AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
weemoed smart weemoed smart van ànders niet zingen zij en alleen o alléen door dien weedom heen klatert sms de lach van den knaap
en de geliefden dwaalden angstiglijk en op hunne hoede steeds dichter ter stad waar melampo krotos verbergen wilde om in gunstiger wijl te ontvluchten
en de vrouwen naderden om iole der sandalen linten te ontstrikken en haar te wasschen de moede voeten en dan te wisschen
iolàos en lichas meldt ons wat deert den held maar tusschen lichas en iolàos tusschen wijzen en priesters wankelde de held en vertrok zijn baardmond met een openen grijns
en zij loeiden in de windloosheid plots als een levende stormwaai en stortten zich steigerend in den radeloozen stoet voor het slot zij sloegen met de hoeven neêr op de schreeuwende vreemdelingen de elefanten en kemelen vluchtten in alle richtingen
en blèrende geiten de grazige hellingen dreven omhoog en heel het landschap terug won het daagsche aanschijn met alleen nog daar ginds aan den witten wege einder de laatste poeïerblanke wemeling van stof
ellendige bastaard schold eurystheus bastaard waar zich uw vader voor schaamt schande voor de olympischen echtkoets dief van hera's heiligen
rondom herakles verzamelde zich het volk van oichalia uit alle richtingen des lands stortten zij toe en zij riepen hem koning uit
en hij wist niet of hij droomde of dat hij de werkelijkheid zag gebeuren alkaïos maande hem de goddelijke zuster met haar diepe jongelingstem alkaïos alkaïos ontwaak waar ben je
want trots de barre onbarmhartigheid was het de maand van adonis en afrodite was het de maand der anders niet sneeuwblanke maar bloesemblankende lente
den rok haar vallen deed tot de hielen de purperen plooien hield een breede gouden gordel onder de borsten gegaard en de amazone was om dit sieraad den langen rok het losse haar en haar smart
en zoû je o herakles het zesde werk weigeren te volbrengen trots het allerheiligst orakel herakles geef mij de hand hier heffen wij samen den knots op
de vreugde zijner mismoedige dagen en hij overdacht zijn leed zijn bitterste leed om zijne vernederende slavernij
de held stond stil niet begrijpend niet durvende begrijpen om hem heen waardig en ernstig waren de hovelingen verbleekt
leven nieuw en liefde en geluk ongedacht zijn voor iole aan uwe zijde in uwe schaduwen zoo gij niet duldt dat uw slavin betrede den boord van uw schip stort zij zich in de schuimende blanke voren om
en in haar beider smarte storteden de beide vrouwen zich in elkanders armen en snikten smartlijk aan elkanders hart
in zijn brein draaikolkte als een razernij sneller en sneller voor zijn oogen wirrewarrelden allen en alles in een snellere en snellere duizeling en zich niet meester meer nu hera zich van hem
wij zullen praatte vroolijk het paardmensch voort den rooden wijn mengen met den rooskleurigen honig in het reuzigste mengvat dat ik bezit bij de goede goden wij zullen goede eters zijn en betere drinkers daarna
nog de acht vermorzelde koppen hielden p gestoken terwijl de vorst voor de verschrikkelijkheid die hij een angstige wijl levend gedacht had geweken was achter den ronden troon
den heerlijken woesteling heviger minde dan dien àndere hefaistos den manken smid wien de goddelijke smeedkunst alleen troostte voor smaad en
de boom weêrstond kreunde zwoegde krampte zich schrap op de wortelvoeten plots sloegen zijne takarmen in wanhoop om nederlaag door de lucht en zijn gebaar veegde den hemel bloot
voorzichtig stond herakles op en naderde nieuwsgierig naar wie met hem waren en zich buigende over de vrouw herkende hij zijne gade meleagros zuster
boven xxv hij zag van den hoogen bazalttoren het plein den weg de baaierd van rotsen het strand de zee hij onderscheidde zijn eigen schip
en herakles maakte zich gereed hem te schieten door zijn middelste hart van angst brulde geryones in angst hieven zich zijne zes monsterarmen ten hemel toe
boven het slot rommelde de donder en blijde hoorde herakles de stem van zijn vader zeus in het ratelen en te vergeefs luisterde uit diomedes naar het kletteren der wapenen van ares
neen priester zeus naar thrachis te gaan deianeira en hyllos te omhelzen om wederom hen vaarwel te kussen geloof mij zoo ik u zeg dat herakles geen kracht meer dàar toe heeft
listige bedriegers en dieven de angst voor het eenvoudige landvolk zij die stelen uit den ren de hoendereieren en uit den stal het pas geborene vee
een kreet van verontwaardiging doorvoer den drom der mykenæërs maar de held zelve reuziger dan ooit schooner en krachtiger en goddelijker
om zoo weinig gunst van rozig gevingerde eos deez grauwen dag verwonderde herakles dat hij voor zijne voeten een bloedroode roos zag bloeien tusschen de voegen des rotssteens door
en m kijkende waar wendde het water door de witte lischbloemen heen maar vagelijk slechts bekoord door de zonlicht doortintelde schoonheid rondom hem heen ging moede de wandelaar voort
hij herkende iole niet hij verstond slechts den laatsten klank en hij brulde en bulkte als een stier en zijne anders goede blauwgrauwe oogen blikten met krankzinnige
en te zwijmen in de zon spottende als spoken blank tusschen roode zand en rossen luchtebrand of de nachten zaaiden alle starren dwarrelende gouden vonken over hemel en woestijn
de vloersteenen klaterden na herakles riep vreesloos de klare stem van de maagd wat de je ik zoek uw vader admete om hem wàt te doen herakles
maar de held lachte blij om zeus en athena die hij beiden voelde in zijn hoofd in zijn hart in zijn enge brein in zijn wijde borst in zijn kleinronden kruin in zijn bezielde
dat afrodite en ares daar scholen tusschen de rozen hij àlziende god die eenmaal hunne schuldige liefde der godin
en over welke vergoddelijkt de godin die de starren bekronen en kleeden en wij zagen den stroom die krinkelt en kronkelt
tegen reuzen of monsters waar héen zijn noodlot hem zenden moge geloof dan hippolyte dat deze stonde herakles hart u gewijd was
koos mij om u het zesde werk te zeggen dat gij volbrengen zult reinig de stallen van koning augeias van elis
