AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
zwaar zijt ge en zwaar zijn de wapenen die gij torst o jager des perseïden eurystheus zijt gij waarlijk geen god zijt gij geen held zijt gij niet meer dan een slaaf en een jager
ik zoû hare kamer met de mijne niet ruilen willen wij zullen het jonge malsche rund dat ik reeds legde en dat in mijn voorraad ligt rijgen aan het ijzeren spit
hylas riep hij nog eenmaal ben je waar ik het lachen hoor waar de nymfen het water doen wellen zoo kom éindelijk want ik zoek al den dag en de nacht
de oogen purperen vlammen ùit schietende en renden zij dol van bloeddorst de rotsen op en af en over het strand en langs den boord van de zee
de bedwongene rossen de twee wilde witte en naderde het paleis van eurystheus en niemand nog kwam jubelend
boodschappers uit mykenæ kwamen en jubelend de boodschap deden af gezonden de snelvoetige knapen door de waardige grijsaards zelve en zij meldden dat op het onverwachts
ter andere zijde den staaf achter den gloed van het vuur dat laaide vor de spelonkpoort duisterde de sneeuwende nacht onmetelijk en huiveringwekkend
velen drongen mede maar tallooze duizenden bleven op het plein op den weg en zagen herakles breeden rug okerkleurig gemanteld tusschen de zuilen der cella verdwijnen
neen riep de kentaur niet zult ge o deianeira verdrinken nessos behield nog de kracht u te heffen het water uit tot uw
en zoo zeus mijn vader het wil zoo athena het wil zoo apollo het wil zullen wij elkander terug zien als de heilige zon overwonnen heeft de onheilige sneeuwen die het spook eindeloos van zijn borstels schudt
o droeve mykenæërs over wie herakles rouw bracht als eenmaal over zichzelven ziet hier staat hij doet met hem als
eerbiedig bleef ik verre haar aan staren admete zij glimlachte mij toe zij was als een lelie aan mijn ruwen weg
en de windsnelle knaap de stede binnen renden in razende vaart op poorten en muren langs wegen en straat daverde het razend gejuich als de blijde echo van den dubbelen vaart
en scheen hij een schel telkens schreeuwende vogel die laag over de aarde aan streek op zijn rug droeg hij een kistje gesnoerd zijn lokken fladderden recht achter hem weg zijn vuisten hield hij gebald
om afschuw der gruwbare goden toen heb ik uit mijn gebarsten brein voèlen vloeien de herinnering aan wat mij admete gevraagd had
en o herakles ik ben gekomen zie o herakles ik sta voor u maar ik sta niet als een die beveelt ik sta o herakles tusschen priesters van poseidoon en wijzen
en duldde dat allen haar kusten den mantelzoom dien liefhebbend eerbiedig hand op ving na hand en zag zij toen om en wenkte hare eigene oude voedster die kleinen hyllos huilende hoog hield in de handen geheven
wat doen wij herakles met het doode ondier dat eurystheus weigert vilt het lachte de held en bereidt mij het rosroode vel dat mij zegemantel zij en langs mijn rug valle tot mijn voet
weet gij mijn geliefde held artemis wij zagen haar nooit anders dan als de blanke maan hare tred drukte nooit den somberen boord van den tanaïs
zonder zeus apollo athena zonder dionyzos had nooit hij den ever gedood zonder folos ware hij overdompeld door den sneeuwstorm geworden
en hun vee verzamelend om hen rond drongen zij dichte menigte dieren en menschen over den voorhof nieuwsgierig uit ziende naar hunne dierbare meesteresse
in een dichten nevel blauw tusschen haar allen liep in wijd kamergewaad een oude man en omdat hij de kroon op het hoofd droeg begreep ik dat hij augeias was en dat de twaalf jonkvrouwen zijne dochteren waren
daar dwalen een schoone knaap nog niet volgroeide efebe scheen hij geen kind meer en weifelde zijne volmaakt lieflijke gestalte tusschen die van den knaap en den
die hem zoo verre zocht diep vol weemoed had de stem van den held geklonken en nu hij teeder omhelsde zijn gade gevoelde zij mede àl zijne smart die hij niet zeide gevoelde zij mede zijne vele smarten
herakles zag huiverend om zich rond niet wetend waarheen een verdwaalde gelijk stond hij verzonken in het steeds dikkere dons dat wit stapelde rondom zijne doellooze
hij onderscheidde in de nacht hij zag ng niet in het midden des waters zijne vrouw zij wrong zich weêrstrevende op de dubbele borst van den kentaur die steigerde een verhitte hengst
de heftig brandende eikendommen verbreidden hun brand en verstikten den brand van het monster en verstikten het monster zelve het gaapte wijd huilende flakkerende afgrond gelijk
een zilveren nevel gelijk en hief streng den weêrhoudenden vinger hoog hèbben zal ik hem hèbben zal ik hem bulderde razend de held
die de bewaarster was van het heil haars lands en door haar volk dankbaar naast ifitos geëerd worden zal naar gruwzame oorden den gevloekte rampzalige volgen iole iole
hij zette er zich in en door de nacht schoot het goddelijke zonneschuitje ten westen toe storm scheen niet te deeren als een goudene straal gleed het dwars door de duistere nacht
en hier en daar flakkerde hel de laatste vlam van den brand omhoog tusschen de gestorte zuilen van het paleis her en der lagen verspreid de lijken van de aanhangeren des konings
onder gindsche rotsen en van waar hij uit komt hier aan het oosten en van waar hij uit komt dàar aan het westen ter andere zijde van het gebergte
dien volgenden morgen als haar held kmen zoû gehuld in het kleed en ontbood zij tusschen alle de vrouwen lichas en zeide stralend de oogen
zoo gloeit de pracht van zonsondergang maar het kleed zoû geen einde haar brengen maar aanvang zonsopgang die van het nieuwe geluk
langs haren maagdeschouder aan gelicht door haar eigen gloor rees de godin op harer peplos plooien uit als op gegleufd zilveren zuil
gij waagt voor hem te verschijnen tegen zijne bevelen in gij verschijnt voor hem een overwinnaar gelijk driest en durvend
hing hem ter ander zijde aan den smallen gulden band en glimlachende de rozige lippen zelve als tot rooden boog gebogen dwaalde eros tusschen de rozen en rotsen
en herakles helaas o helaas is niet meer dan de doellooze dwaler die doolde naar het oosten heen omdat het westen hem te bekend werd
wat omsnoert haar ànders tot haar geluk dan de omhelzing van herakles hier neem den gordel van ares
