AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
zij zweefden aan en trokken voorbij en de eenzaamheid breidde zich wijder en in het brandende middaguur zongen zachter hare stemmen en zwegen of zij gevoelden dat zij de liefde niet waren geweest
de reize die eindeloos eindeloos duurt door de reeds geziene nachten vol dwarrelgensters en zwevetongen vuurs
kalm daalde zij de rotsen weêr af langzaam tredje na tredje op hare glinsterende gouden hoeven zij stond nu
mij kind verborg hij in het vrouwenvertrek tot ik jonkvrouw werd en onteerde mij toen dezen dag nu het volk mij aanschouwt voor het eerst noemt hij mij dochter en belooft mij wie hem
maar de wilde witte paarden twee die ik mende begonnen te hinniken angstig toen te beven te sidderen te wringen ik hoorde hunne tanden klapperen van angst en zij weken met den wagen terug
de razende storm druischte de zaal door er was een gedrang van duizenden tusschen de zuilen de stemmen schreeuwden ontevreden de armen verhieven zich dreigend de vuisten balden zich wrekens gereed
en zijn krater den vuurgloed slaakte tusschen de vlammen wrong zich de held en het scheen den duizenden toe dat van verluchting hij lachte
mijn langen brandenden boom nooit talmde uit te steken en dadelijk dicht brandde de dreigende wonde op het vlakke steen van den rots heftig wringelde het
maar zal in het licht herleven murmelde de tweede maagd de drie appelen zijn geplukt door den held
herakles smeekt u als laatste weldaad hem den stapel den stapel bouwen te doen hakt mannen de pijnen om riep met bevende stemme de koning
alkaïos en gij mykenæërs zijt gij allen zinneloos geslagen te veroorzaken ontroering en oproer langs de rustige straat van een stad
de hinde met de gouden hoeven en hoornen met de broze pootjes met de hazelbruine maagde oogen toen in de nacht sprak de godin kort gerokte snelvoetige artemis
want de duizenden bleven omstuwen de bare die iolàos voor ging met den wagen en de witte twee die deianeira met de vorstelijke vrienden volgde
maar toch duidelijk genoeg dat ik zag dat ik zag o goden de hydra gekronkeld liggen en vullend het moeras met zijn kronkels
zij slipte de zuilen door en verdween in het laurierenbosch dat donkerde om apollo's tempel zij stond er wachtende in de schaduw der boomen bleek en ijl als een schim
om den wijd uit grijpenden greep van zijn goede breede hand die hellend den knots hield in den arm geheven de vrouwen hadden hem lief om zijn onweêrstaanbare kracht en zijn zoo zichtbaar hem ontwellende goedheid
mij verbaasde de held zich en het is mijne moeder die mij zendt
en de beweging harer pooten was niet meer te zien hare draf was éen snelle zweving zij zag om zij zag om en zweefde herakles liep haar nu reeds drie dagen na zonder te rusten
en wee overwonnene amazonen gij allen hoor wat de wijze u spelt zij die oud en gewond en niet strijdbaar meer zich wijdde der heilige wijsheid en in het heilige licht der
getroffen door herakles hand hare dood zoû haar van hèm zijn gekomen maar zijn dood komt helaas hem van haar
goden die mijn zinnen verwilderden o vervloekte athena vervloekte athena waar bleeft gij toen ik den bal van bloed àf smeurde op den okeren mantel
en herken ik nu niet in die lieflijke en baardelooze aangezichten de mengeling van moeders trekken en herakles eigen wezen
o herakles heil na hem zijn de lieve goden terug gekeerd in de landouwen van nemea demeters teedere tred vervruchtbaarde de krakende dorre gronden
met den westelijken wereldhorizon achter die kim is het niets ten noorden schemert even eurythia het eiland thans zonder kudden van runderen rood daar herakles die reeds voor eurystheus
en eindelijk riep zij en herkende niet den klank der eigene stem herakles herakles waar is hij toen ùit de golven der massa ùit hunne klacht en ontsteltenis zag deianeira haar gemaal rijzen
de sterke koorden lagen als ontvlochtene kabelen over de onderarmen en verliepen naar de machtige goede handen de reuzige tors stapelde over den boomvoet
en langs den weg ter kuste maakten tal van vreemdelingen in feestdos zich op en op herakles vrage waarom zoo talrijke reizigers over zee en land
zij hijgde zij hijgde heviger haar arme flankjes schenen te zwellen te barsten hare tong hing bloed en schuimdruipende uit haar pijnlijk verwrongen bekje
die roode arabesk scheen te leven als een slang scheen als een monster te zuigen op herakles vleesch en onmachtig stond daar de held de verdelger der monsters
de held lag tegen de glooiïng van het eikenwoud dat hellende af liep met zijne laatste dunnere ijlige tronken
en wie uwe knechten waren en slaven en slachtofferen der godin artemis duldt in uw heilige stede verliezen zult gij uw kracht en uw macht o heerscheressen van het eens onverwinbare noorden
dat er een vogel weêr wiekte door het teedere schemeren heen en toen hij verwonderd p zag bespeurde hij dat de hemel hoog tintelde van klare
déze nacht was de onbekende droomnacht die uit vloeit die p rijst uit hades eigen rijk die zich met de zuigende zeeëtrechters en kolken vol borrelende schuim daar ginds vereent
vrij willen wij herakles van alle knechtschap tien zware werken volvoerde bij voor zijne boete hellas bevrijdde hij van vele monsters herakles willen wij vrij herakles willen wij vrij
hydra gif dat van herakles pijlepunt gedropen was in des kentauren bloed en weêr ontdroppeld tot purperen tooverbal was gestold
ik ben herakles antwoordde de held en ik ben op weg naar mijn elfde werk meent ge dat ik ooit van u hoorde bromde de titan
maar de bevende hand aan het doove oor vernam de oude herder niet wat men toe hem juichte en daarom zijne laatste vreeze verwinnende daalde hij neêr op den weg
die mij krachtig en goed schijnt o gij godezoon van goedheid en kracht o gij gezondene van zeus help iole help ifitos beiden zullen uw slaven zijn
en herakles herkende van zo verre maar om zijn vergoddelijkte wil zoo nabij als hij zelve verkoos om de schimme van deianeira de schimmen van alkmene de moeder
en was zij voor hem verschenen lieflijker dan afrodite wijzer dan athena en had hare lach hem toe gestraald als een glans warmer dan die
