AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
na het koffiedrinken speelden de jongens met howard cricket of in de schaduw der hooge boomen van het park met de meisjes lawntennis of zij lagen lui onder een boom met een boek of niets doende droomende met de handen onder het hoofd
toen eline zich den volgenden morgen gekleed had en de glazen deuren van hare kamer had geopend bespeurde zij mevrouw van raat een bloemenschaar in de hand tusschen de stamrozen die in knop stonden
met je ezelwagen of op je bok sprak otto lachend ajakkes naar bonn nou maar ik bedank je hoor ik hoef zoo knap niet te worden juffrouw voermans is goed genoeg voor mij
de melodie die zij te madrid van een liedjeszangster gehoord had suisde haar in de ooren terwijl een moorsche ruïne tusschen de oranjeheesters en citroenboomen even voor haar blik verrees
er lichtte even achter zijn lorgnet een vinnige schicht uit vincents fletsen blauwen blik terwijl zijn dunne lippen zich vastsloten in hun glimlach en je vergeet je plichten als gastheer met je filozofie riep etienne op zijn leêg glas tikkend
hij gevoelde zich gezond en krachtig in zijn materialistisch epicurisme een jongen stier gelijk die brieschende van levenslust dronken van zon en zomer door zijn wereld van lachend weiland rent
zij zuchtte en de tranen welden in haar oogen toen zij voor het eerst dat besluit uitsprak zij zou ja zeggen en zij kon niets meer vinden om de oude vrouw bezig te houden dat eene woord dat zij zou moeten uitspreken vervulde haar zoo geheel dat alle andere gedachten vervlogen
als mevrouw later eens zou willen reizen zou mevrouw zien hoe handig zij het kon zenuwachtig sprak zij door steeds met haar wijnglas dat zij telkens aan de lippen bracht in de vingers
paul won het toch van zijn schoonzuster in brutaliteit betsy zag met genoegen naar hem op ook zij begreep niet hoe die dikke doezel van een jongen zoo iets aantrekkelijks had gekregen dat alle vrouwen dol op hem werden
en terwijl paul met een paar jongelui naar huis ging de kraag op en de handen in den zak dacht hij er nog eens over na en hij werd er geheel overtuigd van ze waren allemaal dol op hem zonder uitzondering
zij omhelsde haar zuster onstuimig en betsy vond gelukkig eenige vriendelijke woorden daarna overstelpte eline ben met zoenen hij was groot en zwaar voor zijn vijf jaar en had in zijn oogen den onbestemden slaperigen blik van een kind dat achterlijk is
goed lief mevrouwtje goed moesje snikte zij je wilt me dus wel bij je hebben je wilt me bij je hebben mevrouw weende als een kind en voerde eline in haar arm de eetkamer binnen het gaslicht scheen er over de gedekte tafel want men had gewacht met een souper
ja maar lui ben je voer marie hem tegen onbevreesd voor een booze bui en om er oprecht over te spreken we vinden dat allesbehalve goed wel zeker ga me nu maar eens de les lezen oude
in dit oogenblik had zij niet kunnen zeggen of zij gewild had wat zij had gedaan en zij was zich slechts bewust van eene groote twijfeling van eene onvoldaanheid als had zij eene rampzalige zege behaald met de wreede wapenen van fieren trots en
maar hoewel zij het niet wist te zeggen gevoelde zij met zekeren weemoed hoe het eene wreede wet der natuur was die met de jaren de kinderen van hun ouders deed vervreemden en die hen van hunne ouders voortsleepte in eene nieuwe sfeer van gedachten en illuzies waar die ouders hen niet volgen konden
maar lieve meid ik geloof je lijdt aan distracties riep vincent lachend uit hij had haar gevraagd waarom georges de woude er niet was en zij had kwijnend gelispeld o ja dat is wel zoo
eline wist dat men zoo over haar sprak maar zij trok er zich met een vorstelijke onverschilligheid bitter weinig van aan zij ook dacht het otto zou haar zeker vragen en zij meende dat zij hem zou aannemen
reijer antwoordde dat hij haar wel het een of ander kon voorschrijven om te slapen maar dat het beter was indien zij zonder kunstmiddelen haar slaap terugwon zij moest beweging nemen wandelen
en dan nog andere mama's met meisjes die en die en die hij liet ze allen in gedachten voorbij trekken als een processie van bejaarde dames die glimlachend en buigend hem hare quasi zedig blozende dochters voorstelden als ware hij een pacha die er een harem op na ging houden en maar voor het nemen had
zij moest al haar moed en wilskracht verzamelen om voorbij het huis van de oude mevrouw van raat te gaan om niet te bellen aan die deur welke haar geopend zou worden welke haar toegang zou geven tot warmte en licht
