AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en witte baret hij is zenuwachtig en nu zijne meesteres al de wenkbrauwen fronst om zijn oneerbiedig kostuum begint hij te stamelen
omdat ze met een ziel als die van othomar niets anders wist te doen dan ze neêr te drukken onder een kroon het eenvoudige familieleven te
verdenking van in verband te staan met anarchistische comité's was gevallen op een ambtenaar aan een der ministeries en zelfs op een jong officier
al snikkende roeide zij door hare armen schenen te zwellen te springen uit elkaâr enkele dikke druppels van regen vielen neêr
éen brand van wisselvonkelingen die met de tallooze kaarsen van het altaar de kerk eensklaps hél verlicht de diademen der vorstinnen zijn als vlammekronen
zal beter zijn dan ik u zal het aan papa zeggen niet waar of neen laat het als het u zooveel kost
in zijne lange droomuren over hem te denken beschouwde hij zijn broêr al geheel en al als kroonprins en wischte hij zichzelven weg uit de rij der toekomstige
het proza der noodzakelijkheid en onvermijdelijkheid was alleen de harmonie die hen verbond maar deze harmonie ook verbond hen
men dineerde dien middag laat daar men gewacht had op herman en de anderen de gesprekken aan tafel liepen over den toestand van het platteland over de boeren die van alles beroofd waren
niets anders dan dat hij zich onmogelijk heeft gemaakt voor onze societeit en dat misschien wel door jouw schuld alexa
ik zal me meer ophouden ik zal sterker worden ik zweer het u voor zal ik sterker worden ze zag hem weêr lang in de oogen met haren reinen glimlach innige teederheid ging van haar uit op hem
en zij niet meer wilde zien en wilde zijn en zich terugtrok van het hof op dit slot en de mare liet gaan dat eene slepende ziekte haar kwijnen liet
moge god en zijn moeder mij vergeven mompelde hij tusschen zijne lippen toen trad hij binnen bij de keizerin in het groote vertrek zat zij alleen
waarboven uit een door cherubs getorste keizerskroon de zware gordijnen van donkerblauw brokaat en fluweel
maar vechten er tegen doe ik niet en je zal zien hoe netjes ik later mijn oude jaren draag zoo als je alles draagt merci
in den namiddag waren er altijd verschillende bezigheden tentoonstellingen liefdadige instellingen inrichtingen van allerlei aard te bezoeken den steen te leggen van een gebouw een oorlogschip te laten loopen van stapel
koud zag ze dutri aan en boog even het hoofd dat hij gaan zoû de adjudant maakte zich verward uit de voeten zonder zijn gewonen tact
toen de man onmenschelijk sterk zich worstelende uit den greep van zijne aanvallers doemende vooruit uit hun klomp
het duurde lang in hunne afwachting spraken zij niet de keizerin zat met haar stil berustend gelaat te turen voor zich de keizer geïrriteerd liep heen en weêr
het weiland met de lijken de ponteniers die de vrouw opvischten de lijken begonnen in eens te leven te schateren met spleten van monden
daarna legde hij zich neêr maar sliep niet hij bleef wakker en toen othomar na een pooze vroeg slaap je al andro antwoordde hij ja uw hoogheid bijna
omringt men hem het zijn de bewoners der villa's de fabrikanten die hem met vragen overstelpen gesterkt door de zelfbewustheid van den keizerlijken adjudant nog eens galoppeert dutri weg
de keizer zelve bleef in een voortdurend norsche stemming de legerwet om de uitbreiding der strijdbare macht werd nog altijd in het huis der standen in zijn principe aangevallen
de reis in het noorden kàn zijne hoogheid inderdaad aangedaan hebben professor begon de keizerin zij zat recht hoog in haar eenvoudigen donkeren japon
en spartelde tegen stervend zijne hersens spatteden uiteen over othomar heen bezoedelden den prins den uniform en aan zijne voeten was de man reeds op den grond neêrgekwakt oogenblikkelijk slap spierloos
en die ze voort wil laten duren tot den laatsten dag en was hij ook ontroostbaar over het verlies van het kind dat hij het meeste lief
u mij zag zoû u zien dat ik niet ongelukkig was het is mei de zon schijnt de boogramen zijn open
de zon scheen er niet meer door heen en over alles lag de schaduw de menschen schenen mij niet te herkennen en toen ik vroeg waarvoor al dat krip was
lang stond hij zoo denkende starende op zijn roerloos broêrtje en eenvoudig werd zijne gedachte in hem recht voor zich uit zag hij een weg dien hij volgen zoû toen hoorde hij zijn naam
in het midden der zaal voor den troon rees de katafalk op onder een hemel van zwart en hermelijn in uniform lag er de kleine prins neêr
ik zoû het nooit in mijn hoofd krijgen wolken te gaan uitteekenen je moet eens met me meêgaan op reis dan zoû je heele verzamelingen van wolken kunnen maken
het was of hij dien zachten groet begreep en er een vleugje troost uit putte voor een geheimzinnig verdriet dat hem stil drukte in hemzelven dat op zijne borst lag als eene beklemming van adem
en verzonk toen in eens de vleugels geknakt weg in de violette donkerte de eerste sterren twinkelden op hel zichtbaar
kreeg hij soms lust die vrouw die hem toch met hare vreemde ziel liefhad en hare liefde niet veinsde van zich af te stooten haar te trappen te slaan
in dien maneschijn bleven de gezichten doodwit als vlakken van krijt boven het glinsterend kristal en al het gouden vaatwerk de muziek klaterde met zware cymbelslagen van koper
een lichte familiariteit die zich om den kroonprins inhoudt maar aanzweemt de eenigszins sportachtige ruwheid en ongegeneerdheid in woord en in gebaar die de modetoon is aan het hof
er hem niet over hij is zoo driftig hij zoû je hij zoû je vermoorden beloof me dat je er hem niet over spreken zal ik zal het doen o mijn god ik zal het doen
schuiven op zij naderbij de trein staat e ids aargang stil in het land bij een kleine halte de prinsen weten dat het centraal station overstroomd is aan de halte is de geheele spoordirectie overgebracht
ratelden de keizerlijke landauers in de zon als met wielen van schitterende spaken door de lichte stof die van het vierkant plaveisel der stad opstuivelde als druppelen wit vuur flonkerden het meest de diamanten
de prins me willen zien de kamerheer haalde de schouders op ik zal het vragen sprak hij spoedig kwam hij terug de prins vergunde dutri te komen dutri trad binnen
