AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
wat was zij een prachtig brok sterke jeugd haar gezicht had het forsche vleesch dat aan de glanzende massiefheid van sommige zware vruchten doet denken niettegenstaande het wat gezwollen roode door huilen veroorzaakt was de tint van diep fonkelende gezondheid alles aan dat gelaat was mooi van gaafheid van krachtige
hij nam den bril van het gezicht weg en terwijl hij de glazen droogwreef waren de ontbloote oogen die plots den glans der bedeksels misten in een als ontstoken omranding van een deerniswaardige zwakte
strakstil gelukkig datde ou'e boschwachter op een avond van noord-oostenwind na sneeuw strooperswerk ondoenlijk dacht stork grabbelde diep in zijn jaszak en staan blijvend floot hij lang
benepen van angstig jaloersch fatsoen vroom als noodzakelijk bij aanzien maar de aangeboren de van zelf sprekende de beminnelijke vroomheid de aartsvaderlijk landelijke deftigheid was alléén was wonderbaarlijkerwijze gebléven
en doek leo liep naar den hoek waar de theedoeken hingen doch nu kwam dina met de boter en als was ze verheugd zich verdienstelijk te kunnen maken knielde johan de meester de zonde in het deftige dorp ze bij loesje neder en ontdeed haar handig van den druipenden boezelaar en begon toen hard te wrijven met den doek door jongeheer leo haar toegereikt na een oogenblik trok ze het rokje in plooi
dat dacht stork is nu van berkie weer net op de grens maar het gastvrouwtje was allerliefst een wezentje om bevriend mee te zijn oprechteenvoudig en hartelijk toen zij hem straks had gevraagd haar voortaan bij den naam te noemen was hij even teruggeschrikt zveel gemeenzaamheid met de vrouw van
een gewone overjas los omslaand liep hij naar de kennel terug en haalde ze alle drie te voorschijn turco uil met zijn steeds triesten kop en zoogdier er was een algemeen geblaf en springgeschim in de hokken geweest bij zijn onverwacht verschijnen er volgde nu een kort zenuwjanken om hem heen dansen en kruipen van de vrijgelatenen
stork wilde volstrekt geen aandoening of ook maar verlegenheid laten blijken bij het binnentreden toen hij dien broer zag had hij een glimp van schaamte gevoeld over zijn verliefdheidsvlagen maar nu was hij geheel de dokter de heer die raadgeven wilde en helpen je weet waarom ik hier kom van rooien
waar is bruno hec zoek bruno zeus stak den kop op gereed om te helpen hier jij heb ik jou wat gevraagd naar je hok ga je hec zoek bruno en stork liep zijn erf op door zeus gevolgd cornelia was bezig in de open achterdeur
niemand zou er aan kunnen denken hem den vader eenigszins aansprakelijk te stellen moreel ook maar in het minst medeplichtig omdat zijn zoon zich onder vaders dak mèt haar goedvinden aan de dienstbode had vergrepen
nu door het kale hout zag men meer muren de gracht de hooge brug reeds op een afstand zag men grauwrood en meer als erbijbehoorend lag nu de dorpskom niet zoo weggescholen klein thans
helpen mocht hij nu voor haar praten maar zichzelf had hij slecht geholpen want in zijn hart wàs hij vuil jaloersch op herman niet jaloersch znder begeerte en toen ze vr hem stond die gedachte daar was k meêlij
openhartigheid meende hij was een middel en zich inbeeldend dat hij oprecht deed gaf hij toe aan den drang om er van te spreken zei dat er een brief van huis was gekomen een brief om een question een question of love toen hij het woord uit eigen mond hoorde hinderde hem de valsche klank
dààr in die kom waar de beide straatwegen met nieuwe landgoederen op uitliepen waar alles school onder hoog geboomte waar op regenachtige zomerdagen het kleine vertier van een vroeger eeuwsch boerengedoe het wit aangestreken zwaar gedakte logement met een huifkar vr de deur en het zakkenbiljart
herman wedelaar zei dina nu gelaten strak door stork's brein weerlichtte het besef der nmogelijkheid dat zij den predikant bedoelde daar over viel de verbijstering dat het dus de kwajongen zijn zou
ga nog even mee binnen wil je zwijgend liepen zij het erf op in hun gesprek kwam een welkome rustpoos er kwam ook een lichte afleiding door het blaffen van de honden en bij het begroeten van de huishoudster en het neerzitten in de studeerkamer waar stork port bood en sigaren
toen dààr het nachtslot nog keuken gestommel eindelijk kwam ze naar boven gestomperd nu wilde dina nog stiller zijn bang dat neel met wat voorwendsel ook naar zolder zou komen om haar te pesten zij bedwong een drang tot kuchen
of zou vader er nog niet aan hebben gedacht de goeiert was zoo weinig praktisch zou mama neen die kon het niet willen niets voor haar zoo'n mesalliance die mochten enkel baronnen doen toch moest hij rekenen met mama hij zou ja zeker zoo was t het beste
en jijzelf ik leef alleen juist daarom met me poes en me boeken jij begeert veel te veel van het leven t is wel te krijgen maar tegen betaling dokter heb ik geen gelijk
zorgen berkie's oogen bevalen en mies repte zich naar de keuken de meid kwam afdekken en zette tevens een couvert voor den nieuwen gast berkie bleek nieuwsgierig gebleven
tranen moeder zou et em zeggen och hemel dus wacht je dat bij de thuiskomst arme meid ik heb met je te doen hoor ik kom es gauw met je ou'ers spreken nee dat meen ik niet duidde hij met de hand daar zij een beweging maakte om op te staan
de tegenwoordigheid van mijntje egberts de oogen roodgekreten om haren grootvader had het vragen van elke uitlegging onmogelijk gemaakt stork moest dit hebben begrepen maar juist daarom kon de toevoeging niet anders dan opzettelijk zijn geweest een voorbereiding
de meid had koorts dat zag hij terstond ze was van een gelige opgeblazenheid die grauw verbleekte zoodra zij hem gewaar werd met wat luidruchtige bonhomie stelde hij haar gerust over zijn bedoelingen door dadelijk van keelpijn te spreken
in droef verwonderd peinzen was dina in een hoek op een stoel gevallen moeder liet haar zitten soms bromde ze wat onverstaanbaars terwijl moeder achter was kwam piet
endymion kleestra's blonde kop stak boven allen uit zijn gelaat was uitdrukkingloos de toestand liet hem volmaakt onverschillig maar terwijl stork met baron van beeckesteyn sprak over een zieke dochter van diens koetsier legde de dichter de hand op den schouder van zijn gastheer en vroeg willen we
