AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
niet meer was te drinken maar hij liet champagne komen hij vond zijn avond ten eenen deele mislukt voor zijne plannen want bang urania te verliezen had hij urania willen dwingen want ziende hare weifeling had hij vast besloten tot het onherstelbare
maar die hem weêrkaatste zoodat hij als dubbel haar gevangen had achter en voor wendde zij zich langzaam om en zag hem in de oogen maar zij sprak ook niet zij zagen elkaâr sprakeloos aan
op een straat van werkelijkheid dwars door rome in den avond hij stak zijn arm door den hare maar steunde haàr ondanks dat gebaar
waar vandaan had zij die liefde voor san stefano die liefde voor zijn armen hoe had dat amerikaansche meisje dat talent verkregen om hare hooge en nieuwe pozitie zoo goed te bekleeden admirabile vond gilio haar en fluisterde het
aangedaan om zijn brief en om zijn royale hulp hij had geen fond hij was haar geen man maar hij was vlug geestig en had een zeer goed hart
mevrouw von rothkirch weet ik nu en else weet ik zoo een rond geestig gezicht met hooge wenkbrauwen en altijd een geestigheid of een pointe
het is alles zoo hol knikte zij het geeft me niets ik heb behoefte aan sympathie wie is er die van mij houdt ik heb geprobeerd van gilio te houden en ik hoû ook wel van hem maar hij hij geeft niets om mij
en zoo weifelde men tusschen éen lire vijf en twintig en éen lire vijftig maar toen men op de vingers telde dat er wel vijf-en-twintig bedienden waren en dat men dus bij de veertig lire kwijt was vond men dat schrikbarend veel
het electrische licht niet op maar overal de kaarsen in schermpjes overal de coupes en glazen vol bloemen en het werd er om als een
zei de jonge van der staal ik heb hem laten praten ik heb hem uitgehoord cornélie viel achterover in haar stoel ik ben moê van de menschen zeide zij met de vreemde oprechtheid
een klein geluk bij voorbeeld een liefde voor haar eigen ik en waarin zij gelukkig zijn gelooft u niet dat er in iedere vrouw sluimert een egoïsme voor haar eigen liefde
en het deed me pleizier dat je er zoo goed uitzag zoo chic en zoo gelukkig en zoo mooi je weet dat ik nu eenmaal een groot zwak heb voor mooie vrouwen je bent veel mooier dan vroeger toen je mijn vrouw was
de kamenier keerde terug ik heb nog altijd geleide noodig om mijn weg te winden lachte cornélie hij bromde wat hoe heeft u geslapen prins hij antwoordde iets
cornélie nam heftig het woord vaarde uit en herhaalde hare frazes tegen het huwelijk in het algemeen en nu in het bizonder tegen dit huwelijk alleen om een titel
als toonde hij haàr zijne kanten zij bewonderde vooral de kanten en frommelde ze met hare fijne vingers zij vroeg hem te verhalen van zijne grootmoeders die die kanten gedragen hadden
en zonder de melancholie van modern artist omdat hij gelukkig was in zijn mijmering nooit had hij trots zijn hôtelbestaan met moeder en zusters hij sliep en hij at bij belloni veel menschen ontmoet
na het hof bal waar de koningin waarlijk het gepailletteerde brokaat had gedragen zocht urania cornélie weêr op en bekende onder een kop thee dat zij dien morgen den prins beloofd had hem in zijn woning te komen bezoeken
dus het recht van den man van den sterkste juist mijn roeping is er tegen te strijden maar voor van daag ben ik mijn roeping ongetrouw
en had hij niet éen uur twee uur slapeloos gewacht tot hij ze had zien keeren sluitende de deur weêr achter zich
edel was het niet maar was het niet moêheid om het plagen van het leven hoe dan ook vaag weg begreep zij het die onverschillige toon dat noncha lante schouderophalen en zij sloegen langs het hôtel hassler om
zijn mooi mangezicht was van een steenroode tint van gezondheid en animale kracht op zijn zwaren ronden kop was het harde haar geheel kort geknipt zijn groote grauwe oogen lachten helder recht brutaal van blik
en zeide de dagen de uren waarop er een gewichtige dienst plaats greep in die en die kerk aan engelsche dames niet op de hoogte gaf hij nu en dan terloops
laat me ik moet de meisjes en de jongelui voor de pavane verzamelen ik heb veel te doen ik zal je helpen zij wenkte een paar meisjes zij liet een paar knechts de jongelui opzoeken
en wat gereisd had door europa voor hij weêr naar zijn hoeve trok in de far west hij was haar lieveling hij troostte haar maar over enkele weken zoû hij gaan en wat hield zij dan over
nu al dat zij zoo aan hem dacht met zulk verlangen voelde zij zich sterker worden zij had nu met brox kunnen spreken gisteren had hij haar overvallen haar
neen ik geloof van niet e ids aargang et zoû me ook niet kunnen schelen als u het vond o wat is het hier mooi ademt u rome in welk rome
tegen het huwelijk de conventie de menschen de wereld tegen al de groote algemeenheden generalizeerend haar eigen gevoel tot eén vloek tegen het leven
mag ik miss hope even alleen spreken de prins zag haar aan hij vermoedde in haar antipathie en meer een vijand maar hij boog met zijn zoetsappigen glimlach en zei dat hij de dames even alleen liet
en de jonge baronesse geen geld herhaalde belloni dus niemand dan de kousenverkoopster vroeg de prins moê
toen cornélie geantwoord had ging prins ercole zitten en gaf zijn kalot aan giuseppe die haar diep buigend aannam
zij vond hem flauw urania niet te willen beschermen zij dacht aan hare brochure aan de vrouwen en zij wilde urania beschermen voor het huwelijk en voor dien prins en zij wandelden door het corso naar het
zoo had barsten laten en beven en trillen om het weemoedige na mooi er van dan werden zijne oogen hem vochtig dan was hem zijn hart te vol dan liep hij weg door den titus boog langs het colosseum
zij schrikten zagen op en verbleekten beiden toen zij den prins van forte braccio zagen binnenkomen hij verontschuldigde zich met een glimlach zei
en hinderde haar wat vroolijkheid en onschuldige hofmakerij nu dan zoû het gedaan zijn hare ideeën waren meer bij de druk proeven van haar artikel die de post haar had gebracht zij stond op rekte zich uit
en hij bekende zich dat hij haar liefhad meer lief met iedere openbaring meer lief met iedere vrouw die hij in haar zag als een facet dat zij weêr liet glanzen