léonie schaterde het uit die paul is tegenwoordig toch zoo grappig lachte zij die paul ach ja die paul hé riep hij haar toe naar die lachebek had hij maar éen vinger uit te steken en hap zou ze zeggen en hij zag uit naar frédérique zij liep met georges zij zou den scottisch met den bruidegom dansen
plaagt me altijd jo wil me kietelen en hij weet dat ik er niet tegen kan hijgde het meisje en ze verschool zich in de rokken harer grootmama terwijl frédérique johan in hare armen omstrengelde
eline deed zich geweld aan en praatte vroolijk met hem of met betsy toen zij na een uur terugkwamen hielp zij vincent uitstijgen en bracht hem geleund op heur arm naar haar zitkamer
schudde hij haar op eens met schertsende woestheid bij heur armen en kneep haar in den treurenden mond lachend stribbelde zij tegen de uitbarsting had in haar iets als een verbroken evenwicht hersteld
iii neen eline wist niet wat te beslissen zij huiverde een stap te doen die haar gelukkig of ongelukkig voor haar leven maken kon het was haar als hing heur toekomst thans alleen af van een enkel woord dat zij draalde te uiten
het was het eenige wat haar was overgebleven van haar groot geluk dat haar uit de vingeren was geglipt als een dierbare vogel die haar slechts een leelijk veêrtje had achtergelaten otto o otto murmelde zij
dat zou jij nooit doen hè marianne plaagde jet je ging in een hoekje met je love in het donker marianne zag jet verontwaardigd van het hoofd tot de voeten aan en haalde hare schouders op terwijl eline haar schertsend beklaagde en haar arm nam
en als hij ze nageloopen had zouden ze zeker in zijn arm gevallen zijn met haar halfdichte oogjes en haar mooie poppenfiguurtjes alleen cateau die gaf zich airs de kleine meid
versleten tot den draad en het antieke porselein tusschen de leelijke goedkoope gravures en chromolithografieën aan den muur in een aristocratische misplaatstheid scheen opgehangen het was de eerste maal dat paul vincents verblijf binnentrad en hij bezag de kan en de borden en bewonderde ze
dien nacht maakte marianne goedwillig plaats voor marie en in de groote eikenhouten kamer vernam marie freddy's geheim zij zaten naast elkaâr op de ruime vensterbank reeds ontkleed in hare witte nachtjaponnen terwijl alleen een nachtlampje het holle vertrek verlichtte frédérique snikte de handen voor het gelaat maar marie trok ze zacht weg
tine en jo mama wil dat je nu naar bed gaat niet waar wees nu niet meer ongezeggelijk anders doe je mama verdriet wat hebben we dit jaar een boel gekregen oom riep ernestine buiten adem
die nou er om zit te grienen denk je dat jij dan altijd in huis blijft je zal zien jij trouwt ook als die komt dan trouw je zoo gaat het altijd zeg ik je marie zag met een glans van vroolijkheid door heur tranen op ach wat weet jij ervan dien misschien word ik wel een oude vrijster
dus hij bevalt je vroeg lili keurig antwoordde dien en hij is altijd zoo vriendelijk tegen mij en tegen bet hij kan het altijd zoo aardig zeggen als ik hem opendoe zoo dag dien hoe maak je het altijd zoo een woordje er bij begrijp je zoo niets trotsch en dan vergeet hij nooit zijn voetjes af te vegen
ik kan je niet zeggen waarop ik doel ik vind dat je over het algemeen er allerslechtst uitziet ik geloof dat je door en door ziek bent al zou ik niet precies je ziekte kunnen noemen eline lachte luid
het was er bont en vol terwijl een gewilde wanorde hier en daar natuurlijke stillevens vormde haar piano stond schuin in een hoek een lage divan overdekt met een perzische stof was overlommerd door een volbladige aralia een kleine schrijftafel was overladen met tallooze kleine voorwerpen van weelde
maar in weêrwil van de drukte dier wisselende gasten in weêrwil van mathilde's sympathie gevoelde frédérique zich eenzaam en zij vroeg aan théodore en aan truus of deze haar toestonden marie verstraeten te logeeren te vragen noch théodore noch truus maakten bezwaar in de horze was altijd plaats en freddy schreef aan haar vriendin
zij praatte door over hare reizen over steden die zij gezien had over menschen die zij ontmoet had praatte door vlug en zenuwachtig alsof hare zinnen elkaâr op de hielen zaten het was eene nervoziteit die haar tegenwoordig steeds omving in elk gezelschap hoe klein en intiem ook
