AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
de straat strekte zich vrij lang uit en ook aan haar andere einde sloot een huis ze ten deele af en maakte waarlijk van ze een hofje van gegoede lui de twee gevelrijen liepen weg met een gewilde grilligheid van schoorsteenen spitsjes van gegoten ijzer en puntdakjes van zink
maar zij al had zij geleden met meer veerkracht had àl dat verdriet niet meer geteld dan haar menschelijk deel dat wat ieder groot huishouden te beurt kan vallen
maar verder kwamen de familieleden er nooit voor de familie hadden die ontlouis couperus de boeken der kleine zielen vangdagen altijd behouden iets van officieele gewichtigheid en aristocratische ontoegankelijkheid en cateau bij voorbeeld zeide heel ernstig tegen karel
dat ik dat jij geen dochter bent van papa gilde adolfine zich bij ieder woord opwindende opschroevende in hare zich opzettelijk vernijdigende zenuwen ze belasteren mama ze belasteren mama ja ze zeggen dat jij geen dochter bent van papa constance haalde de schouders op
om dan ook tegenover addy mannelijk en studentikoos te doen konden zij loopende of fietsende geen vrouw voorbij gaan of zij hadden een paar vuile woorden onder elkaâr louis couperus de boeken der kleine zielen waardeerende of afkeurende als jonge viveurs die er al alles van weten addy dan grinnikte in zijn maag nooit kunnende uitlachen ook al wilde hij
dan bleef zij maar thuis in haar eigen huis sloot zich op in hare zachte melancholie ging met de meiden die van haar hielden het huis door opdat het heelemaal lief en netjes zoû zijn
neen het waren geen nietigheden het waren groote gewichtige dingen in hun leven wat wàt kon er gewichtiger zijn dan de portée van een visite bij bertha en o god een schandalig artikel
geen wonder als je altijd ziek bent bromde grootmama nog bezig met het kind ach tante constance kan u niet even naar de keuken gaan en aan de keukenmeid zeggen dat ottelientje andere boeboer moet hebben
had je toch geholpen ja papa helpt wat vies land gemeen ellendig land maar otto ik vond het er heerlijk
om al die elkaâr onbekende elementen was de partij zeker zoo gelouis couperus de boeken der kleine zielen dwongen hokten telkens de gesprekken dwaalden de menschen die niet dansten doelloos om zagen ze naar de dansenden met den vagen blik van een
ja zei van der welcke het was heel beleefd van jullie nu ik zal je wel eens een kaartje terug brengen louis couperus de boeken der kleine zielen o maar daar zeg ik het niet om zei van saetzema daar zeg ik het niet om herhaalde karel breed en goedmoedig ik had het alleen heel beroerd gevonden als het weg was geraakt
ik kom zei bertha doodmoê de kamenier den sleep van emilie in de handen volgde haar in de slaapkamer marianne en constance bleven alleen constance zag dat marianne schreide wat is er kind o tante wat is er
toch had hij heelemaal niets van een heertje een breed klein stevig mannetje in een sporthemd en een blauw overjasje en korten broek hij droeg een slappen hoed model boerenhoed zij hield niet van dien hoed maar hij had er absoluut zoo een willen hebben maar zelfs met
het is jammer dat u zoo lang van ons weg is geweest wij zouden àltijd veel van louis couperus de boeken der kleine zielen u en oom gehouden hebben maar nu zijn u beiden nog zoo vreemd voor ons allen
is het dan niet zoo ja zeker zeker natuurlijk adeline hij wenkte zijne vrouw een blond dik poppetje een zacht lief vrouwtje van acht-en-twintig zij had al zeven kinderen omdat gerrit wat oud getrouwd zei dat hij zijn tijdverlies wilde inhalen om een heel troepje bij elkaâr te krijgen
omdat het nu eindelijk alles zoo lief was geworden ook bertha had constance gevonden nu en al zagen zij elkaâr niet eerder dan op den zondagavond bij mama er was toch tusschen hen gekomen een grootere sympathie van zusterlijke vertrouwelijkheid
paul in zijn element legde haar uit hoe de menschen bij elkaâr waren gehaald in welke côterie zij thuis hoorden menschen die elkaâr niet kenden of nooit zagen of niet groetten al kenden zij elkaâr op deze bruiloftspartij te samen gesleept omdat de eene familie de van naghels en de andere de van ravens kende
en prutsige goedkoopte die adolfine dan weêr niet degelijk vond adolfine echter op den dag der aanteekening aan het groote familie diner aan de witte brug gevolgd door een soirêe voor alle vrienden en kennissen verhief zich hoog in
voor menschen die altijd van hunne kinderjaren af geloofd hadden dat het beste boek was de bijbel en het zuiverste geloof het geloof in den heere die alle kwaad gaf en alle goed
het was in hare natuur hoog te willen zijn zij wàs een kind haars vaders rijk te willen zijn alles mooi en voornaam en in aanzien om zich te hebben en het was of van hare kinderjaren af een noodlot haar had gedwongen alles iets een tikje minder te hebben dan hare familie en kennissen
o god het artikel dat was ook al had z i j nog niets gelezen een schande het schandaal opgerakeld het schandaal van jaren her bezoedelend bemodderend al hare kinderen alle alle de haren
zij krampte hare vuisten altijd gilde zij op altijd ook altijd verwijtingen dat ik je carrière heb gebroken dat ik dat ik zij zenuwsnikte luid op
de leden der familie doken telkens te voorschijn tusschen de kennissen en tusschen hen allen was het bewegelijkst dorine zij had het heel druk als altijd liep zich in het zweet voor accessoires van den côtillon danste niet draafde maar paul noemde haar het
sedert sedert waren al hare broêrs en zusters vreemden voor haar geworden en zij eene vreemde zelve nooit in holland altijd ver altijd vreemd nu nu was zij terug was het dan mogelijk was het een droom
ik antwoordde dat ik haar ideeën eerbiedigde dat een ieder moest weten wat hij vond en dacht maar dat zij niet moest vergeten dat mama een oude vrouw was een heel oude vrouw die wij allen een prettigen ouden dag moesten zien te bezorgen dat constance toch even goed als wij allen een kind van mama was
het kind had op de lippen te zeggen dat zijne ouders niet buiten hem konden maar hij voelde dat zijne woorden vreemd zouden klinken ouwelijk en pedant en hij zeide alleen heel zoet
