AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
kunt gij mijn tranen zo onverschillig aanschouwen en zal uw dierbare stem geen enkel troostend woord voortbrengen zult gij mij van smart voor uw voeten laten sterven o ik smeek u gij wie ik het leven gaf een zoen o een zoen van uw mond
men zou gedacht hebben dat het nieuwe bestuur van brugge zich door lange jaren had bevestigd onmiddellijk na de verlossing en terwijl het volk de wijn der vrolijkheid in al de straten dronk had deconinck een bode naar het leger te damme gestuurd om de overige ambachtslieden in de stad te roepen
ongelukkiglijk voor hen had de vernuftige deconinck hun geheim ontdekt en zich tot de strijd gereedgemaakt op hetzelfde ogenblik en met dezelfde stilte stonden de wevers en beenhouwers met enige andere ambachtsgezellen in de vlaamsestraat
het is dan waar zuchtte hij philippa is dood maar o god wees mij getuige en gij o zalige ziel mijner arme zuster hoor mij ik zweer dat voor elke dag die gij in de kerker hebt doorgebracht een fransman in zijn bloed zal sterven
mij mijnheer de chatillon de chatillon ontstak op dit verwijt in een spijtige woede en zou voorzeker in onstuimige woorden uitgevallen zijn maar zijn broeder de st pol weerhield hem en morde zachtjes
wanneer deze in het frans leger gekomen waren werden zij tot in de tent van de veldheer de chatillon gebracht de deken der wevers naderde met stout gelaat voor de landvoogd en sprak
terwijl iedereen zich met over de zaak van gwyde te spreken bezig hield kwam er een oude pelgrim in de zaal zijn hoofd helde ootmoediglijk met de brede hoed voorover in zulker voege dat men van zijn gelaatstrekken weinig kon zien
het kost mij een paard en een trouwe dienaar nu wendde de ridder die de leliën op de borst droeg zich om en sprak mijne heren dit slot is het verblijf van de ongelukkige landheer gwyde van vlaanderen een vader wien men zijn kind ontrukt heeft en wiens land wij door het geluk der wapenen gewonnen hebben
o mijn vriend mijn adolf alsof zij door een onweerstaanbare kracht gedreven was wierp zij zich vooruit en viel in de armen van adolf die van de vloer was opgestaan
bij haar en dreef hem aan om alle wreedheden in vlaanderen te plegen onder andere gebood zij hem dat men de borsten van al de vlaamse zeugen afsnijden en al haar biggen met het zwaard doorspeten zou en dat men de honden van vlaanderen zou doodslaan
deconinck hief zijn stem boven de omstaande scharen en sprak god en gij allen zijt mij getuigen dat de liefde tot het vaderland alleen mij aandrijft voor mijn moederstad heb ik mij aan uw dolle woede blootgesteld en alzo zou het mij ook niets kosten door de hand des vijands te sterven
in de weiden welke nevens het leger lagen bewogen de franse voetknechten zich in wentelende scharen en dreven langzaam als een schrikbare slang met kronkelende wendingen door het veld terwijl de grootste stilte onder hen heerste
de laatste vleugel die het vierkant sloot bestond uit al de ruiterij des legers de elfhonderd mannen te paard welke door jan graaf van namen zijn broeder gwyde gezonden waren deze bende was slechts ijzer en staal niets anders kon men zien dan de ogen der ruiters welke voor de gaten van de helm stonden
in aandacht nemende de goede en trouwe diensten die den lande van vlaanderen en onszelf door meester deconinck en door meester breydel van brugge zijn bewezen willende hun lieden met de wete van al onze onderdanen een bewijs onzer goede gunsten geven
ambachtslieden en derzelver trotse houding boven de wallen een angstig voorgevoel der aanstaande slachting gekregen de voorzichtigheid deed hem om de overgaaf der stad wensen want hij kende de onversaagdheid der bruggelingen en was derhalve zeer blijde wanneer de komst van deconinck zijn wens vervulde maar de voorwaarden die men hem aanbood behaagden hem geenszins hij zou dezelve wel
meteen werd alles door haar ingepakt en de deuren gesloten hebbende gingen zij met haar kinderen ter gentpoort uit ontellijke huisgezinnen liepen in dier voege met verscheurde voeten op de weg naar kortrijk en zaaiden hun bittere tranen tussen het gras dat bij de boord der baan groeide
de ongelukkige ridders over wier lichaam een ganse wolk andere ruiters vooruitrende schreeuwden dat men hen toch niet vertrappen zou maar er was geen tegenhouden aan reeds was de stem dergenen die eerst gevallen waren in een laatste doodskreet vergaan zij die hen omvergelopen hadden werden nu ook door anderen verpletterd zodat het gehuil bleef aanhouden
mijn broeders viel robrecht in gelieft mij te volgen wij gaan uw nicht machteld bezoeken zij is niet ver van hier ik zal u onderweg nog droever dingen verhalen doet uw dienaren hier wachten
machteld beminde de deken der wevers niet zeer zij had een afkeer van hem zonder te weten waaruit dit zonderling gevoel ontstaan was niet dat zij aan zijn hoge wijsheid of aan de rechtzinnigheid zijner inborst twijfelde neen zij erkende aan deconinck al de hoedanigheden die een man kunnen verheerlijken
ziet gij doorluchtige graaf dat uw dienaar diederik het niet slecht voor had wanneer hij u die strik te wijnendale aanwees wie heeft u gezegd dat de koningin van navarra te compiègne gekomen is vroeg de graaf alsof hij nog aan de zaak twijfelde
dewijl robrecht het niet mocht wagen zich van meer personen te laten kennen gaf hij voor dit ogenblik geen gevolg aan de bevelen van de geneesheer hij keerde met zijn broeders terug bij machteld en bleef in een stille droefheid op haar ontverfde wezenstrekken staren de lippen der maagd bewogen zich en van tijd tot tijd kwam een onvatbare klank uit haar borst
waarom toch o doorluchtige vrouw waarom bemint gij mij zo tederlijk ik bid u adolf noem mij niet met de naam van vrouw welhaast zal de heilige band des huwelijks mij uw dienares maken noem mij voor dit ogenblik nog dikmaals uw machteld uw vriendin uw welbeminde
houdt uw mannen veerdig ik ga met onze jonge gravin vertrekken zij mag dit bloedig toneel niet zien breydel had gedurende deze rede niet het minste teken van toestemming gegeven maar een hevige blijdschap blonk op zijn gelaat
