AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
je plukt men al de bloemkens of en maakt het veel te grof oud deuntje spoken o ik heb allen eerbied voor ons beter licht maar het spijt me razend dat er geen spoken zijn ik wenschte er aan te gelooven aan spoken
is meestal mooier het bedrog minder vervelend l'heureux temps que celui de ces fables riep voltaire en het ware te wenschen dat hij het wat beter gevoeld had de leelijke spotter hij zou er zoovele niet uitgekleed hebben hij zou niet medegeholpen hebben aan het afbreken
of naast koosje naar verkiezing de vroolijke christien die met alles tevreden was dolf aan t roer maak em nou maar los vrind riep dolf tegen keesje braaf man dat mag je reis weer doen
onze grootouders vonden dit alles nog troostrijk met uitzondering van weinige was een graf in de kerk hun een dierbare een onschatbare bezitting
hetwelk jagers de pluim en gewone menschen den staart noemen en dat in dit bijzonder geval dient om het opgelegde goud aan te dringen en vast te drukken om alles geregeld in zijn werk te doen gaan
haar een complimentje maakte en ik zelf vond hem werkelijk van tijd tot tijd nog al heel aardig daar nu evenwel de ik mag wegens hare magerheid haast niet zeggen vleeschelijke maar toch
en bij eigen grootheid stil doen staan neen niets niets moest de éénheid van doel in het heiligdom breken alles moest op god wijzen alleen op god maar ofschoon dit aloude misbruik
heel ordentelijk je hebt gisteren saartje gezien henriet vervolgde hij met de oogen pinkende henriet mocht willen dat zij er zoo uitzag henriet beefde maar zij heeft k wel mooie zwarte oogen zei haar papa
die de dichters mij als het onvermijdelijk vereischte der wanhoop hebben leeren beschouwen integendeel s mans lokken zaten dank zij het uitmuntend plakmiddel bij de haarbouwkunstenaars als cosmétique bekend even glad en net als gisteren
die een lang bleek gezicht had met groote groenachtige zwemmerige oogen welke zij evenwel of omdat zij bijziende was of omdat zij het schijnen wilde zoo dicht toekneep dat men wedden zou dat zij niets zag
op eens daar dreunden twee schoten hij ontwaakte veldin was door het geluid opgevlogen en draafde reeds den heuvel af statig trok een blauwe rookwolk van achter een naburig duin omhoog
bij mijn moeder maar slapen mag ik er niet vr tienen moet ik er vandaan en's avonds na zevenen mag ik er zelfs niet meer op o wat zou ik geven als ik mijn moeder nu nog maar eens even
en prinsen de school dat is een kanker een dagelijks weerkeerend verdriet een man met schuldeischers geplaagd ondervindt iets van het leed van een kind met meesters aangehaald nu onze goede hölty zelf kan niet nalaten aan t eind van zijn versje daarmede te dreigen
wat drommel is nu t woord minnekoozen een woord om boos om te worden als ik u was ik zou veel boozer zijn over het woord instituten
ik wilde te dezer gelegenheid mijne denkbeelden daaromtrent blootleggen ik weet wel dat men somtijds uit aanmerking van de bekrompen omstandigheden waaronder men een groot gezin nalaat
en indien hij kerkhistorie heeft gestudeerd gedenke hij aan de hesuchasten die zoo lang op hun maag staarden tot zij haar van een geheimzinnig licht omschenen zagen
het woord schielijk opvattende dan zit er niets anders op dan dat je thuisblijft je kunt er wel af z is het niet hadje een invitatie dat vreesde ik al merkte van der hoogen aan juffrouw van
deze opgave kon bij gelegenheid van den tegenwoordigen zevenden druk nog vrij wat vermeerderd worden daar ik dankbaar erkennen moet dat alle duitsche landen brunswijk saksen pruisen oostenrijk om strijd van hunne belangstelling hebben doen blijken ik bespaar het echter tot den achtsten
het halve dorp snelt toe en dringt zich om het lijk van sijtje en om den rampzalige die zijn geweer terug begeert en in stomme razernij met de omstanders worstelt aan sijtje was niets meer te doen
die alleen deze uitgave in handen nemen bij het lezen onopgemerkt blijven en zelfs niet worden vermoed maar die het der moeite waardig mocht achten haar met de vorige te vergelijken zal ze zoo hij hoopt niet onbelangrijk vinden
want me vader was een timmerman van zijn ambacht wat wil t geval hij krijgt zoo klakkeloos de koors op t lijf nou was me vader van zoo'n natuur dat as ie met permissie maar an t zweeten kommen kon
als het in mijne oogen is niet geheel met het begraven in de kerken heeft opgehouden het is er toch aanmerkelijk door gefnuikt wij allen zullen onder den blooten hemel rusten en wat men op ons graf moge schrijven of oprichten
ook in den vreemde is zijn arbeid niet onopgemerkt gebleven behalve vertalingen van enkele episoden die van keesje en van de verguldpartij in het bngelsch in fraser's en in chamber's
een ondeelbaar oogenblik en hij riep den hond terug die onwillig gehoorzaamde teun de wilddief wil ik dan toch voor mezelven niet hieten verzuchtte hij
onzichtbaar is de lucht maar gij blinkt als een edel metaal met maagdelijk smettelooze reinheid uwe veerkrachtige oppervlakte werpt de vermogende stralen der zon terug en doet het trillend geluid huppelen naar uwe maat het vuur
met al uwe speelsche lotgenooten het lied aan te heffen wat vreugd het schooluur heeft geslagen waarnaar elk kind om t zeerst verlangt daarna hebt gij een uur gelezen van het model van een braven jongen
daar zij niets te doen had dan bij een knorrige tante te zitten die twee meiden hield en nooit uitging wij gingen er dus op uit om een schuitje te huren en nadat wij eerst bij een schuitenmaker aan de oostpoort geweest waren
en een ruitje op zijn lijf dat kan een kind maar deftige vrijers en vrijsters van vierëntwintig stuivers netjes te vergulden tot de plooitjes van den kraag en de ruitjes van den breizak toe een eva bij den boom op te sieren geen enkel appeltje
waar reizigers van verzekeren dat er een lief boschje bestaat tusschen den burg en het schild nietig overschot van vroegere woudpracht het was in de laatste dagen van september
voor het is nu juist vijfentwintig jaren geleden dat in het najaar van de camera obscura hare intrede in de wereld deed de pseudonieme schrijver
