AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
oreste zal u naar den spoor brengen alles zal wel goed zijn thuis gesu senti ik zoû maar niet zoo treurig zijn ik ga voor den bouillon zorgen
toen vroeg zij naar de vrouweziel die aan zijn held verwant zoû zijn een vrouw die denken zoû met hem en eens zoû zijn zijn zieke droom en met hem zulken droom bereiken wilde als werkelijk leven
immens immens ik kan alles voor jou maar zeg één woord schrei niet meer we zijn zoo jong het heele leven is er nog voor ons reken niet af voor goed
als in enkele dagen uit dat er niets aan te doen was had hij moeten sterven na deze novelle hij had ze toch geschreven in enkele dagen wist hij wat hij van ze wilde
is het kunst geweest dan is het vervlogen als iets moois met den louis couperus metamorfoze vorm van een wolk met een lichtspeling en ik draag het aan jou op emilie
heel wijs niet waar heel wreed hij zeide het ondanks zichzelven heel wreed waarom hij wilde in dit oogenblik heel kalm maar heel waar
schreef geduchte artikels die opzien baarden zijn naam kreeg een klank van woest omversmijter het was even vor het doen van de nieuwe gids
en van zijn eersten schooltijd in holland nog was ook dit herinnering zijn wanhoop om den eersten middag dien hij blijven zoû
heel rein en kalm die van sprookjes hield sereene sprookjes transparante sprookjes tusschen die groote roerlooze bloemen
en hij zat bij zijn moeder neêr die heel verbaasd was maar vaag verheugd diep in zichzelve omdat hugo zoo gewoon mensch was geworden
maar het was niet alles lief wat hem heugde hij heugde zich nerveus gekibbel bittere woorden nu en dan altijd om zijn drift en ongeduld altijd zijne schuld om niets
vr hem stond of hij petrarca was ook z had hij gedaan ook zoo zoû hij aylva doen in die omstandigheden
toen was er eene stilte en het groote eene dreef als een wolk op in de stille kameratmosfeer toen herhaalde zij haar vraag met een lieven glimlach en hij kreeg een kleur en antwoordde
als een zwak kind naar god maar dat alles wist zij niet en zij moest het weten het duurde al zoo lang eer zij het wist
kort voor het diner was zij even sereen als altijd omdat zij trots alles hoopte tusschen de sprookjesbloemen van haar ziel bloeide vooral de hoop de onverwelkbare hoop op het leven
en zooals emilie zijn moeder had genoemd noemde hij haar al waren zij ook gee familie tante hugo ik woû eens met je praten wat denk je te doen mijn beste jongen
zijn heele leven had hem voorbereid om éenmaal lief te hebben zoo zoo hevig en zoo rein in het altijd verlangen naar de groote sympathie
en had hij niet véel macht dat heil te verschenken aan de dorstige wereld hij wist alle wijsheid der menschen en hij bezat veel van den rijkdom der aarde hij zoû het kunnen
toen hij thuiskwam vond hij een briefje het was van haar zij vroeg hem voor haar volgenden dinsdag te dineeren en zij schreef hem dat hij geheel alleen zoû zijn omdat zij geene diners gaf
de een om te helpen den ander ze bekleedden met ijver onberispelijk hunne betrekking die hun geven zoû hun warme hoekje en later een pensioen
hij had soms wat hij vroeger nooit had harde woorden tegen zijn moeder standjes met zijn broêr met zijn zuster sprak hij eens niet een heele maand lang
er zijn dingen die men nooit zegt wij hebben zulke dingen gezegd hélène stil het is alles tevergeefs vergeef me vergeet me vooral ik kan niet meer liefhebben ik kan niet van je houden als een vrouw
zij glimlachte er om en met haar langen draad reeg zij weêr door toen hij terug kwam hij was heel blij dat zij weêr naaide dat zij hem toegaf en hij begon zijn boek te lezen een enkelen keer liet zij haar naald dan zakken
was hem niet sympathiek om hun geschreeuw gescheld hun jongensgezwaai met groote gebaren hun uitgebazuin van eigen talent hun clubgeest van elkaâr bewondering en zelf aanbidding in naïveteit
en na den eten om haar lief te zijn vroeg hij haar om met hem te wandelen in de boschjes zij nam zijn arm en zij liepen samen in den schemer van de louis couperus metamorfoze paden die liefjes doelloos kronkelden
zoo begon hij als van zelf uit verveling te denken aan de introducties die hij uit den haag had meêgenomen voor beroemde schrijvers componisten
maar ik geloof dat eigenlijk àlles heel eenvoudig is maar dat wij het niet zien omdat we z beperkt zijn dat we ons moê zwoegen om in allerlei complicatie te zoeken wat eigenlijk niet te vinden is van eenvoud
ik heb een kleine stille louis couperus metamorfoze verlegen intieme ziel de ziel van een kind van een kind dat altijd is treurig geweest
verloor zijn ziel in ontevredenheid in spleen en lag op zijn divan en tuurde zijn kamer rond met bittere oogen
en naast hooft potgieter trots het verschil der eeuwen ach mijn dierbaar florence die me op eens uw tal van tinnen
heb ik dat zoo gezegd vroeg ze ik herinner me het niet meer u moet niet te veel directe waarde hechten aan wat ik zeg ik zeg die dingen zooals een vrouw ze zegt louis couperus metamorfoze in een ondoordachte impulsie
hugo wil jij het hem niet zeggen wat emilie louis couperus metamorfoze mijn god hugo dat hij zich vergist dat hij zich vergist dat ik niet van hem hoû niet zoo zij vouwde hare handen smeekende
en de aspiratie was altijd geweest de aspiratie had altijd gezocht zij had gedwaald en was gezonken en weêr gerezen heel hoog
de nacht de dag de nacht parijs in kil vochtigen morgen nu naderde hij nu naderde hij en het was de klaar grove dag en het waren de drukke stations van belgië
begon hij weêr te dichten aan zijn assyrisch episch gedicht parsondes waarvan hij nog fragmenten in zijn portefeuille vond het was uit spijt
op twee kleine paardjes met haar te hebben paard gereden in de bergen orchideeën met haar gezocht te hebben hij een jongen van twaalf zij een meisje van zeven
en boven hen welfde hoog zich de lucht het eindeloos geheimzinnige blauw als de dom van een tempel materieloos en enkel lichttrilling en enkel droom
hij verstond niet dadelijk wat aylva zei en meende dat hij vroeg ben je aan het werk en daarom antwoordde hij vaag aan maria lescinszca