ach wat zal ik je zeggen maatje ik ken eline nog zoo weinig ik vind het heel lief van haar dat ze zich geheel en al schikt naar onze gewoonten naar onze leefwijze en dat ik mij dus niet als voor een vreemde te geneeren heb daar zou ik het te druk voor hebben dat vind ik zeker lief in haar maar u weet ik loop niet zoo dadelijk weg met iemand
ik geloof dat ik hard tegen hem ben geweest te hard vervolgde freddy ik heb hem gekrenkt zonder het te willen het is vreemd dat men soms door iets onweêrstaanbaars gedwongen wordt woorden te spreken die men niet spreken wil ik had hem ook zonder hardheid kunnen zeggen dat ik niet genoeg van hem hield niet waar
zij heette den minnaar te gaan maar de goden des hemels zouden hem verpletteren onder hun straf eensklaps rukte zij uit heur ledikant een beddelaken en zij drapeerde zich in de lange witte stof die zich in het vale avondschemerlicht als een marmeren mantel plooide
mevrouw drong haar telkens toch iets te eten maar zij weigerde met een ernstig gezichtje heusch niet mevrouwtje heusch niet dank u waarlijk ik drink alleen maar ik heb zoo een dorst mag ik nog een glaasje
iii na eenigen tijd over negenen kwam georges de woude van bergh en het laatst etienne van erlevoort binnen die de verontschuldigingen van zijn broêr welke verhinderd was geweest mede te komen overbracht
zij wierp zich snikkend achterover frans was binnengekomen o frans zie eens sprak jeanne sidderend en wees op eline als ze maar niet ziek wordt zonder hoed in dat dunne toilet en
vincent vroeg hem het een en ander omtrent zijn werkkring op buitenlandsche zaken terwijl etienne ernstige waarschuwingen aan paul deed die hem ongeloovig aankeek en later wordt je dan zeker naar de een of andere plaats gedetacheerd nietwaar vroeg vincent dat kan gebeuren antwoordde
waar een enkel kostbaar voorwerp van hemzelven vloekend afstak tegen de versleten burgerlijkheid van het ameublement en hij mijmerde een pooze in die dantesque
zij stortte op het venster toe maar heur trillende handen vermochten het niet te openen en zij belde mijn god mijn god riep zij vincent was flauw neêrgevallen op den perzischen divan en hij gleed langzaam van de kussens op den grond alleen zijn hoofd bleef roerloos tegen den matras aanliggen
dank je fine dank je wel fine had zeker een soort welkomstgroet geuit en van wie is dat rijtuig fine dat rijtuig dat voorstaat
maar waarom neem je dan geen les hetzij in schilderen hetzij in de muziek wil ik mijn meester vragen dank je laat dien brompot van een roberts er maar buiten en daarbij waarlijk eline het is de moeite niet waard ik zou toch niet kunnen volhouden in het een of ander
en hij had mevrouw van raat reeds vaak willen overhalen tot een nieuwe inrichting van haar huis maar hij schikte zich toch in zijne omgeving hij begreep dat zij op haren leeftijd al dat nieuwe kil zou vinden en dat ieder dier versleten meubels een gloed van herinnering bij haar opwekte herinneringen waarmede ze wilde sterven
maar hij scheen niet vernomen te hebben wat zij geantwoord had want hij voer voort weet je wat ik zoo vreemd vind nu ik daarover nadenk georges en lili kenden elkander betrekkelijk kort en ze hebben al heel gauw gevoeld dat ze voor elkander in den wieg waren gelegd
zij zag niet meer terwijl zij het nauwe bijna niet te berijden zijpad insloeg en den bles tot een galop aanspoorde zij hoorde paul iets roepen en plotseling gevoelde zij een prikkelende pijn in heure haren terwijl het hooge heerenhoedje als afgerukt werd en neêrviel ai schreeuwde zij van smart en zij hield met een ruwen ruk haar paard in dat trillend staan bleef
ik geloof niet dat het me iets helpen zal maar als u het gaarne heeft zal het gebeuren schrijf reijer u mag het u mag alles mevrouw was haar dankbaar en voor het oogenblik een weinig
meisjes zijn veel gemakkelijker en veel liever dan die jongens niet waar moesje u moet u nu maar verbeelden dat u een dochter thuis hebt gekregen sprak eline liefkoozend o herinnert u u nog
paul haalde met een spottenden trek om zijn knevel onmerkbaar de schouders op die goede kinderen lachte mevrouw van raat en is het haast klaar het huisje bijna tante sprak marie toch ga ik er iederen dag naar toe ik vind er nog altijd iets te doen en verbeeld u emilie die den tweeden sleutel heeft verras ik er dan wel eens
toen de erlevoorts echter in october in den haag terugkwamen vernam frédérique dat paul niet meer schilderde maar nu te bodegraven woonde waar hij werkte op de secretarie hij wilde burgemeester worden