aan naar het dorp indien de schoorlsche jeugd haar teun den jager want zoo heette hij algemeen op dezen vroegen morgen had zien gaan zij zou haar oogen nauwelijks geloofd hebben want nooit zag zij zijn oog zoo droevig
een zag er in zijn versleten groen buis met de oude weitasch en ouden hagelzak kruiselings over de beide schouders de broek in de laarzen de groene lakensche muts schuins opgezet en het kort dubbel
zoo gaat het wanneer gij op concerten speelt waarom laat gij het niet liever de tweede afdeeling bood niets bijzonder opmerkenswaardigs aan
gelijkelijk een plaats ingeruimd heeft in hare kerk maar dat zij er liggen als zondaren niet als groote mannen niet met den titel van naturae se superantis opera
het plan werd aan vader en moeder medegedeeld en er werd besloten dat wij behalve koosje nicht christientje zouden vragen eene jonge juffrouw van drieëntwintig jaar die zeker gaarne mee zou gaan
dat is zooals de heeren mogelijk wel weten in den koestal achter de koeien de plek waar de knechts deur den bank slapen maar stoetema zei dat kan niet
zijne blauwe oogen hadden een vriendelijken glans en zijn mond was juist genoeg ingevallen om een allerinnemendste plooi te hebben aangenomen barend zei de heer kegge ik moet een mooien
hoor riep ik hem toe ik zal je zeggen wat het plan is pieter heeft me gesproken van een boerderij waar we aan kunnen leggen om iets te gebruiken daar moeten we welhaast wezen
en dreven de andere mode door de worm werd doodgetrapt de seraf naar huis gestuurd de zerken werden voor afbraak verkocht de lange witte zakdoeken werden gemeen
platzak riep hij met een lach da's niet waar zei het vroolijke meisje want ik heb den jongen al ezien met et haas maar waar zijn de
het licht zag schoon kleiner van formaat wat den inhoud betrof meer dan verdubbeld was van dat oogenblik af kwam er een nieuw leven in eene belangstelling die van den beginne aan boven verwachting was geweest en nimmer was afgebroken
nuits met genoegen een onzer eerste mannen leest ze sedert onheugelijke jaren dagelijks gij gaat tooverballetten zien gij zijt de vrijwillige dupe van eenen
om niet te spreken dat gij gekweld zijt geweest met een linksche pen ontelbare haren in den inkt een klad of drie met kunstenaars achteloosheid over uw schrijfboek verspreid en de onverbiddelijke wet dat gij maar tweemaal uw pen op mocht steken om ze te laten vermaken
de eene van een blauwe de andere van een roode céphalide in de stellige overtuiging dat er op dit ondermaansche geen bevalliger of modieuzer damescoiffure kon bestaan voorts
is afhankelijk van voedsel en lucht maar gij zijt vrij en u zelf genoegzaam ja gij vernietigt zelfs het vuur waar het te vroeg naar de oppermacht staat over al de elementen schiet heen koninklijke
als toen de oude juffrouw de groot een dromedaris wilde laten vliegen bartje blom werd met den vogel struis verstrikt en er ontstond verschil over de vleermuis van welke de ondermeester de riet beweerde
wat zij ons verkiezen te vertellen ik betwist het nut dier wetenschappen niet maar maken ze ons het hart niet koud de schoone natuur blijft nauwelijks schoone natuur als men haar zoo koelbloedig geclassificeerd en geanatomiseerd heeft sla ze op die boeken der natuurlijke historie met hunne klassen
en rekkerige conversatie neen de conversable dag begint niet voor één ure aan het ontbijt voegt de bijbel en de stilte en na den ontbijt eenzaamheid en bezigheid met de koffie
voegde hij er bij hem minzaam zijn pijp voorhoudende dankje jantje hernam teun k heb van daag me tabak nog niet verdiend je bent er al vroeg bij heb je een strooper op t spoor of hoe zit het
die hem nariep mooie jongen pas op hoor dat de zon je niet verbrandt alle deze bewijzen van opmerkzaamheid en belangstelling in zijn persoon en bezitting schenen ditmaal noch de hoovaardij van den heer kegge te prikkelen
en sterke geuren aan ons oog vertoonde barend was de oudste de meester knecht van den bloemist bij wien wij waren afgestapt een man van een in zijn stand allereerwaardigst voorkomen hij was niet groot van gestalte
is voortgekomen dit was en olie en zout beide deden goed zonder dat woord hetwelk hier na vijfentwintig jaren dankbaar vermeld wordt ware de camera obscura misschien niet
om ze op te geven het begraven in de kerken werd algemeen ieder belijder van den naam des heilands sterkte zich onder de vermoeienissen en de lasten des levens met het denkbeeld dat de heer hem rust zou geven in zijn huis en het scheen hem bemoedigend
zien zij gewis nog weder voor hun geest oprijzen die nationale tunica's waarop de eerste nommers van het nationale modeblad de nationale oogen deden verlieven maar wat stelt het tegenwoordige geslacht zich voor wanneer het den schrijver van nationale hoeden ziet gewagen
maar wee u huichelaar die uit valsche schaamte uwe afkomst verloochent en voor uw minderen door wilt gaan roem vrij op uwe sterkte
en heeft de wel wat woorden en tegenstellingrijke strafrede grootendeels uitgediend het hybridisch stukje vooruitgang dankt aan dit zijn gebrek zelf in verband met de wel wat ruwe maar niet geheel onrechtvaardige
om mij te bewijzen dat mijn menschelijk gevoel dwaas of schuldig is dan beklaag ik hen diep die de vriendelijke leer van t evangelie zoo weinig verstaan neen
maar noch het eerste noch de laatste deden zich voor hij schoot met zekere kwaadaardigheid een witten uil die zich op zijne lichte spokige wieken uit een heesterwilg ophief
de muziek het ijsvermaak en het tabakrooken nemen allen aanzien des persoons weg hier werd hevig gerookt door allerlei soort van rookers er waren er die pijpen er waren er die sigaren er waren er die baai rookten
had hem niet kunnen laten studeeren hij had maar een kleinen post bij het accijnskantoor en moest mijne moeder in behoeftige omstandigheden achterlaten maar wij werken beide nu heeft zij sedert drie jaren het hofje
want het was reeds de zesde dag van de jacht en schoon teun menig haas had thuisgebracht hij had nog geen enkel patrijs geschoten neen teun broer had sijtje gezegd haar dat gaat nog maar veeren kanje niet schieten die zijn je te gauw of maat