en welvaart der blijde bewoners van lerna heil heil herakles heil tot in argos toe tot over nze zee jubelt het herakles heil
eurystheus en die ginds naderde reuzig een ongekende god gelijk en toe gejubeld en toe gejuicht door het saâm gestroomde
en hij rukte aan de verschrompelde lompen van oker die waar de beteekening het hydra bloed mengde met zijn eigene rauwe wonden schenen te leeken zelve als roode en gele en oranje vlammen aan zijn lichaam
uit gras en kruid uit blad en bloem uit aardschen grond en hemellucht uit zon doorgloeide zand zon overgoten zee stegen de goede aromen
de held lag in zaligheid rondom hem zong de eenzaamheid en wiegde hem zijn droom die uit zag naar de blauwende vochte verschieten
en in haar wanhoop strekte deianeira de armen daar ginds bij den wagen waagden niet der mannen meêlijdende armen den van smarten krimpenden kreunenden held te steunen de treê af te dalen
einde is gesteld aan alles misschien wel den onsterfelijken zelve einde zoû dan gesteld zijn den godezoon zonder goddelijke rechten
door de geheele zaal bruischten de stemmen nu trots de blikken der hera priesters alkaïos voltooide eurystheus niet geldig verklaarden wij en onze raad het tweede en het zesde werk
en door den hemelschen ether heen droomden en doolden verder de beer en de berin kasseiopeia met hare dochter andromeda de slangendrager
dag vroeg verdwaasd herakles is het dan niet dàg op deze ure vroeg smalende atlas ik meende dat dit de wereldnacht was sprak nederig herakles
het is herakles o strijdbare hippolyte bekende de held de zoon van zeus en oneere is het u niet hèm den zwaren speer te hebben in splinter geslagen voor hij u overmeesterde in zijn armen
terwijl speer kletterde tegen speer schild klaterde tegen schild en ware het niet beter den strijd te hervatten en te sneuvelen tot de allerlaatste strijderes toe
en thans o hinde lig je veilig in mijn armen gevangen en zijn wij beiden moê o zoo moê o zoo moê kom dan hinde en laat mij je dragen in mijn armen en op mijn borst
de reuzige jager orion met diens snellen jachthond seirios en de kuische maagd astrea hij zag visschen en steenbok weegschaal en schorpioen
heilige nacht over land en zee spreidde de moederlijke sluiers en herakles steeg aan land abderos aan zijn zijde
maar tusschen de eersten tusschen die van zeus poseidoon en apollo van athena en artemis van afrodite en hermes van dionyzos en eros
weet gij dan niet dat alkaïos de door het noodlot gevloekte is al is hij de zoon van zeus zoo ik den stier ving zal ik vangen de paarden
zelfs de trouwe iolàos treurde om zijn meester die boos zich schuil hield niemand wist waar de held toefde in het woud
wie man was streed met man tegen vrouw wie vrouw was streed met vrouw tegen man en de vrouwen dapper en krachtig
zullen de kristallijnen scherven er van mij omkletteren en zullen mij de starren verbranden de starren vroeg herakles
en waar de schuimwitte bron ontwelde uit de rotsen en zich breede beek weg baande langs de bleekere berkenboomen om zich te verliezen in de warreling des wouds loech als een lachen
want trotsch gelooft hij onoverwinbaar te zijn maar wij roeien wij p
oud en grauw het ronde offermes reeds in de knokige heksenhanden tegen het donker geboomte aan en den schemerenden watervloed plotseling bruischte het bosch ten zuiden
hij zag haar lange lijf van kronkelen draak uit gerekt tot eene vele vademen tellende lengte eindend in spitsen staartpunt
en tusschen die bollen vuurs zag de ontzette held de glanzende verheerlijking wemelen der wezens die de heerlijke starren beheerschten
in den eersten zonnestraal elkander genaderd worstelden met elkaâr o vreeslijke aanblik de held in zijn eene vuist had met bovenmenschlijke kracht en behendigen
en volgden de priesters alle de wijzen des lands de waardige grijsaarden ook somber de hoofden gebukt en de brauwen gefronst en priesters en wijzen schaarden zich ter beider zijden des
zijn lichaam voelde licht hem aan gezalfd met den zilten balsem gewreven met het weldadige zout gewasschen in de heilige wateren geheeld de wonden het krachtige vleesch gekneed
en heugde hij zich teederlijk admete maar heugde hij zich niet wat zij hem gevraagd had rondom zich had deianeira bevolen te verzwijgen wat herakles had vergeten
deianeira rees op de brandende fakkel ter hand zij weende niet meer hare wanhoop hare radeloosheid waren verstard zij schreed als in transe toe naar den stapel
zij was zoo fijn en tenger en sterk tevens als hij nooit hinde gezien had hare smalle kop met sierlijken snuit en even vertakte gouden horenen
loten wortels toe naar de aegeïsche wateren die wijd en bijna roereloos blauw uit breidden onder den milden gouden middag
wat voerde u helden dan hier riep hippolyte en wat verhinderde gij ons te volbrengen de heilige offering aan de heiligste godheid en de mannen aan artemis te offeren
ares was zeus zoon en herakles is zeus zoon held is herakles als ares is en waar de broeder trad heeft de broeder recht te treden zoo hij tevens de overwinnaar is
vrouwe en zonen en dochteren en o goden zachte moeder zelfs versloeg vervloekte alkaïos hylas die alkaïos volgde vond omdàt hij alkaïos volgde den dood
van nog baardloos en lieflijk gelaat herakles zeide de jongeling die voerde het woord voor zijn makkers wij zijn vijftig broeders en wij zijn uwe zonen
en in de vreeslijk roode en witte nachtmerrie opklonk plots bevende herakles zwakke stem als van een zieken man
lag zij over den grond en wrong zij de armen en gingen hare handen willende uit om den man de knieën te omhelzen vergeving smeekende en trokken zij zich weder terug
en om de pijnlijk nu staande reuzegestalte om de walbreede schouders langs de machtige flanken plakte verschrompeld het vreeslijke kleed als een gele gloed waar over de purperroode vlammen liepen
herakles achter haar had zich in éene beweging p haar gestort zijn knie in haar flank zijn hand aan haar hoorn
o schalke hinde o schalke hinde dacht herakles hij wrong zich tusschen het struweel door hij scheurde de lianen uit een de hinde glipte slank en fijn door lianen en struweel en verdween
haar blik bespeurde dat een der knapen die herakles in de nacht van argos gevolgd was nog een gedoofden fakkel ter hand hield als wezenloos zij schreed toe op den knaap en ontrukte hem den toorts zij knielde neêr in de sneeuw
