AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
axela de bekende journalist en muziek criticus boog voor haar drukte haar de hand hij had haar reeds eene visite gemaakt in het hôtel hun drukke woordenwarrel in het fransch
tochtte in zijne kamer hij was nu zeer geägiteerd hij was na het lunch naar xaverius gegaan waar hij de keizerinnen vond
stuwde hij ze voort naar zijne illuzie naar den vrede en hij was blij om zijne macht latende gaan zijne oogen over die dichte machtige menigte toen schoot eene gedachte door zijn brein o mocht het
maar je begrijpt mij hindert dat geweldig begrijp je dat niet mij hindert het vreeslijk dat ik niet met balthazar voor den dag durf komen
men leefde nooit eens een oogenblik voor zichzelve als melena nu ook maar gauw kwam onbewust was in haar
maar het drijven uwer regeering was en zij zegenen uw naam u weet dat ook en ik
een tegenstand een niet eens zijn met de idee eene trots alle vrede betuigingen misschien onbewuste onberedeneerde antipathie tegen den vrede
vreemd fataal kalm bleef hij hij had het kind neêrgezet met een kus op zijn voorhoofd en een vreemd teederen blik uit zijn koele oogen
ze dien lohe dan nit vergeten e ids aargang r klonken stappen buiten op den corridor de koningin en de prins hielden hunne adem in
kort geleden ten minste was ook thracyna in staat van beleg verklaard wat zoû daarvan worden wat zoû de prinses zanti doen
eerst door de maréchaussée's dan door de zware huzaren bar uitziende in hunne lange groene jassen en hooge kolbakken de forsche gelaatstrekken met lange snorren doorsneden
en hij ging zitten voor zijne schrijftafel trots alles herademend in dit oogenblik van alleen-zijn
othomar van liparië glimlachte alleen als het parlement geopend wordt xaverius het kind zag hem heel aandachtig aan toen welde weêr een vraag op zijne lippen maar hij slikte ze weêr in
in de enkele gebaren van zijne handen was eene overtuigende zelfbewustheid eene vertrouwbaarheid klonk uit van zijne stem
tusschen hunne twee polen te midden hunner electriciteit van maatschappelijke samenwerking was melena zwevende verloren hij liep door niet wetende waarheen boven hem slapperden de vlaggen
wit marmer en wit stuc dat elk oogenblik in brand scheen te zullen barsten een witte stof lag over de stad nu en dan in groote wolken opgewaaid door een dollen zeewind die als een verre adem van woestijnen was
bedwang te houden misschien nog meer het bewustzijn dat de vrede in de mode was de keizer deed wlenzci door een adjudant zeggen dat hij hem de hand wilde drukken wlenzci boog diep heen over den vorstelijken handdruk een donderend gejuich ging
een groot balkon met verguld hek vereenigde de deurvensters der eerste étage toen de keizer naderde trad een gezelschap op het
en waarom ziet men op het einde dezer eeuw uit naar den allerverschrikkelijksten oorlog die ooit geweest zal zijn zal deze allerverschrikkelijkste dan oplossen als met een tooverstaf
toen ontblootte hij zich het hoofd stond militair zag eerbiedig den keizer van liparië aan hij ontving terug dien zelfden koelen automatischen groet maar hij had othomar gezien in de oogen
zij kon niet anders zij verloor veld zij ging een stap achteruit want in zijn woede vlak voor haar raakte hij haar nu aan ellendeling dief riep zij scheller en scheller
ik heb hier gelukkig bijna alles gelaten wat ik van waarde had alleen een juweelen dasspeld met een groote zwarte parel waar ik zeer aan gehecht ben die is in het imperiaal het is jammer maar ik zal er maar niet om
cordelière ik blijf zoo caroline na den eten zal ik me verkleeden je kan weggaan met een kreet van genot wierp de prinses zich voor het groote haardvuur van reusachtige blokken op een bank
hunne individualiteit scheen opgelost in hunne maatschappelijke plicht om de een dien kant de ander den anderen kant op te gaan
toonde hem de punten en hij fatsoeneerde ze als nagels delicaat afknippende de verdorde uiteinden
en zeer zeer oud legendarisch bijna taande de heilige kroon van st ladislas die waarmede st ladislas zich eersten keizer van liparië gekroond had als een kleinood dat zichtbaar verging tot stof
die het geheele congres eene overdrijving van utopie hadden gevonden die meenden dat men in liparië maar droomde en niet leefde het onvermijdelijke leven van den dag
hij had zijn wil gekregen en in eens als half krankzinnig weifelde hij of hij verstandig deed met dit snikkende kind
waarom waarom ik verlies mij in vragen waarom denken zij niet allen als ik of denk ik niet goed en zal de vrede eene algeheele ontwapening eene onmogelijkheid blijken
maar werd het barbarisme van den oorlog dan gerechtvaardigd en gemotiveerd door de vrees voor eene grootere verwarring der sociale quaestie
de maarschalk werd binnengeleid en zijn zware soldatenfiguur athletisch van kracht zwellende in zijn uniform vulde veel ruimte in het ruime keizerlijke kabinet
een eikenhouten schrijftafel in het midden bezaaid met papieren tusschen ivoren schrijfbehoeften verder eikenhout een rijk lederen behang donkerroode gordijnen donkerroode leêren stoelen één enkel brons beeld
al gekozen van het congres zelve had zijne rede begonnen hij had zijne rede die hij voor zijne majesteit gerepeteerd had in het keizerlijke kabinet te castel xaveria moeten herzien nadat hij geweten had dat de keizer zoû komen
ik had willen gaan naar xara naar de strafkolonies maar totnogtoe waren er bezwaren wij zullen die bezwaren wegruimen sire maar ga er heen en ga overal heen ga niet alleen naar xara om de
zeg dat woord niet sprak de keizer pijnlijk dof zij hebben er om gevraagd sire wij zullen hun dien vrede geven den vrede zooals zij dien bedoelen den vrede nog niet door europa den vrede eerst in liparië
als dat zoo zijn zal vergeef xaverius het me dan om wat je later lezen zult in alle deze vele dan vergeelde bladen
hofdames officieren voegden er zich bij als een vuurtje was het gegaan door hunne groep estelle desvaux zoû niet in altara zingen prins edzard zelve had het gezegd maar de prins werd voorzichtiger
mijn witte peignoir caroline vera riep het zoo mogelijk met meer ontzenuwing nog dan den vorigen dag en woest driftig haakte zij haar congresjapon open