was zij nog niet dikwijls bij de van saetzema's geweest maar zij beloofde zich dit voortaan niet na te laten en dan met heel veel tact adolfine in allerlei te raden dat werkte vreemd in constance
toen kwam zij weêr binnen de kamer zette zich en zij kon haar zucht niet meer dempen zij zuchtte de oude man hoorde maar hij wist niet te vragen waarom zij zuchtte sedert jaren lange jaren was er zoo weinig gesproken tusschen hen
hij zag niet op las door in zijn boek terwijl hij zeide het woord toen trilden zenuwachtiger de moeilijke voeten der oude vrouw op het voetenbankje toen rilden zenuwachtiger onder het zwarte shawltje de kromme schouders en de oude vrouw zacht begon te schreien kom wat is er
verdomme dan toch riepen de andere jongens maar jaap en addy worstelden hun jongenshaat plotseling sloeg uit zeg op waarom noem je me italiaan addy was heel sterk sterker dan jaap die anderhalf jaar ouder was en grooter
ik moet werken papa ga je niet eerst met me fietsen een uurtje niet langer papa dan straalde het gezicht van van der welcke en constance bedacht dat zij alleen zoû zijn geheel alleen droefgeestig in huis terwijl de avond donkerde
constance wist dat zij een talent had meer dan meisjes gewoon voor schilderen maar dat zij in haar drukke leven van uitgaand meisje nooit gelegenheid had gehad zich te ontwikkelen
constance zei van der welcke wat wil je doen met van naghel spreken toch geen explicatie geen explicatie mijn visite van louis couperus de boeken der kleine zielen dinsdag heeft hij mij kwalijk genomen kwalijk ziedde van der welcke op hij heeft je visite kwalijk genomen
toen hielp zij mevrouw van der welcke en constance verontschuldigend zeide zij ik geloof dat uw komst haar heeft ontroerd neem niet kwalijk dat zij even is weggegaan toen naast elkaâr zetten zich de oude dames
en ging zij dan de kant van iserief uit dan mopperde zij in zichzelve natuurlijk dorine is er weêr goed voor niemand anders dan dorine kan weêr naar floortjes sloopen informeeren waarom gaat het kind niet zelf of waarom zenden ze niet den oppasser
tweede visite bij meneer en mevrouw ijkstra neef en nicht van cateau die eene ijkstra is van zichzelve dag pie ie iet dag anna
door hunne wederzijdsche relatie's van naghel en bertha na papa van lowe's dood hadden vervolgd de traditie die na den gouverneur generaals tijd geheerscht had in de alexanderstraat waar mama stil rustig achterbleef in dat na leven van oude vrouw en weduwe
het kind was ernstig geworden want dat kleine voorval was meer voor hem geweest dan een twist met een neef over een scheldwoord het had hem al niet jong voor zijn jaren in eens als een venster geopend
ik weet het zeide hij toen tot zijn zusje marie nu weet ik het fluisterde toen marie tot de nichtjes van saetzema maar marietje van saetzema begreep nog niet heel goed hoe het was maar zij wilde dat niet laten blijken omdat caroline haar dan weêr zoo naïf had gevonden
de knecht kwam zeggen dat de tafel gedekt was en hij schoof de dubbele deur open de eetkamer somberde weg achter de groote dichte serre in het vale licht dat door den regen louis couperus de boeken der kleine zielen zeefde en de mahoniehouten meubels hadden valsche
te midden van geheel hare familie was in een zacht gelukkige stemming ach paul het is toch een lief moederlijk gevoel van adolfine dat ze haar kind gaarne gelukkig ziet boven een ander
en wat zei bertha vroeg hij doende of hij belang stelde maar kijkende naar den natten rand nu bertha was heel aardig ik moet zeggen bertha was heel aardig zei dorine en de tranen als altijd zoo gauw bij haar kwamen haar in de donkere oogen
hij herinnerde zich dat die recepties bij de van naghels voor de familie altijd iets zeer officieels waren gebleven mama van lowe ging er een enkelen keer heen en oom en tante ruyvenaer hoewel er totaal niet in hun element verschenen ook éen keer in den winter omdat zij dat bij vergissing begonnen waren en nu verlegen waren weg te blijven
nooit iets anders had gedaan dan geklaagd over die gebroken carrière ze mama of stilzwijgend of met woorden had verweten en in brussel alleen wat had kunnen scharrelen in wijn en assuranties terwijl er zooveel was het leven de wereld de heele wereld open open voor hem
ik tel het niet licht denk dat niet ik zeg alleen méér dan dat is er niet ik had gedacht dat je dat ook wist dat je dat gelooven zoû ook al had ik het je nooit gezegd
ik weet niet in hoever ik mij vergist heb ik wil er op dit oogenblik niet in doordringen zoo even zei bertha mij dat zij voor mij voelde als voor een zuster en ik neem dat gevoel dankbaar aan van naghel ik kan niet eischen dat jij mijn zwager iets voor mij gevoelt van
zij dronken zacht smakkende een goed glas goeden rooden wijn aan het dessert had karel dan een vurige kleur en cateau knipte met de oogen als gekieteld tot in haar merg
mama is moeder ik dacht dat jij een zuster was er zijn nog anderen dan ik die hoop ik meer liefde en toegeeflijkheid voor mij hebben dan jij bertha was tegen je komst karel ook ik dank je voor je eerlijkheid maar nog eens het is nu te laat
en zich omkeerende razende rillende van schaamte maakte hij zich weg uit aller oogen door de gangdeur de deur van den salon was geopend dorine adolfine cateau hadden gehoord de heftige woorden bertha's snikken en gillen zij hielpen bertha terwijl paul constance half flauw den salon drong binnen te gaan zij wankelde
dus wij zijn vreemden voor elkaâr die ter wille van mama elkaâr nog begroeten als familie eenmaal in de week op haar zondag omdat wij haar anders verdriet zouden doen en dat ik gevoeld heb voor jullie verlangd heb naar jullie die ik in twintig jaren niet heb gezien zoodat ik hier gekomen ben in mijn land terug
mijn jongen ik heb je in tien dagen niet gezien wat hadt je toch zoo lang te doen vadertje nu is alles geregeld en nu gaan we een huis zoeken
ja zei bertha heel druk en zij speelde een verkeerde kaart ik heb dat ook zoo gekend die drukte zei constance dat was in rome ook zoo verschrikkelijk druk op éen dag altijd vier vijf dingen waar je je onmogelijk aan kon onttrekken