hoewel het hem niet smaakte slikte hij het toch naar binnen dat wekte de krachten wat op daarna zette hij zich neêr en begon de kip malsch en blank in haar gestolde gouden gelei te snijden hij had geen haast hij wilde smakelijk eten
met frédérique gedanst had naast haar zat en haar bediende en liet zich zeer gewillig de les lezen door bruidje en door marie die hem verweten dat hij veel te brutaal was tegen al die meisjes etienne had een kleur van de champagne en kreeg tot vermaak van marie
ik zie dat u me wilt gaan bederven u zal zien hoe lastig ik het u nog maken zal wat ziet de tuin er lief uit mag ik wat plukken mevrouw stemde glimlachend toe gaf haar de schaar en volgde haar een weinig waar zij tusschen de heesters zich op de teenen verheffend de bloesemende takken afsneed op de lippen steeds een zacht woord vol sympathie
had haar mond niet tegen hem opengedaan de détails van den twist wist men niet goed alleen was men er zeker van dat eline s nachts in dien storm met een nachtwacht en een jong mensch in een rijtuig gezeten had en men vond dat minstens genomen vreemd
waar gaan jullie naar toe met je beidjes herhaalde etienne in zijn inquizitoriale stem een tintje van jaloezie dat weten we niet we hebben geen doel waarom gaat marianne niet mee
léonie nu niet vermoeiend zijn je bent net een elastiek poppetje dat den heelen tijd op en neêr wipt vertel me nu iets liefs en jij had me zelf zooveel te vertellen vroeg ze
maar je zei zooeven vervolgde hij zachter dat je me niet gelooven kon wanneer ik je verklaarde van je te houden zeg me nu oprecht freddy wat zou het je zijn wanneer je dat kon gelooven wanneer ik mijn best deed dat je dat kon gelooven
het was hem of er geen denkbeelden in zijn brein waren en of hij hersenloos was weggezonken in een matte rust in een vermoeidheid als van een zware lichamelijke inspanning
hé dat is niet chic dat doen ze in een restauratie riep marie en wilde de servetten wegtrekken marie blijf af riep emilie en greep haar bij de armen blijf van mijn servetten af zeg ik je
ik geloof ze zou het liefst een soort van hôtel laten bouwen waar ze ons allemaal in kon herbergen théodore en howard en stralenburg en al de anderen goede goede
juffrouw frantzen is ook een kalkoen in een ander genre willem onze knecht is een deftige ooievaar en dien de keukenmeid van de verstraetens een kakatoe het is een menagerie een arke noachs gierde léonie
een pooze bleven zij zwijgend naast elkaâr staan terwijl haar bevende hand in de pluimen van den makart bouquet woelde en zij gevoelde haar gedachten opnieuw wiegelen heb je niets te zeggen fluisterde hij ten laatste zacht maar zonder eenig verwijt zij haalde diep adem
het tuinraam van den grooten salon was geheel en al verborgen door een groep van groen waarvoor zich een halve cirkel van fauteuils aan weêrszijden eener canapé rijde en vor die canapé stonden georges de woude van bergh en lili verstraeten als een jeugdig vorstenpaar dat audiëntie verleent
alles werkt tegenwoordig op mijn lachspieren als ik denk aan lili en aan die meid die mama gehuurd heeft waarom heeft je mama dan ook zoo een oude keukenprinses genomen lili komt onder de plak dat zal je zien ja ja ik geloof het ook gierde marie en als ik jou dan zie boven op de ladder in al je dikheid o ik kan niet meer
het was toch ook beter zo nietwaar bevielen zij elkander niet bij nadere kennismaking dan werd er nog niets verbroken dan een platonische band en bevielen zij elkander meer en meer welnu dan des te beter
daar zal je heerlijk bij kunnen zingen de klank is zoo zuiver en mooi eline's lippen trilden en een zenuwachtige trek gleed over haar gelaat maar mevrouw stamelde zij waarom heeft u dat gedaan o waarom heeft u dat gedaan ik zing niet meer wat waarom niet vroeg mevrouw verschrikt
terwijl je soms dikwijls bij andere menschen vindt dat ze elkaâr heel lang kennen zonder dat in te zien tot er in eens een licht voor hen opgaat zij voelde heur hart sneller kloppen bij zijne woorden terwijl het bloed naar hare wangen steeg
bellen en hopen dat ik word opengedaan antwoordde zij lachend maar wil je een kijkje nemen paul en zien hoe je cadeau uitkomt dank je ik kan het me wel voorstellen antwoordde hij amuzeer je merci dank je voor je geleide
die harer droomen had iets van het geïdealizeerde beeld haars vaders van ouida's romanhelden en niets van van raat met zijne in de volbloedigheid van een te sanguinisch gestel wegsoezende luiheid zijn zachte domme grijsblauwe oogen zijn trage spraak en dikken lach