die mij groot belang inboezemde thuis te brengen de juffers namen van elkander en van ons een hartelijk afscheid de drie bollebuizen drukten mij allen zeer voelbaar de hand en ik was zeer tevreden met de vriendschap die ik zoo onverwachts had aangeknoopt juffrouw
het mij des te aangenamer zijn zou ach zeide zij mijn bijzijn mijnheer is toch anders niet heel aangenaam ik schaamde mij onder al die vroolijke menschen zat ik er niet treurig bij gij waart zeker niet zoo luidruchtig als de overige maar toch neen zeg het niet
toen naderde hij de vlakte maar de patrijzen waren wild geworden en lang voor hij ze onder schot kon hebben vlogen ze op en trokken een goed end wegs zuidoostelijk af waar ze weder neervielen geduld dacht teun
zal siddren bij mijn baar schoon ik liever zijn zachtzinnige coupletten beginnende o weggerukte in schoonheids bloei leze maar dat ieder schoolmeester en schooljongen zich tot eene dergelijke grootheid van ziel wil opheffen zie dat
hij voor de roode leeuw met eenige boeren op de bierbank zat en teun voorbijkwam beladen met een zwaren jachtbuit weet je wel waar t an houdt dat teun de jager als er twee hoenders opgaan
der ook nog reis op te nooden dan vraag ik zoo wat klein grut maar dan zalje ook zulke effetieve stukken niet laten werken merkte juffrouw van buren aan haar penseel indoopende
en een lange streep goud op den wimpel van een oorlogschip klevende t ziet er wel prettig uit zei ik zelf ik watertand om het ook reis te doen mag ik eens effen van de partij zijn dit voorstel bracht een schaterend gelach en groote vroolijkheid te weeg die evenwel nog vermeerderde
zonder dat zijn vader destijds recht begreep wat hij er eigenlijk deed dan veel geld verteren terwijl hem echter naderhand bleek dat hij behalve die bezigheid ook nog aan de liefhebberij van schulden maken had toegegeven
het zijn hier niet droefheid en liefde die ze bij de rustplaats van het voorwerp harer vereering planten het is het overleg van den aanlegger die weet hoe het behoort die ze elken doode
en het verre verschiet hoe duidelijk is het hoe scherp teekent zich dat rieten dak tegen den azuren hemel maar daar is iets dat voor mijn gemoed
op en ik heb jaren noodig gehad om zekere angstige schuwheid voor mijn respectieve meesters te leeren overwinnen ook zijn er in weerwil van de verbeterde leerwijze nog altijd onder die een kind
dan weder had hij al het rochelende van een vetten waldhoren dan weder het door den neus pratende
in de huiskamer eerst in gezelschap van de dames in négligé daarna in gezelschap van een dienstbode die u verzoekt uw boek op te lichten
al is het niet van de bloohartigste als electriseeren ja lieve vrienden laten wij deze bladzijde voor alle vliegeroplaters en soldaatjespelers verbergen en verstoppen maar laten wij het bekennen
maar zij schikken het goede in hun lot zoo bij elkander en stapelen het in redevoeringen die zij op wandelingen en zoo gij met hen in ééne kamer slaapt uit ledekanten vooral na een goed
toen men zag dat ik het waarlijk meende tot de edele kunst van vergulden ook wel met eenen bij alle koekebakkers voor beleedigend gehouden naam plakken genoemd zijn vier dingen noodig
een mooie piano niet waar hoorde ik in een anderen hoek uit den mond van een werkend lid ja en een weergasche mooie meid ook antwoordde een honorair lid foei oude snoeper waar kijk je na zei de eerste spreker
gaf hem aanleiding tot het schrijven dier voortreffelijke monographie welke eerst in de gids verschenen later in vermeerderden herdruk afzonderlijk uitgegeven is
die van van brammen zeer vroolijk bonjour heeren heette het ik heb ongemakkelijk veel gegeten hoor jongens dat is een knap schuitje waar haalje dat van daan piet hildebrand ik heb je nog gezien toen je groen was
ik heb waarlijk van koosje van naslaan gedroomd pieter bloosde en bukte om een kous aan te trekken met zooveel inspanning dat het lijken moest of hij alleen daarvan een kleur kreeg zoo zei pieter
voert het witte vlokkige schuim wijd en zijd mede de harde rots siddert en geheele brokken worden afgescheurd de pasgeboren stroom voert ze mede als lichte vederen en ploft ze neder in de diepte waar alleen hij ze kan oplichten water
dat de bijdehandsche nu toch alle kuren had afgelegd het scheen alsof de heer kegge er geen gevoel voor had hij dacht aan de kuren van henriet de koetsier slaagde er in na een lange worsteling
de heer g schijnt te hechten aan den steller wiens stukje hij aldus eert een wezenlijk talent zoekt zulk een regter vond hij ergens geschreven door eene andere pen waaruit wel nooit iets dat niet puntig was
tot het gebied van het physiek mogelijke zijne kwade zijde heeft en in menige jeugdige ziel den grond legt tot een later scepticisme rationalisme of ten minste tot een zekere koelheid
even uit de bakkerij opdagen en keek eens of men wat vorderde het was een ordentelijke goedhartige vroolijke man die er heel veel pleizier in had toen bartje blom hem knipoogend vertelde
heiwat zei pieter die alweer zoo kwaad was als een spin hoor reis zei dolf in het schuitje springende ik ben de dikste en ik heb van middag zoo veel gegeten
met verschen moed beantwoordde hare dochter een meisje dat nog geen zestien jaren mocht hebben bereikt was aan hare zijde en scheen deze minzame bevalligheid reeds in hare mate te hebben overgenomen
ik weet dat onze strenge toepassing van het god te aanbidden in geest en in waarheid uit voorzichtigheid in aanmerking nemende de menschelijke zwakheid niet duldt dat wij voorstellingen van christus
en hij had hem eenmaal betrapt daar hij in den laten avond bezig was strikken te zetten eene liefhebberij waaromtrent de schorelaars in een kwaden naam zijn
mijn leeren is spelen wil er bij niet één kind in zelfs niet bij de vlijtigste ik verbeeld mij nog al onder de vlijtigste behoord te hebben maar toch wanneer mijn vader of moeder mij de eer aandeed
nog polieter en nog meer gesteven zijne handschoenen nog geler zijn vest vertoonde in rood en zwart een schitterend dessin op een reusachtige schaal
en deze wordt getrokken door zijn geliefd paard den deelgenoot van zijn arbeid met het gezicht in de groote zwarte huik verborgen zitten de vrouwen op de kist zelve bij het graf spreekt de leeraar aller vriend een kort woord
