over hoofd van het bordes af onder de
en het kwam dan ook niet voor den dag of zij vielen door de mand maar z verstokt was die diepgezonken frits dat toen zijn oom hem een pak slaag had gegeven waarvan hij kromp en de waardige man maakte zich gereed om ook suze
die ongelukkige oom gijs tevergeefs deed zij haar best om eenige verandering te brengen in dat gevoellooze wezen hij had geen oog voor haar
dat hij zelf er een is en wel een christen van den echten stempel dat zullen de kinderen spoedig bemerken hij zal hun bij herhaling spoedig onder het oog brengen dat hij volstrekt niet verplicht was hen bij zich in huis te nemen
dat moes altoos tranen in haar oogen krijgt als zij van hem spreekt en dat hij nu in den hemel is en hen overal zien kan
er het eerste levenslicht heeft gezien dit is zeker dat hij er tot zijn einde de grootste zorg voor is blijven dragen het was een ouderwetsch huis dat is waar maar van den kelder tot den nok van het dak zag het er hecht en goed onderhouden uit
en eerbiediger klonk en omdat er nooit françois haverschmidt familie en kennissen een ander broertje is gekomen kon het ook wel maar op den grafsteen staat zijn naam voluit en als de menschen met hun kinderen s zondagsavonds op de begraafplaats wandelen vroeger deden ze dat ten minste heel veel
maar hij zat er zoo goed als nooit en achter sliep hij nu in het kantoor zal ik dan ook maar zeggen daar zaten twee krullebollen en ze beten elk in een rijpe juttepeer dat het sap hun langs de kin
ten minste hij is net zoo goed als echt want hij kan zijn hoofd bewegen wanneer een boerenmeid ergens op trapt den eersten keer toen wij het zagen schrikten wij er zoo van dat mijn broertje begon te huilen de heremiet leest in een oud boek
en neef zei in de koffiekamer waar wij onder de pauze ieder een grooten kop chocolade van hem kregen dat hij wat graag wou dat alles zoo terecht kwam en daarop ging hij ons vragen
maar ongelukkig merkte françois haverschmidt familie en kennissen de ander hem niet en hij liet den ander ook maar dwalen en zoo viel die stumperd dan eindelijk doodaf op een rotsblok
familie en kennissen de pastorie van mijn grootvader ik denk aan de pastorie van mijn grootvader zou het oude vriendelijke huis er nog staan
dat had hem beleedigd hij was gekrenkt in zijn diepste gevoel en nu het lijden en de dood van zijn vrouw daarbij versteend had hij gezegd van zijn hart vergiftigd was juffrouw pippeling geneigd te denken
en al de troostredenen van den schipper in wiens bijzondere hoede ik was aanbevolen hadden geen de minste uitwerking op mij ik wou en ik zou naar mijn broertje terug
maar tante had goed praten het was hààr dochter niet nu stuur jij haar dan het geld maar als jij het er voor over hebt had hij toen terugfrançois haverschmidt familie en kennissen gekregen dat was er weer juist een voor lenemie geweest
tegen uitwaaien veilig een koene worp met de dobbelsteenen en zoo'n halve dagbroer was het eigendom van onzen straatjongen en daar staat hij me nu en stopt zijn zus een stuk van zijn buit in den wijden mond
hoe nicht verboon er pleizier in kon hebben zoo'n troep bij zich te vragen en dat verboon er niets tegen had ze hebben de ruimte zult ge zeggen
het donkere benauwde gevangenishok en och misschien had hij het daar ook nog wèl zoo goed als thuis hij vond er ten minste geen luie smerige moeder die hem voor een kreng schold en geen vader zonder werk en nog net niet te
en hem om vergiffenis en om zijn vaderlijken zegen te smeeken de oude heer van putten stond als een pilaar van verbazing en toorn daar rijst mijn oom op en roept in zijn angst meneer ik ga met u mee
mijnheer swart is hem nagesprongen vijf en zestig jaar maar als hij het niet verleerd is dan kan hij nog zwemmen uuh wat is dat water koud laat los kerel goed zoo nu heb ik je
en dat scheelt alfrançois haverschmidt familie en kennissen toos iets als het op bevalligheid aankomt ten overvloede keken er zoo'n gezonde natuur en zoo'n goed humeur en zoo'n vriendelijk hart tusschen de blonde krullen haar blauwe oogen uit dat