met zijn vreemden nationalen klank van liefkoozing mijn arm prinsje buiten begon het te dagen het licht scheen de venstergordijen even van elkaâr te schuiven
er lagen matten over den grond in groote rieten stoelen zaten prinses sofie en aartshertogin valérie beiden schilderden met waterverf
en geloof integendeel dat zoo zijne majesteit wist dat zanti zo veel deed voor de slachtoffers van de overstrooming zijne majesteit hem wel wat lief hebberen in communisme vergeven zoû
een martyre was de officieele reis geweest van sigismundingen naar altara als een automaat was valérie gegaan
en lichte wolkjes van stof stuivelden zelfs onder de snel raderende wielen op de hertogin sprak veel over lipara den keizer de keizerin zij had dien tact van instinctmatig te voelen wat te zeggen
ze weet niet waarheen ze wil wij blijven er natuurlijk op aandringen dat zij het imperiaal niet verlaat het is er groot genoeg dat zij er bijna haar geheel eigen militair en civiel huis behouden kan
wat jij toch al niet in wolken ziet valérie het is verbazend wat verschilt de eene mensch toch van den anderen
en in den dwarrelenden kaarsenschemer schittert en straalt ze e ids aargang een heilig juweel als een star
dan voelde hij zich klein onbeduidend niets kunnende en iets in zijne ziel duizelde en viel als slap spierloos neêr van eene opgeschroefde hoogte zonder energie en zonder wil dan lag dat daar in wanhoop
dat beteekende een bruidvaart en ze zeide alleen en haar stem kon niet anders klinken dan als een klaagtoon
de reis had othomar veel goed gedaan hij voelde zich zelfs zoo wel dat hij keizerin elizabeth geschreven had nog eenigen tijd in den familiekring te altseeborgen te willen blijven
ze had hare armen om zijn hals gelegd en trok hem naar zich toe ze fluisterde we hebben niemand dan jou mijn jongen en onzen kleinen
keizerin elizabeth zuchtte er om met een zucht van afmatting hoe dikwijls was deze quaestie van grondwetherziening in liparië altijd grondwetuitbreiding en beperking van het keizerlijk gezag
dankbaar dat hij leefde drukte hem aan zijne borst te pletter tot zijne uniformknoopen schramden aan othomars wang en riep
met hunne dames de oude gravin myxila en hare dochters tal van officieren het was de intime kring van het imperiaal eene brutale gemeenzaamheid ging onder hen om
en zij verborg haar hoofd in othomars armen en snikte snikte toen voerde hij haar voorzichtig langzaam de treden van de katafalk af geleidde haar uit de zaal
dat zijzelve zelfs had opgelet hoe de gravin de threma schik in ze gehad had zij sprak daarop druk met de andere dames stelde de markiezinnetjes voor
toen werd het een droom een nachtmerrie ik liep door de winkelstraten van lipara en uit alle winkels kwamen zwarte menschen en die maten hoopen zwart krip uit met meters en zoveel dat de straten zich er mêe vulden
het onbekende is voor hem opengegaan maar werd hem désilluzie toch is hij haar dankbaar voor wat zij hem gaf
twaalf dagen bleven de syriers vor ze naar italië zouden gaan het was de voorlaatste avond in het imperiaal was een suite van veertien zalen om de groote danszaal verlicht voor een bal
ons aan onszelven behouden en ons niet kunnen geven aan anderen u ziet en hij stond op en glimlachte
wij hebben zijne keizerlijke hoogheid nauwkeurig onderzocht sire begon de professor van organische gebreken is de prins geheel vrij al is hij over het algemeen van een teêre
zeg dat nu niet alleen om een enkel voorgevoelen dat ik zelf dwaas vind wat is er anders voor raadselachtigs in me
zichtbaar nadenkend over de onoplosbaarheid van het vreemde raadsel verbrand dat ding beval de keizer en praat er niet over
die hij in haar ried en zelve niet wist maar hij voelde geene vreugde er om hare oogen bleven somber toen nam hij alleen hare hand drukte die even als eenige tegenliefkoozing
en de nachten op den indischen oceaan op onzen iking ie kolossale ruime cirkel om je heen al die sterren boven je wat hebben we dikwijls zitten kijken met onze beenen op de verschansing
de jongelieden keeren juist terug op hunne heen en weêr wandeling ze lachen nog vroolijker nu en haasten zich een beetje vlugger naar het kasteel
het duurde lang zoo lang zelfs dat hij weifelde of hij zoû kunnen gaan of niet toen er drie kwartier voorbij waren drukte zijne hand op een schel die dicht bij hem stond op tafel
arm zondig hart in mijzelve sterf want na deze laatste bloem van passie die in u ontlook wil ik dat ge sterft voor de wereld om de reinheid van mijn keizerlijke bloem wil ik dat ge nu sterft
of erger hernam barzia erger de ondergang van uwer majesteits nageslacht
een detachement der infanterie twee gelederen links en rechts de uniformen donkerrood lichtgrijs daarboven zwak geschitter van
naar de elizabethparken bleven voortstroomen waar de keizerin of de hertogin van xara zich zelfs iederen dag een oogenblik vertoonden
zooals ik u al zei zijne majesteit denkt er over hem te verbannen en zal dat zeker doen als zij hoort dat hij zich nu op zijn kasteel heeft opgeschoten zeker met het doel
in de galerij kwam hij barzia tegen het stil kalme gelaat van den prins die zijne moeder ondersteunde stelde den professor gerust
en toen hij verder zong den naam van den kroonprins met zijn titel othomar o othomar van xara van xara smeekte ze zacht naar de deur othomar hij zegt je naam kom misschien herkent hij jou
kom ga meê drong ze aan en ze dreef de meisjes voort de andere dames zagen haar ontsteld na door een achterdeur verdwijnen in een achterstraat de hertogin drukte het taschje met juweelen tegen zich
des nachts hield de stortvloed op des morgens regende het weêr het was zeven uur
de grond was met een gouden zand bestrooid dat met het loopen over de slepen heen poeierde electrisch licht scheen door de lange bladeren heen als maneschijn
de fijne kakatoe profielen bogen telkens ontzet op en neêr naar wanda toe de tantes legden de hand op het hart en zagen valérie in verschrikking aan vriendelijk glimlachte zij ze toe
dat die hun zal geschieden van mijnen vader die in de hemelen is want wanneer twee of drie vergaderd zijn in mijnen naam daar ben ik in het midden van hen