zij omarmde teeder haar zoon en zeide gebroken van smart voedster die mij eenmaal bood de melkvolle borst en wie deianeira dankte de moederlijke zorgen waak over hyllos als gij waaktet over zijn moeder
en de kerkopen durvende trokken onder herakles zware leden met voorzichtige rukken den vacht weg zij kriebelden zelfs den held in de holte der knie als zoû hem een vlieg daar steken
zoo deianeira slechts gewillig de vrouwe slaakte een schellen kreet gesmoord in de woeste omhelzing maar de kreet schrilde toch over het nachtelijke water herakles
om dien onverwachts aanschouwden reus die zoo kluchtiglijk over zijn breeden schouder de vier kleine schelmen deed dansen gillende van den grond hoog naar de lucht en uit de lucht weêr neêr naar den grond
en zoo droef tot weenens toe droef en zich verder van vrouw en vriend neêr leggen de aan den klippigen rand die recht neêr schoot naar zee bezag hij zijne droefheid in zich en heugde hij zich zeus eed hera's haat
zijn spieren ontspanden slap zijn droeve oogen groot en van glans aan dezen lichten hemel gelijk overdroomden moede het meer als een slapende vriend jong en krachtig
ik ben tè zwak o admete om den knots weêr te grijpen zal ik je helpen alkaïos kunt ge ik poog het
met dikkere vlokken daalde de sneeuw iolàos had s helden hand gegrepen en hij leidde zijn meester den rots af als een kreunende zieke als een koortslijder die nauwlijks de voeten verzetten kon
waar de grauwe golflooze zee spoelde aan thrakië's gruwzaamheid dit was het land van gruwbaren ares den goddelijken woesteling ontembare zoon van zeus en hera
en uit grooten koperen drievoetbak walmde lichtelijk een tooverdamp iolàos vroeg de held is het bloed van de hydra gekoeld
toen nam in hare vervoering deianeira de zware stof op in hare van geluk bevende armen en vlood er mede heen in haar eigen vertrek en kuste en kuste de stof
hij was zoo welig blond als zijne moeder en zijne lokken die neêr vielen over zijn teêr ronde schouders waren p geknoopt van voren boven zijn kruin en kruifden langs zijne slapen
een angstgeschreeuw vol schrille ontzetting klonk uit de sidderende stad op klonk uit de dicht bedrongene straat en van de daken der huizen waar de bange bewoneren de handen naar den hemel verhieven
admete was den held genaderd en zij zeide mag je je wreken zelfs al beleedigt hij je ben je niet meer zijn dienaar en slaaf droeg hij je niet op den leeuw de hydra den ever te dooden
en zucht op zucht ontwelde aan zijn naar lucht hijgende borst zoo dat eindelijk dorst het kind guitig roepen van boven
niet langer hem meer gedenken in de korte stonde van ons geluk en zij boog om den god hare goddelijke armen zij borg hem liefdevol aan haar goddelijken boezem
dezen gordel die snoert het ruime gewaad onder den boezem en hij zeide zoo ooit o hippolyte in gevaar gij zijt
iolàos boog over den walmenden bak niet meer gloeit het bloed van de hydra antwoordde iolàos zeven dagen en nachten koelde het in dit koper dat zelve als vuur doorblaakt werd
blaas uit uw krachtige longen de vlam omhoog wat een wind verwekt uw adem gij zijt sterker mensch meen ik dan ik paardmensch ben
wild en woest dwaalt hij langs den zoom van de sombere zee langs het rotsige strand waar hij diomedes rossen verdolg
hoogsten heuveltop daar zag herakles verschrikt zijn machtige vijandin en verhief zij woedend en brauwefronsend den blanken arm
hier ben ik heer wendde zich herakles vragend vang mij de hinde van keryneia siste angstig eurystheus stem en het hoofd verdween in het vat
en in den tintelmorgen van blauwen blank zagen de zich scharende duizenden uit naar den menner iolàos en lichas den looper en wedden zij op den een
herakles sprak iolàos die den held de tweede pijl bood wees niet onvoorzichtig met dit vreeslijke gif toen ik het vergoot in dezen bak
ik zoû ze kunnen tràppen en ze zouden wèg spatten onder mijn voetzool en ng lachen en murmelen en verglippen en nu nu verdrinken zij hem in het bed harer onverzaadlijke lusten
boodschappers hadden de lijken der reuzevogelen driehonderd in getal naar mykenæ gevoerd waar eurystheus toen hij hun stoet zag verschijnen gevlucht was in een verwulfsel onder den grond
hoor dan fluisterde de held eurystheus droeg mij op den ever te dooden meleagros doodde den ever van kalydon maar
en het wolkvizioen vulde den hemel en van vage voor tot achterpooten besloeg het vizioen de geheele bergketenkarteling
het was of wie zo vele monsters gedood hadden te loom waren geworden om de onschuldige kwartels te schieten of te vellen de wilde geit ontsnapt aan den stoet van den god dionyzos
grooter dan hij baarde hellas niet wie telt de monsters die hij verdolg de roovers en reuzen die hij verwon
thans schrijdde de held geheel alleen met zijn knots door de breidende steppen
hoe hij toefde hoe hij toefde zoo lange reeds was hij vertrokken van thrachis om te mykenæ
hij stond aan den voet des blanken en hemelhoogen erymanthos dien hij beklimmen moest om den ever te sporen en de toppen van den bergketen verloren zich in de wolken van steeds vallende vallende sneeuw
de zon is nog hoog o menner de zon nijgt zich nauw naar het westen en zoo de held heden vare uit de westelijke kimme aan is poseidoon zeker gunstig zijn komst
maar hij schudde afwerend de hand en om zijn forsch gewelfden mond ontspande de welwillende glimlach en hij zeide
er stond in den hoek bij de hooge lamp de knots onbewegelijk als in droeve slaap er stapelden boog en pijlenkoker op den drievoet
opdracht kan alkaïos wat hij hoort gelooven is hij zoo vele heerlijke eere waard heeft eindelijk wat hij volbracht eurystheus hart geroerd en wenscht eurystheus hem geen smadelijk einde meer toe
hemel tintelwit schitterde in den winterzonschijn de glinstermarmeren tempel herakles blikte op het kistje en hij sprak dof en weemoedig als moê
bij het vat spotte de held aan het vat klopte de held maar zijn hart bijna hoorbaar bonsde van angstig verwachten
ten zuiden voerde drongen de mykenæërs herakles te gemoet dien ijlende boodschappers reeds hadden gekond want de mykenæërs wisten dat herakles had volbracht het elfde werk
aarzelend hem aan te grijpen maar over de flarden van abderos gewaad steeds met den zelfden stierbrul van smart smeet de held hun het geknevelde lichaam toe van hun eigenen meester van diomedes