aylva was het niet sympathiek dat ranselen om zich heen op oudere schrijvers die volgens de conventioneele formule hadden geärbeid en hij verdedigde ze met een groote zachtheid in zijne gesprekken met
er is meer poëzie onder dan wijsheid heb je heusch den schat gevonden ook al kan je niet meer dwepen ja maar ik heb lang gezocht emilie ik heb veel geleden
en in den sport van die middeneeuw gewaarwerd hij de aspiratie hij meende dan als kind hij had dat zoo ergens gelezen hij had dat zoo gedroomd
vreemd dat dat beeld helleensch was louis couperus metamorfoze vreemd dat het nu onsterfelijk was onsterfelijk in italië hoorde het wel het rythme in de lucht der lieren
ter eene zijde de grijnzende hel van den waanzin ter andere de blauwe ether van het genie afgrond beiden toen voelde hij zijn kracht hij spreidde uit de armen als wieken
met koele donkere oogen en weinig woorden scheffer was luidlouis couperus metamorfoze ruchtig breed en joviaal maar scheffer was niet burgerlijk en liep niet als een klerk in zoo een schamel jasje met een te korte broek en roode
en dan ergerde hem zijne eigen lichte verlegenheid zijne valsche schaamte omdat hij weêr zoû gaan schrijven nadat hij nog dien middag verklaard had nooit meer nooit meer
in dit eerste oogenblik wist hij nauwlijks waarom hij zoo geleden had dien morgen hij herinnerde zich haar brief zijn honger naar iets van haar zijn begoocheling dat zij onverwachts verschenen ware
zijn kamer was geruimd zijn portefeuille zijn buvard ook zijn brieven had hij nagezien en de meeste verscheurd en ook in zijn hersens was het zoo
wat hij begonnen was met het vlammende epos aan rome's kimmen voor oogen eindigde hij in de leliekalmte van emilie's
af en aan in het voordeel behalen naar de lijn toe loopt hij en wijkt hij uit voor zijn later afgeloopenen vijand de vijandelijke vlag begeerig in het oog
en de witte groote sprookjesbloemen roerloos waren half uitgewischt schemerden schimblank uit schaduw op
kembang spatoes van den zijtuin van het rezidentie-huis en in zijn nieuw kamertje had hij geen plaats voor zijn prullen en snuisterijen
hij was in deze dagen heel eenzaam uit een neiging om alleen te zijn te lezen te louis couperus metamorfoze droomen te schrijven aan zijn tasso zijn wordend dicht dat hem zoo lief was om wat het stil geheimzinnig beduidde in zijn ziel
was het al zo lang het scheen kort het scheen of hélène gisteren gekomen was en als een lichtstraal gegaan was door zijn leven heen en of het nu alleen de wolken louis couperus metamorfoze waren zwaar van sneeuw waren het waarlijk wel maanden
als je maar tegelijkertijd werkt hier zijn nog lourdes en rome vindt je zola niet treurig hij is zijn eigen formule niet meer meester
en zij zag zich al in een mooi dorp een lieve villa wonen bij haar hugo die burgemeester was en getrouwd om haar heen aardige kleinkinderen
omdat hugo zoo ziek was zij noemde het ziek zij wist het anders niet uit te duiden dan dat hij ziek zoû zijn
een zware jongenshand hem neêr met vlag en al louis couperus metamorfoze dat mag zoo niet er mag alleen worden getikt verontwaardiging krijscht op kreten
als hij las over mathilde in een provinciaalsche courant waar een medewerker geërgerd over al de loftuitingen over mathilde eens gemeend had een vinnig artikeltje te louis couperus metamorfoze moeten schrijven
een edel dicht hij had er op gestaard omdat hij lang verlangd had naar zoo iets lof van hoogen
hoewel hij aan de abstractie niet meer dacht bleef de liefde voor hem als het groote onbereikbare de onomhelsbare illuzie eeuwig der arme menschen
te zeggen dat door aminta voer een adem van italië hij had gestaard op het artikel dat niets bedoelde dan lof en vreugde om een nieuwen dichter
en hij scheen het te willen zoeken te willen vinden ergens in de wereld zoo niet in eigen land hij reisde
neen hij was geen artist en dezen keer was het de laatste hij zoû nu geen boeken meer schrijven hij had nu een lollig boek geschreven het publiek amuzeerde zich met zijn roman
arme den bergh wat was er in hem omgegaan die laatste dagen die laatste uren wat wist de een van den ander wat wist emilie die over hem schreef wat aylva die over hem dacht
en zo licht was zijne ziel en hij dacht hij dacht nog op het rythme van zijn pas geschreven verzen en voelde ze zingen tusschen de blâren
de schoorsteenen spuwden een machtige vuurtong en waren als sombere fakkels vuurtorens van louis couperus metamorfoze hel en de zwarte walm boven de steden werd ros als damp uit
ik geloof dat het eenvoudig is omdat men mooier vindt dat wat men niet heeft ik waardeer nooit wat ik heb dat is mijn ongeluk
hij had zijne jongensachtigheid verloren zijne bijna verlegenheid hoewel hij nooit voldoende zelfgenoegzaamheid verkrijgen zoû om er zelfverdediging in te vinden tegen de wereld
couperus metamorfoze was er een opgegierde hartstocht in die hemzelven zijn adem stokken deed in de keel dàt dat was mooi dat was goed maar niet die gloed en die effecten en niet het vers waarin hij den zang miste
maar om parsondes toch werd zijn spleen grooter zijn melancholie om kunst om zijn leven dat hij niet zag worden
hij knikte van ja en drukte haar hand u is heel lief ik kan nog aan niets denken ik weet niet wat ik doen zal blijf bij mij zoolang je wilt ik heb je gekend van een kleinen jongen af
waarin alle wijsheid geweten zoû worden alle onbereikbaarheid zoû worden omhelsd maar dat dat was zoo hoog zoo ver zoo eeuwigheden ver na tal van levens maar benaderbaar
tot eensklaps weêr de gedachte opflitste de logica onafweêrbaar aanwees dien kant uit de magische rol verrassend uitrolde haar langen wimpel
en plotseling met een schok in het egoïsme van zijn smart beleedigde hem hun kleine roman beleedigde het hem dat emilie z moeilijke dagen had gekend dat den bergh had geleden
het fragment wilde niets geven dan een avond van spleen het kind nerveus alleen thuis in het groote eenzame huis terwijl hare familie uit is naar een bal dat lang duurt
ze is als een vrouw in mijn leven die me heel lief heeft maar niet zooals mijn ziel moet worden liefgehad om gelukkig te zijn volgens de kleine eischen van haar zijn
je voelt alle gevoel en alle ziel begrijp je louis couperus metamorfoze en je begrijpt de hunne hunne ziel van ellende armoede bitterheid en honger