de roode runderen te rooven wier monsterherder verslagen u ligt o hera aan den goddelijken voet
offerde afrodite den ring dien zij der marmeren godin in het rozenbosch stak aan den marmeren vinger en verviel weder in den matten weemoed terwijl de moede dagen omme
o ik sterf ik sterf want deze wonde is diep o zoo verzadigt nessos zijns bloeds rampzaligen
en vult de godes de eene schaal bij en neemt zij af van de andere o deianeira zèg mij ben je gelukkig
rondom hem ruischte van morgenwaai het loovere rillende woud der toovere boomen boomen die de dwaler niet kende en nimmer wist te noemen met namen
weet ge dan niet o snaaksche knaap dat mijn meester toog over die zee dat hij de stoutste schipper waagde te varen over de schuimende diepe vaak hemelhooge baren
en bedacht dat hij lief haar ook had maar zoo anders de zuster van zijn vriend meleagros zijne gade de moeder zijns zoons de beheerster zijner bezittingen
terwijl herakles verbaasde sprak zij met hare hooge zilveren stem alkaïos gij dien wij herakles heeten omdat gij beroemd zult door hera's haat worden eurystheus de perseïde draagt admete op
en langs die rotsige blokken kronkelden alleen de pijnboomen hunne armzalige takken en verwrongen zich in sombere wanhoop
beefden de raadlooze beenen en schreeuwde zijn kinderschreeuw schèl door den diep brullenden bulk van herakles heen
toen zeide hij dat hem de krijg riep tusschen titanen en goden toen zeide hij dat hij moest gàan dat hij moest gaan o vertwijfeling van
en de herders en herderinnen angstiglijk uit luisterden naar huilenden schreeuw die volgde op huilenden schreeuw op het door
voor hem stond athena haar schitter blauwe oogen blonken op herakles neêr en haar pantser schubbeglansde in haar eigen olympische straling
vervulde deerenis hem het gemoed maar afrodite wees thans den god ter andere zijde waar de rotsige weg slingerde uit het zuiden op langs de zee
rondom den held fladderde het noodlottige kleed maar het plakte ook meer en meer tegen zijn wonden aan zoodra hij voort liep de rotsen nu hoog met zijn prooi scheen het purper zichtbaar meer en meer te plakken tegen herakles lichaam
op een breede trap van bazalt in schemerschijn verrees plotseling diomedes en riep met sidderende angststem wie zijt gij die mijne rossen vermeestert alkaïos
en wij zagen den vorst en de vorstin en zoo wij van beiden u zeggen mogen zullen wij melden dat de
en ik volgde mijn meesters bevel en bleef achter zelve een werk zoekende daglooner gelijk en mijn liefde bespiedde mijn meester met deernis om het vernederend werk dat wachtte
was herakles van den wagen gedaald en omhelsde hij zijn dienaar die weende in troostlooze snikkende wanhoop
tot plotseling het gejuich uit de voorste rijen op klonk en zich mede deelde als een vuur van vervoering aan allen aan allen die volgden en weldra door het gejuich
het glanzende ooft dat den gloed ving der westelijke zon o herakles juichte het herdertje terwijl de held van geluk weenende iolàos met de anderen arm prangde aan zijn borst nimmer nog zag ik zo wonderschoon stralend ooft
maar zo uitgeput of wreed iolàos geweest ware wreeder dan diomedes zelve wiens raafzwarte rossen glansden van weelderige welvaart en overvloedig menschvleeschvoedsel
in den roes ademde hij hoog op en sliep hij droomde vor hem verscheen in den gloed van het vuur dionyzos blijde lachende rozig blank rankvertuit ter beide slapen de trossen gehangen
verre vrouw o vriend vèrre vondt gij het reeds toen herakles tot thrakië voer angstiglijk verre scheen u toe het van vrouwen
bruischenden val de golven vervuilden tot verre aan den einder en de held boven ter helling riep biddende uit vroom en vreezend den toorn van poseidoon o machtige zuiveraar zee
uit over de wijde wijde zee en hooger dan waar hij spiedde op een rotspunt was komen zitten een jeugdig
en voor den blik van den held daar ginds rees het barre kasteel groeide het grauw als de rots zelve omhoog en zag het hem als met oogen
gelukkiglijk woon ik niet verre bemint gij de lier bemint gij den wijn ik wed gij steelt hem uit s konings kelders alkaïos o zware slaaf o reus van een slaaf
maar gij gij beurt het in beide armen zie ik als ware het een nymf die gij schaakt hier de bijl
want ieders nederlaag was reeds een eere omdat herakles hem verkoren had zich te meten met hèm en in het geluk dezer lieflijke zomerdagen terwijl hij genas en verjeugdigd iederen dag wies in kracht
hij was doodsbleek en zijn oogen staarden groot als in koorts iolàos en lichas waren hem zorgvol
een vlammende jeuking jaagt over mijn vleesch iolàos iolàos help mij de
de zwaar ge uierde geiten en wollig gevachte schapen de weelderig vette bruin fulpen runderen àl het weelige vee dat de bewoners van lieflijk nemea en vruchtbaar lerna van gelukkig arkadië
megara de eerste gade op hun beider kinderen om eurystheus meesterschap o om zoo veel om zoo veel tot abderos dood
en hij bedacht dat hij lief haar wel had met eene liefde van medelijden en hij dacht aan
vermoeide weemoedige dofheid zonk neder over herakles brein hij wenschte alleen te sterven geen hoop in dit leven meer hebbende geen hoop op onsterfelijkheid
alkaïos alkaïos o herakles p op op nog is de nacht niet omme gewenteld en drijft het duister over tmolos en den meander
kom meê kom mede op den wagen naar thrachis balsem van artemis zal p lossen het giftige purper
en gluurden van verre de nereïden en zwol de zang van de enkelfluit met smachtend smeekend verlangen en trillerden de parelen der dubbelfluit onder dien zang met losse telkens neder tinkelende droppelen
de ziel die hem glansde als een moede vlam door zijn beminde gelaat heen en oogen en waar zij daar ginds op den weg liefdevol drongen om hem rond zonk in ieder de moed hem te melden
ik begreep niet waar hij gebleven was ik riep weêr ik zocht weêr den langen langen dag en deze nacht tot ik eindelijk begreep en de duisternis het mij bewust deed in mijn arme brein worden
en zoo hij vloog hem de wijde vlucht van een witten toovervogel gaven hield hij thans loopende roereloos recht tegen elkander aan gevoegd en waren niet meer dan twee lang getrokken vegen van sneeuw achter zijn rug
