AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en alles werd opgevoerd alles werd duurder de twee jongens frans en henri kostten bijna driedubbel zooveel als otto hun gekost had emilie en marianne de eene al drie de andere pas éen jaar in de wereld hadden veel hooger eischen in alles en alles dan louise die nu al zes jaar uitging ooit had gehad
en dorine's stem was eensklaps heel koel toen zij vroeg willen we weêr naar den salon gaan constance in hare gedachte verdiept lette echter de koele stem niet op en zij nam dorine's arm maar terwijl zij weêr langs de speeltafel van adolfine ging hoorde zij deze plotseling uitroepen
maar dat de heele familie zoo veel verdriet had om constance en de tranen kwamen dan ook in haar oogen zij perste ze er als uit maar constance bleef koel
constance was gelukkig meer en meer begon zij te beseffen dat zij bezat wat zij jaren gemist had hare familie meer en meer waardeerde zij dat zij was terug in haar land holland
zeg mij eens waarde broêrs is die ironie gewoonlijk in onze familie de heerschende toon waarmeê de een den ander veroordeelt is dat de gewoonte geworden dat broêrs en zusters en zelfs mama ook al op haar kinderen zoo hakken en vitten als ik hier van avond hoor doen
en je komt in den haag met pastorale ideeën te midden van beschaafde kannibalen die elkaâr iederen dag met heele kleine stukjes verscheuren en opeten in hun familie kritiek dat je zachte natuur dus geschokt wordt kan wel niet anders
wij hadden het zoo stil in brussel den laatsten tijd rome dat zoû ik wel gaarne willen zien ja rome is heel mooi nu zwegen zij stil
altijd maar korèk in tempo doeloe in ghollànd zei tante boos nu tante zei cateau gepiqueerd in den o o s t is het ok niet altijd even
al die drukte heeft je overspannen ach zeide bertha vaag zoo erg niet het is altijd zoo druk het is toch goed dat je rust neemt
marie het jongste meisje een soort asschepoetstertje maar een lief verlegen onderdrukt stil kindje maar dan de drie jongens weêr zoo onbehagelijk viezig ruw wat een boel wat een boel zij waren gekomen denkende heel intiem thee te drinken maar het was een soort van een avondje geweest
eenvoudig verlangende terug naar haar kind tot wien de stemmen gezegd hadden dat zij gaan moest maar evenmin als mijn vader zich tot mij zoû hebben uitgesproken zoû ik ooit zoo met mijn vader gefietst hebben dacht van der welcke terwijl hij met addy ijlde over de gladde wegen de richting uit der zeister bosschen
riep paul zijn woorden komen een gevoel voor je land voor je vaderland dat je terug deed verlangen naar holland ik had het nooit zoo sterk in je vermoed en daarom zusje zoû ik je bijna willen zoenen maar we zijn hier op een partij
hij zeide zijn kind dat hij mama lief had gekregen toen zij de vrouw van een ander nog was en dat hij mama's liefde gestolen had gestolen van dien anderen man hij zeide het zoo nederig en kalm en eenvoudig als was het niets dat te biechten aan zijn kind
kijk dien jongen werken hij is ook zoo ernstig arme kerel louis couperus de boeken der kleine zielen door dat beroerde leven in huis toch houdt hij van ons kijk hem werken ik heb nooit zoo gewerkt hij heeft dat van zijn grootvader ook dat serieuze hij gaat zoo recht op zijn doel af ik ben altijd meer oppervlakkig geweest meer jong ook
ja maar cony zei mama hier in de buurt krijg je niets voor achthonderd gulden wat heb ik er aan zei constance nerveus om in den haag te wonen en een uur van u af ik wil dicht bij u wonen
een middag lang vadertje heb ik gedacht dat ik je kind niet was een middag lang heb ik rondgeloopen met frans en met de hijdrechts en ik dacht dat ik je zoon niet was en ik had maar niet willen terugkomen naar huis omdat ik dacht dat ik je zoon niet was ik had maar ergens weg willen gaan omdat ik dacht dat ik je zoon niet was
ik weet niet of je waar bent ik weet wel dat ik gelukkig ben omdat ik terug ben in holland en bij jullie allen maar ik weet ook dat in twintig jaren men eigenlijk geheel van elkander vervreemdt en misschien heb ik die een vreemde ben geworden niet goed gedaan terug bij jullie allen te komen en weêr voor jullie een zuster te willen zijn
in de gang trilde zij het stortregende de knecht deed haar rijtuig voorkomen het zal moeilijk zijn dacht zij doodmoê van dit enkele kwartier maar het is voor mijn zoon het moet het moet
francis verkleed je eerst anders word ik ernstig boos allah dan toch grootmama riep francis geërgerd maar toen constance haar ook raadde wierp zij een peignoir over haar sarong en kabaai heen en bleef zoo de bloote voeten in muiltjes
en hoewel zij ook hield van het jonge huishouden van gerrit en adeline de kinderen daar van zeven jaar tot zes maanden als een troep blonde kleintjes was het haar daar te eenvoudig en gewoon
waarom en zij keek bertha strak aan waarom herhaalde zij hoog er zijn dingen bertha die i k ga beschouwen als het verleden ik weet niet of anderen ze altijd zullen beschouwen als het heden
karel de gymnaziast een lange zwakke magere jongen maar desniettemin in allerlei clubs van football cricket tennis had een zakgeld dat eenvoudig belachelijk was en in hun jongste meisje zag bertha neigingen die haar angstig maakten voor de toekomst
klaarblijkelijk na het dejeuner dinatoire was er nog geen tijd of geen lust geweest de kamer te doen het stof lag dik op de meubels en de stoelen stonden nog zoo als was de kamer juist verlaten door een menigte gasten constance wachtte vrij lang toen hoorde zij iemand komen marianne kwam binnen bleek slordig
ja als je nu zoo rustig blijft kan je zoo blijven liggen ouwe jongen en hij rommelde door den korten kroezekop louis couperus de boeken der kleine zielen van zijn vader terwijl van der welcke zweeg de oogen sloot met een glimlach dacht hij
er is eigenlijk niets dan maar te werken het is saai tante nu emilie weg is otto die heeft het gezellig met louise zij heeft hem erg gemist toen hij in indië was
neen eerst bij gerrit zij verwarde zich lachte deed mama naast zich zitten en vertelde wat al de broêrs en zusters gezegd hadden het gezicht van de oude vrouw straalde van vergenoegen zij kuste
