AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
toen lazen zij samen de aankondiging van hunne verloving zij werden eerst ieder beschreven hunne deugden hoog opgehemeld hij een talentvolle prins die veel goed deed in zijn land zeer populair
maar deze spijt ging als eene vluchtige emotie door haar heen want het duizelde haar hevig na alsof een afgrond
zijne fijngevoeligheid dat hij haar tegen oscars zin gespaard had te altseeborgen zijn wijd gevoel van algemeene liefde voor zijn volk
hij had ze niet woorden mooie leêge woorden die een vorst moest samenschakelen en dan zeggen aan zijn onderdanen
dus u poogt hier eenvoudig boeren te werven sprak herman neen meneer antwoordde de grijsaard barsch ik werf hier geen boeren ze zijn mijn boeren niet ze zijn hun eigen boeren
maar othomar zag niet meer hij ijlde weg voortgedreven door barzia's strenge blikken over de galerijen ijlde hij door een groep van officieren en kamerheeren die angstig met elkaâr stonden te fluisteren en voor hem uitde
zijn temperament was niet voor zoo brutalen hartstocht het was of zij schudde aan zijne zenuwen hij walgde soms van haar
maar zij scheen te hopen ondanks alles want iederen keer dat zij othomar weêr zag vond zij hem doffer en matter radeloozer onder de zekerheid zijner zwakte
en aartshertogin eudoxie die het slot te sigismundingen bewoonden de jonge lieden samen had gebracht
de muziek scheen met dat licht eén te zijn het koper weêrgalmde als goud de hertogin van yemena stond in een groep van diplomaten en
maar ga weêr zitten en en wees niet boos en en zeg niet othomar en en ga u verkleeden o ik kan u niet zien in dit toilet u is zoo ver van me af
liefde of pastei van ortolanen kleeden moet hij zich kleeden eten en slapen en daarna weêr het zelfde kleeden en eten en slapen
de alpenketen der giganten was ten deele geteisterd door den zanthos de hoofdstad vaza was overstroomd tegen de hellingen der bergen aan was de provincie gespaard gebleven
luisterende naar het ruischen van de toekomst als hij geluisterd had in dien nacht van spooksel zijner voorvaderen op castel vaza
getiteld het onrecht bij de gratie gods het wierp alles omver het geloof en den staat het richtte zich rechtstreeks tot de gekroonde machthebbende dwingelanden rechtstreeks sprak het oscar aan
dat is een ander gevaar dan waar mama altijd bang voor is o dat enerveert zoo dat eet al je energie op
en zij waren geweest de keizerlijken werden legende in het gloren van den nieuwen dag die over de zwarte zee rees zijne voorouders zagen hem aan en ze schenen hem schimmen toe
de eerste acte was geëindigd het was aïda dat men gaf toen de fanfares uit het orkest opschetterden en de vorstelijkheden verschenen
thesbia vooral ik begrijp niet dat de prins zoo aandringt fluisterde hij ontsteld tot de hertogin ducardi heeft gelijk u weet zelve toch hoe de keizer op zanti gebeten is
een paar handschoenen zwaait ze luchtigjes in de hand de jonge man draagt een licht geruit zomerpak en een strooien hoed hij is klein
vier maanden leefden zij daar zonder de etiquette der paleizen in den grootsten eenvoud zij vormden een talrijke familie en er waren altijd vele logé's de koning deed de staatszaken huishoudelijk op het kasteel af
hare stem vloeide zacht eentonig voort als in druppelen van balsem hij vroeg haar te gaan zitten zij deed zoo hij zette zich naast haar de donkere mantel gleed af en zij was
zanti zag hem aan ik herhaal het als u kijken wil is het goed maar er is niet veel te kijken alles is zoo eenvoudig wij maken geen geheim van wat we doen en de grond behoort mij niet toe die is eigendom van hen allen
naar de haven toe door de haie der grenadiers die stonden van het paleis tot het paviljoen waar de hooge gasten zouden aan wal komen reden de door jockey's bereden landauers aan
roep professor barzia riep andro tot den lakei excellentie helpt u me zijne hoogheid oplichten smeekte hij den kamerheer
dierbare moeder ik schrijf u spoedig weêr het dwarrelt mij nu te veel ik heb te veel aangeroerd mijne vrouwehersenen kunnen dat alles zoo nog niet logisch en ordelijk overdenken
en dat is toch ook veel beter dan het eeuwig te verzwijgen zie je ik zal gauw ook geen tijd meer hebben aan zulke dingen te denken morgenavond zijn we te kopenhagen en dan neemt het leven weêr zijn gewonen loop
de prins was moê te moê dan dat hij andro zoû roepen om zijne nauwsluitende verlakte laarzen uit te trekken hij droeg wit met goud zijn uniform van kolonel der garde van den troon de keizerlijke
en ik heb gehoord dat zijne volgelingen eenvoudig bij hem komen en hij ze zelve trouwt met een soort van zegen die ook al weêr steunt op een tekst ik weet niet meer welken
de zon was in den namiddag doorgebroken en deed het grijs van de lucht en het water opblauwen met de wazige blauwte van noordelijken zomer
fantasmagorieën des herinneringen op van het verleden de tafereelen dier liefde en het is haar als of vonken haar voor de oogen spelen als dwarrelen er fonkelende arabesken
aan zijn hoofdje en wat hooger blonk op een kussen een kleine markiezenkroon zes vergulde luchters glansden met vele hooge kaarsen stil op het kind neêr en ze lieten de groote zaal verder in schaduw
bewondert om zijne keizermacht welke hij steunt van het parlement tot zijn eigen paleis toe als met een geheel leger dat leeft op zijn wenk en luider en luider
zoo kalm zacht flink met het schijnbaar stug stilzwijgende van zijn noordsch karakter met zijn rustigen glimlach
waar men in de opera en op de feesten de keizerlijke familie niet meer verschijnen zag nooit waren de dagelijksche diners in het imperiaal zoo kort geweest met zoo weinig genoodigden
en golf te ronden na golf onnoembaar en ontelbaar waren hare wisselingen van kleur hare stemmingen van onophoudelijke beweging
en voor het zeer heilige wijkt de opeengedrongen menigte terzijde en valt ze neêr geknield de vijfde maal is het dat dien dag de processie ommegaat
machteloos zal ik altijd zijn niettegenstaande àl onze macht o het wordt zoo donker voor me ik zie niets meer ik heb geen hoop alleen utopisten hopen nog