maar vélen dat constance van hare broêrs die zij in jaren niet had gezien iets minder louis couperus de boeken der kleine zielen aardigs zei of dacht dat kn dorine niet dat kn ze niet het waren de broêrs het was de familie het waren de van lowe's dat kn ze niet
de ouders van henri schreven nog niet antwoordden nog maar niet op zijne vraag of zij nù niet vergeven konden na zoovele lange lange jaren of zij nù niet ontvangen wilden zijne vrouw hunne schoondochter toch de moeder toch van zijn zoon en hun kleinkind
de familie de oude vrienden van de staffelaer ja ik hoop het en als je me helpt louis couperus de boeken der kleine zielen bertha als je me helpt z a l het niet zoo onmogelijk zijn weet ik of mevrouw van eilenburgh en de van heuvel steijns nog bij ons zullen terug komen nadat ze je bij me ontmoet hebben
stil constance laat mij het lezen neen adolfine verscheen in de deur zij zeide niets begreep echter waarover zij spraken wendde zich af en zij hoorden adolfine luid met een harde stem zeggen tegen
en nu nu houden jullie toch wel weêr een beetje van mij zelfs adolfine was den laatsten tijd voor zij op reis ging heel aardig en ik ben gelukkig ik ben gelukkig
gerrit zoo is het goed het zoû niet ons geluk zijn veel kinderen te hebben zeg jij bent zoo indiscreet geweest te vragen of we gelukkig zijn nu ik ook op mijn beurt ik geloof niet dat het erg botert tusschen jou en je man
hij kuste haar met zijn mannelijke teederheid en hij ging sloot de deur zij opende de oogen zag de kamer rond maar het was als schaamde zij zich voor alles voor de wanden van het vertrek voor de meubels want zij verborg in de handen nu het gezicht de oogen toe
een magere geplukte boa kronkelde ijl om adolfine's hals hare frizuur door het natte weêr uit de krul hing in piekjes van onder een vervunzigd hoedje waarom een slappe voile drapeerde het was of adolfine het voelde want zij zeide nijdig ik heb me maar niet mooi gemaakt met dien viezen
die haar zonder dat zij er meer over sprak de geheele week eigenlijk geen rust liet bang als zij was voor gedrukte woorden die nijdig deden en kwaad wilden en als om hare belofte aan louis couperus de boeken der kleine zielen van der welcke gestand te doen zeide zij dien middag aan het lunch dat zij naar bertha ging omdat het bertha's jour was
constance bertha wrong de handen het is onmogelijk jawel het is wèl mogelijk en ik doe het constance hoe kàn je de opinies van de menschen zoo willen braveeren door die menschen zelve louis couperus de boeken der kleine zielen ik begrijp je niet constance al mijn kennissen juist door je kennissen
kleine zielen constance en tante stonden op constance wilde naar de serre de jonge neven en nichtjes zaten er om de allegaâr maar speelden niet veel en constance huiverde in eens om verder te gaan en wat met hen te spreken want zij namen plotseling de kaarten weêr op speelden door
of de tocht ging alleen naar scheveningen en bij berenbak maakte mevrouw van lowe opschudding terwijl iedereen uitzag naar het rijtuig waaruit behalve de drie dames nog kwamen de drie kindertjes terwijl alex klom van den bok
hij zeide het haar nu zij bleef kalm zij louis couperus de boeken der kleine zielen had eerst nog uit geest van tegenspraak willen vergoêlijken maar een diepe neêrslachtigheid zonk in haar toen zij dacht aan hun kind en dat hij geleden zoû hebben
zij sprak er niet over niet met addy niet met paul niet met gerrit zij besloot de neerslachtigheid diep in zich vader en zoon gingen en de grootouders vonden groot geworden den kleinen jongen de grootmoeder dacht dat die kindertjes van die villa daar vlak bij toch wat kinderachtig zouden zijn als kameraadjes voor adriaan
toch werd hare stemming weeker omdat de oogen der oude vrouw in het strenge zilver strak omlijste gezicht altijd treurig bleven en telkens vol tranen schoten zij was heel gevoelig voor de aandoening die zij zag in een ander en hoewel zij zich verzette werd zij zelve ook aangedaan
wie dwingt je dan wie mij dwingt en het was of constance zocht wie anders dan jullie jullie allen wees niet onredelijk constance
ik zie te veel door alles heen ik zoû nooit bewust iets menschelijk ellendigs meê kunnen doen in het gedraaf naar een noodeloos doel ik doe ook niets dan opletten ik ben een dilettant weet je
kind zei de oude mevrouw het is lang geleden cony zei dorine cony zoo noemde niemand haar meer gedurende twintig jaar nu ben je dus zes-en-dertig dorine
laat mij uitspreken adolfine ik ben kalm en kalm wil ik het je zeggen je wil spreken ik liever had willen zwijgen maar goed n u zullen wij spreken als addy zich bij mij vermeten had over jou te spreken zooals je kinderen wel gedaan moeten hebben over mij zoû ik hem heel streng hebben behandeld
menschen die juist je n o o i t hebben vergeven wat je gedaan hebt wil je dat niet begrijpen constance uit jezelve moet ik je dat verklaren bertha ik heb er niet naar gevraagd mij te pousseeren
het kind voelde het het voelde op zijn adem den druk van die somberheid en telkens moest hij zuchten maar hij hield zijn zuchten in het wist niets te zeggen en het maakte op zijne grootouders den indruk van een stil onderdrukt kind dat niet gelukkig was
het is toch beroerd geweest het is toch beroerd geweest enfin zonder constance had ik addy niet mijn jongen en papa zal het ook gaarne zien als hij gaat in de diplomatie hij beviel aan papa ik heb het dadelijk gezien hij zal geld hebben later papa en mama zijn kras maar hij hij zal geld hebben later
sedert had hij zijn noodlot àltijd gezien en het had hem klein zwak ter neêr gedrukt o in die ellende in die ruïne van zijn jonge leven naast die vrouw in wie hij die niet de schuld op zich nam nooit vergat de vier jaar oudere wereldwijze verleideres
tante ruyvenaer was altijd goedig en de meisjes heel indisch maar lief natuurlijk en eenvoudig maar verder was die avond met allerlei vreemde menschen toch een
zij balde hare vuisten en door haar snikken begon zij in eens luidkeels te lachen ach tante ha-ha ach tante let er toch niet op wat ik zeg ik ben dol ik ben dol maar ze maken me ook dol mama de jongens de meiden de baboe francis en de kinderen het is altijd net een draaimolen