zielen stortte hij al zijn leed van de vorige dagen uit in het hart van een vriend zij bleven lang praten en het was heel weldadig toen zei van der welcke addy ga nu naar mama zij heeft mij zelf gevraagd je dat alles te zeggen ga nu naar haar en geef haar een zoen
hij is nog een kind hij wordt iederen dag ouder ik zie bertha dat ik of weg had moeten blijven van louis couperus de boeken der kleine zielen jullie allen zonder gevolg te geven aan mijn nederige verlangens en kleine eischen f mij oogenblikkelijk had moeten rehabiliteeren in de oogen van geheel den haag
zelve vertelde hij toen de weifeling den strijd de radeloosheid van constance en van hemzelven die hun kind zagen vertreuren in dat verdriet en als geleidelijkweg van zelve bekende van der welcke eenvoudig dat hij met zijn zoon gesproken had als met een man en zijn zoon de waarheid gezegd had omtrent het verleden zijner beide ouders
het was of het dieper in haar tot bewustzijn kwam dat zij alle de haren terug had gevonden dat zij allen haar hadden het verleden vergeven en soms was het haar een illuzie dat het geen twintig jaren waren die zij afwezig was geweest
hij voelde de oude man of hij iets terugvond van zijn zoon maar hij voelde hem ook heel ver van louis couperus de boeken der kleine zielen zich staan zonder liefde en vreeze gods van der welcke sprak door
in hun kringen waar niets dan éclat is dat zij weêr sussen stil kind wees niet zoo heftig wees niet zoo nerveus cony ik ach ik ben zoo blij ik zoû die oude menschen kunnen omhelzen ik wil ze ook opzoeken als je er geweest bent om hen te omhelzen
héel jong nog had gemeend dat het hem goed zoû staan de vrouw van louis couperus de boeken der kleine zielen zijn chef een beetje het hof te maken zonder verder te gaan maar zoo straffeloos met het vuur te spelen ging hun niet goed af in eene atmosfeer als die hunner romeinsche kringen
bereikt louis couperus de boeken der kleine zielen een hoog punt van carrière maar dat zijn huis ook geworden was een politieke en daarbij aristocratische salon in den haag
de sombere maanden van het vroeg invallende koude en nattige najaar zware stormen zweepende de louis couperus de boeken der kleine zielen boomen van de kerkhoflaan de wind onophoudelijk gierende om het huis de regen neêrkletsende
dikwijls had zij nu vrouw van twee-en-veertig een weemoed om te peinzen over dat leven liet zij dat vrouweleven weêr glijden voor haar starren blik begon zij bij de kinderjaren in indië
ja zei addy plotseling voorzichtig dat zal het wel zijn zoo is het kom addy ga je meê wat loopen met de beide hijdrechts we hadden gedacht naar de witte te gaan maar als je meêgaat vadertje kom dan gaan we wat naar scheveningen
dat is waarlijk allerliefst van je mijn nieuwe zuster hier is een lijstje dat ik gemaakt heb met de huurprijzen er achter die ik wist te weten te krijgen alleen dorine duinoord is zoo ver van mama
door al die voor den gek houderij van élégance en chic en dansen en vroolijk doen zie je dat de een maagpijn geeft de ander hoofdpijn dat van naghel denkt hoe hij gisteren in de kamer is uitgescholden en adolfine hoe zij haar bruiloftspartijen maar half zoo grandioos zal opvoeren als
zij zeide het als een teleurstelling maar ook als een verwondering en een bewondering en hoewel henri zei dat addy heel leuk spelen kon met het blonde troepje van zijn zwager gerrit al was het dan ook nog al vaderlijk zond de oude vrouw toch maar geen boodschap naar de
want zijn vader had niet gewild dat hij deze vrouw in haar ongeluk zoû storten om er haar in te laten en zijns weegs te gaan zijn vader had hem voorgeschreven nu aan deze vrouw die zich aan hem had gegeven op zijne beurt alles te geven en te offeren zijn naam en zijn carrière
ach is ze twée en veèrtig teemde cateau weet je wat ik vind zei adolfine ik vind constance zoo niets gedistingeerd
omdat jij niet de zoon van je vader bent hoû toch je bek raasden piet en chris tegen jaap maar het woord was er uit en addy was als dol
wil ik met u meêgaan neen blijf bij papa zij kn hen niet samenzien dit eerste oogenblik van terugkomst zij moest er weêr na die tien dagen aan wennen hem het kind te zien liefkoozen en nu nu vluchtte zij om het niet te zien
maar de familie vraagt ze niet ach je moet ons niet rekenen fie ie ne w i j leven altijd héel stil het is kàrel zie je
van lowe en grootpapa en grootmama van der welcke waren oud en oom ruyvenaer en tante die waren oud en heel heel oud mummies van oudheid waren de twee oude tantes tante rien tante
wat is er nu weêr vroeg hij zacht redelijk ik zal het je zèggen addy het kind begreep neen zeg het niet zeide hij ik ben niet nieuwsgierig en ik ben te jong misschien om het te weten
vreeslijk adolfine was mager hoekig nijdig slecht gekleed bij de solide copieuze degelijkheid van karel en cateau goed doorvoed zwaar van comfort blakende van geld en
mijn schuld waarom heb je volstrekt in holland willen terugkeeren maar jij dan ik ja jij niet verlangde je soms niet naar je ouders naar holland heb je zelf niet gezegd dat het goed zoû zijn voor ons kind
en constance nu deze dagen toch al als een geluk van voldaanheid rustig door hare ziel vloeide was ook ontvankelijk voor de teederheid van dat oogenblik toen henri met zijn zoon thuiskwam moê gefietst en hij verbaasd zijne moeder die hij wist dat nooit meer haar huis verliet vond in zijn huis
hij was op een leeftijd dertien jaar dat andere jongens in hun groei zijn en onhandig doen niet groot maar evenredig en vrij breed gebouwd met twee vierkante schouders in zijn blauw jasje met iets in zijn gebaar en bewelouis couperus de boeken der kleine zielen ging dat al mannelijkheid was en zekerheid vreemd in zoo jong een kind
over alle stoelen hingen gehandwerkte lapjes platgedrukt door het leunen met verkreukelde verschoten strikjes op allerlei kleine tafeltjes stonden naamlooze bibelots steenen hondjes en aarden flaconnetjes die als een étalage van een guldensbazar formeerden
ja ja ik ken je wel ik herken je wel dag van naghel dag tante dag toetie ja ja ik ken je wel je bent toetie de vrouw van van naghel en dàt wie is dat ook weêr