je voelt zelfs niet dat je een laagheid hebt bedacht de laagheid van een proletariër een slaaf een paria een ellendeling je hebt zelfs geen oogenblik gevoeld wat voor een leed je mij zoû doen met die laagheid
de ruime receptiesalons vulden zich bijna geheel het corps diplomatique was tegenwoordig enkele der ministers en groote charges van het hof
zij is nog niet gekleed en draagt een robe d'intérieur los met vele plooien vieux roze broché zalmkleurig peluche en antieke kant
zie je als ik grijs begin te worden gooi ik iets over mijn haar dat me heelemaal grijs maakt en poeier ik me begrijp je voila
eene zenuwachtige gejaagdheid kwam over de hertogin angstig zag zij naar dutri uit eindelijk kreeg zij hem in het oog met zijn fattige drukte kwam hij op haar af alexa onmogelijk
alsof ze zich verlaat hebben de dame bleek nog durft geene excuzes maken maar maakt eene diepe buiging zij krijgt een vriendelijken groet terug
dutri tot de hertogin er zal nog een aardig diplomaatje van hem groeien maar ducardi was innerlijk zeer boos een oogenblik dacht hij er over den keizer per geheime depêche zijn verlangen te vragen maar verwierp dit denkbeeld
hij voelde dat hij nooit iemand zo zoû liefhebben als die moeder toen nam zij hem in beide hare armen en drukte hem tegen zich aan ik neem je belofte aan en ik dank je mijn arme jongen fluisterde zij in haren zoen
maar ik verzeker u dit dat zo het ooit mocht blijken dàt het misplaatst was ik dit nooit noch nu noch later vergeten zal
de kardinaal kijkt den dartelen secretaris streng aan na het haastig diner gaan de prinsen en hun gevolg te paard de stad in toegejuicht waar zij komen
uitstellen dus vroeg de keizer met ingehouden woede zonder twijfel sire antwoordde de professor beslist koel mijn waarde professor knarste de keizer quasi vriendelijk tusschen zijne tanden
ipara mperiaal eptember zooveel ier zoon wij ontvingen met veel genoegen uw brief die ons meldde de hartelijke ontvangst die u eerst te kopenhagen ten deel viel en nu in
wat is er valérie riep wanda verschrikt op dit oogenblik kwam de hertogin van wendeholm door den hall aan valérie
othomar zal myxila nog pogen te weêrhouden maar begrijpt zelve dat het onmogelijk zal wezen en de grondwetherziening in het verschiet met zoo vele ingrijpende veranderingen
over de groene e ids aargang tafel heen met eene onbegrijpelijke lenigheid in hare zware vormen en hare mooie carrarische borst glooit door heure snelle bewegingen op en neêr in de venetiaansche kant en het zwarte fluweel
geen oogenblik kon zij ophouden te groeten maar zij naderde nu de stad als coulissen schoven de oude huizen op de geheele stad
als met kleine stukjes marmer of albast van een tengere zuil den hertog en den generaal naderend spreekt hij over de aanstaande manoeuvres
had hij dit niet gevoeld daar in den zwarten nacht op het therezia plein waren haat en geweld voor hem neen o neen week was hij misschien tè week te weifelend
die ze altijd trots hoeveel liefde ook geweest was vrouw van de wereld hakende naar dien glan e ids aargang der omgeving van
dien zelfden morgen werd lipara in staat van beleg verklaard de hertog van mena doni tot gouverneur der rezidentie benoemd met groot militair vertoon en drie woorden toespraak
het leven is zoo eenvoudig maar de menschen hebben het zoo vreemd en ingewikkeld gemaakt maar u neemt toch boeren op die alles verloren hebben door de overstrooming hield herman vol
leoni was te weten gekomen waar de barakken lagen zij reden nog een half uur de bergen schenen te wijken de weg slingerde zich met bocht op bocht onder de trappelende hoeven der paarden
voor de menschen kreeg haar rank figuur iets stijfs en automatisch zelfs vertoonde zij zich zoo voor de intimere kringen van het hof
en ze had gaarne weg willen zijn uit de schittering van dat feest om alleen hem nog eens te omhelzen voor het laatst
het was het najaar de eerste feesten zouden plaats hebben het eerste hofbal werd gegeven maar het scheen gegeven te worden omdat het niet anders kon
hij drukt den hertog de hand spreekt hartelijke woorden tot hem maar in de naiïveteit zijner jongensziel voelt hij bittere wroeging knagen aan ets van geweten
de aartshertogin valérie zal dit zeker ook zoo leeren beschouwen als zij ouder is en wij hopen dat zij reeds spoedig zal inzien dat hare genegenheid voor prins lohe
in werkelijkheid bracht hen samen deed hen elkander begrijpen met elkander meêvoelen en meêleven zij waren nu even alleen en eerlijk peilden hunne oogen elkaâr in de
barakken vroeg othomar ja een dorp van barakken naar het scheen ze spraken er van dat hij zoo rijk en zoo genereus was en ik weet niet hoeveel boeren huisvestte die alles verloren hadden
de haven met zijn mastenwoud de ovale bocht van den horizont der zee alles nat
als dames die met hare mama meêgingen naar het imperiaal waar zij voortaan hare existenties zouden ademen
othomars zachtheid maakte een innemend contrast met de juist uitgeoefende ruwe kracht van oscar hijzelve was echter e ids aargang innerlijk zeer verbaasd over zijn roep van
de portretten vertoonen hem in den elaboraten uniform van een officier der garde van den troon in een ridderkostuum van een gekostumeerd bal in een flanellen tennis pak en in gewone politiek
zij is van morgen met dat weêr op zee gegaan we weten niets niet waar tante maar we denken allen het zelfde misschien vergissen we ons eenvoudig weg
valérie had den kleinen matrozenhoed afgezet en heure haren warrelden om haar gezicht zij had naar het visschersdorp heen willen roeien maar ze voelde aanstonds dat het boven hare krachten ging op te werken tegen den wind
en aan de belangen van je land en hierom verheug ik me othomar ik wil ook niet te ver in de toekomst zien ik vermoed dat je ook later niet mijn ideeën zult hebben
ze schudde haar hoofd maar ze kon niet anders dan vriendelijk blijven kijken naar zijn prettig mooi gezond gezicht waarom heb je niet zéker willen telegrafeeren wanneer je
als in een morgue naast elkander neêrgespreid op een weiland een kort oogenblik voor de ter aarde bestelling om de identiteit vast te stellen navraute tooneelen
wat ziet de prins bleek sprak leoni tot ducardi het was zoo de prins zag zeer bleek zijne oogen stonden dof maar hij hield zich goed at iets van visch proefde aan een salmis van wild