als een te goed vader en als een heel zwakke god zoodra zij voor hem stond wonderlouis couperus metamorfoze fijne silhouet fijn gevezelde teêrgetinte orchidee
hij heugde zich hoe hij haar gebiecht had zijn leed hélène hij heugde zich hoe zij samen gewandeld hadden zij aan zijn arm met langzamen pas omdat zij
mevrouw de vicq sprak hem over zijn louis couperus metamorfoze boeken en hij antwoordde heel discreet met zijn glimlach van verontschuldiging
uit de onuitputtelijkheid van zijn eigen schat en dan zwol het tot extaze dat de schat onuitputtelijk bleef als door een wonder mirakel dat er de heilige rijkdommen van telkens vermillioenvoudde
en zij luisterde toe terwijl hij vertelde gerustgesteld in hare vrees dat hij verstompen mocht in zijn vaag van materialisme
en zoo goed vriend vol toegenegenheid aanhankelijkheid en toewijding hij zag hem nu onder al zijn goedigheid zag hij duidelijk nu den duivel van levenshaat
of u indiscreet was u is heel dapper niemand van mijn kennissen zoû durven doen wat u gedurfd heeft zelfs niet olga ologhow louis couperus metamorfoze u niet durven bezoeken op een anderen dag dan dinsdag
maar de oude dames de indische meisjes hielden het meest van den bonten vroolijken achtergrond van de vele bijpersonen die maar nu en dan wat verder naar voren traden en die zoo eenvoudig en lief en gewoon waren
zag hij zich honderde malen terug door het waas van eeuw op eeuw als dwars heen door ijle gordijnen die hingen achter elkaâr
zij was alleen in een kleiner boudoir half bibliotheek en somber van verdonkerd goudleêr behang maar er waren vele bloemen en tegen die bloemen zag hij haar zitten ze las het louis couperus metamorfoze hoofd gezonken op de borst
vrome kunst van levenseenvoud hartelijkheid van rythme veel rythme dat trilde in de lucht tusschen den transparanten ether en de edel oude ruïne's dat alles de madonna's in heur gouden atmosfeer
dan zat hij weêr aan haar voeten zij schudde het hoofd en noemde hem schertsende nu zenuwachtige driftkop hij hoorde het haar weêr zeggen zenuwachtige driftkop
maar hij wilde niet ongeduldig zijn en hij stond op en ging met haar den tuin in nog een paar mooie knoppen sprak ze en dan wat chevelure de venus niet meer vindt je wel voor de roze vaas
leonore d'este jeruzalem verlost en san onofrio voor hij het zich bewust was en voor hij het verlangde had aylva zich iets van een naam gemaakt
als een haat tegen wat innigst aan ons verknocht is dat waarmeê wij noodlottig moeten leven dat wat samengeschakeld is aan ons bestaan en waarvan wij om een geheimzinnige reden van tegenstrijdigheid verlost willen worden
hij moest zich dwingen niet terug te keeren hij verlangde reeds naar den volgenden dinsdag zoû hij haar anders nooit kunnen zien dan op die dinsdagen
maar later was hij ook wel eens de eerste geweest om bij te leggen den huiselijken twist o wat waren die verzoeningen lief
het strand waarnaar hij liep dat eindigde in zee het slot dat eindigde in raadsel en in vraag er was de weemoed die er altijd was en scherper nu om
in het al te vroege glanzen van dit ideaal voor arnold uit deed aylva hem nog onbewust den weg gaan dien hij gaan moest het kind van zijn gedachte zoon uit zijn vizioen
en het vreemdste was als hij de godsdiensten alle der wereld studeerde en zich zag in de wegwazing der eeuwen als priester van
jij waarom ik ook niet iedereen op zijn beurt dat beleedigt je bijna als je alléen wilt lijden ik zoû zoo graag iets willen zeggen hugo
die lief hem was mèt hèm samen tusschen de hooge halmen ze hoorde met hem naar de kevers die zoemden ze volgde met hem de kapellen die speelden
te merken neen sprak aylva heel kort over emilie zijn stem klonk hard ruw hij zag den bergh schrikken licht sidderen hij zag een trilling aan zijn mondhoeken
handelen moest omdat haar noodlot sterker was dan de wil van hem die haar schiep dan kwam de kritiek dan kwamen de discussies over en weêr
en nog een derde maal was hem heel duidelijk de revelatie weêr geworden eens gaande in namiddaguur van san pietro in montorio langzaam
dat is de metamorfoze niet mijzelf ja dat heb je mij verteld je verweert je altijd je zegt altijd dat ben ik niet zoo denk ik niet zoo zoû ik niet doen
maar christus wilde dat ieder zoû vinden dat ieder zoû stralen heerschen en zegevieren en het was niet genoeg te gelooven in hem
zij was een vrouw van hoogsten eenvoud een eenvoud die aanbiddelijk was zij was te zeggen in éen woord een moeder voor haar kinderen en zij was niets dan dat een moeder
als ik mijn boek uitgesproken heb met langen adem dan kom jij even met je drie vier zinnetjes ik vind het toch niet mooi louis couperus metamorfoze hoor al heb je nog zoo lang geredeneerd
toen voelde hij dat zoodra mathilde geschreven was het niet meer behoorde aan zijn schrijver o zoolang het nog niet geheel af was zoolang de laatste bladzijden nog niet afgestorven waren uit zijn pen
in zelfverblinding van ijdelheid onvermijdelijkheid van hun kunst hoe weinig was toch dat alles waard aanschouwing en ervaring te zetten in taal en naïf het te denken juweel in goud
dat hij hélène had liefgehad en haar nog liefhad heel ver maar ontwijfelbaar en voor altijd eénmaal zoû het duidelijk zijn
begrijp je dat wist je het zelfs wel neen niet waar je wist het niet je zoû het zelfs nooit geraden hebben als ik het je maar niet ronduit gezegd had
mevrouw van neerbrugge legde haar uit artisten dat waren zoo geheel andere menschen maar mevrouw aylva schudde haar hoofd zij was bang voor dat woord artist dat ze nu maar gebruikten ook voor schrijvers
omdat hij een hollandsch kind was geboren in holland hadden zijne indische jaren altijd iets exotisch voor hem behouden iets niet eigenlijks als was hij maar op reis geweest
dat was heel nieuw misschien had hij z eens jaren geleden gevoeld voor zijne verzen maar na de desilluzie over zijne poëzie had hij cynisch willens wetens in zich laten woekeren
hij voelde zich nog koel ten opzichte van scheffer uit wantrouwen om den duur van wandelvriendschap uit vrees zich te moeten hechten louis couperus metamorfoze om niets