het is of ik paul hoor louis couperus de boeken der kleine zielen o neen ik heb pauls welsprekendheid niet maar ik stik er in het zit me tot hier en ik voel me dood dood dood ongelukkig
hij zoû haar alles vergeven hebben als het waarlijk zoo geweest was als hij geweest was de zoon van een italiaan maar het zoû hem een eeuwig leed zijn geweest als zijn vader niet zijn vader geweest ware
had het alleraardigst gevonden het hof te worden gemaakt door dien diplomaat door een glimlachenden hoffelijken gedecoreerden heer van zestig die er echter uitzag als was hij vijftig
wat te doen wat te doen dacht constance vroeg constance aan van der welcke en zij wrong hare handen voelende dat het verleden n u altijd zoû blijven en dat iedere andere gedachte zelfbegoocheling zoû blijken
hij had hem al onder zijn kleine harde vuisten om jaaps keel en hij worgde hem bijna de andere jongens trokken hem af schei nou uit zeg verdomme dan toch zij trokken addy van jaap los en jaap louis couperus de boeken der kleine zielen razend omdat hij verloren had paarsch rood half stikkend niet kunnende inhouden zijn haat riep nu uit
en nu in de vigilante die schommelde over de keien was zij toch blij het maar te hebben doorgezet en vond zij dat het toch niet zoo heel moeilijk ging en dacht zij dat henri het toch misschien wel aardig zoû vinden dat zij gekomen was onverwachts
misschien moeten wij weêr aan elkaâr wennen constance als zusters maar voor mama ben je altijd een kind gebleven en voor mama ben ik heel gelukkig ja dat voel ik dat jullie allen me tolereeren voor mama het is lief van jullie maar het is nog niet dat wat ik zoû wenschen
hij zich weêr op zijn divan en rookte en rookte zonder dat hij er toe besluiten kon zich te kleeden en naar de plaats te gaan er bijna onbewust dezer dagen zijn vrienden vermijdende
ach mevrouw hoe komen de menschen aan hun veronderstellingen de een oppert zouden ze zich laten prezenteeren de ander hoort verkeerd en zegt ze zullen zich laten prezenteeren en er is een élan aan de praatjes gegeven
zij leefden volgens de klok karel maakte s morgens een wandeling altijd de zelfde door de boschjes cateau deed s middags boodschappen eens in de week maakten zij samen visites en dat was de eenige maal dat zij samen uitgingen
en de moderniteit der kinderen al schudde zij nu en dan eens haar hoofd deed haar toch glimlachen omdat zij vond dat men met zijn tijd meê moest gaan en dat van naghel en bertha heel verstandig waren de kinderen een beetje vrijen teugel te laten
er was tot nog toe een huivering in haar geweest om nog ooit iemand aan tafel te vragen behalve gerrit en adeline doodgewoon en een enkelen keer paul paul kwam dien avond juist aan heb je er iets op tegen dat ik paul er bij vraag vroeg zij aan haar man neen zeker niet paul is charmant
en je denkt er aan den volgenden winter je aan het hof te laten prezenteeren zei van vreeswijck zijn clubgenoot nog uit leiden nu kamerheer in buitengewonen dienst bij de louis couperus de boeken der kleine zielen koningin regentes tegen van der welcke terwijl zij samen uit de place royale kwamen van der welcke keek op ik heb er nog geen moment aan gedacht
gemaakt w o r d e n nu dat gebeurde bij mij ook alleen bij een buitenlandsch appartement wordt niet zooveel aan de bel gehangen als aan een hollandsche voordeur de keukenmeid gaat s morgens naar de markt
en tante druk pratende in eens vindende allerlei vreemde hollandsche woorden en zegswijzen die zij met aplomb dooreen haspelde vertelde aan constance van beroerde artikels uit indië en die de menschen dààr ook hadden geschud van hun kouwe kleeren af
papa zei constance zacht zij keek op naar het groote portret het was geen werk van kunst gedaan in den onpersoonlijken officieelen portrettenstijl van dertig veertig jaar geleden
daar zij nooit iemand inviteerden bleef het geheim van hun lekkere tafel ongeschonden zij hadden een goede keukenmeid en cateau reed haar goed na zeggende dat meneer zoo moeilijk was
nu dan geef ik je het woord dat is edelmoedig mijn cony er is dit een wreede wet in het maatschappelijk leven dat ouders veel om hun kinderen louis couperus de boeken der kleine zielen geven maar kinderen al minder om ouders dat tusschen broêrs en zusters de familiebanden ng losser zijn
het lijf zit slecht het moet in godsnaam terug naar brussel zei bertha ellèndig zei emilie en het woord was bijna een vloek tusschen hare lippen
die toch nooit goed had kunnen zijn bij haar oude vrouw was de wrok als versmolten sedert zij gelezen had in het vreemde boek sedert zij de stemmen had gehoord in de waaiende nachten sedert zij de moeder van die vrouw had gezien en haar weemoed had aangevoeld
banden die tusschen neven en ooms en tantes en nichten al langzamerhand geheel zijn ontknoopt familie leven bestond misschien ten tijde van de oude patriarchen die met zonen en dochteren en kudden trokken door de woestijn maar het bestaat niet meer in ons moderne leven
zij wandelde aan zijn arm hij fietste met hem heele einden dol van lucht en van ruimte het huis klonk van zijn jonge ernstige al diepe stem
zij hadden in brussel langzamerhand kennissen gemaakt vrienden gekregen en in den loop der jaren waren die kennissen en vrienden weêr uit een gegaan tweemaal in een hevige ontroering louis couperus de boeken der kleine zielen hadden zij mama van lowe een paar dagen te brussel gezien de andere familie leden nooit
zij was een meisje van twee-en-twintig toen zij trouwde met de staffelaer hij een intieme vriend van papa een club en studiegenoot nog uit leiden minister rezident te rome een mooie oude frissche man niet al te ongeschikt voor zijne betrekking geen geniaal staatsman zooals papa meende zij
en dan had dorine weêr iets koels en nerveus prikkelbaars dat was omdat dorine wel een koorts had om allerlei te doen voor een ander maar ook altijd gewaardeerd wilde worden en nooit vond dat zij gewaardeerd werd door wie ook van de familie voor wie zij draafde
het wordt koud hendrik blijf niet te lang neen maar de oude man nog bleef zitten de oude vrouw ging naar binnen wandelde door de voorkamer en de eetkamer
juist daarom eisch ik van jou bertha mijn rehabilitatie als ik dan niet rustig in een hoekje hier in den haag leven kan in een beetje sympathie van familie als die eenvoudige verlangens dan worden besproken