en duurde laat tot in de verlichte zalen en parken van het imperiaal toe die humor was om de oostersche vorstin den koning van syrië vloeide misschien nog een paar druppelen van het bloed van
je moet straks als je niet te lui bent mijn album eens komen zien ze lachte even het zijn niets dan wolken hé zei herman lang uitgerekt hoe vreemd
door de haie der lakeien heen die onbewegelijk staan met strakke oogen die niet schijnen te zien dan door een ris van verlichte zalen
hij studeerde toen te altara en daarna herinner ik me hem maar een paar maal in het imperiaal gezien te hebben in eens van kind opgeschoten als een asperge en heelemaal nog een jongen
de dokter was uit de antichambre gekomen en naderde met de kompressen ik zie het niet ik zie het niet zong het kind pijnlijk mat
onder hun gewissel van woorden en dat zoo de woorden gewisseld waren er niets in hem veranderd was hierom vond hij zich slecht en meende hij
eener slechte actrice die goedig is zij sprak ieder aan strooide de minzaamheid harer klein mollige bruine majesteit over ieder in kleine atoompjes heen
en zij treurde en treurde eerst snikkend en wringend de handen toen kalmer van wanhoop toen
zorgvuldig en vol intonatie las de gravin voor de arabesken van het italiaansch ontspitsten aan hare lippen met eene elegance van heel puntig venetiaansch glaswerk
de officieren hadden zich naar hunne paarden gehaast dutri keek nog achterom bij het lijk waar de boeren nu om heen kwamen staan zag hij een vrouw ze snikte wierp hare armen vol wanhoop uit naar den hemel brulde
het eigen regiment van den kroonprins daarachter een regiment der colonialen afrikanen moorwit als glimmend ebbenhout de oogen kralen de monden dik vooruit in het mousseline achtige sneeuw
de hertogin heeft de dubbel kostbare kist weêr weggesloten ze vergeet wat om haar heen is wat haar wacht ze tuurt droomt en leeft weêr in het verleden
het was immers waar dat hij niet haar evenboortige was zijn huis was van ouden adel maar meer niet zij was van keizerlijken en koninklijken bloede
in de donkerte van het platanenpark uit de palmengroepen der galerij schalmde het orkest de quadrille d'honneur had zich gevormd in het midden der zaal
hélène boog freule van thesbia groette de prins eindelijk dus zei de keizerin schertsend ontevreden
schuin zag hij haar aan waar hij naast haar zat kalm praatte zij over hem heen met de koningin hij wist niet of hij goed geraden had en hij weifelde nog tusschen die twee houdt ze zich op of is ze oppervlakkig
professor barzia het eerst de lijfartsen volgden de keizerin meende het ergste te lezen op de strakke blanke gelaatstrekken van den professor
de zon regent buiten goud neêr op het gewoel kleurt het dwaarelig bewegelijk zuidelijk bont tusschen de witte onbewegelijke voor zijvleugels van het imperiaal waarvan de kariatyden roerloos neêrzien
in de verandah heeft de jongelieden nieuwsgierig nagekeken ze ziet den visscher groeten houdt hem staande wie is die dame met dien heer
een vroolijk gesprek gaat om tusschen de prinsen ducardi en von fest die in het eerste rijtuig zitten zij praten opgewonden lachen en zijn er vroolijk om dat de dorpelingen nu ja hen soms wel
dat ik u in ware waarheid heb liefgehad dat ik u nog lief heb dat ik u niet meer lief zal hebben omdat ik dit niet mag als uwe minnares maar dat ik het doen zal als uwe onderdane
razend liep hij op en neêr smeet de stoelen door elkaâr brieschte als een aangehitste leeuw in een kooi een bronzen beeld nam hij op van de console voor een hoogen spiegel die tot het plafond in vergulde krullen omhoog steeg
kom zei ze zacht laat ons naar binnen gaan zoo een wandeling op en neêr maakt nog moê ook
terwijl de lichtheid uit zijn hoofd nevelde sliep de kroonprins van liparië in zijne klamme hand in de harde handen van zijn knecht die de onrustige slaap van zijn prinselijken meester
tante papa stond toch op die reis dat is zoo omdat nog niets beslist was neen tante laat mij die reis doen want in orde komen hier dat kan het toch niet
de zee was vreemd grijs als spiegelde ze in haar ovaal de onzekere lucht boven zich af een dof blanke lucht waarin vuile rafels hingen van uit elkaâr gewaaide wolken de horizont was niet zichtbaar
ik zie dat hare excellentie de hertogin u zeer vertrouwt prins sprak hij kort ik wil niet betwijfelen of haar vertrouwen misplaatst is
men kwam in den hall te zamen de eetzaal zag met groote bogen op het dennenbosch uit het was een lange tafel koning siegfried een krasse oude vorst met vollen grijzenden baard
knarste hij tusschen zijne kaken barstte hij eindelijk los die jongen die jongen niet éens kan die trouwen met zijn hertogin dàar kon die meê trouwen en die jongen o die jongen moet mij opvolgen mij
hij herinnerde zich zijn droom de straten van lipara zich vullende met krip tot de zon zwijmde zijn bloed scheen hem te bevriezen in zijne aderen
koningin olga kroonprins gunther lang blond twee endertig jaren prinses sofie en hunne kinderen
hij forceert het gesprek en spreekt in eens e ids aargang druk over den toestand der stad vaza die ook veel te lijden heeft gehad dan over altara hij doet de hertogin een lang verhaal van het doorbreken van den
de stafkaarten en legerstaten en verslagen der commissie bestudeerde de parlementaire discussies van uit zijne afzondering volgde
de vloot het syrische yacht omringend was de haven weêr binnen gedreven door de eerewacht der troongarde heen
verplichtingen die hem vaag voor oogen warrelden die hij niet dorst uitbeelden en nog minder vragen aan ducardi
in weêrwil van den dag daarbuiten nog is de vestibule hel verlicht en lijkt een woud vol palmen en breedbladige sierplanten
in het voorjaar te komen dat mijn kind hier geboren is noemt men een goed voorteeken want u kent het geloof der lipariërs dat de kroonprins van hun land geboren wil zien worden te st ladislas
tot die zijns vaders met éene laatste wuifhand haar kruist daarna spoort ook zij weg zorg ligt als een wolk op othomars voorhoofd
eene vorstelijke smart te zien trillen door hunne feestvreugde heen voortgejaagd tusschen bogen van groen en vlaggetrofee zij hadden niets gezien