dat zal misschien zijn voor een vreemd doel van nuttigheid dat wij niet kennen en niet inzien léef de metamorfoze
verlangen onbedwingbaar dwong hem terug naar huis hij haastte zich en hij was blij toen hij zijn vensters zag die open stonden
wat hij nu meende in te gaan was niet het groote maar het teedere wat hij nu vroeg vroeg aan het leven en aan haar was niet in trots meer
dat krenkte hem in de oorspronkelijkheid van zijn smart als pleegde men het plagiaat er van hij zag dat hij laag dat hij onedel was z te voelen en hij vermocht niets tegen dat gevoel
en in die troosteloosheid en bitterheid voelde aylva in zich geen kracht aan petrarca te beginnen de glinsterende idee van modern historischen roman ging verder van hem staan
als u daar te dicht bij komt schrijf dan weêr een sonnet van een mooie vrouw in een rijke japon met veel juweelen z rijk en met zooveel juweelen dat ze het in holland allemaal op een gillen zetten
en toen zij was gegaan schreef hij heel lang aan haar tafel verdiept in zijn ernstig werk waasde het sprookje om hem
tasso was niets niet gevoeld niet geleefd gemaakt de verzen waren klink klank koekebakkerswerk
nu zij hem het tooververhaal hoorde doen van een boek dat hij niet schrijven wilde het motto ervan wimpelde hem reeds voor oogen de ziel was altijd en kon zijn in elke incarnatie
de antieke grootheid droomde op den palatijn en doelloos afliep naar een ver verschiet toe in al den zonneweemoed van de via appia
leugen bedrog en schijn o de heftige toorn het dreigend verbod hij was toch gegaan en onder de menschen en hij had gezien dat veel nutteloos was veel leugen bedrog en schijn
ijl van blaadjes nog begon te ranken in de open voor verandah rieten stoelen en langs de trappen enkele japansche blauwig groene porceleinen potten staande op hun voetstukken
maar weet je je hebt me dat alles verteld en nu is het weg ik kan het niet nog éens hooren en je zal het me nooit een tweeden keer vertellen
je mag wel rusten riep zij nu bang hem te veel te hebben aangedreven na de inspanning die de twee zware deelen van anarchisme hem wel hadden moeten kosten
ja ik draag in mij een ziel die dood is het was heel duister in de kamer er sloegen zeven slagen en ze klonken somber als luidden zij een uitvaart
waar was hélène wat zoû zij doen wat zoû zij denken nu hoe vreemd dat zij niet bij hem was hij was toch ziek zij zoû nooit komen
hoe is het mogelijk dat bij ieder woord de vrees je niet weêrhoudt dat je je vergist vergist om me te loven of te laken jij weet het dus en als we het weten willen komen we bij jou
de priesters misten haar ze baden niet om liefde op aarde en troost ze stichtten kathedralen eerst wellicht om mystieken droom maar heel gauw om de oppermacht
je bent zoo oprecht geweest ik word het ook mijn oprechtheid ontvloeit me onbewust onwillekeurig ik heb een groot medelijden met je
en nu vooral bemerkte hij wat hem ontbrak hoeveel hij had zich altijd een beetje laten voorstaan op zijne gewoon menschelijkheid en zich verdedigd tegen
zelfs onder zijne studie van humanisme onder zijn onophoudelijke lectuur van vroeger had zijn blik geen wijderen kring beschreven dan dien van zijne kleine omgeving
hij zoû dat leven niet meer dragen kunnen hij miste zijne moeder haar steun haar troost haar liefde zij was gegaan zonder een laatste woord het zoû zoo dor zijn vreugdeloos e n eenzaam
zij langzaam liet haar naald zakken hare handen waren verloren in de witte mousseline van haar werk louis couperus metamorfoze waarom ga je niet door vroeg hij
met het vogelgetjilp er tusschen in zijn wandelpas kwam als de cadèns der terzinen hij voelde de rijke monotonie der
nu voelde hij dat als het groote levensleed niet knakt en breekt en doodt het krachtig maakt en rotsonwrikbaarheid geeft waaraan de ziel de zieke zich heel veilig klampt
maar ik weet beter je gelooft das niet aan de metamorforze als poëzie vind ik ze een mooi idee meer niet
zij zat op den divan geïnstalleerd met haar werk het trof hem hoe natuurlijk bevallig zij daar zat in haar witte blouse en hij had er pleizier in haar te bekijken zij zat recht heel bezig met haar naald
ik veroordeel je niet o neen neen murmelde zij uit den donker en mijn brief heeft geen waarde en ik vind je niet ondankbaar
ik dank je ervoor en ik ik vraag niet meer vraag ook niet meer vergeet me o als je in me zien kon je zoû me gelijk geven als je zien kn hoe dood ik ben
de brief over zaken zijn uitgever schreef hem over engelsche vertalingen van nirwana en schaakspel nu de brief van emilie
maar eens is arnold jaloersch op een kinderbal heeft kareltje telkens gedanst met een zelfde meisje een nestje van tien dat hij erg lief vindt
elk interieur was te herkennen elk détail maar met de origineelen die de een gevonden had was de ander niet tevreden en zoo kwam het weldra dat aylva iederen dag een ander origineel voor mathilde hoorde noemen
en toch bleef hij haar meerdere omdat hij nog genoeg overhield om ook van zichzelven te geven aan allen de anderen die haar omringden overhield van alles wat menschelijk in hem was goed slecht laag
van het openplooien der zinnen zoo vreemd en zoo onvermijdelijk geweven diep in de gedachte die bijna onbewust de zilveren draden spint terwijl de
ik heb nu waar willen zijn ik heb nu over kunst over liefde en over de dingen van het leven gesproken en ik ben heel concreet geweest
buiten in den tuin ging de dag de vroege lente slapen als een moê gespeeld kind en een belletje klonk huiselijk signaal aylva las juist de laatste verzen
niet alléen vernietiging en dynamiet hoe ook de loutering noodzakelijk ware niet alleen in extaze verdelgen met een blinde hoop
was dat hij waarom wist hij niet een mysterie in haar vermoedde een mysterie van vrouweziel dat ongetwijfeld belangwekkend moest zijn
ik geloof niet dat ik u kàn bewegen om te schrijven sprak zij glimlachend onwillig u heeft een groot talent dat een tijd kan sluimeren of zelfs aan zich twijfelen
en niet alleen de éene onreine kleur die er was in de schets van de andere jongens hun achtergrond hij maakte kareltje het speelsche ventje als een klein katje oppervlakkig
zij zocht zij zocht altijd in de eene metamorfoze had zij benaderd met de andere was zij verdoold in haar queste