spreekt niet in ernst zeide zij boos waarom is u zoo kwaad op mij omdat u mij agaceert zeide zij geërgerd
zoû hij nooit iets tasten en zeker weten in het wisselen en ontastbare van die vaagheid van haarzelve hij had nooit die enkele woorden zoo tot dien suisse kunnen zeggen hoe had zij dien tact gevonden dien hoog ernstigen toon
dat is de liefde de ware liefde het niet anders kunnen het fatale en om vergeving smeekende van de liefde voor het leed dat hij aandoet
ik woû dat als wij trouwden hij meêging naar amerika hun kasteel in de abruzzen is eenzaam en vervallen zijn vader is heel trotsch ongenaakbaar en stilzwijgend ik heb dat gehoord van verschillende kanten
hersteld maakte zij hare excuses en vergezelde mrs uxeley naar een afternoon-tea den volgenden dag toen zij met mrs uxeley en een paar kennissen zat op de
in de contradicties van haar karakter in het vage en ongrijpbare ervan in al de halftinten die aan zijn oog toch gewend aan halftint ontsnapten
ik ga iederen dag naar monte carlo en ben verdmd gelukkig geweest gisteren drieduizend francs gewonnen ga je eens met me meê
het mes viel uit zijn vingers duco greep het en stond op sta op zeide hij wij kunnen wanneer u wil dit gevecht op minder primitieve manier morgen vervolgen niet meer met een mes maar met degen of pistool
cornélie lieveling ik heb heusch geen tijd meer omhels me vergeef me en vergeet mij niet
in het groote zachte geluk had zij alles vergeten kunnen had zij het verleden niet in zich gevoeld maar nu voelde zij dat het verleden altijd blijft en onherroepelijk is
wolkte ze uit het verleden hoog eerst als een damp een tooverwaas waaruit weldra de figuren duidelijk traden tegen den marmeren achtergrond van oud rome aan
en zij was niet onartistiek zij had geen energie en zij miste toch geen energie zij was niet zeer ontwikkeld en toch schreef zij na impulsie en uit intuïtie een brochure over een der modernste kwesties's
nauwlijks begreep die terughoudendheid waarom zoo tegenover hem de vreemde vrouw met hare nieuwe ideeën van den duivel die zich niet stoorde aan de wereld die niets van huwelijk weten wilde die met een schilder leefde als zijn
zij zag hem lachen zijn snorlach en zijn oogen lachten goudvlammend haar toe en hij ging zij hoorde zijn stap de trap afloopen toen klinken op het marmer van de hall e ids aargang met de kracht van zijn stevigen tred
word nu niet kwaadaardig het is allemaal gekheid laten we ons nu amuzeeren daar heb je het oude wijf ze kijkt naar je uit
hij duwde met haar door de foule en zij gingen langs urania en de breuil urania zei een paar woorden die cornélie niet verstond in de buffetzaal ook was het stampvol gonzend van hooge lachende stemmen
of ontplooiende haren waaier zij nam van niemand notitie soms kwamen dan een paar heeren naar haar toe en zij sprak met ze of danste even onverschillig als verleende zij een gunst
als een meisje dat door haar moeder vermaand werd van avond niet te veel te dansen zij vond die maniertjes heerlijk en cornélie onverschillig gaf haar wat zij verlangde
te kunnen redeneeren en te schrijven over een quèstion brùlante zij gaf een flinken nadruk op de eerste lettergrepen der fransche woorden bekende dat zij wel gaarne kiesrecht zoû willen hebben
hij artist en droomer zag dikwijls als helderziend de emotie schemeren door het voordoen der menschen zag de ziel als een licht door albast heen en hij zag haar eensklaps verloren zoekende dwalende
immens symbool van geestelijke heerschersmacht over het eerbiedig neêrgeknielde dakenstadje en het ontzag dat cornélie vervuld had in den hof tusschen de arcades beelden en fonteinen vervulde haar
genoot van te zijn in een pension gehouden door een vervallen italiaansche markiezin en zoodra zij den grijzen leeuwenkop van de marchesa belloni in het oog kreeg verliet zij de anderen
zij deed dit en samen gebruikten zij een kop koffie in de vroolijkheid van het verlichte café kijkende naar de avonddrukte op straat
met de zwarte monumentale schouw er boven in zwart marmer het familiewapen het kaarsenlicht van twee groote zilveren luchters op tafel gaf alleen wat schijn over het damast en kristal
cornélie had moeite te begrijpen dat de jonge prinses di forte braccio hertogin di san stefano miss urania hope was uit chicago
of op de vele dicht bij elkaâr bevestigde schetsen allen rondom hem heen allen met de bekoring van hunne lijnen en kleuren allen met het stille gebaar van hun beweging en emotie
en om hen heen stonden de zwarte brokkelingen op wezen de enkele zuilen omhoog en stroomde de blanke mane stroom neêr als een spookzee uit de lucht zij ontmoetten niemand
scheen zij ook weêr dat zelfde te zien zij werd spierwit maar hield zich goed en lachte en praatte vroolijk het waren de dagen der toebereidselen de datum van het feest naderde
zij was zijn vrouw geweest en zij behield hem in haar bloed nù voelde zij het met iederen ademtocht zij was verontwaardigd omdat hij fluisteren durfde van vroeger
neen als je er ook zoo verbazend chic uitziet dat betaal ik niet k zeg het zoo maar ik waag me aan geen kritiek
men wachtte een oogenblik toen een dubbele deur werd geopend en als een schim trad binnen een groote oude grijze man die zijn arm gestoken had door den arm van den geestelijke naast hem
laat dat genoeg zijn had de oude nooit mijn naam gehoord of was ze hem vergeten zeker vergeten scherp haar nu maar niet haar oude geheugen laat het zoo het is beter dat je niets zegt
ik zie geen kleur meer geen vorm ik herken geen menschen meer ze dwarrelen zoo om mij heen soms heb ik behoefte uren alleen te zitten in mijn vogelkooi boven om te bekomen
natuurlijk heel goed en gangbaar in den cirkel waarin mama en de zusjes leefden maar waarin hij zich niet verdiepte waaraan hij zich niet stoorde tenzij cornélie vond dat mama gelijk had
ja zorg dat de meisjes zich gaan verkleeden de kapper heeft toch nog wel de pruiken gebracht voor de jongelui ja verzamel de jongelui dan en laten ze zich haasten ze moeten niet later dan over een half uur beginnen
ja zie hier gaan we langs het forum als ik het zie denk ik aan miss hope en haar oranje voering hij zeide niets boos en hier is de palatijn