dorine toe zoû je de presse-papier met rust willen laten die papieren raken anders gedecideerd in de war en wat antwoordde adolfine toen nu eerst wilde adolfine beslist niet komen en was ze bang voor constance's slechten invloed op hare meisjes en wilde ze de meisjes niet meênemen
voor den suiker en dan weêr terug met retour ach soo gemakkelijk met fransche mail verdraai geen pink om en alima louis couperus de boeken der kleine zielen zij weet al parijs ddouane zij doet alles zij ghelpt oom met de kaartjes jij moet haar sien net een dddàme ekleed corset ghoed jij lacht jou slap
van dààg heeft bèrtha haar joùr met iets van eerbied voor dien jour waarop de upper two and three van den haag wel eens verschenen terwijl gerrit altijd gekheid maakte over de ongenaakbare grandeur van die ontvangdagen bij hare excellentie zijn zuster zooals hij spotte
maar goed zeide zij als met een ingeving die haar sterkte tegen de onredelijkheid van haar man in je wenscht het voor je zoon ik zal het doen ik zal met bertha spreken en i k ik het eerst ik zal haar zeggen wat ik van haar verlang als van een zuster
je bent gisteren bij bertha geweest mijn kind ja de oude vrouw drukte constances hand waarom mij niet eerst er over gesproken cony is een visite aan bertha dan zoo iets gewichtigs mama
de palfrenier was een jongen dien hij niet louis couperus de boeken der kleine zielen kende hij opende het portier en de koetsier als oude gediende boog zich even naar hem en mompelde bewogen groetende met den titel van vroeger morgen jonker goeden morgen mevrouw
op een anderen avond was zij misschien na de kritiek van adolfine in vijf minuten op haar huis haar straat haar licht haar verwarming haar japon en haar teint lang uit op hare chaise-longue gaan liggen om te bekomen
ja toen was je een aardig kind je speelde altijd met ons sprookjes tusschen die groote blâren van eene prinses en feeën en ridders en weet ik wat al meer je was toen een dot van een kind zoo een klein fijn bleek fantastisch meisje in je witte baadje en je broêrs waren verliefd op je
integendeel alles geworden tot een groote harmonie van uiterlijke kleine dingen met innerlijke dingen die ook geen grootheid hadden eens dat truitje constance eenige papieren brieven rekeningen uit de bus bracht louis couperus de boeken der kleine zielen trof constance's oog een drukwerk dat zij opende zij las den titel van het courantje
gerrit plagen ze je vroeg adeline gerrit haalde de schouders op een beetje boos een beetje verlegen en hij strekte zijn lange beenen ver uit gerrit zei constance ik ben blij dat je zoo gesproken hebt
zij voelde dat bertha dacht van der welcke zij had zijn portret wel eens gezien bij mama is een zeer knap mensch en daarom ben je toen op hem verliefd geworden constance maar gerrit lachte waarom zeg je dat zoo bedenkelijk zusje
wij wisten dat van der welcke bij mama was zei paul en wij komen kennis maken dat zijn tenminste geen visite's in optima forma dacht constance ernst leek op bertha en kneep met de oogen maar hij was daarbij vreemd menschenschuw altijd verlegen zelfs in den familiekring
oom was heel luidruchtig liep de kamers wijdbeens op en neêr om warm te worden en we zien dus van avond constance ook nou dat is lang geleden dat we haar niet hebben gezien hoe lang ook weêr
zoo was het niet meer te dulden zoo leden zij beiden te veel zoo hadden zij verloren hun leven de genade van hun leven zoo knden zij het beiden niet meer harden zoo voelden zij zich radeloozer iederen dag
liep door het schuimende water liep in kristallige groene schaduwen die beefden over de rivier onder de zware tenten der loovers ja veel indruk had dat op gerrit gemaakt en hij praatte er dikwijls over constance herinner je wat was je toèn een aardig kind al was je een beetje vreemd
effleureerende de côterie der diplomatie en dan gaf adolfine van die onmogelijke avondjes allerlei menschen bij de haren er bij gesleept elementen die elkaâr niet kenden nooit zagen verwonderd zich samen te treffen in die nauwe salons vol verschoten handwerkjes en stoffige
hoe is dat sèg ik heb constance wel eens gezien te brussel zei mevrouw van lowe constance lachte maar tante zoo is mama nu en adriaan addy zoû te druk zijn hoewel hij heel kalm is mijn jongen
en hij wist het van dien dag toen hij gestaan had als een misdadiger voor dien waardigen ouden man van dien dag was de vlam gedoofd en van dien dag begon hij zijn noodlot te zien
in hare ziel vol valschen weêrschijn en opgepropt van ijdelheid bloeide hoog op éen waar gevoel zij kreeg van der welcke lief zij had hem niet lief om eenige kwaliteit louis couperus de boeken der kleine zielen van ziel of hart of gemoed maar zij had hem toch lief als een jonge vrouw lief heeft een jongen man met den drang harer natuur
paul zei altijd dat zij met hem vrijde van der welcke dan doelloos in huis ging uit ging naar de witte zocht oude kennissen op jongelui van vroeger maar nu meerendeel deftige mannen in betrekkingen van aanzien louis couperus de boeken der kleine zielen en hij gevoelde zich niet meer bij hen thuis ook al spraken zij over vroeger leiden de jonge dwaasheden de jonge jaren
constance stond strak en zij zeide niets maar de oude vrouw nu zeide het doet ons veel genoegen je bij ons te zien constance constance poogde te glimlachen ik dank u zeide zij lief
de meid stampte de trap op de trap kraakte nog een andere deur sloeg de meid aan die deur krijschte iets louis couperus de boeken der kleine zielen luid in het huis luid in den wind luid in alle geluiden en kleuren een hoogere stem bitste terug weêr stampte de meid de trappetreden kraakten en boeng ging de deur
e trouwt nu al gaùw over een week ja en ik vind het zo lief om in m e i te trouwen jij ok niet adlfine
ja eigenlijk zijn alle menschen leelijk weet je als je uit alle romans van de wereld al de mooie heldinnen eens bij elkaâr nam wat zoû je dan een hoop mooie vrouwen krijgen geen romancier heeft ooit den moed een afschuwelijke heldin te nemen scheel scheef met een bochel als ik rijk was loofde ik een premie uit voor een afschuwelijke heldin