het was de eerste maal dat zij met eline sprak over otto nadat hun engagement verbroken was ach ik zou graag willen weten of hij het zich erg heeft aangetrokken en of hij nu gelukkig is ontmoet u hem nooit
goed antwoordde mathilde en stond op en jullie kinderen gauw naar bed neen ik wil niet ik wil eerst tante freddy mooi zien riep ernestine met een zeurig stemmetje en ik wil tante ook helpen
na een roman van lotverwisselingen omzwervingen en booze ouders edele zusters en tantes ten laatste elkaâr gekregen hadden zoo werden deugd en trouw beloond
een herinnering aan vroeger aan haar jongemeisjesjaren toen iedereen haar jany noemde jany en zij haastte zich naar de hugo de grootstraat vol moed en vroolijkheid verlangende naar haar klein binnenhuisje haar man en haar schatjes van kinderen
a propos gisteren bij de verstraetens hoorde ik dat ze van avond niet naar de opera gingen om uit te rusten van de tableaux tante vroeg of ik de loge wilde hebben heb je lust te gaan
haar toestand bracht haar geheel tot zichzelve zij werd zich bewust gevlucht te zijn uit het huis van haar zwager zij wilde even blijven staan om zich te bedenken maar de wind blies haar voorwaarts als ware zij een dier herfstbladeren geweest welke zij over zich voelde dwarrelen
zij had zich in dit oogenblik geen rekenschap van hare gevoelens kunnen geven over hare ziel die steeds helder en onbewolkt voor haar oog was geweest als de hemel boven haar daalde een nevel dien zij niet doorzag
ik je mijn arm geven vroeg hij koel dank je ik kan wel sprak zij boven bond hij de paarden los en hij hielp haar zonder een woord opstijgen merci zeide zij zij gingen steeds zwijgend een oogenblik naast elkaâr toen versnelde hij den stap en reed voor haar uit
maar stel eens dat hij arm geweest was wie van die ris schoonheden zou hem dan hebben willen hebben françoise zeker nog wel die zag hem altijd zoo verliefd vlak in zijn oogen aan ange en léonie draaiden ook nog al om hem rond als zochten ze krijgertje met hem te spelen
en zij beloofde zich hem geen verwijtingen te doen omdat hij haar dan zeker zou beginnen te haten maar zij moest bij zichzelve glimlachen om die gelofte want hij maakte haar die tegenwoordig wel gemakkelijk er viel hem niets te verwijten voor het oogenblik
zij wilde niet meer nadenken zij zou zich laten medesleepen door de onzichtbare machten die haar op haar hellend pad dreven zij zou zich geheel overgeven aan den drang der omstandigheden die zouden beslissen voor haar en zij gevoelde een rilling kil over haar huid glijden toen hunne blikken elkaâr ontmoetten en stond op
dat zal wel zoo zijn we zullen er dus niet meer over spreken er was in den salon beweging gekomen en het gas brandde er nu hel frédérique stond op en de vrede is dus niet gesloten vroeg paul eveneens opstaande
zij lag nu in hunne verlichte huiskamer op eene bank die frans naast de vlammende kachel getrokken had en zij rilde van koorts onder haar wollen dekens en toch gevoelde zij zich zalig in dat licht bij die vlammen zalig dat zij gered was uit de demonische machten der duisternis
betsy verplettert me onder haar egoïsme en jij onder je kalmte onder je kalmte onder je kalmte onder je kalmte ik ik ik kan het niet meer uithouden ik stik er onder eline riep otto
en nu zij lachte bijna luid ze vond zich bespottelijk ze walgde van zichzelve als had zij zich bezoedeld het was diligentia concert geweest in het gebouw voor kunsten en wetenschappen en henk en betsy waren er met haar op haar aandringen
hij herinnerde zich zijn vriend een kerngezonde ziel in een krachtig lichaam de eenige man die hem deed vermoeden dat er iets anders in het leven was dan levensmoêheid eline echter voelde diep medelijden voor vincent ja hij was dan wel verheugd dat hij kon
je hebt niets te zeggen over mijn rug hoor zeide freddy hoor je papaatje kom niek papaatje zegt dat we moeten uitscheiden niek gehoorzaamde pruilend en vragend om zijn trompet en mathilde nam hem bij de hand daarna ging otto in den corridor en de twee oudsten werden als hollende paarden gestuit terwijl zij renden en otto zijn armen
die drommelsche meid verbeeld je een van mijn fijne schaaltjes dat gaat ze waarachtig met kokend water wasschen het is ook altijd zoo als je die lomperts wat toevertrouwt hard met een ruwen nadruk klonken haar woorden wrevelig duwde zij ben die haar in den weg stond opzij
eene vrees voor haar leven belette haar te denken maar hoe angstiger die vrees haar het harte omklemde hoe krachtiger zij er zich toe dwong in godsnaam waarheen moest zij zich wenden