ze zijn gek riep de keizerin uit opstaande waarom vraag je ze ik wil weten mama othomar riep ze wil je doen wat ik vraag ja mama antwoordde hij zacht
als de couranten overdrijven en melden dat ik ziek ben ik was een weinig vermoeid en generaal ducardi ried mij aan
al de werkzaamheid langzaam stapte hij de haven langs in de portieken der villa's zag hij soms iets van het figuur eener vrouw en hare oogen hem nakijken door rozen en elematis heen
hij dorst het niet zeggen ik ben wat onrustig ging hij door en angstig gingen zijne oogen door de kamer heen waar de keizers weêr stil stonden wil u een dokter uit vaza hebben
bij de studenten bij de geestelijkheid bij het gemeentebestuur en de hoogere autoriteiten gisteren zijn wij overal rond geweest op de plaatsen
na het diner verspreidde zich de familie de kroonprins en herman gingen met de jongere prinsen en de kinderen roeien op zee in twee booten wanda en valérie liepen de armen om elkaârs middel op en neêr
kon oscar het zijn vader othomar xi nooit vergeven dat onder diens liberalere regeering een grondwet tot stand had knnen komen en nu in deze crizis ze wilden niet weinig de constitutioneelen
ducardi keek hem aan boos hij was het niet gewend dat zijne hoogheid zoo tegensprak de anderen luisterden toe
er een muil van schitterend witte ijstanden te wetten tegen het staalglanzend metaal van den luchtdom aan
verstoppertje te spelen alexa ik weet zoo goed als jij dat jijzelf een van die malle vrouwen bent hij schatert weêr en zij nu ook ik
zij had zich eerst willen wijsmaken dat het volk wel overdrijven zoû toen zij bedacht dat de prinsen en de adjudanten in het geval dat othomar verwond was dadelijk zouden terug zijn gekomen werd zij rustiger en wachtte af
ja mijn jongen je wordt twee-en-twintig papa is wel veel later getrouwd maar hij had veel broêrs ze zijn gestorven
en schulden naar men zegt schulden ik stond verbaasd dat de markiezin zo oud was geworden ze heeft het zich vreeslijk aangetrokken schijnt het
toen hij wakker werd was het reeds over achten hij bedacht dat het te laat was voor zijn gewoonlijken morgenrit en bleef liggen hij belde andro
in zijne hersens ruischten tegelijk met den regen de noodzakelijke gesprekken over de crizis het ministerie het huis van adel hij zag zichzelven voor zich
wederom zeg ik u indien er twee van u samenstemmen op de aarde over eenige zaak die zij zouden mogen begeeren
die gothlanders zijn vervelend en zoo vreeslijk weinig cosmopolitisch en het is vermoeiend ook altijd dat sjouwen
neem een stoel en kom hier zitten aan mijn hoofdeind de man deed zoo en laat me je voelen je hand zoo
trilde zacht door de immense zaal wolkte met den geur der bloemen mede over het roerlooze ooggeslotene gezicht van het keizerlijke kind
sprak hoog van zijne keizerlijke hoogheid den hertog van xara de hertog wenschte de barakken te zien het zijn geen barakken sprak zanti norsch tegen
voelde zij dat het leven over alles wat van ons is geluk of smart heenradert met zijn
hun huwelijk was een huwelijk uit liefde men had het soms wel anders willen doen voorkomen maar dit was niet juist in gothland in den huiselijken kring te altseeborgen hadden de jeugdige vorsten immers elkander goed leeren kennen
de hertogin tikte aan hélène's kin schikte even de voile van eleonore zei dat ze keurig gebogen hadden
de kamerdienaar scheen er zich ook niet aan te storen opnieuw geknield voor den koffer pakte hij in wat hem goed dacht het zoû wel goed zijn zooals andro het deed dacht othomar en hij wierp zich neêr in een stoel van zijn kabinet
de reliquie gedragen wordt ter bezwering van den ramp ze gaat voorbij het standbeeld de prinsen knielen neêr het latijn van den zang de glans van de reliquie in haar schrijn
herman drukte zijne hand ja sprak hij blij prettig zonder afgunst dat othomar in dit gesprek meester bleef zeer verheugd dat zijn neef het zoo opnam
en was hij alwetend zoû hij alles kunnen weten wat goed zoû zijn de grondwet was het dan goed voor een rijk een grondwet te hebben of niet
toen othomar binnenkwam het laatste dutri begeleidde hem strak kleedde hem zijn uniform blauw wit en zilver en hij groette glimlachend
en hield zijn gezichtje strak om de moeite niet te verraden die hij had de lange stapbeenen bij te houden de huzaren verbaasden den syrischen vorst
toen legde hij het tijdschrift weêr neêr en zij vroeg met die vreemde kalmte waarmeê zij verloofden elkaâr poogden te leeren kennen othomar heb jij niemand lief
omdat de hertog van xara haar had opgemerkt ook de vrouw van den opperhofmaarschalk de hertogin van yemena
terwijl gij u nu zeker bij onze vrienden hunne majessteiten van denemarken en van engeland in eene scheeve pozitie plaatst
ook overigens geleek othomar op zijne moeder en meer dan vroeger maar wat steeds in den prins trof was in zijne nerveuze fijnheid zijn ras zijne spitse distinctie
keizerin elizabeth staarde met open wijde oogen op het noodlot dat gekomen was zo had zij het zich nooit voorgesteld dat het komen zoû
keizerin elizabeth reed met hélène van thesbia in eene victoria
een schot en nog een schot na keizer oscar is getroffen in de borst hij is half getuimeld tegen de keizerin aan wier bloote
bevallig bruin met kroeskopjes en lange gespleten oogen ze zouden toch mooier geweest zijn in wat gedrapeerd
de keizerin verschrikt er om verbleekt hare adem stokt op het balkon groet de keizer van liparië met éene enkele wuiving van hand zijn opgetogen volk tegen
balde de vuist tegen het omgewende gelaat van den adjudant schreeuwend othomar had niets gezegd achter hem hoorde hij de vrouw brullen hij trilde in iedere zenuw op den weg
en zij kwam hem een pas tegemoet zij nam zijne beide handen aan en duldde dat hij haar op beide wangen hartelijk zoende
de zeereis lokte hem eerst in het geheel niet toe omdat hij niemand wist om meê te nemen en hij zeide met ons maar naar castel xaveria te willen gaan
toen aan othomar als ware het in eens een vreemd gevoel overkwam hij was in zijn kabinet voelde zich eenigszins duizelig en moest gaan zitten de duizeling was licht maar duurde lang