ruim gewaad als van sneeuw en van zonneschijn zoo als de vrouwe droeg golfde open om zijn krachtige leden goud omcirkelde zijn machtige armen zijn breede polsen en enkels
roept ge mij ter hulpe dien uw hoogmoed beleedigde stralende smeekte kreunend de held in den droom gij alleen kunt help mij
waren de menschen vretende rossen niet reeds verdolgen diomedes gedood en toefde haar held niet thans tusschen de strijdbare vrouwen
en de grijsaard geleidde herakles in het midden des pleins in hun midden en heviger jammerde luid de held op en knielde neêr op het plein en heftiger weeklaagden allen
op dan toch op gij thrakiërs p iolàos toeft niet meer in diepen slaap na de ure van liefdezwijmel zorgeloos maar verzamelt dicht
glijd ik de schachten terug in den koker en rijden wij ras naar mykenæ eurystheus zal mij reeds wachten
o heerlijke vorst zeg mij o stralende perseïde welk werk draagt gij den slaaf op ten làatste male opdat de boete volbracht opdat hera eindelijk verzoend zij
waarom o lieflijke admete valt des noodlots keil over mijn hoofd neêr en deed den slag die mij pletterde hen vluchten
of mijn doode leeuw zal van loutere pret dat gij nog immer gevaarlijk hem acht zich levend brullen en dàn zonder te achten uw majesteit zich te goed doen aan uw vorstelijke kluiven
mijn moeder was slechts alkmene dochter van elektryon die heerschte over mykenæ mijn erfdeel dat ik verloor wat kan de slaaf en de boeteling tegen den machtigen wapenkletterenden god
krotos stortte haar achterna zij lieten de rossen en zwommen van daar naar themiskyra terug zij dwaalden de stad toe melampo ontsnoerde krotos rusting en zij hulde hem in haren eigenen korten rok
o hippolyte gij die de liefde reeds kende zoo als gij de liefde kent die haar kende nachte heimelijk zoo als gij haar zonnestralend thans kent
maar aan het roer roereloos stond de held en op dit wijde blauw en in deze wijde blijheid gevoelde hij zich stil in zijn hart heel droef
dat gij bijna deedt wat ik niet doen meer dorst als gij o lieflijke admete waagdet te beuren mijn gevallenen knots zoû ik dan o admete wagen te strijden tegen
àf ruk àf het vreeslijke kleed riepen zij allen in doodsangst nu om den held
en de slaaf u lief hebben van verre van verre dochter van eurystheus onbegrijpbare lieflijkheid schoonheid en teederheid o charis van dit huis
op zijn breede borst de dijen gespannen de knieën gebogen de kuiten gezwollen de voeten geplant en legde toen de overwonnen eik als een doode neêr over den grond
rondom held en maagd verschoot plots stilte doorhuiverd het duizendzuilig paleis in die stilte waren zij beiden alleen om mij te wreken op wie mij beleedigde
dat de hersenen uit waren gespoten en hij had genoten van hunne bewondering hij was fier geweest in hunne liefde
maar het is herakles zeus zoon die met mij drinken zal dionyzos eigenen wijn o herakles ik omhels u gij dooddet den leeuw van nemea wiens vreeslijke vacht ik thans herken
zie je het niet in mijn oogen zoo mijn mond nog niet van hyllos sprak voorzichtiglijk met die vreugde omdat ik vreesde na zoo droeve verbijstering
ga en volvoer wederom ten zesde male het roem aanbrengende werk deianeira zal zorgen voor de kostelijke offers op der goede goden altaren
te voet vallen kon was zij vervaagd in een zilveren nevel loste zij op als een vervalende glans in de grijzige lucht
en meed zelfs de gade en het teedere kind en den trouwen vriend hoe lange was het geleden sedert in hellas en in mykenæ de held terug was gekeerd
o éerste vertwijfeling haar god haar liefde ging maar vor hij ging helaas voor immer schonk hij hippolyte dezen gordel van goud gedreven door hefaistos zelven
iolàos iolàos iolàos geen der monsters die ik verwon deed mij zulke vreeslijke pijn aan het is of mijn bloed koken gaat koken gaat heviger en heviger
zeg mij herakles gade en hyllos moeder ben je gelukkig benje gelukkig o hyllos vader o man van
geloof mij lieflijke admete zoo zich uw vaders hart toe wendt tot wie het orakel stelde onder zijn heerlijk bevel geen trouweren dienaar zal hij dan herakles hebben geen gewilligeren slaaf dan wie thans voor
zij hadden hem mij ontstolen en verscholen in een der nauwe grotten harer bronnen de slappe slijmerige snoode naïaden
volg mij dus o held want afrodite weét te treden door thrakië de held over de roode rozen heen door de groeven der hooge rotsen heen
allen met uw vader en allen die hij beveelt over wie hij heerscht waarom o lieflijke admete duldt zeus den opdracht die onvolvoerbaar is
toeven wij dezen dag hier zei de held zie steeds sluimert deianeira laten wij haar niet wekken vriend dalen wij beiden ter zee
waar nog toefde het zwijmende licht beefde de atmosfeer van purperpaarse stofwemeling en waar het alreede verzwijmd was verdiepte de lila schemering verdonkerden de violette schaduwen
alle leven vaarwel dan o somber skythië vaarwel dan o sombere stad die alleen de liefde helaas zo korte wijle verhelderde
en sloegen de tanden in de krakende koppen en rukten de brekende armen en beenen nijdig elkander hun prooi niet gunnend uit elkanders paardebekken gulzig trekkende af
die in de opene palm hun de drie schitterende appelen toonde terwijl de lauwertakken en myrtetwijgen en rozen hem gestrooid werden voor zijn zegekar
dien schat een zware stof geweven met dubbelen wollen draad en dubbel getint met het goudkleurige oker dat herakles nu hij den vacht offeren zoû en niet dragen meer een passend gewaad zoû zijn
aan herakles wetenschap wat wenschen zijn stralende broederen en zusteren de goden van licht is sombere eeredienst als in somber skythië
bewaart mij mijn knots trouwen vriend en geef mij de armzaligen mantel eens bedelaars en den breeden hoed die het aanzicht beschaduwt
dien hij slechts te heffen gewoon was tegen reuzen en roovers en monsters te ros worstelde hij met de vrouwen en rukte ze uit het zaâl en hief ze in zijn armen omhoog
blond als de rijpe zomeraren maar bleek van gelaat dat treurende en ernstig reeds toonde de sporen van zorge en levensleed en tot zijne meesteres trad de oudste herder en zeide
en gevoerd naar zijn grot en geheeld met geheimzinnige kruiden en toen herakles genezen was waren zij samen den vreeslijken buit gaan halen en was arkadië in de lente ontwaakt