hesperiden tuin wàt moet gij werken in den tuin van de dochteren der nacht o werker spotte atlas en herakles
artemis zelve staat u toe hare hinde te jagen te vangen maar bedenk dat zij even teeder als snel is verwond haar niet ook al kunt gij haar die onsterfelijk is nooit dooden
waar ik ons henen stuur en laat ons onder de sterren de versterkende ruste genieten windstilte viel toen het vaartuig ter kuste oichalia aan dreef
daar struikelde zij knakte neêr op éen pootje en hij won op haar weêr maar zij was reeds gerezen en zij ijlde ijlde
door den reeds razenden storm van ruischende bruischende stemmen heen eindigde de perseïde eurystheus en kunnen wij u niet zonder der goden toorn te vreezen
plots slaakte herakles een kreet hij had getrapt in een distelstruik hij strompelde naar den heuvel en bezag zijn voet en trok er de doornen uit hooger dan hij stond de hinde en keek naar beneên
dit vorstelijk paleis dit weelderige hof dit festijn deze wedstrijd verbergen het vreeslijkst geheim
o gij allen die herakles mint en hem dient beheerscht bid ik de hevige smart om den heiligen wil van de goden die bezielden mykenæ's koning en zijn koninklijken raad
den wit stoffigen weg op tusschen het lauwerfestoen en de vreugdevanen en achter kwamen de vorsten de jeugdige
wij zijn allen na onzer moederen omhelzing en zegen tot u gekomen om u te vragen laat ons u bij staan in den vreeslijken strijd weiger onzen bijstand niet
o zegt mij gij die daar in vreugde om de vreeslijke hydra huppelt als eerdet gij in haar een weldadige godheid
waar zijn overmoed om plagend den meester en beul te weerstaan ouder de rimpels om de forsche trekken en over het smalle voorhoofd waar boven de leeuwenkop grijnsde
zonen o mijn zonen laat mij u allen thans drukken aan mijn hart en in mijn armen ik heb u lief o mijn zonen als hadde ik de zwerveling tusschen veilige muren uw teêre kindsheid gewiegeld
zijn lange lijf om herakles leden zweepte hem met de staart wrong hem tot stikkens toe in zijn kronkelende omhelzing maar de held
en trillerden de laatste krotalen der krekelen en door de roodgoud verlichte verschieten der looverendiepten tusschen de zwartende boomestammen verzichtbaarden de
mijn weemoed mengelt met de uwe uwe weldadige tranen voel ik als een dauw op mijn ontroerde hart waar op ik uw lieflijke hoofden prang
onwillig en boos en zijn glimlach dadelijk verglommen was om zijn baard en de vermaakte glans dadelijk vermatte in zijn grauwblauw oog gluipten zij weldra terug
ontslaan van den boei der knechtschap voor gij twee nieuwe werken volvoert die onze scherpzinnigheid u zal bedenken
en in de nacht balde de vrouwe haar vuist tegen den hemel en stond zij als tartte minachtend zij den toorn van de godin maar toen stortte zij luide klagende in de armen van iole
viii het was de sombere morgen na drie sombere dagen die herakles door had gebracht in den tempel zijns vaders zeus te argos drie dagen van boete en gebed
had bezield en zijne moedelooze moêheid vergeten liep hij toe op het zwevende schiereiland dat de tuin was van de dochteren der nacht de droomende
u de lauwertwijgen verheffen en juich ik uw slaaf mede met allen uit krachtigste longen misschien alkaïos riep eurystheus sidderend uit
het was het gestolde bloed van den kentaur zijn geschenk voor hij stervende haar ongerept toe reikte aan herakles
en lekte er beiden uit weg in den bleeken nieuwen dag vormde zich de stoet van wanhoop en rouw omstuwd door de duizenden
hoe làng nog schreeuwde hij uit hoe lang nog o goden dit lijden dit langzaam vlammende lijden de gloeiende jeuking over het vleesch de schroeiende vlamming
en wie het verst over de heuvelen vooruit waren gedwaald uit riepen het is de held het is de wagen het is iolàos die de wilde witte twee ment
nu hij het rood gerande oker zoû dragen hem betooverend in teederen voorzorg de ure naderde de ure
herakles liep steeds door als een looper der olympische spelen hij liep zonder zich te haasten zeer gelijkmatig
niet eischt artemis wat u gindsche schriklijke oude priesteressen leeren niet wenscht zij in hare heilige nachten van volle maan haar zilveren schijn ontwijd met de purpering van mannen en
en dan weifelend en nog niet wetende wàt weder weg sloot in het lade geheim zoo sluimerde nessos geschenk en noodlots geschenk in de bronzene kist
er zeefde een zwoele nacht door het geblaârte het donkerde in het woud onder de duisterende loovermassa s was herakles gezonken in zwaren slaap zonder meer te denken dat de hinde ontvluchten kon
zich over de golven of omzwommen dartelend het vaartuig op hare dolfijnen die spoten de waterstralen zee en
hij als zij niet te vreezen behoefde en daalde hij met zijne kudde en hond de heuvelen af nieuwsgierig naar de zoo lange gevreesde hydra die niet gevaarlijk meer scheen als zij maanden geweest was
de weldadige geuren en wolkten trillende zichtbaar in wierook op naar de goden krekelen trillerden en torren zoemden
en mikte hij en schoot overmoedig de pijl in het hijgende hart van het monster en schoot overmoedig de tweede de derde pijl tot tien pijlen in het drakehart staken
staken wij dus den strijd o vorstin en gebied dat alle uwe strijderessen zich geven gewonnen zoo slaak overwinnaar uw boei om de
mij den hemel eens overneemt op ùw schouders die ik breed als de mijne zie over mij schaduwen ik zoû niet kunnen o atlas sprak herakles maar zeg mij wéet gij waar zich uit breidt der
zelfs de vrouwen wierpen galmend van smart met de mannen mede en de kinderen breed en hoog was de stapel gebouwd dadelijk oversneeuwd door den steeds dichteren val
hielpen apollo en dionyzos mij niet den vreeslijken ever dooden hielp artemis mij niet hare hinde vangen
wie ben ik loon heb ik steeds zoo niet bedongen toch ontvangen weet ge dankbaar boden nemea lerna
de hinde was stil blijven staan en hij scheen haar te naderen plots sprong zij hùp hùp ter zijde over het warrelend gewas en was verdwenen tusschen lianen en twijgen
daar struikelde zij weêr op beide voorpootjes thans zij rùkte zich op met hare laatste krachten maar zij struikelde ten derde male uitgeput