maar waarvan ik velen in zoo langen tijd niet gezien had dat ik mij soms ongerust maakte of ik ze mij nog wel voorstellen kon daar zag ik mijn lieve ouders en mijn vroeggestorven zuster
er was een juffrouw in de buurt die dat onnatuurlijk noemde maar men beduidde haar spoedig dat het buitengewoon groot was niettegenstaande alle verpleging stierf mevrouw
en gezegd dat hij haar nog honderdmaal liever was geworden omdat hij zich zoo ferm gehouden en niet toegegeven had en als dàt waar was dan moest zij hem wel ter dege liefhebben want wie had vroeger al liever voor hem kunnen zijn dan zij halleluja
maar overigens had ik toch moeite om met mijn ziel bij dat nastukje te blijven mijn gedachten waren nog maar al bij het groote stuk van daareven en om de waarheid te zeggen was het vooral het lieve meisje dat mij onophoudelijk voor den geest
zoo niet dank dan toch onder mijn toezicht want ik was haast niet meer van de vliering af te krijgen sinds ik het geheim van poes wist
hoe hij aan dien tegenstrijdigen naam kwam dat moet zeker weer zoo'n speling geweest zijn van de natuur waar de meester op de school
bij laagheden die iemand zich het hart doen vasthouden van angst denkende wat zal hij onze driftkop daar wel van zeggen als hij dàt komt te hooren
hunner vroegere vreugde toen hadden zij er met elkander over gesproken en het was hun voorgekomen dat dit geen bewijs zou mogen heeten hoe zij hun eerste liefde hadden verlaten
ik heb u nog niet eens gezegd hoe mijn broertje heette maar misschien ligt het hieraan dat wij later als wij van hem spraken bijna nooit zijn naam noemden het was meest altoos van ons broertje vader en moeder deden dat onwillekeurig mee het was net of dat teerder
waarbij de oude kallemozes nog onder den voet raakte en salomon mug over hem heen want het was vuil en glibberig op de straat
het gelaat verborgen in een zakdoek natgeschreid en buiten machte om haar zachte snikken te versmoren arme ouders hun kind hun eenige
hij heeft het zoo onuitsprekelijk goed als hij het misschien niet gehad heeft sedert den tijd toen zj nog bij hem was wier vriendelijke geest hem op dit oogenblik schijnt te
in al dien tijd over niets anders gesproken aan tafel vooreerst onder elkander helaas niet zelden totdat men er al vooruit over aan het kibbelen geraakte
hoe die arme mossel had zitten schreien in de voorste koets en eigenlijk was het maar te hopen dat hij gauw een andere vrouw zou krijgen françois haverschmidt familie en kennissen s avonds als simon bij mij in ons bed komt word ik wakker en ik heb een gesprek met hem over den dood
omdat het eten mij nog al smaakte ik weet het niet maar om vier uur daar kwam de vigilante en ik was zoo goed niet of ik kon alleen
want hij was op dat oogenblik pas aan de inleiding van zijn toespraak en hij meende wel dat het de beschrijving was van een zeestrand waartoe zijn tekst juist aanleiding had gegeven
hier dat glazen boekenkastje waar we ik weet niet hoe lang voor opgespaard hebben maar dàn ging de kleermaker en dàn personeel en hoofdelijke omslag eens zelfs dokter en apotheker met het geld weg doch ten laatste hadden wij een buitenkansje
die frits onder ooms bijzondere leiding op het kantoor had doorgebracht aan den eenen kant had oom zijn neef allengs ingewijd in sommige verborgenheden van den handel
het op de zenuwen stokstijf viel zij van zichzelf dat ziet mijn oom niet of hij snelt naar de apotheek grijpt naar den hoffmann en den vliegenden geest
een geheim dat ik overigens trouw bewaarde immers ik had een voorgevoel dat de openbaarmaking er van voor de meerderheid van mijn jonge vriendjes noodlottig zou kunnen worden en daarin bedroog ik mij niet
terwijl de onschuldige wijsvinger naar binnen sluipt aanstonds niet onwaarschijnlijk gevolgd door den nog onnoozeler duim doch als gij beven wilt dan moet gij u haasten