tot de droeve morgen weêr bleekte en terug zij keerde ter woning waar reeds ten drempel de bezorgde vrouwen haar wachtten en op vingen wankelend en lijdend en neder legden ten sponde
liefdevol juichten de duizenden argiviërs en mykenæërs herakles tegen toen zij hem naakt en ongewapend tusschen de zuilen zagen
op den heuveltop rees hera gewond en fronsend op het strand was herakles in een gestort en knielend hield hij de handen geheven
in de starlooze duisternis vaalden nauwlijks de weg en de paarden op teekende nauwlijks zich de ronde lijn van de kar en stond radeloos van smart iolàos verlaten
en hij zag hij zag de held van zo ver van zo hoog hoe de roeiers verschrikt het schip reeds beklommen hadden en
in zijn huiverstille hart was het somber somber als in het woud huiverstil nu had hij alles verloren en gevoelde hij zich de door het noodlot vervloekte wat gaf het hem of hij de zoon was van zeus
toovergroot en diep als purperen robijnen bekers die geen wijn uit goten maar geur langs dezen wonderen rozenbloei der rotsen
en vergemakkelijken hem de moeilijke werken ik ben vol goeden moeds mijn arm is sterker dan ooit mijn geest is helder
en uit den zwarten morgenschemer der boomen tusschen wier kronkelstammen de morgenzon nog niet vergleed ijlde ijl als blankere schemer een fladderende peplos nader
o bidt athena dat zij verlichte alkaïos brein opdat geen driften zijn geest bedwelmen noch die redelooze woede verwildere rondom den reuzigen held hingen aan zijne leden de makkers en hij omhelsde
en wilde het noodlot wellicht niet dat hij niet slagen zoû in het volgend werk en dus met oneere en smaad overladen neêr dalen zoû in tartaros diepten
ook klinke zij houdt eere in o alkaïos dood ons de mensch etende monsterrossen en bevrijd thrakië van diomedes o redder o heerlijke herakles wees de zuiveraar van hellas
en vroolijker hij dan wie vluchtten naar buiten om den vorst niet hun onbetamelijk vermaak te toonen rees de held in het midden der zaal gode reuzig en gode prachtiglijk gekroond met den leeuwkop waar in de
ares gordel zoû dien afrodite niet welkom zijn ares gordel sedert tch hippolyte ontrouw aan ares werd
en de radelooze vlokken dwarrelden dansende donzig over het sap leekende rund en het laaiende vuur maar versmolten dadelijk sissende
maar plots in zijn duizelend geestesduister werd helder als een flits der wrake zijn eenige verstandelijkheid nog
en wij zullen o deianeira om den vloed over te steken volgen iolàos spoor in mijn armen o mijn vrouw zal ik je dragen door de ondiepe wateren
zijne moeder door eigene woede zijne eerste gade door eigene razernij zijne zonen en dochteren allen allen door hèm in blinde driften verslagen
zonneschijn liereklank en zoete zange abderos schenen alle harmoniesch samen te stemmen tot eén eindeloos wijd geluk
o mijn aanbeden liefde o mijn aanbeden leven leven mijns levens mijner liefde liefde zij wàren niet je kinderen en het is goéd dat herakles ze vernietigde
en in de blijdschap herakles weldra terug te zien vergaten zij bijna hoe zwaar het werk hun allen toe was geschenen het eindwerk dat zij hem konden zouden
nu vouwde zij glimlachend van liefde en verwachting hijgend van gelukkige dronkenschap het prachtige kleed vierkant op
rijs op en sta naast deianeira terwijl zij aan allen kondigt waartoe zij besloten heeft en zij sloeg met vaste hand nu den klopper op het bronzene bekken dat hing in de eiken deur
is hij niet hyllos vader zoo gij mij draagt op uw rug is dit om goddelijke en menschelijke wet om onschendbaar recht en
door het warrelend bosch keryneia in te halen en haar te grijpen zoo weiger ik ten vierde en ten vijfde male zoo weiger ik duizende malen
een hevige gil weêrgalmde eurythia over de smartegil van hera zelve want om geryones te beschermen
zoo vreemden klaarblijkelijk gode gezonden droom droom waar in hij zijn vriend meleagros overwinnaar
waar iolàos de menner met den zweepflits de bange witte rossen twee gedwongen had de aarzelende hoeven te begraven in het knarsende dons van den zich verliezenden weg
ontdaan van zijn vacht glimlachend herleefd draaide herakles reeds langzaam den zwengel en roosterde zorgzaam het rund
en zijn liefde en geluk der éene alleen afhankelijk van smart en smaad der andere o herakles zoo ik nooit den gordel hippolyte's snoer onder mijn borst zal ik nooit mijn gemaal erlangen goddelijk van afkomst
als ik het mijne u na zal storten en vlieden wij samen want krotos is het onmogelijk te bestrijden in strijd wie in liefde hij lieft
aan de voeten des helden die omklemde den helmstok de roeiers bewogen de riemen de zee lag glad uit en effende blauw in den gouden morgen tot de noordelijke kimmen toe
maar niet glimlachte blijde luisterend de held om de beurtzangen der herders die de huppelende lammeren en buitelende geitjes ter zijde der tevredene moederen geleidden de hellingen der grazige heuvelen langs
dat zij u verlieten in het maagdevertrek zoo wel vader als wachten als voedster als dienaressen zijt gij alleen o admete
van daden krachtig als gij en zacht van gemoed als adonis admete sprak de held wat mag alkaïos die zoo zondigde u het raadsel oplossend raden admete wat moet alkaïos die zoo
die in den zich van storm stillenden morgen op bloeiden als lieflijke toovertuin en de held zwaar van zuchten zijn angstige boezem breed
over kleinen hyllos die u meester zal zijn zoo noch deianeira noch herakles weder keeren belooft mij
ontbood den luchtvoetigen lichas den bode en toonde hem een ring van rood goud breed en ruim genoeg voor herakles breeden vinger bood hem een volle beurs en zeide
maar de weemoed hoe spreidde die niet de schaduw in het duisterende schemeruur over velden en weiden en wouden
neem den boog en den pijlenkoker neem den nemeïschen vacht en sluip weg in stilte voor zich de tooveresse verheft uit het bedde der wellust die uit zuigt herakles laatste merg
toen klein gekrompen aan het lagere einde des legers en kuste voorzichtiglijk om niet hem te storen hem de wonde aan den voet
nu blikte zij in mededoogen neêr op haar beschermeling en hare palm rustte rond op zijn kroezigen kruin herakles fluisterde zij bijna rijs omhoog uit het leed heùg je de tijd is daar de boete vangt aan