uit het raam van zijn studeer kamer had de vadsigert over het dorpsplein heen uitzicht op de pastorie berkie's fluweeloogen oefenden invloed mies had hem volstrekt niet als noodhulp genomen
k heb weer een van me kinderen bij me heel het dorp was gewend aan die honde bezoeken stork maakte er toch een paar grapjes over tot afleiding in de verlegen triestheid hij zat nu tusschen de ouders de staart lag naast hem uitgestrekt de broer had van moeder de kat overgenomen
och wat zag mooie dina er uit was het de indruk dien zij op hem maakte doordat hij wist of wàs ze verminderd verleelijkt had de schaamte haar al te pakken innerlijk en uiterlijk die zooveel vrouwenteerheid verwelkt
door de stilteverbreking van zijn binnenkomen en uitkleeden had zij heengeslapen zijn horloge had hij nog in de studeerkamer opgewonden en de deur der slaapkamer had hij eerst geopend toen de uitgeblazen kaars niets geen nawalm af gaf
in het kantoortje tusschen den boekwinkel en de drukkerij zat de heer lovink halster de proef van het door hemzelf geschreven buitenland voor het weekblad van dit zijn dorp en de omstreken na te zien en juist had hij in koenen zich overtuigd dat het woord skoeptsjina met
en stork had naar den plooienval van den rok ritselbewegend over de rustige voornaam gelijkmatige beweging van haar mooi hooge beenen bewonderend gekeken en weer gekeken als naar de schoonheid van plooiingslijnen op het oude houten beeld dat zijn kunstlievende rijke makker van der burgh op zijn studentekamer staan had
toen zij uit bleek had hij ook een kwartiertje met kleestra zich als een afleiding voorgesteld en nu wrokte en wroette het toch martelde de mogelijkheid dat een aterling als berkie juist door de kracht van zijn gewetenloosheid het onheil voor iemand als dina kon zijn
ik had een langen brief voltooid maar nu ben johan de meester de zonde in het deftige dorp ik een tweeden begonnen al mijn smart had ik hem gezegd maar onder het schrijven heb ik geweifeld hij mocht eens valschelijk zijn beschuldigd z die jongelingsziel nog rein waar welk een knakkende beproeving zou dan vaders verdenking zijn
kathrien in alles de gulle oprechtheid hààr jongen zou mij dit hebben verzwegen even bleef hij staan de hand aan het voorhoofd de pendule sloeg acht uur puntig hamerden de fijne metaalklanken door de ontroering van beider zwijgen
verwezen snelde hij naar boven zoodra de maaltijd was afgeloopen de kamerdeur deed hij op slot toen gauw licht gemaakt open de kast hij las vaders kriebelschrift zes zijdjes even oogde hij hier en daar toen begon hij aan het begin
voortmaken zei dina barsch nog eens neef was alvast naar beneden gegaan ook stork had de meid in de oogen gezien en plotseling zich herinnerd kerstmis
ik zal het aan mevrouw vragen neeltje hij kon nu opstaan gereed met zijn boodschap doch er was iets dat hem vasthield een behoefte om te spreken om na wat hem hards en hoovaardigs had getroffen in den toon van dit meisje als predikant haar gemoed te verzachten door woorden van ootmoed te spreken als heer van den huize
telkens zag hij de kop van de freule loeren door de natte portierruit na den tweeden bel werd er wel opengedaan maar zoodra die korte prop van een keukenmeid hem onder de groote paraplu zag en het rijtuig achter hem draaide ze zonder hooren of spreken zich op er sloffende toffels om de huisdeur wagenwijd open latend
waar heb je dan gezeten d'er is nu toch geen trein op villa hoe heet het ding met die gekke johan de meester de zonde in het deftige dorp veranda d'er voor en toen op het buiten ernaast met de leeuwen aan het hek aardig nou wat zanik je dan
om daarbij zoo noodig zijn steun te verkrijgen had hij kleestra mee naar de soos gevraagd hij had er aan die deftige lui die het schandaal van de pastorie wilden doodzwijgen opeens tegelijk vijf exemplaren onder de oogen willen duwen van die krant die men hier niet zag en dan willen triumfeeren nou waar blijf je nou met de
nu hield de jonker op veldheim stamboek behalve zijn eigen er een voor zijn hokken ja er was nu wat liefhebberij een honden haute volée was ontstaan dank zij k nero en zeus en hec in hun kloeke mannelijkheid stork keek rond in twee van de hokken en riep geduldig de bende terug de knecht kwam uit den tuin geloopen
hier bulderde hij nogmaals driftig en niet door het struikgewas blijkbaar langs de achterheg van mariënhof kwamen ze de een na den ander stil en zacht alle vier met de koppen omlaag
ontschoot hem dan alle zelfbeheersching dat nu dina wéér in hem spookte alleen doordat kleestra wat vertelde van een duitschen prof die met brutale propaganda het snobisme te berlijn plezier deed
jij vindt me mal maar begrijp je me artiesten zijn met zichzelf vervuld roekeloos gèk àldoor met zichzelf t noodzakelijk natuurlijk gevolg van hun gaaf en behoefte om alle dingen van buiten op zich te laten inwerken
ds wedelaar overlegde dat dit hem nog het minst zou smarten wel zat hijzelf ook thans weder eenigermate in geldzorgen zijn lieve aleid was het zuinig zijn niet gewoon en bij hare zwakte bleef er veel aan de dienstboden overgelaten telkens bleken er uitgaven onvoorzien maar goede vrienden hielpen
scheen verwonderd te voelen dat hij vriendelijk werd verwelkomd bij de laatste ontmoetingen was de toon anders geweest ik kom zei hij met een wat malle boodschap t is een verzinsel van
nu zijn vroolijke vriendelijke broer leo die nooit zoo bang deed en hem wel liet staan op zijn schouders al meer dan een week over was uit delft kon joop het niet heel veel schelen dat her tegen de vroegere afspraak met de kerstvacantie in edinburg was gebleven t speet hem enkel voor papa die zooals dien hun had verteld het erg naar vond dat her niet kwam
de dichter vond het vragen blijkbaar wat druk met een zucht op het stoeltje vallend dat kraakte onder zijn gewicht verklaarde hij van een inbraak te komen ingebroken op drie leege buitens maar nergens een beurs gevonden