uit zijn maliehemd kon men een groene sluier zien hangen dit liefdegeschenk bewaarde hij op zijn hart als een heiligdom nevens hem reed zijn welbeminde machteld op een sneeuwwitte hakkenij de doorluchtige maagd was nog bleek echter niet meer krank de komst van haar adolf had de ziekte uit haar verdreven
enige eiken tafels en vele zware zetels stonden op de arduinen vloer der zaal zes met fluweel beklede leunstoelen gaven te kennen dat de plaats der dekens en ouderlingen in het diepe van het vertrek beschikt was
aelbrecht mijn vriend riep hij tot een zijner mannen neem die wapens op en draag ze naar mijn tent ik wil geen ijzer aan mijn lijf terwijl uw blote borsten het vijandlijk wapen durven afwachten
eindelijk begon het franse leger zich ook te bereiden duizend bazuinen hieven tegelijk hun scherpe tonen aan de paarden briesten en de wapens klonken met zulk een ijslijk geruis dooreen dat de vlamingen bij het naken van dit doodsgevaar met een huiverige koude werden bevangen
ik wel antwoordde breydel de balsem die mij genezen kan is mij bekend maar de macht ontbreekt mij o mijn arme moeder zij hebben hun handen in uw bloed gedoopt omdat uw zoon een vlaming is en die zoon o doemnis die zoon kan u niet wreken
meester breydel sprak gwyde gij zijt een dappere en waarde onderdaan mijns vaders het land waar zulke mannen geboren worden kan niet lang in slavernij blijven ik dank u om uw goedwilligheid
de vlamingen hun aanleider nevens zoveel makkers ziende vallen en geen keien meer hebbende deinsden zonder wanorde naar hun leger af een enkele slingeraar van veurne bleef te midden der weide alleen staan alsof hij de schichten der fransen trotsen wilde beweegloos stond hij alhoewel de pijlen boven zijn hoofd en rondom hem fluitende vlogen
de ridders luisterden met een plechtig stilzwijgen zij bewonderden de buitengewone man die in zo korte ogenblikken een algemeen krijgsontwerp gevormd had en zulke heilzame maatregelen voor hen ontvouwde
de konstabel door spijt vervoerd rende met zijn scharen onstuimiglijk naar het vlaams leger maar bij de beek vielen al de ruiters der eerste gelederen overhoop de ene verpletterde de andere
daar zat hij gelijk hij zich steeds in de dromen der lijdende jonkvrouw had vertoond zijn hand reikte haar de groene sluier die hij weleer als een liefdepand ontvangen had
de ijslijke slagen der zwaarden op de helmen en beukelaars deden het omstaande geboomte weergalmend dreunen bloed liep onder de harnassen uit doch in de drift der wraak gaven de kampers hierop geen acht en gingen hijgend in het strijden voort
zij drongen zich opeen in de opening en meenden het leger langs achter neer te hakken maar dit gelukte hun niet zij vonden overal een muur van speren en helmbijlen jan borluut de twee vleugels zijner schaar vooruitzwaaiende deed zijn vijfduizend gentenaren in een kring dringen en sloot alzo het net waarin hij bij de duizend fransen had gevangen
gij weet dat charles de valois de edelste fransman de braafste ridder zich in italië heeft vertrokken hij heeft aan het hof van rome niet vergeten dat hij de onplichtige oorzaak der aanhouding uwer bloedverwanten geweest is
en streelde het moordstaal met meer liefde dan of hij zich op de zachte boezem zijner bruid had verlustigd die man was de onversaagde jan breydel de dekens der ambachten kwamen allen bij deconinck en bleven stilzwijgend op zijn raad of zijn bevelen wachten
zodanig getergd dat zij er bijna ziek van werd en wij zouden hem dan nog moeten sparen mijne heren riep de valois nogmaals gij kent mijn bede ik geloof niet dat het u aan edelmoedigheid ontbreken zal
andere kinderen lagen afgemat op haar knieën en weenden bitter van honger en dorst zonder dat hun enige lafenis kon gegeven worden en de gepijnde moeder moest bij dit hartnijpend gezicht voor allen lijden
het meisje bracht de hand met afkeer tegen de borst des ridders en stiet hem driftiglijk van haar verrader sprak zij hoe durft gij de dochter der graven van vlaanderen in uw onzuivere armen drukken
de beenhouwers en andere ambachtslieden lieten hun ogen beurtelings op de twee dekens gaan en wachtten in een plechtig stilzwijgen meester breydel riep
het was een jonge hofknaap een lieflijk kind op wiens gelaat de onnozelheid en de trouw te lezen stonden zijn kleding was van zwarte en blauwe zijde halflijfs met allerhande zwierige versiersels wanneer hij op een kleine afstand der vrouwen genaderd was ontdekte hij zich met eerbied en boog het hoofd diep en zonder spreken
mijnheer sprak de geneesheer zich tot robrecht kerende ik verzeker u dat de jonkvrouw geen gevaar loopt de rust zal haar de geest herstellen zodra de graaf deze troostende woorden hoorde wenkte hij de twee dekens en ging met hen uit de zaal buiten de puinen sprak hij
ik bid u overweeg dat alle dingen mogelijk zijn en dat het franse bloed door ons kan vergoten worden maar dan moogt gij u mijn woorden herinneren dit is alles wat ik uedele te zeggen had ik wens u vaarwel god neme u onder zijn hoede
mijnheer van gulik kom geef mij ook een zoen en gij mijn schone neef jan druk mij ook tegen uw borst gij bemint mij allen zo vurig zij werd beurtelings door al haar bloedverwanten geliefkoosd en zij smaakte een zalig genot haar geleden rampen hadden geen plaats in haar geheugen meer
dit was zo spoedig voorgevallen dat er reeds veel gesneuveld waren eer jan breydel die met zijn ambacht in het diepe der straat stond het gevecht kon bemerken een beweging op bevel van deconinck uitgevoerd deed de gelederen opengaan en stelde hem de toestand en het gevaar der wevers voor ogen
het oud edel geslacht van nieuwland was zonder vlek en adolf de eerlijkste ridder die hij kende om de pijnen zijner dochter te verzachten besloot hij deze liefde met zijn toestemming te begunstigen en stond op machteld sprak hij adolf zij u ten bruidegom geschonken uw vader geeft hem
de koele standvastigheid van deconinck bedroog de franse veldheer hij bleef overtuigd dat de bruggelingen hem niet vreesden en hun stad met hardnekkigheid zouden verdedigen zijn gans leger en het land van vlaanderen aan die afzonderlijke zaak niet willende wagen begon hij met deconinck over de voorwaarden te twisten eindelijk na lange