het monster brullende tuimelde in de lucht waar het getroffen werd nog om rolde over de rotsen de vier pooten razerillende de walmende onderpens lillende bloot
de razende held stond plotseling stil hij sidderde als een storm doorwaaiden boom en de knots viel kletterend voor zijne voeten
en zij galmden te gelijker tijd met koperen stemmen zoo luid dat het marmeren paleis weêrhalde van echo's dood den ever van erymanthos
na de takken brak hij de wortels scheurde ze af stroopte van den stam de welige twijgen en wilde bladeren in volle voort schuivende handen af en wierp de takken en twijgen weg en verstrooide het loover
en vlokkige vacht zij pegelden aan zijn pinkers en baard zij dekten den knoestigen kruin van den knots en stapelden tot ijs om de pijlen des kokers
o dierbare meester u af te smeeken spreek zelve de gunst uit die gij mij toe denkt en overweldig mij door mij te zeggen wat kan ik thans volbrengen waar gij den lauwer van plukt
o held o broeder van ares reeds voor gij de amazone overwont kende de amazone de liefde de liefde die ziel en zinnen verrukt
of de stem van zeus uit hem was verstorven herakles had zich naast hem gezet en zag p in de wijde kom van blauw die boven des boomen ontworteling zich gewelfd had in den diepen hemel
en rondom hunne omhelzing o wonder waren in éenen oogwenk tusschen de rotsen ontbloeid de duizende rozen
waar over het leeuwevel hing athena streng wees den held hij greep den knots het eerst en het was of de droef slapende vriend blij ontwaakte en herakles kuste op den schouder
toen naderde des ouden herders mond nog dichter des helden oor en plotseling vernam herakles zijne stem die hel werd toen hij fluisterde
maar herakles toen hij zijne makkers wekken wilde tot stillen aftocht herkende de in de dageraad nog op de deuren kloppende godinne groote amazone
en nooit o heerlijke vorsten van hellas zagen wij in alle de verre landen die wij bezochten zoo ongeziene ongedachte weelde
o gaan wij thans naar thrachis terug o deianeira zeide zacht herakles en zijne diepe stem doortrilde met geluk hare ziel
iolàos ontwaakte en toen hij rees zag hij herakles toe naar hem komen en verblijdde hij om des helden zoo helderen glimlach en zonder een woord maar wijzende naar deianeira die sliep
over den hof was de lucht plotseling gedonkerd de donder rommelde het weêrlicht flitste door het eenzaam duizendzuilig paleis verwijderde zich somber de held den vacht om den knots in den arm
en minstens euenos gelijke en wenscht zich het recht te doorwaden zijn breeden stroom en deianeira over te brengen
sleepten en hare gasten haar niet verlieten maar rondom haar bleven honderdjarige keyx en jonge ifitos en de jonkvrouw iole die haar de teedere vriendin was geworden
en herakles als in spel greep wreeden diomedes daverlachende bij de polsen en sleepte hem de trappen op en sleepte hem hoog op de
o zijn blijde lach doorboorde mij met lust en met zaligheid toen hij arkadië verliet hoe schoon liet hij deze beemden achter schonk hij mij gindsch groote vat vol eigen gepersten wijn
der akanthen de roode bloedstreep het roode bloedblad op de gele stof verdiepte met gloed van oranje en het kleed geleek deianeira zeer schoon en dan het was haar zoet geheim
opdat zoo ik keere weêr met mijn held en met hyllos vader herakles zijn kind gezond zegenend in de armen mag beuren gelukkig dat hyllos geboren werd
makkers maande de held hier kronkelen de kusten van thrakië tot hier toe de vaart en niet verder legt aan bij het strand opdat ik aan land ga en gij
de vacht omvlokte hem de leeuwkop overhelmde zijn kruin de knots woog in zijn arm koker en boog hingen hem ter zijde alle zijn wapenen die hij offeren aan vader zoû
niet wilden vluchten de mannen voor vrouwen en zij wendden m hunne rossen en op den welvenden brug woelden zij weldra woest dooreen de
duld dat ik ga terug in het donkere woud nu ik geleid u heb tot de vlakte want wat kan ik armzalige u held meerderen bijstand verleenen
in den warmen glans van de zon aan den wijden hemel smolten de sneeuwen der witte bergen
hij kwam vol hoop vol goeden moeds eurystheus een trouwe slaaf te zijn en heilig hellas te bevrijden van matelooze monsters helaas
de rozen zijn aan uw aanbiddelijken voet ontbloeid maar de zon is ontgloeid aan uw eigenen goudenen glans en rondom baadt zich de baaierd in uw stralenden schijn en de lucht schijnt mij blauw van uw oogen
of demeter en pan niet wendden het oog van wat den held behoorde dien zij beminden ook dionyzos druiven begonnen te zwellen aan de wingerdtakken die omrankten de eiken zuilen rondom de nederige woning
overwinnaar der vreeslijkste monsters uitroeier van heel het gebroedsel tyfons en echidna's heerlijke weldoener van geheel heilig hellas
tot de bries uit het zuid-westen aan voer de zon zonk naar het westen de nereïden zwommen te zamen de zee golfde met schuim op plots galmde iolàos een kreet
zoo wij andere godheid dan artemis dienen wisten uwe sibyllen de waarheid als uwe priesteressen de waarheid niet wisten
toen wilde de goddelijke hera den held verhinderen zijn laatste werk te volbrengen zij met den schepter ter hand duister van toorn de brauwen boven de donkere oogen
herakles opende de oogen vor zich zag hij besneeuwd en blank overpegeld het paardmensch der witte steppen zijn manneborst helde zich nù over herakles
onder de lage grauwende wolken en het was troosteloos treurig dit ruwe thrakië tusschen welks rotsen de wind zelfs niet woei deze woeste verlatenheid van eenzame wateren en zanden die de wind zelfs niet rimpelde
dieper rimpelen groefden zijn voorhoofd waar in doffer de blauwe goede oogen grauwden matter welfden de lippen in den
en noodeloos toen en nutteloos had de held geheven het onnoodige kleinood in beide zijne bevende handen als om de kleine doode weêr tot het leven te wekken
dàn opent gij blijde het vat en drinkt samen u zat aan mijn zalige gave alkaïos weet gij waar herakles toeft ik smàcht naar zijn komst om te drinken dionyzos eigenen wijn