of is zij veeleer een sterke prikkel voor uwen ijver een troost de éénige bij de onaangenaamheden die de weg des roems u opwerkt
als de koek die verguld moet worden het verguldsel zelf een nat penseel en dat gedeelte van een hazenof
onder t bewerken van de zoetste ulevel daar stond weer eensklaps voor uw oog die akelige allerakeligste dubbelheid uw eenige troost was dat de voorman vanzelf wel wat losser zou worden inderdaad natuur en rede geven deze hoop aan de hand
was er mede verlegen dat ik de moeite nam haar thuis te brengen het was zoo ver ik antwoordde zooals betaamde dat hoe langer ik haar bijzijn genoot
maar voor een jaar of tien is et mennigmaal gebeurd dat de lui an der vroegen of er vader thuis was dat s knap zei kegge weergaasch knap hoor barend in de westinjes is dat anders daar kan t wel beuren dat moeder en dochter maar vijftien jaar schelen maar de vrouwen
op den rug de olifanten gelijken meer op menschen dan de apen men moet niet gelooven dat de jakhalzen de prooi voor den leeuw opsporen dit alles hebben die heeren ons geleerd en voor al de schoone wonderdieren die
had nog dat gezonde rood dat denzulken die hun leven in de open lucht hebben doorgebracht tot in hun grijsheid bijblijft
zal ik toch nog wel wat kunnen hebben zei hij ongeduldig hoor zei barend zijn snoeimes uit den zak halende en openslaande as ze der binnen dan hoefje geen goud vijfje te besteeën dan zelje voor een spiergulden al heel wat doen
zij was in haar hart een jan pret en scheen niet tegen een kleintje op te zien zij greep mijn arm met een zoo fikschen greep aan en lachte zoo glunder over t mooie weer en t prettige plan en t frissche van t water
wil ik je nou niet reis aflossen men lieve galeiboeven vroeg dolf ons met hartelijkheid nadat we een goed half uur geroeid hadden ik zit hier maar sigaartjes te rooken aan t roer
achter op het orkest die den duizendkunstenaar had geëngageerd en allerliefste knipoogjes aan alle de leden rondzond die tegelijkertijd
die dan ook al naar de groote tentoonstellingen kunnen gezonden worden waar een klein hoekje goed genoeg voor hen is men moet er evenwel geen portretten op zoeken want niet alleen staat er honderdmaal een neus van herinnering
seemaremin ziedaar voor de natuur hoe ging het met de geschiedenis ook dààr moest tot in kleinigheden toe de waarheid de koude waarheid hardnekkig vervolgd worden ik keur goed dat nieuwe onderzoekingen aan een sardanapalus recht laten wedervaren en veranderingen maken
u is ontnomen tegen de pijnlijke onzekerheid of gij het ooit terug zult zien vat dit alles te zamen en sla dan uw rekenboek op dat u sart met de de som waarin u om u of t ware te tantaliseeren
en nadat hij vruchteloos de vlakte had afgezocht of er ook een enkel was achtergebleven ging ook hij in die richting om de klucht te vervolgen zoo ging het hem nog drie of vier malen evenals in zijn droom
je zoudt er wel kommen met en daalder en daalder op je oogen deze en dergelijke waren de gesprekken van de kunstbeschouwers voor het raam van dit atelier op den hoek van t huis hing een groot uithangbord
dat toosje en truitje opper vast wel voor zeven gulden gebroken en opgegeten hadden waarop toosje aanmerkte dat zij bartje wel zwijgen mocht daar zij zelve een heel oorlogschip in haar zak had gesmokkeld waarop de koekebakker dreigde
hoofdzakelijk zeide hij dat henriette een mooi meisje met bruine oogen een engel en eene godin der muziek was en daarbij kwamen eenige opmerkingen omtrent uitgetrokken harten
wat in het helden wijze zijn geholpen hebben omdat zij hier en daar een lichtje een bloempje een pareltje een gordijntje hebben aangebracht het is onbillijk daer was eens een koning
zij was beschaamd je bent toch een lieve papa zei ze hem kussende en met haar fraaie hand zijn haren schikkende ik had het niet verdiend voegde zij er bij en zij boog haar hoofd aan zijn hart geen coupjes zei de vader allemaal gekheid
is te gelijk eene gave en eene verdienste en ik wenschte wel dat men algemeen gevoelde hoe men de wetten der welwillendheid met de wetten der fijnste zedelijkheid en het meest kiesche gevoel in verband kan brengen
en van boven grauw van bloeiende mossen en knoestige zwam aan het einde van dit aangenaam pad steekt het groene torentje van schoorl spits in de hoogte om op het eigenlijk dorp en zijne vele graanakkers neder te zien
gij zijt het ideaal van winterheil gewis voor de lustige vlammen gezeten met het boek van een lievelingsschrijver in de hand en het vooruitzicht van een krachtigen wintermaaltijd des middags of van opwekkelijke punch des avonds nu en dan een blik te slaan
en ik ben hier op me dertiende jaar as tuinmansjongen gekommen wel man en je ziet er nog zoo fiksch uit merkte ik aan o antwoordde barend maar dan most meheer me wijf zien die is nou toch
an de deur kwam wou ie de knop grijpen hier raakte de oude barend zijn stem die al zwakker en afgebrokener geworden was geheel kwijt en stikte in zijn tranen met de linkerhand greep hij zich bij t achterhoofd en trok zich
riep een derde t is en waif nou as dat en waif is merkte een vierde aan dan mag ik laien dat piet in de kelder valt hou je ellebogen vr je gerritje ik waarskou je hoor pas op pietje of je holsblok gaat de bakkerij in
noodzakelijk maakt evenals in het aangrenzend bergen treft hier den wandelaar het aangenaam schouwspel eener hooge met dicht kreupelhout en koele bosschages bewassen duinhelling
die men ondergaat omdat iedereen gelooft dat een kind menig ding niet gevoelt dat hem toch diep gaat waarlijk waarlijk men heeft in de maatschappij menig menschenschuw bloohartig en zenuwachtig wezen doen opgroeien
en van die heerlijkheid af welke borselens brederodes en nassaus onder hare vroegere bezitters telt tot aan ons klein schoorl toe gaat men langs een bevallig slingerenden zandweg
duizend heirlegers verplaatst met iedere ademhaling gansche benden inademt dat de kus der min er duizenden verplettert ja wat meer is dat gij in iedere porie uwer huid eene gastvrijheid uitoefent waarbij die van hatem