en omdàt ik je ontmoeten woû je begrijpt toch wel dat je terugzien me nerveus maakt wat heb je er aan wij zijn dood voor elkaâr wat heb je er aan mij zoo te plagen
zij zoû het immers krijgen en zij wilde het hem geven hij vroeg lachende wat het zoû zijn zij riep een rijtuigje aan en fluisterde den koetsier een adres in hij verstond niet wat zij zeide
de omhelzing van hunne armen viel plotseling zij stonden in éene beweging op zij zagen hem aankomen hem klaarblijkelijk niet dadelijk herkennende
urania smeekte zij in een uiterste trilling van zenuwachtigheid help mij wat moet ik doen ik heb hem onverwacht ontmoet
zij mooie vrouw was zijn vrouw geweest recht had hij op haar gevoeld trots de wet wat was de wet maakte de wet haar vrouw of had hij haar vrouw gemaakt
alle gasten spraken er over aller oogen zagen die kant uit allen bespiedden de manoeuvre en vermaakten zich met dien roman alleen cornélie lachtte er niet om zij had urania willen waarschuwen voor de
zij richtte nu en dan het woord tot hem maar zij vermocht hem niet op te wekken trouwens het gesprek sleepte stijf en minzaam voort steeds geleid door prins
je bent te verliefd op me geweest en ik op jou dan dat alles dood zoû zijn ik herinner me nog alles en jij moet je ook nog alles herinneren
ik vind hem amuzant maar als het je hindert offer ik gaarne mijn amuzement aan je op zooveel tel ik het niet je houdt van mr van der staal heel veel ga je met hem trouwen
zij bekwam van hare vermoeidheid zij werd onverschillig om rome maar zij dacht niet aan eerder weggaan of zij hier was of ergens anders het was het zelfde zij moest ergens zijn
beleefd of er geen nerveuse woordenwisseling van klein gekibbel tusschen hen geweest was en zelfs omdat mama en de zusjes dien middag visites moesten maken vroeg hij haar dood-eenvoudig of zij samen naar den palatijn zouden gaan
dat zij niet begreep miss hope was zoo naïef zoo kinderlijk dol dat cornélie niet inzag hoe de oude hope de rijke tricot fabrikant daar ginds in chicago dit kind maar alleen liet reizen met haar al te ruim
en cornélie vaarde schamper uit haalde hare schouders op vroeg terwille van wie en wat zij zich zouden laten weêrhouden in hun vriendschappelijken omgang zij bestelden samen een halve fiasco en zij aten lang en gezellig
ik wil je alleen laten bekennen dat het waar is wat ik zeg en dat je mijn vrouw nog bent die wet beteekent niets er is een andere wet die ons beheerscht
later langzamerhand voorwerpen van kunst en geldswaarde en hij had er alles voor over het was zijn eenige ondeugd hij verdeed er al zijn zakgeld aan
en zoo was zij koel van cornélie gescheiden maar zij miste toch hare vriendin zij was de prinses di forte braccio en verleden op haar verjaardag had prins ercole haar gezonden een groote smaragd
en hare voeten waren als verlamd zij was als vastgenageld zij was als gehypnotizeerd zij kon zich niet bewegen
en toonde haar in een schetsboek een vluggen krabbel die zij van de twee esthetische dames gemaakt had toen giuseppe eene jonge dame leidde aan het einde van de tafel waar cornélie en rudyard over elkander zaten
en samensmeltend in schemering van hoeken en schaduw van antiek kabinet en daar tusschen leefde zijn porcelein en brons en oud zilver en straalde uit dof het getaande
van een kerkelijk gewaad en stonden bruin gezellig gereid de oude leêren banden van boeken waaruit geopend in zijne handen ook opstegen en wolkten op de vele figuren
en nu wil ik het je zeggen in je armen aan je borst ik ben zoo gelukkig ih hoû zoo van jou ik voel mijn ziel al mijn mooiste voor jou je lacht maar je gelooft me niet toch geloof je me
dat heb je vroeger genoeg naar mijn hoofd gegooid maar als het niet kiesch is amuzant is het wel ben jij je gevoel voor humor kwijt er is een verduiveld leuke humor in onze ontmoeting hier
vindt alles goed in rome en u geeft u zonder voorbehoud over aan een verkeerden indruk waarom verkeerd
een telkens omslingerend snoer van fabuleuze parelen hing tot over haar buik in de hand de handschoenen nog niet aan had zij een wandelstok met gouden knop
maar vooral haatten de gasten hunne marchesa om het groote aantal harer bedienden nu om en bij kerstmis bedenkende dat zij aan ieder een fooitje geven moesten
naar zijn moeder en zusters en zij gingen samen uit zij liepen samen om en hij vertelde haar om haar af te leiden van eigen gedachten vertelde haar anecdoten van meesters uit de
en waarom had zij lief alleen hèm dien schilder o hij haatte hem met al de gloeiende haat van zijn ijverzucht hij haatte haar om hare uitsluitendheid om hare minachting om al hun scherts en flirt
di rosavilla de hofdame van de koningin is lief maar die zouden we officieel niet zien ik zoû nergens naar toe kunnen gaan het lijkt me wel wat vervelend
verzoen je met gilio en blijf nog onmogelijk mijn lieve meid gilio heeft mij beleedigd gilio heeft tegen duco zijn mes getrokken en ik vergeef hem die dubbele beleediging nooit het is dus onmogelijk langer te blijven
andere in en uitloopende gasten zoodat men zich niet verroeren kon en op elkaâr gepakt stond en zat op de gedrapeerde bedden van moeder en dochter
en cornélie dacht het is niet alleen voor schim en schaduw dat zij hier is gekomen de rijke amerikaansche die adel zoo lief vond so
aan het diner boudeert u me op een
was de groote lijn misschien verbroken gewonnen was een allerliefste gezelligheid overal konden zich groepjes vormen achter een paravent
terwijl een rijke tea met koekjes boterhammetjes bonbons was klaargezet cornélie had geschreven dat zij iss ope e ids aargang over een belangrijk onderwerp alleen wilde spreken en vroeg ook dadelijk of zij alleen zouden zijn
waren de gangen en trappen gedecoreerd met alleen bosschages van roode en witte en roze camelia's in de vertrekken was de bloemdecoratie aangebracht in honderden vazen en bekers en schalen die overal neêrgezet waren
ik verlang zeer met u kennis te maken ik ben dikwijls in holland geweest en ik lees een beetje hollandsch ik heb uwe brochure gelezen over den maatschappelijken toestand van de gescheiden vrouw en ik vond heel veel interessants in wat u schreef