aan die vervaarlijke sabel die ze hem omgehangen hebben en waarmee hij wel twee vijanden te gelijk middendoor kloven kan als ze langs den gouden engel komen steekt de oudste burgemeester zijn hoofd uit het dakvenster
dat oom haar toestond zich met al de wereldsche pracht te omhangen die de mode destijds voorschreef ik meen dat het toen juist de bloeitijd was van een bewonderenswaardig soort van
de alcohol in de glazen buis terstond naar de hoogte ging en tusschen veel regen en wind en storm postvatte om vaak wanneer die ongeluksprofetie alle plannen onbepaald françois haverschmidt familie en kennissen had doen uitstellen
en kon ik een van broers kleine handjes krijgen en in de mijne sluiten zonder dat ik hem wakker maakte dan was ik volkomen gelukkig en zoo sluimerde ik in maar nu komt er een dag en dat is de verschrikkelijkste dag in mijn leven
dominee fabius heeft veel gelezen en hij heeft een gelukkig geheugen daarbij verstaat hij de kunst van het gelezene smakelijk mede te deelen
als van iemand die bidt en zijn hoofd bewoog zich heen en weer op de golven van de muziek doch in zijn onmiddellijke nabijheid alleen door een halfsteensch muurtje van hem gescheiden
ik ben een lichtmis en een deugniet en van zoo iemand kunt gij niet verwachten dat hij zich een dag goed zal houden ook niet als françois haverschmidt familie en kennissen er iemand was
van het begin tot het einde hield ik mijn handen gevouwen en mijn oogen stijf toe daar kwam ook nog zooveel bij om mij den kerkgang te
ze woonden allebei in hetzelfde huis maar de een woonde in het bovenste gedeelte en de ander woonde beneden hij die beneden woonde had verreweg de kleinste part van het huis
want al krijgen die nu op den zesden december ik weet niet wat voor dure presenten er is niet half zooveel aardigheid aan het kostbaarste speelgoed en lekkers waarvan aan het kind gezegd is
je weet niet wat een werk het met den winter is om ze weer droog te krijgen de oude koning ze meende willem i dat was wat anders die was in augustus jarig
doordien tante mientje er tante bet wel eens een verwijt van maakte dat deze nooit aanzoek gekregen had vraagt ge mij of ik dat billijk vind van tante mientje dan zeg ik van neen want tante bet
dat het rechte wildebrassen waren hoewel ik zeggen moet dat het nog françois haverschmidt familie en kennissen al meeviel ze gedroegen zich allen heel ordentelijk want dat chiel tegen
frits riep suze met tranen in haar oogen maar hij was al weg en in weken had zij geen gelegenheid om met hem te spreken
van het punt waar het nieuwe station françois haverschmidt familie en kennissen zou komen naar een ander punt waar ook een station komen zou die streep was dwars door het blokje gegaan dat mijn ouders huis voorstelde
dat was vroeger van grootvader en grootmoeder en toen hebben oom janus en oom dolf er in geslapen maar die zijn er niet meer
maar als ge ze voor een keer half dol wilt zien roep dan maar eens met een ferme françois haverschmidt familie en kennissen stem oranje boven en dan hebt gij ze aan den gang
zijn er geen dingen die ons dankbaar moeten stemmen z dankbaar dat een halleluja ons uit het hart wil hm een wiskunstenaar laat zich zoo spoedig niet overtuigen
onder het noodige lekkers aan eten en drinken over alles gehandeld wat françois haverschmidt familie en kennissen er in de laatste twee weken binnen en buitenshuis was voorgevallen en was er geen nieuws genoeg dan haalden zij maar wat oude koeien uit de sloot maar altoos liep het gesprek
totdat hij er onder bezweek het vers op den dood van zijn tweede vrouw was misschien wel het aandoenlijkste het hief aan met de betuiging dat de poëet zijn harp verbrijzeld had op de puinen van zijn
zijn ellebogen rustten op de knieën en zijn gezicht was verborgen in zijn handen maar suze had hem niet ontdekt of hij hief het hoofd op