ligt een niet door te komen stapel binnenen buitenlandsche bladen waarin lange artikels over onze reis dat heeft zoo maanden geduurd
een reorganizatie van het civiele en militaire bestuur der straf kolonie's is hoogst gewenscht in de lagere staten hebben de afgevaardigden voor xara dit laatst ook verklaard
grondwetherziening weinig meer dan een eere lichaam invloedlooze staatsraad zoo zijne hertogen en graven in vol ornaat een congres deed bijwonen ter wille der vérste toekomst ideeën voor eene volgende eeuw
had zij zich gewijd aan plebejers met hart en ziel had zij aangehangen haar vaders leerstellingen in eene verrukking was zij volgens de communistische leer van haar vader niet volgens de liparische wet gehuwd met hem
neen dat ben ik maar niet maar alles is in orde melena is hier van middag geweest melena hoe kwam hij hier hij zit in thracyna hoe komt hij hier en wat moest hij
door het half duistere kabinet leefden zijne woorden als electrische lichten op othomar luisterde sire uwe majesteit moge het wel bedenken zoo een somber inzicht in de toekomst van ons land is niet goed
in de verte het landschap der verzonken eeuwen duidelijk liggende in eindelooze wijdheid met eene plotseling verrassende opschittering van détails
daarbij zij kn niet anders dan gaan iets drong haar en zij herhaalde weêr zij kon toch niet zoo op reis gaan zonder iets zij was in een luchtig wit zomertoilet met veel kant en tamelijk
dien avond het bal in het stede paleis bah ze was er misselijk van ze belde zend een boodschap naar dokter daxa laat de dokter dadelijk komen als hij kan
want om te gaan naar het buitenland moest zij eerst hare zaken in lipara regelen en dit was haar ondoenbaar zij met al haar verstand met al hare economie zij had toch niet kunnen leven zooals zij gewild had
als een toilet dat gesleten was of ouderwetsch was geworden wierp de prinses alle haar vaders theorieën van zich af
zijne beentjes zwikten lichtjes over elkaâr zijne voetjes gleden uit over de rotssteenen van het pad zijne lippen klemden zich vast met een mokkenden trek
in godsnaam misleid u zelve niet wees niet opzettelijk blind voor het gevaar dat daar dreigt het woelt al lang in xara
tot in de armen zijner moeder had hij zijn stil waardigheidje om zich heen getrokken als een mantel zijn vader mocht hem zien als hij was vragende vragende met oogen en woorden
ken je haar dan wel natuurlijk ik heb in lipara wel eens bij haar gesoupeerd en wat heb je nu gedaan wat je me gevraagd hebt gemaakt dat ze niet zingt de koningin werd ook zenuwachtig
alle bedienden waren weg caroline ook alles was in wanorde donker stoffig vlug ging vera hare kleedkamer in vlug stak zij daar nog een paar andere kaarsen aan
eischten zij nu in eene alleruiterste verbittering van hun vorst den vrede zijn geschenk dat hij hun beloofd had
als jong meisje dweep ziek huwende volgens haar vaders leer had zij zich gegeven zij wist nu wat dat was zich geven zij had er niet veel pleizier in
trok hij haar in eens met een ruk op hare voeten voor het laatst nu vera ik eisch dat je meê gaat ik wil niet
neen ik sliep niet antwoordde ze en ze herhaalde wat is er ik ben in geldverlegenheid kan je me zeshonderd florijnen geven zij werd zeer zenuwachtig geheel hare broosheid trilde hare oogen knipten hare vingers krampten zich
een verrukking straalde uit zijn groote grauwe ziener oogen die nog altijd door het spiegelglas keken naar de hooge blauwe lucht
de duidelijkheid en helderheid was in alle bewonderenswaardig de liberale organen begonnen met uiteenzettingen over de grondwet en hare herziening kort na keizer othomars troonsbeklimming
alle europeesche vorsten en alle europeesche landen zijn op een luisterrijke wijze vertegenwoordigd geworden op het congres omdat ik het verzocht had
hij vr haar eene sombere silhouet zij zag hem niet zij dacht er aan hoe hem weêr te ontsnappen de trappen af te
te vele menschen waren er op de wereld periodiek moesten de bevolkingen gedecimeerd worden werden de legers afgeschaft zoo zouden millioenen soldaten nog toestroomen tot de millioenen der werkeloozen
zij zich bouwende het tooverpaleis van een geluk ik zonder veel illuzie in wanhoop zoekende naar een uitweg
elke steen van het gebouw was historisch de hoogste kunstwaarde schemerde op bij elken pas de secretaris noemde de namen der beroemde artisten van de liparische renaissance citeerde anecdoten jaartallen
was vera eene krankzinnigheid nabij nergens was haar een uitkomst uit hare vensters in de imperiaal avenue zag zij de agenten
een groot feest maar wat geen fancy-fair geen bal een prachtige garden party maar waar haar tuin was te klein
daar was het steeds de verschrikkelijke strijd een strijd van afschuw want de opdringende paarden der huzaren hinnikten als dol steigerende snuivende in den walm der toortsen
en er is veel bitterheid opgestapeld in xara door het heele gouvernement ik heb het reeds meermalen aan uwe majesteit betuigd
ella ella wat is er excellentie wat denk je van een garden party ik meen een herdersdans met schapen erbij
omdat zij den vorigen avond zelfs vergeten had den courant te lezen het imperialistische blad de heraut in eens met een vagen blik van hare onschuldige bloemenoogen sprak zij tot ella
en wat zij dan ook uitkrijschen mochten een straatdeun of een eisch hun kreet was othomar eene smart als hij niet gedacht had dat kon
op zijne ministers en regeering hèmzelven alle grief kwijtschold het was waar daar in tracyna waren zij zoo in de charge's der huzaren omgekomen met die woorden op hunne lippen
zijne stem vaster en begon de leden van het congres welkom op den vrede belovenden grond van liparië elementen eens onverzoenlijk smolten samen bewust van het wereldgewicht hunner taak
we staan hier zoo vreemd in die antichambre kom even met me meê naar mijn kamer zij gingen door de verwulfde corridors naar de zitkamer van de koningin
twee drie heeren om de prinses lachten arme prins van karlskrona u heeft hem dus niet opgemerkt de prinses liet zich plagen met een zelfbewust lachje
het is verschrikkelijk het is verschrikkelijk zij liet den prins los wierp zich achterover hij hij is mijn noodlot snikte zij door ik heb het gevoeld