de zon zeefde de looveren over den held wiens groote lichaam zwaar gestapeld lag tegen den breeden voet eens eiks en wiens godenspieren edel forsch en brons uit
zijn tweede en zijn zesde werk zoo dat nog twee nieuwe werken hem zullen toe bedacht zijn schellen kreet stiet uit
en de weelde hyllos te hooren kraaien als deianeira hem in hare handen den held
en was moede en droef in zijn onmachtig bepeinzende denking terwijl hij onwillig langzaam ter woning
en tusschen haar vervulde wederom de angst des helden ziel als hij angst meende hij niet gevoeld had om leeuw of hydra of ever en verhief hij bijna trillende zijn diepe stem
kromp zij kermende van smart over de sneeuw in een dicht bij zijn bevende voeten maar zonder te durven hem ook maar aan te raken en hoorde zij zijne stem
barbaarsche stad en op de vlakte waar over de maan rees bleek en huivering wekkend belichtende drie breede steenen altaren naderde uit de richting der stad een andere stoet
en toen de held het wonder zag stortte hij ontzet bewusteloos neêr in den zwijmel die hem
zij besefte het niet geene der gunstige goden angstiglijk om den wil van het noodlot die het haar te melden waagde door droom of
en onze moeders zijn de dochteren van thespios vader wij zijn uwe kinderen toen wij vernamen dat gij den leeuw van nemea bestrijden gingt hebben wij geweeklaagd en geweend
en zoo werkelijk het noodlot wil dat de redder de verdelger eéns worde waarom zouden het heilige rythme des levens wijzelve verbreken
beter o domoor bromde atlas zoudt gij de werelddag deze schemer noemen kunnen al is die dag grauw van de schaduw der
o heerlijke held en stralende perseïde eurystheus geloof mij als ik u zelve zeg dat geén der door mij volbrachte werken
het was of hij onder die vele feestvierderen er niet eén waardig keurde zich te meten met hem aan zijne voeten zat wie zijne dochter hij noemde en die hij iole heette
maar zij lag hijgende hijgende in het mos haar puilende oogen bloeddoorschoten schuimde ook het bloed om haar bekje en droop van hare lillende tong maar haar sierlijk hindegewei rees recht op
herakles in wellust van ruste leunde het hoofd in de palm den vierkanten elboog gesteund in het geurige groene mos
eene verschrikking die hem de zwakke knieën deed zwijmen en het trage bloed in den ader deed stollen hij zag de hydra zelve hij zag het vreeslijke monster en het bewoog zich in de richting der stad
weet ge niet dat hij is de moordenaar van zijn eigen kroost van megara en de moeder alkmene en gaat ge vreesloos aan zijne zijde
en geen rug wendde eerbiedig zich ten afscheid om naar den vorst geen hand wuifde hem toe geen mond juichte hem heil
omdat herakles niet met zijn knots vrouwen zelfs sterke en weerbare wenscht te verdelgen
hij hyllos hoog in de armen zoû beuren en vreugde vreugde nu immer zoû heerschen tusschen hen en de vorstelijke vrienden geen wimpelen aan de stokken als toen geen
de blauwe in de zon breidende zee dreunde zijn moede zoekende stap en vertrapte zijn voet de heesters en de wilde dieren vluchtten en de vogelen fladderden hooger en zijn roep vulde heel het woud met de davering van zijn wanhopige buldering
jaren lang kwijnt ginds ifitos want zonder dat ik hem aanschouwde wist ik mijn broeder te voeden door hem mijn raaf in zijn eigen snebbe het brood toe te zenden
tot den dag van gisteren ging strompelende grijsaard den berg op herders en hoeders dienaren en dienaressen
en al het volk liep aan en herakles te gemoet terwijl over de omringende heuvelen de hoeders en herders zich drongen met de rijke kudden van runderen van zwaar ge uierde geiten
ik meen soms zelfs te hooren zingen de starren te hooren sàmen stemmen de sferen en in die steeds ruischende harmonie die mijne ziel vervult voelt zij tot weenens zich eenzaam
en herakles hoe ook bezield om te slagen twijfelde of immer door dat kluwen van drakehalzen door die massa
de golven overzwemmende vaartuig van zuiden naar noorden van kreta naar thrakië van den stier naar de paarden toe als in spel hieven der roeiers spanen de baren uit en daalden de baren in
o herakles die mij verwont wat eischt na uwe overwinning zeus zoon van der amazonen vorstin
zie ik het èinde niet van mijn sterven o vrienden doet mij den eindelijken dood aan ik smeék er om hebt genade laàt mij sterven doèt mij sterven en zegenen zal herakles allen van uit de vlammen
machteloos en gekneveld eene grijslokkige priesteres sloeg met zwaren klepel het bronzene bekken dat aan een boom hing andere priesteressen hieven de handen naar den hemel en naar de maan
met den glanzigen vacht en de gouden hoornen en de broze pootjes en de gulden hoeven en het schalk kwispelend staartje màg ik je vangen maar nooit zal mijn zware tred je luchtige zweving inhalen kunnen
vergunt dat mijn welkom ook ù beiden toe ga en nadert dichter mijn troon en zet u o vorsten onbekend aan mijne zijden en die van mijn dochter om te deel en met ons het nederige maal dat men voor
iolàos wekte hij zijn makker en menner iolàos ontwaak stil stil wek niemand meer in de nacht verhinder de rossen te hinniken hand aan hun mond
held dien wij minnen en dien wij gaarne vrij hadden toe gejuicht door mykenæ beheersch uwe teleurstelling als wij deden de onze mykenæërs o gij duizenden
herakles om te weten kroop nader over de vlakke steentafel waar op hij lag en zag naar beneden de diepe diepte in
gewoon waren de vrouwen te overwinnen de mannen en hen krijgsgevangen te offeren der maangodin en zij lachten blijde in den strijd zekerlijk van de overwinning
zij zweefden zich ontsluierende doorzichtigheden nevels van licht ijlblanke schoonheden over het zonverzadigd opaal van de zee en het was of de zee hare schimmen
om de klacht van de radelooze vrouwe om den bulk van den stervenden man galmde de smarteklacht der duizenden zij zagen herakles
de machtige spieren en als de spieren ontspannen de ziel zij woog niet in den rustenden held want zij wikte nog niet de toekomst zij bemijmerde meer wat geweest was
en zij scheen te waken over herakles slaap den volgenden morgen werd herakles gewekt door een vochtigen duw aan zijn hand