naar hun begrip versneden en pasklaar gemaakt en dan worden zij altijd leerzame jeugd en here kinderen genoemd men weet niet dat ofschoon menig volwassene wenscht kind te zijn er geen kind ter wereld is dat zich gaarne dien titel hoort geven
en nog hebt gij uw mouw op de lei als de ondermeester komt om te gelooven dat gij niets hebt uitgevoerd dat had ik tegen die rekenboeken maar het kwaadwilligst en het onbillijkst van diezelfde uitvinding is dat zij u op alle mogelijke manieren sarren
hoe zou ik het vergezicht genieten waarlijk het is schoon een heldere blauwe lucht geheel klaarheid als wilde de zon met licht vergoeden wat zij aan warmte onthoudt een heerlijke noordsche dag een telg der zon in
laat de oogen dicht kwajongen zei teun de jager met drift en weder kwam er een wolk over zijn voorhoofd toen hing hij het haas
ik vernam later dat deze bevallige vrouw eene dame was wier huis bekend stond voor eene plaats waar men zich nimmer verveelde
kareltje hernam de andere op den theatraalst mogelijken toon dwing mij niet te midden dezer welige natuur een moord te begaan nog één woord ten nadeele van keetje en ik maai uw eerloos hoofd weg als gindsche maaier de rijpe aren
maar het mooiste is keetje wij gaan naar keetje gij zult zien hoe hartelijk zij ons ontvangt ik hoop zei de ander twijfelachtig dat zij de moeite van dezen afmattenden weg waard mag zijn want ik heb niet veel op met uwe
vergrootte zulje dan eeuwig even mooi blijven kee riep de oudste in bewondering uit haar de hand toestekende het is negen jaar geleden sedert we goede vrinden waren en je bent geheel dezelfde
het was zot van zes of zeven menschen dezelfde confidenties te krijgen die op dezelfde nietigheden berustten zij speelde de coquette zei karel net als dat heele duivelsche dorp of stadje als het zoo wezen moet
de geheele compagnie was op haar verliefd het was keetje voor en keetje na allen vrijden naar haar allen droomden van haar iedereen wou met haar wandelen met haar naar raamsdonk rijden ja er waren er geloof ik die haar wilden trouwen
dat had juist niet over ik voor mij noemde hem een monster en keetje desgelijks er waren er wel die meer indruk op haar lief hartje maakten gij bij voorbeeld niet waar
en zij merkte karel aan zij was à tout le monde en verhoorde ieders klachten in t geheel niet ze was er te verstandig toe en dat niet alleen maar ook te braaf
nu ja maar in een anderen zin ik was haar een vriend maar onze vriend everards die stond hoog bij haar aangeschreven het zou mij niet verwonderen zoo zij om diens wil wel eens andere tranen had geschreid och heden kom zei karel het wordt al te aandoenlijk en nu geen woord meer van keetje totdat we haar zien
is het een mooi plaatsje vroeg de eerste weder voorttredende allerliefst gij zult het zien koning lodewijk noemde het een stad maar daar is t niet beter om er is een marktplein een ruime kerk met gebeeldhouwd outerstuk een berg calvarië voorts een mooie ruïne en veel knappe nieuwe huizen
keetje die zoo lief praat en zoo lief lacht en zoo zoet zoent vroeg de jongste want als zij z is als gij ze beschrijft dan is zij licht vrindlief en dan zeg ik als in het oude stuk een mooie meid zou in een herberg eerlijk zijn
op een mooien augustusvoormiddag des jaars betraden twee jonge menschen den vermoeienden maar schoonen zandweg tusschen terheide en oosterhout zij waren ter eerstgenoemde plaats uit de diligence gestapt en zouden ter laatstgenoemde het middagmaal houden
en gij vielt in de termen van die gelukkigen daar je zoo even van spraakt die meenden dat voor hen alleen was waarin zij met zes zeven andere deelden je zult niet overtuigd zijn voor je haar hebt gezien en hooren spreken ellendige sprak de ander
ik zij toch negen jaar ouer geworden mijnheer zei keetje vriendelijk lachende en een rij van de gelijkste tanden ontblootende die ooit tusschen rozeroode lippen hebben uitgeschenen
dat telkens weer achter de boomen kruipt zij speelde de coquette man en had haar vingers vol ringen en haar kast vol presenten van allerlei aard geen een ik verzeker u dat zij niets aannam o zoo je wist hoe zij over die dingen dacht ik was haar vertrouwde zoowat zij sprak nog al eens veel met mij
neen menheer dat is mij onbekend de heer bruis wandelde op de singel bracht hem een weinig tot zichzelven want er stonden aan weerszijden hooge boomen maar die zaligheid was spoedig uit vermits de stad in een oogenblik van geldverlegenheid voor een illuminatie op s konings verjaardag een groote partij boomen had doen vallen
hij keek smachtend de straat door of er ook nog een jongen was die hem derwaarts brengen kon maar niemand deed zich op de meid verwaardigde zich intusschen de vereischte inlichting te geven en de heer mr h j bruis trok naar het buiten van dr
de heer bruis hoe driftig ook en ongeduldig was bescheiden hij ging dus no voorbij om niet het eerste het beste voor veldzicht aan te zien en klopte aan
maar misbruikt uwe kracht niet spot niet kwelt niet vernedert niet dooft niet uit geen gevangenhuis geen tuchtcel geen schavot geen kaak geen draaikooi geen
is dit de meester morislaan lief kind vroeg de heer bruis het kind knikte van ja waar is hier ergens veldzicht het kind zei niets de heer bruis werd moeilijk niet zoo zeer op het kind maar op de verborgenheid van
waar is buiten vroeg hij is het ver waar is het in de meester jorislaan antwoordde de meid in de meester morislaan zei bruis met de alleruiterste verachting wat weet ik van de meester morislaan
bij eene dergelijke weersgesteldheid heeft men waarlijk te weinig medelijden met dikke menschen wààr is het dat zij u dikwijls warm en benauwd maken als ge u door bedaardheid en kalmte nogal schikken kunt in de hitte
potscherven verlepte ruikers en doornappels die midden in de verrotting bloeiende hun bedwelmenden geur in de lucht verspreidden het was blijkbaar dat de heer bruis de verkeerde laan had ingeslagen en hoewel de vuilnishoop onaangenaam was
haar naaiwerk van haar knie losspeldde zij moedigde de uitvinding van schroeven plombs en spanriemen niet aan een bovendeur opendeed en aan den heer bruis verklaarde dat er niemand in was