en vraag ons van den winter eén keer maar eén keer maar op een van je officieele diners zij stond voor haar zwager bleek bevende bijna als een smeekeling en terwijl zij smeekte flitste heel snel die gedachte door haar
ik heb nooit van al die drukte en van het hof gehouden verzekerde adolfine zij was in tegenstelling van bertha en constance niet geprezenteerd aan het hof omdat papa en mama van lowe na constance's huwelijk wat oud en wat moê rustiger hadden geleefd zij kon dat den haren nooit vergeven
als een kind zocht zij weêr hare moeder die met tante ruyvenaer zat te spreken nam een stoel naast haar nam mama's hand jà constàns toch zoo gesèllig dat jij weêr hier bèn zei tante energiek met een stevigen indischen nadruk voor mama ook soo gesellig kassian waàr woon jij nu
wat zeg je van m i j n diner nu wat zeg je van m i j n partij nu wat zeg je van m i j n japon zei oom ruyvenaer je zoû zeggen dat adolfine zelf de witte brug heeft gebouwd ik vind kermde cateau dat adlfine
tot eindelijk langzaam als ware hij in de kamer de stem van van naghel zacht klonk met zijn beleefde een beetje geaffecteerde en gewichtige intonatie
wat begonnen was met een flirt en een aardigheid omdat de vriendinnen het zeiden geleidde tot een inniger handdruk telkens telkens weêr een bezwijmelenden wals een zoen en het overige zij gleden beiden zoo geleidelijk tot de misdaad als had het niet anders gekund
het ging dus wel met gerrit en adeline maar toch voelde constance ook zich wel wat ver en vervreemd van dien broêr zelfs al kon gerrit zoo aardig de herinneringen ophalen van vroeger toen zij speelden in de rivier te
verbeeld u mevrouw het kind heeft het huis gehuurd louis couperus de boeken der kleine zielen neen heusch wat een toestand alles even onzedelijk waarom komt ze in den haag het verveelde haar in brussel en ze wil zich hier pousseeren aan het hof dat heb ik ook gehoord
om zich rond wat moest die constance aan haar toilet verdoen en zoo veel geld hadden ze toch niet want ze leefden van een toelage van papa en mama van der welcke van constance's vaderlijk erfdeel en van wat van der welcke scharrelde in brussel met wijnen en assurantie's
maar ook wensch ik dan dat jij de belangen voor later voor je zoon bij jouw kennissen behartigt en ook wensch ik dan mij van den winter te laten prezenteeren aan het hof ik heb er nooit aan gedacht maar de menschen hebben er van het moment dat wij hier zijn gekomen den mond vol van gehad en nu nu zal ik het doen
jij mijn zachte edele met ingewikkelder inborst voelt heftiger een smachting naar het oude patriarchale leven der woestijnen vooral na het verdriet en de eenzaamheid die er in je leven is geweest
grot het was wèl aan constance er over te praten over grootheid nu ja een chic huwelijk had zij indertijd gedaan de staffelaer een oude diplomaat minister rezident te rome vriend van papa nu ja maar het was mooi geloopen mooi geloopen met constance's
maar dan moest je eerst die horrible antimacassars en die steenen hondjes en aapjes wegdoen toe doe dat toch eens en een rustiger tapijt nemen met zoo een diner adolfine heb je daar geen moeite meê
ik heb hem gekend als jongen van veertien jaar toen wij samen speelden in de rivier van buitenzorg van die periode dweept gerrit nog altijd met mijn bloote voetjes van vroeger ik heb gerrit gekend als kadet en als jong tweede luitenant twintig jaar geleden en toen was hij aardig vroolijk
maar zij wist niet hoe zij moest gedaan hebben om te voelen dat zij geleefd had en zij liet het vreemde gevoel wegdoezelen in de weemoedige zachtheid omdat de kalmere weldadigheid er nu was met de jaren die grauw
en je zoekt naar een huis constance antwoordde vaag en omdat zij hoofdpijn had kreeg haar blik iets starends uit de hoogte en trokken hare lippen dun
dat geheel en al in je leven met je vrouw met je kind ontbreekt een godsdienstige richting het maakt me diep bedroefd zo had ik het me niet gedacht
het artikel viel daarna van naghels broêr aan de commissaris der koningin in overijssel en om te besluiten beloofde het in een volgend nummer van den dwarskijker eens een blik te geven in de onzedelijkheid der andere familieleden van dezen zich aan chineezen rijk gezogen bourgeois aan wien indië nog niet de minste werkelijke verplichting had te wijten
zij was heel stil zij zag bleek zij zat dikwijls te denken te peinzen zij wist nauwlijks waarover diep gezonken in haar melancholie starende naar de woede van den stor menden wind buiten zij had niet dikwijls meer woorden met van der welcke alsof een treurige zachtheid hare zenuwen hadden vermoeid
alles was netjes onderhouden stil en suizeloos als een huis waar niet veel geleefd wordt de oude vrouw krom strompelend zuchtte had geen rust zij dwaalde nog eens alle de kamers door en moeizaam werkte zij de trap zich weêr af ging door de gang kwam binnen
eduard ik hoû van hem zoo zei marianne is het dan dàt alleen maar hoûen van een man liefde een meid kwam binnen
van den haag wij niet hoor wij komen ook nooit op hun groote diners wij zijn heelemaal niet in hun côterie ik kom zelfs nooit op bertha haar jours zei adeline en toch zijn we heel wel met elkaâr en bertha is heél lief en als adeline een baby wacht gewone toestand bij ons is bertha net een moeder
dat nu niet àlles zèlf moest zèggen vindt j i j ok niet gerrit wel zeide gerrit het is een heerlijk gevoel zoo tevreden te zijn over je eigen en je eigen kinderen en je eigen diner
de meubels uit brussel waren gekomen en constance vond het een genot haar huis bij de boschjes in orde te maken zij had nooit gedacht zoo gelukkig te kunnen zijn louter om hare terugkomst in een vaderland en een familie kring
van der welcke al was zij dan ook honderd louis couperus de boeken der kleine zielen maal de zuster van de vrouw van den minister van koloniën de blikken kruisten elkaâr als degens even en constance heel hoog ziende over hunne hoofden heen en doende of zij ze niet herkende ging voorbij
om zijn moeder die deze ouwelijke neiging echter in hem afkeurde nu pleizier te doen ging hij dan wandelen of fietsen met de drie van saetzema's eigenlijk ze als onhebbelijke kinderen minachtende omdat hij ze zoowel flauw als lummelachtig vond hun mond nog daarenboven vol vuile praat en smerige