het is in de witte troonzaal dat othomar en valérie hun cour houden allen defileeren voor hen heen de ministers en gezanten
het geheele rijk trilde die vrees trilde ze naar binnen in de keizerin vulde ze haar geheel
met aan de doode voeten de schitter insignieën van het hoogste souvereinschap daarna zoû het vervoerd worden naar den keizerlijken grafkelder in den dom
de oude rijkskanselier met zijn streng hoog gezicht en kalen schedel stond bedenkend bij het venster toen lieten de doktoren zich aandienen ze
uit hare diepte ruischte in de onnazingbare melodieën harer millioenen stemmen de mystiek op van hare ziel als het geheim dat de hemel alleen wist bven haar
zij liet zich dus gaan met den wind meê een oogenblik dacht zij aan het weêr de lucht den wind toen wierp zij die gedachte van zich stevig bewoog zij de riemen
aan zijn vader bekend te maken en dien te zeggen dat zijn eigen zoon zich geene heerscherskracht voelde
maar de nacht was donker het park was stil een paar laatste balken schenen nog na te rollen met een laatst afgruizelen van steen
de koningin bleef met de prinsessen in hartkloppende onzekerheid achter hoe men ook had pogen zich goed te houden en te ontbijten iets van een gerucht waarde reeds door het kasteel heen
hij dronk zijn laatste oogenblik van ontspannen rust als met voorzichtige teugen in iedere teug was een wellust die nooit terug zoû komen
adam was prezident wees niet idioot wat schreef hij niet veel bizonders toch een dolle streek van hem zijn ontslag te vragen als kapitein van de garde
dacht hij er aan wat hij doen zoû als hij genezen was en alle purper had afgeschud herinnerde hij zich zijn oom xaverius die abt was van een klooster
toen zag hij aan de deur thesbia verschijnen een grooten witten krans in de hand hij ging den ordonnans-officier tegemoet en nam den krans aan
omdat de dagen voorbij gingen zonder dat de keizerin nog met den keizer gesproken had hoopte zij weêr hoopte zij dat othomar zich terug zoû vinden en niet meer zoû willen zijne eigene vernedering
doen aan de
de keizer en de keizerin van duitschland de koning en de koningin van gothland russische grootvorsten de hertog van sparta
dan strikt ze de linten los om de brieven neemt ze uit de zorgvuldig bewaarde enveloppen vouwt ze open en leest hier en daar
tot in de kern der stad daar wacht in het oude paleis de bruid haren bruidegom met geheel hare oostenrijksche familie
tintelingen van licht wat gebeurd is doorleeft zij in enkele minuten dan sluit zij de oogen strijkt met de hand over het voorhoofd en bedenkt hoe treurig het is
een opgewonden volksgeschreeuw schalmeit tegen het onwrikbaar paleis op als eene zee tegen een rots
vér vér van haar en toch zoo nabij door het magnetisme van dit fijne gevoel dat gothland liggen als eén grot veld van liefde waarnaar zij hare gedachten kon laten toedrijven
ze zijn zoo wreed geweest ze gaven me geen oogenblik om op adem te komen voort moest het maar weêr voort
de vorstinnen en haar gevolg wachtten de défilé's in landauers af berengar marcheerde dapper in zijne compagnie grenadiers waarin hij luitenant was meê wat zijne korte beentjes marcheeren konden
daar ginds in staat van beleg door den keizer verklaard het is hier zoo mooi zoo vol leven van voorjaar en het zinken van de zon na een mooien zomerdag is er zonder weemoed
de kroonprins heeft weêr dat onzegbare van strakheid dat iets om hem bevriezen doet de natuurlijkheid die hij te altara had heeft opnieuw plaats gemaakt voor iets bijna gedwongens en tevens hoogs
zij binnen zouden treden plooiden lakeien de zware hofmantels uit hare excellentie de hertogin klonk het ten tweede male nu door de audientiezaal heen
en het juicht maar de keizer groet niet terug links en rechts beurtelings ziet hij door het kristal van de koets naar de menigte
boos in eens draaide hij zich om om naar zijn kamer te gaan en zijn kussen te halen natuurlijk als ze u ook zoo af beulen riep hij met een woede die hij niet meer kon inhouden
maar papa is nog zoo jong en zoo sterk mijn jongen en als je ouder wordt hoe ouder ik word hoe minder het zal gaan mama ik ben er altijd als kind bang voor geweest maar ik heb het nog noit zoo wanhopig ingezien als nu
met dat al zie je mijn wolken niet luie jongen ik zal maar genadig zijn kijk eens herman richtte zich nu in eens op nam het album aan
je kan zoo iets als kiezen want je bent de kroonprins van een groot rijk mijn jongen van een van de grootste rijken van europa
onder de onmiddellijke hoede van den schutsheilige othomar echter is op dit oogenblik niet hier hij is voor enkele dagen te lipara
liet den gordijn vallen en knielde toen voor den prins die hem met een gebaar van afmatting den voet toestak en de hak van zijn laars rusten deed op zijne knie
ik neem in mijn verdriet hierover maar aan dat die vrouw mijn jongen liefheeft en daarom haar man bedriegt o het is ook zoo slecht van mijn kind waarom moet hij zoo zijn hij is anders zoo goed
poogde zijn meester op te beuren maar othomar hield zich als loodzwaar snerpend lang stieten zich de zenuwgillen uit zijne keel
zij haatte verachtte vervloekte zichzelve maar in haar werd het niet anders ze verveelde zich eenzaam leefde zij op het slot
en dat wel vlak achter het paleis het kind zag haar aan met zijn ernstig rood gezichtje ja mama beaamde het zacht wat is er gebeurd
hijzelve zag in het leven een vitaal genot te ademen alleen reeds was genieten zijn bestaan van tweeden zoon met alleen zijne marineplichten die hij liefhad zooals een afstammeling
en er kampeeren om de manoeuvres die vervroegd zijn en de sterkere bezetting der forten het eskader in de haven voelt het volk zelve dat het niet anders dan juichen kàn
mijn prinsje vroeg hij met dat teedere verkleinwoord dat in zijne taal als een liefkoozing klonk
wat heb ik u meer te vertellen ik weet het waarlijk niet in mijn hersenen draait een cauchemar van akelige vizioenen rond
stijf in keurs geregen schrale figuren deden vreemd samen met de losheid der jonge lieden in hunne eenvoudige serge
ik schreef er u ook vele maar zond ze u niet en verscheurde ze toen schreef ik u alleen voor mijzelve nam ik afscheid van u voor