de dadelijk uitbarstende disharmonie hunner karakters zij thuis verwend fijn delicaat fijngevoelig maar egoist fijngevoelig maar prikkelbaar voor haar eigen verwende ik je
het pension was vol de marchesa sliep in de badkamer en had hare eigen kamer afgestaan een gegons van stemmen ruischte aan tafel de kellners draafden
en hare tegenstrijdigheden vormden haar evenwicht zoodat zij niet overhelde naar den afgrond dat alles ging als wolkjes vaag door haar heen
zij had gesproken over den haag over hare scheiding en nu sprak zij over italië over zichzelve ik zie niets meer bekende zij ik ben duizelig van rome
hij had zooveel kalmte weldadig als balsem in de rust van zijn ziel die zich liet gaan aan den goudenen draad van zijn droomen als was die draad zijn
het kind dat staaltjes verzamelde van de baljaponnen der koningin album dat zij nu als zwarte prinses verborg het meisje dat met haar licht laken tailorpak trippelde door het forum
toen zij verder liep op weg naar de osteria om te ontbijten hoorde zij iemand haar inhalen het was de prins ik zag u al van het begin van de via aurora urania ging juist naar huis prins zeide zij dadelijk
die hem goed stond die op haar verliefd was zooals hij op een ander meisje ook had kunnen worden omdat zij een aardig snoetje had toen de openbaring al dier allereerste dagen
haar onmisbaar om op te staan en alleen als zij opstond had zij haar ouderdom als zij zich gymnastisch werkte omhoog met die pijn op haar gezicht dien rhumatiekscheut die
en voor hem opdoomde in het weeke lelieachtige van hare geziene werkelijkheid te midden der prerafaëlitische stijfte van lijnen en byzantijnsche goudkleuren der engelen en der madonna's op doek en
zij hoorde niet wat hij zeide maar zijn stem was e ids aargang lief aan haar ooren hij had zoo iets zachts in zijn onverschilligheid voor het moderne dat haar interesseerde
hij was te zwak om woest te dwingen en hij had nooit behoeven te dwingen hij was gewoon dat men hem toegaf en van haar die hollandsche moest hij hooren over zijn temperament dat niet beantwoordde aan het hare
hare gebaren waren stiller haar stem was zachter haar mond scheen kleiner en spleet niet telkens open om witte tanden te toonen haar toilet was doodeenvoudig een blauwe rok en witte blouse
lam getrapt half verpletterd tusschen de immense koepelingen van rome die zij buiten ried en hare hand dwaalde ijdel over hare lectuur die zij zoo nauwgezet van geweten bij zich op een tafeltje gestapeld had
cornélie schertste zenuwachtig koortsachtig vroolijk met den hertog en met de breuil en de journalisten wil ik u liever dadelijk naar mrs uxeley brengen fluisterde gilio haar in
maar haar trof in deze duitsche vrouw uit militaire adelkringen een koud cynischen blik op het leven niet bepaald eigen aan hare berlijnsche omgeving ik weet het niet antwoordde de baronin
als ik je in holland ook ergens ontmoet had had ik alleen mijn hoed afgenomen maar je verder niet aangesproken maar hier zijn we in een vreemd land
daarbij het pension was goed hare tafelgenooten gezellig vroolijk zij las niet meer hare's walks through rome en niet meer de metamorfozen van
daarop sprak zij over de bekeering van miss taylor door rudyard bewerkt rudyard die niet met haar urania scheen te kunnen klaar komen geen vat krijgende op haar argelooze maar luchtige vlindernatuur
was er doelloos vreemd en zij had het weten te dwingen een andere richting uit trots allen weêrstand van familie en kennissen
den volgenden avond wachtte hij weêr bij de rotonde maar zij kwamen niet maar na enkele avonden terwijl hij zat te wachten zich verbijtend van ergernis zag hij ze komen
en later zonder voorbehoud het beetje dat hij soms een enkelen keer voltooide hij iets en verkocht het
maar cornélie antwoordde vrij hoog en nonchalant beweerde dat zij na zich steeds aan conventie gestoord te hebben en toch diep ongelukkig te zijn geworden zich voortaan niet meer aan conventie stoorde
en tegen een hooge prijs wist die kamenier haar nu de stalen te bezorgen een kostbaar lapje opgeraapt als de koningin paste soms zelfs afgeknipt van een breeden naad
zijn moeder was zoo gewoon zijn zusjes lief maar banaal en hij zoo vreemd zoo eenvoudig zoo zonder voordoen zich zoo gevende als hij was en daarom zoo vreemd
maar zij las ariadne over van ouida zij vond het boek niet zoo mooi meer als zij het drie jaar geleden gevonden had in den haag en las nu niets meer maar zij amuzeerde zich met de dames von rothkirch
neen belachelijk is de toestand niet en komisch is het ook niet het is heel ernstig geworden de zuivere waarheid is altijd ernstig het is wel vreemd ik had het nooit gedacht het is mij ook een openbaring
je weet van vroeger zeide hij dat je met dien hoogen toon en die airs en die deftigheid niets van me verkrijgt en me integendeel prikkelt juist te doen wat jij niet hebben wilt
die men s midddags bij troepen de incio ontmoette starende naar st pieter in extase om st pieter machtig symbool van hunne machtige godsdienst hij vertelde wat het onderscheid was tusschen een kerk en een baziliek
wegspoelen verlaten en eenzaam zoo hoog boven rome boven de daken boven de flauwe lichtjes
de visites iederen dag die visites afternoon teas een enkelen keer een diner s avonds meestal een bal een soirée een comedie
de witte voile opgelicht en een waas kreukende van boven haar figuur rank en gracieus in het eenvoudige manteltje losgeknoopt en in hare blouse een ruikertje viooltjes gestoken
zwak niet met een verstandige opvoeding ja ik geloof wel dat het dat is de opvoeding van het kind van het meisje ik geloof het wel dat ik nooit ben opgevoed en dit zal wel mijn zwakte zijn
de eerste dagen in rome vermoeiden cornélie zeer zij deed te veel als een ieder die pas in rome is
soms bekende hij onwillig een beetje maar eigenlijk is alles al geschilderd en eigenlijk kan ik niet zeggen dat ik schilder schrijft u ook misschien
heusch ik heb verdriet ik lijd arme prins u gelooft mij maar niet u neemt me nooit in ernst aan ik moet maar uw clown uw paljas zijn en ik heb u lief en mag niets hopen
ook de oude dame zelve bleef dan in bed hoewel zij niet sliep en cornélie miste alle kracht om op te staan zij bleef liggen zwaar van moêheid