ja zij genoot bij van naghel en bertha zij genoot dat haar schoonzoon een hooge plaats in de maatschappij innam zooals haar man indertijd ook had gedaan zij genoot van het solide degelijke officieele huis
die bij haar waren verstandig en bewegelijk maar met iets vreemds van stil verwijt en heel inwendige ontevredenheid als broeiende onder haar blik tevens had zij iets behouden van heel jongmeisje iets onschuldigs en vroolijks en levendigs
zij was haar moeder zeer gaan liefhebben meer dan vroeger in mama waardeerende de moeder die de kinderen bij elkander hield zij ook zij deelde dat familie zwak die vreemde liefde voor alle de haren
dorine hare broêrs hadden haar nooit een beetje het hof gemaakt ja mooie vrouwen hadden toch altijd maar wat voor al was het bij hun eigen broêrs zij dorine was alleen goed om voor de broêrs en zusters te draven en boodschappen te doen
s avonds waren zij altijd thuis behalve des zondags avonds dan gingen zij naar mama van lowe zij waren niettegenstaande hun solide leven drie meiden en rijtuig zuinig zij vonden geld uitgeven voor een komedie een tentoonstelling een louis couperus de boeken der kleine zielen boek zonde en jammer
van mij van jou vooral juist omdat je de zuster bent wiens man niet alleen een hooge pozitie bekleedt maar ook de meeste relaties van ons allen bezit in den kring die vroeger de côterie uitmaakte van ons ouderlijk huis juist daarom
had een blik op die menschen rondom hem die haar verbaasde maar die zij eensklaps niet heelemaal onjuist vond het was zeer zeker waar de menschen waren niet natuurlijk en vroolijk gewoon-weg zij waren daar bijeen uit beleefdheid om bertha en van naghel maar eigenlijk was de een moê de ander nijdig
verborgen voor al onze familie onze kennissen onze relaties en het is alles alles jouw schuld je bent onredelijk riep zij uit trillende onder zijn beleediging
zielen jij bent ok degelijk constànce ik hoû van soliede kleêren alleen zooveel kanten zoûden mij kriebelig maken
morgen verdedigt hij land en familie evengoed als hij van avond ze beiden afbreekt neen zusje er bestaat familie er bestaat vaderland hoor den ritmeester verdediger zijns lands met den lieven klank in zijn stem
en aardig zeide zij dat het de van lowe's waren de eenige kleine van lowe's toch drie kleine stamhoudertjes nog want karel had geen kinderen en ernst en paul die zouden wel nooit trouwen dacht zij
mijn god van der welcke riep paul bang raas toch niet altijd zoo op bedenk toch kwalijk ziedde van der welcke kwalijk henri ik bid je kreet constance ik dank je dat je voelt voor die beleediging je vrouw aangedaan maar beheersch je hij komt straks hier beheersch je voor addy
zij bromde op den regen zij bromde op al den last die mama haar dien dag had veroorzaakt haar zendende naar alle broêrs en zusters ter wille van constance en je zoû zien constance zoû niet eens haar dankbaar zijn constance zoû alles heel gewoon vinden
dwaalden door zijne peinzing heen de nieuwe gedachten als vogels die leeren vliegen naar de verschieten die openweken naar de toekomsten die hij alleen nog maar raadde omdat de wereld zoo wijd en het leven zoo groot was
groen herhaalde zij bedachtzaam vindt jij bertha hèusch g r o e n van der welcke ja ze is zeker moê
er wonen hier twee villa's verder ook een paar heel aardige jongentjes daar kan je dan van den zomer meê kennis maken adriaan
twintig jaar papa is veertien jaar dood het is mijn schuld dat hij is gestorven neen constance ja zeg het maar het is mijn schuld ik weet het dat jullie allen het denken en ik voel het zelf het is mijn schuld dat vergeet ik nooit
al kenden zij de nog maar zwakjes fladderende gedachten die wereld en dat leven niet dwaalden ze rond wijd rond louis couperus de boeken der kleine zielen en terug weêr naar haar nest waar zij de nieuwe gedachten vonden haar rust rondom die grootste en sterkste en zichzelve het meest bewuste
zielen nooit zo hadden kunnen inzien en haar wel hadden gegeven hun zoon met een toelage die armoede was twee aalmoezen waarvoor zij dankbaar moest zijn maar haar en hem en hun kind gelaten hadden in brussel in een hoek als een schande die men verstopt
begon de oude vrouw en hare trillende handen hieven zich nu als tot eene omhelzing hier is uw kleinzoon zeide constance stijf zij schoof addy wat vooruit het kind keek met zijn strakke oogen die de oogen waren van henri en van den ouden man en het kind zeide
in het kleine voorkamertje o mama heeft het verhangen ik wil het weêr eens zien zij ging met dorine den salon door langs de speeltafels zij merkte op dat het gesprek aan het tafeltje van adolfine en oom ruyvenaer dadelijk ophield en dat hare zuster luid riep
hoe lang ook weêr marie twintig jaar wel ja twintig jaar sedert ze met de staffelaer trouwde heb ik constance niet meer gezien god wat was ze een lief kind wat was ze een mooi lief kind twintig jaar geleden het is een eeuw ze zal wel oud geworden zijn ja dat kan niet anders ze moet wel oud geworden zijn
als hun kameraad als hun troost als hun hartstocht tot wien geheel de drang van hun beider leven ging dat constance snikte op zijn schoot dat van der welcke hem aanbad als zijn innigste vriend
terwijl zijn vader nu sliep boog hij zich over hem heen hij sliep hij lag kalm in addy's schoot het gezicht driekwart gekeerd en addy als voor het eerst ziende dat papa jong was bestudeerde zijn gelaat
de tafel glansde blank en glassig zij zetten zich moeilijke woorden vielen nu en dan en klonken hard op in de wat killige kamer omslachtig bood de oude vrouw aan een zacht gekookt eitje of een boterhammetje met osse tong die netjes geplakt op een schaaltje lag
ik ben bang ik ben bang zeg mij een groot familiegevoel een warmte voor elkaâr kan er dat waarlijk zijn als de daagsche kritiek zoo onverbiddelijk is
bertha maakte die grootheid niet meê o nu is ze voorbij mijn ijdelheid zooals een mensch verandert jij ook karel je bent veranderd je bent zoo gepozeerd geworden zoo deftig jammer dat je geen burgemeester meer bent je bent er als voor geknipt karel