wil ik bellen dat zij ze opruimen vroeg wanda och laat maar zei valérie ze raapte zelve een paar couranten op vouwde ze schikte ze te zamen wanda wuifde weêr naar de bootjes met een zakdoek
de werkeloosheid van dit oogenblik van heden sloeg in eens een beetje vreemd op othomar neêr en verijlde zijne gedachten in eene lichte verwondering hij was als een hollend paard
berengars lippen begonnen te trillen het is die lamme schildwacht begon hij wat is er met dien schildwacht hij hij prezenteerde niet voor me
hij mocht niet vervoerd worden zeiden zij hij wilde het hij wilde hier niet sterven hij wilde terug naar zijn imperiaal en spannende de veêren van zijne energie beval hij richtte hij zich op het bloed gulpende uit zijne keel
die vrees ze kroop over het tapijt onder hare voeten ze hing van het plafond boven haar hoofd sloop om haar rond door geheel de kamer
ik ken je tong daarom alleen waarschuw ik je en nu in godsnaam zwijg hier verder over want dit dit alles doet me pijn
de zwarte voilette om den kleinen hoed verborg de leelijke rimpeltjes en hare oogen glansden als sterren er door heen de prins herinnerde zich verhalen van zijne adjudanten van dutri niet uitgezonderd over de hertogin
maar othomar sprak ze dat is heel goed dat is heel mooi zoo te voelen hij haalde de schouders op mooi hoe meen
en tusschen de dichte kanten gordijnen heen zie ik mijn klein hertogje van xara sluimeren ik weet niet hoe ik het u schrijven moet
allen hij voelde dat ze zich maar voordeden dat er veel in hen was dat ze niet schijnen lieten en hij vroeg zich in eens af
het kan niet anders sire of er is iemand in het park geslopen het moet door het raam heen geslingerd zijn het was zeker de eenige verklaring maar het was eene verklaring die den keizer zeer irriteerde
de keizer en de keizerin hare ouders de aartshertog albrecht en de aartshertogin eudoxie het is daar dat de protokollen geteekend worden op de met goudbrokaat bedekte vergulden tafel
uit zijne longen persend met ijzeren handen vermorselend zijn hoofd waaruit het zweet tappelings liep langs de slapen
maar excellentie sprak hij hoog tegen den gouverneur dan was het nog maar beter geweest het perron te laten afsluiten dit is geheel verkeerd
zij glimlachte hem toeen hij kwam langzaam nader en kuste haar de hand zij had hem dien dag nog niet gezien nam zijn hoofd tusschen hare slanke koele handen en kuste hem
het kasteel lag te hoog en te ver van de stad te ver van de ramp open hofrijtuigen wachtten zij stegen in de studenten slingerden zich te paard
keizerin elizabeth en de hertogin van xara schitterend in haar gala hare juweelen in glimlachend gesprek met den jongen vreemden kroonprins die hun gast was
hare overvloeiende gebaren maakten ieder vroolijk brachten humor in de liparische statie vol etiquette elizabeth zelve moest er om glimlachen de koningin speelde hare vorstelijke rol met het aplomb
uw stem klinkt niet tot me toe en ik durf u niet omhelzen u is mijn moeder niet u is de keizerin mama o mama zijne stem riep om haar eene machtige aandoening werd in haar wakker
in eene lichte emotie van angst kwam zij eindelijk binnen zij vroeg hem maar leerde niets uit zijne vage glimlachende antwoorden zij legde de hand op zijn voorhoofd voelde hem den pols en kon niet besluiten dat hij koorts zoû hebben
thera opsloeg het was reeds een expressieve jonge kop waarin het leven begon te tintelen achter de zwarte oogen van weemoed breed en vast van penseelstreek gedaan
maar ik ik ben minder geweest dan aardsch alleen ik was zondig en nu wil ik dat mijn hart geheel en al sterft in mij omdat het niets is dan zonde dan zal mijn hart herboren worden in nieuw leven
dat hij met baccara een fortuin verloren had en verder geruïneerd was door de artistieke lubies zijner vrouw de beroemde estelle
dit gevoel dat wij niet aan onszelven behooren maar aan anderen ik heb altijd van ons volk gehouden en ik woû het helpen in het vage in het abstracte
drong het door alles wat tot bescherming werd opgeworpen sleepte het meê onverbiddelijk met zijn zwarten frons van ernstig noodlot
hij weet niet hoe hij aan dutri zeggen zal dat hij der hertogin ten zijnent rendez-vous heeft gegeven en als hij denkt aan den adjudant brokkelt iets van zijne ingeboren vorstelijkheid af
de wereld daarbuiten niets wist dit alles werd hem wanhoop een oogenblik dacht hij aan zijne moeder maar hij wilde het zwart den dood om zich te verbergen zichzelven en zijne schande
in de schelle tinteling van het electrische licht waren de gezichten doodswit geworden als van cadavers in verschrikking staarden de oogen elkaâr aan
de hertogen van yemena en graven van vaza zijn van een der oudste geslachten des rijks en laten hun stamboom wortelen in eeuwen vr den eersten keizer van liparië
wolken antwoordde valérie niets dan wolken ik heb sofie overgehaald samen wolkstudies te maken
voelende dat ineens geheel zijne nieuwe levensberusting van hem afgleed als een kleed dat viel van zijne schouders
zij lachte even daar kan ik niet tegen op redeneeren dat gaat me te ver ik heb ook nooit over die sociale toestanden nagedacht ze hebben altijd zoo bestaan en en ik heb er niet over nagedacht
dadelijk na het diner keerde hij terug naar het imperiaal zonder hen te vergezellen naar den keizerlijken sportclub de
maar ik wen mij aan mijn angst ik klaag niet en neem het leven op zooals het ons gegeven wordt ik hoop alleen maar dat mijn jongen het ook zoo zal leeren opnemen
zij is grooter dan hij zeer blank onder den kleinen matrozenhoed waaien enkele harer even rosgoud bruine haren verward door den wind om haar gezicht onophoudelijk strijkt zij ze weg
weêr haalde von fest de schouders op ik zoû het hem toch niet meer afraden generaal als de prins iets wil laat het hem dan maar willen dat zal hem goed doen
de dames bevende rijzen het bal werd vervolgd in de wendingen van den wals namen de uniformen en slepen weder de vorige schitteringen aan
zelfs niet graaf myxila uit haren mond van den toekomstigen keizer zulke dingen hoort en uwe majesteit zegt die dingen tevens van mijn zoon