wat voor kwaad vroeg zij wat voor kwaad riep adolfine nijdig woedend huilende gekrenkt om de weigering alle goeds vergetende dat constance van floortje's uitzet gezegd had hare zuster hatende op dit oogenblik wat voor kwaad dat jij geen dochter bent van papa
en hoewel zij in haar zenuwen als dol was geworden door hunne onhebbelijke manieren en grove stemmen had zij zich ingehouden en de lieve tante gedaan opzettelijk addy zich opofferende voor mama had met de louis couperus de boeken der kleine zielen jongens gewandeld maar zoodra hij kans had gezien de lummels geloodsd
in een diplomatieken salon vol intrigue en beleefde nijdigheid in den coupé zei cateau dat heb je slim gedaan kàrel met dat kàartje ja het leek me zoo het beste zei karel
ja en mij geloof je mij ook als ik je ook nu zeg dat het niet waar is wat de menschen vertellen ja ik geloof u
en zij keek even om maar toen zij het bij zijn vader zag zitten hand in hand en van der welcke de dorpsspitsen daarginds na jaren poogde uit te vinden keerde zij zich weêr om snel een pijn van jalouzie in haar hart
de slagersjongens overheerschten ieder huis had een anderen slager zij liepen de jongens breed stevig in hunne frissche witte morskielen de rieten manden vol lillende vleezen hun vuist aan het hengsel straf getast op schouder of heup een beetje schuin om de zwaarte en zij belden aan
en het kind het kind hunner liefde nog louis couperus de boeken der kleine zielen was als door een wonder dat een genade was geworden en een medelijden door deze eeuwige disharmonie misschien alleen wat ouder om zijne jaren dan hij anders geweest ware was misschien alleen wat ernstiger geworden
zij wilde maar heel kort blijven na een paar minuten stond zij dus op en naderde bertha om afscheid te nemen op het zelfde oogenblik echter nam mevrouw van eilenburgh van bertha afscheid en constance wachtte een paar seconden
en de andere kinderen zij waren den haag nooit uit geweest zij had ze altijd om zich kunnen houden zij was gelukkig en zij was dankbaar zij was zelfs dankbaar dat otto terugkwam al was de reden wat treurig de ziekte van zijn vrouw omdat zij hare achterkleinkinderen zoû zien
of zij van der welcke haar amant getrouwd had sedert gisteren en zonderdat zijzelve zacht gelukkig nu en weemoedig voldaan terug in haren verwantenkring terug in haar land waar zij zoo vreemd zich heen had gesmacht in het buitenland
hij wilde beleefd zijn maar een zeker wantrouwen was duidelijk in hem tegen dien vreemden oom en die tante zijn kleine mond was beslist gesloten zijn oogen staarden strak donkerblauw ernstig en koud
louise is driemaal gevraagd en wil niet en waarom emilietje dat fijne witte kindje waar heusch wel iets aardigs in is iets artistieks iets delicaats iets exquis en ik zoû zeggen bijna iets natuurlijks
was goedmoedig omdat hij gedronken had hij pufde een beetje en had gaarne zijn vest wat losgeknoopt dat rokvest werd hem te nauw louis couperus de boeken der kleine zielen wat ziet floortje er aardig uit van avond adolfine dat wit staat haar goed zij lachte blij gestreeld
dus ik maak troef ruiten ze spraken over mij dacht constance zij ging met dorine in het kamertje er stond een speeltafel de kaarten de fiches lagen er maar er was niemand karaffen louis couperus de boeken der kleine zielen wijn glazen broodjes taartjes stonden er klaar voor straks
ik ben het kind van een italiaan van een italiaan en daarom noemen ze me de italiaan van der welcke verbaasd wist niets te zeggen hij staarde addy aan en zijn stilzwijgen was voor addy
zij voelde zich tevreden en toch vreemd in die kamers waarin zij zich nog altijd voor het laatst zag aan het dejeuner na haar huwelijk met de staffelaer toen het afscheid sedert was zij er nooit meer teruggekomen sedert waren de haren vreemden geworden
en nu is u stil over papa hij zag haar streng aan met zijn plotseling harde blauwe oogen een frons in zijn voorhoofd louis couperus de boeken der kleine zielen zij schrikte en stiet haar glas om toen begon zij zachtjes te weenen hij liet haar enkele minuten zij weende zij snikte beet op haar zakdoek
maar zij trok in zich die opwelling als heftig terug met koorden en zij ging en in hare kamer wierp zij zich op den grond en hokte haar wanhoop uit omdat haar kind het weten ging
maar zij uitte dien twijfel niet en zij ging alleen naar de torenkamer waar haar kind nog was ga je uit addy vroeg zij vaag kalm in hare neêrslachtigheid
en zij voelden zich beiden zo ongelukkig omdat zij iederen dag meer en meer hun kind verloren dat hij besloot het aan addy te zeggen tot op het laatste oogenblik nog weifelde hij in strijd niet meer wetende wat goed zoû zijn wàt slecht wetende alleen dat hij ondragelijk leed
neen oom maar dan zal ik buiten wachten als u dan maar even papa zoekt en hem zegt dat ik hem spreken moet louis couperus de boeken der kleine zielen over een huis dat je voor hem gehuurd hebt neen oom paul hoor niet flauw zijn adieu constance dag mama ik ga met mijn neef addy naar de witte
somber waren de malen en constance vroeg het van der welcke waarom het was dat addy zoo somber was zoo niet als zij waren gewoon nu het kind somber was met die nieuwe vreemde en ernstige somberheid zochten zij beiden elkaâr meer dan zij ooit hadden gedaan spraken zij met elkaâr en kalm en zonder driftige scènes
marianne's verwondering steeg tante constance zei dat zoo heel kalm zoo heel kalm alsof het heelemaal van zelve sprak dat zij kwam op een jour en marianne kon niet nalaten te zeggen
is van naghel ontstemd over een visite die ik je dinsdag gemaakt heb vroeg constance heel hoog verwonderd je hadt niet op mijn jour moeten komen
zijn ze chic anders zoû bertha hem niet aan haar dochter hebben gelijmd een verloopen sujet die aanstaande neef van me en wat hangt emilie altijd aan hem als floortje zoo hing aan dijkerhof zoû ik het haar thuis eens flink zeggen die emilie doet net een gemeene meid
nu maar ik zal ze eens zeggen dat ze tegenover een zuster ook wel beleefd mogen zijn meende constance en lachte ach tante ik geloof niet dat tante adeline en tante cateau en tante adolfine het prettig zouden vinden te komen zei marianne geen oogenblik twijfelend aan constance's