om niet te zien de witte mantel viel af naakt stond ze in haar hemd vera vera riep hij opgewonden
door de vreemde stad van kalkwitheid door hare somberheid in hel licht dreef een vreemde ongewone onverschilligheid
zij slaakte een snerpenden gil van angst en een vloek daar ginds naderde het rosse gevaar zij drukte de handen voor de oogen ineen
hooge menschen die een ieder ziet en kent maar ziet van verre en nooit kent in ware zuiverheid othomar keek neêr op zijn kind het was in zulke oogenblikken zulke korte morgenoogenblikken die van henbeiden waren
met een handigheid van een kellner ontwierpen zij hare plannen zij hadden genoeg van de boel allebei vera vertelde van hare schulden prins edzard zoû dat alles afdoen mijn god waarom had ze hem dat niet eerder gezegd
maar oom siegfried was slechts een maand geleden gestorven en gunther kn gothland niet verlaten dat was waar ik heb toen tijdens het congres mijne eenzaamheid niet zoo gevoeld als nu
de receptie duurde zeer kort in een uur was alles afgeloopen toen trok de vorstelijke familie in een anderen salon zich geheel bij elkaâr terug
vreemd omdat hij daar stond zwaar groot met zijn majoorsfiguur breed en militair vroom en eenvoudig en goed
fluisterende tot de dames naast de heeren achter zich de prinses fixeerde nog even estelle desvaux eene mooie vrouw maar niet jong meer toen kwam de gedachte aan melena in haar terug en zij zocht verder huiverig de rede van den
hadden hem zeer geschokt en zoodra hij met zijn vader alleen was vroeg hij en vroeg hij zijne kindervragen overstelpten othomar en maakten hem bijna verlegen xaverius zag die malaise en vroeg niet meer
en gekwetst dat hij zoo tot hare kamer doordrong zonder zich te laten aandienen zonder te kloppen zelfs trok zij over hare naaktheid waarover alleen de kant van haar dun hemd
eindelijk met een zucht gooide zij zich weêr op haar bank en zich dwingende tot geduld bleef zij wachten
en geen ander en geen ander er bij ik word er soms zoo moê van ik sprak met sofie we zijn altijd zoo wel met elkaâr geweest het was toch natuurlijk dat ik mij iets ontvallen liet
dat een reviewer als een parel had opgeraapt en overal had heen gezonden naar alle couranten van europa estelle had moeten lachen gisteren avond toen zij haar parel al dadelijk in den figaro vond
en dan ergens heengaan waar het toeval wilde nooit meer naar liparië daar zoû toch morgen of overmorgen de republiek worden uitgeroepen
de keizerin had het hoofd langzaam opgericht haar oog volgde als vragend de bergenlijn die zuil na zuil telkens afsneed
door de ministers door alles en iedereen ze bewaken me het paleis is vol soldaten wat beteekent het mijn volk houdt van me
beide handen uitgestrekt op de lippen een woord van spijtbetuiging ontving zij ruw als sloegen hare woorden hem in het gezicht zeg eens wat beduidt dat
de keizer bleef in het appartement der keizerin maar buiten ver af weêrklonk als een donder buiten woei een plotseling rumoer op door de stille verlaten straten
hij glimlachte steeds zij schudde haar hoofd afkeurend om hun stilzwijgen te vullen toen hief hij zijne hand naar een
zij was een tengere figuur bijna mager broos klein zij hoestte even en voor den wind wikkelde zij zich dichter in een langen blauwen peluche mantel zwaar van blauw vossebont
misschien als dit congres een congres van souvereinen geweest was maar trots al hunne afgevaardigden voel ik in hen een tegenstand
de dure plaatsen waren weken van te voren genomen het kon niet anders estelle herademde pas te kort in haren maalstroom haar gouden element om dwaasheden te kunnen doen
toen er gezonden was geworden om de keizerin valérie daar de kleine hertog van xara lang niet wel was het scheen dus of edzard nog al niet genoeg aan zijn hoofd had dat de kroonprins ziek moest worden
op de gelaatstrekken van allen van zijn hof was wel de afwachtende ontzetting maar geene emotie om dien kreet
en dat het vuistrecht geweken is voor rechtspraak en dat oorlog wijken met voor rechtspraak o hunne koude wreedheid
en vreemde paradijslandschappen mystieke regenbogen bloesemden de kleuren der schitterende boogramen op als juweelen en bloemen te zamen
trots het ongewone uitzicht van de stad de barrikaden opgeworpen was er een zekere vreemde stilstand een momenteele rust
naar het vermogen eener ziel voor liefde niet berekend haar titel dood te zwijgen uit eerbied voor haar armen dooden jongen en eenvoudig weêr op te treden als estelle desvaux een naam beroemd genoeg
en zij streelde met de hand over elizabeths waarlijk nog zoo jong gezicht en die grijze haren dan ze staan u zoo goed en ze maken u ng jonger
eén universeel maatschappelijk doel scheen al die menschen in twee stroomen te verdeelen en ze te stuwen naar twee plaatsen van samenkomst één voor en één achter
in een werk van kunst moet een artistiek evenwicht zijn
ziet u wie daar zit fluisterde het jonge meisje opgewonden de prinses schrikte op waar daar estelle desvaux ik hoor dat zij hier komt zingen in de opera de prinses greep haar
dieper in de vallei achtige hellingen grijsden en groenden de olijven met zilveren schijning en vormden zich tot boeketten van boomen
iets als een storm stak er op iets van een aanzwellende zee kwam er nader iets van het breeder en breeder aangolven van ontzettend geluid bruiste er aan door de donkere lucht
ik heb je eens voorgesteld om te trouwen daar is het nu te laat voor ik ben niets van jou jij niets van mij
de prinses zich omlijst zoû zien in groen zoo een oogenblik was wellust in zoo een oogenblik kon zij overdenken
en waarom wat heb ik gedaan ik heb nooit iets slechts gedaan ik heb al die plebejers van papa geholpen en ik was viesch van ze en ik hielp ze toch
vier scepters als juweelen staven lagen tusschen ze in en twee rijksappelen als juweelen ballen langzaam viel binnen het licht helderder en helderder
was geëindigd nu gaat papa spreken fluisterde ella de actrice vergetende en weêr geheel bezield voor den grooten dag wlenzci prezident der commissie van voorbereiding en zoo goed als prezident