insgelijks deed hij aan willem van gulik boodschappen dat hij met mijnheer jan van renesse te kortrijk komen moest de schriklijke tijding verspreidde zich op weinig tijds door de stad naarmate het nieuws van de ene tot de andere overging vergrootte het getal der vijanden verwonderlijker
willem van gulik vocht als een leeuw hij stond alleen met zijn vaandrager en met philips van hofstade te midden van dertig vijanden die zijn banier wilden ontroven maar al de armen welke zich hiertoe uitgereikt hadden waren onder zijn zwaard gevallen
welnu geef de stad over bij deze woorden vatte hij de hand van deconinck en drukte dezelve met ontroering twee tranen van innige smart rolden uit zijn blauwe ogen en een doffe zucht kwam over zijn lippen
mijne heren riep diederik heengaande indien gij enige tijding voor uw bloedverwanten naar vlaanderen te zenden hebt raad ik u dezelve spoedig klaar te maken ik zal uw bode zijn
de konstabel de nesle en meer andere heren keurden die raad goed maar robert door verbolgenheid verblind wilde er geenszins van horen en raasde tegen jean de barlas dat hij zwijgen zou
met de grootste moeite kon men dit lichaam weder tot regelmatige scharen vormen want er was een schriklijke verwarring onder hen gekomen intussentijd had mijnheer jean de barlas een plaats gevonden waar men door de eerste beek gemakkelijker waden kon en was met tweeduizend kruisboogschutters
zodra de dekens vertrokken waren wierp hij zich om de hals van deconinck en sprak terwijl twee tranen over zijn wangen rolden gij hebt mij uit de wanhoop gewekt mijn dierbare vriend nu zal ik rustig over de lijken mijner moeder en zuster kunnen wenen en haar met godsdienstig gevoel ter aarde beschikken
uit alle gedeelten van het wijde frankrijk kwamen de leenheren met hun gewapende laten toegelopen en in weinig dagen bevond het franse leger zich boven de vijftigduizend man sterk
geeft uw veldheer vrijgeleide aan onze taalman hij geeft vrijgeleide volgens krijgsgebruik en op zijn trouw was het antwoord de egge werd bij deze verzekering omhoog gehaald en de brug viel neer om twee burgers uit de stad te laten de een was deconinck en de andere de wapenbode der ambachten
maar de omstaanders antwoordden niet ras genoeg naar zijn begeerte dan riep hij mijne heren het schijnt uedele vreemd een vos onder die kolder te vinden het is evenwel twee jaar lang dat ik er onder woon
luistert nog hernam pierre flotte onze koningin johanna is ten hoogste op de vlamingen verbitterd zij haat dit hoogmoedig volk dat het niet te zeggen is ik heb uit haar mond gehoord dat zij de laatste vlaming aan de galg zien wilde
mits de strijdenden lang op dezelfde plaats bleven vechten waren de lijken van mensen en paarden dicht gezaaid en stromen bloeds verfden de straat met donkerrood nu kon niets meer het geweld der ambachten tegenstand bieden want daar de leliaards achteruit geweken waren hadden hun vijanden al vechtende zich op de markt kunnen uitspreiden
de jonkvrouw zat recht op het bed en stuurde haar stijve blikken met verbaasdheid op de zwarte wanden harer akelige woning zij spalkte de ogen verschriklijk open en scheen verdwaald want haar wimpers daalden niet en bleven steeds met halsstarrigheid opgeheven staan
wat toch gewordt een vrouw bij zulke man een zwak schepsel dat geboren is om op aarde te spelen te beminnen en te lijden integendeel gevoelde machteld een bijzondere toegenegenheid voor jan breydel
de grootste stilte bleef in het leger heersen opdat de bevelen van ieder wierden gehoord eindelijk waren de twee beken met lichamen van mensen en paarden opgevuld en het gelukte rodolf de nesle met omtrent duizend ruiters er over te geraken
maar gij hoort wel mijn kind dat ik de taal onzer vaderen spreek wat bitter lijden heeft u dan gefolterd dat uw ziel verdwaalt herinner u dat onze vriend mijnheer adolf van nieuwland mij moest verlossen en noem mij niet meer verrader of booswicht want uw woorden pletteren mij het hart
haar ogen stonden met een ijslijke onbeweeglijkheid in haar hoofd en haar wangen hoe teder ook waren in bevende rimpels samengetrokken soms bracht zij haar armen als in een smeking naar de onbekende die haar moest verlossen doch zij hing welhaast machteloos en slap over de rug van het paard
alhoewel het volle daglicht nabij was en de velden reeds met stellige verven begonnen te pralen was het echter onder het welfsel dezer zaal nog tamelijk duister want de ridder kon niet zien of hij de wangen der maagd genoeg van slijk en bloed gezuiverd had
ik heb onze pogingen tot de vrijmaking des vaderlands aan onze graaf gwyde bedektelijk doen kennen en hij heeft dezelve met zijn vorstelijke goedkeuring bekrachtigd nu zijn wij geen muitelingen meer mijn vriend nu zijn wij wettige veldoversten onzes
onderwijlen stond het vlaamse leger beweegloos achter de tweede beek de val der vijanden in de diepste stilzwijgendheid aanziende de konstabel rodolf merkende dat de doortocht voor zijn ruiters onmogelijk was kwam bij mijnheer d'artois en riep
en gaat niet te driftig voort opdat er geen wanorde onder u kome vooruit de derde schaar sluit op de tros hopman lindens breek uw
hij heeft mijn vader gekerkerd en wil mij bij de boze johanna van navarra voeren de valsaard waarom wreekt gij het bloed uwer graven niet vlaming de ridder bezag de jonkvrouw met smartelijk medelijden en tranen barstten in overvloed uit zijn ogen rampzalig kind was zijn zucht
bij mijn zaligheid ik heb een onedele hand op de schouder mijns ouden vaders zien vallen zij zal erop blijven of ik sterve de dood in zijn loop rukte hij de helmbijl met geweld uit de handen van een soldenier
maar deconinck deelde niet in de openbare vreugde het was in zijn hart dat het geluk zich besloten hield hij had het tegenwoordige reeds vergeten om de toekomende rampen af te weren
de vlammen die hemelhoog boven het woud stegen hebben de noodklok in onze stad doen kleppen en al de inwoners zijn met angst te saam gelopen want in deze droeve tijden hebben zij altijd de dood voor ogen
behekst land antwoordde de chatillon mistroostig mijn paard breekt de nek mijn trouwe lijfknecht bekoopt het met zijn leven het is een ongelukkige dag knapen neemt het lichaam van uw genoot draagt het zo gij best kunt naar het eerste dorp dat men hem geneze of begrave