de derde cortège is binnengekomen de keizer van oostenrijk en de aartshertog albrecht voerende de bruid met hare hofdames hare
grève der dokwerkers vervulde lipara weken lang met een stijgende onrust politie-agenten werden op klaarlichten dag aan de haven wreedaardig vermoord
ook was er een telegram van den keizer aan den hertog van xara ik draag uwe keizerlijke hoogheid op zich morgen naar altara te begeven oscar
de zware vergulde candelabres vergulde tafel en theeserviesen en kristal vergulde en zilveren cassetten van verschillende steden
van dat heele kleine verleden de ellende die hij gezien had en had pogen te troosten als éen groot geheel éene schilderij van menschelijke ramp zich zag uitbreiden en voor het groote leed dat zijn land vervulde
en terwijl hij glimlachend naar den hertog van yemena hoort meent hij nu zeker te weten dat zijne liefde toch wel liefde is omdat er jalouzie bijkomt
die zich tusschen hunne kroonlevens moesten samen weven toch was het haar moeilijk zoo te doen zij hield van valérie en meende dat dit huwelijk in allen deele goed zoû zijn
en de keizerin liet haar alleen opdat zij zich kleeden zou ij verscheen niet lang daarna in een wit toilet met dof goud opgewerkt in den salon
op het slot te sigismundingen waar de keizerlijke familiën van liparië en oostenrijk vereenigd waren om de verloving van den hertog van xara met de aartshertogin valérie te vieren
die ijzeren eeuwen met zijne helden van keizers maar hij voelde dat niet alles verloren was in zijn vroom geloof aan het hoogste dacht hij als zijn zoon aan de hand van god
en het gejuich uit de villa's stijgt luider op en luider de keizer en de hertog van xara zelve aan zijne zijde
zij duizelde niet meer van weemoed en van angst dat zij zoo hoog was met die haar lief waren haar man en hare kinderen want zij was niet alleén hoog in hare hoogte steunde zij tegen eene andere hoogte
als god bestaat waarom onrecht en ellende en ons gezag om welk recht o god mama welk recht hebben wij te heerschen over anderen over millioenen zeg het me
de haven azuurde in lichte rimpeling eene gonzende menigte gebruinde gezichten vele nog bont nationaal gekleede landlieden uit thracyna wemelde en drong over de kaden
ze begreep dat zijn leed anders was dan het hare maar ontzettender zeker daar het hem zoo jong al aangreep en daar het niet was om zijne eigen éene ziel maar om de millioenen zielen van zijn rijk
uit den eigen hertogelijken wijngaaad deze lyciliër is beroemd en men roemt ze dan ook de kroonprins zelve klinkt de hertogin
de directeur haalde zijn schouders op dat was ook het eerste plan het is ook zoo geweest toen de keizer wegging antwoordde hij
en prezenteerde nu het rijtuig der keizerin voorreed het geweer de aartshertogin eudoxie verwachtte de vorstin hoe is valérie vroeg elizabeth dadelijk
ik kan niet zeggen dat uwe hoogheid zeer dankbaar is voor de gastvrijheid die ik haar heb aangeboden e ids aargang thomar glimlachte pijnlijk reikte hem nu de hand
om haar lief te hebben tegen den wil van zijn vorst in en hij vroeg haar vergeving daarvoor zij zoû den naam van eene vrouw hooren samen met den zijnen ook hier vroeg hij om vergeving voor
toen hoorde othomar een vreemden klank syrië spraken zij al niet meer over het huis van adel syrië syrië de koning en de koningin zouden de volgende week gekomen zijn
atoom van leven stofje van vorstelijklieid uit hen allen geboren een der laatste schakels hunner lange ketting die door de eeuwen terug
de hertogin hadden zij toen niet gezien ze was lijdende generaal ducardi vertelt anecdoten uit den oorlog van vijftien jaar geleden
de schuld eener moeder die gebaard heeft et vermoeden van deze schuld verpletterde haar en vor zij nog met oscar had durven spreken vernederde zij zich voor den aartsbisschop de prelaat ontzet over wat er
de lanciers voorop blauw en wit wemelend met wimpels aan de punt van de lans zes escadrons de geheele garde van den troon wit met kurassen
over de blauwte van hare zee heure haven waar de schepen recht stil angstig opboomden naar omhoog
hijzelve wist niet of wat hij deed wreed was of niet zoo kende hij deze vrouw niet maar hij wist wel dat hij met opzet dit moeilijke oogenblik gekozen had voor zijn onderhoud omdat hij niet wist hoe zij het dragen zoû
wat was dat dat in haar was en niet in hem was het een raadsel der ziel waren er zulke dingen zieleraadsels en was het de moeite waard zich er in te verdiepen
en wat antipathie in hem geweest was werd medelijden vriendschap en verwondering over het willen van de
iets van hun eigenbelang begint te zwijgen gedachte aan wat zij zien zullen trekt door hen heen en othomar denkt na
zij komen lachend met hunne officieele blanke stemmen terug wandelen langzaam hij zoo jong in zijn gezilverden uniform den helm waaraan de veêren hangen
de groote manoeuvres hadden plaats op het marsveld de koning vergezelde den keizer en de prinsen te paard met hun zwerm van europeesche en oostersche
waren er voor gesneuveld zonder aarzeling en met de dolwijde omhelzing zijner lange krachtige oude armen liep hij op othomar toe
hij bleef te ipara e ids aargang e othlandsche prinsen en hun gevolg kwamen met keizer oscar terug naar de rezidentie
othomar begon herman beslist als wilde hij spreken zeg even niets tegen me laat me een oogenblik stil viel hij in de rede snel angstig zij liepen door het bosch zwijgend othomar zag vreemd om zich heen
beschermden ze met geheven sabel stroomen van vloekend gescheld spatterden tegen ze aan tegen de vaag doorschijnende glazen waarachter lichte kleuren opvlakten vonkjes juweel uitschode
om hen heen trots den wind is de atmosfeer die eener wijde rust langs het strand loopende komen zij voorbij het kasteel gaan het achterom en zien naar boven
in de kleêren van die choristen de regen viel e ids aargang neêr volkshoopen liepen tegen ze aan ze vermengden zich met ze een oogenblik was ze hélène kwijt wacht even sprak ze tot eleonore
uw hoogheid schreide toen ik binnenkwam vroeg ze zijne tranen liepen nog een snik schokte nog zijn lichaam omhoog waarom vroeg ze verder of ben ik onbescheiden