dwang ons volk ten nutte daar wij hem dochteren baarden nieuwe strijdbare maagden in onze legerscharen om hem heb ik heimlijk listig verborgen mijn ziel voor de zusteren
zal ik vergaan zoo ik offer den gordel zal het offer des gordels afrodite verzoenen zal éene godheid de lieflijkste skythië toe lachen het sombere land wat wéet ik
nch den weldadigen stroomgod euenos noodeloos te beleedigen en zekerlijk zoo de overtocht reispenning kost zal deianeira die gewillig betalen dubbel voor haar en mijzelven
in het weiland voor het huis woelden de wilde witte rossen twee draafden elkander na en wentelden dartelend
mede zal je nièt varen naar aïa herakles herakles bedenk is dan dit voorhoofd zoo nauw dat het zelfs zich niet herinnert
dan hippolyte's gordel onder uw borst te snoeren o admete zeg een woord tot uw slaaf beveel als uw vader beval zeg haal mij hippolyte's gordel na den stier geofferd en de
de leeuwenhuid af gelegd den knots ter zijde gesteld boog en pijlenkoker gestapeld in den hoek van de zaal omhulde hem de skythische mantel
kom te voorschijn vrees niet mijn gramschap maar wil niet langer weg schuilen weêr zinkt de nacht zwart door het woud
tegen de lichter grauwende lucht niet anders dan enkele verwrongene pijnboomen her en der somberden langs de rotsen op
aan welks andere zijde de baren schuimden van den onbekenden heelal oceaan herakles steeg uit en het tooverscheepje verdunde tot een zich naar het westen toe verijlenden rossen zonnestraal
waar aan laag neder druipend lange waaiers die de bladeren waren om als naderde de held te verijlen weg te ijlen verder aan den horizon
hij staarde neêr op hippolyte waar zij blank sliep op het donkere berenvel
en hij zwierde den knots en rukte zijn last over den schouder te recht en de jonkvrouw verschrikte en ijlde schreeuwend van daar herakles tuimelde lager de rotsen af
naar het goudtinnige tmolos en toon mijn gemaal die er troont zij het ook aan omfale's voet den ring dien hem zendt
wie weet niet van vogelen en stal van rossen en stier van verren gordel en roodgouden runderen wie weet niet van herakles werken
over de wortelvoeten der andere boomen over het zwaar woekerende vochtig mollige mos daar lag de jonge boom en zijn bladeren zongen niet meer
en hief hem reeds p om hem neêr te storten van den hoogsten toren toen wat hij hoorde en aanschouwde hem van afschuw verlamde in zijn wraak
en hare klachten snikten op in de smarte nachten voor afrodite en artemis voor eros en dionyzos voor athena vooral en zeus tot wie zij riep
en aanstonds in de stad had hem de huivervolle stilte der straten getroffen alle huizen gesloten
en het beest vuur blazende en bloedroode schuimgif spuwende week op de klauwpooten en wendde en vluchtte een monstergroote kat die verschrikte geerde het beest door de oosterpoort van zijn spelonk
heeft hippolyte thans nog de herinnering lief nu zij herakles lief heeft neen nièts in haar ziel weegt meer tegen heur tweede geluk
sluit hem ten oosten op in zijn spelonk en voed hem ten westen met uw vaders woud waar hij het verwoestte tot hij oververzadigd en zat ligt aan uw voet
hij richtte den knots schuin en rustte hem tegen den berkeboom waar onder zij lagen held en knots en hij legde zijn moede droeve hoofd neêr tegen de knoesten des knots
en de thrakiërs weenden maar niet weende de vrouwe deianeira hoewel zwaar de smart in haar harte woog en zij
en lieflijk was de aanblik der landelijke bezitting een lusthof van vrede gelijk maar uit de woning zelve van herakles sponde brulden de kreten des helden die zwaar gewond in durende koortsen wentelde over het bedde
terwijl zij de stof nu zij geheel de bal had verbruikt en de bladgouden bol van haar schoot weg rolde bewonderde glimlachte zij om den liefdetoover die ongeweten door allen zij herakles aan zoû doen
ter andere zijde des strooms was reeds uit gestegen de held en wachtte verwonderend herakles hoorde hij
voor wie zich wil tooien de vrouw voor wie den grond te ploegen het zaad te zaaien het gras te maaien te zwaaien den sikkel de âren door als de meester toch niet daàr is en om wie te doen weelderen het vee
tot de lucht begon te trillen witte vuur en witte vlam en uit vuur en vlam te voorschijn rilden witte torens witte tinnen witte vreemde boomen lang van dunnen stam
waarom o waarom admete waarom alles waarom àlles alles waarom ik lijd en mij van
het was plotseling of de steppe binnen suizelde de vlokken vielen over tafel en bedden en smolten niet dadelijk zeg ik het u o gastheer zeg mij o zeg mij herakles drong folos nieuwsgierig
tot hij plotseling in sliep hij lag omringd van zijn wapenen hij lag in de zevende zon hij lag onder een wolk van zoemende vliegjes niets wekte hem nu meer
niet op wraak tegen den broeder die rampzalig en menschelijk is beiden zijt gij zonen van zeus schoon zonen van alkmene en hera o wees edelmoedig godinne zoon
hij beurde er drie brandende den brand naar voren gestoken over den schouder en ijlde binnen het hol zijn fakkelen gaven hèm licht en het ginds weg gedokene monster onadembaren want godeheiligen walm
met veerigen voet stond vergeten en ongevuld een vat in de sterke duigen eurystheus dook in het vat en rolde het om tegen den muur
die helaas zoet arkadië dreigend omringen vader heilige zeus gij schonkt mij bovenmenschelijke kracht maar mijne spieren vermogen niets tegen verschijnende en verdwijnende larvespooksels
o held zoo gij de boete volbrengen wilt znder eerst huis en have terug te zien en zoon en vrouw te omhelzen daal dan neder in
zeide zij hare tranen in vroomheid gedroogd o iole ween niet meer als ik niet meer ween de goden gaven u in wat u te doen stond uit dankbaarheid de goden gaven mij in wat uit liefde te doen
de boom hoe jeugdig nog was reeds forsch als een jonge reus en het was of herakles worstelde met een krachtigen reuzeknaap rondom hun strijd van held en boom viel de
als ware het om den wind van die vaart streek in des helden ziel zich alle verwachting effen was hij tusschen der arkadiërs dankbaarheid ook pralende trotsch geweest en prat op zijn kracht
iole en abderos gij beiden zoo lieflijk vlecht den zachten krans uwer lieflijkheid door de harde dagen alkaïos o iole kom en verzel ons