mijn ongelukkige broeder ging gwyde voort gij hebt zoveel geleden ik heb uw gevangenis zozeer betreurd maar nu o heil nu mag ik u omhelzen gij hebt uw ketens gebroken en vlaanderen heeft zijn graaf terug vergeef mij mijn tranen zij vloeien ter uwer liefde bij de droeve heugenis uwer smart
zij sprak tussen een minzame glimlach meester breydel uw gezelschap zou mij aangenaam zijn indien het u beliefde ons te volgen jan breydel wierp de bijl weg bracht de blonde lokken van zijn haar over de oren plaatste zijn muts met meer zwier op het hoofd en volgde de jonkvrouw vol
terwijl waren de vlamingen van de grond opgestaan zij luisterden angstiglijk op de uitval van mijnheer de valois de overige aanschouwers bewogen zich niet en wachtten met schrik op hetgeen er nog moest gebeuren
door alle andere ware dit ogenblik tot een aanval gunstig gekeurd geweest en hij zou wellicht over de beek gekomen en de fransen op het lijf gevallen zijn maar gwyde en jan borluut wiens raad hij geloof gaf ziende dat hun standplaats zo voordelig was wilden dezelve om een gedeeltelijk voordeel niet verlaten
gij moogt doen zo als het u belieft mijnheer breydel antwoordde gwyde echter zijt en blijft gij ridder welaan riep de deken met blijdschap dan ben ik de ridder met de bijl dank dank doorluchtige heer
ik dank de vlamingen om hun liefde tot mij antwoordde de mortenay maar ik weiger de bescherming die gij mij aanbiedt en zal er nooit gebruik van maken indien er waarlijk zoiets voorviel zou ik mij onder de banier van de landvoogd en niet in mijn woning bevinden en zo ik sterf zal het met het zwaard in de vuist zijn
dit is de eerste poging het eerste stuk van het slavenjuk dat men ons op de nek wil drukken de ontrouwe leliaards de edelen die hun graaf onze wettige meester bij de vreemde gekerkerd laten om ons des te gemakkelijker te kunnen verdrukken hebben het zweet onzes aanschijns lang gedronken
mijnheer salomon van zevekote had zelf de slinger van een gesneuvelde ambachtsman opgenomen en moedigde de zijnen door zijn voorbeeld aan maar een ijzeren pijl boorde door het voorstuk van zijn helm en wierp hem dood ter aarde
zij keerden morrend naar het bos en hernamen hun arbeid tegen dank wanneer de twee dekens in breydels tent gekomen waren zette de deken der beenhouwers zich afgemat en verslagen bij een tafel en liet het hoofd zwaar neerzinken
tijdens de oorlog van het jaar wanneer de fransen gans west vlaanderen hadden ingenomen bood het slot nieuwenhove hun een hardnekkige tegenstand een groot getal vlaamse ridders hadden zich onder robrecht van bethune erin opgesloten en wilden het niet overgeven zolang één van hen zich kon verdedigen
ho op dit plechtig ogenblik dachten zij allen aan hetgeen zij meest op aarde beminden de jonge gezel weende in zijn hart over het meisje dat hem verloofd was de vader werd met innige pijn gefolterd nu hij zijn zonen de vreemden tot slaven laten moest
deconinck sprak hij wees trouwe ridder breek nooit de eer en neem uw zwaard nooit dan voor het vaderland en uw vorst bij die woorden sloeg hij de deken der wevers lichtelijk met het slagzwaard in de nek volgens de
die mannen alleen dorsten waarlijk de dood onder de ogen zien en bespotten ook viel alles onder hun voeten zodra zij zich vertoonden hun bijlen hakten de benen der paarden af en deden de ridder op de grond rollen dezelfde bijl kloof zijn hoofd
worden zij lage en laffe vleiers en ondersteunen de macht die hen gemaakt heeft zij weten dat zij met dezelve klimmen en vallen zullen en zij voorzien dat het volk hetwelk zij verlaten hebben hen als overlopers zou verstoten en verachten
de wil des konings geschiede dat men die valse leenmannen vange ontellijke soldeniers der lijfwacht drongen op die roep langs al de deuren in de zaal de vlaamse ridders lieten zich zonder tegenweer in hechtenis nemen
die slag was in andere omstandigheden geweldig voor hem geweest maar nu was hij door al te grote pijnen ontroerd om zich daarbij nog meer te laten bedroeven echter verliet hij de jonkvrouw en ging afgemat op een steen zitten hij liet het hoofd in de hand neerzinken en zuchtte stilzwijgend terwijl bitter hartzeer zijn tranen nog meer deed vloeien
en wanneer de deken door een tweede vraag zich deze zaak wilde ophelderen klom een krachtiger stem als het gehuil eens wolfs boven het gevaarte en galmde vooruit vooruit wij rampzaligen de franse ruiters vervolgen ons
pieter deconinck deken der wolwevers en jan breydel deken der macecliers uit onze goede stad brugge en hun nakomelingen ten eeuwigen dage zijn en zullen blijven van edelen bloede genietende al de voorrechten die de leenheren in ons land van vlaanderen zijn genietende
men luisterde in den eerste niet naar dit bevel want in deze verwarring van moordkreten was het niet mogelijk de stem van iemand te herkennen breydel plaatste zich dreigend voor de deken der wolwevers en zwaaide als een vervoerde met zijn bijl in het rond
maar zij bedrogen zich want hij kwam met losse toom op hen aanvallen en had zijn slag zo juist berekend dat het hoofd van de voorste soldenier met de helm uit de baan vloog door deze wonderdaad verschrikt en verbaasd vlood de st pol met zijn overblijvende makker in allerijl van het slagveld
een grote menigte vijanden viel bij die schok uit de zadel en zij waren weldra doorstoken maar godfried van brabant die ook met zijn negenhonderd zware ruiters over de beek geraakt was kwam met zoveel kracht op de schaar van willem van gulik aangelopen dat hij deze ridder met de drie eerste gelederen te gronde wierp en in die plaats door de vlaamse slagorde boorde
bij deze woorden die hij met een vermurwende uitdrukking had gesproken sloeg hij zijn armen om de hals van robrecht en zijn aanzicht tegen de borst van zijn zoon drukkende voelde deze de tranen zijns vaders op zijn hand neervallen
eensklaps week de draver van de zwarte ridder enige treden achteruit en bleef staan de fransen verblijdden zich innerlijk op het gezicht van die wijkende beweging huns vijands zij dachten dat hij rust nodig had en het weldra zou opgeven