en hem de liefde geleerd maar telkens zoo teedere boeien geslaakt leidde de woeste olympiër koper gehelmde ares de zwarte rossen zijner zware koperen strijdkar terug naar het ruwe
en zijn razend bolderende knots keilde tegen de zuilen die wankelden beschreef zelfs reeds den wrekenden zwaai over eurystheus troon leêg aan het einde der zaal
ernstig met de hand die hij bracht ter lippen en hart en allen durend dit wederzien gedachten het laatste afscheid waar vor het onschuldige bloed was vergoten in verblinding door hera's haat maar allen zelfs wie hij
iolàos span de wilde witte twee voor den snel raderenden wagen iolàos maak p naar argos en gij
en hem kuste den baardmond met de zoete lipjes en toen spelende de witte bloemetjes plukte aan den weidenzoom en
en in hare zorgvolle bedrooming zoo droef kreunde deianeira van ijverzucht terwijl het kind dartel kraaide aan haren voet
troosteloos stemt de bevrorene vloed en de ruischende regen weent tranen tranen tranen om het troostelooze leven der menschen en de meêdoogenloosheid der goden
boven ter hoogste trede wachtte diomedes handen geheven zijn wrekende noodlot af donker en somber purper en zwart scheen hij de nacht die de stralende dag overwinnen komt
en kom o beminlijke held mede met mij naar de stad die draagt des verstorvenen konings naam naar het goddelijke
op den snel raderenden wagen door de poorten der stede mykenæ waar hij admete den gordel kwam brengen admete die hij lief had van verre
de anders gezegende beemden van dionyzos demeter en van de landen der liefde en vruchtbaarheid de landen van het geluk
verschijnen afrodite en eros niet op mijn weg om mij te leiden te wijzen te raden twijfelt hippolyte aan herakles macht
een groote snik doorgolfde herakles borst of eene aardbeving voer onder heuvelen en zijn zware hoofd viel neêr gelijk een blok rots en zijn groote droppeltranen drupten tusschen zijne wijde teenen
het heiligste orakel had hem geboden de tien werken ter eere eurystheus zonder wrokke en mor te volvoeren
angstiglijk staarden de scheepslieden rondom zich heen plotseling op een hooge rotspunt bespeurden zij een grooten wilden ram zwart gevlokt en wijd
en herakles sloeg zich den leeuwenvacht om en zette zich den kophelm op en hing zich boog om en pijlenkoker en nam zich den knots in den arm
klapperend van vleugelen omwapperden gedacht de held vol treurenis zijn dooden makker meleagros gedacht hij bepeinzend de bedrongene maagd
ijlende na volgden over den windenden weg tot het schel hinnikend snelle gespan achter der heuvelen dwarrele lijn was verdwenen en de hoeders de runderen verzamelden de herderinnen en herders de blatende schapen
ik doodde u den ever maar ik weiger u de heilige hinde te vangen ik weiger u de geliefde hinde te vangen van de groote godin artemis
en legden hem neêr op den vlaksten rotssteen en zij offerden den ram poseidoon om den god te danken voor de overvaart terwijl abderos en iole de armen geheven de heilige dankwoorden stamelden door hunne tranen heen
en bedekte hare éene hand éven schuchter de vingeren gespreid zich de spitse rozig getipte borsten terwijl de andere de bloemen zamelde voor hare naaktheid
bleek van smart staarde deianeira den luchtvoetigen boodschapper na in den ring had zij doen smeden een drop van de wonderbal die was nessos gestolde bloed dat zij in bol van bladgoud bewaarde
ijlen ijlen door de windloosheid de wind zelve gelijk niet minder vlug dan hermes enkelwiek de wolken
wie nog gebleven waren nieuwsgierig trots den angst waren wijd om den wagen geschaard waarvan het blanke tweespan door twee der moedigsten in toom was gehouden
eerst langs geleidelijke wegen maar die dàn beginnen te winden en te wenden en te kronkelen en te krinkelen zoo ging herakles de zee over gestoken en gestrand aan de brandende zanden
weken reeds wachtte iolàos en weidden de wilde witte twee over lakonië's welige heuvelen en spiedde moedloos
en overweldig er hades driemuiligen helschen hond kerberos het onsterfelijke monster om het levend der verbaasde wereld te toonen luid uit van jammer schreeuwde iolàos
ook duldde dat hèm den woeste maar tch zoo geliefde de liefde van afrodite ten deel viel tusschen de rozen lag ares af gezet den hoog overkamden bronzenen helm het hoofd in den schoot der godin
en nu nu zag herakles het p schemeren om den herder en hij zag den herder wijken en wijkende scheen hij te groeien groot te worden en licht in het duister en te verdwijnen in het dichtst van het eikenwoud
alkaïos gij dien wij herakles heeten omdat gij beroemd zult door hera's haat worden eurystheus de perseïde droeg ons op u den zevenden opdracht te melden de held verbaasde
en herinnerde hij zich veel de vreeslijke rossen abderos diomedes en iole hij herinnerde zich bijna alles en werd zeer droef
ik leerde hem de boogkoorde spannen en den werpspies drillen en als hij moê was sliep hij op mijn borst het was mijn geluk naar hem neêr te zien als hij sliep
in de streeling der rijzende maan er lag een wijd wit meer onder de witte wijde nacht en er lag een weemoed van witten mist over het matte water
de held strekte de handen uit hoog uit jubelden blijde de roeiers terwijl abderos hielp iole den boord te bestijgen des vaartuigs zij zetten zich beiden twee blonde kinderen gelijk
den helschen hond overweldigen en levend toonen der wereld neen grijsaard dit is een werk onuitvoerbaar monsters heb ik gedood en kerberos zoû ik zoo hades het gunde nog dooden kunnen
o admete zijt gij het lelie ontbloeid in alkaïos barren hof van eindlooze smarten vreesloos naderde
maar wierp zich om en op en brulde en sprong weêr hoog wederom beschreef de wichtige knots den snellen halfcirkel en keilde wederom op den steenharden schedel
niet verslagen ben ik onwaardig vr den held verontwaardigd en droef gezeten in de nacht op den boomtronk
wild staren zijne oogen rondom hem heen woest flappert de vacht in den stormwind om zijne schouders en fladderen zijne haren en baard en de thrakiërs die eerst dankbaar hem naderden
deianeira o zeg mij vrées je niet voor den man die megara verworgde eerder o mijn man