en zij steeg op iolàos deed klappen den zweep en de steigerende wilde witte rossen twee schoten voor uit wolk op stuivelend van witte stof terwijl de dienaren de herders de herderinnen de hoeders met den drang hunner kudden
en zelve neêr zonk onwillig vermoeid de looveren ritselden boven hem en het zonnelicht zeefde de gulden ronde schijven of het den goudenen regen
die zelfs tot razernij was gewekt om de stallen geen woord tot tegenweer had gesteld buigende het hoofd in deemoed en smart
een onmetelijke smart daalde als zware zwarte wolk over herakles heen toen hij geheel bewust p zag en naast zich blikte was admete verdwenen
voor weefgetouwen bij spinrad maar zij sponnen en weefden niet zij nepen allen als de held had gedaan zich de neusgaten dicht en om haar brandden geuren uit wierookvazen en drievoeten en omhulden de
is alkaïos vergeten den opdracht zoo wil o admete dien genadiglijk dan toch herhalen opdat hij zich haastte te volvoeren wat gij hem bevaalt
iole stijg dan mede aan boord iole volg den zwerveling die onwaardig is liefde en dankbaarheid iole wees naast abderos den broeder een zuster mij en wees abderos een zuster zelve
zij wees hem gebiedend den weg ten westen hij boog het hoofd en uit haren nu meêlijdvollen blik sloop gehoorzaam hij heen het hoofd gebogen
waar hij wàs was hij dan wellicht niet in ver skythië was de stier wellicht niet reeds poseidoon geofferd
en dubbel getint zij bood lichas het kistje aan en rondom haar was alleen de blijde vreugde der vrouwen
wie zijt gij vroeg folos ontzet gij die tevreden niet zijt met de gastvrijheid die ik betoonde gij die een slaaf u noemdet en dien ik een jager dacht wie zijt gij
zeus en athena zij overwaakten hem maar was het zelfs wijze goden mogelijk het onwijze noodlot te wijzigen
zij die zwangere vrouwen doen ondeugend verschrikken en onschuldige maagden ontroerend kriebelen aan de kuiten zij die plegen de slapers te plagen en schelms te verbergen gereedschap en
mijn ziel is steeds blijde maar mijn hart wordt bang de goden toornen arkadië dit is de
gij verstaat niet de koperen stem van kopreus welnu ik zal u door mijn tien herauten thans mijn bevel in de ooren doen klateren wellicht verstaat gij het dan en zal het u lieflijk klinken
mykenæïsche vorstendochter alkaïos beroemd helaas om hera's haat hij die in hellas reeds herakles heet de vrouwe was in de bark tusschen hare maagden omhoog gerezen en zij zeide glimlachend bewonderend
diep in ronden hoed en harigen ramshuid gedoken en met zijn langen staf de steenen en beenderen betastende vor hij zette den voet stamelde in angsten zijn stotterende stem
de godin trok den held van daar buiten over den kronkelenden vloed bleekte reeds de vroege morgen en de vogelen tjilpend ontwaakten
de stormwind hield stil zoo voelde zijne veege aandoening waar hij lag tegen zijn dij schopte als een zware hoef
maar wijl hij dwaalde en lachte tot zijne ouders welde onmerkbaar voor ares en afrodite in eros diep blauwe oogen een vreemd droeve weemoed zijn eigen onbegrijpbaar verlangen uit eigene ziel
al geschiedt zij ook uit mijn eigen nederigen mond aanhoor mij dus o held o herakles dien wij beminnen verre in het verre westen aan het westelijke einde der wereld weidt de
plotseling omlaag op het strand waar zij gezien had herakles woede leekte omhoog rosse vlam en de jonkvrouw zag dat de held om de lijken der rossen
en doodde hem met gehevene lier wiè sliep als gemaal bij megara van thebe en wie doodde haar en wie doodde hare en zijne kinderen in de onbeheerschte woedende driften in de dol ziedende opwellingen
of ge wel eèn enkele vaars zult verdienen lachte de koning en ook de twaalf prinsessen lachten maar nepen zich verschrikt de neus dicht ik was nieuwsgierig ging voort iolàos wat thans herakles aan zoû vangen hij strompelde
en wij zullen mijn geliefde den gordel haar wijden in haren tempel die de amazonen haar stichten zullen geeft zij niet àlle liefde in o hippolyte de zachte maar soms wréede godin
en hij loosde den klem zijner armen en melampo deed steigeren haar ros en stortte over den brug in den stroom
en ik geloof herakles wel als hij ons meldt dat zijn goddelijke zuster niet wilde het menscheen
en stroomden toe naar argos waar als ieder wist herakles van knechtschap bevrijd het dankoffer den vader zoû brengen
welke mensch o deianeira antwoordde de held lijdt niet lijdt gij o deianeira waarom vraag na wedervraag herakles
heb geduld heb geduld mijn gemaal ik trek de giftige veêren allen àllen maar wij zalven de wonden met den heiligen balsem die heelt zonder dralen na
rondom hem uit de donkerende luchtekom boven hem nachtte het neêr en de boomen geheel het woud in de nacht hervatten hun ritselen zang die ruischelde in de duisternis
op zijn schouder beurde hij twee drie tronken een lichten last en rende met ze den rotsberg om de blauwe schaduw viel met een koel bad op hem neêr
schiet de bliksem heen en weêr over mijn lijf o wat een pijn en een pijn die met elken kreet erger en erger wordt
en tevens om hem gezamenlijk te melden wat zijn laatste boetewerk zijn zoû over den weg zwermde dus de bevolking van koning eurystheus stad als hadden àllen mykenæ verlaten
onder het schitterend vizioen zilveren nevel ijlde herakles voort en de zwaaiende knots in zijn cirkelenden vlucht bonsde tegen de barstende architraven
al wist zij van het rampzalige einde alkmene's allen verslagen door herakles in de blinde driften die hera hem in gaf
en omsuizelden weidezoom een schim me van smart gelijk in de sombere nachten waar in het landhuis sliep en de velden zich troosteloos strekten
weet ge dan niet o vreemde dat deze zee is de groote zee de groote zee met de schuimende diepe vaak hemelhooge baren de groote zee over welke de stoutste schippers niet varen
en beklom hij den wagen die iolàos mennende de wilde witte twee voort raderde tusschen den dichten drom der dienaren
maar herakles hoe verschrikt versaagde niet meer nu hij de bereiking zijns doels nabij zag en richtte zijn derde pijl de pijl snorde sissend de koorde af
loensche sfinxen griffioenen en lemuren en door allen heen de vlinders groot als vogels en de immense