maar dit duurde niet lang weldra deed het paard van de mertelet een beweging en de twee lijken vielen uit de zadel op de grond mijnheer jan van renesse die aan de rechtervleugel stond het gevaar van willem van gulik merkende verliet zijn plaats en achter de slagorde lopende viel hij met breydel en zijn beenhouwers ter zijde op de fransen
zij hernam ik heb nog meer gezien maria ik heb de beul die door de wrede johanna van frankrijk gezonden was zijn bijl boven het hoofd uws broeders zien heffen en zijn hoofd heb ik op de vloer des kerkers zien vallen
wanneer de droefheid de harten der mensen al te fel schokt berooft zij hen ogenblikkelijk van gevoel zo ging het ook met gwyde en willem hun wangen verbleekten en zonder te spreken blikten zij neerslachtig op de grond gwyde ontwaakte eerst uit die verbaasdheid
breydel blikte met misnoegen op de deken der wevers en antwoordde maar meester ik geloof dat gij met uw hoge rede mij zoekt te verwarren zo worde de galg der smedenpoort mijn rustplaats indien ik slechts weet wat gij zeggen wilt wie gaf ons de macht om te moorden en te branden wie gaf die macht aan de fransen zeg
deze door zoveel vijanden besprongen liet zijn speer vallen en toog zijn reuzenzwaard uit de schede hij omvatte het gevest met de twee handen en sloeg zo wild in t rond dat geen fransman hem dorst genaken want elke houw van zijn wapen viel als een pletterende hamerslag op de uitrusting zijner vijanden
maar deze zijn zwaard met een krachtige wending van onder naar boven zwaaiende sloeg hij godfried zo sterk tegen de kin dat hij uit de zadel stortte dan vielen twintig beenhouwers hem op het lijf en hij ontving twintig wonden waarvan de minste tot zijn dood genoegzaam was
geen ander gevoel dan dit der edele menslievendheid en der plichten eens ridders dreven hem tot die pogingen en zorgen om zich te verzekeren dat zij niet gewond was bezag hij haar klederen met nauwkeurigheid en bevond tot zijn grote blijdschap dat het bloed alleenlijk boven haar samaar lag en dat haar boezem nog tastbaar klopte
het was hem niet onbekend dat de geestdrift en de moed des volks met de tegenwoordigheid des gevaars eindigt ook deed hij alle moeite om het denkbeeld des krijgs gedurig in de stad te doen heersen
dit bedrieglijke beeld was het dat haar ziel op haar lippen deed glimlachen maar hoe kort was deze leugenachtige vreugde hoe pijnlijk de onttovering weldra scheurde het onverbiddelijk geheugen de blinddoek af en dan vertoonde zich de wezenlijkheid met schriklijke kleuren voor haar
voor de vierde maal verhief zich de zon met luisterrijke gloed boven het vrije brugge machteld zat alleen in de kamer die zij eertijds ten huize van adolf van nieuwland had bewoond de trouwe vogel de geliefde valk was niet meer met haar hij was dood
gij gaat sterven vervloekte vlaming riep de lijfknecht zijn wapen op hem sturende de jongeling antwoordde niet maar hechtte zijn grote ogen als twee vlammende schichten op de lijfknecht deze door de kracht van die blik tot in de ziel geraakt bleef een ogenblik staan alsof hem de moed ontzonk
jan van namen kon de vlamingen persoonlijk niet bijstaan want in de roering die er ging gebeuren bleef hem om zijn graafschap te bewaren werk genoeg op handen maar hij zou hun een goede bende naamse ruiters toesturen
wat zegt hij riep wouter van lovendegem zult gij met ons niet ten hove gaan diederik jawel ik zal bij u en nevens u zijn maar gij lieden noch de fransen zult mij kennen ik heb het gezegd philippe zal de vos niet krijgen bij mijn ziel god bescherme u mijne heren
ik wil het leven van degene die mij ogenblikkelijk de vrijheid schonk niet in gevaar stellen nochtans begeer ik mijn broeders te zien ik zal met u gaan maar met gesloten helm indien ik nodig oordele mij bekend te maken zal ik u een teken doen en gij zult de bijzijnde ridders hun erewoord afeisen dat zij het geheim van mijn naam zullen bewaren
de geneesheer wenkte de ridders naar de ingang en bracht hen buiten de zaal dan sprak hij de jonkvrouw heeft haar zinnen terug maar zij is zo zwak zo afgemat in uw afwezendheid is zij ontwaakt geweest en heeft meester breydel herkend
kondet gij zien hoe bleek zij zijn en zou ik bij het gezicht van al dat lijden van al die angst mijn tranen met de hunne niet mengen ik ben immers hun aller vader en beschermer en is het niet van mij alleen dat zij de troost die ik hun niet geven kan afsmeken
de opgetogen deken der beenhouwers zou zich zonder twijfel voor de voeten der goede jonkvrouw geworpen hebben maar de plechtige houding der omstaande ridders had te sterke indruk op hem hij stond verbaasd en beweegloos zonder spraak want hij kon het gebeurde niet begrijpen
hoogmoedig en verwaand smeet de trotse vrouw verachtende blikken op de vlamingen die voor haar geknield zaten en grimlachte met een hatelijke uitdrukking terwijl zij de oude graaf met inzicht zo lang liet wachten eindelijk suisde zij enige woorden in het oor van philippe le bel en deze sprak met luider stem tot gwyde
alhoewel hij slechts weinig volk op de wallen zag vond hij het evenwel niet raadzaam met ruiters alleen iets te ondernemen want hij wist wat een ontembaar volk in brugge woonde een halfuur na zijn aankomst verscheen de stoet van de st pol in de verte
hoe sterk deze ook in de zadel zat moest hij echter voor het geweld van de dolle breydel zwichten en viel uit de zadel gerukt op de grond terwijl de deken der beenhouwers bezig was met zijn wraak op hem te verzadigen waren zijn makkers en de overige ambachtslieden tegelijk op de schaar der fransgezinden gevallen en hadden er veel onder de voet gehaald
het bloed van degene die gij de trotse naam van de leeuw hadt gegeven heeft met het uwe deze grond bevochtigd zijn zwaard was een verdelgende bliksem en zijn beukelaar een muur maar
hij deze woorden gesproken had steeg er een zware lijfknecht van zijn paard en liep met blote degen op de jongeling aan deze in plaats van zich met zijn mes te willen verdedigen stak het in de schede en wachtte met gesloten vuisten op zijn vijand
een krachtiger adem dreef het tweemaal herhaalde woord vader als een zoete harpentoon in de oren van robrecht hij door een gelukzalig liefdegevoel geroerd bracht zijn lippen op de mond zijner dromende dochter