razend eerst en eindelijk verstompt en kindsch maar dat is het ergste niet geweest jaren heb ik mijn brood gegeten onder vreemden het harde françois haverschmidt familie en kennissen brood van den huurling
in het geurige hooi te wentelen een van de ouderlingen was de eigenaar van de vermaarde biggen de dikke boerin vlak naast mij
maar ik herkende de plek haast niet meer want een heel stuk van den muur was weg en daarachter zag ik een sloot daar had ik wel eens van hooren praten dat die er was maar ik had ze nooit gezien
ik kon er maar niet goed overheen dat ze met dien zoon van den graaf ging trouwen want ik vond haar dan toch zoo allersnoe perigst lief
den onze zoo weinig uit dat hij eerst op een strookje papier had moeten turen waarop de letter en het nommer van ons huis vermeld stonden en dat men aan den sleutel bevestigd had
alleen dat van de pastorie van grootvader dat lijkt wel wat op een verleden waaraan ook gij nog met dankbare liefde terugdenkt en ja
den naam maar luid behoeft uit te spreken en knal weg ben je en nu moet vooral niemand meenen dat het alleen de opvliegende mannen zijn die hun vrouwen het leven bederven
of een test met een kool en dan ging het er op los met voetzoekers tegen de buren en de kinderen met zevenklappers sapperloot wat sloegen die oom kannemeter zei het deed hem françois haverschmidt familie en kennissen aan zijn vroegere veldslagen denken
was niet lang geleden van de academie gekomen woonde op kamers boven den banketbakker naast ons een sierlijke naamplaat op de deur van den aparten opgang
want het was de eerste keer dat er iemand stierf waarvan ik veel gehouden had en ik had er nooit nog eens goed over doorgedacht ik kon mij maar niet begrijpen zei ik waar dat sterven toe diende maar simon lei het mij uit want verzekerde hij alle menschen
dauwdroppels beefden en glinsterden aan de grassprietjes aan het einde van het grasveld ontmoette men soms een meer omzoomd van zachtglooiende heuvelen of met oevers bedekt door zwaar geboomte waarvan de takken tot in het water
dat hij alle morgens tusschen zijn deur en zijn eenig raam waarachter hij altoos bij zijn elzen en leesten te werken zat hing stond geen weidsch mr schoenmaker maar alleen
of anders want ik zie er toch alles wel beschouwd erg tegen op om bij de overigen weg te moeten dan en liever nog als t wezen kon
wat wonderen waren daar niet te zien denkt maar uit wat ge wilt en ge zoudt het in suiker of chocolade vinden nagebootst het gedierte des velds
onvermengd feest wat is er gebeurd een roerende gedachte roerend schoon zooals een betere wereld alleen ze ons toezendt en dàn het liefst als het ons hier beneden te eng en te bang zou worden een van die
en evenmin waarom moeder bij die woorden even ophield met schreien om op een heel anderen toon dan wij van haar gewoon waren
naar den nachtegaal die zijn nestje gebouwd had in den grooten tuin achter den onze of als wij eens het ach maar al te schaarsche zomergenot hadden gesmaakt van tot den donker buiten te zitten
en een kuiltje in haar kin en dat beelderige meisje annemietje heette ze daar was mijn oom pothof smoorlijk op verliefd eens in een zwak oogenblikje terwijl hij bij haar
en wattier was maar wij jongeren rammelden er maar op los hoewel ik moet zeggen dat mijn broer simon de verdienste had van erg natuurlijk te spelen
doch ik vergeet dat dit laatste sedert de invoering van de wet op den kinderarbeid niet meer mogelijk is en tot mijn verontschuldiging dient alleen dat die wet nog niet in werking was getreden toen suze niet ver van den eik waarover ik gesproken heb
die aanspoelen en hoe er iets op een kar vervoerd françois haverschmidt familie en kennissen wordt naar het drenkelingenhuisje anders er zijn mooier begrafenissen
en dat had hij niet aan mij verdiend en dààrom zijt ge mij dan zeker weer komen opzoeken om te maken dat ik nooit meer aan u denken zou dààrvoor komt ge zeker eens zien of gij de oude wonde weer kunt openhalen ga weg barstte blik opnieuw los