hij slingerde zich den vacht over den rug en de rozebladeren om omfale warrelden hij greep den boog en hing zich den koker om
reuzig den knots geheven stortte de held zich nu vreesloos midden in de vreeslijke hel voor het slot en bedenkend hoe eurystheus verschrikken zoû zoo zijn slaaf de rossen levend
tot de aarde beefde de rotsen sidderden en het werd of de hemel barsten zoû van den weêrklank die brak tegen de wolken
waarom verscheen je mij toèn niet o late schitterende wijsheid en toèn zo vele malen weêrhieldt je mij niet om mij thàns te willen weêrhouden dat ik den lagen beleediger
nu met de thrachische jongelingen hij zich meten wilde vor hij eurystheus weêr voor trad tusschen de krachtige jonge mannen die eerbiedvol hem bewonderden
om daarna de eindelijke rust te genieten te thrachis met hyllos en haar maar zij wist niet waarheen haar held was gedwaald
admete aan hare hand de held was verschenen in den zuilenhof voor het paleis op het plein om vele verslagenen weeklaagden de
tegen het bleeke bevende morgenlicht rees op de rotskarteling het vreeslijke beest
en bliksemen met de korte weêrlichten van zijn over de steenvlakte fel vurig sluipende vaart de held lachte zijn blijden lach uit
het was de klare winterdag wit van sneeuw daagden de weiden en vielen de velden uit een met de wijde lijnen der heuveling
in de dichter vallende sneeuw omdrongen de duizenden den tempel en zij zagen in doodes angst om den held hem rillende van den hem doorrazenden vlammenkoorts telkens met den schreeuwonderbroken
open open de deur want ik zàl je hebben ik zàl je hebben verpletteren zal ik je
om herakles treurige en aan hem dankbare thrakiërs en deianeira smartelijk hare stem doorklonken sprak zacht
de held onwrikbaar herademde in den warmen middagglans vol vertrouwen en plots rustig de ziel
maar geen der anders gunstige goden scheen deianeira's bede te hooren in erbarmen en mededoogen en zonder een enkel blijk
waar was iole hoe had abderos hem bemind hoe wreed waren de naar hem met starrenoogen neêr ziende broeders en zusters de goden hij zelve voelde zich o zoo menschelijk in àl het leed dat hem over
die voerde voorbij het kasteel klonk aan en een karavaan van reizende kooplui kwam nader op met balen beladene kemelen
o admete o charis van dit huis van heil hoor o herakles sprak admete wat u wordt op gedragen zoo ge den stier poseidoon hebt geofferd zoo ge diomedes en zijn
de liefde van herakles de liefde die anders zoû vlieden verre verre van u o deianeira naar andere vrouwen naar nymfen toe en godinnen
die slippende slang krinkelde kristalleklaar en droppele klaterend door de lieflijke dreven van lydië dwaalde doelloos de wandelaar
dus zoo als hippolyte herakles mint zoû de held zijne amazone beminnen zoû dit onuitsprekelijk geluk nu de gouden band ons niet meer scheidt zijn geworden door afrodite's wonder
en hevig verschrikte de held hij de vreeslooze vreesde zijne zoogmoeder die hem zoo haatte en hij riep tot iolàos en de thrakische makkers
zoo keert herakles terug naar thrachis en zal ik helaas niet met hem zijn riep iolàos uit vervoerd antwoordde hem
de held glimlachte zijn weemoedigen glimlach en door zijne blauwe oogen wemelde het grauw heen en hij dacht aan admete
ben je ijverzuchtig de vrouwe was heél bleek zij hief hare handen tot den vragenden held op de schouders en staarde herakles in de oogen eén oogenblik dacht deianeira de waarheid te zeggen
o dochter die ik bemin bezorgd is mijn hart om alkmene's zoon wien om hera's haat hard de dagen zijn
diep zuchtte de held op droef en de droeve moêheid overmande zijn weemoed die verslapte zijne ontspande spieren en zijne tot tranen verteederde krachten
en zoudt ge de gouden poorten van eos bereikt moedeloos en doelloos terug weêr dwalen en zoo dwalen tot het einde toe
mij met mes en schaar korte de woekerende haren den weligen baard die mij den wildeman maakten en verschrikken zouden in thrachis allen die zoo onwelvoegelijk zouden den meester zien keeren
xxvii tusschen de sombere rotsen van thrakië's hooggebergte was het wonder geschied
o kind bezielde tot deze daad zoû zij uw dood niet zijn want ter aller zijde zouden amfitrite's naïaden duiken omhoog om u op hare trouwe armen te dragen en u te wiegelen de wateren over
de leeuw zweette stinkender walm en schroeiïng en in zijn onaâmbare blaking wilde het zich werpen hoog op den held toen de hellend gehevene knots den snellen halfcirkel beschreef en neêr keilde op den steenharden schedel
en zij drukte met zacht geweld hem neêr op het bedde van berenvel en zag hem door hare tranen heen behaagziek in de booze oogen
boven de donkere karteling van het eikenwoud in den p goudenden morgen wolkte de laatste smook van den brand makkers riep herakles naar thrakië naar thrakië ik ben vol goeden moeds
is dan alle heugenis verijld zijn dan alleen de driften de opwellingen de hartstochten de onbeteugelde menschelijkheden heerschende en elkander bekampende in dezen dollen draaikolk in deze ziedende engte
de grijze tanaïs stuwend zijn sombere wateren zichtbaar tusschen de zuileschachten lag over de sponde van berenvel de vorstelijke amazone in vertwijfeling neêr
zij hem aan haar zijde van thrakië terug voere naar thrachis toch trots der vrouwe woorden steeg jammering en weeklacht omhoog uit der dienaren dichte menigte
om haar te verwellekomen in herakles huis zoo dat deianeira's eigene oude voedster beijverde hyllos die nu huilde te halen
terwijl hyllos het knaapske kraaiend krioelde op den zoom haars gewaads en hare traan overwelde oogen tuurden uit naar de verte waar achter de heuvelen en het woud de rosse zonne tusschen de stammen
verstikten wij bijkans in den vurigen gloed in den walmenden smook in den helschen stank en moest je te hulpe komen je bezwijmenden makker
hij zoû tèlkens weêr voor eurystheus verschijnen hij zoû tèlkens weêr hem verschrikken met zijn vreeslijken buit
die hen tot haar geroepen had met den driewerf herhaalden bronzenen slag en toen zij allen dicht om haar henen stonden en wachtten riep deianeira met heldere bezielde stemme en de oogen gedroogd in
gij kùnt het plotseling effende zich de hijgende adem des helden als een zee die verkalmde het vuur was vergloeid tot smeulende asch