en dat ging niet onmogelijk vera dwong zich hierover denkende optimistisch te zijn ja het zoû maar het beste zijn in lipara te blijven kalm te blijven tot alles weêr rustig zoû zijn
die met een breeden omgang langs de vertrekken ging en van waar men zoo uitzag in den hall stond vera zij zag alles begreep alles de bom melena die vluchten wilde en nu gepakt was
de troepen die schoten op de volksmassa's en die ongelukkigen o god die stierven die vermoord werden door mijn soldaten en die uitriepen leve de keizer
toen heb ik het gemerkt en ik heb olga dazzara uitgevraagd toen heb ik gesproken met edzard ik hoop dat je het goed vindt wat ik gedaan heb zij zweeg stil
ik weet het en streelt u dat nu richtte zij hare vreemde oogen op de zijne denkt u dan dat een vrouw àltijd ijdel is zelfs op den vooravond van zoo een grooten dag als morgen
de onberispelijkheid van zijne flikkerende en glinsterende coureuse en van zijn paarden en zijn palfreniers
het gevolg van dit gesprek was een verzoek om gratie van de prinses zanti aan keizer othomar de jonge prinses na den dood van haar vader smachtte terug naar liparië waaruit zij met haar vader verbannen was de gratie werd verleend
telkens lijsten af op het goudwaas der lucht en zware cactusmassa's als bladeren uit blauwachtig metaal e ids aargang groeiden aan die lijsten in den droom van den dag
met veel onschuld over het gewoel en glimlachende met fijn krullende lippen boog zij het hoofd met eene gracieuze beweging van haren langen hals als eene bloem op haren steel naar wlenzci toe
vier vijf minuten de prins zoû door zijn ordonnans-officier aan het fort laten waarschuwen den commandant van zijn yacht laten waarschuwen
maar als je het hooren wil laat het me je dan zeggen en zeg me of ik goed gedaan heb ik zelf weet het niet meer het is soms zoo moeilijk precies het juiste te doen vooral als alles al bedorven is
tallooze schoenen al de borstels en flacons eener groote necessaire allerlei toilet instrumenten en daartusschen een zware geur van vele bloemen en de geur van een sterk parfum
maar hij gaf niet toe e ids aargang ant in eens was het hem of hij zeer lucide werd in dat oogenblik werd het hem helder dat zoo hij nu ging naar wenceslasfort alles verloren was zijn
het verraste haar overweldigend zij kwam om othomar te omhelzen te troosten in zijne ontroostbare afzondering zij vond hem staan
ze wierp hare schoentjes uit sprong op de chaise-longue en hare voetjes in zijden kousen diep drukkende in het geelroze damast poogde zij de punten der bladeren naar zich toe te trekken pas op zeide hij toen zij wankelde
en naar estelle gaan in eens dus keerde hij om en reed naar het hôtel waar estelle logeerde estelle was woedend
ik acht het tijdstip gunstig en ik meen dat de keizer van liparië een stap doen kan zonder te vragen wat andere souvereinen dachten of deden den zeven en twintigsten woon ik de opening van het congres bij
het paleis de galerijen en antichambres vol van eene verwarring van menschen scheen te sidderen als verwachtende de ontzetting van den opstand want dat de gehate maarschalk vermoord was zoû een sein kunnen zijn
en aan niets anders dacht dan aan zichzelven aan zijn eigen macht die hij schrap wilde zetten voor de aanblazende stormen der revolutie ja in den vrede
een hof weten ze dadelijk alles net als in een dorp of ze weten het niet en ze kletsen er over
met helderder opwerkingen smolt het ameubelement geheel in stijl en nuance samen een enkel rococo ornament gaf hier daar een relief
het was waar zij had hare kunstreizen getrokken als arabesken door geheel europa waarlangs zij de waarlijke parelen harer stem strooide
men kan geen anderen weg gaan dan dien men moet ver van elkaâr zochten wij eens wat wij dachten dat ons leven zoû zijn
de boel kraakte aan alle kanten het zoû onverantwoordelijk zijn nog op dit zinkende schip te blijven hij had al lang genoeg van zijn koninklijkheid en hij zoû nu eens gaan leven voor zijn eigen pleizier
eindelijk de heeren namen afscheid adieu tot morgen den grooten dag in het atheneum adieu ella zal je er heusch aan denken
de hooge hoed die edzard in de mode had gebracht zoû misschien langer duren dan de vrede rage had hij gedacht met bitterheid
axela begon vroolijk te lachen trotsch op menschenkennis meende hij in haar te zien de fransche vrouwelijke luchtigheid
en die seconde was het leven het angstige leven zoo ondragelijk om haar heen haar in het weifellicht benauwend
de boeren op het land willen de autocratie zijn gehecht aan ons huis ze zien in mij een god die alles kan othomar herinner je de laatste troebelen in thracyna o het was verschrikkelijk
hij zag het einde niet van de zaak hij vond alleen dat de zaak heel lastig héél lastig was het was alles de schuld van sofie
daarom om dat goed te maken reed hij eerst aan bij een grooten bloemenwinkel hofleverancier en bestelde er een mand orchideeën voor hare majesteit de koningin van gothland
neen met hunne bestaande toestanden zoû de gedachte aan den oorlog er toch altijd zijn trots den vrede
hooger welfde de boog van den hemel en telkens wijder als met telkens wijder sferen met hemelkringen die zichtbaar werden
wie weet wat jullie daar al niet doen maar weet je je gaat er niet heen ik verbied het je zij was wit van woede kon van woede niet spreken
want altijd dacht zij dat zij hem goed kende dat hij wel veel schreeuwen kon maar dat hij nooit zoû handelen zij meende dat haar instinct alleen zenuwachtigheid was en dat zij noodeloos angstig was
hoe zoû ze het nog doen al dien tijd zonder iets mooi zoo daar ging het ding niet dicht ze duwde en duwde de nécessaire tot ze er moê van werd in hare armen
links hoog buiten de stad st ladislas vierkant gekarteld rond van torens en rechts opschietende uit het hart van altara de dom
ik moet een uitkomst zoeken een bijna onmogelijke uitkomst een derden weg maar in het leven wennen wij ons aan onmogelijkheden en wij zijn er niet meer wanhopig om wat geeft het wij zoeken onzen derden weg
toen heeft sofie ze begon te snikken en door dat snikken heen ch het was niets dan liefheid van haar
zij beet in zijne handen zij schopte met hare bloote voeten in zijn buik zij sloeg hem met gebalde vuisten hare zwakte van broze vrouw opgierende tot een oneigenlijke onbegrijplijke wanhoopskracht