mijn dierbare prins vergeef me zoo ik het waag u bijgaande bladen toe te zenden ik meende eerst u te zenden een langen brief een brief van afscheid
de nieuwe verkiezingen werden uitgeschreven moest het volk getuchtigd worden om zijn keizer lief te krijgen was het om de tallooze artikels in de couranten der noordelijke
eene berusting daalde als een heilige geest in zijn gemoed zijne vreemde kalmte wend berusting het was of zijne zenuwen zich ontspanden in éene groote leniging
andro kwam zacht binnen verlangt uwe hoogheid othomar knikte de kamerdienaar sloot eerst het raam toe
dat zoû me mijzelve doen verachten als ik niet kan en ik wil ten minste die illuzie behouden dat ik eerlijk wàs dat ik u wilde troosten dat al was het ook zonde ik u getroost heb
er zouden driehonderd millioen noodig zijn honderd millioen waren reeds toegestaan voor de versterking der infanterie de twee andere honderd voor de artillerie had de minister van oorlog
voel je geen duizeling vroeg ze hij keek haar angstig aan neen dat niet ten minste niet zoo dadelijk othomar sprak ze fluisterend ik heb hier een heelen avond gezeten telkens keek ik naar beneden
aan haren armband zoekt zij een klein recht gouden sleuteltje en ontsluit de kist de juweelen schitteren parelen brillanten saffieren
maar berengar had koorts de keizer zag hem aan erger dan van morgen ik weet niet hij gloeide nog al
maar veilig wat is er nu veilig in den oorlog ben je toch ook niet veilig en hier in het imperiaal zelfs ook niet
en waarover hadt je me te spreken vroeg de keizer toen de prins zwijgen bleef over berengar papa over berengar over
die emotie is omdat hij zoo jong en hoog is en zulke oogen heeft en zoo eene stem zij vindt zijne handen sympathiek in dien breed fijnen vorm als van een oude kracht van ras dat zich enerveert
was het om de kolossale fabelachtige giften van millioenen uit de keizerlijke kas zelve geschonken voor de slachtoffers van den ramp
de ridderorden der vorsten starrelen er als een firmament luchtig doorzichtig in den zonneschijn blauwnevelen de wierookwolkjes op die
hij zegt iets van den wil des heeren en maakt een berustend gebaar met beide handen de vingers even uitgespreid zooals jezus doet op oude schilderijen
de rosse vlammen doen vreemd romantisch over de oude donkere murenmassa's spiegelen zich als met lange bloedrimpels in het water dat in de nauwe stegen staat
in andere uniformen een kort diner bij den hoogen prelaat eenige domheeren en abten zitten meê aan
rein op zijn arm straalt het witte kruis beiden houden zij nu lange kaarsen in de hand en de primaat met zijn juweelen mijter en zijn met juweelen arabesken bezette
om den keizer het treurige besluit meê te deelen maar juist hierom was de keizerin in stilte weêr gaan hopen
alsof de golven der stemmen op de golven van het orgel hooger stijgen en hooger door de kathedraal heen naar den hemel in éene extaze van heilige muziek
eindelooze elegante wandelkaden daarvoor met palmen die groen verlakt aftrilden op een atmosfeer van levend blauwen ether
die der keizerin aangenaam aandeed en haar hart met een lichten weemoed op deed zwellen in hare borst kinderen liepen rond en speelden in witte
dat weet ik niet herman zal met mij meêgaan op mijn reis door de gouvernementen wij zullen naar lycilië en vaza gaan en zooveel mogelijk naar het platteland dat is er natuurlijk het ergste aan toe
ik heb u mijn armzaligen zondigen troost willen geven zooals ik dat kon moge de hemel mij vergeven
dat was maart het is nu september ik stel mij voor dat zijne hoogheid in dien tusschentijd een veel bewogen leven geleid heeft
je weet zeker wel door generaal ducardi dat papa hem commandeur van den rijksappel wil maken wat jammer dat we hem niet ridder van st ladislas kunnen slaan
toen heb ik me zwak gevoeld ik dacht dat ik die zwakte niet te boven zoû komen ik heb hier gezeten uren lang te kijken naar den donau het maakte me duizelig
treft dit verwijt eigenlijk ook ons niet of vindt u een keizer zoo gelukkig haar voorhoofd betrok je bent in een van je sombere buien
het was het uur dat graaf myxila bij den keizer kwam en de staatszaken met den rijkskanselier behandeld werden de kroonprins was daarbij den laatsten tijd tegenwoordig
othomar herinnerde zich uit liparië's historie uit de wreede tijden hunner eerste middeneeuwen dat vreeslijke drama men toonde
othomar merkte dat hij hier niet doen wilde hij vond den generaal kleingeestig en tot thesbia vraag of zanti hier is de ordonnans-officier wendde zich met de vraag tot een soort opzichter
werd deze man verbannen naar eene der dwang afdeelingen der kwikzilvermijnen van het oosten deze verbanning was als het begin van tallooze andere verbanningen ze volgden elkander slag op slag op het waren soldaten matrozen
nu hij zoo spreekt van castel vaza nu hij de innige betuigingen van den hertog aanhoort ook den markies van xardi drukt othomar de hand
dat men op dit oogenblik samen was onder de oogen van den keizer en zijne familie en zijn hoogen jongen gast de hartstochten op het tooneel zich ontbreidelend in zwellende en zwellende kreten van muziek
des middags stond othomar echter op en kleedde zich zelfs aan maar niet in uniform hij had wat gelucht in zijne kamer en ging nu naar de appartementen der prinses thera
mijn god sire wat doet u het kabinet van uw vorst op die onhebbelijke manier binnenkomen de hertog van xara laat zich zelfs aandienen markies sire wat spreek op hare majesteit
hevige ongeregeldheden volgden daarop in de rezidentie en ze wonnen de andere groote steden thracyna xara zelfs altara
hij zag den sensueelen nero kop van den hertog begeerlijk van ambitie opgluren naar de façade van het paleis
toen othomar gekroond door den primaat zelve mij kroonde tot keizerin van liparië u waart er niet bij tegenwoordig maar het is toch gebeurd uwe illuzie is toch waarheid en ik zeg u dit
ik hoû veel van de dazzara's zegt de hertogin maar en ze lacht geheimzinnig met bedoeling hij is altijd een ongeluksvogel geweest zijne excellentie de hertog van mena doni kondigt de hofmeester aan
zij ging naar den spiegel de kamenier met hare onhandige vingers bevestigde de juweelen touffe aan den rand van het open corsage plooide den vierkanten sleep uit