hij meende er meê dat hij morgen zoo niet dèze overwinning wel een andere behalen zoû en zijn oogen nog nat sliep hij in als een kind
vergeef mij mijn bloed is hevig ik heb u totnogtoe gekend als een heer ik ben ook nog een italiaan ik vergeef u niet k heb u wel eens bewezen dat ik een goed vriend kon zijn
cornélie liep hier zocht daar had eindelijk de meisjes verzameld de dansmeester kwam haar iets vragen een hofmeester kwam haar iets vragen en brox week niet van haar zijde
een nervoziteit in zijn leven anders zoo rustig klein tevreden en kalm maar bekoring vooral onmisbare bekoring van iederen dag
maar de gasten reeds hier en en daar zaten deed hij aan de zijde van zijne tante de marchesa een soort van intocht aller blikken eerbiedig zich richtend naar zijne hertogelijke en prinselijke verschijning
een beetje bleek de oogen groot en grauw en glansend onder opvallend lange wimpers haar donkerblonde haren in een losse verwarde wrong haar gebroken lelie lijn heel bevallig in de frommelplooien van haar ouden peignoir
maar hij was alleen niet modern voor de politiek van italië had hij geen oog niet voor den strijd tusschen quirinaal en vaticaan niet voor het anarchisme dat er den kop opstak in milaan niet voor de woelingen in sicilië
geloof me vast ging mevrouw voort dat in een pension zooals dit een pension van beteekenis van naam heel veel intrigue omgaat
zij had na het lunch een victoria genomen en een toer gemaakt door rome als een eerste kennismaking met de stad e ids aargang waarnaar zij zoo verlangd had
naast wie de marchesa haar eerst had willen aan tafel plaatsen mevrouw van der staal en hare twee dochters zij bleven ook den geheelen winter in rome zij hadden er kennissen en gingen er uit
haar levenslijn gekruist had en zij samen éen weg schenen te gaan hij wist eigenlijk niet waarom liefde kon hij niet noemen het gevoel e ids aargang dat hem tot haar
probeer niet tegen te spreken dat je je toen een oogenblik tegen me aan hebt gedrukt je bent mijn vrouw ik heb dat toen gevoeld en ik voel het nu en jij voelt het ook al wil je het ontkennen maar dat helpt je niets
den volgenden morgen leidde urania's kamenier cornélie door een warreling van galerijen naar buiten waar men ontbijten zoû toen zij op de trap gilio ontmoette
het diner was afgeloopen druk pratende nog ging zij met de van der staals mevrouw en de meisjes en duco naar den salon zette zich in een hoek vervolgde haar gesprek vaarde uit tot mevrouw die haar tegensprak
en voor urania was die kleinachting moeilijker door te maken dan voor haarzelve want zij nam haar rol van gezelschapsdame aan zij hield mrs uxeley steeds in het oog voegde zich in den loop van den avond telkens een oogenblik bij haar
de prins trok de wenkbrauwen op cornélie had coquet gesproken met haar vinger gedreigd geglimlacht en de prins zag haar aan en zag eensklaps dat zij mooi was
zij wilde niet zij wilde hem in haar bloed niet voelen mocht zij hem een volgenden keer ontmoeten dan zoû zij hem kalmer te woord staan heel kort en hem bevelen haar te verlaten hem de deur wijzen hem de deur uit laten gooien
die duitsche dame ja is zij van adel ik vermoed van wel is er veel adel in dit pension vroeg miss hope gretig cornélie lachte ik weet het niet ik ben hier pas sedert van morgen
begrijpt glimlachte cornélie ik had u niet durven storen als het niet voor een zaak van gewicht was een zaak tusschen vrouwen maar toch van gewicht schertste zij en de prins zeide iets terug zoetsappig galant
als zij zijn duco's vrouw werd zij zag hem aan en begreep niet zij zag hem koortsachtig aan als maakte hij haar plotseling wakker terwijl zij zalig sliep een oogenblik in de blauwe kalmte van het mystieke meer
zoekende zij wist zelve niet wat dwalende zij wist zelve niet door welk labyrinth ver van haar lijn haar levenslijn en richting van haar zielebeweging die zij nog nimmer had gevonden
den slotweg af de zon werd warmer en het oude stadje blankte op roomwit en witgrijs van huizen als steenen spiegels waarin de zon kaatste de pleintjes als putten waarin de zon gloed goot voor het werk van de
hare onmogelijke manieren en kleedij van minder dan geen smaak en daarbij nog groote aanstellerigheid types van reizende engelsche dames zooals men ze nergens anders ontmoet dan in italië
hoe innig hij over haar dacht hoe diep meêlij hij voor haar voelde zij dacht dat zij hem verveeld had en eensklaps om zich heen zag zij de duisterende naakte kamer
en toen urania zich staaroogend herinnerde de waarschuwing van cornélie sprak cornélie daarover heen en zei dat zij urania meer moed moest hebben
ik heb je zoen hooren klinken duivelin duivelin demon niemand heeft me zoo beleedigd als jij van niemand heb ik mij al zooveel laten welgevallen
waarom was het alles noodig geweest zij had maar éene gedachte te vluchten zij zag niet de geleidelijkheid der lijnen en het noodlot van die wegen en zij wilde niet voelen den drang der spokende handen
geen bloem geen boeken geen thee en geen kussens en toen zij na een kwartier heengingen voorgevende boodschappen te moeten doen
om de predicaties luisterde het volk en tallooze toeristen een prettige geest heerschte in de kerk waar de jonge schelle kinderstemmetjes hoog op oreerden
en de lelietak in de handen maar de koopman vroeg er tweehonderd lire voor en hij wilde maar vijftig geven en toch de koopman had den naam van memmi niet genoemd hij vermoedde niet dat de engel van memmi was
mijn vader fabriceert tricot maar hij is er meê rijk geworden veel familie juweelen hebben ze niet ik heb mijn informaties genomen zijn nicht de contessa
hij was ruw maar hij was niet kwaad hij vloekte wel eens tegen haar maar misschien had hij het niet zoo kwaad gemeend hij walste heerlijk hij draaide je zoo stevig meê
maar ontzenuwd scheen en groote bekoring gaf en veel deed denken en veel beloofde misschien te veel om te houden
maar waarom is u dan in rome gekomen vroeg hij geërgerd zij zag hem aan en had wel in snikken kunnen uitbarsten ik weet het niet zeide zij deêmoedig ik