daarom wil ik met je trouwen om balthazar en later als hij dan gaat studeeren zal ik voor hem onzen naam aanvragen prins zanti
na die herziening de aristocratie wilde ze niet en het volk wilde ze niet de herziening was voor de
doelloos dien morgen volgende op den dag der opening liep melena de straten af hij was in geldelijke moeilijkheid maar hij dacht niet altijd daaraan
nooit nooit van avond heusch niet ik ga naar de markiezin dat zal ten minste een troost zijn voor me het is nu al bij half elf zullen wij samen gaan naar de markiezin
en hij staarde voor zich uit of hij niets zag dan wanhoop een mensch verandert niet toen met eene groote loyaliteit met zijne sonore suggereerende stem bekende de professor het den keizer
als spoken ontastbare lichaamlooze dreigingen stonden hare gedachten voor haar en ze schenen te veel voor die teedere broze jonge vrouw met die goudgrijze transparante oogen
de minuten gingen voorbij tante die aan de deur kwam vragen of er iemand kwam e ids aargang eten want dit was altijd eene verrassing van vera liet zij niet bij zich toe
uit de gedenkschriften van othomar keizer van iparië mperiaal in ovember et ongres is geëindigd het heeft veertien dagen geduurd
luid klonken hunne stemmen het hôtel scheen in al zijne steenen te vibreeren van menschenhaat buiten de geheele stad te sidderen
langzamerhand na maanden maanden werd de staat van beleg opgeheven die het geheele rijk als in ijzeren banden geklemd had gehouden
maar zij moest weêr terug naar de garderobe waar aan een deur hare sleutels nog hingen zij nam de sleutels en naderde weêr de cassette toen zag zij het op het punt dat zij het sleuteltje in het slot wilde steken
en terwijl zij pâté aten en vruchten champagne dronken tot zij er ziek van waren maakten zij hunne plannen
neen ducardi sprak othomar koud en hij zag hem aan ducardi kende dien blik hij kende die onverzettelijkheid
kan je morgenochtend komen och neen het is waar het congres wordt om twaalf uur geopend het leven is druk ella morgenavond het bal in het stede paleis overmorgen
hoor die klank het was niet meer zoo onduidelijk het werd een kreet o god het werd een kreet de vrede de vrede
zich dan beroepen op vroegere antecedenten op haar vader den grooten balthazar zanti op haren man volgens de commune melena
betoomen kon hij zich niet meer en maar even vaag gestreeld door den lof van zijn souverein door den druk van de keizerlijke vingers sprak hij door zijne rede was uit maar hij sprak door
een trage dikke blauwe vloeistof nauwlijks vloeibaar en hard stond in den stil onverbiddelijken vuurgloed van de zon de stad omhoog
de kamer die zij van het balkon weêr binnentraden was als een ruim kantoor waarover iets strengs en mannelijks lag
het was laat geweest het was geweest aan hun baccara tafel en later waren zij nog oesters en champagne gaan gebruiken precies wàt hij had laten doorschemeren wist hij niet meer
kom zei de prinses huiverende laat ons naar binnen gaan
toen hief hij haar op nam haar in zijne armen en liet haar weenen terwijl hij staarde naar buiten naar zijn land in den nacht waar de zanthos kronkelde als een reusachtige python
melena liep verder en hij ging langs het kleine hôtel van vera hij zag even naar boven denkende aan zijn kind
of willen wij blijven hier neen neen weerde zij haastig af heusch niet en van avond heelemaal niet wanneer dan ik weet het niet
want prinsen waren toch sympathiek om mij heen in buitenlandsche veldoversten zelfs voelde ik dikwijls antimilitairisme
dat daar de prinses zanti woonde zag de groote wereld naar dat coquette hôtel met een glimlach van interest de naam was oud en het verleden van balthazar zanti gaf een achtergrond van belangwekkendheid aan het kleine hôtel
en zo gelijk waren zij dat den eenen keer zij de sterkste was den anderen keer hij nu nu voelde ze zich zwak vooral bang
de brochure maakte grooten opgang in de vrede kringen niettegenstaande de mode rage na het congres wel wat verminderd was
en ze zag alleen op toen de deur langzaam openging en daar een man stond in eens was ze overeind het was melena wat is er
prins edzard van karlskrona was de zoon van een zuster van keizer oscar en van een gothlandschen prins neef van koning siegfried van gothland
in een nieuwen prins toch altijd een parvenu zoû blijven zien nu was hij geen parvenu en zeer trotsch op zijn eigen familie en naam
andere bulletins werden te koop aangeboden bij hoopen de venters schreeuwden ze uit ze fladderden als witte vogels door de handen der menigte
hoor wenkte zij den palfrenier en zij fluisterde ik moet naar het hoofdcommissariaat van politie maar gauw
naar het rijkskanselarij paleis sprak zij tot den palfrenier in al hare schittering van mooie interessante vrouw van de wereld trad zij binnen in de salons van de markiezin van ezzera
de voor zijn rijk te jeugdige souverein met over zijne trekken die mengeling van vroegen ouderdom en jongensachtigheid en zijn kind de kroonprins van dat rijk de vijfjarige hertog van
een fataal machtige samenpersing der seconden waardoor dagen weken maanden langzaam langzaam voortrollen en geschieden en zich samenschakelen zooals het moet trots alles
en balthazar die is in den kelder wij huizen maar in den kelder vera dacht er aan even in den kelder te gaan om hem een zoen te geven maar zij had zoo weinig tijd de minuten vlogen om
naar den dom ik ben drie dagen in altara en ik heb nog niets gezien die repetities en ik wil veel repetities men moet aan elkander wennen
in de zon richtte altara hare vele spitsen op als eene oude stad tegen een doorschijnend parelblauwe lucht zetteden
en hij vluchtte door een troep verbaasde kellners langs de trappen en gangen van het hôtel naar zijne coureuse en reed in een dol geratel weg
van het paleis der parlementen in de verte en toen omdat hij haar toch nooit meê zoû krijgen voelde hij in zijne borst richtte eensklaps in den donker zijn arm strak naar haar uit
van gedachten op nu en dan zuchtte ze diep dat was alles hoe lang het was wist ze niet dat er geklopt werd hoorde ze niet