te dol te dol herhaalde paul en sprong op en neêr zoodat hij haar toiletten verkreukte o ja van dol gesproken riep françoise paul waarom ben jij zoo dol tegenwoordig je zou me dat vertellen
als een ontzenuwend parfum van musc en opoponax verdreven had zij gevoelde zich zoo innig jong zooals zij vroeger nooit geweest was en o dat wist zij nu zeker nooit had zij liefgehad als zij thans deed nooit nooit
waarom hadden zij haar ook niet gewaarschuwd alles kwam op haar neêr zonder haar marcheerde er niets in huis en zij stond voor alles alleen niemand hielp haar ook en plotseling keerde zij zich tot
maar schatje hoe heb je toch zoolang z kunnen blijven riep zij ontsteld en zij wreef de kille witte voetjes en de slanke beentjes van het kind met een harden handdoek tot zij warm en rozig werden en tina reeds lachend er mede in eline's schoot woelde eline kreeg haar zoo ver dat zij onder de afwrijving zelve haar blouse en haar ceintuur losmaakte
zij hoorden niet wat fine antwoordde want fine sprak altijd gedempt op een deftigen toon maar emilie's en marie's vertwijfeling was geweken en zij gierden nog slechts in stilte over hare komieke vlucht achter het gordijn marie kietelde emilie en emilie verweerde zich smeekend terwijl het gordijn heen en weêr zwaaide plotseling werden zij weder stil en luisterden
je noemt wel de twee fatsoenlijkste op van het troepje je kent de anderen niet frédérique o gelukkig niet goddank niet wat weet je dan van ze en hoe kan je ze dan beoordeelen als je ze niet kent
zij vond ook een enkelen brief van heur vader die haar zoo dierbaar en zoo verheven was geweest en ze kuste dat papier met een eerbied of het heilig ware maar op eens terwijl zij haar brieven schikte viel uit die verkleurde bladen een klein stukje karton op den grond
eensklaps richtte zij zich op jeanne krijschte zij met een schorre stem tot het bevende vrouwtje dat een gloeienden grog gereed maakte jeanne ik bid je vergeef het me dat ik je in zoo een nacht wakker hoû door mijn ellende
hij gevoelde zich in de laatste dagen zeer uitgeput een matheid verlamde zijn ledematen het scheen hem of er lauw water door zijn aderen vloeide in plaats van bloed een mist scheen somwijlen over zijn hersenen te hangen zoodat hij niet denken of zich iets herinneren kon
had alles voor tina bijeen gezocht kousjes schoentjes een hemdje een rokje een frisch japonnetje en zij vloog naar heur lieveling toe foei tina zoo te mopperen als mama het druk heeft mag eline je helpen
waarom veronderstel je dat ik een geheim heb maar jij emilie vertel jij me eens in ernst waarom ben je nooit getrouwd ben je nooit bemind geworden ja eens door een cavalerie-officier met zielvolle oogen en een rijzige gestalte en eens
nu kom dan laten wij dan gaan spoorde georges aan etienne naderde vincent en vatte hem bij de armen terwijl de anderen vroolijk toeluisterden vere adieu dank voor je
ange schaterde maar meneer vere hoe heerlijk zoo geparfumeerd te zijn allen lachten meê en vincent scheen ook zeer opgewekt het is toch waar parole d'honneur
den geur van de tabak vermengd met een aroom van gestorten wijn in meerdere scherpte rook terwijl de aderen in zijn slapen en zijn polsen klopten alsof zij barsten zouden die prikkeling zijner zenuwen duurde eenige seconden toen zag hij de jongelui hem lachend aanzien en ofschoon hij niets begrepen had van wat zij gezegd hadden
jeanne zette zich bij haar neer en vatte heure handen eline als je nu verstandig wilt zijn praat daar dan niet meer over geloof me je bent ziek blijf rustig bij ons ik dring niet bij je aan dat je naar betsy terug gaat maar ik wil ook niet hebben dat je van een hôtel spreekt
stem klonk schor en heesch en het scheen henk dat zij ijlde daarop vernam hij een zacht verwijtend gefluister van jeanne vervolgens hoorde hij eline snikken en zich van ondankbaarheid beschuldigen
hij zeide haar hoe hij nog niet begrijpen kon dat zij hem toebehoorde voor altijd niet waar en dat zij weldra geheel en al een zouden worden geheel en al een en hij zeide haar dat zij maar éene fout had namelijk dat zij zichzelve niet kende zooals hij
in godsnaam riep zij smeekend en zij duwde de deur geheel open en stortte naar binnen ik ben het eline de deur sloeg dicht en zij stond in het duister voor frans ferelijn die ontzet van verbazing haar naam uitriep