ever hoor snuiven of leeuw hoor brullen en mijn rossen mijn twee witte wilde men door die verre verschrikking heen hielp niet eerder zeus zelve die mij geheél bezielde door mijn onwaardige hand den held
ook àl zal zekerlijk herakles bezwijken onder den opdracht en daarom o torser zeg mij waar vindt de werker den heiligen nachttuin
hij waakte snel op en zag dat de hinde van den heuvel gedaald was en hem met haar lieflijken snuit had beroerd zij stond vlak bij hem met den lach in haar oog toen hij vlug was gerezen sprong zij hùp hùp en stond op den heuvel
zag hij goed en had kopreus waarheid gemeld was het dan slechts alkaïos de slaaf die hera vernederen wilde ter eere hèm
hooger den oita omhoog gedragen zich wentelen van rug op buik van buik op rug van de eene flank
steeds lachte zacht de knaap hij had zich nu gezet op herakles knie en zag hem lachende aan in de oogen en het verwonderde herakles hoe weemoedig die lachende oogen waren de oogen van een lachenden knaap
en hem kop van hals in bovenmenschelijke spanning der spieren af rùkte dood viel van des helden leden dadelijk het drakenlijf een knellend kleed gelijk dat lillende neêr gleed ter aarde
stier kreeft en leeuw hij zag de starregoden tot welke verworden waren de lieflijke schenker ganymedes en de twee schoonkrachtige dioskuren de
maar eurystheus achter de zuilen deinsde terug en vluchtte het paleis in waar hij bevende op den drempel fluisterde tot een heraut
steen tegen steen stak ik den brand in den kruin met mijn brandende toorts stormde ik aan of ik een held ware als herakles
want hij zag dat de draak in het licht was herleefd de draak van flonkerende starren herboren omslingerde met zijn honderd vuurglanzende koppen
weest welkom o gasten gij allen dezen gouden morgen in mijn oichalia hebt dank dat gij zijt gekomen na den uitroep mijner herauten
zal geén kus mij vergeving kussen mogen zal mijn hand die je pleegde zoo vaak zelfs niet roeren mogen aan het beminde lijf dat ik verdierf blind door de goden die ik vloèk geslagen
mild met mist zijn rossen glans doofde en aanstonds het goudene tooverscheepje nauwlijks was het samen gevoegd van twee drie avondzonstralen dalen liet door de luchten
àan ijlen eene luchte lichte gedaante zij was in de manenacht niet minder blank dan zelve de maan was
duizelsnel als vielen zij uit het opene zenith regelrecht neêr op den oita de heilige vreugde baadde in verrukking de toeschouwers toen zij athena stand zagen houden
die volgden àlle de dienaren herakles in den sneeuwenden morgen den besneeuwden bergflank op strompelde de treurige schare voort
als van een jongeling zoo krachtige leden overdropen van glans of de maangloor verliefd om haar hangen bleef om de fiere trekken van heur efebe gelaat waar het blonde haar een gouden helm om scheen
o held om de lièfde uwer zoogmoeder zij die u haàr en zeus dochter geeft tot uw goddelijke vrouw
de dankbare offers hebben gewalmd uit de heilige vlammen der stapels zijn de gelouterde asschen gezameld de dooden ge eerd is het leven herbloeid
feest wacht u gastmaal en eerlijk mannelijke wedstrijd want wie eurytos overtreft in het aantal juist geschotene pijlen voere iole mede met zich in zijn eigene vaderland
zij daagde uit de straling aan niet minder stralende dan zomermaanglans zij naderde als met zilveren schijn overgoten en naast haar ter zijde ijlde niet minder vlug dan zij een licht lucht dier
der ruiteren stoet was angstiglijk en voorzichtiglijk pas voor pas langs den bruischenden stroom van den tanaïs genaderd in de gruwzame nacht
xxxxxx i door de dichte wouden van myzië waar de zware eikenstammen als een drang van donkere reuzen naderden
dat deze vorsten om vreugde noit meer in thrachis zullen verschijnen maar om smartelijkste smarten alleen en dat wreed het noodlot zal zijn zoo wreed zoo wreed helaas
voor zijne starende grauwblauwe oogen rezen als zwevende schimmen over de zee de vrouwen die hij bezeten had
wat wild en woest voor uw steeds knikkende knietjes die het bezwaarlijk in drukken zouden zijn ijzeren ondierribben maar zoo gij o heer o held o vorst
dat hij schokte met de schouderen als verschoof hij een zwaar gewicht in de beide open palmen terwijl het door den schemer te gloren begon
ik zocht alleen mijn eigene eenzaamheid en zij lieten mij bang mij dwang aan te doen omdat apollo mij toch beminde
maar weet o vrouw dat noch zalf noch bad noch balsem herakles zullen kunnen genezen in snikken was deianeira neêr gevallen bij herakles voeten die beefden in radeloos snikken
hylas in de verte waar de rotsen somberden spotte echo hij hoorde haar spotten herhalende den lieven naam klank van muziek maar klank die om zijn wanhoop verwerd tot een snerping van smart langs de stammen
maar toen de nacht duisterde over den hemel en over de zee en der roeiers armen moeder de riemen bewogen matter van rijzing de baren uit en matter van daling de baren in sprak de held
nu speer tegen speer was in splinter geslagen maar tusschen des mans en der vrouw vijandelijke omhelzing waren beider groote schilden als een dubbele muur van brons
nu was het de noen en nog zagen de verst den weg op gewandelde mannen nog niet het witte stof wolken dat kondigen zoû de hevig verlangde komst van den held
niet lange meer zal marren de held dien wij minnen als gij hem mint en ik meen wij zouden hem eeren door ons op te maken den weg langs dien hij komen zal
wat is gebeurd stamelde deianeira voor op den weg de eerste golven der massa omdeinden haar maar als in eerbied om de smart die de hare zoû zijn scheidde de zee in tweeën en golfde de heuvelen op
dan roemloos en goddeloos zich over te geven aan de gehuichelde genade van de zwervers uit het zuiden
de vrienden verwijderden zich in de nacht en herakles zeide den zwaren arm om de tengere schouders van den knaap die de lier droeg
kopreus en de negen herauten traden uit het zuilenverschiet en hun koperen stemmen éenstemmig kondden de nadering eurystheus aan
en naderde uit gestoken de handen maar de hinde zoodra hij naderde sprong luchtig als vloog zij de rotsen op en verdween tusschen het warrelend struweel
die hem lief waren geweest had hij vermoord of verlaten megara en hare dierbare kinderen en de dochteren thespios met het vijftigtal dappere zonen wie later zijn troost was geworden