en toen voor het eerst heel intens voelde ze dat als iets haar verveelde ze het onmogelijk meer doen kon
overal voelende met hare handen haar eigen lauw bloed haar eigen mooi arm leven dat uitbloedde bij de trap kon zij niet meer daar bleef zij liggen kreunen op de bovenste trede in de spookdonkerte van den grooten hall
die opperste wroeging bleef othomar niet gespaard de bitterheid van zijn keizerskelk moest tot den laatsten drup geledigd
op het punt van te stappen in zijn spoorcoupé op het laatste oogenblik herkend een man hem plotseling genaderd een bom geworpen
breed liggende over façades en hoekzijden van huizen over pleinen wekkende nog getjirp van vogels in de platanen der boulevards
hoû mijne illuzie's onbezoedeld van hare waen et is diep in den nacht
als valérie er nu maar niets van merkt zeg me nu toch eens heeft zij je ronduit gezegd dat ze liever niet had dat estelle
neen dan kan ik balthazar ook niet meer bij me houden krijschte zij woedend neem je kind dan maar meê het is toch meer jouw kind dan het mijne
dan bij hem ook ijdelheid zij was op dit oogenblik de meest uitschitterende vrouw van hunne kringen glorie van wereldschheid die misschien het kortst duurt van alle
minstens legers klaar hield binnen hunne grenzen allerminstens met millioenen en millioenen onkosten toch nog een gewapenden vrede noodzakelijk maakte en altijd noodzakelijk maken zoû
zij werden allen teruggehouden in hun rijk zelfs mijn neef gunther kwam niet dat was het lot want gunther zoû gekomen zijn als het lot gunstig was geweest
onder veel weifeling geheime veeren verborgen waren die hem als met verrassingen zelfs voor hemzelven daden konden doen uitvoeren
op deze wijze heb ik kunnen overwegen of er iets in vuillot's beweren is dat steek houdt en ik heb niets kunnen vinden
de korf ella vroeg prinses zanti haastig een jong meisje wlenzci's dochter bracht snel den korf beiden wierpen zij nu de rozen neêr toen de keizer voorbijging wierpen zij alle hare rozen
en telkens anders schemerde het lichtlandschap als met vierkante schilderijen breidde de wereld zich uit met blauwe panorama's boven de wereld de hunne hun keizerrijk liparië hief de keizer zijn kind
pijlsnel ratelde het rijtuig en de keizer haastte zich te salueeren links rechts terwijl de hoeden voor hem
hij zag waarom hij gekomen was van thracyna waarom hij mijlen ver gewielerd had hij zwaaide zijn toorts weg
gisterenavond hoorde ik het al in een café vanmorgen ook van verschillende kanten ook aan het bureau van mijn courant ze wilden er al een berichtje van maken maar ik heb het
de hertogin van yemena was op castel vaza de hertogin had haar wel eens te logeeren kunnen vragen meende vera
hier ze komen eerst hier bij jou era e ids aargang m wat te doen om je huis in brand te steken ze haten je ze haten je omdat je alles verloochend hebt ze weten van je heele leven af en ze haten je om je verraad
en uwe majesteit heeft op het oogenblik ijzeren mannen noodig in xara je houdt niet van onzen gouverneur van xara niet waar ezzera
afloopende langs de eindelooze avenue en zij boulevards en dan om het ronde plein zich opstellende altijd achteruitgehouden
lichtspelingen der moderne quaestie's nog dit feit helderder tusschen de andere in vreemd werkelijk en afstekend tegen dier anderen vaagheid
en in hare impulsie zonder zich verder te kleeden ging zij naar de zilveren cassette die vastgeschroefd was aan het onyxen tafeltje
zij de koel getrainde zenuwen die noodig zijn om altijd in het mouvement te zijn daarbij ouder geworden bij de dertig dweepte ze niet meer
waren de autoritair imperialisten gesterkt door de geestelijkheid en het vaticaan zich sterkten alle schuld werpende op de herziening van de grondwet en de fnuiking van het keizerlijk gezag
dat geld dat geld eigenlijk in dat geheimste denken was ze wat moê had ze in hare broosheid te weinig energie om veel intrigue uit te spinnen
den heer wlenzci een oogenblik geduld te hebben zijne excellentie wacht ik in het kabinet de adjudant boog trok zich achteruitgaande terug
en hij stond op weemoedig geërgerd door de voornaamheid van het elegante park de voornaamheid der stilblauwe zee
alle illuzie van veiligheid van hoogheid van vorstelijke hoogheid het rosse gevaar daarginds sloot alle uitzicht
hij slaakte een kreet van woede hij begreep haar woest pakte hij haar beet en hij schudde haar al zijn haat laaide op omdat zij zijne liefde niet meer wilde al zijn haat
en edzard maakte dat ze niet zoû zingen en het heele hof wist er van of wist er niet van maar iedereen praatte
uwe majesteit zoû raadzaam doen onzen gouverneur van altara den hertog van mena doni te zenden naar xara othomar stond stil voor den kanselier deze ging kalm voort
in deze dagen verwachtte men in europa telkens de eind catastrofe van het keizerrijk dat was tien maanden na het congres van den vrede
tot het leven volgens wetten die even klaar en logisch zouden zijn als natuurwetten na deze metamorfoze zoû alle gedachte aan oorlog van zelve verdwijnen omdat er een ideale maatschappelijkheid
xaverius als ik poog dat te doen zal jij mijn lieveling dan wellicht later aan ons lief land kunnen geven wat ik niet geven mocht
hij zag met minachting tot haar op ja ik begrijp dat je leeft op een grooten voet een hôtel rijtuig bedienden
voor haar weg en zij hoorde melena smeeken met hèm te gaan een seconde dacht zij er aan maar te doen wat hij wilde
en tusschen deze feiten vaag schemerend tegen elkaâr in met duizende weêrschijnen met al de
wachtende den prins van karlskrona stil gaande door den salon dacht zij aan haar vroeger leven en aan nu en ze was verbaasd over zichzelve over haar tact
dit artistiek evenwicht heeft geëischt dat ik de idee niet alleen in hare ideale onbewolkte zuiverheid in beeld kon brengen dat ik ook moest geven wat de menschen van haar maken of zouden kunnen maken
en die aanslag het sein van een opstand komende daar van het vernielde station en eensklaps vullende de eerst maanden afwachtende stille somberheid van de witte stad in hare augustuszon
maar hij was lipariër hij was geen duitscher en geen engelschman en geen verbroederde cosmopoliet maar hij was lipariër