hoe aardig dat jullie komen zei constance en ze was waarlijk verheugd en met dat vreeslijke weêr maar je ziet ik kan je alleen ontvangen in mijn slaapkamer ik heb geen salon en de gemeenschappelijke salon is vervelend heusch allerliefst dat jullie louis couperus de boeken der kleine zielen komen en met dien regen nog wel herhaalde zij adriaan
zij zag op naar het portret van haar vader o wat scheen het haar toe een leelijke croûte hard met die harde uitdrukkinglooze oogen en al die valsche schamplichten op de gele en witte plakkaten der ridderorden het staarde haar aan als een onverzoenlijke schim hard en nooit
zij voelden zich altijd broêr en zuster zij hielden elkaâr de hand boven het hoofd ook al was er wel eens verschil van meening zelfs jalouzie zij voelden in den kring zich eén
denk je dat het voor bertha en mij pleizierig is als onze kennissen z over onze familie praten als ze tegenwoordig doen en dat ze dat doen is jouw schuld constance's louis couperus de boeken der kleine zielen handen trilden en om ze een houding te geven vouwde zij de kanten op die op tafel lagen
ja niet waar emilie maakt het zoo bleek mama van lowe ging voorbij aan den arm van otto van naghel maakt francis het nog al goed mijn jongen
het schemerde o zoo vaag onvoldaanheid in haar zachte voldaanheid nooit geleefd waarom zij wist het niet maar zij louis couperus de boeken der kleine zielen dacht heel even een schaduw van
de jichtig krakende vlaggestokken tot in die kamer waar de papegaai kleuren kakelden dat woei zoo dat snaterde en snetterde zoo door en het meisje telkens met tjing de verkeerde toon hoorde het niet maar dacht alleen
zij toerde veel met de louis couperus de boeken der kleine zielen oude vrouw en dan stegen zij uit in de boschjes of in het bosch en wandelden er langs de paden en de oude vrouw sprak altijd over de kinderen of over de kleinkinderen of over de twee achterkleinkinderen de kinderen van otto en francis die meê naar zwitserland waren
en in die paar seconden lette zij op heel duidelijk dat mevrouw van eilenburgh haar opzettelijk den rug toedraaide als om haar niet te zien afscheid van bertha nam en haàr geen gelegenheid gaf te groeten
zeer zeker ik ben veel aan papa verschuldigd en wanneer mij iets mogelijk is later te doen voor je zoon waarlijk van der welcke dat zeg ik ook aan jou dan zal ik het niet nalaten daar geef ik je mijn hand op mijn hand
nu wàs het zoo voor de laatste maal hoor ik wil het je zeggen als je het weet zal je misschien wat ouder zijn geworden dan je nu bent maar àls je het weet ben je weêr mijn kind mijn zoon niet waar mijn zoon wel die een man wordt maar mijn zoon toch mijn vriend weêr
vreemd was dat familie leven in dat kleine huis waar de ouders om wrok en grief opgestapeld in jaren elkander bijna het minste woord niet zeiden zelfs niet zwegen tegenover elkaâr zonder eene spanning op hun beider gezicht en in hun beider ziel
gisteren toerde ze met de oude mevrouw van lowe dus zij is weêr terug ja zij is terug zoo begon het kruisvuur zacht en vlug als een sport van conversatie en ze wordt door de familie dus weêr ontvangen ja en zelfs in driebergen
en hij sprong op zijn fiets en reed weg italiaan krijschte jaap nog na alles vergetend behalve zijn haat addy keek om en hij zag nu dat chris en louis couperus de boeken der kleine zielen piet jaap eenvoudig ranselden beiden razend hij reed weg zich beheerschend in zijn zenuwen
en hij at zijn stukje kaas en lachte beneden had constance een stuk podding gelegd op addy's bord hij at langzaam zij zag hem louis couperus de boeken der kleine zielen tevreden aan omdat hij het lekker vond
en zij greep zijn beenige hand en drukte die zacht toen ging hij naar boven en zij belde de knecht kwam piet zeide zij aarzelend en schuchter en zij bloosde voor den knecht
ook voor adriaan mijn jongen hij is nu dertien en wij willen hem toch een hollandsche opvoeding geven spreek jouw kind ghollandsch ja zeker tante wat moet hij worden
van den twist van addy en jaap wist de oude mevrouw niets en niets van de verklaring van van der welcke en de van saetzema's toen van der welcke en addy thuis kwamen sprak constance met een enkel woord van haar gesprek met
vaag de verschrikte oogen dwalende zag tusschen de rekeningen en de papieren nog een ander papier attentie s v p men gelieve zich in te teekenen op den dwarskijker abonnementsprijs voor ieder trimester vijftig
het zoû wel een wonder zijn kijfde zij dadelijk als jij eens wat goeds zag in het huis van van saetzema hij keek met groote oogen op zijn mooie jong blauwe oogen maar constance ja je hakt altijd op adolfine op haar man op haar huis op haar kinderen maar constance ik zeg nooit iets van ze
constance voelde zich tevreden al had zij nog hoofdpijn oom ruyvenaer was druk maar vroolijk omdat hij won met gerrit bertha en constance geen van beiden bij de kaarten spraken door speelden slecht bertha was al bijna geheel grijs grijzer zelfs dan mama van lowe
de borst wat ingevallen in een pijnlijk nauwe blouse van donkere zij het grauwige kleurlooze haar weggetrokken en weggestreken in een knotje van achteren heel mager zonder heupen zonder eenige lijn van ronding met die donkere oogen van de van lowe's
er was in hare houding als een zachte gelaten rust even in veel peinzing en treurigheid toen addy de deur opende bleef hij staan en zij zag niet op denkende dat het van der welcke was
ja fluisterde dorine koel wist je het niet weet je niet constàns vroeg tante lot neen ik heb niets ontvangen dus heb jij niet gelezen constans neen
het gonsde door elkaâr de ooms tantes neven nichten begroetten elkaâr velen hadden elkaâr de geheele week niet gezien op mama's zondag ontmoetten zij echter elkaâr geregeld en van avond was er een grootere emotie onder hen allen zich inhoudende voor mama
maar ik ben nu zeker dat ze zich aan het hof wil laten prezenteeren ja door vreeswijck zeker prezenteert d i e haar aan de kningin vroeg cateau met de uilenoogen heel rond ach wel neen zei adolfine geërgerd maar door hem pousseeren ze zich