herakles hief op de hand en ik plukte de appelen drie glimlachte hij zoo weemoedig dat iolàos ontroerde maar het herdertje tuimelde af van den rots en gretig bezag hij in s helden
in durende smart herinnerde zich weêr en weêr de kleine bare het noodeloos gehevene kleinood en den vloek van
langs de loodrecht rijzende tafelen van steen volgde de blanke godin die door den grauwen dag hem vor ging een zwevende glans gelijk
en dat het mogelijk was hen te rooven omdat zij niet waren verleidende spoken of verlokkende wolken zoo als men dacht in het oosten
om den te smallen kruin schuimbekte van razernij en schaamte nu en riep heb ik u niet verboden ik de
nu gij gegleden zijt van mijn rug speur ik eerst goed dat een leeuwevel u omvalt en wèlk een vel van wèlk een leeuw gij zijt een duchtig jager o slaaf treed binnen gij eerst mijn gast
tot geen blik naar hem toe hadden zich hare dichte oogeleden geheven langs hem heen hadden de dragers de lichte witte bare gedragen
de lampen waren ontstoken en hare vlammen straalden als sterren aan de bronzene tuiten en thans beval deianeira hare vrouwen terug zich te trekken en dicht te schuiven den roodbandigen voorhang
wij waren altijd samen toen iazon mij aan zocht mede te varen en aan te zitten tusschen de vijftig roeiers der argo bleef hij dicht bij mij en maakte zich klein tusschen mijn knieën
gezweept uit hare moedelooze matheid door den zwiependen wind mét hen zweefde mede het beeld van admete wier schim hem wellicht zoû tegen zweven over de bleeke velden
en bezag weêr den gordel maar kon twijfelmoedig niet gelooven trots anteros en eros aan een toekomst van geluk al was hem geopenbaard dat de dochter
voor den wagen gespannen de held steeg op en iolàos liet knallen den zweep in het stuivelende stof
hieven zij velen van hen den knots op en vielen wel onder de zwaarte maar hieven zich weêr giechelende in hunne baarden
knie die vierkantte en zware spankuit krachtig gerekt het achtere been had den knots in beide vuisten gebeurd en hield hem een hellende boom in verheffing
op haar blanke kinderhand en zij scheen een vreeslijk monster vooral omdat die kinderhand rustte op een zwàren knoestigen knots die haar een vreeslijk wapen moet zijn en haar onoverwinbaar maakt in haar rijk
de rossen renden of hunne hoeven waren gewiekt iolàos de knieën gebogen de teenen gekrampt de elbogen buitenwaarts de armen gespannen vierde de
het gejuich van liefde en bewondering iolàos de wilde witte twee bliksemsnel aan mende door den dichten ter zijde wijkenden drang der mykenæërs en zij herakles den beminden held terug zagen
en er te wijden knots en boog en koker en vacht aan den olympischen zeus o boodschappers snikte blij deianeira reeds vervulde uw late komst mij met angstigen zorg
ares kostbaar geschenk aan der amazonen vorstin stamelde de maagd admete als in vervoering en hare klare oogen droomden in koorts toe naar de oogen des helden ik zweer u o admete
en als de zwakheid is het geluk van de vrouw waarom zoû hippolyte niet immer dan zwak zijn en den gordel af staan afrodite ter wille
onwelvoegelijk o vrienden staat alkaïos op den heiligen drempel maar deianeira zorgde dat herakles met kostbaar offerkleed zijne schaamte ommantelen kon
welke zang is doortrillerd van grotere wanhoop dan het parelend lied van de nachtegaal zijn er wel bloemen van grooter rouw dan afrodite's rozen
bastaard van zeus riep toornige hera tart gij zelfs de hemelvorstin en waagt gij zelfs uw pijl tegen hàar te richten
uw glans alleen kan het spook doen versmelten ik kan niets ik kan niets roept ge mij ter hulpe berispte de gouden stem van den god
van thrachis van deianeira en iolàos en hyllos die allen dat alles het week terug naar een kim van oneigenlijkheid of het nimmer nimmer bestaan had
of de aterling alkaïos ons niet bedriegt eurystheus jagers naderden om den ever bogen betastten en riepen toen met ééne stem
nu dwalmen en dampen verwaasden tot hij plots in zijn verhelderend geheugen het hoorde zingen met een zacht daverenden juichklank fluisterend aan van verre
maar de godin streng hield hem tegen versperrende den weg en zij riep luide nièt naar het oosten naar het wésten breidt zich de weg uit der
want wie zij ook wezen moge de hartlooze vrouw die den gordel verlangde ten koste van hippolyte's vrede ten koste van haar geluk ten koste van haar stad en haar volk
steeds aan den tak de vier kerkopen twee aan twee over zijn schouder lagen vier nymfe gelijke slavinnen en zij lachten als hare meesteresse
daar borrelde de bruine brei en wirrewarrelde en draaikolkte der runderen drek en donderde in een druischende davering de dellingen af en waterviel naar de woelende zee in éen breeden
boodschapper die herakles niet meer te tmolos vond op weg als mijn held reeds was naar tartaros om zijn laatste werk te volvoeren boodschapper die herakles niet den ring vermocht aan te bieden
uit der amazone handen ontving herakles den gordel de geleede plakkaten rammelden in zijn krachtige handen die beefden want hij dacht aan admete
en tegen het blauwen blank schitterden de blanke zuilen en driehoekte de geveldriehoek en wemelde donkerkleurig de dichte menigte der duizenden
ik ga vèr van hier ik ga als de boeteling die niet slaagde in het werk zijner boete ik ga verre van hellas ver van
en niet vermoeddet gij toèn de verre veerte die thans u scheiden zal van wien gij lief hebt verre veerte van waar nimmer o nimmer herakles terug zal keeren
hier lag hij en wond de amazone haar in liefde verweekte armen bevend van lust om zijn donkere hoofd als zij thans om uw bronsblonde hoofd doet
maar heugde het zich niet en streek zich de hand over het voorhoofd lang voelde hij zijne haren en baard en hij verwonderde zich en wist niet meer en werd wederom heél droef en legde zich neêr
hij stond er schoon als een god die geleden heeft hij stond er krachtig en scheen onverdelgbaar maar hijzelve zeide nederig
hij snelde naar den peneios en trapte den dijk in het water vloot binnen den tweeden gracht en de schrikwekkend schuimende wateren vereenigden zich en stroomden breede vloed te zamen in het kanaal dat geleidde
doorleed onder de donkere eiken in durende droefheid de dagen en de lente was hem weemoedig