neen men had niet geweten dat er zooveel personeel was dat was toch ook niet noodig als de marchesa voor al die oude vrouwen en kleine jongetjes nu eens een paar flinke jonge meiden en
heelemaal zeide zij koel hij zag haar aan met zijn glimlach hij antwoordde niets maar zij voelde dat hij beter wist zij was bang hem verder te overtuigen
mag ik je een landgenoot voorstellen baron brox de prinses di forte braccio urania kende zijn naam zij wist wie hij was
de veel eischende schim de millioenen eischende schim de nieuwe levensvatbaarheid eischende schim spectrale
zeide gaëtano en wees op zijn paard zij reden weg ik ben altijd bang voor die koetsiers zei cornélie u kent ze niet antwoordde hij glimlachend ik hoû van ze ik hoû van het volk het is een aardig volk
met het gewuif van nieuwe banieren en wimpels wemelde toen voor haar blik in de lange lichtspiralen die blauw trillerden voor hare oogen tusschen het meer en den hemel
was tevreden met haar cornélie kon zoo lief tegen haar fluisteren mevrouwtje u heeft gisteren zoo een pijn gehad zoû u van avond niet wat vroeger naar huis gaan en dan minaudeerde mrs
half in schaduw en half in licht en hoewel zij niet bang was was zij onder den indruk van het ontzaglijk gespook des verledens en schoof bij hem nader en klemde zijn arm en voelde zich klein heel klein
en zij zeide het mrs uxeley zonder zich te storen aan haar boosheid haar drift en haar scheldwoorden zij bekende het dat zij ondankbaar scheen
in een brochure over de vrouwenbeweging en in eens zonder veel te hebben nagedacht schreef zij in impulsie na impulsie intuïtie na intuïtie hare zinnen stroef koel en klaar schreef zij in een
als hij sprak had zij naar zijn mond moeten kijken enfin het was nu voorbij het haagsche leven was toch misschien te eentonig geweest voor hare natuur
ik vraag u vergiffenis ik maak u mijn excuses ik zal niet grof meer zijn en niet klein u u is niet klein u is de bizonderste vrouw die ik ken ik aanbid u
de wuiving van een schoudermanteltje een lange lichtglans op een degen
mijn neef duca di san stefano principe di forte braccio de algemeen bekende italiaansche naam klonk van hare lippen
op een morgen ging zij echter wat wandelen in de villa borghese toen zij den jongen van der staal tegen kwam op zijn wiel u fietst niet vroeg hij afspringende neen waarom niet
en vr haar couvert haar fiasco genzano zij bedankte lachende en sprak met mr
doe ook zoo of doe het niet het is misschien edeler als je het niet doet ik ik ben erg egoïst geworden door ons reizen wat kan het mij schelen
moet nu eens niet aan ons hôtel denken niet aan belloni en al onze medegasten en niet aan uzelve
tact had zij ingeboren maar moedig moest zij zijn het leven onder oogen zien zij stonden op en voor het open venster elkaâr omvattend in de armen zagen zij uit
aan het diner vertelde prins ercole de anecdote en allen lachten maar gilio vond de grap eenvoudig onbetaalbaar terwijl de archivaris
niet begrijpende hoe cornélie had gehandeld hij zag haar rustig zitten glimlachend en hem dadelijk verklarend dat de prins haar zijn miniaturen zoû toonen duco zei ronduit dat hij niet om miniaturen gaf
als een fort als een stad breidde zich het slot uit achter zijn getinde muren met poort bij poort zij reden binnen over een hof onder een gewelf een tweede hof binnen door een tweede gewelf een derde hof in
de prins kwam nadat de prezentjes van den boom waren afgehaakt en uitgedeeld en in de zaal waar het bal nog niet begonnen was
en zij vond zijn laatste woord een esthetische banaliteit maar hij had het ook bedoeld dat zij het zoo vinden zoû
zij wandelden stilzwijgend door hij boos aan hare zijde zij spraken niet hij vond het eenvoudig dol wat zij wilde
tulle met loovers miss hope vertelde hoe zij er aan kwam een van de kameniers van de koningin kende zij doordat deze vroeger gediend had bij eene amerikaansche
omdat zij beiden alleen wisten wat kunst in rome was zij lazen onder het eten dat zij onsmakelijk bijna met de vingers deden in esthetische werken de wenkbrauwen
goed dan ik ben moê van al die vergeefsche winters maar niet minder dan tien millioen vijf neen tien
in zijn ziel was nooit liefde geweest en hij had liefde altijd beschouwd als verbeelding en poëzie in zijn leven was nooit meer geweest dan de natuurlijke drang zijner viriliteit en het gewone amouretje met een model
voor wie haar sympathiek waren was dat iets van talent iets van ziel iets bizonders dat bijna genie
was vol levendigheid over haar albergo die zij straks met cornélie zoû bezoeken ilio vond zijne beminnelijkheid terug en bob at goed en toen bob daarna ging fietsen ging gilio zelfs met de dames meê naar de stad zij reden stapvoets in een landauer
tusschen zich en dien spiegel tot zij hem dubbel gezien had en niet meer wist en verloren was geweest dat zoû nu nooit meer zijn dat was alleen de verrassing geweest
voor het ontbijt men ontbeet hier zonder den ouden prins ercole ook de marchesa ontbeet op haar kamer het was acht uur een morgenfrischheid ademde nog op uit het meer een waas van blauw fluweel donsde over de heuvelen waartusschen als in
men had dien winter den neef van de marchesa nog niet in het hôtel gezien maar een ieder wist dat de jonge hertog van san stefano prins van forte braccio een neef was van de
hoû je dan een beetje in en verdom niet zoo veel ik ben daar niet meer gewend aan ik zal mijn best doen blijf dan zitten zij viel neêr en school achter haar waaier
om niet te behoeven af te rekenen betaalde duco den eenen keer en cornélie den anderen meestal hadden zij veel te praten hij leerde haar rome
verbaasd maar vroolijk zetten zij zich in een anderen hoek de meisjes met een onuitbluschbaar gegichel de twee esthetische dames met de evening dress en de
daar hadt je nooit aan gedacht me hier eens te zien zei hij eindelijk zij had nu in meer dan een jaar zijn stem niet gehoord maar zij voelde zijn stem in zich
cornélie zag haar aan en vond haar vulgair in die woede sprekende haar amerikaansch engelsch alsof zij kauwde op hazelnooten en koel antwoordde zij eindelijk
hij schrikte van urania's idee nieuwe gordijnen en de oude prins was verrukt omdat de restauratie van san stefano op die manier duizenden minder zoû kosten en artistieker zoû zijn