de kinderen wel van hun tijd maar de ouders toch verstandig en degelijk en die wel zouden weten tot hoever zij konden gaan en de kinderen zouden kunnen laten gaan voor niemand was de ware toestand ook zelfs maar te raden
het regende en dan werd de coupé nat het paard was een maandpaard de koetsier telde heelemaal niet meê een man zoo adlfine wèl dat is nu toch zo aardig van je
dat is al zoo lang mode antwoordde louis couperus de boeken der kleine zielen constance nog denkende aan de kaartjes nu maar het zoû mij te kort zijn voor mijn leeftijd hoor
zij hielden niet van addy maar toch zagen zij een beetje tegen hem op juist omdat zij wisten dat de oudere neven de van naghels de studenten addy een kind toch als zijzelven een aardige jongen vonden terwijl ze hèn eenvoudig als kinderen beschouwden geen notitie van ze namen
oma van lowe zat stil maar stom verbaasd voor zich te kijken paul luisterde aandachtig en constance en addy bleven het voor en het tegen van de twee huizen bespreken
het behang vertoonde groote bloemen het tapijt weêr andere groote bloemen op de gordijnen bloeiden nog eens een derde soort van bloemen en de kleuren van al die bloemen jammerden tegen elkaâr in als met het gesnerp van papegaaien
het was constance die beneden riep stil zei van der welcke mijn jongen stil zeg niets aan mama laat mama niets merken want het zoû haar zooveel verdriet doen noodeloos en je gelooft me nu niet waar je gelooft me nu als ik je verzeker dat ik onmogelijk addy
en ik zal het niet lezen het interesseert mij al niet meer is van naghel om dat artikel ontstemd over mij over de visite de visite die je dinsdag gemaakt hebt
heeft u zich gisteren nog al geamuzeerd tante constance ja marianne ik vond het heel prettig zoo bij jullie allen terug te zijn vindt u brussel niet prettiger dan den haag
ik heb ik heb een brief van papa stamelde hij bijna papa en mama verlangen louis couperus de boeken der kleine zielen dat we ze gauw komen opzoeken in driebergen
dan wat helder kijkende met zijn opgeloken jong blauwe oogen na tafel vroeg van der welcke addy mijn jongen wat doe je van avond zooals men vraagt aan iemand die volwassen is en afspraken maakt of plannen heeft en het kind antwoordde
en alleen soms schenen de snaren in haar strakker te spannen en klonk er zoo iets door haar heen als een plotse heel vage treurigheid die haar plots deed denken en afvragen zichzelve
venushaar dat onder haar zorgen tot een heerlijke weligheid werd en om haar heen smolten de kleuren en lijnen van hare meubels en bloemen van hare bibelots en handwerken in een als een rustig lieve atmosfeer die de hare was met iets zeer persoonlijks iets delicaats en intiems
integendeel over hun onschuld en onwetendheid schaamden zij zich brandende ze beiden toch zoo gauw mogelijk te verliezen en nog niet durvende ook al liepen ze s avonds al eens door de spuistraat en addy dacht mama moest ze eens hooren of s avonds eens zien slenteren langs de straten
kleine zielen lachte constance omdat gerrit dien secretaris maar nooit kon vergeten ja ze danste alleen met de hoogste pieten ze was eén ijdelheid een echt dochtertje van den toean besar
ja van naghel heeft het heel nobel beschouwd zei van saetzema zeer opziende tegen zijn zwager minister excellentie hem vleiende houdende te vriend en we hebben allen gedaan zooals van naghel goed vond
in dertien jaar begon constance bitter kind kind voed geen louis couperus de boeken der kleine zielen wrok voed geen wrok heb geen verwijtingen meer alles komt nu terecht mijn kind
voor elkaâr zijn we niets meer louis couperus de boeken der kleine zielen zij zat tusschen gerrit en adeline ik verlangde zoo naar jullie allen zeide zij beiden nemende bij de hand wees lief tegen me wil je ik smacht naar sympathie mijn kind is mijn alles maar hij is zoo jong en ik zeg hem al te veel
herinnerde het haar niet aan haar eigen grootheden kon zij niet uitstaan dat gerrit het soms belachelijk maakte als zij de oude moeder heel ter loops liet doorschemeren dat zij den russischen gezant bij bertha ontmoet had
het kind was ernstiger geworden ernstiger dan het al was nu dat hij kalm met frans van naghel er nog eens over gesproken had en dien had gezegd dat hij zijn vader had uitgevraagd en dat de bijnaam louter laster was
en zij voelden beiden dat verledene dingen haar scheidden de nieuwe vreemde tante die terug was gekomen uit het verleden en het jonge meisje dat plotseling bang was er voor en zonder dat marianne begreep waarom smachtte zij dwars door die schichtige vrees heen
de roze kinderlijkheid van zijn vel donsde zich met een waas als van blond fluweel en boven zijn lip teekende duidelijker die blonde fluweelen streep maar nog was hij kind in onschuldige frischheid die niettegenstaande zijn ernst uit geheel zijn wezen wademde als een geur
maar zij waren geen naturen die met elkaâr harmonieerden en dorine nu mopperde dat die constance toch altijd mannen om zich heen moest hebben het best opschoot met gerrit en paul die haar beiden zoo een beetje het hof maakten
dien avond kwamen gerrit en paul aan en zij wisten ook van den dwarskijker zij vertelden dat bij van naghel ook een exemplaar van louis couperus de boeken der kleine zielen het pamflet in de bus was gestoken en gerrit razend wordende omdat van der welcke nog razend was zei als je dien vent op zijn gezicht wil slaan van der welcke ben ik je man
had geen knecht genomen de tweede meid zoû bedienen zij trok zelve de portière open zoodat de eetkamer zichtbaar werd en zonder den arm van van vreeswijck te nemen vroeg zij hare heeren aan tafel te komen
namen hun partie en brave omtrent dat indische dat hen een beetje choqueerde hen een beetje verlegen maakte voor hunne geheel hollandsche kennissen en aanverwanten alleen de oude mevrouw zeer familie zwak beweerde dat zij er bij hoorden al was oom ruyvenaer maar haar halve broêr en al was tante erg indisch
was het constance zelve soms geweest of de tijd van hare afwezigheid inkromp en geen twintig jaren meer was voor alle die menschen die haar kenden of hare familie kenden of de familie van hare familie kenden bestond die tusschenruimte heelemaal niet en was het of het schandaal van gisteren dateerde