er waren in de harten des konings en der koningin zeer verschillende gevoelens philippe le bel was droef en betreurde het gevelde vonnis johanna integendeel was blijde om de tegenstand van robrecht hij had in de tegenwoordigheid des konings een zijner dienaars durven wonden
verblij u meester jan zij zijn veroordeeld de dood uwer moeder zal met woeker betaald worden en het vaderland zal zonder ketens uit dit bloedbad
was niet het schoonste tydperk van haer leven voor hare ziel een onophoudlyk streven was alles wat zy hier ook tegenkwam niet bitter voor haer zuiver hart en nam niet elke dag een van haer droomen weg en met den droom een bron van zaligheid johan alfried de laet
willem van gulik moest naar duitsland om zijn ruiters te halen de jonge gwyde zou de soldeniers van de graaf zijn broeder uit namen aanbrengen mijnheer van renesse vertrok naar zeeland en de overigen ieder naar zijn heerlijkheid om alles tot de algemene opstand bereid te maken
bij mijn ziel sprak de st pol ik geloof dat dit een wolf in een schapenvel is dit heb ik reeds overlang gedacht antwoordde de kanselier pierre flotte want hij beziet ons als een wolf en luistert als een haas
aan de rechterzijde des graafs zat zijn zoon willem en aan de linkerzijde in de plaats van robrecht van bethune zat wouter van maldegem een edel heer robrecht was tussen de franse ridders blijven staan het gelukte hem in den eerste niet door philippe le bel bemerkt te worden
ik ken hun gewoonte zij hebben hun voorraad in de stad gelaten blijf gij hier in slagorde en ik met mijn lichte ruiterij zal ze van kortrijk afsnijden en hen met kleine aanvallen
een brandende dorst kwam hun mond dor en droog maken en de adem die uit hun hijgende longen opkwam was kort en lastig een schrikverwekkende stilte heerste boven het leger niemand gaf zijn aandoeningen aan anderen te kennen want zij waren allen in sombere gepeinzen verzonken
zij rukte weldra haar hand uit de zijne en riep deze hand is niet voor een fransman zij behoort adolf een valse ridder een schaker als gij mag dezelve niet raken
gij hebt het juk afgeschud en nu zijt gij vrijgevochten ik betreur dat ik dit feest niet heb mogen bijwonen eer zij u edele ridders en goede burgers dat gij het vaderland verlost hebt
door al te geweldige pogingen afgemat en overal door slagen gekneusd sprong het bloed hem langs neus en mond uit hij verbleekte en voelde dat de kracht hem begaf met bittere spijt vervuld week hij achter de slagorde om zich een weinig te herstellen jan de vlamynck zijn schildknaap deed de riemen van zijn harnas los en ontlastte hem van zijn wapenen om hem vrijer te laten ademen
gij hebt het gezegd mijnheer van bethune antwoordde diederik ziehier de zaak die mij tot de dood toe bedroeft johanna van navarra en enguerrand de marigny zijn te compiègne
deconinck ging met breydel in een huis dat bij de weg stond en gebood de bewoners hem een kamer aan te wijzen met de grootste eerbied voor de deken der wevers boden de landlieden hem de ganse woning aan en brachten de twee vermaarde bruggelingen op een kleine
hemel de boze johanna enguerrand de marigny ho mijn arme zuster mijn vader wij zijn verloren welnu zuchtte diederik dit zijn de duivelen die de goede vorst bezitten
geef acht dezen zoeken slaven bij die roep beefde de edele burger van pijn en verontwaardiging slaven wij slaven was zijn zucht o heer onze god lijd het niet
gaf de ene hand aan zijn lieve machteld en de andere aan zijn dierbare zuster zo zat hij te midden der twee blijde vrouwen als een geest des troosts wiens woorden men als een heilig lied afwacht
o god aanhoor mij laat hem spoedig wederkomen opdat ik zijn edelmoedigheid en trouw met een zoen belone maria indien de heer mijn gebed aanhoorde indien adolf wederkwam maar
zij bezag met genoegen die ogen waarin de manlijke trotsheid onder lange wimpers vonkelde en die zachte wezenstrekken welke als de spiegel ener edele ziel met de uitdrukking ener belangloze opoffering en van liefde tot het vaderland blonken
bleker dan een lijk werd hij en zijn haren rezen te berge op zijn hoofd met hardnekkigheid hield hij de ogen stijf en beweegloos op de verglaasde ogen der dode lichamen gevestigd zijn lippen bewogen zich bevend en men zou gezegd hebben dat zijn stervensuur gekomen was
gelyk een rots uit d'afgronds kolken te midden van d'ontembren vloed haer trotsche kruin beurt door de wolken wyl stormen breken aen haer voet zoo zag m u fier het hoofd verheffen ten spyt van t onbedwingbaer lot f de vos
welk een ontzaglijke wolk vijanden ging op hen storten voor die moedige mannen was dit niets zij gingen sterven dit wisten zij maar hun verlaten vrouwen en kinderen wat zouden die geworden
naar de stad terug de voorwaarden werden in al de straten uitgeroepen een halfuur daarna deed het franse leger met klinkende bazuinen en vliegende banieren de zegepralende intrede en de ambachtslieden gingen met het hart vol spijt en droefheid naar hun woning terug de wethouders en leliaards kwamen
de andere vlaamse ridders hadden geen vaste plaats zij gingen waar het hun goed dacht of waar hun hulp kon nodig zijn de elfhonderd naamse ruiters werden achter de slagorde geplaatst want men wilde ze niet gebruiken opdat er door hen geen wanorde onder het voetvolk kwame
dit heet spreken als een koningin riep de chatillon indien ik eens meester over dit land worde gelijk mijn genadige nicht het mij heeft toegezegd zal ik haar schatkisten wel voeden en pieter deconinck met ambachten en gilden en heel die volksregering tenietdoen maar wat luistert die vermetele laat op onze rede
bedenkt nu of het niet raadzaam zij dat gij de verlossing vr dit tijdstip bewerkt later wordt dit onmogelijk ik beveel u niets want morgen moet ik naar mijn gevangenis
een ogenblik nadat zij ter hulp van willem van gulik gekomen waren was de plaats zozeer gezuiverd dat er slechts een twintigtal fransen achter de slagorde overbleef onder dezen bevond zich godfried van brabant welke voor de vijand zijner taal en stamgenoten streed