hij gaf zijn eersten bundel uit vor tasso af was een uitgever had hij gemakkelijk gevonden zelfs tot zijn verwondering
minste zoo voel ik nu hier in je atelier vr je godin ik ben blij dat je haar goed vindt arm kind wat ziet ze in het leven is ze bang of alleen maar verbaasd het is alsof ze een ontzettend monster
kalm werd hij wakker dien volgenden morgen en hij lag bijna in de zelfde houding als hij was ingeslapen iets liefs was in zijn ziel iets weemoedig gelukkigs en onderworpens
en hij was te waar te veinzen wat hem onbekend was en hij cizeleerde zijn vorm verliefd op mooie woorden rijkdom van klank melodie van vers om de loutere schoonheid van ze
aylva verwezenlijkte niet wat hij deed vr zijn oogen vlamde alleen in den weêrschijn van het vizioen emilie's telegram mama ziek geen gevaar
hij miste de dagelijksche buitenpartij het lange uur van ontspanning en op de school louis couperus metamorfoze benauwd en heet gestookt werd hij zoo suf dat hij niet leeren kon iets sluimerde in hem in verdoofde in hem
die ijdelheid voelde hij bijvoorbeeld om de gouden annonciatie in florence en den eterno padre van den zoeten dolce in de academia aldaar
neen er zoû geen gevaar zijn het was alleen wat zenuwachtigheid en ongerustheid van mama toch had emilie goed gedaan maar te telegrafeeren louis couperus metamorfoze hij geloofde zichzelven niet maar toch redeneerde hij zoo wat voort
die zich de schoonheid willen scheppen voor hunne ziel en dichten het mooie tooververhaal azuren sprookje dat twee menschen elkaâr beminnen en nu na emilie's brieven schemerde het hem toe dat liefde reëel kon zijn
en nu is mijn doel niet als dat van mijn hertog het heil van de menschheid mijn doel is wel veel kleiner en het beöogt alleen het heil van een enkel mensch weet je emilie ik geloof
metamorfoze loos voortslingerden niet naar musea en allerlei dingen zien toen hij weg was troostten haar om zijne afwezigheid zij mistte hem zeer mevrouw van neerbrugge en emilie
en toen werd mama ernstig en begon heel onverwacht te weenen van louter dankbaarheid ze had dagen lang gevreesd dat emilie niet wilde
werk nu wees groot wees mooi straal straal heb je dan niet
nu vond ik niets dan ruwheid gemeenheid walging in hem hij vroeg hij vroeg dingen hij eischte o god vergeef me vergeef me
toen wist hij misschien nooit om de verloochening van het geluk dat hij zo gelukkig schreef aan dit boek en zéker kon hij toen niet weten dat het later
de meisjes wilden maar de bij scènes louis couperus metamorfoze nog meer uitgewerkt verliefd als zij waren op die gewone lieve menschen en zij smeekten aylva
de ellende die was om het lichaam genezen dat was het ideaal dat dichtst bij was louis couperus metamorfoze want de ellende werd uit de armoede en de armoede was geen wil van het noodlot zooals de smart was
en den berghs zielsverdriet moest hij de smart ondervinden van te twijfelen aan de levende waarheid zijner eigen sentimenten
ik zal mijn levensonmacht den kop indrukken hélène hélène ik heb je zoo lief en ik zal alles kunnen ik zal gezond worden en vitaal en geen kind meer zijn en ik zal een man worden een man
als je den veertiende gaat dolf dan ga ik met je meê hij zeide het onweêrstaanbaar gedreven den bergh scheen gewacht te hebben op dit woord alsof het geene groote verrassing
nu oreste zal het wel ergens hebben ingepakt ik kan toch niet eten ik zal maar gaan al is het nog te vroeg
het was eene zieke kunst de kunst van het woord misschien in een volgende eeuw zoû ze sterven het waren vage gedachten hij lag dan op zijn divan hij tuurde naar den wind die huilde zoo lief in de boomen
maar zij vermocht het niet te uiten omdat zij dood was blijf nog stamelde zij het was het woord niet neen neen
en dat hijzelve iedereen was uit zijn boek een oogenblik liet hij doorschemeren de telkens wisselende metamorfoze telkens deel van zijne ziel dat zich bezielde tot geheel en een oogenblik hemzelve werd
couperus metamorfoze iii het boek van nirwana louis couperus metamorfoze het was een groot jaar na mathilde dat schaakspel verscheen en het was zoo geheel andere kunst dat het verraste
in tasso's klacht het was als was hij tasso herschapen door vreemde macht door vreemde zielesympathie het was als was hij tasso
zij had een lieve beslistheid een rustige voorname zekerheid en hare trotschheid was zoo in harmonie met geheel haarzelve met de lijnen van haar lichaam en den klank van haar stem dat ze nooit antipathiek eigendunkelijk werd
maar ik wat moet ik doen vroeg zij radeloos het is toch vreeslijk voor een meisje als zij zich bewust is niets verkeerds gezegd of gedaan te hebben wat moet ik doen
in zijne naturalistische schetsen vond hij veel goeden wil maar weinig macht en kleinheid van doen en inzicht in zijn kritieken had scheffer te slaafsch maar gevolgd zola en
draaide dus zijn oordeel zoo en leed deed het aylva maar minder omdat scheffer hem nu afviel dan wel omdat hij eensklaps helder inzag
terwijl haar snik de donzen sneeuw van stilte scheurde
en nu nu begreep hij pas geheel en al dat mathilde dood was geheel dood voor hem haar vader haar broeder haar tweelingziel nu begreep hij dat mathilde niets meer worden zoû dan een boek enkele honderd bladzijden druks
groote plannen schitterden voor hem op hij was z zeer verdiept in studie nu van renaissance en humanisme en maanden lang las hij niets dan hierover las burckhardt geiger voigt
ik heb geen longen en geen stem om hard te zingen voor de geheele wereld ik heb geen ziel voor publiciteit
jou zeg dat niet zoo minachtend dat is heel veel maar eerst dit je moet niet bang zijn metamorfoze schrijf ik niet
er is op de wereld niets dan schijn bedrog leugen en nutteloosheid het is alles nutteloos blijf hier
maar in de levendige opgewondenheid van het gesprek klonk zijne bekentenis als een blague van boeddhisme een oogenblik aangenomen voor de brille van een
en zij spraken over andere dingen zij gingen na het diner nog een oogenblik in de kleine bibliotheek maar de minuten wiekten weg te vlug
ik zoû je zooveel willen zeggen zij sloeg haar oogen nu naar hem op zij sprak met moeite als het je verlucht hugo zeg het dan