is hij schoon vroeg hij teeder en krachtig zijn zijn oogen grauwblauw als de mijne of goudbruin als die van deianeira en zijn zijne lokjes als de kastanje of als het vlas
dacht je niet immer dan dat de opdracht onmogelijkheid was dacht je niet de onmogelijkheid te zijn leeuw te dooden en hydra en ever en vogels en hinde te vangen en stal te reinigen
onder den lagen hemel van grauwzwart gewolkte maar in den lichten nevel die zweefde om den god en de godin en hen veronzichtbaarde
maar herakles hief niet den knots al herkende hij hera weder godinne groote amazone die op hitste de verwoede vrouwen
deianeira help mij en trek de brandende schachten de beten der negen hydra muilen de boor van den slagtand des evers deerden zoo diep niet mijn vleesch
op het bijna blanke lillende vleesch van het bijna nog levende gemartelde hout na dien tak brak hij een tweeden tak toen een derde toen een vierde
steeds zag hij het zelfde beeld vor zich als ware het gisteren geschied zijne terugkomst met iolàos
hera wachtte haar haat bereidde voor toen ik gehuwd was en kroost om mij zag verbijsterde zij mij de zinnen ik dreef alkmene het zwaard door de moederborst ik worgde megara
over den rug door de wuivende halmen terwijl iolàos speelde op de fluit herakles loome oogen overstaarden zijne kudden
het was of zij met hunne liefde hem dicht wilden omringen hèm die zoo sterk was beschermen voor zichzelven wilden en behoeden voor nieuwe vernedering van hun koning dien zij haatten hem die hen
toen foibos apollo met zijn goudene pijlen het vreeswekkende vizioen had verjaagd had herakles in zijn bloed bezield door den heiligen wijn de ijzige rotsen beklommen en den ever ontmoet
op poseidoons outer te offeren die pazifaë tot minnaar werd vader des minotauros en die thans de kretenzer dreven door rennende de verschrikking is der rustige bouwers en hoeders en herders
alles o mijn zachte vrouw opdat ik te laat den gordel heffen zoû niet tot de maagd maar tot haar lijk
en herakles lachende wilde door de schare der hovelingen zich reeds verwijderen toen uit het vat ter zijde het hoofd van eurystheus verscheen en hij haastig riep alkaïos alkaïos
weet ge wien wij wèl zagen herhaalde behaagziek hippolyte wij zagen ares artemis en herakles goddelijken broeder
want waar de hooge tafelen rezen tot den lagen wolkigen hemel toe of schuin helden en de spleten gebarsten waren
maar wie ares alleen beminde beminde met heel haar hart o held zij was hippolyte niet dùldde zij alleen zijne liefde uit vrees
ik had haar lief maar ik had haar lief zonder ééne zegbare begeerte zij was voor mij de glans die niet is te omhelzen meer nog dan zij de dochter eurystheus was
tegen iedere wond tegen elk nog niet geheel genezene rauwte dàar stond hij hoog op den hoogen rots daar stond hij màchtig in zijn àllerlaatste kracht
maar de torenwachter die bij het krieken des dags uit tuurde op de hoogste tin in stede van herakles binnen te laten toen hij den held aanschouwde stak de helle bazuin
en de naïade van den immer en immer kronkelenden stroom zwom angstiglijk voor hem weg telkens verscholen door bocht bij bocht
plotseling klonk muziek van lieren en dubbelfluiten en een schaar van maagden uit de poort van het paleis in den voorhof trad en tusschen haar kwam de lieflijke jonkvrouw admete dochter
opgetrokken het bekvel om neêr te slaan in heel zijne zwaarte boven op de half verslondene lijken toen het vierde ros razende hoog geheven op de achterbeenen
vrouwe gezegend het woord waarmede gij herakles overhaaldet te dulden dat ik u draag gezegend dit oogenblik dat ik u draag op mijn rug o
moeders die hij kinderloos maakte vrouwen wier mannen hij sloeg stort als menaden woest op hem toe krabt hem de oogen uit en verscheurt hem met scherpe nagelen
tot zij zwaaiden zwijmeldronken om den held die voorwaarts trad door een regen heen van warrelgensters en van zwevetongen vuurs rozige
en hij lachte weêr uit zijn jongen blijdenen baardmond en aan zijn nek zwollen om zijn lach de aderen en zijne schouders schokten en zijn borsten schudden en zijn ribben rezen en daalden
dat zich deianeira verwonderde en af vroeg wie ginds vreemd en zekerlijk om haren tred van geboorte aanzienlijk tusschen herakles dienaren zich had op gemaakt naar zijn huis en zij riep naar binnen
en iole en de vrouwen bewonderden den rijken mantel die in breede plooien van herakles breede schouders zoû vallen
ik weet niet of ik diomedes zal dooden hij is de zoon van koper gehelmden woesten ares en de vader zal zijn zoon beschermen
iolàos de trouwe menner de vriend de deelgenoot in de gevaren maar herakles stamelde zoo abderos in levenden lijve voor mij verschijnt en hem niet verslonden de menschen vretende rossen
hij had begrepen in zijn nauwe hersenen hylas zijn vreugde was hem ontroofd door de lachende waternymfen
o ellendeling o ellendeling die ellendige deianeira zond au schreeuwende van de vlammende pijnen die jaagden over zijn vleesch had de held met een plots gebaar van kracht den knaap lichas omhoog geheven
met een trits van zich gelijkende hoofden en met driemaal twee handen en voeten maar voor het vreeslijk vizioen verschrikte niet herakles meer omdat het de bestrijdbare waarheid was
helaas hernam de amazone getrouw was hippolyte niet den goddelijken minnaar en ares zal niet komen al roept zij hem aan bij den gordel
o heerlijke herakles moge de knots dien gij koost in steê van den boog en de pijlen u voor den booze beveiligen en hem neêr vellen aan uw voet
nu zoû bijkans hij willen weenen een zwakke vrouw gelijk en zijne tranen mengelen met uwe tranen die hij vloeien voelt over zijn borst over zijn handen en nu smeekt hij u allen weest vroom
de drie andere in monsterlijke vraatzucht verwoedden zich om hun slachtoffer plots keilde de knotsslag op den kruin van het tweede ros het stortte neêr en bleef liggen
had de riemen slippen laten uit de vuisten verstijfd en zich achter over gestrekt in de boot over de knoesten van zijn knots om te slapen
vaart wel mijne dubbel overwonnene amazonen in liefde en in strijd vaart wel o wie mij den gordel gaf en wien ik den gordel gaf