velen der aanschouwers bemerkten dat zij het schild eerst aan breydels hals gehangen had en dat zij dit voorzeker met inzicht moest gedaan hebben vermits zij daartoe enige stappen ter zijde was moeten gaan
wat wat viel jan breydel uit hier helpt geen strijden wie duivel geeft u deze woorden in de voorzichtigheid en de liefde tot mijn geboortestad antwoordde deconinck wij mogen als vlamingen op de rokende puinen onzer stad met het wapen in de hand sterven
mij gespaard hebben om mij in een bos als een hond te laten sterven neen ik leef nog god dank zie de st pol ik zweer u dat gij mij deze spotternij op staande voet betalen zoudt indien ik mij op u wreken mocht
ziende dat gwyde zich op een enkele rij met zijn volk geschaard had verdeelde hij zijn leger in drie lichamen het tweede behield hij onder zijn eigen bevel en vormde hetzelve uit de beste benden ten getale van vijftienduizend uitgelezen ruiters het derde dat de achterwacht hebben moest en tot de bewaring der legerplaats bestemd was liet hij onder het bevel van
terwijl hij zich verwonderde geen strijdbare mannen of ambachtsgezellen aan te treffen en nutteloos naar dezelve uitzag werd hij onverwachts in zijn loop door een regelmatige schaar wederhouden zij bestond uit een groot getal gezellen van het weversambacht allen waren gewapend alhoewel niet op dezelfde wijze zij droegen kruisbogen messen bijlen of dergelijk opgenomen wapen
robrecht verliet eindelijk zijn liefderijke dochter en klom te paard dit deden ook de andere ridders zodra machteld de stappen der dravende paarden hoorde kwamen tranen ondanks haar belofte over haar wangen rollen doch dit deed haar geen leed want een zacht en troostend gevoel bleef in haar
de macecliers waren niet zwierig gekleed korte bruine hozen en een kolder van dezelfde kleur was al hun kleedsel hun mouwen waren tot aan de elleboog opgestroopt dit was hun gewoonlijke doenwijs want zij waren trots over de krachtvolle spieren die zij tonen mochten
na de schrikkelijke nacht in dewelke het bloed der fransen zo overvloedig werd vergoten kwamen de chatillon jan van gistel en de weinige anderen die de dood ontvlucht waren binnen de muren van kortrijk
echter kwam soms nog een zoete uitdrukking iets dat naar een glimlach zweemde haar lippen bewegen wanneer zij haar ogen rond de kamer liet gaan alles wat haar omringde sprak van adolf
nietwaar ik zal u dan waarlijk bezitten o machteld aangebeden beeld indien mijn hart voor u open ligt zie dan wat ik gevoel alsof de nodige woorden hem ontbraken wrong hij de magere vingeren der jonkvrouw in zijn hand en hij blikte als beschaamd te gronde
ja maar heer vader beloof mij dat gij het hem niet zeggen zult ik begeer dat hij die tijding uit mijn mond hore dit zal mij zo blijde maken
wel edele gwyde dan moest st jans vuur mij branden ik zou niet in kortrijk zijn geweest ik die mijn bloed voor vreemden heb vergoten ik zou mijn vaderland in de nood niet bijstaan
ik heb mijn heer vader door het vergif zien sterven ik heb de stem eens stervenden gehoord een stem die zegde vaarwel gij het kind dat ik
ho waart gij daar geweest weet gij wat er zou gebeurd zijn de straten van brugge zouden vol lijken liggen en de verdelgende vlammen zouden nu onze huizen in as gelegd hebben maar mijn driftige vriend jan laat mij u eerst wijdlopiger over de stand der zaken spreken en dan zult gij mij gelijk geven dit weet ik
eustachius sporkyn lag zwaar gewond achter de slagorde en schreeuwde tegen zijn bende dat zij niet wijken mocht maar het geweld dat dezelve terugdreef was te groot zij moest
de schok der twee ridders was zo geweldig dat beide hun speren door de borst van een vijand drongen in het hart van elke ridder had het moorddadig ijzer een scheur gemaakt de kampers en hun paarden bleven beweegloos staan alsof iets bovennatuurlijks hun drift plotseling verkoeld had
zes jaar was nieuwenhove in deze staat op het ogenblik dat wij voor deszelfs beschrijving verkozen hebben de kruiden welke door de wind tussen de verstrooide stenen gezaaid waren hadden zich op die tijd grotelijks vermenigvuldigd
de deken der wevers antwoordde deze namiddag doorluchtige heer zullen vierduizend gewapende wolwerkers op de vrijdagmarkt staan waar gij het beveelt zal ik ze voeren
mij voorwaarden opleggen daar ik alleenlijk mijn stormtuigen vooruit te brengen heb om uw muren tot puin te verbrijzelen dit is mogelijk antwoordde deconinck maar ik zeg het u en neem mijn woorden in acht de grachten onzer stad zullen met de lijken uwer mannen vervuld worden eer een fransman onze wallen beklimme wij hebben ook geen gebrek aan
de koningin johanna gaf aan haar gemaal geen tijd om te antwoorden vrezende dat haar prooi mocht ontsnappen riep zij met nijdige drift mijnheer de valois het is u niet veroorloofd de vijanden van frankrijk te verdedigen gij maakt u aan ontrouw schuldig dit is de eerste maal niet dat gij u tegen de wil uws konings verzet
daar hoorde men een schaterend gesuis van gemengde stemmen terwijl bonzende slagen dit eenstemmig gemor bij pozen kwamen beheersen het aambeeld weergalmde klinkend onder de hamers der smeden en de grootste bomen vielen met gedruis voor de bijlen der beenhouwers neder
woede en pijn brandden in zijn boezem naar de stad wijzende barstte hij uit o mannen is er een onder u laf genoeg om zijn stad zo te laten verdelgen neen bij de ziel mijns overleden vaders zij zullen zich om dit vreugdevuur niet vermaken of de heer straffe mij
indien de woorden van een geringe onderdaan voor zijn landheren mochten gelden zou ik hen ook tot de voorzichtigheid pogen over te halen alhoewel dit tegen mijn ontwerp is wij zouden in dit geval onze overige broeders uit brugge lokken en alzo ons leger vermeerderen
allengskens drong hij meer en meer naar de legerplaats der fransen op en scheen dezelve te willen bereiken dit was zijn inzicht niet want te midden der franse scharen gekomen zijnde sprong hij terzijde op de standaard van navarra en rukte hem uit de handen van de vaandrager de navarse bende viel met woede op hem en hakte vele zijner mannen
geloof mij uw vader leeft en wellicht is zijn verlossing aanstaande denk welke vreugd u vervoeren zal wanneer zijn stem diezelfde stem die zo akelig in uw dromen roept u zeggen zal mijn ketens zijn verbroken