bertha rustig de oogen dicht knippende hield hem voor dat van naghel zijne carrière te danken had aan papa van lowe aan al diens relaties in die jaren toen papa na zijn gouverneur generaalstijd in holland nog zeer veel invloed had kunnen uitoefenen
neen hij zoû niets laten merken en hij zoû zich goed wasschen in veel water zijn kloppend hoofd en zijn brandende oogen louis couperus de boeken der kleine zielen ellendige menschen ellendige menschen vloekte van der welcke in zich en balde de vuisten
was een luidruchtig vroolijke kerel knap breed blond gezond in zijn huzarenuniform maar zijne luidruchtigheid soms was wat opgeschroefd meende zij misschien wat druk alleen maar wat lawaaierig en zij vermoedde dat van der welcke geen sympathie gevoelde voor gerrit en hem niet gedistingeerd vond
was het om dat schandalige blad of keurden zij af dat constance op bertha's jour was geweest zij wist het niet de oude vrouw maar nooit was nog een zondagavond zoo weinig gemakkelijk voorbijgegaan en toch wat was er een artikel een visite een artikel een visite
wat kan ik er aan doen dacht zij hij wordt grooter ouder later zal ik nog meer hem missen ja hij was grooter geworden ouder hij was veertien jaar geworden hij was breed en zijn stem was zoo vreemd diep soms sloeg over maar voor zijn leeftijd toch nog bleef hij klein
maar addy het eerst werd ernstig vader schei nou uit met dat hossen op en neêr van der welcke sloot zalig de oogen de zomerlucht wademde de dennengeur stoofde de naalden glinsterden en geurden en van der welcke met het hoofd op den schoot van zijn zoon sliep in
ook voor den ouden predikant die hen iedere week kwam bezoeken sedert zij beiden ieder jaar wat ouder en sukkelend niet meer ter kerke kwamen had zij het vreemde boek verborgen het opgeruimd als hij zondag s namiddags zoû komen
zij hadden drie jongens en drie meisjes en zij waren geen kwade ouders zij hielden beiden van hunne kinderen en zij dachten aan hun welzijn maar een systeem van opvoeding kenden zij evenmin als een systeem om diners te geven en wat er nog van opvoeding was in hun huis was even rommelig als hunne kennissen hunne kamers hunne tafels
maar cony ze zijn allemaal toch heel nette menschen riep dorine verontwaardigd nu ja ernst is wat vreemd en dat paul niets uitvoert is zeker niet goed
henri is morgen jarig ja zeide de oude man hij wordt negen en dertig en zij zeiden niets meer en staarden
om gertrude om gertru u de begon tante tien te schreeuwen die is gestorven rien is die gestorven ja in buitenzorg is het lieve meisje gestorven
wat echter niet verhinderde dat adolfine haàr kostschool hoog ophemelde boven die malle en wufte inrichtingen waar bertha haar kinderen heen had gezonden en wat de jongens betrof
hij is een ijverig baasje dacht van der welcke en hij dorst zich nauwlijks bewegen uit vrees addy te hinderen hij zal er wel komen van den zomer al was hij ten achteren in brussel ging het ook niet meer met dien externe gouverneur
heel vroeg zie je het is bij mij maar gewoon louis couperus de boeken der kleine zielen maar gezellig bertha begint niet vr januari maar die meet alles zoo af ik hoû er van de dingen royaal te doen dus dat is afgesproken niet waar het spijt mij adolfine maar hoewel ik je invitatie heel lief vind zal ik niet kunnen komen waarom niet
met autoriteit eenigszins mij beschermt voor het kleine het lage gelaster als je eènige grootheid van ziel hebt om mij te helpen de menschen de menschen te laten vergeten dat wat ik vijftien jaar vijftien jaar geleden gedaan heb
had ik niet wees niet boos constance ik heb al zooveel woorden met mijn man gehad in godsnaam wees niet boos neem mij niet kwalijk wat ik je zeg ik heb sympathie voor je je bent een zuster die ik liefheb maar dat neemt niet weg dat je verkeerd hebt gehandeld dat je niet op mijn jour had moeten komen
had kleine zachte liefhebberijen van een vrouw die geen louis couperus de boeken der kleine zielen grooten geest heeft die pleizier heeft in bijna eenvoudige kinderlijke vrouwelijkheidjes had zij eens hoofdpijn was zij eens ziek
beste otto je bent in een onverdragelijk humeur oma zoo ben ik tegenwoordig altijd dan raad ik je sterk aan je een beetje te beheerschen want dan heb je geen leven niet voor jezelven niet voor je vrouw en niet voor je familie
papa fluisterde zij goedig tegen haar zuster dotje geen tàct jà begon tante ruyvenaer te vragen dik en langzaam al soo lang geleden kaslouis couperus de boeken der kleine zielen sian constàns ik ben so blij haar te sien
waarom zei adolfine woedend zich herinnerend den hoogen toon dien hij tegen haar had aangeslagen na den twist van de jongens waarom was in brussel gebleven
zij deed aan het ontbijt als gewoonlijk maar ongemerkt poogde zij niet te eten omdat het brood steken bleef in haar keel en toen aan de ontbijttafel haar oude man tot haar zeide heb je henri niet getelegrafeerd zeide zij neen
constance bijna onhoorbaar en aarzelde een oogenblik of zij haar zoû voorstellen aan de dame die naast haar zat maar louis couperus de boeken der kleine zielen ook een oogenblik slechts toen zei bertha met haar gewone stem van altijd een beetje moede gastvrouw die de wereldsche dingen afdeed omdat het nu anders niet kon
de ruyvenaers als altijd kwamen het eerst heel vroeg en vulden al dadelijk de kamers oom huiverend schold op het hollandsche weêr hij was groot en dik vermoeiend van jovialiteit en aardigheden schijnbaar goedig vol valsche
wat zeg je daarvan niets niets niets riep adolfine buiten zichzelve dat constance zoo koel bleef bij zulk een openbaring
was wat moê zij had eerst met addy koffers uitgepakt karel en cateau waren gekomen en zij had druk gepraat blij hen te zien maar dat kaartje van karel had haar stil gemaakt en zij sprak matjes
nu eerst ten volle begreep hij den afkeer van zijne ouders voor wat zij eenmaal hadden durven bestaan constance en hij nu eerst ten volle begreep hij dat zij henbeiden niet hadden willen zien en dat er jaren moesten verloopen eer van eenige vergeving kon sprake zijn
toen de trein zich in beweging zette bleef de oude vrouw rustig stijf de lippen zitten kijken door het raam naar de weilanden die trokken voorbij nu dacht zij wat henri wel zeggen zoû en nu dacht zij ook aan constance en aan haar kleinzoon adriaan