zij terug moesten naar hun land waaraan zij verknocht waren met die geheimzinnige vreemde en lang onbewuste banden die jaren te loochenen zijn tot zij zich eenmaal weêr gelden laten onontknoopbaar altijd
zielen h had vooral door haar verdriet en de verdrietige triestige jaren in zich ontwikkeld een zeer gevoelig week hart bijna overgevoelig overweek een woord van sympathie oogenblikkelijk viel als weldadige dauw op haar neêr deed haar liefhebben wie zoo sprak
en de kleuren binnen de behangsel en gordijn en tapijtkleuren snerpend als papegaaien de kelen der verkoopers buiten
door invloed van papa van lowe wien van naghel sympathiek was carrière maakte gekozen werd in allerlei commissie's die hem telkens weêr een sport hooger voerden in de haagsche bureau wereld tot hij eerst gekozen in de tweede kamer zich eindelijk de portefeuille van koloniën zag aangeboden was van
dat alles te zamen noem ik de menschelijke ellende ik zoû er wel eens een boek over kunnen schrijven maar misschien zoû mijn boek niets zijn dan menschelijke ellende hij was onderwijl zijn zuster gevolgd in drie winkels en zij had haar boodschappen weten louis couperus de boeken der kleine zielen te doen tusschen zijne wijsbegeertes door
constance vraagt of we gelukkig zijn louis couperus de boeken der kleine zielen die constance natuurlijk zei adeline je hebt een aardig troepje je jongen is ook een dot zij glimlachten allen gelukkig om de kinderen gerrit onrustig bewoog bijna woest zijn groote ledematen
waar ieder détail van het huiselijk leven een meubel geplaatst een deur open of dicht aanstonds gaf eene disharmonie die de spanning tot ergernis maakte
de huisbel tingeling tingeling de draaiorgels op straat tegen elkaâr in
de kamer waar marietje piano studeerde louis couperus de boeken der kleine zielen was de salon het was een vrij ruim vertrek op de bel étage maar het was zoo vol met meubels die gewild los door elkander stonden pretentieus bevallig dat men er nauwlijks door gaan kon of zich zetten
op je jours komen mijn god constance wees niet boos het i s onmogelijk wat dat je je dat ik wat
kwam dan zoo aan dat wat naderde met die nu zachtere jaren de ouderdom zij was twee-en-veertig zij was niet oud maar naderde nu toch zoo zacht de ouderdom
maar de menschen leven nu eenmaal in hun kring en die is erg groot druk gewichtig chic en alles wat je nog meer wilt dus adolfine en van saetzema ja dat kan je nagaan die komen ook nooit op hun diners en jours en bals etcetera en dat maakt adolfine razend maar het kan ons totaal niet schelen
uit eene familie wier onvervalschte hollandsche orthodoxe ge strengheid zich ergerde aan veel in de van lowe's de van naghels en vooral aan het indische element der ruyvenaers maar die toch de dochter van den algemeen rijk gedachten minister van koloniën een geschikte partij voor haar zoon hadden geacht
hunne liefde was onrustig hunne liefde werd ongelukkig als voorgevoelde hunne liefde al hun nog verborgen noodlot zij hoorden het beiden het noodlot van hun leven aankomen met zwaren tred
nu eerst scheen constance te begrijpen dat addy een beetje vreemd moest schijnen aan haar moeder o zoo is hij altijd zeide zij hij helpt ons hij is een kerel niet waar mijn kerel hij naderde haar nu zoende haar als om haar pleizier te doen
zie je constance nu heb ik met je gesproken maar nu vraag ik je waarvoor is dat noodig geweest waarvoor nu al die woorden gezegd te hebben nu ga je straks weg en dan denk je wat had bertha een melancholieke bui
heeft het in haar eigen huis dorine en mama strooien het met weldaden uit over alle kinderen en kindskinderen zeg cony dat noemen de menschen nu zich amuzeeren omdat er een paar gaan trouwen
op een avond of als je nu waarlijk een louis couperus de boeken der kleine zielen goed vriend wilt zijn kom dan eens eten dat is een gezellig idee wanneer dan kom dan overmorgen zeven uur heel graag intiem en dan zal ik morgen maar een kaartje brengen
de boterhammetjes gingen rond de glazen wijn de grogjes gerrit zei constance terwijl zij naast hem zitten ging je bent gelukkig niet waar in je huis met je vrouwtje je kinderen gerrit schrikte waarom vraag je dat ik kreeg dien indruk maar waarom vraag je het
zoo meet je zoo je gunsten af hij gaf haar een zoen maar zij boudeerde zeide dat zij dan wel alleen zoû gaan met den scheveningschen tram die bracht haar voor het huis van oma maar hij trok haar op zijn kleine knieën
ik kom eens zien hoe je het maakt zei constance bertha strekte hare hand uit zwijgend dat is lief van je ik ben erg moê en ik heb hoofdpijn ik zal niet lang blijven neen blijf wat je hindert me niet
neen oma papa heeft me niets gevraagd maar het is een heel goed huis en als papa en mama het eens kunnen worden met elkaâr zoû ik me er niet in mengen maar nu is het heusch wel noodzakelijk dat ik het doe want anders komen de meubels uit brussel en loopen papa en mama nog te zoeken de een links en de ander rechts
zoo ben je weêr jaloersch willen we dan wat vrijen maar zijn vader riep hem verwijtend kom addy laten we nu wat fietsen en hij was als een jonge hond liep van de een naar den ander sprong eindelijk gek op zijn wiel en constance heimelijk zag hem na spurtende van der welcke voorbij voorover op zijn wiel trappende als een razende
je wilt dus niet riep constance nu heftig uit je wilt dus niet constance ik wil wel ik zoû niets liever wenschen maar de menschen van naghel laat mij dan spreken met van naghel
in hem met wien zij in vroegere jaren zij een meisje van twintig hij een kind van dertien de minste aanraking de minste gemeenschap van ziel had kunnen hebben
dat zij obscuurweg zich zoû laten vastgroeien blijven vegeteeren als een schande in haar hoek teruggetrokken in zichzelve in haar eigen kamers zich zoû blijven verdommen op haar kerkhoflaan neen zij voelde nieuwen strijdlust nieuwen moed en zij dreef bijna bertha voort
neen ze vertrouwt ons niet maar daar is immers een testament de wet ja maar die kent ze niet de hollandsche wet en om zeker te zijn van wat ze krijgt wil ze er bij zijn als grootmama sterft ze hebben schulden en hij voert niets uit