een oogenblik sloot ds wedelaar achter de glimmenddikke brilleglazen de oogleden toen richtte hij met beslistheid uit de gebogen houding zich op een vinger plukte door het couvert heen hij ontvouwde den brief zeven zijdjes en dat de derde in ééne week
die dina z attent tegenwoordig het was waar hij moest nu gaan zijn bril was weer vochtig nog van zooeven dina zou t wel niet hebben bemerkt ach zijn jongen zijn lieve jongen
broeder lovink halster werd gewaar dat zijn slapen zwollen voor de belangen der kerk had hij veel over geschiedenissen der martelaren waren in zijn jongenstijd een halve eeuw geleden de lectuur zijner voorkeur geweest en wedelaar had hij eerbiedig lief
en toen berkie een onaangenaamheidje over lommerlust zei wist hij er een draai aan te geven zoodat het een complimentje kon lijken juist zou de meid geroepen worden om af te dekken voor het nagerecht toen het huisbelletje klepte mies keek haar man aan wat kan dat zijn
het was hem aangenaam dat mevrouw zich niet weder zien liet door fellen regen repte hij zich naar de societeit waar zijn rijtuig hem zou halen ds wedelaar was geknield bij zijn
vovink zat vr het bed van de oude mevrouw die een rustiger nacht gehad had toen krisje zacht sprekend om de zieke hem naar de telefoon kwam roepen wie is t vroeg hovink ook wat zachter
hoe had dat verhaal hem getroffen van birrell die een oudsten broer had van bijna veertig getrouwd met een prachtvrouw vader man van positie rijk en voor wien naar birrell als iets dood natuurlijks verteld had cricket de grootste vreugde de passie het eenige dat hij niet laten kon
aan tafel was kleestra ongewoon stil somber staarde hij at in gedachten stork beproefde hem op te wekken door over het biljart te beginnen verwonderlijk dat jij dat zoo kent schaken ken ik ook zei de ander zelfbewust maar onverschillig in blaricum zul je toch niet veel spelen
droef weemoedig haast kwam het antwoord dat kan niet mevrouw hij zou me trouwen hij heeft et me genoeg gezeid en geschreven geschreven kreeg je brieven van hem
dat van jan ring dien metselaarsknecht die de voordochter van zijn vrouw verleid had natuurlijk volgde ook toen geen trouwen en ik heb in ernst al hooren vragen viel broeder smout ietwat plomp in de rede of herman wedelaar het meisje zei trouwen
ik had gehoord dat u ziek was dokter o juffrouw hovink u is tè goed ik ziek maar dan verloor ik toch alle vertrouwen een dokter die nog niet eens zich-zelf op de been weet te houden burgemeester zei gisteravond dat de influenza ook jou te pakken had verernstigde papa den toon
doch de dikke oude cruyss brak het geheimzinnigheidsspel de dokter moet de introductie van die meneer nog waar maken plof het enfant terrible der societeit zeide weer te veel de ook al ongehuwde adellijke rijkaard die soms op klompen de zaal binnenkwam overtuigd dat een baron cruyss alles kan doen
en toen stork mee was opgeloopen was dat ook weêr mis geweest hij wist wel het stond niet een heer naast zijn fiets zoo iets mocht enkel de slagersjongen met den avond lag al de kleinzieligheid veilig gegrendeld in de huizen behalve den slungeligen brievenbesteller en een paar niet herkenden die van den trein gestapt kwamen had stork op heel zijn weg niemand ontmoet
en er tintelde een hoogmoedig besef dat ze ook hem van zich af moest houden daar ook hij niet meevoelde voor herman wel werd haar fierheid gedrukt geknauwd door die wanhoop van weten dat het vàst ut was
meneer leonard wedelaar kwam de jongere knecht o die uit delft o o o men toonde zich teleurgesteld stork ging naar het portaal om zijn neef de societeitsstorm was gaan liggen
dina kan hier niet langer blijven er wordt te veel over haar gesproken ach de verdoolde moest hij dus overgeven de gedachte sneed ds wedelaar door de ziel hij bracht de hand aan het hoofd dat nog klam was van den regen
diep doorhuiverde haar schaamte met een leegtegevoel van woedende onmacht er drong tegelijk een verlangen naar gemeenzaamheid met haar broer als den eenigen jongere in huis en dien ze beklaagde met schuldbewustzijn daar alles met vrouw telders gebeurd was om haar
schuw had mies snel naar haar man gekeken er was in haar gelaat iets vergleden toen glimlachen willend dokter nog koffie dànk u mevrouw ze was wel héél lekker hè en u weigert
heiregot hij haatte se soo maar van hem zou niemand wat merken de handen op de dijen stond hovink midden in de kleine weinig gemeubelde kamer het gesprek zijn antwoord had niemand gehoord een meid was bezig daar in de gang maar de deur was gesloten geweest
wil je ook rooken vroeg hij verschrikt terwijl hij zich oprichtte en met de rechterhand naar een lade tastte och nee dankje laat toch stelde stork gerust wedelaar zuchtte verschoof zijn stoel blijkbaar weifelend zei hij haast
daarom was gijs nou zelf naar zijn moeder tranen van spijt waren den vent uit de oogen gesprongen bij de gedachte aan wat het zou geven as t ie dat aan zijn ouwetje zei piet was d'er ook uit mijn gaf t ie niet op nou liep t ie de meid d'er broers achterop en dina jawel moeder hoorde d'er huilen
wethouder was jonkheer jan van loodijck en commissaris der societeit zoo ooit bij de wisselvalligheid der fondsenmarkt van tegenwoordig door iemand in het dorp aan de degelijkheid zijner brandwaarborg maatschappij had kunnen getwijfeld worden
zu ik dokter es magge spreke wil je straks ik ben thuis van middag hij dacht de sneeuw een vèr eind om maarze liep immers toch naar haar ouders met een knik gaf zij het antwoord
dank je ik zou ook moeilijk kunnen ik lijd weer aan de oude hoofdpijn hij was in de schrijfhouding gebleven de linkerhand omklemde een zakdoek die vochtig leek
dina heeft ook al hoofdpijn had joop gemokt hij als oudste kon toch wel naar beneden hij zat stil en hinderde niemand wim nu ja en loes misschien ook maar dat hij hier boven moest blijven en dan met dina die aldoor huilde en k over
en toen was neel daar binnengeklost mevrouw vroeg of ze nog niet klaar was d'er in gesmeten had ze d'er bullen maar mevrouw dee liefies benee k wou niet dat je laat bij je moeder aankwam
och nee leo hoe kun je dàt denken stork zei het en hoorde t zich zeggen en wist dat zijn stem een valschen klank had want iets van de onderstelling was wel waar ten minste maar wie kon dit zeker ontleden het tweetal was bij stork's woning gekomen