de dwarskijker en als iemand die nooit veel met de post krijgt verwonderde haar het blad maar meende zij dat men het haar zond als reclame voor een abonnement plotseling echter herinnerde zij zich
adolfine genoot ervan cateau te toonen de stapels linnengoed van het uitzet van floortje het meest van alle dingen ter wereld stelde adolfine belang in haar eigen huis in haar eigen kinderen haar eigen meubels in haar eigen zaken aangelegenheden en dingen
laat grootmama er niets van merken vroeg zij heel zacht hij beloofde zij wilde de oude vrouw haar geluk laten in de illuzie van het geliefde huis van sympathie de hare hare illuzie brokkelde in
dien wensch moesten gevolg geven en van avond bij mama komen om constance te ontmoeten en van naghel die even binnenkwam beâamde dat bertha was het niet met mama eens geweest om constance's terugkomst in holland aan te moedigen maar nu het eenmaal zoo ver was zoû zij constance ook heelemaal als zuster weêr aannemen
tusschen het troepje van adeline genoot zij weêr anders genoot zij van al dat jonge dat blonde dat vroolijke dat natuurlijke waar aan de voornaamheid heelemaal geene eischen werden gesteld
stil at stil met zijn strak denkend jongensgezicht flink van lijn al en tegelijkertijd donzig van kindervel zijn hardblauwe oogen vol peinzing nu dan staarden zij schichtig elkander weêr aan en dezelfde moedeloosheid wanhoopte hen tegen uit elkanders schichtigen blik
lieve francis lachte constance de keukenmeid heeft mij nog nooit gezien en ik haar niet en als ik in haar keuken kwam en over die boeboer sprak zoû ze mij gedecideerd de deur wijzen
we zullen nog wel eens zien liet van der welcke zich ontvallen zien zien zien zei constance driftig ik wil gauw mijn eigen huis hebben het hôtel is duur en ik voel me er niet prettig eer de meubels uit brussel er zijn eer we op orde zijn
ja zij voelde het in de stem van het kind was een teederheid als wilde hij zeggen hoû je maar flink moesje straks en hoe dichter zij naderden hoe stiller zij werden henri in zijn courant zij turende uit het raam en ook addy wist niet meer te zeggen en zat onbewegelijk de handen in de zakken van zijn
als ze een paar maanden zijn geweest in het buitenland zijn ze hun taal vergeten maar als ze sedert drie jaren niet zijn geweest in parijs londen of berlijn zijn ze n o o i t hun fransch engelsch of duitsch vergeten o dat kennen ze zoo goed
zij herinnerde zich de meêgaandheid van alle hare kinderen want tegen haar uit een eerbied had niemand kritiek geoefend over die zuster die slecht had gehandeld zij zag het zo bij hen allen het familie zwak voor elkaâr
en al dadelijk bij haar binnenkomen bespeurde constance dat er een zekere emotie heerschte onder de familieleden die al aanwezig waren zelfs mama scheen over iets nerveus te zijn en zij vroeg dan ook dadelijk aan constance
kijk nu weêr lief neen ik wil niet kom kijk nu weêr eens lief neen ik wil niet lief kijken maar zij lachte al begreep dat hare jalouzie heusch te dol was
ik dacht ik dacht nu wat dacht je ik dacht en van der welcke van het lachen schudde op en neêr ja maar ho ho niet zoo hossen op mijn buik ai ai schei uit hoû je kalm waarom ben je nou zoo vroolijk
dat is de stem van adolfine zei constance en van carolientje zei paul o dan zal ik maar weggaan hoorden zij adolfine zeggen luid schel constance stond op zij vond het vervelend dat adolfine juist nu kwam maar zij wilde vooral tegen adolfine nooit laten blijken dat zij niet welkom was
zij deed een moeilijke poging stond op gaf het geld aan piet en de oude man zeide piet zal je voor mevrouw oppassen met het in en uitstappen
de jongen was niet meer te houden en van der welcke om het plekje deed laagheden smeekte kreeg al een dollach als addy er maar naar wees addy wees toch niet zoo flauw riep constance van uit den salon dan rende hij naar zijn moeder
constance al die doelloosheid en nutteloosheid waarin menschen als wij vrouwen van onzen stand onze milieus onze kringen draaien en draaien als tollen en gekken is het soms maar niet om er uit te loopen en ergens stil te gaan zitten kijken op een berg en over de zee heen
constance voelde zich heel kalm maar een bitterheid al deze dagen bleef haar bij slechts terloops dacht zij er aan hoe bertha haar visite zoû opnemen maar al dacht de familie louis couperus de boeken der kleine zielen nu anders over die kwestie zij wilde bertha toonen dat zij het van zelve vond spreken als zij constance haar op dien receptiedag kwam bezoeken
twintig jaren was zij weg geweest vijf jaar louis couperus de boeken der kleine zielen was zij getrouwd met de staffelaer vijf jaar in rome en toen o de fout van haar leven o hoe had ze gesmacht na die fout altijd
zij leefden volgens vaste wetten van degelijkheid en soliditeit hun groote huis was degelijk en solide ingericht met zware comfortabele meubelen zonder overtollige weelde zij zagen er beiden gezond en solide en hollandsch degelijk uit
dat was als een ziel er waren voor ernst treurige en vroolijke vazen trotsche en nederige er waren verliefde vazen en vazen van passie er waren vazen van verlangen en er waren doode vazen die alleen herleefden als hij er een bloem
vadertje vadertje ik geloof je mijn jongen mijn jongen mijn jongen ga nu mijn lieveling ga je nu wasschen ga je nu kleeden en laat mama niets merken
of zij kon hare bijouterieën zij had niet veel nazien oppoetsen ze laten schitteren tegen zich aan met een lach van pleizier om die mooie dingen die zoo fonkelen en het mooi van een vrouw verhoogen
en als het geen bruiloft is is het iets anders het gaat altijd zoo voort constance en soms vraag ik me af waarom waarom doen we het dat alles al die drukte en al dien omslag
het doet me pleizier adolfine dat je van morgen gekomen bent en dat we zoo kalm praten als je in der tijd mij geschreven had en raad had gevraagd en niet aan mama alleen zoû ik je ook kalm mijn opinie hebben gezegd en je zusterlijk voor je welzijn hebben afgeraden in den haag terug te komen zei adolfine met een tint van weemoed