als ze niets te zeggen hadden gehad hadden goedkeurend minzaam naar ze geknikt naar de jeugd de gelukkige jaren een fijn diner een amuzant diner trots de oude pruiken en de grijze dames verderop
allen met iets soms veel en soms maar atoom van hemzelven het was eene liefde van toewijding en van medelijden
wier eerste woorden in den morgen lachten louis couperus metamorfoze in zijn eenzame kamer leed hij toen de smart die is ontroostbaar en om zijn kamer was parijs heen als
onduidelijk geheim en nirwana was nog niets anders dan etherische teederheid dan een tooververhaal van twee zielen een klein mysterie in zijn eigen kamer waar niemand van wist dan hélène heel ver
hij leefde dus in contrast in eenvoud en subtiliteit de eenvoud was zijn gewoon menschelijk geluk de subtiliteit was de lelie met het maagde gezicht wat was ze
couperus metamorfoze zich dat gevoel niet als liefde misschien omdat hij zich te gebroken in zijn leven als artist voelde om zijn twijfel om zich te kunnen te willen bekennen een groot nieuw frisch gevoel
in zijne eenzaamheden bleef het zingen in zijn brein belichaamde zich zijn twijfel in vreemde gedichten op vreemde rythme
ik versta met de hoogste de goddelijkste de kuischte de louis couperus metamorfoze goddelijkste is voor mij de ziel van een beeld zooals dit het is kort onmiddellijk een openbaring het woord is te menschelijk om ooit goddelijk te worden
moest de arme jongen dood zijn om hem nu te zien in zijn ziel want voor het eerst zag aylva hem in het wreedklare licht van het onherroepelijke
hij schreef maar niets werd nog die eerste dagen hij stond te hoog voor louis couperus metamorfoze hen de twee de menschen die hij
haar ziel geheel ging uit naar die haar kinderen waren behoefte voor zichzelve had zij niet zij miste al haar vroegere weelde alleen om hare kinderen alleen om hugo nu niet om zichzelve
glimlachte hij had klaarblijkelijk de vraag niet gedaan die den bergh had meenen te hooren met een luchtige opgeruimdheid ging hij zitten terwijl den bergh zich traag zette
zijne gewoon menschelijkheid terug te vinden in kleine alledaagschheden in zijn kennissen louis couperus metamorfoze in de witte societeit zijne visites zijn uitgaan s avonds een paar dagen liet hij zijne heraldische studiën liggen
die haar waarlijk lief kregen omdat zij was zoo menschelijk en zoo ongelukkig omdat zij haar geluk telkens weg smeet niet wetend dat het haar geluk was als
hij ging naar huis een tien minuten loopen vlug loopen buiten adem rennen door de jonge lente heen waarin de loovers wemelden de vogels tjilpten in het
totnogtoe had zij zich zacht laten meêsleepen door hunne sympathie die zich van hunne kinderjaren af had ontwikkeld en die sympathie was niets geweest dan intuïtie
met verschieten van blauw achter groene kampongs hem genomen had vor op het paard en hem had laten rijden vroolijk doende en jolig om het kind te amuzeeren
blakende in brand sint pieter als een reuzenmonstrans omhoog geheven naar den hemel toe daar vocht de dag met den nacht in een oorlog van
en zonder het te willen was aylva's stem zacht geworden gevoelig week zoodat zijne laatste woorden die hij niet voltooide anders klonken dan hunne bedoeling was en den bergh eene vreugde schenen te beloven te groot om te zeggen
parijs in den avond dwarrelde nog even voor zijne oogen maar daarna had hij niets anders meer gezien dan hélène
lang rank en trotsch en in contrast met de tengerheid van hare lijnen was het vive van hare impulsies onverwacht
rust maar uit mijn arme overwerkte auteur van anarchisme hij liet zich glimlachend wiegelen sloot de oogen en zij drukte hem op beiden een kus
en hij verdedigde zich en zei dat hij toch wandelde geregeld iederen dag langs het strand van scheveningen heel ver
nu wachtte hij haar antwoord zoo zij hem goed nieuws melden kon of zij hem dan dadelijk schrijven wilde zoo zij alleen kon zeggen broêr en onderteekenen zuster of zij dan later wilde schrijven
en een datum den volgenden morgen bracht hij het boek aan emilie en zij stelden elkaâr gerust weêr die manie van den bergh die wel langzamerhand slijten zoû en zij dachten er weldra nauwlijks meer over
dat hij zich hoog moest houden zij wilde zijne eigenwaarde prikkelen hem door zijne eigenwaarde brengen tot het leven terug zij schreef met groote vriendschap gevleid door haar eigen woorden die zij juist koos
weet je dat zeker anders was je niet zoo waar geweest niet waar zeg ik dat goed voel ik dat juist ik moet spreken en ik ben bang om iets te zeggen
zij bleven niet lang alleen er kwamen visites die elkaâr vlug opvolgden en niet lang louis couperus metamorfoze bleven mevrouw van neerbrugge vertoonde zich even voor het decorum de conversatie was telkens onderbroken van den hak op den tak
en uit de krioelende menigte daarginds in het vizioen zag hij opklaren éen in wien hij zichzelven herkende en die toch hem niet was maar die hij zijn zoû zoo hij den kon
wàt heb ik toch te doen de dag van gisteren was alweêr weggeloopen en kwam niet meer terug het zoû te louis couperus metamorfoze laat worden te laat waarvoor
de lantarens en uithangborden schreeuwden geel en scharlaken de menschen liepen onder natte parapluies
ik was verlangend naar je godin zeide hij bijna als verontschuldiging in het atelier eenvoudig als een werkplaats wikkelde fedder de vochtige windselen los om zijn beeld en tegen een effen gordijn rees de grauwe klei op
alleen in zijn koelen blik was dat zelfverdediging als de menschen te dicht naderden wat pijnlijk was in zijn ziel
maar zeg me één woord ik vraag niets van je o god niets maar zeg alleen één woord dat je niet gelooft dat je heelemaal dood bent
na heilige boodschap en rein afwachten en ontvangen leven en lijden in heilig gouden eenzaamheid van ziel die bijna paradijs is het onvermijdelijke van kunst toen werd nirwana boek
in eeuwig evenwicht was het noodig dat er op die werelden menschen waren die ze afdeelden in rijken met koningen en keizers in ingewikkelde
er kwam in hem iets bitters iets dat neêrzag met minachting op alles wat van holland was omdat het was zoo klein zoo burgerlijk
er was geen mysterie er was alleen pure eenvoud er was alleen de wreede waarheid en de sprookjesnamen klonken als klokjes telkens terug