is het geluk iets anders dan een hoog een edel levensdoel gevonden te hebben ik zoû u zoo gaarne overtuigen
hij noemt haar bij den voornaam flirt altijd een beetje met haar voor amuzement en aanstellerij zonder verdere gunsten zij kennen elkaâr te goed te lang zijn te veel in elkaârs confidentie
trotsch van gezag is ongenaakbaar in zijn glimlach als van een imperator op zijn zegetocht zegetocht is ze die gang van het paleis der parlementen naar zijn imperiaal terug
het landschap deinde zich wijd uit de bergen stonden schril en steil met hunne ijskammen in den ether de toer had het bekoorlijke van een incognito zonder etiquette de prins in zijn klein uniform naast de hertogin
de hand vaag bewegend als tot steun was tegen haar aangevallen zij ving hem op in haren arm aan hare borst doodelijk verschrikt en ze zag dat hij flauw lag
het haar bevreemdde in hem niet haar eigen angst terug te vinden maar wel geheel hare eigene berusting die er de weêrzijde van was maar geheel na zijn huwelijk vond zij hem veranderd
in den hof zij zag echter othomar ongedeerd de hertog van xara steeg af gaf haar de hand glimlachte zij kuste die neigend met vuur hare tranen vielen op ze neêr
en de oude verweerde hoofdstad die vol van majesteiten blijft die nog fladdert van wimpels die des avonds éene gele vlam is en roode gloed van vuurwerk
zoû dat goed zijn zoo het moest dat hij afstand deed zoû dat ook goed zijn o god goed zijn van eene vreemde ondoorzienbare goedheid
nog verder in den cirkel van panorama die de torens wijd ommetrokken de zanthos die breed aanslingerend zich stortte in zee
van karinthië die zijn arm om haar zwaar middel sloeg ten dans ze scheen nog niet tot besluit te kunnen komen othomar rondde zijn arm om de hertogin
hoor eens berengar zei de keizerin wat er ook gebeurt het komt in het geheel niet te pas dat je wien het ook zij met leelijke namen noemt en ook niet dat je zoo een leven maakt in het park vlak achter het paleis
zoo zij haar kind die vernedering had knnen besparen wat zoû zij er niet voor willen opofferen maar was hij waàrlijk zoo onmachtig
ik ben klaar sprak de keizerin tot oscar met eene doode stem zij nam zijn arm de keizer drukte haar even de hand en zij knikten berengar nog eens toe en gingen
maar op een morgen kleedde hij zich wat hij niet altijd deed in uniform en liet door een kamerheer aan oscar verzoeken of de keizer hem vergunde tegenwoordig te zijn bij de ontvangst van graaf marcella
en nu nu dreigde de prins hèm ontzenuwde dus die macht al in den aanvang en dutri had nu bijna spijt dat hij in dit geheim was opgenomen
en vindt u het in werkelijkheid beter dan ik het me voorstel ik niet meneer en ik hoop mijn voorstelling werkelijkheid te zullen maken
veegde twee lange striemen van kleur dwars door het grauwe station heen sneed de menigte in tweeën en hield voor de deur der keizerlijke wachtkamer een breede plek leêg
maar maar die man daar heeft me verrast hij lachte ik wist niet dat hij hier was en dan de lucht die
oom xaverius is in zijn klooster en wij papa en ik we zullen wel geen kinderen meer krijgen
als de keizerin aan barzia vroeg of die rust den prins goed zoû doen en afleiding niet beter ware beweerde de professor dat de prins den laatsten tijd genoeg afleiding had gehad
tot afwisseling zijne militaire opvoeding exerceeren paardrijden schermen geleid door generaal ducardi die hem prees of op hem bromde of mopperde op de onderofficieren die hem leerden
maar ik bedenk me nu het is heel natuurlijk hoogheid het kasteel stond verleden jaar leêg zanti reisde door het rijk en hield redevoeringen u herinnert zich ze zijn later gerechtelijk verboden
de keten van de orde van den rijksappel hing om zijn hals andere ridderorden bestarrelden hem hier en daar de borst voor zijne oogen dwarrelde nog het feest van den
omtrent zeker teeder afscheid op castel vaza de markies van xardi schatert van het lachen lady danbury klemt in eens zijn arm
de sleutel brandde hem terwijl hij sprak met generaal ducardi en terug in het imperiaal met zijn vader en myxila
wat men kon heeft men reeds gedaan er is niets meer te doen dan te wachten er verloopen kwartieren halve uren het wachten op het verschrikkelijke maakt kalm men hoopt weêr de officieren rijden af en aan
maar wie de brutale onverlaten waren die hunne dreigbrieven tot in het keizerlijke kabinet wisten binnen te slingeren was maar niet kunnen worden ontdekt
hij moest zijne vermoeidheid eerst te boven komen en geheel waarmeê de prins op dit oogenblik ook zijne hersenen bezighield kwam er minder op aan
de muziek was in eens verstomd de uniformen de sleeptoiletten stortten zich naar de open balkons die op het park zagen
in zijn kamerrok wierp othomar zich neêr op een bank in den salon die grensde aan zijne slaapkamer eveneens een historisch vertrek
het was negen uur de kroonprins werd nog niet verwacht de hertog en de hertogin echter ontvingen reeds hunne invité's de hertogin had toen othomar zijn bezoek had doen aankondigen talrijke uitnoodigingen gedaan
en het waren alleen siridsen en thesbia die op de hand van ducardi waren weifelend omdat de generaal zoo zeker wist dat de wil des keizers anders zoû luiden dan het verlangen van zijn zoon
waarom eigenlijk roeide zij door de zee was de dood verlossing van het leven vergetelheid blussching van schroeiende pijn waarom roeide ze dan door
de tantes hadden na het lunch een slaapje gemaakt ze kwamen nu weêr te voorschijn met tapisseriewerken in groote réticules iedereen begroette haar met veel eerbied waarin een schalksch tintje school
de vader heeft het gezag in zijn eigen huisgezin en de oude mannen geven raad omdat ze ondervinding hebben en dat is alles het leven is zoo eenvoudig
profanatie want over hen heen slierde het in eens woest zijne zwarte golven slierde hen meê zijn vader zijne moeder hen allen
een spoor van water lieten zij achter op de trappen en corridors van het
hoe heb ik toch zoo vreemd gesproken hoe ben ik er op gekomen ik weet het zelf niet meer het lijkt me nu zelf heel dwaas hij lachte even en toen ernstig