aan de lange lange straat die altijd voortging hare perspectieven telkens dichtgepoeierd door hoozen van het witte stof
en deed de vraag niet e ids aargang hij durfde niet in den wijden morgen die alle geluid die al zijn vragen hooren zoû en hij veranderde zijn vraag en vroeg vadertje draagt u dikwijls een kroon
integendeel met zijne komst was als een laaie brand van opstand heller opgeflikkerd en de brand dreigde andere gouvernementen te winnen
voor de marmeren zuilenvoorhal van het atheneum dat leven blauw om zich heen als een blauwe atmosfeer en voelde hij zich gelukkig en was zijn gelaat helder van een glimlach de weêrspiegeling van zijne illuzie zelve
dat ze geen koffers kon meênemen ze moesten maar dadelijk ergens inloopen in napels of in marseille en zich dan even heelemaal voorzien in parijs dat zoû het beste zijn
hun rijk en hunne onderdanen herlevend in illuzie omdat de rijkskanselier een man was van jeugd en kracht en macht zij zagen het beiden
van zijne altijd en altijd betuigende en overtuigende stem hij voelde zijne tong als verlamd dik in zijn mond onmachtig zijn gevoelen te verdedigen
een rijk van nieuwen luister een rijk van een nieuwe eeuw dan sire zal uw zoon misschien den vrede geven en niet aan liparië alleen maar aan europa maar zie mij aan sire
en hierin niet goed zag misschien uit een gemis aan zelfbewustheid wist hij zijne populariteit niet zeker en wist hij niet altijd of hun gejuich een ander gejuich was dan vroeger de stemmen die jubelden schenen de
kwamen andere houdingen een andere lijn othomar dacht er aan dat het reeds laat was dat veel bezigheid hem wachtte
aan het venster van hare kleedkamer achter het tulle gordijn keek de prinses zanti naar die wolk dat vizioen
de prins had er zijne appartementen gewoonlijk nu echter om de troebelen woonde hij in het imperiaal en was het kroonpaleis verlaten
dat het mij het beste toeschijnt zonder hersenschimmen het leven te laten gaan zijn gang die het moet en als ik dan denk aan augustus dan voel ik dat ook dit niet goed is maar wat dan
allen op tronen om zijn troon heen en zij zwoeren den oorlog af en de hemel daalde neêr op de aarde hymnen gingen op en alles was licht en blank en zalig want de vrede tusschen hen allen baarde het geluk onder hunne
en de titel dien zij voor het eerst aannam streelde haar en stond haar goed als een nieuwe japon lang sprak zij met den gezant
toen zij in haren spoorcoupé de liparische grenzen overging toen zij aankwam te altara was zij herboren als in eene andere vrouw
neen ronduit niet maar toen ze eens confidentieel met me sprak merkte ik dat het zijn van estelle in liparië haar hinderde
hij maakte bijna geheel den indruk van een heer maar er was over zijn persoon iets onzegbaars van één zijn met eene lagere klasse
en zij had er zich in geschikt zij die altijd zoo verstandig zoo ordelijk practisch was geweest zij had zich geschikt in het krijgen van schulden en elke maand meer
maar de deputatie kon niet gevormd worden en de ramen van het hoofd direktie gebouw werden reeds door de ontsnapte gestraften ingesmeten
er waren dagen dat er zelfs voor hem met al zijne beminnelijke oppervlakkigheid die anders alle bezwaren opruimde beslommeringen waren onaangename dingen
altijd gehad had maar hij werd praktisch kwam tot zijn plannen terug zie je ik ga niet terug naar het imperiaal ik zal een brief aan othomar schrijven en een brief aan onzen gezant en dat is genoeg
bleef zien want hij velde zelve voor de zaak die hij bepleitte maar in ieder menschelijk gevoel blijft al is het maar een grein
voelden hoe dichter zij het imperiaal naderden dat zij niet allen ééns dachten dat er allerlei verschil was in hunne verbittering hunne ontevredenheid
aan het centraal station het uitgebrande paleis der parlementen vlak bij het imperiaal de ruïne van het hôtel zanti
om die chèque ik vermoed dat u wist van den aanslag voor het paleis der parlementen u vergist u geheel en al meneer de inspecteur
nog aan hare ooren suisden de redevoeringen de door duizenden ademen bezoedelde atmosfeer van de koepelhal drukte nog op hare oogleden
kijk er komen zwarte punten aan hoe jammer zeide hij ja antwoordde zij de tuinman heeft vergeten de bladeren te punten dit zeggende zagen zij elkaâr in de oogen en toen
die aan de actrice een galant compliment maakte een oude grijze priester werd hun toegevoegd toen gingen zij terug naar de schatkamers
en konden zich niet betoomen zij wierp zich achterover in de chaise-longue haar zakdoek wringende voor haar mond met een dolle pret
heelemaal overbodig hier is immers nu alles stil hier in de wijk en in uw hoede zal mij niets overkomen
estelle had zacht wisselende stemmingen doorleefd en estelle was drie maanden wanhopig geweest na de catastrofe
de hofdames handwerkten figuren op een achtergrond van intimiteit toen kletterden korte stappen als van vlugge officierslaarzen de trappen op
wierp hij haar in eens op het onverwachtst hare juweelen voor de voeten hare tiara hare rivière
ik heb reeds vroeg te veel willen doen en ben daarin gestraft geworden in den vrede had ik den hoogmoed van een wil die is gefnuikt
daar voortwoekerden onder de gommeux van altara dat hij er overstelpt zoû worden met vragen en dat hij er nog meer zoû verbabbelen dan hij al gedaan had
maar een spontaan accent bleef trillen in elk zijner woorden in zijn blik bleef eene hooge dweperij die naar de blauwe lucht
ik ben maar alleen even onvoorzichtig geweest tegen sofie sofie had er niets van aan edzard moeten zeggen en het maar moeten laten gaan zooals het ging bitter door haar snikken brak zij hare eigen woorden af
en thracyna trots de gruwelen daar gebeurende en bedreven en waarvan hij maar in zijne paleizen die dezer dagen waren als vestingen flauwe echo's hoorde
ik ga weg vera waar is balthazar dan toch ik weet het niet het kan me niet schelen zij was al de deur uit op den corridor die boven den hall omgaf
ik haat je omdat je een groote dame bent omdat je met al die ellendelingen vrienden bent ik haat je omdat je niet van ons kind houdt
en dat u melena behulpzaam wilde zijn over de grenzen te komen we zijn echter gelukkig melena en u te vlug geweest dezen keer