mijn arme jongen ik begrijp niet waarom je mij beklaagt sprak hij onwillig met zijn harde stem louis couperus metamorfoze ik zal het niet doen als je het liever niet hebt hugo antwoordde zij en zij stond op zij wilde gaan zij voelde
weemoedig keek hij naar de drie smalle bandjes was zijn leven daarom om van die boekjes te maken neen hij moest zijn leven veranderen
dat wat hij had gehad en nooit genoeg had gewaardeerd
en wat ik verlang is geen kunst en geen glans en geen romans wat ik verlang is niets anders dan h e e l s t i l b i j j o u t e z i j n zonder een woord te spreken en van je te houden heel stil van je te houden
ik zoû wel daaraan willen gelooven aan een liefde zoo aan een verwantschap en sympathie van niets dan ziel louis couperus metamorfoze en waarom zoû dat een droom moeten zijn kunst
als het dan maar niet altijd zoo vol was maar dat was het toch ook niet altijd de eerste avond was zoo lief geweest
de kastanjes hadden al groene vlaggetjes maar nog niet uitgespreid de latere nog maar groote gouden knoppen kristallen zonneschijn vloot zoel aan uit de blauwe wolkjeswitte lucht
na de illuzie van zijne verzen na zijn afwachten wat het leven hem daarna zoû brengen na mathilde onvermijdelijk geboren uit zijne ziel en gestorven haar tweevoudigen dood
in de nevroze van zijn zieke ziel die zoo zelden eens blij was om het leven dat had zij hem dan verweten dat hij maar altijd zuchtte
hij ziet angstig naar den kleinen bleeke die met geknepen lippen ligt is kareltje boos arnold heeft het zoo niet bedoeld
hij kwam op haar dinsdag en later met de bladzijden die hij als in koorts geschreven had kwam hij dikwijls in haar eenzaamheid op de stille middaguren en las
toch schreef hij aan het gedicht in blankverzen hij schreef er aan met een gloeienden kop en in enkele dagen was het voltooid en toen hij het overlas wist hij niet wat hij er van denken zoû
in de dalen en fjorden van noorwegen had hij zich gevoeld als een verlaten kind en zich afgevraagd waarom hij daar zoo vreemd liep of voer of reed heel alleen
de eerste stappen doen volgende den meester van het medelijden koning van erbarmen god van goedheid want over de aarde brandde zwartpurper de smart
het was hem vreemd dat hij zo lang getwijfeld had aan het verre land van belofte aan het tooververhaal dàt wat hem geweest was de onomhelsbare illuzie
de meubels van zijne kamer uit de villa in de boschjes had hij laten overbrengen en nu van morgen wilde emilie aan de boeken beginnen ze stonden in twee kisten reeds open midden in de kamer
hij zeide altijd dat zij had een epistolair talent en dat zij eens probeeren moest een kleine novelle in brieven louis couperus metamorfoze dat was een exquis genre maar dan lachte zij maar wat schreef zij nu
dan praten ze geheimzinnig en arnold waarschuwt kareltje zich niet te bemoeien met die jongens en met die die doen slechte dingen met elkaâr in donkere hoekjes
laat de arme kleine ziel genezen door de trouwe gezonde liefde van de kunst kan het zoo niet als je het zoo wenscht kan het dan misschien zoo worden om mij misschien
dien avond na den eten begonnen zij zola de poorten van een nieuwe kunst gingen wijd voor hen open om beurten in de kleine kamer gauw benauwd van gas lazen zij met wijding en heel plechtig met enthouziasme
en ging tastende de kamer uit waar hij gewerkt had maanden lang aan
sterker dan den eersten oorsprong van haar wezen en in hare bevalligheid hare luxe hare liefde stond zij
en hij was niemand meer dan zich hugo aylva heel gewoon hij liep gewoon over straat hij deed allerlei dingen gewoon en het scheen dat hij een boek geschreven had want het lag voor de winkels
een slechte koppigheid hield hem nog tegen en meer nog een onmacht een vrees met haar te spreken wanhopig omdat hij zoo slecht was slecht tegen zijn moeder die hij had willen krenken in haar eenvoud
toen besefte hij dat zijne moeder die was heengegaan was heengeglipt geluideloos in donzen sneeuw van stilte voor hem geweest was voor hem nu heel zijn verder leven vol verwijt zoû zijn
die hem s ochtends denken deed wat heb ik nu van daag te doen dat was nooit veel zijn wekelijksch artikel een paar brieven schrijven een enkele boodschap voor zijn moeder bij den notaris bij den bankier
dat zoo hij doorschreef zijn werk niet meer goed zoû worden te haastig te febriel gehypnotizeerd door de macht van zijn idee zijne pen kriebelend over papier kon zich niet toomen
ik zal geloof ik onmogelijk een indruk van grooter volmaaktheid kunnen ontvangen dan wat dit me al geeft maar ik sta wel als een onwetende tegenover je werk
en mevrouw van neerbrugge uit medelijden voor mevrouw aylva sprak er over met emilie omdat zij al zoo verstandig was en wat zij samen zouden doen
een zachte trots klom in haar op dat hij haar liefhad en dat zij de heldin in nirwana had zien bootsen naar haar eigen beeld
een vertrek dat altijd hugo's cauchemar was geweest in echt hollandsche intérieurs tafel in het midden met theeblad en theestoof wasch in huis schoonmaak
ook niet om die twee zusjes dat was voorbij en hij had toen een anderen naam genoemd van een getrouwde vrouw hij wist niet of zij die vrouw hem liefhad of hij haar liefhad
maar uiterlijk scheen hij voor die wereld voor die menschen een correct jongmensch wien men geen bizondere ondeugden kon ten laste leggen die als een lieve zoon woonde met zijn moeder in een harmonie louis couperus metamorfoze van huiselijkheid zoo weinig gewoon
haar leven werd uit hèm haar ziel uit de zijne en haar lot werd onvermijdelijk uit de koude logica die in zijn ziel haar leven spon arme mathilde hij had haar te lief hij was
maar niet zoo mooi lief en niet zoo mooi leed als zij mathilde van heel oude menschen en minder oude menschen en jongelui en kinderen heel veel en heel bont en treurig en lachend
en bood ze hem altijd met die zelfde natuurlijkheid van gebaar die hem bijna verbaasde hij dankte zeide iets van de bloem stak de orchidee in zijn
non prevelend litanie en gebed dominikaan zelve hij nu bezield met het kruis in de hand hoog voor de geblakerden van het