als ik in de kerk was en wij zongen bij voorbeeld dat gezang begint met mij naar alles stil te voegen dan dacht ik aan tante bet
en ik voelde mij niet meer verlaten ik had weer het oude gevoel uit den tijd die zoo lang geleden was mijn broertje sliep en over ons waakte een vriendelijke macht een heilige goedheid een vader die in de hemelen is vele jaren zijn er sedert vervlogen
zoo lustig en blij doch ik lag maar al te peinzen over die françois haverschmidt familie en kennissen verschrikkelijke ontdekking dat het niemand anders dan onze lieve heer was die mijn broertje doodgemaakt had vader had immers toegestemd dat het zoo was
en een diender zeiden ze mij naderhand had haar bij het station gevonden daar had ze buiten zitten wachten op den trein want in de wachtkamer daar was dronken volk geweest
door het dakvenster het gevecht zouden gadeslaan en leiden om een test met een goed doorglommen kool in gereedheid te houden alsmede een bos zwavelstokken opdat de artillerie bij het
kon dat dikwijls woordelijk verstaan terwijl hij voor zijn open raam een oude slof lapte maar hij hoorde nooit zeggen kijk daar zit jillessen en nog veel minder o die lieve jillessen of
maar jongentje daar is je ziel mij dan toch nog te lief voor van mij zou zij geëischt worden als ik je liet gaan zoodra je van school bent kom je bij mij op het kantoor
mijn beste vriend die mij mogelijk spoedig verlaten gaat en mijn dochter die ik ook zoo goed als kwijt ben en een grommige zuster van een broer die nu zeker niet minder grommig is had hij er gerust kunnen bijvoegen
als ge dan willens of niet rechtsomkeert moet maken en de wind pakt u van achteren roef daar gaat het den dijk af honderd schreden links is een oude batterij en als ge die kunt halen
het lieve onschuldige meisje vermoorden en ik knijp jan in den arm van den angst maar dan valt er een donderslag en ik heb er nooit zoo een gehoord want het leek wel een bons op de turksche trom zoo geweldig kwam hij aan
wat een moeite de goede meester er niet al voor overhad om verloren menschen terecht te brengen en te behouden met wat een zorgvuldigheid hij te werk ging met wat een geduld hij volhield wat een ondank
of als ze dat bij ongeluk niet verdiend hadden wat oom zich bezwaarlijk van zulke verwaarloosde kinderen kon voorstellen met een toereikend aantal sommen zouden worden
dat hij onze lieve vader in den hemel was maar dat wist ik nu wel beter hij had ons niet lief en hij was geen vader en ik wenschte dat ik er nooit geweest was
en de ander die de spreker van daar even scheen te zijn had iets in zijn hand en ja dat was het deksel en hij was de timmerman en hij kwam om het kistje dicht te schroeven ik weet niet hoe
en om tien uur begon de torenblazer want wij woonden schuins tegenover het raadhuis en de wind was naar ons toe en de
den er hier en daar prachtig glinsterende sterren zichtbaar wat is het landschap nu tooverachtig de akkers en weiden verdwijnen gaandeweg onder langzaam voortrollende dampen
ik meen de meiden louter en alleen omdat de eene de ander geen kus gunde van broertje maar frans gaf hem op zijn derden verjaardag een grooten vlieger present
beroemd was vooral zijn opwekking aan neêrland's jongelingschap in het begin van volgens verzekering van zijn vertrouwde vrienden binnen vier en twintig uren opgesteld het stuk ademde enkel leeuwenmoed en ridderlijke trouw aan vorst en vaderland
haverschmidt familie en kennissen voorzaal de bezoekers af die even kwamen hooren hoe het met de patient was slechts enkele malen had hij de zwakheid zich door zijn gevoel naar de ziekenkamer te laten slepen
die de kinderen dan ook al uit het hoofd kennen er is een gerucht dat meester ook op het nut leest en dan in het grappige
en dan komt er nog bij dat ik mij niet op mijn gemak voelde met de jongens van mijn school want daaronder waren die er aardigheden over hadden dat het bij ons zeiden ze zoo'n kale boel was geworden