is ooit reize vermoeiender en troosteloozer dan die welke oversteekt de zelfde
en leed zij om haren twijfel en achterdocht niet wetende of hare gemaal de jonkvrouw
zoo als het mij omhing den vacht van den leeuw in stede van u dien omme te hangen want wie weet niet dat een vorst een veldheer en een held als gij hunne
hier op deze zelfde plaats tusschen deze duizend zuilen hier was zij als een lelie ontbloeid aan zijn barren hof van smarten
maar in zijn matte droefheid en mokkende mijmerij smachtte hij vooral naar de liefde en verweigerde hij de dryaden tot in de manenachten die sponnen de zilveren draden en ze weefden door de lianen heen
dwazelijk de doode slangemuilen wisten op te sperren en weder te sluiten zoo als andere jeugdige dwazen op hunne hoofden de hydrahuid torsende haar op eigene beenen deden voort bewegen en kwispelen met de punt van haar slangestaart
het zag hem met hare zachte goudbruine maagde oogen kalm vreesloos aan of het begreep herakles bewonderde de hinde
hem te willen zuigen naar omneêr hij dorst niet zien naar de zee hij rees de ontzette oogen hooger en liet zich gaan waar het schuitje hem vaarde
en voelde steeds de blikken der zwijgende maagden hem dor de trillende ziel zien tot plots hij de eene maagd zeggen hoorde de draak is gedood door den held
de goede koning keyx waardige honderdjarige grijsaard en de jeugdige ifitos oichalia's vorst met diens zuster de jonkvrouw iole
en vogelen orgelden terwijl uit de diepte des wouds gedempt de droppeling af tinkelde van de verteederde fluiten der faunen
en verwonderde zich welke goddelijkheid neder gedaald was op zijne gronden te thrachis en herkende toen wie te gemoet hem kwam
o zeg mij zeg mij en zeg mij wie omhelst ge u gelijkend in d arm andere eros wie zijt gij
het zweet vloeide den held langs de leden als een niet meer eindigende regen maar in steê dat hij zich moê voelde worden meende hij zich luchtiger worden en vlugger het scheen hem toe dat vr hem de hinde hijgde
wat juichen toch mijn mykenæërs en wien jubelen zij zo blijde toe komt een naburige koning mij wellicht bezoeken om mij perseïde zijn dochter aan te bieden tot gade
wien gij reeds zijn drievoet ontweldigde om dien te slingeren naar het bezielde hoofd zijner pythia o herakles volhard niet langer
met de uit gekrinkelden touwstrik die kletterde om den breeden rimpelnek toen de held daarna den stier bij de hoornen had overweldigd en hem levend aan droeg geheven over de schouders
en met hem leefde en liefde en stierf en des nachts als de held zich in droeve peinzing en treurenis te ruste legde over zijn knots
die bodemloos zijn en peilloos zijn met den afgrond vol monsters die zich diept tot tartaros toe waar ten noorden tusschen den dijk en eurythia
langs den licht stofjes wemelenden weg nu en dan zag zij om maar zij draafde luchtig steeds door en als zij meende dat hij won op den afstand sprong zij hùp hùp en was verdwenen aan den gouden horizon
en omvat bij de hoeven had weldra poseidoons outer gewalmd van het welgevallige offer en had geheel kreta den held gehuldigd met heiligende eere
en zij gingen zij gingen in het ongeduld hunner liefde tot eindelijk zuchtend en wringend de handen deianeira zich wendde weenende bijna en klaagde
dat aan den wil des orakels voldaan was en dat de boeteling ten goeden einde de tien werken zoo zwaar had volbracht
in hare handen de gouden bol waarin de purperen bal bepeinsde deianeira haar vrouweleed en haar
tusschen àlle herakles dienaren naar de steeds van lichten tintelende woning toe want in zijn armen had thans op geheven de jeugdige koning ifitos het vergetene kind huilende hyllos herakles
maar in dankbaarheid zwol des helden moede en matte ziel toen hij ter andere zijde des smallen dijks in de eigene schuimende baren van den heelal oceaan het goddelijke zonneschuitje rossig zag schitteren
dat hij haar bijkans beroeren kon stond de lieflijke hinde en zag hem aan het scheen hem toe dat hare hazeloogen lachten als van een behaagzieke vrouw hinde lokte herakles o lieflijke o wonderschoone
herkende hem nu tot zijn ziedende razernij want de held die naderde trad nader als een nieuwe nog niet aanschouwde god van fierheid en
het witte uur beefde van roode verwachting in de rosse smook die den hemel vulde plotseling kwam van den weg een gegons als van duizende stemmen
en weldra verzwijmde der vrouwen lach toen zij meenden dat wie haar tartten gespierde reuzen waren in wier midden een reus zich weerde die hen woest scheen als
voor hem uit gingen mykenæ's jongelingen en zij droegen zijn boog en zijn pijlenkoker die zwaar hen waren en die zij velen hunner hem torsten
en megara de gade de schimmen zijner door hem eenmaal in verblindheid verslagen zonen en dochteren de schimmen van admete de liefde en die van iole de trouw de schimmen van hylas
kan alleen haar de gordel genezen van herakles knie was eros gerezen plotseling zag herakles naast den knaapgod als zijne lichtende schaduw een knaap die geheel hem geleek
haar die hem der amazonen vorstin toe scheen hippolyte zijn blonde ros en haar zwarte ros wringelden hinnikend tegen elkaâr schurend de flanken
herakles welk beeld omsluit het geheim van admete's hart mijn beeld haar gemaal zal nooit herakles zijn
daar ginds vor het perk des wedstrijds vor het paleis klonken steeds de koperen klanken der herautestemmen de gasten noodend zich te meten met koning eurytos in het spannen der pezige koorde des
het was éene lieflijke warreling van zonglans bloemen vogelen bladeren van twijgen tusschen de boomstammen door in een dor dringenden zonnestraal zoemde een wolk van glinsterende
het zoemde van insekten en het zong van vogelen de nachten orgelden van nachtegalen een nacht terwijl herakles lag over zijn knots
zoo het krachtig gewassen is vermeit zij zich wel in de edele jacht doellooze wreedheid is haar vreemd en zelve beschut zij het zwakke en jeugdige wild
strengelende kamperfoelie stak hare duizende gouden trompetten uit tusschen der lianen witte wonderkelken om herakles in het gras schoten de blauwe klokjes op en de blij blanke madelieven