intusschen ging dr deluws deur nog in lang niet open en zag zich de heer bruis genoodzaakt nogmaals aan de schel te trekken de schel ging deugdelijk over en gaf blijken van een zeer helklinkende specie te zijn maar de heer bruis merkte geen enkel geluid binnen de woning van zijn vriend dat zijn gelui beantwoordde
roep mij niet toe dat men zijne anecdote behoort te hebben op den kasuaris zijn snakerij op de apen en zijn woordspeling op de beren op dit alles antwoord ik u ik haat het beestenspel en ik zal u de reden van mijn afgrijzen
niet de lage baatzucht maar de deftige wetenschap heeft hen bijeenvergaderd zij staan hier niet te kijk zij staan hier tot uwe onderwijzing hunne namen worden in eerbiedig latijn genoemd zwijgend gaat men langs hunne rijen met al het ontzag dat men voor de dooden heeft
wee onzer zoo dat waar is neen het is eene tooneelvertooning zij worden tot acteurs vernederd hun woede is die van operahelden van beleedigde vaders in de vaudeville het is namaaksel het is een woede van klokke halfacht
naïeve namen als nooit gedacht klein maar rein hierna beter maar ook een aantal geographische als nabij bijstad zuiderhof en optische als vaartzicht weizicht landzicht veezicht veelzicht dit laatste leek in de verte al heel veel op veldzicht maar het was toch veldzicht niet
van dien wolf dien een kloek kozak dood geeselt van dien afschuwelijken mandril hansworst der verzameling van al die walgelijke apen daar zooveel menschen zich vroolijk mee maken
het rammelen der boeien als de gevangene opstaat om zijn brood en water aan te nemen ook in het gebrul des leeuws het gehuil der wolven en het lachen der hyena's is een pectus quod diserfum facit
een guéridon met een leitjen er op en een blauwe katoenen parapluie daarop keek hij ook over de gordijntjes van de zijkamers dat evenwel moeilijker was daar hij door de franje van de trekgordijnen heen moest zien
wou u meheer gesproken hebben vroeg de meid ja mijnheer schijnt niet tehuis te zijn neen meheer meheer en mevrouw en de juffrouw en de jongeheer en al de kinderen zijn buiten en ik ben maar alleen thuis om op de boodschappen te passen
eindelijk waren er twee deuren daar niets op te lezen stond dan q no en q no een van die beide deuren kon veldzicht zijn
hij moest in rotterdam wezen en had een omweg gemaakt om op dezen heeten achtermiddag zijn vriend dr deluw diens vrouw en diens kinderen te zien hij trok daarom haastig aan de schel greep zijn valies en nam zijn jas over den eigen arm daar mannetje maak nou maar dat je wegkomt
zal het gelden een breedgeschoften buffel misschien die hem met gebukten hoofde en sterke hoornen zal opwachten geen nood hij zal hem aanvliegen hij zal zijn nagelen klemmen in zijne lenden
maar zoo het er op aankomt om vreemde dieren te zien ik zie ze liever daar dan hier liever een museum dan een menagerie t is waar het knekelhuis dat gij eerst door moet wandelen neemt een goed deel van de illusie weg de anatomie gelijk alle analyse is schadelijk aan de poëzie
daar was naar het gevoelen der meid meer aanmatiging in de houding en den toon van den heer bruis dan aan haar knap gezicht behoorde te beurt te vallen zij was dus billijk geraakt ik kan t niet helpen dat u t niet weet zei de meid droogweg en maakte eene beweging met het slot alsof de heer bruis nu wel heen had kunnen gaan
hij schudt de zwarte manen eén sprong achter uw wachtvuur onvoorzichtige hongerig gaat hij om met woeste bewegingen met ongeregelde sprongen met schrikkelijke geluiden
en het buiten van dr deluw daar heb ik nooit van gehoord zei de commies maar er zijn veel tuinen in hoe hiet het veldzicht veldzicht zei de commies die verlangde van den heer bruis af te komen daar hij aan zijn dobber meende te merken dat hij beet kreeg
hoe zou monsieur hem vierendeelen madame hem vernielen hij zou t verdienen hij behandelt dieren als dingen hij verdient een dommen glimlach aan den een een drinkgeld aan den ander hij ontneemt u het schoone zinnebeeld der moederliefde dat gij in den pelikaan zaagt en maakt liever een slaapmuts van zijn onderkaak
wat onderscheidt hem van eenig tam beest wat van dien lagen hyena die de kerkhoven schoffeert van dien gevlekten tijger viervoetige slang die van achteren
welnu die koning der dieren die schrik der woestijn die gedachte die woedende is hier ziedaar de antichambre van zijn paleis it van voren open vertrek middending tusschen een salon een kantoor en een tentoonstelling van schilderijen
de toucher aux animaux surtout avec des cannes gevoelt gij al het vernederende dezer waarschuwing daarin is al zijn
smartende bespotting hun souper de cipier zal elk dezer staatsgevangenen zijne afgepaste portie komen toedeelen ja maar hij zal ze tergen en een oogenblik zult gij ze in hun kracht zien
altemaal zijn zij opgesloten de vorst als de knecht de vorst meer dan allen waan niet dat gij hem in zijne natuurlijke grootte ziet dit hok maakt hem kleiner hij is wel een voet gekrompen zijn gelaat is verouderd zijn oogen zijn dof geworden hij is suf het is een verloopen leeuw zou hij nog klauwen hebben
wel omdat ze der niet in is menheer en je zegt ze is thuis ja maar daarom kan ze der wel niet in zijn zei de juffrouw sloot haar bovendeur en zulks met te meer haast omdat haar witte poes zich juist gereed maakte over de onderdito te springen
is hier veldzicht mevrouw vroeg de heer bruis waarom zag hij niet dat het geen mevrouw was neen menheer antwoordde de juffrouw verschrikt voor een vreemden man misschien wel meenende dat het iemand was die haar bestelen wilde
maar de opgezette dieren zijn niet vernederd hier ronken zij niet hier slapen zij niet hier sterven zij niet hier zijn zij dood hier geen dofheid geen traagheid geen luiheid hier koude en ongevoeligheid het is hier als in hun onderwereld gij ziet hunne schimmen hunne omtrekken hunne eidola
de meester morislaan scheen zeer lang te zijn en de tuindeuren waren menigvuldig hij las allerlei namen namen van ophef en grootspraak als schoonoord welgelegen bloemhof vreugderijk namen van tevredenheid en berusting als mijn genoegen weltevreden buitenrust
foei hij noemt den tijger monsieur en de leeuwin madame hij vertelt aardigheden op hun rekening zij zijn de dupes zijner van buitengeleerde geestigheid o zoo zij konden hoe zouden zij zich op den grappenmaker