in hij was niet blind voor hare kwaliteiten hij vond urania prachtig uitstekend ze verbaasde hem altijd geen italiaansche vrouw van zijn kringen zoû zoo geweest zijn en ze hielden van haar de bedienden van het kasteel
en cornélie had hier niet naar verlangd maar nu het van zelve kwam nam zij het aan het was niet in haar bloed het te weigeren en daarbij
hij was bleek hij had donkere koele bijna verwijtende oogen en zijn lang en mager figuur had in zijn niet verzorgd fietspak iets onverschilligs of zijn armen en zijn beenen hem niet schelen konden
en als ik de kracht had mij te wijden aan een doel zoû het vooral zijn brood voor de toekomst wat klinkt dat afschuwelijk sprak hij onbeleefd oprecht waarom is u toch niet naar londen gegaan
dof op als uit een keel die stikte
want zij had de beide kamertjes al voordeeliger weêr verhuurd en cornélie in hare kalmere stemming vond het eene gezelligheid zich s avonds te kleeden
de idee van de eeuwige armoede treft mij niet zij zag hem aan bijna met minachting u is niet van uw tijd zeide zij koel
onmogelijk zoû hij zijn in den haag onder haar kennissen zij glimlachte als zij dacht aan wat hij gezegd had en hoè hij dat gezegd had en hoe hij rustig kon zwijgen
die puilden zij was een der toongeefsters aan het quirinaal en in de witte wereld en haar galante reputatie was algemeen bekend
te vluchten om te keeren op den duisteren weg terug naar het punt van scheiding terug naar duco en met hem samen vlechten wringen de twee verlorene richtingen tot weêr éen zuivere beweging tot weer éen lijn van geluk
charters en schenkingen hij toonde hem zijn munten en medailles het was alles verrommeld verwaarloosd eerst uit geldgebrek en toen uit onverschilligheid
zij praatten over de beelden in het vaticaan die zij een paar dagen te voren gezien hadden toen zij als vlak aan hun ooren een stem hoorden praten die zij herkenden als het te vergeefs zich in gefluister verzachtende commando orgaan van de
met om zich heen een waas van poëzie een tragiek van verleden in een vrije vrouw die verwoed schreef aan een brochure met bittere verwenschingen tegen de maatschappij
nadat je verleden met me gesproken hebt en gedanst het heeft geen reden en geen logica ij e ids aargang bent driftig geworden maar laten we nu eens geen van beiden meer driftig zijn ik woû je spreken
soms miste zij hem zoû zij hem niet hebben kunnen leiden met een beetje tact en geduld hij was toch heel aardig geweest in den tijd van hun engagement
aan onze meisjes moet al heel jong van den strijd des levens verteld worden u heeft gelijk wij mijn vriendinnen mijn zusters en ik werden zoo gauw mogelijk op de huwelijksveiligheid gewezen
in dat licht dat me zoo laat spreken het is zoo mooi dat ik bijna niet gelooven kan dat het gewoon leven gewone realiteit is herinner je te sorrento op het terras van het hôtel toen we over de zee uitkeken over die
neem mijn arm zanik niet langer dan breng ik je waar je zijn moet waar vinden we mrs uxeley stel me voor als een kennis uit holland rudolf
waar is van der staal in florence waarom is hij niet hier ik heb geen lust je meer te antwoorden je bent indiscreet
duco was het eerst bij zijn vertrek ik zal u verder bijlichten sprak de prins nederig hij vergezelde nog met een tweede lucifer cornélie tot haar deur daar viel hij op zijn knieën
wie is hij vroeg zij aan de baronin terwijl zij met deze voorging de via sistina door de baronesse volgde met rudyard zij vond de baronin een charmante vrouw
zij minachten mij en ik ben eenvoudig onwaardig ze te dragen en voor mij doen ze alsof er niets meer is en het ergste is dat al hun kennissen geheel hun côterie weet
wat kan je me te zeggen hebben ga meê het was om zijne stem niet om zijn woorden maar niet langer dan drie minuten
hij vond haar eenvoudig aanbiddelijk in het halflicht der osteria aan het kleine tafeltje etende hare gnocchi vor zich de halve fiasco waarin de gele landwijn bleekte kreeg hare gewone loomte eene nieuwe levendigheid die hem verbaasde
toen hun engagement hij schreef haar de wet voor en zij stond op driftig met hevige scène's niet beheerscht willende worden gekrenkt in hare verwendheid van gevierd en bedorven jong meisje
hope tricotfabrikant in chicago zij had gezien dat zij niet de eenige was die al was zij een prinses hertogin geduld werd en geduld alleen om hare millioenen
hij kuste haar en zij kende die wijze van troosten zij kende dat zachte streelen zij viel in eens mat tegen hem aan en bleef liggen en sloot de oogen
straalde de houten wonderpop van goud en juweelen en de dichte menigte verdrong zich er voor alle gasten van belloni kochten op de piazza di spagna
nu zag hij haar gaan een verkeerden weg een pad door anderen haar met vingers aangewezen en niet ingeslagen uit eigen aandrang van ziel
zee met napels zoo wit ver af toen heb ik zoo gevoeld maar toen dorst ik zoo niet spreken het was s morgens er waren menschen om ons heen die wij wel niet zagen maar die ons zagen en die ik om mij heen vermoedde maar nu zijn wij
tegelijk met een melancholie van zwart zwijgen en zwarten hoogmoed hier klonken de woorden gedempt dit was nog geheel gebleven als het altijd geweest was
weet je niet wie mijn man mijn man van wien ik gescheiden ben ik had hem al een paar keer gezien e ids aargang de straat en op de
in den blauwigen maannacht troffen zijne woorden haar de stad scheen mystiek aan te golven aan hare voeten ij e ids aargang ij zag hem aan hij stond voor haar in zijn zwarte jas zonder veel linnen altijd een dikke beleefde heer
een zijpaneel van een tryptiek gedecideerd van lippo memmi dat hij ontdekt had in een winkeltje aan den tiber de engel van de annonciatie bijna zoo mooi als die van de uffizie neêrgeknield in den waai nog van het laatste zijner vlucht
vergeleken bij al die beroemde geslachten die te zamen italië's oude glorie maakten en zich als de massimo's lieten afstammen van de romeinen
zij voelden elkaâr toch naderen voelden hunne zielen van verre toch naderen terwijl hunne lichamen zich naast elkaâr bewogen
dat van de oudheid hier onder is het paleis van tiberius ik zie hem er loopen met zijn hooge sterke gestalte met zijn groote spiedende oogen