zoo bleef ik listig achter den held en hij verzamelde zijn moed zijn kracht zijn vertrouwen hij vermorzelde kop thans na kop met zijn knots terwijl ik behendig
eénzaam zich zagen beuren achter den ronden wagenwand gebogen het hoofd en zoo droef dat rondom de vele stemmen riepen
en hevige ontroering doorvoer de dichte schare over delling en weg tot aan trappelde het span tot aan raderde de wagen en op klaarde de nevel
de held had langzaam den voet van de wagentrede ter aarde neder gezet en ontroerd zat hij thans neêr op de tempeltrap en zeide
en herakles voelde hoe tegen zijn eigen hijgende borst aan hijgde hippolyte's borst niet anders de hevige hijging dan in omhelzing van liefde
een jonge vorst die in de vaderlijke armen van een ouden koning zich stortte maar anders lette niemand op iole want het was of een waaiende vlaag de sneeuwlucht schoon veegde van nevel en vaalheid
in den rossen brand der fakkelen waar door de blanke vlokken enkele dwarrelden en stond deianeira op den weg in het midden der zee die haar aarzelde te
o alkaïos laat mij gaan waar je gaat kan ik vreezen vernietigd te worden door wie mij redde laat mij blijven als iolàos bleef als bleef
langs den maanblanken zuilenhof van des heerschers paleis rijden zich de roodwandige vrouwenvertrekken waar de teedere maagden
de held de liefde de liefde heeft uit moge de dood spoedig nu komen o het lijden het lijden den weg hier heen op den wagen waar op ik zoo vaak hoog stond
nch volgt mijn noodlottige schaduw groeit tot helden maar ver van uw vader want hij is de door het noodlot getroffene en zoo gij rondom hèm toeft
wie zijt ge onder hem zag de titan op en antwoordde op herakles vraag en gijzelve wie zijt ge die daar boven mij den werelddag in kijkt
dit was niet meer de wereld dit was daar buiten dit was iets ontzettends maar tch het was nièt meer de duizeling het was kalmte
de jonkvrouw stond in een zegekar waarvoor het brieschend gespan der zilverblanke goddelijke paarden vier gevleugeld met de weêrlichtschichtende pennen en hermes
die tusschen de aanbiddende menschheid door trad zijn bronzen gelaat in goudbruinen baard was van forsche trekken en goedheid bewonderenswaardig zacht en liefdewekkend onder het korte voorhoofd reeds
zwaarddragers en dienaren bezitten om hun te verlichten het verpletterende werk waarvan toch de eere den meester toe komt om de wijze beschikking des noodlots en de zich schikkende wil zelfs van schijnbaar oppermachtige goden
vervult zijn paleis met gansch uw goddelijke jeugd van zeus schitterend nageslacht en vergeet hem die vernietige hij ook wellicht de hydra eenmaal door hera's haat vernietigd zal worden
en legden de stammen in de lengte uit en legden de stammen in de breedte neêr en bouwden den breeden stapel hoog en thans hadden zij herakles allen zo lief
zijt gij herakles waarom velde dan niet zijn knots der amazonen koningin vroeg bitter en trotsch de amazone
zoo het athena's plicht was den held den geest te verbijsteren was het eros plicht hem dien te verhelderen herakles admete is ziek is zij ziek
mijne majesteit duldt niet langer den bezoedelenden aanblik van ùw onwaardigheid daverend klaterde herakles
hij rees achter iolàos rug uit de pijnlijke duiking omhoog reuzegroot zijn haren en baard verwilderd sperden zijne oogen als krankzinnig open
en om deze belachelijke schaduw van wat de verschrikking der omliggende landen maanden lange geweest was juichte jubelde lachte danste en zong de dichte dringende menigte
en aan hare hand geleidde de verhevene vrouwe eene maagd lieflijk als een kind dat nauwlijks tot jonkvrouw rijpte blonde schuchtere hebe hare eigene dochter en zeide de
den breeden nek breeder gebogen de massa der heuvelschouders zwaarmoedig getast onder de vlokkige bedekking des nemeïschen
en trots de liefde van vader van moeder van broeders en zusters en vrienden gevoelde abderos zich eenzaam zoo zij mij vroegen te zingen zong ik en dwaalde dan ver en was eenzaam
en neêr bogen en de rosse damp om het schiereiland doofde en herakles verbaasde om het gemak waarmeê hij den draak had geveld en ging weifelend nog in zijn verbazing over den smallen dijk
de held had biddend gewacht tot de morgen gerezen was nu ik zag hem uit mijn schuilhoek achter gestapelde steenen zette hij zijn reuzenboog richtte zijn nooit falende pijl en spande de koorde
als herakles had den leeuwvacht gespreid over abderos maar in den vroegen morgen toen de vrienden gewekt naderden hun schip zagen zij over de zee aan naderen meerdere schepen in de richting der noordelijk gelegene stad
nooit meende herakles hera's haat te kunnen verzoenen eerder was het hem mogelijk te gelooven dat hij uit deianeira's hand den dood ontvangen zoû de onmogelijkheid werd mogelijkheid deianeira deed herakles den vlammenden dood aan
de goud schitterende vacht rolde uit langs zijn welvenden rug en den held den knots in den arm omgaven de vier vellen der vier pooten
vederen rondom de heupen vogelmenschen die schel schreeuwden maar zij herkenden den held en vloden
angstiglijk achter den breeden wal zijner eigene schouders en schrikte hevig en uitte een schreeuw van angst die verscheurde de heilige stilte der nacht
en met diep diep diep beneden herakles blik de zee de vreeslijke zee maar zoo diep die zee dat zij niet meer zichtbaar schuimde
en deed of hij sliep toen hij plots snel p zag zag hij de hinde vlak bij genaderd maar dadelijk met twee luchtige zweefsprongen was zij weêr verre en verdwenen
hij wierp den kop op den grond en pletterde hem met den te gelijker tijd gegrepenen knots maar nder den knots ùit flitsten de oogen en spuwde de muil de vlammen en sisten de twee naalden der tong de kop
achter hen beiden trappelend der dappere thrakiërs rossen tachtig ruiteren dankbaar aan herakles en hem vergezellend in het nieuwe avontuur
zullen wij het àf van den rood gloeienden spitstaaf strijken en het hakken met den houwenden bijl zij streken het rund van den staaf en hakten het sappige vleesch met den houwenden bijl op de tafel van steen
maar zinneloos dwaalt hij langs thrakië's zeezoom helaas jammerde deianeira zinneloos dwaalt hij langs