ik heb u getroffen op een oogenblik dat de tranen aan uwe lieve oogen ontvloeiden uit bitterheid dat men u haatte en de schennende hand had durven slaan aan uw vorstelijk lichaam
om het bal te laten voortgaan alle officieren en hofdames zijn bevolen te dansen de hertogin klemde othomars arm viel bijna flauw
en iedere dag bracht het zijne zoo was hij gewend vroeg op te staan altijd om zeven uur lipara lag dan nog in haren rozen sluimer van morgenlicht stil wit
een maand later in het midden van het winterseizoen nà een groot hoffeest maar vr een intimere réunie in de eigen salons der keizerin vroeg zij audientie aan bij elizabeth
bij hunne telkens herhaalde wandeling gingen zij telkens tweemaal door het licht heen dat in twee breede plekken door de deuren op het terras viel
maar toen ik van herman sprak vereenigde hij zich geheel en al met mijn plan olga wat zal ons de zomer geven rust of niet
toen de duizeling voorbij was behield hij eene vreemde lichtheid in het hoofd als was er iets uit weggenomen hij liet zich voorzichtig achterover vallen de colley die half soesde in slaap
daar gaan de deuren van de kerk geheel wijd open in het einde van perspectief tusschen de zuilen schitteren de lichtjes op het altaar eene processie vloeit langzaam naar buiten een gemyterde bisschop priesters
je bent de zoon niet van een lakei je bent mijn zoon en ik zal je niet vermoorden omdat ik je vader ben alleen dit wil ik je zeggen
maar eenigszins stijf terwijl herman hem de hand gaf en de anderen bogen de hertogin diep neeg
hij antwoordde niet zwijgend stonden zij samen te staren op het avondlandschap hij droeg de uhlanenuniform van het regiment dat hij in oostenrijk commandeerde
zijn grove zinnelijke mond glimlacht ook met den zelfden glimlach van den keizer wiens ruwe kracht hij schijnt te verpersoonlijken en ook hij schijnt te zeggen juicht maar toe roept maar leve
de dood van prins lohe was ook te altara bekend en al had het volk gejuicht gejuicht uit ware sympathie voor de aanstaande kroonprinses het had er haar op aangezien nieuwsgierig begeerig
zijne hoogheid prins herman diende zij aan met eene stem die wat weifelde als wist zij dat dit namiddaguur van de keizerin bijna heilig was verzoek den prins hier te komen antwoordde de keizerin
in zulken kleinen trots had zich dan altijd zekere angst gemengd van mogelijke verplichtingen die de kouseband of de adelaar zouden meêbrengen
waarop de schepen nog zichtbaar trilden een half uur daarna golfde als van het imperiaal af het gejuich der menigte aan en golfde luider op en luider
zonder dien ouden wrevel en eene dankbare warmte begon in hem op te stralen wat ze ook ware othomar had die geheimzinnige kracht van zijne moeder ze redde hem en behield hem voor zijn land voor zijn geslacht
de trompetters de herauten de ceremoniemeesters de blauwgemantelde ridders van st ladislas de wit en gouden garde van den troon
eerlijk toen hunne liefde brak als een glazen regenboog van tintelkleuren aan een uitspansel van wijdte
hijgende naar adem nog twee dagen van louter energie en zo waren de lipariërs de man de moordenaar gepakt in de opera was trots politie en wacht tot een vormeloozen klomp vermoord door ontevredenen zelve
je begrijpt niet waarom ik meer hoû van berengar dan van een lafbek als jij en hem toch niet in jouw plaats mijn opvolger wil zien dan zal ik het je moeten zeggen
geven ze geld roepen ze bevelen en den ouden burcht van st ladislas wijzen ze aan als
othomar was met christofel langs het klippige strand gegaan de regen begon te druppelen dik hard wat zoeken we hier eigenlijk zei othomar radeloos
hij voelde zich geheel en al aan hem gebonden verknocht hij wist dat de prins niet sterk was maar ook dat hij nooit klaagde
olga wat is dat alles treurig lang geleden onze ouders zijn nu dood onze broêrs verspreid het slot is verlaten en wij zijn gescheiden wanneer zien we elkaâr
overal enthouziasme en dat oprecht gemeend waar wij ook komen en toch wat kunnen wij doen dan wat geld geven
zij begrepen dat het gesprek niet zeer vlot zoû gaan maar de zondigen die de hemel straft helpt u toch meneer zanti sprak herman want al die barakken
de koningin van gothland een groote solide jongen in zijn klein uniform van luitenant ter zee met het gezond germaansch blonde van het huis van gothland een stevigen nek breede schouders
othomar had als ducardi naar buiten gezien de infanterie en haïe de menigte daarachter boos gonzend grijs dreigend
schoot schuimspatten vlogen op toen valérie na korten tijd omzag verschrikte zij een weinig omdat altseeborgen zich zoo ver van haar terugtrok zij aarzelde nog eens maar liet zich weêr gaan
telkens barstten gevechten uit tusschen troepen volk dokwerkers met de wachten voor het gebouw met de politie
en de studenten zijn opgewonden en roepen weêr leve leve en leve othomar en leve gothland achter het plein raadt men de stad in nood stillen nood van nog grooter dreigend gevaar
en toch een enkel woord van hem en ze bedwong hare woestheid zonk nederig naast hem neêr streelde zacht zijne hand zijn hoofd en hij kon er niet aan twijfelen dat zij hem aanbad
door het gejuich van het volk heen dat in hare arme ooren en door hare overprikkelde zenuwen sneed als met zagende messen
rondom hen heen ging de mare de adjudanten sleepten hunne dames meê als half zwijmende men zag er een paar flauw weggebracht worden de koningin van syrië stond wezenloos aan de zijde van de aartshertog
eene ontzetting staakte een oogenblik het gedrang toen drong men weêr door dames vluchtten er tot achter de coulissen vermengden er hare aristocratie met de bohême der akteurs der actrices door elkâar heen
intenser in medelijdende liefde die eener minnares en moeder te zamen toen met een glimlach drukte zij den zakdoek éven nat van het keizerlijke zweet aan hare sidderende lippen
zij beloonde hem dadelijk met een glimlach hij ging repte zich weêr heen als in eeuwige drukte van gewichtigheid om zijn jongen keizerlijken meester die zoo treurig ziek was in de antichambre vond hij den kamerheer van dienst
de hertogin heeft dien chic van onverschilligheid anders zeer sterk maar tempert zich nu al zit ze ook wel eens met hare beide mooie ellebogen op tafel