en in zijne berusting was alleen de weemoed dat hij nooit meer zoû hooren het hoog bevelende stemmetje van het kind dat hij lief had gehad
omklemde haar en snikte met groote klokken van snikken ik kàn dat niet doen mama het moet berengar
aan wien zij als heel jonge prinses nu vier-en-twintig jaren geleden was uitgehuwelijkt zonder liefde had lief gekregen in die kwart-eeuw van meêleven op zijn hoog punt van souverein dien avond kwam othomar terug
ze keken even aandachtig naar de zee als kon het niet anders of ze zouden iets belangrijks zien aankomen uit het onbestemde dan werkten ze weêr door hare ouderwetsche deftige
de verwarde haren en de opgesjorde blouse van prinses wanda werden er zeer ongegeneerd om e ene derde oude dame kwam statieus aan
goed tante wat stijf een beetje hoofdpijn ook het is niets mijn handen alleen hebben een paar groote blâren ziet u eens en zij lachte
het leven was niet zeker wie wist of hij morgen leefde ijdel waren de plannen der menschen wie wist het uur dat volgen zoû
een niet zeer jongen man een vreemd gezicht half droomerig en half sensueel met veel mysterie en veel charme
een weemoed van geluk klom er om op haren adem het spook van angst was verdwenen zij had haren neef kunnen omhelzen zij had hem dit willen zeggen
de hertogin en de markiezinnen traden binnen tusschen de wijde golvingen van donkerblauw fluweel waarop het kruis van st ladislas wemelde onder den door vergulde zuilen geschraagden
duizenden menschen zonder dak vluchtende overnachtende in kerken publieke gebouwen en zijn laatste woord laat er naar st ladislas gaan
snikte hij zijne wanhoop uit othomar wil jij dan met me meêgaan maar hoe zal ik het doen hoe zal ik het doen
een kleine keizerinnekroon van brillanten kroonde haar klein rond hoofd het was twee uur meestal waren de vorsten gewoon tot éen uur op de hofbals te blijven
othomar een dynamiet ontploffing onder in de kelders van den westelijken achterzijvleugel de antichambres van het appartement van zijne majesteit zijn vernield zijne majesteit verzoekt uwe hoogheid alles in het werk te stellen
neen papa ik zal me niet aan dien wil storen in alles kan u uw wil doorzetten maar hierin niet al riep u uw heele leger bij elkaâr dan kon u dit toch niet dwingen
er was nog niets gezegd het vernederende geheim bestond nog alleen maar tusschen haren zoon en haar vernederend want waarom zoû hij voor den lànde afstand doen
god willen slachten als een rund met een gemeen mes hem hun aanstaanden vorst en hij voelde dat zij hem niet hoorden en niet kenden en niet begrepen en niet liefhadden
goed kalm antwoordde de aartshertogin ik had het zoo niet durven hopen maar ze wil niemand ontvangen laat toch vragen of ik haar zien kan
de aartshertogin van karinthië keizerin de aartshertog prins gemaal en het geslacht van czyrkiski niet meer heerschende op den troon van liparië in de mannelijke lijn
de kinderen hunne monden vol koek zoodra zij den voorrijder zagen stonden zij op en zij groetten allen
het gevaar in het gezicht dat sterkt in zoo een oogenblik voel je je primitief worden als de eerste mensch zoo een tijger kijkt een boel geweifel uit je weg
maar uit hare droomen was ze wakker geworden en waar zoû zij anders hare kracht zoeken dan in plicht en ze won zichzelve wat er ook in hare ziel vernield was terug door eene onbewuste vitaliteit
schuurde tegen hare knieën een kurassier van het escorte hief de sabel dreigend tegen haar op mijn god riep ze gedempt en klemde de kinderen
een zacht gevoel van ontspanning kwam reeds over den prins heen hij voelde zich te gestreeld door dit denkbeeld van rust om langer tegen te strijden
en goed ziet ze in haar eigen hart ziet ze zich geheel als ze is want ze weet dat ze eerlijk is geweest altijd altijd voor hem en voor zichzelve
het park was vol zwarte schaduw en vaag wit schemerden de groote vazen op het terras boven stond de lucht vol sterren wat woû je me vragen vroeg de adjudant zij wachtte tot zij door het licht heen waren en weêr in het donker liepen
hij naderde den prins en hief hem niettegenstaande zijne loodzwaarte van nervoziteit op in zijne armen
vergeef me sprak zij tot othomars zuster de aartshertogin van karinthië die met een harer oostenrijksche neven volgde en haar glimlach vroeg de aartshertogin door te gaan
in de volgende koetsen de te zaâmgekomen majesteiten en vorstelijkheden uit geheel europa de keizerin van liparië
in stilte werden plotselinge huiszoekingen gedaan bij alle bedienden van het imperiaal waarvan men niet geheel zeker was en toen men bij een palfrenier een anarchistisch blaadje waarin voor den keizer beleedigende woorden stonden gevonden had
een troep studenten schreeuwen roepen zijn naam en leve en zwaaien hunne kleurige petten othomar drukt den burgemeester den minister van waterstaat den gouverneur van altara andere autoriteiten de hand
in deze laatste oogenblikken had hij gevoeld heel de hartstochtetelijke liefde hem erfelijk in het bloed gekiemd één met hem zijne ziel zelve en die ziel alleen uit éen stuk voor zijn vorstenhuis zijne vaders
maar prins herman en den anderen verzocht hij dringend de voorgenomen route van heden te nemen en te gaan en hij zeide dit met jeugdige hoogheid
een anderen kant op ligt zij maakte met de hand eene vage beweging en u hier dus niet voorbij kwam en omdat zijne majesteit den naam van balthazar zanti niet hooren wil maar door niemand van de
hij was hier gelukkig om niet geheel en al om valérie alleen dat zij beter zoû zijn dan hij eerst meende
zijn klein tooneelwereldkader voor het publiek dat applaudisseerde nadat de keizer in de handen had willen klappen
je kan er niets tegen je bent misschien meer van dezen tijd dan ik ik wil alleen naar het rezultaat zien van je overpeinzingen en dat rezultaat is dat je jezelve teruggeeft aan het gewone leven
een besluit als onze syrische gasten weg zijn ga ik op reis waarheen hoogheid naar verschillende hoven van europa
waar de aartshertogin valérie dan van altseeborgen teruggekeerd zal zijn om met u samen te treffen en waar wij ook den keizer van oostenrijk ontmoeten zullen
de officieren begrepen elkaâr ducardi blies een zwaren zucht uit ja er zullen moeilijke tijden komen sprak hij met een vloek ja antwoordde de gothlandsche kolonel eenvoudig de prinsen waren in den binnenhof opgestegen