floortje in een vuil wit laag japonnetje nota bene caroline en marietje in wandeltoilet van saetzema zelve als een dikke boer luidruchtig hij samen met oom ruyvenaer het was zoo vulgair geweest
dag gertrude je bent immers gertrude niet waar ja a a bevestigde tante tien met een schrillen uitgerekten schreeuw ze is gertrùde de dochter van marie
mijn kind mijn lief kind zouden we anders je beide ouders je vader en je moeder zoo dol zoo dol van je houden nu geloofde addy en hij snikte los hij barstte los hij kon zich niet meer houden en het was als snikte hij voor het eerst van zijn
nu ben ik toch blij kennis met u te maken mevrouw ja zij vroegen het elkaâr zonderdat zij het elkander zeiden zij vroegen elkaâr vergeving voor wat hunne twee kinderen jaren jaren geleden tegenover elkaâr en zich en tegenover hun leven hadden misdaan
waarom heb je addy niet meêgebracht vroeg mama louis couperus de boeken der kleine zielen ik dacht dat hij te jong was de marietjes komen ook en de jongens van adolfine het wordt nooit laat voor de kinderen dan zal ik hem voortaan meêbrengen mama
hier loop ik iederen dag over de straat alsof iedereen mij aankijkt en nawijst als ik kom in de witte of op de plaats tusschen al mijn kennissen van vroeger voel ik mij misplaatst als een indringer als iemand die niet is te avoueeren het is jouw schuld het is jouw schuld
dat kan wel maar het is zoo ik ga straks naar tante bertha breng je me laat me nu wat fietsen met papa die zit daar nu boven zielig zijn kaas op te eten zeg nu aan truitje dat ze zijn koffie brengt
stilzwijgend gingen zij beiden de handen op den schoot gevouwen digereeren om hunne ronde tafel in hunne huiskamer karel legde voor het gezicht dan de portefeuille van het leesgezelschap open nu en dan keken zij elkander aan met weldoening louis couperus de boeken der kleine zielen bedenkende dat anna héel lekker gekookt had dien middag
dikwijls op haar mooie bloote voetjes liep zij over de groote steenen vol van allerlei sprookjes en fabels die de een paar jaar oudere broêrs niet goed begrepen en toch maar meê moesten spelen goedmoedig als broêrs die veel hielden van dat lieve zusje
ik vond het heerlijk die grandeur de adjudanten het wien neêrlands bloed dat gespeeld werd als wij binnenkwamen ik verbeeldde me dat ze ook voor mij speelden het dochtertje van den gouverneur-generaal ja van naghel was toen advocaat
en wat zag floortje er goed uit niet waar en de andere meisjes hadden ook lieve japonnetjes zij stofte zoo op alles op ieder détail dat noch oom noch gerrit een oogenblik gelegenheid hadden hunne waardeering te zeggen hunne bewondering mede te uiten alleen toen zij verder was gegaan links en rechts bij de kennissen pochend
haar broêr met ontzetting luisterend naar haar eischen die hem zachtjes blasé wijsgeer zonder eenige filozofie voorkwamen wat je voor mij doen kunt het niet anders louis couperus de boeken der kleine zielen dan heel natuurlijk beschouwen en je kennissen pogen te dwingen het niet anders dan heel natuurlijk te beschouwen dat je mij ontvangt
de raamposten blonken van frissche verf glanzend lichtbruin of botergeel de store's voor de glinster spiegelglazen netjes neêrgelaten hangende half hoog uit hunne heel correcte kappen waren aan ieder huis opgetrokken tot éen zelfde lijn als met een passer
ach hoe treurig huilt ze ja ze huilt ze huilt rien om gertrude
wat zijn dat voor portretten kennissen waren het uit brussel hadt je er veel kennissen den laatsten tijd niet meer eensklaps ontmoetten constance's oogen die van
constance zweeg maar hare donkere oogen beefden om de jongens dus drong adolfine adolfine laat ons liever niet spreken over dingen die ons misschien tot woorden kunnen verleiden waarover we later berouw zouden hebben
toen het tien uur was sloot hij zijn boek stond op en zij wilde zoo gaarne hem vragen of hij ook niet morgen in den trein wilde meêgaan naar henri omdat het niet moeilijk louis couperus de boeken der kleine zielen was en piet immers de kaartjes zoû nemen
zijn natuur was gezond de natuur van een gezonde kinderziel in een rustig evenwicht van vroege en sterke mannelijkheid maar zijn leven tusschen zijne ouders opvoeding was het niet te noemen had hem genoeg ontzenuwd om hem nu te laten trillen van
het is eigenlijk een gemeene vrouw marie is de moeder niet waar haàr kan je niet kwalijk nemen maar de familie die had moeten verhinderen dat ze in den haag kwam dat zeg ik ook mevrouw juist dàt zeg ik ook ze leeft van het geld van haar schoonouders
hij sprak over rome hij sprak zelfs over de staffelaer die nog leefde op zijn buiten bij haarlem een man zoo oud als zijn vader hij sprak over de laatste triestige jaren te brussel over hun beider verlangen naar hollandsche lucht en hollandsche menschen naar hunne wederzijdsche familie vooral
ligt aan die drukte een grondslag dat is het geluk van onze kinderen we doen alles voor onze kinderen daar komt het op neêr dat van naghel minister is dat ik diners geef de grondslag is altijd al is dit soms ook verborgen voor de kinderen om hun geluk
hij is sterk ook in zijn geest ik zoû bijna zeggen het is of hij niet klein is hij werkt zonderdat iemand hem aanzet en voor ons beiden is hij een troost hij is een vreemd kind hij is geen kind en wat moet hij worden hij zal wel gaan in de diplomatie
ik had het niet zoo moeten zeggen dorine maar papa had zijn kinderen graag grot gezien dorine was geërgerd en tevens verlegen grot grot en hare gedachte bromde in zichzelve terwijl constance naar het portret zag
met haar zakdoek wreef zij even over de meubels zoekende of er soms stof lag en daar de meid de tafel had afgenomen trok zij het tafelkleed recht zette een stoel beter streek een plooi weg uit het overgordijn
hij was hun rendez-vous op het spoor gekomen hij had van der welcke daar gevonden terwijl constance ternauwernood tijd had gehad langs een tweede trap te vluchten in die zichtbare verwarring was van der welcke's ontkenning eene bekentenis geweest
alleen als papa en mama wisten dat hij nu eenmaal naar den dikken man was geweest zouden zij misschien eerst wat boos zijn nog wat kibbelen dan ieder tegen hem lachen en het het huis nemen en dan was het in orde