het bliksemde als een plotselinge flikkerende glans die de vaag grauwe schemering even doorschoot en de donder barstte uit en rolde met een dof gerommel weg het ruischte in het loover en de regen stroomde neêr als een klaterende val van water
toe eline laten we niet kibbelen over vincent de heele jongen kan me niets schelen je maakt er een melodrama van stel je toch niet zoo aan ja stel je toch niet zoo aan daarmeê wordt je altijd doodgeslagen als je het minste gevoel toont jij jij hebt geen hart jij
vindt je vroeg otto nu hoor je mag wel trotsch zijn zoo een vrouwtje is niet voor iedereen weggelegd o daar gaat de bel ze zijn hier altijd vroeg bij de pinken zij wandelden samen naar de open tuinkamer die met een paar treden in den tuin uitkwam en traden binnen
wat natuurlijk als je het niet voor je fatsoen liet zou je hem ziek als hij is op straat zetten als ik kon dan ja zou ik het zeker doen en het is eens voor al hij komt nooit meer bij me aan huis ik heb nooit iemand gezien die zoo indiscreet blijft hangen
god wat een geluk dat ze naar jullie is gegaan maar in dien nacht alleen in dien storm hoe heeft ze het gedaan god god hoe heeft ze het gedaan frans besprak met henk nog het een en ander en henk verzocht hem te blijven tot den volgenden morgen daar frans zijn rijtuig had weggestuurd en de storm nog niet bedaarde
en frédérique vroeg betsy verbaasd terwijl zij otto de hand reikte frédérique gevoelde zich wat moê ze laat zich excuzeeren antwoordde hij eenvoudig ze is tegenwoordig meer onwel sprak etienne met overtuiging als wilde hij de woorden van zijn broêr kracht bijzetten
neen ik geloof het niet heb je ook niet dat sommige tonen de gedachte aan een geur bij je opwekken bij voorbeeld opoponax of réséda orgeltonen zijn net als wierook
marie vloog de trappen op en af en de wijn werd overgegoten in twee kristallen amforen met zilveren kettingen zie je dat verzilvert de tafel wat sprak marie bewonderend
men kon zich zijn leven zoo maar niet maken het een hing af van het andere alle omstandigheden schakelden zich samen van het minste schijnbare toevalligheidje af tot de verpletterendste catastrofe en het leven was een keten die het noodlot van al deze toevalligheidjes en catastrofes smeedde daar was niets aan te doen
eline wist dat haar zuster s avonds thuiskomende of zij zich geamuzeerd had of niet immer in een licht korzelige stemming was een ergernis veroorzaakt door den lust zich zoo spoedig mogelijk te ontkleeden
mijn wijfje mijn engel fluisterde hij in een kus en zijn oogen lachten in de hare zie je sprak zij overvloeiende van geluk en zij wees in het rond dat is nu van ons dat is ons eigendom
tarwe en gierst neen neen ik weet er niets van kom me er niet meê aan etienne maar théodore is dit nu heusch horze ben je heer en meester van die een twee drie vier schuren en zij schaterde het uit onder den breeden rand van haar grooten strooien hoed hoewel théodore zich innerlijk een weinig gekrenkt voelde
paul zag cateau van der stoor bij een paar azalea's staan met een langen bleeken jongen dien hij niet kende hij knikte haar familiaar toe als hij een kindje gedaan had terwijl zij koel even boog dat kleine nest hij zou haar leeren vanavond hij zou haar niet om een dans vragen misschien wel haar in het geheel niet aanspreken
haar bruidegom in zijn rok met zijn witte roos bedankte eveneens innerlijk wenschende dat de parade was afgeloopen maar steeds een en al glimlach en vriendelijkheid
zijne arme vrienden frédérique wist immers zelve dat niet iedereen millionnair was zou ze dus willen dat hij zijne vrienden alleen uit nabobs koos waarom zou hij zijne vrienden niet helpen als ze in den piepzak zaten terwijl hij slechts de moeite had bij zijn bankier aan te loopen
eline glimlachte en mevrouw mijmerde op dien glimlach voort pauls hartelijkheid voor eline trof haar terwijl ze dien cynischen klank die satirieke tint in zijn stem dat luchtig minachtende in zijn wijze van spreken miste
en zij eline was nu reeds niet gelukkig o hoe zou ze zich gevoelen wanneer ze ook oud was en leelijk en verschrompeld dan zou ze zelfs geen herinneringen hebben om zich te troosten dat het geluk bestond voor haar bestaan had dan zou alles droeviggrijs zijn grijs als die lucht
ik hoop maar dat ze parapluies bij zich hebben zeide de oude mevrouw ongerust en zij verhief zich eveneens met cathérine en mathilde parapluies ja dat kan u denken daar zijn het me net kinderen naar ze zullen nauwelijks een hoed opgezet hebben wat moeten we doen we krijgen een saus van belang