en den geheelen nacht blijft het daar buiten chaotisch zwart zacht ruischend als de eerste schemeringen bleeken over de lucht die in de verte roze en grijs flauw opaal en parelmoêr begint op te tinten
othomar had vooral in deze dagen meer dan anders met die plotselinge zwakten te kampen een vreemd gevoel eene huivering een geheimzinnige angst bleef hem bij en verliet hem niet de
de sinistere rezidentie zich zwart vullende met krip het was nog geweest terwijl hij met zijne jonge vrouw te castel zanthos
den volgenden morgen zoû de hertogin aan de ontbijttafel prezideeren zij was reeds met al de heeren in de eetzaal
heb ik gezien mijn hart werd er onder verscheurd troepen van bloedverwanten die zochten of snikkend hadden gevonden een verschrikkelijk weëe lucht vervulde de geheele atmosfeer
en eensklaps staan zij voor de gladde groene vlakte van water voor den zanthos die zich uitgestort heeft éene zee van water breed en effen nauwlijks gerimpeld
allen zwegen dat is onmogelijk herhaalde hij dof dan zal zijne hoogheid trouwen sire sprak barzia de keizer stond stil
de keizerin elizabeth van liparië zat in den intimen salon harer vertrekken aan den rechtervleugel ze zat met eene hofdame gravin hélène van thesbia
een goed idee dutri hij zag haar aan merkte dat ze hem iets vragen wilde zij gingen een oogenblik zwijgend voort in den donker
naar zijn eigen gevoel zijn plicht moest doen en dat hij zich niet ontzenuwen moest door zulk eindeloos niets oplossend gepeins
de hofdame der aartshertogin verwijderde zich ze kwam terug met het bericht dat valérie de keizerin wachtte elizabeth vond het jonge meisje in een negligé van witte kant bleek met groote donkere doffe oogen
hier ontvangt de kardinaal aartsbisschop primaat van liparië met geheel zijne gemijterde geestelijkheid den bruidegom en de bruid in de kathedraal wacht de foule der genoodigden
maar toch stak hem zijn geweten bij de gedachte aan zijn vader eene schaamte zoo deze hooren mocht van afmatting die zoo duidelijk zichtbaar scheen
opnieuw ging het gesprek door over de overstroomingen in het noorden de keizerin toonde hare kinderen het laatste telegram dat zij herman getoond had
hoor je nog wel eens wat van hem verleden had thesbia een brief van hem uit parijs niet veel nieuws hij verveelt er zich geloof ik en maakt zijn geld op
over zijne voeten hing een kleine blauwe riddermantel met een groot wit kruis een kinderdegen lag hem op de borst en zijne handjes waren om het juweelen
vele kleinere ambtenaren der departementen de couranten noemden niet eens alle verbanningen meer op strenger werd de censuur telkens werden dagbladen opgeheven redacteurs beboet en gestraft
op een satijn kussen lag als een feeënkleinood een sparkelende hertoginnediadeem van groote saffieren en brillanten een der geschenken van de aanstaande schoonouders der bruid
zonder het te doen e ids aargang omslaan het kantelde dol links en rechts met éene beweging van lichte vlugheid slaagde othomar echter er in te springen ik kan niet meer sprak valérie
er in de middeneeuwsche hersentjes van het kind niets om van een wensch naar heerschen ging er door zijn heftig hartje geen jalouzie
altara vaza en lycilië die geheel hare sympathie schonken aan hun allerinnemendsten weldoenden kroonprins onvermoeid overal zijnde en lenigend wat hij kon
oscar beet zich krampachtig de lippen zijne flonkerende oogen stonden klein wreed het trof myxila hoe hij op dit oogenblik geleek op een portret van wenceslas den
alsof mèt hunne verschijning het licht in de kronen heller scheen de zaal opglinsterde met al hare flikkerwisselingen van juweel
den hertog van wendeholm en kroonprins ook hij van gothland herman vergeleek nu niet meer zijn oordeel was redelijker geworden hij begreep dat geene vergelijking mogelijk was
de hertog van xara nu antwoordde hem lachend na deze overwinning het eerst den vrede aanbiedend en was het in het geheele verdere plan dat op de kaart tot aan lycilië werd voortgezet geheel met den generaal eens
ik verstond ze niet goed ik dacht dat ze xanti zeiden en dan dacht ik er niet aan dat het balthazar zanti kon zijn maar dan is hij het
othomar weifelde nog toen en zelve vond hij zijne woorden wat theatraal en wist hij niet hoe ze zouden klinken luid op
een woedende lach stiet zich minachtend tusschen zijne groote witte tanden uit als vlijmende ironie e keizerin rees op
zijn stevige tred klonk gauw naderend aan door den corridor door de antichambre en aangenaam kwam hij binnen vriendelijkheid op zijn gezond rood gezicht
thomar verschijnt aan de opene deur ducardi dutri en leoni zijn achter hem de oude hertog haast zich den prins tegemoet de markies van
niets niets hadden zij gezien hoezeer ze ook gespannen waren hoeveel ze zich ook hadden verbeeld maar toen was valérie's kracht ten einde
ik zal er tegen strijden tegen dien angst geloof je aan voorgevoelens ja aan het omgekeerde van ze de mijne komen altijd omgekeerd uit
drong zich tusschen de voorrijders en het rijtuig de koetsier moest langzamer rijden wil je het rijtuig niet dicht laten maken vroeg herman ducardi
ik geloof dat othomar zieker is dan de doktoren het inzien hij is magerder geworden en ziet er zeer slecht uit hij klaagt nooit veel maar verleden zei hij me toch dat hij zich dikwijls moê voelde
kind geërgerd hare juweelen hadden hem even bloed geschramd aan zijne kleine bloote borst zij omhelsde hem nu zachter met zenuwachtige snikken die stokten in hare keel
zij bleven alleen in de galerij staande voor het open raam ik heb behoefte aan lucht sprak valérie met een grooten zucht
als balsemde hij ze want uwe hoogheid mag zich nooit meer toegeven aan zenuwtoevallen uwe hoogheid moet bedenken hoe ze tegen te houden
de ongedwongenheid van vroolijke gesprekken ging om men droeg eenvoudig toilet de ville de koning gekleede jas
trekt uwe hoogheid zich dadelijk terug in haar eigen appartement beval de professor red mijn jongen riep de keizer uit gebroken
de handkus was geëindigd den mantel en de kroon had zij afgelegd maar zij droeg nog het stijfzware toilet van