achter de lange tafels stond de hofmeester als een minister hij beheerschte de geheele service er was geen gedrang geen gevecht om een glas wijn of een broodje men wachtte tot een lakei het gevraagde prezenteerde
soms haalde hij diep adem en sidderde hij over zijn lichaam eenmaal drukte zij innig zijn hand aan de poort van de villa stapten zij uit wandelden samen op langs de majestueuze lanen
want mrs uxeley zoû spoedig een van hare beroemde feesten geven en cornélie's vrije morgenuren waren thans ingenomen met het doen van allerlei boodschappen
als wij wat vinden konden riep hij uit bijna in vervoering wat een doel maar het mijne zoû altijd schoonheid blijven en verleden
dat diner gisteren het was me een marteling arme jongen sprak zij zacht en schonk hem uit hun fiasco in maar waarom waarom waarom je vernedert je
niet op het kerstbal aan de table d'hôte niet in zijn atelier niet niet op hun uitstapjes en in hun restauratie was zij éene vrouw of tien vrouwen
zij maakte bij tientallen nieuwe kennissen en vergat ze weêr dadelijk en wist niet meer als zij ze weêrzag of zij ze kende ja of niet
cornélie lachte vroolijk coquetteerde terug en zag op haar horloge zij sprak iets van weggaan maar zette zich tegelijkertijd neêr knoopte haar mantel los en zei tot den prins
wees niet treurig duco ik hoû van je ik heb je lief en misschien heb ik je ontmoet op het juiste oogenblik
hij hield van te eten in een klein café of osteria met het volk van rome om zich heen en zij deed dat met hem meê gemakkelijk en eenvoudig niet vies doende
den prins en cornélie klonken zij vol bedoeling en hij zag in haar oog de zege glimlachen hij bleef alleen in zijn kamer en schonk zich het laatste in van de champagne en hij sprak luid het glas aan zijne lippen
zijn trillende stem was zoo kwaadaardig twistzoekend dat zij niet konden twijfelen aan zijne hevige ontstemming eker niet prins antwoordde cornélie zich herstellende hoewel het mij verbaast wat u hier doet op dit uur
en cornélie omving een gevoel van ontzag een vizioen van zuilen bogen beelden arcades en fonteinen zij stegen uit
je bent dol ik ben niet dol ik wil me amuzeeren en ik ben er trotsch op je aan mijn arm te hebben zij trok haar arm terug je hebt op niets trotsch te zijn
de lepels tikkelden tegen het porcelein en de marchesa smakte de luchters trillerden nu en dan en van het plafond viel drukkender de schaduw als vervluchtiging van fluweel
sedert haar liaison met den chevalier de breuil hoorende fluisteren om zich heen de italiaansche liefdewet dat de liefde zoo eenvoudig is als een roos die opengaat begreep zij niet den strijd van cornélie
maar zij was bang en klemde vaster zijn arm toen zij even gingen zitten op een stuk fondament huiverde zij van de kilte
en alsof zij niets anders dacht dan dat de suisse die gewoonte wel wist de man werd er door uit het veld geslagen boog nam het kaartje aan en verwijderde zich
mrs uxeley gaat alles goed ja darling voelt u u wel ik heb een beetje pijn maar het gaat wel moet de pavane niet gauw worden gedanst
hij vergaf haar dat zij niet artistiek was maar het smartte hem dat zij zich nooit gevonden had dat zij niet wist wat zij was wiè zij was hoe haar leven moest zijn en waar de lijn slingerde van haar leven
je houdt heel veel over urania je hebt een doel om voor te leven je kunt veel goed doen in je omgeving je stelt belang in dit kasteel dat je eigen nu is
zij zetten zich op de marmeren bank wat schenen zij gelukkig hij was jaloersch van hun geluk jaloersch vooral van hem
twijfelende nu urania haar zoo receptie achtig ontving maar urania stelde haar gerust zij had alleen thuis gegeven voor mrs de retz en zij was zeer nieuwsgierig waarover cornélie haar wilde onderhouden
duco had eerst de invitatie van den prins niet willen aannemen maar cornélie zeide hem dat zij het prettiger vond als hij ging
en vor zich zag zij het geen liefde maar het was een groot gevoel van eerbiedige teederheid van opziend verlangen en van aanhankelijke vreugde hem te hebben ontmoet zag zij hem niet meer zij zoû hem missen als zij niet éen in haar leven meer missen zoû
zeg hoor je wel eens wat van de oudelui ze zijn er slecht aan toe nu en dan ik heb ze verleden wat geld kunnen zenden
zij voelde wel geen sympathie voor dat mooie vreemde wezentje dat er uitzag als een cocotte en een kind tegelijk maar zij voelde medelijden waarom wist zij niet
hoe jong al de kellners en kritizeerde men als shame and shocking de zuinigheids maatregel van de marchesa om niets dan ruïnes en kinderen in dienst te nemen
en dat zij gelukkig was naast hem te zitten te hooren die stem en bij toeval te voelen zijn hand gelukkig dat haar levenslijn de zijne gekruist had en de lijnen beiden een pad schenen te vormen naar het opschemerende
wat hem maar niet te best gelukte en troostte hij zich met de gravin zij stelde hem schadeloos voor zijne teleurstelling zij was geen jonge vrouw meer maar zij had het koude sculpturale juno type een beetje dom zij had de juno oogen
achting daarna etcetera daarvoor behoeft men niet te trouwen ik kan achten ook ongetrouwd natuurlijk er is de kwestie der kinderen er zijn velerlei moeilijkheden
ik geloof wel dat er veel adel is ik heb gehoord dat hier veel adel was is u van adel geweest lachte cornélie maar ik heb mijn titel af moeten schaffen
den prins en de monsignore's die rudyards plaats innamen maar vooral waarschuwen voor het huwelijk al was het met een prins hertog en zich opwindende sprak zij met mevrouw en de meisjes
en kalkbakken met haar aannemer voort liet zich verklaren en gaf raad was het niet altijd eens en trok een wijs gezicht zeide dat die en die afmetingen haar tegenvielen geloofde niet wat de aannemer haar verzekerde dat naarmate het gebouw
dat hij er in zichzelven om lachen moest als hij dacht aan de marchesa zijne tante aan zijn vader aan hunne machinaties die geen vat op urania hadden omdat een aardige coquette vrouw niet gewild had
mrs uxeley gilio en de dames di rosavilla costi luca men was er zeer vroolijk doende als kinderen om de pyramide van snuisterijen wanneer men zijn nummer op een roulette had gewonnen