om tot éen monsterklomp éen wreede wolk van ontzetting gestapeld zich te wringen in verslindingsrazernij over hun buit
o hoe gejuicht had zij niet toen trouwe iolàos niet dood terug hem haar bracht als zij gevreesd had maar doorstoken alleen met de
rondom rezen ontzet de tallooze zuilen de held stond versteend hij beefde zijn grauwende blauwende oogen staarden verschrikt in het opene zuilenverschiet dat zonnigde achter den troon
en ziet hij vertrouwend niet om o deianeira sla om mijn manlijf uw armen en laten mijn paardhoeven ons voeren ver ver van hier naar mijn grot
en reeds waren de thrakische helden om herakles en iolàos op de stormende rossen den brug over gestormd toen schril van oorlogsschreeuw
steeds bruischte en schuimde de heelal oceaan ter andere zijde des dijks boven die onzegbare ontzetting van afgronddiepe kolken en trechters graasden over het
en gij o gastheer neem liever de zoet luidende lier die gindsch in den spleet staat en speel mij uw liefste wijze buiten was heviger de sneeuwstorm op gestoken
door het blijde geblaat en gekweel door den jubelenden schal heen van der juichende arkadiërs schalmeien joeg dartele iolàos de dravende rossen vlugger en vlugger den wagen te trekken
toen bezielden de goden den vreemdeling op oichalia's strand en gaven hem in den knots te omvatten en den slechtaard te verpletteren
de vrouwen terug getrokken met hare kommen en kannen en doeken waakte alleen zij aan zijne sponde in een mateloos geluk dat zij hem gered had en knielde aanbiddend
en de slavinnen wierpen meerdere aromaten op de walmende drievoeten maar de gruwzame wolk der stallengeuren overstikte myrrhe en nardos en toen herakles den heuvel naderde riep hij p
aan den tak hangende met de gebaarde koppen omlaag huilden en schreeuwden de arme schelmen aan vier stoute kinderen gelijk en herakles liet ze maar dansen
en schreeuwden zijne drie muilen om hulpe plotseling was het verschrikkelijk toen herakles op het eilandstrand reeds richtte de onfeilbare pijl
de leeuwenvacht hing in de poort van het huis met boog en pijlenkoker en de knots leunde er tegen als een jonge vriend die waakte tusschen de omwingerde eikene zuilen te midden der spinnende thrachische vrouwen
zorgzaam en liefdevol was deianeira en zij zond lichas ten juisten tijd priesters die herakles in deze heilige ure omringt ontvangt thans van hem eerst den knots
ik haast mij heer ik haast mij heer want waarlijk de leeuw wordt weêr levend en hij rende op een draf naar de poorten
geloof mij zoo ik u zeg dat eurystheus dit maal de volstrekte onmogelijkheid vergt ook ontbreken mij kracht en lust zelfs te pogen dit werk te volbrengen priester ik weet nu het einde ik ga
als een zwakke laffe vrouw mij verzetten zal zoo je in kracht je gewassen voelt om te gaan waar de plicht je roept forsch verrijs je weêr voor mij geheeld zijn de huid en geoefend de spieren
scheurde open in een verschrikking van weêrglanzen snelle weêrglans na weêrglans de hemeltrans en daalde uit goudene vlam neêr de goddelijke hera zelve
en toen hare vervoering bedwingend trad zij kàlm in de zale terug daar toonde zij het kistje trotsch en gelukkig maar toonde niet de purperen beteekening opdat die verrassing zoû zijn
o herakles wees voorzichtig zoo de zoon van zeus zich het recht toe kent te doorwaden het heilige water
na den stier geofferd en de rossen verdolgen te hebben verneemt wat deianeira u meldt zij verlaat u en zij keert niet weder vor zij haar dierbaren gemaal heeft gevonden
en van den wijden euenosstroom zijn eéne dagreize wij slechts verwijderd de zon rees over de zee
daar hij bevrijd van diomedes en zijne rossen hen had vreezen hem thans als een boozen reus als een wreeden man en vluchten voor hem als hij nadert
zoo snelde de godinne groote amazone langs alle deuren en herhaalde haar klop en de gewekte strijderessen verbaasden en herkenden niet hera
en toch beminde zij dit kind van oichalia's vorsten dat tot haar gekomen was om haar te melden hoe haar gemaal verre dwaalde en zinneloos en iole beurende omhoog in hare erbarmende armen
tot plotseling zwaar zwart wolkgevaart aan zeilde over de westelijke nacht tot plotseling hevig weêrlicht flitste als met helle zwaarden de hemelen door
vriend van mijn ziel sprak herakles dof gij gebleven trots de schaduw des noodlots die sleept over àllen die mij omringden
dan leeuw en hydra waren geschenen geen ever zoo niet meer spook en ontastbaar maar tot tastbaar monster geworden zoû weêrstaan aan den moed van den held
bij wijlen lieten de maagden de neusgaten los en hare overtuigende gebaren beweerden ten duidelijkst dat zij den stank der stallen niet harden meer konden en haar vaders gebaar kluchtiglijk betuigde dat hij het niet verhelpen kon
hoe lange was het geleden was het gisteren of waren het maanden herakles wist het niet hij telde de dagen de maanden niet
de nacht duisterde geheel toen herakles deianeira bezwijmd torsende in de armen uit trad ten overzijdschen
verborgen als zij haar dachten in het midden harer vijanden die heur minnaars waren geweest maar hief ook de held niet den doodelijken knots
dat hij de moordenaar was van moeder van gade van kinderen van mykenæërs die hij beminde
van zuiden tot noorden toe ontroerd naderde de held de grijsaards en zij omhelsden hem terwijl zich alle mykenæërs verheugden want nimmer was met zoo veel eere het zware werk herakles opgedragen
toen zij herakles en iolàos het rotsige pad van zee op naar woudzoom terug zag komen en pen hare blijde armen herakles naderde
het teedere gras onder haar teedere teen groeide malsch gouden halmen omhoog de takken langs weefden de gele en groene looverdraden heen en weêr
van ijverzucht op àllen die hij bemind had beminde in vriendschap in liefde en leed zij dat hij haar niet toe behoorde geheél zonder voorbehoud
des ondiers te tasten zoo naderde in gejuich en gezang de stoet het vorstelijk paleis en eurystheus nieuwsgierig de hand voor de oogen was
wie daar ginds riep mij herakles wie riep mij met stemme die ik wèl weet herakles
o mijn liefde o mijn liefde riep de godin afrodite koester geen wrok en zin gij de gelukkige en goddelijke broeder