zeg mies dat is heel lekker zei kleestra zonder op berkemeier te letten terwijl hij ietwat onbehoorlijk johan de meester de zonde in het deftige dorp het appelmoes schaaltje leeg schraapte met den lepel berkie die voorover al den tijd naar den illustere had zitten kijken kwam met een ruk rechtop zitten
hij heeft oogen van glas en handen van hout zijn beneveld verstand tobt zich af in blindheid omtrent zichzelf en omtrent de werkelijkheid van alles rondom hem doch tot de domme slechtheid van zoo met het heilige te spotten enkel om in de benauwing der schuld zijn vader een rad voor de oogen te draaien
maar van linschooten wien het gebeurde aanging stork zat met hem midden in een partijtje vond dat heelemaal geen reden als je je nu ook al moest warm maken voor de dienstbojen van je famielje
door haar ijlhoofdigheid suizelden weldoend zinnetjes van zijn zelfbeklag en zelfbehagen waarmee hij haar goed geloof had gevleid dat geen meisje nog hem lief had dat hij nooit had gegeven om stand dat vader wel een eenvoudig man was maar de freule het huis had bedorven
ja maar toe luister naar mij in haar belang en in dat van aleida vertel het die met voorzichtigheid want ze is erg op dina gesteld en houd de meid vandaag zéker nog bij je of wil je mijn raad nog een dag of veertien tot je een noodhulp hebt voor de kinders
hoorde hier waarlijk thuis zij verpersoonlijkte de hier van zelf sprekende vrome deftigheid in alle gemoedelijke aanmatiging en domme minzaamheid hààr invloed had de groote verandering bij wedelaar teweeggebracht met welke stork onvoldoende rekening had gehouden toen johan de meester de zonde in het deftige dorp hij besloot zich hier te vestigen
blijken van belangstelling in zijn legendarisch geworden kennel placht stork kribbig af te wijzen wezens als emmy hovink hadden hem daar te lang mee vervolgd doch dit aardige freuletje wilde hij gaarne ter wille zijn
om elf uur had hij katechisatie twee uren restten hem die hij niet prijs gaf tenzij voor bezoek bij een ernstigen zieke eerst schreef hij de punten hem den vorigen dag door het hoofd gegaan vluchtig op met een angstige haast die zijn geest ontlastte waarna hij in peinskwelling zocht is dit alles
miesje was zenuwachtig geworden van de tafel ging minder gerucht dan straks toen de gezelligheid elk aan den praat hield toch keek ze telkens naar de porte brisée waarachter maurits wieg stond blijkbaar bang dat het kind te vroeg zou ontwaken
het gesprek prikkelde van loodijck het hooge bovenlijf ietwat voorover de ellebogen op de leuningen liet hij drie vingers der rechterhand zenuwachtig den zegelring heen en weer trekken over den ringvinger der linker
rillend zat zij op in de kilheid van het ongewone zolderleger haar afgunst verkroppend trachtte ze neel te hooren doen bij de kinderen tot het eindelijk alles stil was ook van de straat kwam geen enkel geluid meer toen wist ze domenee nog in zijn kamer ze wist het aldoor bezig aan hèm
kleeding welke hij zomer en winter scheen te dragen en waar hij nooit een jas over aantrok had hij de bewoner der blaricumsche heihut door welker voegen volgens berkemeier's verhalen de winterwind der vlakte placht te striemen
de vrouwen willen geen dilettant zijn het genesis verhaal van de verleidende slang die adam het paradijs heeft gekost zoodat ie in het zweet van zijn aanschijn moest werken kan niet door een vrouw zijn bedacht de vrouw wil ook geestelijk wat de natuur wil wat jij wenschte zijn serre verlangens tegen natuurlijk dus uitzondering
totdat een ziekte van jopie de natuurlijke aanleiding werd tot dagelijksche gemeenzaamheid de bron van nieuwe wederzijdsche hartelijkheid nu was de verhouding zooals zij zijn moest toch zou stork niet juist op kerstmorgen onmiddellijk naden dienst besneeuwd en bemodderd hebben aangebeld als wedelaar voor het straatraam van zijn studeerkamer staande niet zelf hem gewenkt had binnen te komen
daar het aanzien dezer oude jonkvrouwen dermate werkte op haar ontzag dat zij uit louter angstvallig hunkeren naar dit kerstboomfuifje met onderdanige tuinknechts en andere christenvolks kinderen het vadsig hobbezakkerige van haar daagsche wezen werkelijk onder den invloed van een feestjohan
ga toch zitten noodde zij stork die uit bescheidenheid keek naar het sneeuwen als dina nu maar kwam klaagde toen weer kinderlijk haar ongeduld en als vond zij verontschuldiging noodig we hebben natuurlijk maar ééne meid thuis
opgewonden was hij opeens dat hij zich in de jassen vergiste en daarna z hard aan dat pak in zijn zak trok dat het kleedingstuk over hem neerviel van den hoogen knop op zijn hoofd hang eens op gelastte hij den toegeschoten knecht en repte zich terug de zaal in
toen bij de beschutting van het lage hout achter de heg van mariënhof gekomen ademde hij op stak het pijpje weer in den mond en gluurde gebogenshoofds wat zeus deed maar hij zag slechts zijn achterrug er was daar een greppel waar de hond
dien ietwat zonderlingen doch achtenswaardigen en vromen dorpsgenoot zveler jaren had stork inderhaast op een vreemden toon gevraagd kan ik je vandaag nog spreken k ben straks vergeefs aan je huis geweest mij spreken graag ja over herman
er werd getikt aan de kamerdeur broeder lovink halster kuchte en verslikte zich toen hij roepen wilde binnen het was grietje met drie kopjes koffie een zéér goede attentie van mina broeder lovink halster méénde op te merken dat jhr van loodijck deed alsof hij verwonderd was dan maar driest ook daartegen in
ben je van stad komen loopen vroeg hij kleestra antwoordde niet dadelijk hij keek even hooghartig op naar zijn gastheer bezichtigde vervolgens zijn laarzen en opstaand stampte hij nog wat sneeuw af toen vroeg hij nonchalant waarom berkemeier hem van iets z krankzinnigs verdacht
ik moest het je nu eindelijk zeggen je begrijpt wel wat het me kost ik merk aan je dat je dina's verzekering niet in twijfel trekt ik ben haar ook gaan gelooven wedelaar wilde opstaan
terwijl hij ze toesprak commandeerend brak een kriebel van heeschheid zijn stem hij slikte johan de meester de zonde in het deftige dorp diep en slikte mist in zag heel de plaats vr den stal als een stoombad wolken tegen de aarde gezakt