het grootste stilzwijgen heerste in dit kleine leger want om in hun aanslag te gelukken mochten zij de burgers van brugge niet wekken zij wachtten geduldig de eerste stralen der morgenzon af om het volk te overvallen en alle wapens uit de huisgezinnen weg te nemen
wees gezegend mijn vrouw om de liefde die gij mijn ongelukkige broeder toedraagt hij heeft uw doorluchtige hand zekerlijk niet verdiend maar uw genade is zo groot gij hebt hem door uw medelijdende zorg van de dood gered en in stede van zijn dankbaarheid te eisen geeft gij hem uw hart
maar terwijl het hem alzo gelukt was een zijner vijanden te verwinnen hadden de anderen hun zwaarden van alle kanten boven zijn hoofd geheven en reeds had de overste de st pol met een schrikkelijke houw de schouderplaat van de zwarte ridder losgehakt
razend trok hij zijn degen uit de schede brak hem op zijn knie aan twee en sloeg de stukken met zoveel geweld tegen de grond dat zij tot op de trappen van de troon terugsprongen
dan zult gij aan uw tegenwoordige pijnen niet meer denken dan om u over hetgeen gij om de liefde uws doorluchtigen vaders geleden hebt te verblijden zeg mij nu o machteld mijn vrouw zult gij geen enkele straal van hoop in uw ziel laten dringen zullen deze zalige vooruitzichten u niet troosten
voorwaar edele heer riepen de dekens tegelijk er zal niemand ontbreken want iedereen verlangt de strijd de tijd is te kostelijk om ons nog langer op te houden sprak gwyde gaat nu spoedig uw ambachten vergaderen binnen twee uur zal ik tot de tocht veerdig zijn en aan het hoofd van uw scharen op de vrijdagmarkt mij bevinden
de banden der franse dwingelandij kunnen wij niet breken dan met de hulp der steden van vlaanderen dewijl in elke plaats vijanden wonen wie het belangrijk zijn zou ons de bevochten vrijdom te ontroven gewis hebt gij aan dit alles ook wel eens gedacht maar in uw manlijke drift springt gij over de hinderpalen zonder dezelve uit de weg te ruimen
om hun lendenen was een wijde lederen darm als een gordel vastgemaakt daarin lagen de ronde keien welke zij op de vijand werpen moesten in hun rechterhand hing een lederen riem in welkers middel een holte gevormd was
wist niet wat denken hij trilde nog van toorn maar de woorden van de ridder die in de vlaamse taal antwoordde en hem bij zijn naam kende hadden macht genoeg om hem te wederhouden machteld had zich geenszins bij de verschijning van breydel verschrikt in haar dwaling overtuigd zijnde dat de zwarte ridder een harer schakers was lachte zij met vreugde en riep
de vlamingen eten veel en de ganse dag door zij hebben veel levensmiddelen nodig indien wij hun dezelve ontroven zullen zij weldra van honger moeten vertrekken en dan kunt gij in een gunstiger plaats op hen vallen alzo zoudt gij dit gespuis geheel verdelgen zonder veel edel bloed te vergieten
een hemelblauw rijkleed van het fijnste fluweel met zilveren leeuwkens bezaaid viel met lange vouwen over haar voeten tot bij de aarde en een zijden hoofdsluier daalde van de punt harer kap tot op het paard zij bezag de jonge adolf met innige liefde hij was zo schoon zo deftig in haar minnend oog
de poort zal op het bepaald uur open zijn vrees niet ik bid u antwoordde geeraert met koelheid is het gezegd het is gezegd goedenavond dan mijn waarde vriend blijf met god en die vergezelle u meester
van ryswyck de vlaamse ridders die in kortrijk geherbergd waren lagen allen te bedde wanneer de tijding van de komst der fransen als een schrikkelijk nieuws door de stad lopende hen kwam wekken
wat goed nieuws brengt gij ons lieve knaap vroeg machteld met vriendelijkheid nu hief de hofknaap het hoofd op en antwoordde met zijn zoete kinderstem aan de doorluchtige dochter van de leeuw onze graaf
het aanzicht van robrecht van bethune verschilde in uitdrukking van al de andere een bittere spijt en inwendige razernij was erop te lezen de moedige vlaming kon de trotse blikken der franse heren niet over het hart krijgen en ware het niet uit liefde tot zijn vader geweest hij had weldra menige rekening erover gevraagd
hij verdedigde het gewonnen vaandel zo wel dat de fransen het niet meer uit zijn handen krijgen konden hij was reeds bijkans tot bij het leger der vlamingen terug wanneer louis de forest hem een zo zware slag op de linkerschouder gaf dat hij hem de arm half afhakte
de valois had lang in diepe bedenking bij het einde der zaal gestaan de eerbied en de liefde die hij zijn broeder toegewijd had vocht lang in hem tegen de spijt dat dit verraad hem baarde
ga en verlos uw broederen uit de banden farao's zodra de verwoestende scharen der fransen op de bodem des vaderlands gekomen waren en dat de kim zich door het opvliegend stof boven hun hoofden verduisterde klonk er een geheime stem in de ziel van deconinck een stem die zegde
dit was haar niet moeilijk want niemand kwam dit eervol ambt meer toe dan robert d'artois gebrek aan geld en de dagelijkse aankomst der leenheren uit verre heerlijkheden hielden deze macht nog enige tijd in frankrijk
gelieft het u doorluchtige graaf mij te bevelen dat ik u dit alles bezorge vroeg breydel mag een gering onderdaan u daarin dienen bij deze vraag liep hij reeds naar de deur doch een gebiedend teken van de graaf bracht hem terug
ik verzeker u mijne heren hernam diederik de vos dat er meer dan tweeëndertigduizend ruiters en wel zo veel voetknechten zijn zij roven en verkrachten alsof zij daardoor de hemel verdienen moesten
hij scheen zeer oud want zijn rug was gebogen en een lange baard hing op zijn borst met een vluchtig oog bezag hij beurtelings al de ridders en drong met stoute blik tot in de grond hunner harten dit was tenminste hetgeen hij zichtbaar poogde te doen
in die gesteltenis bleef hij slechts weinig ogenblikken weldra ging er een ratelende ademing door zijn keel wanhopig sprong hij vooruit naar zijn scharen hief terzelfder tijd de twee armen omhoog en schreeuwde pijnlijk o ramp ramp mijn oude moeder mijn arme zuster
de deken der wevers werd door een heilvol vooruitzicht ontroerd terwijl een traan onder zijn ooglid glimde drukte hij de hand van breydel en zijn afgebroken rede hervattende sprak hij