tot zij terug zich trok in de eigene kamer waar zij alleenlijk sliep op de breede sponde die zij zoo vaak toch gedeeld had met den
xxx deianeira ontwaakt zag de wapenen om zich rond en de witte rossen twee dartelen door de grazige weide
en de stroom euenos vloeide voort met paars purperen schubbe kabbeling en vergleed achter ruischeloos riet en iris geluideloos daalde de nacht
ares dochteren streden mede in de strijdbare scharen zoo als zij thans de goudblonde helden beminnen mede met de helaas niet meer strijdbare
zie mijne makkers hebben de poort in geslagen zie iole voert haar wankelen kranken broeder uit zijn graf het leven weêr in
tot de vele veulens blank alle die paarden als de toppen des oita's als sneeuw blonken over de lenteweiden en over den weg dwaalde steeds iolàos droef als zij en staarde uit
ik schep eerst mijn schaal vol als gastheer proef ik den wijn en drink u toe vergeet de toekomst zwelg in het heden het is dionyzos die het wil
dwaalde een zuchtende schim door het duistere woud en neêr knielde in de nacht in de heiligdommen der gunstige goden wier marmeren zuilkoepels herakles land omgrensden
tegen de borst en zijn eerzucht was thans iolàos zoo veel vroeger met de wilde witte van thrachis vertrokken in te halen vor argos bereikt was
bevel te vernemen en deianeira wist dat hem waardeeringsvol poseidoons priesters hadden opgedragen den stier te dooden
door zijn blauwe oogen grauwde de twijfel in de diepe voorhoofdrimpels groefde de weifeling en verschool zich de vreezende zorg
om den kop van den knots hij rees op en zij hieven samen den knots hoog zie je wel alkaïos zeide admete dat wij den knots sàmen hebben kunnen beuren omhoog
onder zijn arm een oude bezem en in zijne hand een versleten korf waar in de paardevijgen die hij zoo pas geveegd had
xxxi voor hunne blikken nu zij uit het woud traden lagen thrachis wijde landouwen verteederd in het licht van den avondstond
terwijl zij in de plooien haars nachtkleurigen mantels het geheime geschenk des noodlots meê voerde tusschen hen in
maar de goddelijke zoon trad niet op tegen den goddelijken vader noch tegen den menschelijken broeder hij bleef verre omkluisterd in afrodite's duizende rozen
op den drempel van het eikene huis zit de honderdjarige keyx ifitos aan zijn zijde iole aan hàre zijde
strijdende de monsters om hun prooi dien zij neêr sloegen met hunne hoeven en zoo ver zoo ver daar ginds voor herakles puilende oogen
gij vernaamt het in woede gij reest uit de eerste nederige vroomheid toornend op en gij ontwrongt mijner priesteres den heiligen
zoo berekenend den slag dat het ondier niet verpletterd maar bezwijmeld neêr zeeg en greep hij tusschen de warreling van monsters en menschen een tweede ros bij de manen
waardige meesteresse door ons allen beminde o deianeira deze edele jonkvrouw dwaalde over de heuvelen uit het woud
uit elkanders armen rezen de weenende bleeke vrouwen en deianeira opende de eiken deur en trad op den drempel en hief hare handen hoog tot den hemel en bad tot de gunstige goden
en tot de verwondering van allen naderde hij langzaam herakles en mummelde met zijn tandloozen mond tot den held herakles held der helden
hier herakles neem deianeira over zelfs de tip van haar teen beroerde niet het heilige water en ontwijdde het niet maar wàt het ontwijdde was mijn bloed
echo spotte met het laatste woord dat zij terug hem kaatste en toen toen was het huiverstil in het woud en huiverstil in zijn eigen hart
en het volk dat hem beminde stortte in doodsangst van hem weg in alle richtingen zelfs zijne eigene rossen snuivend van angst steigerden hoog en sloegen op hol
en overschaduwd door zijn ouden breedrandigen hoed het scheen mij toe dat hij draalde en ik haalde hem in zonder te willen tot hij eensklaps zich keerde
vergeet noch apollo des daags noch artemis des nachts te danken voor wat zij aan alkaïos deden en bidt athena
met krankzinnige oogen en verwrongenen mond in zijn brullenden kreet vloekte hij de goden zeus apollo athena afrodite met zijn woede schuimenden mond spuwde hij naar hera
xvii het waren de lieflijke zomerdagen buiten op de breede zodensponde lag herakles en zijne oogen droomden de landouwen over
en de vrouwe de huis keerenden trad te gemoet en tusschen den stoet harer herders en herderinnen die dreven de kudden ter stalle toe bespeurde zij een lieflijke jonkvrouw
klein zwak schraal en mismaakt op den breeden ronden troon want zeus overmoedig blijde toen zijn zoon herakles zoû worden geboren had den goden gekondigd dat de eerste telg
van iets anders dan weedom was er ooit blijdschap in blauwe lucht spelt de sneeuw niet het blanke einde
tot de torens en tinnen tuimelden en een hooge puinhoop zich stapelde waar eenmaal het sombere kasteel met zijne kanteelen als met tanden in vrat tegen den somberen hemel
opdat niet uw voet dwale en niet plots u verrassen de stormende rossen die herakles zouden verslinden zoo hij niet sta op zijn hoede en stille aan sluipe de sombere rotsen door
ik vermorzelde der hydra acht koppen zwaar waren de werken mij opgelegd maar ik waagde ze te volvoeren al weifelde ik over den uitslag want tegen over ondierkracht vraagden zij niet anders dan
de kostelijke koopwaar uit hunne verre landen waar de lotosbloem bloeit op de blauwe rivieren en de hemelbergen gouden sneeuw tot de goden verheffen
omhels iolàos hyllos en vertel hem soms van zijn rampzaligen vader waak o vriend over vrouw en kind en aanbeveel hen en hun huis in des konings keyx's genade
met drijvenden schepter en drijvenden knots rondom het monsterlijk van geryones nu zamelde hera de kudde en dreef haar de zee
kalmte vervloeide door zijn gemoed en zijn onvergelijkbare kracht werd hij zich hoogmoedig bewust met zekerheid van gunst der goden en
en wij vreezen niet meer voor hem nu hij vijf malen verwon en de helft zijner boete volbracht maar welk allermoeilijkst werk zal thans hem eurystheus bedenken
hij glimlachte altijd zonder te lachen er was altijd een blijdschap om hem als ik hem aan zag in zijn blijde oogen smolt ik van zaligheid
lichas aan lange lokken en luchte voeten gegrepen zwierde door den hemel als een hoepellicht angstkreet ontzetting steeg op