achter op de eerste verdieping in de vierkant ruime schemerverlichte zwaarstille kamer door vrienden bij het hertrouwen nieuw en naar aleida's smaak gemeubeld hunkerde ds wedelaar vergeefs naar rust hij dwong zich tot bewegingloos liggen uit vrees dat aleida ontwaken zou
deli heette n et land en deli had her d'er geleerd was et om daar te wonen hij leek er toe z op verlekkerd de rijke neef van mevrouw meheer van woest had mee over dat land te zeggen die et vroeger klaargespeuld had dat her in edeburg stedeerde
ik heb hem gevraagd spotte berkemeier wat de kleinste gemeente was van ons land hij wist het niet ik heb hem verzekerd dat de burgemeester van die schoone plaats al ging hij er maar een week logeeren hem met z'en collegialiteit in eerebaantjes wel anders zou leeren
renck zei hij over de tafel dag meneer renck och u hebt daar meen ik de punch u leest hem niet mag ik hem dan even het was aardig het driftige manneke dat thuis den ganschen dag van zijn boerin had te lijden aristocratisch te zien aarzelen of hij zèggen zou straks of toch maar
vroeger een gemeente van louter boeren een vervallen pastorie met zolderkamertjes als verdieping en een witgemuurde studeerkamer vlak naast de keuken maar zijn kloeke gezonde kathrien huishoudster sedert de kinderjaren schenkend hem alles ging toen zoo van zelf twee knapen rond en frisch als hun moeder
een delicate zaak te streng kon men ook weer niet zijn iets van het gemoedelijk dorps karakter moest de societeit johan de meester de zonde in het deftige dorp behouden er was er immers ook maar één wilde men wèrkelijk lètten op stand dan kon de societeit niet bestaan de afscheiding werd toch ook wel gehandhaafd
de zonde in het deftige dorp vijf en twintigste hoofdstuk vrouw telders de moeder van mijn had gepraat een mensch is nou eenmaal ze'n eiges het naast mijn was maar niks over stuur geweest die zondagmorgen toen piet het verteld had
n tendenzroman braaf bedoeld betoogend dat als het menschdom niet langer aan plicht hechtte de vrouw eerst recht almachtig zou worden
de man vecht tegen de achterstelling van buiten echt geboren kinderen en houdt daar conférences over voor een select publiek in de sing akademie te berlijn dan moeten we hem ook es naar holland halenl grappigde berkie ik zie hem al hier op societeit of in
juist dàt misgunde geerkens hem omdat die slèchte zaken gedaan had hier in het dorp was die zaken begonnen en van linschooten ongetrouwd gebleven uit armoe misgunde hem zijn rijkdom nog meer en dien had hij nog es ten eten gevraagd denkend dat misschien met em
al reeds niet meer doch wel bleef hij bij zijn zienswijs dat dominee geheel verkeerd deed door zich medeplichtig te voelen èn let wel meneeren èn dit schuldbesef dat hem misschien als vader kon drukken ook als predikant te dragen zelfs als zoodanig te willen belijden tegenover de gemeente
eens na een bezoek van wedelaar aan den zieke had jonker jan zich minzaam herinnerd dat dominee fâmielje was van den dokter vertrouwelijker werden zij niet doch in de soos was het je zelfs jou
maar toen hij op een stoel in zijn slaapkamer de hand al aan zijn waterlaars had om die uit te trekken bedacht hij dat de andere honden die met den knecht waren uitgeweest niet hoefden te lijden onder de schuld van zijn vijftal
alles aan hem was vadsigheid zelfs de divan waarop hij zat gelijk een zieke die te ellendig is om zich te leggen leek matras op lage bank bij de ongeredderdheid van de grofplooiende deken en van bonte lappen los op de kussens zinnebeeld mee van slapheid en zwakte
zijn broeder was lid van den raad van indië een vroegere ster van de academie te leiden wiens vlugge geest daar ieder verbaasd had hijzelf was sedert acht jaar student doch hield nu meest zijn vader gezelschap meêbazende op den engelenburg waar tuin en stalknechts kwamen en gingen
maar zijn hekel aan aleid was verergerd nu hij haar verwijten moest vroeger niets bemerkt te hebben en thans niets te vermoeden dina zelf o het hinderde hem als iets voor dit dorp kenschetsends dat haar domheid niets verders vreesde dan gauw te worden weggestuurd dom onderdanig was hier het volk
en moet de jongen ook niet geholpen ook beaamde zij dankbaar lachend dan ga ik nu eerst naar mijn zieken liever straks wees stork de sigaar af die berkie teruggekeerd aanbood
zoovéél jongens hadden al om er geloopen op één had zij het lang gezet van dat z een kind van elf was af als evert polsbroek had willen deugen wat had moeder geraasd en gekeven vader was bij vrouw polsbroek gaan dreigen later kreeg z en afkeer van em ruziemaker telke's dronken
kalfsleven alleen was blijven schrijven had hem gesmeekt zeg mij wat je hebt dat de hartstocht alles zwart en rood voor hem maakte bij al wat hij johan de meester de zonde in het deftige dorp zag tusschen hem en het geziene in stond hij had het ook dezen vriend
toen je daarnet je verwondering zei dat vrouw van rooien niet met je is komen spreken dacht ik dat je het anders bedoelde mij heeft het ook in die vrouw gehinderd dat ze enkel vervuld van de vrees dina dadelijk thuis te krijgen geen behoefte toonde naar jullie te gaan
hierom verzek ik u ga niet zoo voort althans niet zonder de kerkeraad zonder dat er eerst is vergaderd hebt u meneer van der waele gesproken
schele piet de schildersknecht die altijd op het rijwiel langs kwam was daar geurtsen de veldwachter en telders zelvers bijstingen afgestapt van z'e fiets om gijs van rooien d'er wat van te zeggen
het was of de vriendelijke bedrijvigheid der gastvrouw de kamer plotseling vulde en veranderde even duchtte stork van haar dat zij een onbehendigheid deed toen zij den dichter het glas voorzettend zei dat alleen zoo'n lekker grogje de reis van amersfoort wel waard was
en nu spreek ik als ouderling tot u dat is niet zonder gevaar dominee als u opeens uzelf beschuldigt zullen de vijanden van de kerk niet antwoorden dat u volmaakt onschuldig zijt
neef stork had hem straks doen ontstellen zij waren elkander tegengekomen vr de smidse kort hadden johan de meester de zonde in het deftige dorp zij over den ouden egberts gesproken die misschien den nacht niet zou halen en op het oogenblik dat ds wedelaar de woning van den smid wilde ingaan hoofd en hart vervuld van den zieke