en tusschen de donkerblauwe met het zilveren kruis bezaaide draperieën van den hemel tegen het hermelijn aan hief hij nu zijne jonge gestalte waarom de blauwe ordemantel sleepte hoog het koor der witte vrouwen was
tusschen de portière waren de schuifdeuren naar estelle's kleed kamer opengeschoven en twee kameniers waren er bezig aan kolossale koffers
en dan was prins edzard een allerbeminnelijkst jongmensch hij liep de recepties en soirées dansantes der mondaines af
othomar keek neêr op zijn kind ving dien vraagblik op en het was hem of hij in spiegels zag zichzelven weêr of hij opving den blik zijner eigen oogen
hij dacht er over hoe hij zoo gauw mogelijk dit nauwlijks begonnen onderhoud zoo vol gewicht voor het rijk vol gewicht voor de dreigende dingen in liparië zoû kunnen eindigen
als op zich genomen elk oogenblik schoot hem iets door de gedachten en hij ontbood een adjudant en zond een boodschap naar wlenzci een boodschap naar den opperceremoniemeester omtrent de ontvangst ten hove een boodschap naar den
als hij xaverius niet gehad had dacht hij zoû het goed geweest zijn zich te storten in hunne menigte zich hun te geven als een zoenoffer want voor hen was hij een vorst die geene beloften houdt voor hen was hij niets meer
zij had de illuzie van een rijk huwelijk gezien in het verschiet waarom niet maar nu dat het niet kalm was in liparië zoû aan haar vertrek naar het buitenland zeker een volledige regeling van zaken verbonden zijn
een plan was rijper en rijper in haar brein geworden ze was nu de prinses zanti ze droeg een der historische namen van liparië en haar plan was te worden in lipara
zij verloochende nu alles eerst haar vader nu haar kind en met haar kind hun eigen verleden hunne liefde het vage geluk met eene onzegbare minachting zagen zijne oogen tot haar op
als het een algemeene revolutie werd als de republiek werd uitgeroepen als het socialisme triomfeerde het anarchisme
het hooge verzoek kwam van valérie en ze schold op alles en iedereen op de twee direkteuren op den prins op de keizerin op liparië
alle telegrammen ja en de proclamatie ook hij zag nu dat verlangende in haar vriendelijk vroeg hij wat is er
estelle zag naar het juweel nadat othomar valérie had gekroond lag het daar weêr stil onberoerd sedert jaren en zacht scheen het te blinken van een vreemden
een oude man twintig jaren gestraft een oude man dertig jaren gestraft de algemeene gratie bij de gelegenheid van ons bezoek op drie gevallen na vermindering van straf
in den verdoemden bond van den wereldvrede zouden zij schrap staan de machthebbende dwingelanden van europa schrap staan als stonden zij allen
de gang van den keizer naar het atheneum had dan ook bijna iets van eene parlementsopening tot den vrede werd gegaan met een vertoon van militaire macht als was iedere soldaat een soldaat van den vrede het zoû othomars trots zijn
er was dus ingebroken er was dus hier een dief geweest in haar opgewondenheid terwijl de minuten van het halve uur omgingen had zij geheel vergeten wat tante haar dadelijk gezegd had bij hare thuiskomst
en de menschen loopen dien af pas voor pas zonder eigenlijk te weten waarheen geheel niet wetende waarm loopen ze af bergen over dalen door
moest zij toch wel altijd dt in het oog houden te overdenken de prins mocht haar niet verrassen maar het was ook altijd zoo druk
eerst zal ik je je prullen teruggeven woest grabbelde hij in zijne zakken woester werden zijne oogen en met twee gebaren van zijn uitzwaaiende handen
terwijl elk oogenblik er eene kamenier luisterde en opving de woede van het gesprek het was op dit oogenblik dat prins edzard binnentrad correct maar vol
en geheel alleen soms bang soms overmoedig als kinderen huisden zij daar het was een idee van prins edzard geweest
en onbreekbare trouw aan zijn persoon ja dat wist hij van generaal ducardi wist hij het en het roerde hem het roerde iets onbewusts overgeërfds in hem iets autoritairs in hem die
hij maakte zich van haar los drukte de bel van de anti chambre der keizerin wat doe je othomar ik zal ducardi ontbieden de ministers komen dadelijk binnen een uur ga ik naar xara
aandachtig keek zij stil lang staande en er was een groote besluiteloosheid in de broze lijnen van haar tenger figuur
daar was het weêr de plotselinge zwijming in zijne ziel als viel zijne hooge gedachte zoo plotseling van haar hoog standpunt in een diepen diepen diepen afgrond van wanhoop van zwart van ongeloof aan
lipara scheen geen ander leven te leven dan het congres het congres vervulde de geheele stad
boven dreven de binnenwelvingen van het dak zoo hoog en zoo vol schemerwaas dat zij geene materie meer schenen maar ondoorzichtige atmosfeer materie verdampende in atmosfeer
naar de secretarie van het episcopaal waar zij hun toegangsbewijs moesten laten afteekenen het was een lange weg zij gingen door de sacristieën langs eindelooze corridors
wat is er nu niets ik moest het mij niet aantrekken maar ik kan niet anders ik ben niet àltijd sterk
in zijn knoopsgat een boeketje groote witte liparische violen in plaats van een ridderorde hij zag er uit als een piepjong mensch van de wereld een
altijd en altijd te blijven denken dat wat is tch eeuwig beter is dan wat een mensch minstens een vorst zich voorstelt als volmaakter
ik mag er niets van zeggen begon edzard maar hij kon nooit iets voor zich houden zal ze toch zingen of niet vroeg de markiezin weêr met glimmende oogen ik denk van van ja voltooide de markiezin
door mijn hoog venster schemert de golf van thracyna in een zilveren verte van maneschijn heerlijk land land van mijne liefde aangebeden land
ik beloofde mijzelven veel en ik beloofde veel aan mijn land aan europa en misschien het meest aan jou xaverius en ik vervulde mijn belofte niet zelfs niet al komt het vrede tractaat met oostenrijk tot stand
maar waar zij nu waren was een soort terras gehouwen tusschen de rotsen zwaar met cactus begroeid en met een ruwe steenen bank nu tot hier toe zei de officier hier even rusten en dan naar boven
deed haar het voorstel haar te chaperoneeren in lipara zij was nog zoo jong en zij had een kind van vier jaren oud geboren buiten de liparische wet