herakles herakles helaas hij ging mijn held als ares ging en hera die hem haat wekte den strijd
zij hijgende van smartelijke liefde aan zijn borst stort o melampo uw ros in den vloed
en zijne sterke hand schroomde niet van het rokken het vlas te leiden naar het wiel noch zijn breede voet te drukken de trede zoo dat snorde het snellere rad
hij zag over den weg vr het slot de half verslonden lijken der kooplieden liggen hij zag over de rotsen het strand de vier rossen
vriend snikte de held raak mij niet aan roer zelfs met geen vinger mij aan waar ik mij rukte het kleed en je vingers mij slechts even raakten brandt mij het vuur als een vlam van de hel
zoo de held in mykenæ geëerd werd o herakles en de koning hem na der priesters en wijzen drang op droeg den drievoudigen eervollen opdracht is het dit maal niet met neere dat de opdracht geschieden zal
om doolenden alkaïos te zoeken het is deianeira de zuster van herakles vriend meleagros die thrachis verliet om weêr te vinden zoo verre haar gade dien zij bemint en wien zij hare hand toe
onvergelijklijke held der helden machtige heerscher en krachtige vorst stralende perseïde neef
des machtigen zeegods ter zelfder stonde blauwden de bezoedelde wateren in blakenden zonneschijn of poseidoon en foibos apollo beiden herakles bewijzen hun liefde wilden frissche bries woei aan
en hij zag hij zag de held abderos en iole zoo fijn en blank beiden zoo ver zoo verre van hèm verwijderd vluchten voor den aanrazenden stormwind der rossen
in de korenvelden vielen onder de flitsende sikkels de gezwollene âren in de hooghalmige weiden graasden de weelderig vette bruin fulpen runderen
geschoven de roodbandige voorhang tusschen de eiken zuilen sliepen gastvrouw noch gaste maar mengelden de geheele nacht hare smarten en heete tranen
waar het tyrische purper zelfs ligt op den vloer van goudsteen en van geel albast waar op de bedden en tafelen staan van goud en geurig sandelhout en waar uit de goudene drievoeten de onbekende aromaten wolken
maar te gelijker tijd nu hippolyte hem vrijwillig den gordel over gaf door vloeide hem het medelijden met de getemde strijderesse wie hij zijn gevoelens en doelwit verborg
verwonderd over des herders molorchos stem keek herakles op de nacht was plots schrikwekkende duister de schemerige schaduwen waren alom de
als een schuchtere weifelende maagd die eerst vervoerd door afrodite's droom haar vader smeekte maar thans niet meer weet herakles admete weet niet meer om gelukkig te zijn om te
wiens muziek was het wapengekletter wiens genot was de krijg wiens wellust het slagveld te bedekken met duizende lijken wiens haat was zijn goddelijke zuster athena
onwillige boeteling en boos op het noodlot en mokkende in wrok op hemel en wereld op goden en menschen en alles zoo dat zij den bol weêr weg sloot waar in de purperen bal
wat gaf het hem of athena hem beschermde en hem zelfs als zuigeling listig ter borste van hera gelegd had éene seconde zoo dat de drup harer godinnemelk hem de kracht van een god had gegeven
hij was mijn eerste geluk en mijn eerste smart om hem heb ik de zusteren gelogen en deed haar gelooven dat ik onderging zijn dwang omdat hij de sterkste was als zij dien dwang
wie na poseidoons priesters na de grijsaards mykenæ's en helaas o helaas na de jonkvrouw admete meldt alkaïos wat zijn laatste boetewerk zij
hippolyte stervende vlekt haar dat zij sterve deez zelven stond beneden bij den stroom zagen de jonge geliefden krotos en melampo verschrikt elkander ornvattende dicht in de armen
en de held rees uit de eerbiedige houding en naderde over het strand en dreef met den knots de verspreide runderen samen
hoed en enkelgevleugeld die herakles met den staf wenkte te volgen den weg dien hij wees nu naar het noorden heen langs de gebenedijde kusten der groote binnenzee
verrassing moge de aanblik den menschlijken broeder zijner goddelijke zuster zijn sprak de godin in lieflijken glimlach maar niet anders o herakles dan om den wil van ons beider vader zeus
hij lag als dood in diepen slaaps onbewustheid de looveren wind bewogen wiegelden boven hem heen de zonneglanzen wisselden hij sliep
eeuwig zoû hij haar beminnen nooit zoû zijn hart naar een ander meer gaan iole zoû hij slechts als een zuster
en sloopte hij met den donderenden knots de laatste muren van den in een stortenden bouwval want dag aan dag onvermoeid in krankzinnigheid had hij reeds zich verwoed op de barstende blokken
thans koelt het doorzengde metaal en is het bloed van de hydra gelauwd zoo doopen wij de stalen pijlen
toch was de heerscher mykenæ's bevreesd nu de held hem verscheen want zijne ijdelheid ten trots was in zijne spitse kruin zijn bedenkende brein gescherpt tot het vlijmende dorzicht en begreep hij wel de
moeders hieven hare kinderen hem toe en hij hij ging somber droef hopeloos machteloos tusschen hen en hunne armelijke kudden door
als een schichtende zon foibos apollo stralende smeekte in zijn slaap herakles help mij gij alleen kunt met goudene pijlen treffen den ever
en tusschen de hoogepriesters en wijzen en tusschen de priesters die hem zijne wapenen droegen ging hij den tempel in
daar stond steeds de sombere diomedes en zijn donker duister gelaat was verbleekt tot een schimme aanschijn des doods
die leidt naar de gronden van thrachis aan den voet des blanktoppigen oita's dàar zal den held wachten de vrouwe trouwen de tot knaap reeds groeiende zoon daar zullen herakles omringen de trouwe dienaren en tallooze kudden
toen de held was aan getreden door de stedepoort van mykenæ den knots omklemd in de linkervuist en over den rechterschouder de ontzaglijke buit die hij
herakles heeft voor altijd ontvlucht hellas zijn vaderland mykenæ zijn verloren vaderstad de eigene gronden te thrachis de eigene vrouw deianeira den zoon hyllos
en de roze en blanke bloesems wemelden door de warrelende twijgen der bongerds de vogelen floten en de blijde kudden door de zingende herders geleid zochten de weêr grazige flanken der heuvelen
en ijlde naar het strand waar zijne makkers reeds zingend ter vaart zich bereidden en abderos angstiglijk uit zag de wind woei uit gunstige richting en de zee lag in blauwgladde wachting uit