verdomd ik doe t zei hovink luid tegen zichzelf hij zou zich een biljart aanschaffen mies had vroeger al vaak gezeurd in de rotonde kamer was plaats zijn bureau was te klein voor t midden het had even in hem gewrongen of hij het bij mies zou vertellen van deze
en wat is hij toch niet voor jullie geweest het is misschien wel eens goed voor johan de meester de zonde in het deftige dorp je leo je vader was een beetje je afgod heb hem nog even lief maar als mensch
om de epidemie naar kleestra tegen stork gezegd had was de dichter zelden bij berkie geweest herhaaldelijk had deze geklaagd bij bezoeken van den dokter sinds den vorigen dag mocht berkie weer uit en daar kwam hij door den avond
t was nu veel meer één landelijkheid het leek tegelijk grooter dan anders want meer een gehéél en kleiner van stille liefelijkheid niemand genoot daarvan rijk noch arm men woonde buiten maar opgesloten
getemd dacht stork die zag hoe hij in zenuwachtig ongeduld telkens nog maar wat krijt aan zijn keu wreef even later zat de dokter tegenover van linschooten den gemeente secretaris achter dominosteenen
dààrtoe kon her niet zijn gekomen het bij oogmerk was bedroevend genoeg wat lage armzalige zelfzuchtige beweegreden het berouw te paaien met een goedmakende daad het hoogheerlijke hoogheilige slechts als een zoenoffer te begeeren ach
deftige dorp het nog of nog weêr goed te maken door aan den heiligen dienst zich te wijden en kon hij zelfs daarbij hebben vergeten dat met verheimelijken en liegen de lijst zijner zonden slechts langer werd
nou dàt was vrouw telders te kras geweest en in eene was ze zoo van d'er wasch handen droogvegend naar buurvrouw geloopen m'ar och heere got wat e'n kouwe reis die wou nog opspelen over mijn dat ze nie beter d'er bek had gehou'en
vr hem op het tafelblad lagen als in een kring uitgelegd of ze nog niet droog waren drie velletjes postpapier dicht met zijn kriebelschrift beschreven op een vierde was hij bezig ik kwam je even zeggen dat egberts vanavond minder benauwd is het zal nog niet afloopen je hoeft er niet meer heen
even was aleida ontsteld ze kon iets als dina en hier meheir niet hooren het was of die vrouw haar sarren wilde juist als bij dat andere bezoek dien avond toen wedelaar z bedroefd was doch verder meende zij te begrijpen dat vrouw van rooien excuses maakte
van rooien bevreemdde mevrouw zich neeltje hoorde het heel goed mevrouw haar toon was niet weinig ontstemd zij knikte en trachtte met de oogen te zeggen dat ook zij van dit morgenbezoek niets begreep dina's vader f piet haar broeder zou komen zoo had mevrouw aan dina gelast met een kruiwagen voor het goed
onmiddellijk nadat hij zijn gast bij de koffie door de meid gebracht een kelk groene chartreuse ingeschonken en het kisje met sigaren voorgezet had richtte hij half zich op en steunend op de uitgespreide linkerhand keek hij stork aan met oogen die trachtten de zelfvoldaanheid achter deemoeds verdoffing te verbergen johan de meester de zonde in het deftige dorp in den dokter stak het misnoegen
schielijk trad hij naar de deur en suste op den drempel met gesis en gebaar wenkend naar waar moesje sliep loes kwam naar hem toegeloopen paatje dien moet kome da'lek voor wim waar is
en den hoogeren met rondende zwarthouten leuning welke voor leida te licht gebouwd was niet breed en niet diep niet gemak'lijk genoeg doch waar zij met kinderbehagen op troonde ook de theetafel was van de freules met de bouilloire welke nooit gebruikt altijd onder op de theetafel glansde
dat die aleida zoo slecht huishouden kon een lunch van krentenbroodjes en witbrood met koek of rookvleesch voor de volwassenen koffie voor de kinderen melk en een huismoeder wie daarbij haar taak te zwaar was
de dokter was er ingeloopen zijn met een béétje nijdigheid gegeven antwoord ja tot me spijt was den vrienden het gretig aanvaarde voorwendsel geweest tot een beurtzang van pessimistischen vrouwenafkeer
aleida vond de regeling goed het zou voor haar wel vermoeiend geweest zijn bij de kinderen te slapen zij belde dina en zei t haar kortaf en maak dan wat voort dan kun je nu dadelijk even naar huis gaan want je weet ik met met je moeder spreken
bedrog was daar niet in maar zelfbedrog in de groote vacantie moest de jongen al iets vreemds over zich gehad hebben hem den vader was t niet gebleken slechts had hij met leedwezen opgemerkt dat de verhouding tusschen zijn johan de meester de zonde in het deftige dorp twee oudste zoons nog minder innig dan vroeger geweest was
de houding vond stork antipathiek doch in de stem was een droef ontroerd zijn dat den niet geloovige trof hij stond op en legde een hand op den schouder van zijn neef
ik heb schuld maar de jongeheer ook wel johan de meester de zonde in het deftige dorp het laatste kwam na aarzeling snel snel als een zucht angstig geloosd stork had een zenuwachtige nektrilling en beet de tanden diep in de onderlip
er is niets geen gevaar voor te vroege bevalling mits ze zich wat mag ontzien drie slagen tikten ik heb katechisatie wedelaar riep het en sprong op en meteen bracht hij een hand voor de oogen bedenkend dat anders dina telkens kwam om hem aan het uurvan katechisatie te herinneren nu bleef zij weg
deze geduldige moed zijn fluweeloogen die nu al deerlijk verdoften en het besef dat mies met haar neus en schelvisch gezichts organen zonder berkemeiertje waarschijnlijk nooit tot mevrouw het zou brengen hadden de ouders doen berusten nu mies met de baker zat deden pa en ma hovink blij als nù ook de inspiratie maar kwam
terwijl hij de glazen een voor een droogwreef bedacht hij hoe joop den bril dezer dagen in zijn kleine knuistjes had gehouden en deze glinsterschijven zoo aardig ijs genoemd een gansch ander kind dan herman eens ook de moeders verschilden zveel wat zou er uit dàt jongske worden
en meteen had de ontmoeting met berkie een uitkomst geleken en hij zich naar den vent gedraaid zonder van haar johan de meester de zonde in het deftige dorp meer notitie te nemen d'invloed waarachtig van t deftige dorp stands influenza fatsoens bacil