en als ik heb een man en een kind en een volk een keizer een kroonprins en een rijk heb ik dan geen doel om te leven en als ik een levensdoel heb en welk een ontzaglijk levensdoel heb ik dan ook geen geluk
in haar verdriet groef zich eene leêgte zij verloor iets haar zoon gaat u weg vroeg hij zij knikte van ja snikkend vergeeft u me zij knikte nog eens van ja toen lachte zij hem even toe
de wapenkoning de markies van ezzera hield de ridderwet voor op een kussen waarop ik den
na enkele minuten werden othomars vreemde blikken kalmer ze stilden zich tot hunne gewone zachte melancholie toen zuchtte hij licht als weer komende op adem
othomar klopte even op den kop van den hond die nog steeds onbewegelijk op zijn knie lag te soezen is uwe hoogheid niet wel
ik weet het niet andro ik ben ziek geloof ik ik kan niet slapen e man wischte met een zakdoek othomars klam voorhoofd af wil u iets hebben hoogheid wil u water neen dank je dank je
keizer oscar zoû zeker liever eene der jeugdige russische grootvorstinnen nicht van den czaar tot schoondochter hebben willen kiezen maar het verschil van godsdienst was altijd een onoverkomelijke hinderpaal
en het zoû op dit oogenblik mijn liefste verlangen zijn als othomar hem zoû mogen vergezellen toen de doktoren een zeereis aanrieden sprak ik er met oscar over maar wij kwamen tot geen besluit
het was in september de dag was zwoel heet geweest en in den avond was de broeiwarmte nog blijven hangen in de lucht
nu gaat de geheele stoet door galerij na galerij naar de nieuwe sacristie het is eene minutenlange wandeling van
dat zijne moeder beangstte hoe trotsch ze ook er over heen zag keizerlijk kalm in de verte hoe hij het haatte het haatte met al den haat
hoe meent u vroeg hij barsch dat niets uwe majesteit in deze hoogst gewichtige zaak een wet kan stellen behalve haar eigen gevoel en redelijkheid
onder hen romantisch ruischte de donau de bergen waren als het landschap uit een ballade en geen ballade geen roman klonk er tusschen hunne harten
de drukte dadelijk der opeengestapelde staatszaken een maand daarna de nieuwe verkiezingen de constitutioneele meerderheid in het huis der standen het ontslag der ministers u zal dit alles gelezen hebben in de bladen
daar op de xaveria waren met hun gevolg van admiralen en schouten bij nacht de beide prinsen othomar en berengar en hun schoonbroêr de aartshertog van karinthië
zonder de minste bitterheid o geloof mij zonder de minste een straf dat u mij dwong tegen mijn zin
weet hoogheid dat zijne majesteit alles behalve op zanti gesteld is en er zelfs over denkt hem te verbannen het zoû misschien meer in den geest van zijne majesteit zijn
na een lang gesprek dat de drie doktoren met den keizer en de keizerin gehouden hadden werd professor barzia uit altara ontboden voor een consult de professor was een europeesche specialiteit voor
klonk dit enkele woord van den hertog van xara bestudeerd en glimlachend koud aan niet intiem en als met een zweem van etiquette die niet noodig was het verborg niet eene doorglanzende onoprechtheid
als had hij zich te ver laten gaan in het uitspreken zijner gedachten maar oscar zat hem kalm aan te hooren en hij ging voort en ik weet nu dat zulke wanhoop niet goed is omdat wij met zulke wanhoop
ja meneer de steden zijn het verderf het landleven maakt rein hier kunnen ze wonen verder op ligt bouwland dat ik ze geef en weiland vee zal ik voor ze koopen
waaraan tot op den hals eenige grijze manen hingen eindelijk sprak hij zacht uwe hoogheid wil beter worden nietwaar ja
de rol was gespeeld het gordijn mocht vallen othomar liet haar alleen met een handdruk uren had zij wezenloos gezeten toen was de nacht gekomen geslapen had zij niet maar zij had kunnen snikken
daar het in het imperiaal geen goeden indruk zoû maken zoo in zulk eene schijnbare kleinigheid den hertog van xara geene vrijheid werd gelaten hij poogde dus slechts den volgenden morgen othomar nog eens het bezoek te ontraden
naar sigismundingen ja naar sigismundingen als papa wil maar wat wil jij othomar hij zag haar zacht aan glimlachend haalde de schouders op
aan de zijde van xardi is doorgegaan en de geluksvogel denkt u vraagt ze o neen zegt xardi beslist ten minste niet heelemaal ze zien elkaâr aan en lachen
ik zie mijzelve dan in den spiegel jong eene jonge vrouw maar als ik bid wijken de twijfelingen weêr uit mijn zondig gemoed
in rusland was het in rusland goed een republiek zoû een republiek beter zijn en wie had gelijk
thera ment haar nieuwe vossen ik begrijp niet dat ze gegaan zijn ze zullen regen krijgen de keizerin was weêr gaan zitten met een angstigen blik naar het weêr buiten
en de uwen hebben ook eens eeuwen geleden uwe voorstelling werkelijkheid gemaakt nu is de beurt aan anderen uw werkelijkheid heeft lang genoeg geduurd
had willen begraven in een sepulker waarom hare herinneringen als standbeelden zouden staan in zich voelde ze zich
die het geschreven hadden naar sigismundingen heeft valérie wel eens met je over prins lohe gesproken vroeg de koningin
de professor sprak niet meer als ware othomar een kind hielp hij hem verder waschte hij hem het oor den hals de handen met de zachtheid eener moeder toen deed hij hem e ids aargang zich neêrleggen in bed dekte hem toe
hoe het te weten hoe zeker te zijn hoe niet meer te weifelen te zoeken te tasten geblinddoekt had hij dan duizend oogen door het geheele rijk heen zoû hij alles kunnen zien wat gebeuren zoû
had alexa me er dan ook maar nooit ingehaald klaagde hij nu bij zichzelven met zijne oppervlakkige wisselvalligheid van gedachte
omdat ik door u het eerste heb leeren weten dat ik een ziel had en omdat ge zo nader bracht tot wat ik nu voor mij zie maar toch wat waart ge anders dan
de syrische vorsten zouden komen ze waren eerst bij den sultan geweest en daarna aan het hof te athene door liparië zouden zij naar de noordelijke rijken van europa gaan
weet uwe hoogheid dat er een detachement infanterie buiten staat brak hij de lange zinnen van den burgemeester af
en de prins van napels de rijkskanselier de ministers de gemantelde leden van het huis van adel en de eindelooze stoet gaat langzaam onder het kanongedaver langs den burchtweg door de hoofdstraten