hoe onheilspellend de gangklok tikte en hoe hinderlijk mijn laarzen kraakten terwijl ik zoo stil mogelijk naar de tuinkamer sloop waar de zieke lag want ze hadden tante toen zij gevallen was niet weer naar boven durven dragen naar haar eigen kamer
nu het was of ik door den grond zou zinken mevrouw en ik zeg nog heere mijn bloeien van kinderen toen komt pons binnen en u weet hij heeft altoos zoo'n kostelijke witte das om
en wanneer iemand den appel geplukt en hem zoo maar ongeschild uit het handje had opgegeten dan had hij niet eens bemerkt hoe hij een duizend of wat van die appelbewonertjes mee in zijn maag kreeg
maar de kinderen mogen er niet naar hartelust leven maken want moes heeft veel last van hoofdpijn zij is een klein en fijn vrouwtje
net voor het huis op de kleine steentjes heeft uitgestort geen mensch dus hoe hoog of hoe laag ook die zeggen kan ik zal den dans wel ontspringen mij zal hij er wel buiten laten en allerminst mag mevrouw daar op rekenen
en als dat dan uit was en het versje was opgezegd en de belofte was gedaan van altijd heel zoet te zullen zijn zou sinterklaas dan ook weer dien grooten reiszak openmaken en wat of er dézen keer wel uitkomen zou
françois haverschmidt familie en kennissen mijn broertje soms als ik alleen op mijn kamer zit of op een eenzame wandeling ja het is mij gebeurd
dat die man deed met het wit van zijn oogen en dan al de andere leelijke gezichten die hij trok zooals ik vast geloof dat alleen heel groote schurken ze trekken nu dat monster
want die zijn anders nu ze moeten dan niet françois haverschmidt familie en kennissen zeggen dat onze koster er naar heeft staan kijken en bij heineman wouen ze zelfs dat hij uit het raam had liggen roepen van
gij zijt een dweepstertje suze was het antwoord van frits op haar vriendelijke redeneering en wat zijt gij frits vroeg zij treurig ik kan mij soms zoo ongerust over u maken
eigenlijk mocht men niet zeggen van de kinderen dat hij ze in het leven hield maar doordien er jaarlijks een bij kwam bleef zijn hoopje toch nog al voltallig doch het ergste was dat zijn vrouw
nu de juffrouw merkte er niets van hoe zij met haar laat komen vrouw den broeder persoonlijk gegriefd scheen te hebben en er was meer dat zij niet merkte
in dat geval kameraad gaf ik wat als ge praten kondt en wij elkaar weerkeerig de dagen van ouds voor den geest konden roepen dat waren zonder twijfel ook goede dagen voor u en uw famielje
voordat zij gereed zou zijn met het werk dat zij nu nog onder handen had immers zij liet het niet bij een lijdelijk hopen en vragen hoe menige brief ging er van haar naar den vreemde
want zijn medeburgers bij ons vergeleken waren het maar heel heel kleine schepseltjes en ze waren z klein dat een mensch ze niet met het bloote oog zien kon
of hebben wij iets opgevangen van het gesprek dat de dokter bij t weggaan in den gang heeft gehad met moeder een van ons heeft hem het hoofd zien schudden en moeder is in de voorkamer gegaan en heeft
joegen den prins weg en bezorgden ons tegen betaling van ik meen honderd millioen guldens dat dan toch ook niet te veel was de françois haverschmidt familie en kennissen vrijheid èn de gelijkheid èn de broederschap toen kregen wij de bataafsche republiek
ik geloof haast te parijs en dan de verwoesting van jerusalem daar had hij ook een boek over van slavius jozepus dat zal de jongeheer wel weten en juffrouw beumer wees op mij maar de jongeheer wist het niet nu dat boek wou de koster van boven halen
dat men natuurlijk geen kik gelaten heeft misschien ook wel dat gij een tante hebt die u een dubbeltje geeft in den spaarpot voor iederen tand en een kwartje voor elke kies die gij zoet laat trekken
om in het want van den franschman te klimmen maar hij had gezegd dankje alles is nu toch bedorven en daarop had hij zich naar beneden gespoed
ik heb wel eens gemerkt dat er jongens zijn die daar niet eens met hun moeder over spreken dat verwondert mij mij dunkt als ik mijn moeder had gekend