ja zoo en hij schreef lieve ouders dan kreeg hij mama misschien op zijn hand en toen als begin van den brief uit lukas de bekentenis van den verloren zoon vader ik heb gezondigd tegen den hemel en voor u en ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden
stork's denken schoot naar de kamerdeur of cornelia daar misschien achter zou staan uit de stilte van het stokkende onderhoud was die naam herman als opgesprongen daarna gaf hij zich rekenschap herman wie vroeg hij angstig diep uit de keel
jij denkt aan de bloedverarming in vorstengeslachten en dààr haal je dan jezelf bij hoor es een jacht op geestverwanten die me van zoo'n hermiet als jij bent verwondert en die ik enkel kan verklaren uit een vrij beroerde behoefte om aldoor bezig te zijn met jezelf
je keukenmeid heeft me er veertien daag geleden al over aangesproken omdat dina zich op mij had beroepen dat ik het wel aan mevrouw zou zeggen nu praat men in het dorp er van en jij en je vrouw vermoeden nog niets dina kan hier niet lang meer blijven want ze is zwanger sedert augustus dina
goeiige vader hij had hem miskend toen vader tegen kerstmis al die lange bezwaren schreef tegen het plan van theologant hij had toen al aan boosheid gedacht wat moest het idee niet voor vader geweest zijn
verbonden aleida's neef van woest van laren had hem op het idee gebracht diens jongen had het te edinburg in het eigenaardige tehuis dat de studenten er zich door samenwoning weten te scheppen zoo aangenaam en goed gehad van woest had ook voor herman geschreven feitelijk alles in dezen beredderd
en met een glimlach dien freule constance alleronaangenaamst vond verliet de dokter de kamer freule clara was hem voorgegaan en hield hem staande in de vestibule om over hare zuster te spreken juist kwam claartje door de tuindeur het huis in
van streek strompelde hij naar achter doch bedacht meteen hoe onraadzaam de kleinste schrik voor zijn zuster was en beproefde dus kalm te zeggen welk bezoek hem dadelijk wachtte of hij de broeders hier kon ontvangen
bij een kronkel van den weg eindigde de openheid daglooners erfjes aan weerskanten vrouw lamper die juist haar deur zou ingaan draalde wenschte dokter g'en avent bleef staan kijken bij wie hij ging de buurt zou er weldra alles van weten toen hij het erf van van rooien opstapte sloeg de hond van een buurman aan
meer liefhebbers der wellusten dan liefhebbers gods her wàs rein en godvreezend geweest wat al kwaad kwam niet voort uit onkuischheid hoe had onder haren druk de leugen zich opgetast in dit jonge gemoed
sein je herman dat ie komt seinen wedelaar schrikte weder angstig keek hij stork aan her zal van een telegram zoo ontstellen denken dat een van ons ernstig ziek is
zoover was zijn studie nog lang niet en hier behoefde hij niets van te weten het was een zenuwachtig vooruitloopen johan de meester de zonde in het deftige dorp een zoeken naar dingen die hem nog niet aan gingen uit ongezond verlangen om over die dingen bezig te zijn en dat hier in schotland waar het vele gezonde van den eersten dag af afgunst maar ook verlangen gewekt had
ze kropen verlegen bedelachtig ze vleiden infaam als arme lui bij wie een rijke oom op bezoek komt nero keek of hij ziek was geweest ritsj d'er uit en allemaal mee jullie mag niet doen als schooiers gentlemen ben j'altijd
u me eerlijk dominee uw zelfverwijt brengt me tot die vraag heeft iemand in de pastorie zich eenige nonchalance te verwijten waardoor het herman gemakkelijk is gemaakt omgang met de dienstbode te hebben
hij heeft me verzekerd dat hij het doen moèst zei lovink halster tegenover den stelligen toon van den zooveel jongeren broeder het jongste lid uit den kerkeraad meende hij als aller oudste als veeljarig vriend van den bejaarden leeraar aan johan de meester de zonde in het deftige dorp zijn opmerking eenigen nadruk wel te mogen geven
gezusters van lakervelde de freules bedisselaarsters van leida's trouwen hadden beide stoelen geschonken leida zelve had johan de meester de zonde in het deftige dorp mogen kiezen den lagen breeden geheel met groen trijp bekleeden waar vier statieuze kwasten bij hingen aan welke de brave wedelaar nog telkens bleek niet te kunnen gewennen
blijkbaar verweet hij zich de lijdelijkheid waarmee hij in december versche lucht tot zijn kamer toeliet kleestra gaf niet onmiddellijk antwoord met den rug beproefde hij het raam nog een weinig naar boven te krijgen toen op een toon alsof nu zijn aandacht eerst kwam tot de vraag
en kleestra dronk en nam méér saus terwijl berkie zich een peertje schilde zag stork dat hij telkens den dichter begluurde als iemand die verlangt iets te vragen kleestra schoof zijn bord iets naar voren en wipte johan de meester de zonde in het deftige dorp met zijn stoel achteruit wat gemakkelijk te verstaan gaf dat hij van deze spijs was verzadigd
de oude mevrouw hovink bleef verwonderlijk taai in leven terwijl emmy en haar moeder belangwekkend zich wetend van influenza hoestjes en pijntjes nog minder zorg dan anders besteedden aan de oude gebrekkige boven luisterde deze met een verrukkingslachje naar dokter's veel vuldige berichten over haar
deze dina was als de bojen te utrecht wedelaar schrikte even op toen aleida hem als een blij nieuwtje vertelde nu dat meisje te kunnen krijgen onder juffrouw wilmerdink waren er dienstmeisjes in zijn huis geweest heel wat eenvoudiger nog dan neeltje
baron van der waele te zitten kwam tusschen de broeders smout en van loodijck in de bank van den kerkeraad in de consistoriekamer hield de president kerkvoogd een korte toespraak allen stonden doch op aandringen van broeder van loodijck was ds wedelaar gaan zitten
stork en claartje van lakervelde zaten in zijn studeerkamer de kennel was aandachtig bekeken freule claartje bleek wel van honden te weten toch had ze verklaard meer van paarden te houden
ja zei broeder nagelbloem ik heb eerlijk gesproken eerst later begrepen waar dominee heen wilde ik wist wel van broeder van loodijck bracht snel een vinger voor den mond dat broeder nagelbloem zich niet zou verpraten