ja een spel is het een afschuwelijk wreed spel moet gij een spel hebben herstelt het molmend coliséum tot een worstelperk en hebt ten minste de grootmoedigheid uw gelijken met hen ten kamp te doen treden
vergeef mij het is een ecrin vol slangen arme reuzeslangen hierheen pas op die lamp druipt stap over dien emmer vischvijver van den pelikaan badkuip des ijsbeers wij zijn er hier op dit wagenstel in dit roode hok zes voet hoog en zes voet diep ligt hij
de heer bruis veranderde van toon hoor reis meisje ik kom hier per diligence expres om den dokter en de familie te zien als t nu niet te ver is wil ik wel naar buiten wandelen kanje t me niet beduiden
zoo zou het mij aangenaam en belangrijk zijn maar hier in deze enge bekrompene hokken achter die dikke tralies in die slaafsehe weerlooze gedrukte angstige houding o
de heer bruis nam den wandelstaf weder op ging de laan terug en was weder op den singel weldra deed zich een andere laan aan hem voor die hij echter goedvond eer hij ze intrad eens af te gluren
hoe zoudt gij dan het eigenaardige van hunne houding kunnen raden ze zijn hier als planten in een kelder zij verkwijnen zij zijn in een droevigen staat van ongevoel een naren dommel verzonken
een beestenspel is een gevangenis een oudemannenhuis een klooster vol uitgeteerde bedelmonniken een hospitaal is het een bedlam vol
was het als of t hem ingegeven werd dat dit het veldzicht van zijn vriend den dokter wezen moest en dat het dien naam dragen kon bewees het vergezicht aan den overkant van de vaart want het was weiland links en rechts ver en wijd tot aan den blauwen horizont niets dan groen en geel en zonnig weiland
en liet den heer bruis alleen om indien hij wilde in stilte te gissen naar het verschil der termen thuis en der in hij zou indien hij er geduld toe had gehad begrepen hebben dat thuis te zijn een plicht was der meid door de familie deluw opgelegd waarvan der in te zijn naar haar eigene uitlegging slechts een klein gedeelte uitmaakte
om dit op te helderen kwam er een stem uit een schoenlapperspothuis aan den overkant ze bennen in de toin riep de stem en de maid is om een bo skap daar komt ze
hij zal aan hem hangen blijven hij zal hem de blanke slagtanden in den korten rimpeligen nek slaan één oogenblik en hij zal hem afmaken hem in stukken scheuren en zijnen honger bevredigen dan zult gij hem met rooden muil en bespatte manen rustig zien nederliggen zijn zege genietende trotsch op zijn
voor een tuindeur die aanstond zat een klein kind met een zwart jurkjen aan een zwart mutsje met een zwart kantjen er om op en een zwart gezichtje voor zich vermakende met een pompoen en
gij kunt even zoo goed een petit-maître onzer eeuw tot model voor een zijner germaansche vaderen stellen of een mummie afbeelden en zeggen zoo is een egyptenaar nauwelijks kunt gij hunne vormen hunne omtrekken hunne evenredigheden zien of berekenen onder de slagschaduwen dezer vierkante kooien
het was een brandendheete vrijdagachtermiddag in zekere hollandsche stad zoo heet en zoo brandend dat de mosschen op het dak gaapten t welk op gezag der hollandsche manier van spreken de grootste hitte is die men zich voor kan stellen
de heer bruis was ondertusschen nog warmer dan warm geworden waar zijn ongeduld en de jas over den arm niet weinig aan toebrachten hij schelde dus voor den vierden keer en nu zoo luide dat de juffrouw naast de deur die in haar spiegeltje keek en hem al lang gezien had er akelig van werd
een beestenspel weet gij wat het is eene verzameling zegt gij van voorwerpen van natuurlijke geschiedenis even belangrijk voor den dierkundigen als voor den beestenvrind wilt gij zeggen neen als voor ieder mensch die er belang in stelt zijn medeschepselen op dit wijde wereldrond te kennen
zij sterven sinds maanden het licht hindert hen zij zien er dom verstompt uit dans la nature ils sont beaucoup moins bêtes stil zegt gij zie daar den eigenaar hoor hoe zij brullen zij zullen gevoed worden het souper der wilde dieren
opstijging veroorzaakt en het bloed op alle mogelijke wijzen aanzet een dier gelukkigen die zoo zij het des zomers warm hebben door zwaarlijvigheid het winter en zomer warm hebben door drift opvliegendheid en
onttroonde koning gekrompen reus zie hij is voorzichtig in al zijne bewegingen hij neemt zich in acht om zijn hoofd niet te stooten zijn muil niet te bezeeren zijn staart niet te schenden
gij zijt in zijner majesteit onmiddellijke tegenwoordigheid geef u de moeite niet bleek te worden de koning zal u wèl ontvangen maar voorzichtig stoot u niet aan dezen wat is het een
hij zag dan ook dat er spoedig gelegenheid zou zijn rechtsom te slaan en dit gedaan hebbende was hij ook al heel gauw bij het witte paaltje toen ging hij links en toen weer rechts en hij was naar alle gedachten in de
nu waar is het nu jongen waar is het nu vroeg de heer mr hendrik johannes bruis ongeduldig dat eerste huis met dat platte stoepie antwoordde de jongen de tweede deur voorbij den spekslager naast het huis daar die spiegeltjes uitsteken goed goed goed zei de heer mr h j bruis
ja hij is het wel ik zweer u dat hij het is zijne pooten steken onder tusschen de traliën uit dat zijn leeuweklauwen zijn staart die geesel schikt zich naar den rechthoek van zijn verblijf hij is slaperig hij ronkt zouden wij hem kunnen doen opstaan nero nero
de dokter ook niet neen menheer mevrouw ook niet neen menheer ik zeg je ommers dat ze der allemaal op uit zijn waar zijn ze dan naar toe dat weet ik niet menheer ze zijn allemaal uit en de meid is alleen thuis waarom doet dan de meid niet open
gij hebt nog nooit een leeuw gezien gij stelt u iets majestueus voor een ideaal van kracht grootheid waardigheid en moed een wezen geheel woede maar bedwongen door zelfbeheersching voor zoo lang het verkiest den koning der dieren welnu verplaatsen wij ons met onze verbeelding in de woestijn van barbarije
bedroevend schouwpel een haspel in een flesch men weet niet hoe t mogelijk is dat hij er inkwam een ziek soidaat een grenadier met geweer en wapens berenmuts en knevels foudre de guerre in een schilderhuis simson met afgesneden haar napoleon