zich tot hades duister verdiepen als monsterlijke trechters vol zuigend schuim de krochten der grondlooze zeeën die gruwbaar de aardschijf omgolven
en zag zij in den schemer steeds het wreede vizioen herakles haar held omvangen in den toover dier vrouw
naar des monsters rechterhart en trof hem en het monster brulde en de stroom van zijn bloed verfde rood de schuimende golven der wereldzee toen
mèt haar vaarde hij heen van waar zij tot hem zoû komen maar héel het leven liet hij achter
herakles naar de liefde trots de arkadische herderinnen die hem in de lentenachten hadden toe behoord en in zijne ontroering en weemoed herdacht hij zich zijn laatsten
is verre zie hij verdwijnt reeds in schaduw ten overzijdschen rivierboord wij zijn alleen
boete durende boete om wie hij geliefd en verslagen had in de blinde driften die hera verwekt had om het beeld van admete dat lieflijke schim voor hem op in den zonneschijn rees smachtte in zijn
nu er bliezen de windegoodjes met bolle wangen den morgenbries in het woud ontwaakten de vogels en warrelden er met de vleugeltjes en vingen er slaapdronken nog te kweelen aan de zoete geluidjes
dertig dagen duurde de reize zeide weenende iolàos de droeve reize naar thrakië van waar iole de treurige tijding bracht
de held des konings augeias stallen en zijn werk hoe vernederend van opdracht werd tot een heldenwerk en tot een wonder want in nauwlijks eén omme gewentelden dag was de zuivering volbracht en verreinden
tot ongeduldig twee van hen zottige baardmannetjes rukten te hard aan de pootenvellen van den nemeïschen vacht en herakles wekten plotseling
opdat herakles verre van haar zich dien schuivende aan zijn vinger bedenken moge dat hij te thrachis zijn vrouw achter liet met zijn zoon en zijn vriend
uit herakles boog waarvan hij slechts de koorde kan spannen flitsten de stalen pijlen tientallen en tientallen onfeilbaar en onvergelijkbaar het steeds verder en verder geplante wit in het hart
weifelt hippolyte dan immer afrodite den tempel te stichten tot heil àller amazonen de vrouwe vouwde de handen en als smeekte zij sprak zij zacht
en herlevend stymfalos hem dankbaar hadden geschonken en hij telde ze en bevond dat hij rijk was en dat zijne rijkdommen veilig voor eurystheus waren in het rijk van den koning
die de stymfalische vogelen hem hadden toe geschoten uit hunne harpije lijven en griffioene wieken uit gelaat uit hals
uit armen uit dijen uit voeten staken de stalen pijlscherpe vederen der vreeslijke vogelen
in herakles hart terug mocht roepen de liefde voor wie hij verlaten had en dwaalde zij kreunend van smart en wringend de handen langs de landen waar over de nacht viel
helder glimlachen je beminde oogen mij met hun lieven toch droeven lach toe en ik zeg ga o mijn heerlijke held dat iolàos de wilde witte rossen twee spanne
poogde omzichtig nu het kleed af te slaan van de schouders des helden maar de held stiet uit een bulk van gewonden stier en duwde iolàos ruw van zich
maar weet ge wien wij wèl zagen aan den boord van den tanaïs de amazone was liefdevol den held genaderd
hij zelfs in de duisterende nacht onderscheidde hoe nessos ongeneesbaar te treffen in zijn paardeflank terwijl op zijn manborst deianeira zich wrong herakles
ben ik niet held als zij is mijn arm niet wellicht de krachtigste zijn mijn vuisten soms te vergelijken ik was een kind toen ik de slangen aan zag sluipen die hera zond
o mijn snelle wilde witte twee o mijn heerlijke rossen zie ik je weêr zie ik je weêr o mijn prachtige sneeuwblanke paarden
het was de donkere nacht nacht van stille ontzetting of betooverd de duisternis neêr was gezonken over donkere zee uit donkerder hemel
hieven de jonge maagden ijlings afgerukte lauweretwijgen strooiden de bloemen zij voor den trappelenden tred der stevig ingehoudene rossen en de kinderen naderden en verlangden met angstige handjes de blanke
in welk werk zoû hij bezwijken in het allerlaatste het tiende om met eeuwigen smaad overdompeld voor eeuwig af te dalen in tartaros eeuwige eeuwige duisternis
priesters van zeus van poseidoon van athena apollo en artemis wijze grijsaarden uit s konings raad krijgers en vrouwen jongelingen en maagden en kinderen
o edele deianeira duld dat ifitos zuster meleagros zuster dat oichalia's vorstendochter de dochter van kalydons vorsten valle te voet
tusschen de verkronkelde sparrestammen die somberden tegen de grauwe geheimvolle lucht aan en hij verdween geen wind woei uit de grauwe wolken die zwaar en laag aan de morgenlucht hingen
tot op een morgen de sneeuw lag reeds in eerste laag over de hoogste toppen der bergen en tintelde langs den oita
de nereïden verhieven zich uit de zee zij wierpen ruggelings zich over de golven of omzwommen dartelend het vaartuig op hare dolfijnen die spoten de waterstralen zee en lucht gouden zonneschijn
van zacht blikkend oog en wij geleidden de kudden naar thrachis waar ze thans weiden aan de grazige flanken en mijn meester zelve in den tempel van argos dankte zijn vader zeus en bracht er het vrome
in zwaren wrong naar achteren weg gewondene haar herakles in wonderen schrik als omtooverd herkende de blonde blanke godin en hij trad de roze in de hand thans nader
want je kind het is het leven want je kind het is de liefde en hèm zal noit herakles vernietigen je kind o mijn liefde en mijn leven is alleén wie daar ginds voor ons verschijnt
zij zag tot hem op en glimlachte gelukkig door hare tranen heen zij werd zich zijner liefde aalmoes bewust maar die aalmoes dunkte haar heerlijker goud
xxxxvii onverrichterzake kwam lichas in weemoedig thrachis terug
als zij geil giechelden tusschen de gele iris zij hadden hem zijn knaap ontroofd toen hij badend waadde door hare wateren
legde hem dien zwaar op den sidderenden schouder en zeide grijsaard die mij leidde tot hier geef mij uw laatsten raad wat doe ik zoo mijn knots en mijn kracht niet vereend den gevreesde vernietigen
de vorst zongen de vrouwen zat neêr aan de voeten der vrouwe op de trede van goud en ivoor en hij was reuzezwaar van krachtige leden maar geheel blank en onthaard en geleek daarom bijna een knaap
hij volbrenge naar eurystheus behagen voor het laatst omhelsde de held deianeira en kleinen hyllos die kraaide