aleida verzekerde dat zij de jonge mevrouw klincker juist erg graag ontvangen zou hebben onderwijl sprak de baron met juffrouw van eerde freule constance was bij het overreiken van theekopjes uit haar hoekje bij het raam gekomen en zat op den stoel van gijs van loodijck naast wedelaar zij vond den goeden man onrustwekkend stil en afgetrokken
het jonge gezin teerde op zijn zak och daar hadden de menschen gelijk aan gelukkig kon het er nog wel af van schrijverij kan haast niemand leven kunst bescherming dat wou men toch hij beschermde de kunst van zijn schoonzoon
doch toen deze naar voren geroepen werd en moeder meeging tot de voordeur drong het leo opeens naar zijn vader en snikkend viel hij neer bij diens leunstoel arme lieve goeje vader hij zag dat het schokte door vaders lijf toe gaat u nu wat met me naar boven
tot willem plomp de kamerdeur afsloot mies had vriendelijk geschikt de huiskamer haar lievelingsruimte was dagelijks tot aan het eten voor kleestra het gaf wat gesjouw met boeken en schriften maar in het kleine logeerkamertje van den zolder afgeschoten kon hij nu onmogelijk zitten en in berkie's kamer dat ging niet
gesproken incompatibilité d'humeur zoon polsbroek en het deftige dorp de tegenstelling was al te vierkant hoe had de vent durven ademen natuurlijke zoon steeds in àlles
zij maakte een visite op het kasteel en de oude mevrouw van der waele zelve wilde wel zoo vriendelijk zijn nog eens bij hare pleegdochter te informeeren het bleek dat dina beslist niet meeging de jonge mevrouw klincker zelve sprak dina over den dienst bij aleida zulk een keurig meisje van goede manieren was juist bij de kinderen dubbel veel waard
ik mag dat niet eerst moet ik mijn zoon in het verhoor nemen hij heeft mij nooit reden tot wantrouwen gegeven en dus mag ik hem een zonde als deze niet aanwrijven louter op het zeggen van dina die ik trouwens nog niet heb gesproken
neen freule k wor bang dat leo weinig tact getoond heeft o nee tante heeft erg met hem op ze moet alleen maar de zaak onderzoeken ja ik weet er wel iets van dokter t is over dat dienstmeisje nietwaar
volstrekt geen dank van rooien gen avent buiten zag hij de schim van den broer die scheen gepraat te hebben met een deem bij de buren en ter zij van het huis zich onzichtbaar maakte
op een ochtend terwijl hij ontbeet kleestra vr zijn huiskamer raam mies en berkie hadden allebei influenza of hij vooral dien morgen aankwam den dichter zond hij naar lommerlust emmy was nu wel hersteld mauritsje mocht geen buitenlucht
dacht met de haar eigen luchthartigheid neeltje die den volgenden morgen johan de meester de zonde in het deftige dorp gewoon deed door haar loochening overtuigd kreeg twee dagen later te hooren als jij het niet zeit moet ik het doen ik heb er met moeder over gesproken
van het leelijke jonge eendje las leo wedelaar voor aan zijn broertje t was het prentenboekje van hoytema leo zelf had het joop gegeven de jongen was er zuinig op wat leo plezier deed als blijk van smaak ook de platen vond joop heel mooi zelfs wel even mooi als het sprookje
in elk geval hij de belangstellende dokter had van die arme lui moeten leeren dat ongevraagde diensten onwelkom kunnen zijn
neef leo's vader ja en met slinkers o ja juist de vregere dokter ja zij vindt u niet sympathiek maar leo heeft u dapper gewroken mooi en he bracht hij me op de proppen hè maar neemt u nu eerst zoo'n kopje
het was een zoele dag maar grijs hij dacht aan claartje van lakervelde juist toen hij zijn erf afliep was hij hendrik tegengekomen den altijd plechtigen stapkoetsier van beuk en beek met een lichtpaars briefje voor hem
zijn bonte zakdoek het kwispe door zijn pijp met de lucifers en de bijbel moesten steeds op de tafel onder zijn bereik blijven de twee kleine vensters mochten nooit opgeschoven
het aardige idee van jan van loodijck dat men hier vandaag een vizietje zou brengen had freule constance vooral beschouwd als wat moed gevend voor herman's vader doch al deze hartelijkheid scheen wedelaar niet z verblijdend te treffen als zij had verwacht en gehoopt daarom sprak zij hem er nu over
midden in een lange rij buitens welke dichtgesloten weinig somberder in t bladerlooze hout stonden dan die twee met hun zomer en winter enkel op deftigheid berekende openbaring van leven
het is een vréémde man zei langzaam en met voornaam geringe mondopening freule clara van lakervelde terwijl zij behoedzaam het hoofd langs het overgordijn heenbuigend zag hoe dokter stork juist als de slagersjongen te doen placht zijn fiets die tegen een der colonnes van de portiek had gestaan
het paleis waar de kleine adeline geen vreugde gekend had en nu ging sterven en het naargeestige bloemenheuvel waarop uit de verte steil vrome johan de meester de zonde in het deftige dorp erven van den in zijn mésalliance door god gestraften edelman met strakke nauwlettendheid toezicht hielden waren de eenige ook s winters bewoonde villa's dezer wijk
vader leek waarachtig versuft in die korte weken jaren verouderd en moeder omspinde hem met een vertoon van opgewektheid met een vroolijke lief doenerij waar vader van voelen mest dat het spel was
een kemedie van die gesjiechte terwijl zijn schoonzoon uitverteld zich repte aan zijn mootje tarbot en emmy vermakelijk kleestra plaagde met diens hartstocht voor biljarten knikte hovink miesje toe
als de deern niet dat purtretje getoond had waarop sting geschreven voor dientje van herman en die briefjes met verzen en andere fratsen zou moeder geen oogenblik hebben getwijfeld of dien hield stil van wie het kind was
nou maar hovink hield het dàn liever op berkie hij vond berkie's geestdrift voor dezen dichter overdreven en eigenlijk dom het werd ommers klaplooperij niet anders affijn als berkie nu dit keer te minste maar eens doorzette met zijn werk
wat hééft uw man de gemeente ontroerd betuigde jan van loodijck haar zij stelde die woorden op hoogen prijs daar zij wist dat hij deze preek niet gewenscht had freule constance hielp met de thee
het was nu half vier leo was twee uren thuis en nog had hij niet met zijn vader gesproken dit ongeduld was een foltering een nieuwe ergernis onverwacht bij de gegriefdheid over