en dikwijls terwijl aylva las zag hij emilie stilletjes schreien wat zij niet wilde laten merken en den bergh keek somber vol geheimen levenshaat
zij spraken lang maar eens werden zij het niet het was zoo vreemd omdat het primitief toch haar gedachte was en zij zij wilde kunst genieten
uit een gemis aan alle eerzucht uit een gevoel dat alles zoo weinig waard was in de wereld zulke kleine menschen op zoo een klein stipje aarde verloren in het eindelooze heelal
en dat hij ze schreef zijn kunst was nog niet éens om het derde het geluk van de woorden want hij voelde de woorden ook ongeschreven
ik ben ten minste dood van dat sjouwen ik ga mijn handen schoon wasschen van al dat stof van menschelijke fictie
de smart was uit de ziel de smart was om de ziel maar de ellende was om het lichaam de smart scheen wel moeilijk te blusschen en toch zoo eerst de ellende genezen zoû zijn zoû niet meer zoo hevig schroeien de smart
aylva werd er om alleen aan de oppervlakte van zijne ijdelheid lichtjes geschramd en dieper ging de wonde niet want al het jonge doen in amsterdam louis couperus metamorfoze hoe ook belofte vol brutaal zonder manieren
over leonore was hij heel tevreden meer nog dan over aminta leonore was minder pastoraal gemaakt en er klonk in een motief van ware liefde een ondertoon van hartstocht
dien middag ging hij tot haar toe en toen hij binnentrad was het hem verbazing dat hij zooveel geleden had
maar misschien is mijn kunst ook zelfs geen mooi geschenk misschien is ze niets dan zelfverblinding wat weet ik ik weet er niets van en ik denk er niet over het is zoo ver van me
hè pietje haal nu de andere boeken meneer praat onzin als altijd o hugo hier zijn mijn andere sprookjes van leander van grimm die zetten
nu voelde hij de gouden revelatie van het leven en dat de smart heel heilig is en dat een liefde zonder smart geen liefde zijn zoû en zelfs geen geluk
transparant en met groote oogen lichts die me torquato tasso zong met haar schelle stemmetje vol coloratuur ik heb haar gezien als een wereldsch tragisch wuft meisje dat me mathilde vertelde
een lichtend cirkeltje waarop miniatuurfiguurtjes bewogen het was eene liefde dien eene dien hij had zien aankomen met open oogen en wijde handen uit de apocalypsen aan den einder
weemoed omdat hij italië moest verlaten en toen begreep hij dat er wèl gevaar was dat anders emilie niet nooit
en hij grinnikte er om en had er pleizier in als gold het artikel het boek van een vijand het was een vreemde schadenfreude in zijne ziel en toen mevrouw
kareltje glimlacht al weêr een beetje nu is het weêr goed als arnold maar nu niet meer zoo ruw is en zoo hard tikt
en een feit voor een ander maar hij was bang voor hare realiteit hij hoopte het niet dat emilie hem zoû liefhebben hij voelde in zich het immense gemis de liefde zoû hèm altijd sprookje blijven
en die koude maakte hem moedeloos want hij kon nog niet weten dat koude veel zijn groote kracht moest zijn louis couperus metamorfoze dikwijls in zijne behoefte aan levensorde was hij dan weêr begonnen aan het eerste nieuwe blad van een nieuw dagboek
het waren dan als perspectieven die opengingen onder de discussies van zijn toehoorders het was dan als rolden er breede banen uit
meestal wist hij een klein voorwendsel te vinden om niet te werken in zijn eigen kamer
een intieme sympathie weefde zich tusschen hen met dat herhaaldelijk samenzijn en zij gaf zich over aan een ongewone levensbekoring die haar week overmeesterde zonderdat zij er iets vermocht tegen
beste jongen sprak hij zacht neen juist niet je moet niets hopen dat zoû verkeerd zijn je moet alles van je af zien te zetten emilie houdt niet van je niet om je vrouw te worden
het was of hij haar zijn ziel naakt gegeven had en of die naakte ziel vr haar stond tot zij ze koesteren zoû in het hermelijn van hare genade
ik hoû niet van portretten in boeken en dan ik ben niet modern maar het behoeven geen portretten te zijn en doe het niet modern doe het zooals jij het doet dan is het goed o neen emilie waarom niet
en wat je kwaliteit is is je zonde je zonde is te zijn niets dan gevoel en zooveel dat het koud is
in het leven en in de kunst moet men iedereen dag weêr opnieuw beginnen dat is nog een charme van het leven maar wanhopig in de kunst
maar ik weet niet wat je bent in zoo een harde stemming waarom ik twijfel aan mijn leed emilie soms nu al niet meer zoo geheel en al
een walm van rook uit de lange schoorsteenen van de fabrieken bezoedelde de lucht van de lente een zee van gedruisch naderde aan
en er op stond zijn eigen naam dat alles was heel vreemd en nauwlijks te gelooven want hij begreep niet goed waarom hij een boek zoû geschreven hebben waarom was dat ook weêr louis couperus metamorfoze o ja emilie had gezegd zijn gevoel van orde
nooit torquato tasso verstikt onder juweelen en te sterke aromaten dat was zoo gekomen zeker om zijne gewoon menschelijkheid die zich ontwikkeld had in de laatste jaren trots het stille verdriet van heimwee
de illuzie was eensklaps sterker dan hemzelven en sterker dan de achterdocht en het wantrouwen was de hoop en toen hij thuis kwam na uren dien avond
hij bracht terug in het kasteel groote verzamelingen en zijn vader stilzwijgend liet hem doen als hij wilde
rome aan zijne voeten wikkelde zich los uit den morgen het was niet meer louis couperus metamorfoze de apocalyps aan den einder het vizioen van een oorlog van heden en toekomst het was niets dan italië
om zijn geduld daar hij als wist dat het éens komen zoû fataal en nu was er zich niet in te vergissen
dan schreef hij verzen zacht droefgeestig of niets en dwaalde alleen heel lang heel ver langs het strand van de zee
het was heel vreemd maar hij herkende zich nauwlijks en moest bij de aandachtige beschouwing ervan wel hard-op zeggen dat alles ben ik hugo
want ik zie niet dat het niet af is het rechterbeen de proportie bevalt me niet het is mogelijk als je het veranderd hebt zal ik het misschien zien voor mij is het nu al volmaakt
allen zochten maar wie had gevonden christus alleen hosanna hosanna de sferen zongen
het waren harde woorden zij ging weenende weg dadelijk begreep hij hoe slecht hij was hij wilde haar achterna hij kon niet