de zon scheen vinnig in de straten en glinsterde op de van droogte poeierig geworden keien in die straten die tegen het zuiden liepen en dus geen schaduwkant hadden bracht zij de voorbijgangers letterlijk tot wanhoop
het zou hem zeer doen hebt gij uw illusiën heeft de leeuw zijn prestige nog zijt gij nog bang voor dien bullebak gelooft gij nog aan de schets van zoo even zegt gij niet laat hem komen als hij kan
hij moest eerst een eindweg den singel op dan een laan in dan rechtsomslaan totdat hij aan zoo'n wit paaltje kwam dan weer links en dan weer rechtsom en dan was hij in de
een menagerie o gij heeren der schepping ik weet niet of gij in de negentiende eeuw onzer jaartelling en zoo ver van het paradijs dien naam nog verdient
uw presentie uw corpulentie spotten moge in hildebrands boezem klopt voor u een medelijdend hart onder de gezette personen der nieuwere tijden verdiende schoon niet een eerste maar toch ook eene plaats de heer mr hendrik johannes bruis
ontzettend wijde korte broeken met diepe zakken waarin zij hun handen bestendig verborgen houden en nauw om t lijf sluitende wambuizen waaronder zich een dichtgeknoopte damasten of blauwkatoenen borstrok naar gelang van den geldelijken toestand des eigenaars vertoont
de kinderen hebben geen ander speelgoed dan een tamgemaakte zeemeeuw die zij een ijzeren ring om den hals doen dragen wat hun voorkomen betreft gij moet ze niet beoordeelen naar het proefje
op marken geene schaduw van een enkelen boom op marken geen schijn of zweem van eenigen oogst op marken zelfs geen bakker het brood dat het reuzengeslacht hetwelk op dien moddergrond tiert eet wordt in monnikendam bereid
somtijds ben ik hard tegen kegge en daarom leef ik liever alleen hij verstaat mij niet en dan dat er nooit nooit een woord over den lieven william gesproken wordt maar wij spreken van hem niet waar diaan en zij streelde hem zachtkens over den kop wij spreken van hem
maar de oude reus die aan t hoofd stapt is en blijft dezelfde en wordt slechts met ieder jaar een jaartjen ouder deze reuzen zijn alle volmaakt op dezelfde wijze gekleed zij dragen om te beginnen met hetgeen het meest in t oog
buis en broek zijn van een grove bruine stof geen laken op het kleine hoofd voeren zij een lagen breedgeranden ronden hoed om en hunne dikke kuiten zijn omkleed met grijze kousen hooge schoenen bedekken hunne groote voeten
maar hij is vol valsche schaamte hij wil nooit met een traan gezien worden hij verdrijft zijn beter gevoel door luidruchtigheid toen hij hanna trouwde was zij een speelsch kind die met zes jonge honden door de plantage liep
en toen bedaarder hij was een lieve jongen niet waar mijnheer hildebrand dat was hij zeide ik en toen hij wegging ging de grootmoeder voort was het alsof het mij werd ingefluisterd dat ik hem niet weer zou zien en diaan hield hem bij zijn mantel terug niet waar diaan
en de man verhaalde mij dat hij er den gouverneur spuutwien zoo noemde hij champagne had voorgezet toen zex hem op zijn toer langs de eilanden bezocht had
ik zou hinderen ik zou vervelend zijn dit boek zeide zij op haren bijbel wijzende dit boek is mijn gezelschap zij zweeg eenige oogenblikken en streelde den kop van haar hond met de bruine hand daarop hief zij zich weder een weinig in haar stoel op
pygmeeën bij ongeluk onder deze enakskinderen verdwaald en wier meer hedendaagsche kleeding zonderling afsteekt bij die der landskinderen die allen orthodox allen hardleersch en allen welvarende zijn
ofschoon het niet te ontkennen is dat de lichtingen voor den krijgsdienst en het verval der groote en kleine visscherijen dat den markenaar nu ook tot een ansjoviszouter maakt hem eenigszins uit zijn afgesloten kring hebben gerukt
en de nieuwsgierige die den voet onder dit eenvoudig visschersvolk zet vindt er de huizen de gewoonten de zeden de begrippen van voor twee eeuwen
tot weinige uren voor zijn dood en zeide hij dat hij hem heel dierbaar was de lieveling heeft hij zijn laatste krachten nog gebruikt om dat te zeggen en waren zijne laatste gedachten ook bij zijn grootmoeder
hij was zoo goed voor den hond en de hond had al zoo vroeg met hem gespeeld als ik lang naar den hond kijk is het als zag ik den kleinen bill ng met hem spelen
ik las het adres het luidde aan mevrouw e marrison e m dat waren de voorletters die op den ring gegraveerd stonden dien hij mij op zijn sterfbed gegeven had e m
zij dragen witte kappen waaruit het vrhaar in twee lompe onbevallige niet krullende vlokken langs haar aangezicht valt haar jak en rok zijn van grove stof en op de borst spelden zij een witten doek al wederom op markensche wijze bestikt
van alle personen die het huisgezin uitmaakten kende ik deze het minst daar zij nooit dan bij het middagmaal verscheen en na afloop daarvan onmiddellijk weer vertrok
verwonderenswaardig is de hoogte der bedsteden waarin dit reuzenvolk den zegen des slaaps geniet het zijn een soort van torens welke zij met verscheidene trappen beklimmen
ik had aan dien ring een ganschen roman geknoopt in die letters den naam van een lief jeugdig meisje gelezen dat haar jong hart reeds vroeg voor william geopend had maar hoeveel aandoenlijker was dit pand eener eenvoudige genegenheid tusschen grootmoeder en kleinkind
breede monden kleine witte tanden en dunne haren van de echt celtische kleur die bij den ouden reus reeds eenigszins beginnen te verbleeken
ach mijnheer ging zij voort mijne dochter was in t eerst zoo hevig bedroefd maar zij gevoelt niet diep zij was de laatste de eenige overgeblevene maar niet de gevoeligste van mijn kinderen
zie je wel diaan zeide zij tot den hond het is het ringetje van de vrouw dat de lieve bill gedragen heeft hij heeft ons niet vergeten diaan en wij hem niet ofschoon dan ook
schoon ik anders den ring niet droeg had ik hem toch dezer dagen aangetrokken ik nam hem van mijn vinger deze gedachtenis zeide ik gaf hij mij op zijn sterfbed hij beval ze mij aan als iets dat hem heel dierbaar was
de arme jongen had hem wel noodig want ik kon hem in zijn tranen wasschen ik wischte zijn oogen af en wilde den doek behouden die doek en deze brieven zijn mijn eenige troost