tot xaveria toe hij wist de jaartallen de tafereelen wolkten voor hem als schoven er gobelins over gobelins caleidoscopisch met de verbleekte kleuren
dutri praatte door werd weemoedig gebruikte woorden van zachte insinueerende treurigheid over othomars gelaat trok eene uitdrukking op die daar vreemd was en nieuw den laatsten tijd
telkens gracieus onhandig verschikten zij hare zware manteaux de cour over den arm even glimlachten zij bij de woorden van dutri
en dommelige schaduw in de modelleering van haar gelaat in de glooiïng van hare borst hij drukte hare hand zij hield die vast
waarin hunne majesteiten zaten hen volgden de equipages der beide zusters de aartshertogin van karinthië en thera en van het gevolg
ik zal mijn best doen alexa maar ik kan niets belooven had hij nog juist tijd te antwoorden wacht me na den handkus in de andere salons fluisterde hij nog gaande eenige passen met haar meê
als een schuimbekkend dier wild liep hij op en neêr met zware stappen krijschte hij als kon de adem niet door zijne geschroefde keel komen
in vlucht voor onzichtbare verschrikking andere kalmer grazen door laconiek filozofisch
en de juffrouw is een oostenrijksche prinses zegt de visscher alsof iets anders onmogelijk ware de dame ziet het vorstelijke paar ontzet na en kijkt dan in wanhoop naar hare rennende kinderen
in de hoop dat zij er niet te zeer door geschokt zoû worden verder eindigde de brief met hevige aanvallen tegen prins leopold die zich zoo te schande maakte
eene suizelooze stilte daalde neêr in de kamer buiten in de galerijen en corridors kwamen soms radelooze stappen aan als uit de verte in nuttelooze haast dan verklonken ze weêr weg in wanhoop
de adjudant generaal toch had door de kanten gordijnen even op het perron gezien nieuwsgierig om het gegons
van zijn ras voor wie nu vrij waren en eens toch hunne slaven hoe hij er onder zoû laten schieten later zoû laten schieten
maar dan zoû hij natuurlijk lipariër en geen gothlander moeten zijn nu lieve broêr moet ik eindigen want kolonel fasti wacht mij voor de schermles doe mijn beste groeten aan herman en generaal ducardi
wat dan een paard neen het is niet zoo groot als een paard maar zwaarder vraag er niet meer naar en raad er ook niet naar maar weesgehoorzaam dan wordt je beter en dan krijg je het
mat knakte zijn hoofd hem op de borst vielen zijne armen slap zij zag zijne beweging haar eerste gevoel was spijt
ik zoû niet weten hoe ik ze vinden moest die éene ziel en ik zoû bang zijn me te vergissen of me maar iets wijs te maken neen ik geloof niet dat ik dat excluzieve gevoel ooit zal kennen
iets onverdelgbaars van onbewuste fermiteit dat als een fondament héel onder lag en waarop veel tengers en fragiels zich scheen omhoog te bouwen
wat ik u zeg heb ik met mama overwogen ze heeft er om gesnikt maar mij niet tegengesproken ze ziet het ook zoo in en wat ik u zeg staat vast ik ben er toe besloten en niets e ids aargang zal er mij van terugbrengen
hoog zeker bewust van zichzelven zonder weifeling altijd wetend wat hij doen zoû vol vertrouwen dat majesteit niet feilen kon
het was waar reëel in de couranten de zelfde die herman urenlang doorbladerd had stond het sofie had het haar gezegd zijn eigen brief meldde het haar
over iets heel heel gewichtigs sprak ze met een zachten glimlach over je huwelijk othomar mijn huwelijk
hij zag om zich heen over de lange tafel alle gezichten hadden vriendelijkheid en sympathie over zich hij hield van zijn oom den koning
ieder van zijn volk die het geluk van hem vroeg van hem eischte en niet ontving scheen hem daar met zulke oogen aan te staren
zij bestonden niet eene vaagheid zweemde wel hunne droomhersenen aan dat er iets bestaan kon in andere natuurwetten dan die van hunne sfeer maar in hunne sfeer bestonden zij niet
om den leest gestrikt de kleur stond haar goed bij het vreemde haar dat nu eens bruin was en dan weêr rossiger scheen
wat krijg ik dan herhaalde het kind dat mag ik nog niet zeggen berengar eigenlijk is het nu nog wel wat groot voor je
nieuwsgierig het zoû toch minstens genomen geen kwaad kunnen die barakken even te zien dit moet ik mijn neef toegeven generaal sprak herman van gothland die pleizier in othomar kreeg
zij ontving hem altijd met alle blijmoedigheid die zij trots hare pijn op de borst kon verzamelen de doktoren zeiden hem niets niemand gaf hem de bulletins men wilde hem sparen en ook
nu in de schemering van die ééne lamp met de woede van het weêr daar buiten zag hij haar weêr en ze werd als transparant in de stralen van den regen vreemd scheen ze door den regen heen
begrijpt het is alles nog een geheim er is nog geen keuze gedaan er is alleen maar even over gesproken geworden met hunne majesteiten en myxila niet waar ik vertrouw op u
niet weten wat het beste vooral niet wat het rechtvaardigst zoû zijn stelde hij zichzelven voor geraden door den ouden graaf
maar hoewel dutri zweeg en zelfs tegensprak werd er over de liaison van den kroonprins gesproken misschien alleen naar aanleiding van de zegevierende blikken van alexa
uw liefste wensch zal zeker zijn dat wij dit altijd zullen blijven wij hopen u dus over drie weken terug te zien te
de keizer was er om drie dagen geleden naar de noordelijke gouvernementen gegaan maar ieder oogenblik verwachtte men nu aan het hof zijn wensch dat de kroonprins er hem vervangen zoû
dien avond vor othomar met zijne adjudanten naar het diner bij den franschen gezant zoû gaan hield hij dutri staande
onder anderen toen gij in vaza zanti bezocht hebt wij hebben u dit niet willen verwijten omdat wij overigens zeer tevreden over u geweest zijn
dat uwe hoogheid haar in het geheim wilde spreken en mij de eer aandeed neemt uwe hoogheid dezen sleutel
wees niet boos sprak hij zijn arm stekend onder dien van herman zijne stem had weêr den gewonen klank het zal misschien goed zijn dat ik je dat gezegd heb u zal het misschien uit me weggaan wees dus niet boos herman
scheen de kamer langzaam om hem heen te willen draaien en niet te kunnen wat iets pijnlijks gaf als van tegenkanting dier levenlooze meubels