ieder wilde hooren wat paul aan den bruidegom vertelde en waarmeê paul bruidje plaagde en ze drongen in het hof binnen tot paul aan léonie en françoise vroeg of zij ook op zijn schoot wilden zitten ieder op een knie
en woedend bliksemden hare bruine oogen hem toe paul riep zij zeer gekrenkt verder wist zij hare woorden niet meer te vinden wist zij niet meer wat te doen hij bleef haar aanzien half verlegen half driest smeekend en steeds glimlachend en op eens als met eene plotselinge ingeving liet zij zich van den bles glijden
je weet ik had vroeger zoo een oud hakkebord van een piano omdat paul alleen maar zoo wat tokkelde om zijn zang in te studeeren maar zie nu eens zij traden binnen en eline bespeurde op de plaats van het oude hakkebord een fonkelnieuwe bechstein haar muziekboeken rood gebonden met gouden letters lagen
zij hielden zich beiden stil proestende achter haar gordijn laten we uit het raam vluchten lachte marie en in de armen van onzen koetsier springen dank je hartelijk hoor zij luisterden weer en zij vernamen duidelijk het opgetogen stemmetje van lili die door den salon en de eetkamer en de keuken scheen te dwalen
lang zat zij met mevrouw op de verandah tot moesje die wat moe was vroeg naar bed ging ook eline trok zich terug in hare kamer zij sloot hare vensters ontkleedde zich en legde zich te bed de schijn van een nachtlampje blonk zacht over de schaduwen in het vertrek heen en de valgordijnen voor de deurvensters waren hel van het licht der rijzende maan
neen zij zou nu weêr zichzelve worden zij zou zich nooit meer laten medesleepen door zulke afschuwelijke nachtmerries die haar alleen in een afgrond van smart wilden storten omdat zij niet sliep
maar laat mij je niet langer ophouden eline sprak zij eensklaps stilstaande ik heb eenige vervelende commissies te doen ik moet een paar pannen bestellen en een melkkan mietje heeft kans gezien me er een te breken
veel plezier adieu herhaalde paul en etienne verdween in de kamer terwijl zij beiden steeds vroolijk om zijne ergernis verder stapvoets reden de lange eikenlaan in die naar de open weg leidde daar zetten zij de paarden tot een draf aan de zon gloeide van omhoog neêr en verguldde de haver en de rogge aan beide zijden van den weg
heusch mevrouwtje heusch leo ik kan niet ik voel het altijd wanneer ik niet kan ik laat me anders nooit bidden nietwaar maar je hebt immers muziek meêgebracht ja maar dat zijn geen airs om meê te beginnen dat is voor later op den avond eerst iets ernstigs kom eline allons
of zij zwommen of zagen in de gymnastiekkamer naar de toeren van théodore die zeer sterk en van howard die leniger en buigzamer was terwijl otto beweerde zijn techniek verloren te hebben en etienne woest tusschen de ringen zwaaide en over den bok sprong
eindelijk zweeg zij loosde een zucht maar bleef met haar hoofd op zijn schouder rusten nu zij bedaarder werd vond hij het gepast zich wat boos te maken over haar onverstand wat een lariflang was dat toch wat een onzin wat drommels wond ze zich toch altijd zoo op
heur vingers gleden snel over de toetsen als in snikkende gamma's de tonen schenen te weenen van smart over die verloren stem mevrouw zag droef toe zij had zich illuzies gemaakt dat eline zou zingen met paul zou zingen dat paul door dien zang geboeid s avonds veel thuis zou blijven
eline begreep nu zelve niet waarom zij den vorigen dag zoo treurig was geweest hoe was die bui van melancholie toch komen aandrijven zonder eene bepaalde aan te duiden oorzaak hoe weggezweefd eveneens zonder een alles overstroomende vreugde
voelde stroomen of zij voortaan met een doel zou kunnen leven dat doel was het arme kind dat daar uitgeput in haar stoel hing tot levenslust en hoop op te wekken opdat het nog zulk een geluk zou kunnen vinden als zijzelve in hare jeugd gevonden had
het gekraak van het hout vermenigvuldigde zich het gekras van den nagel werd scherper en ieder oogenblik verwachtte zij de beweging der hand te zullen hooren die hare muilen wilde grijpen
en ze snoerde haar ceintuur vast en vloog weg den langen corridor door somber van bruin eikenhout de breede monumentale trappen af de vestibule uit in den tuin liep cathérine howard met haar broêr otto zij was niet mooi maar had een blijmoedig opgewekt gelaat en zij was bijna zoo druk van bewegingen als
mevrouw zal het veel te druk met haar huishouden hebben hernam marie o ik zie die lili al bezig haar meid te drillen het zal nooit gaan ze zal er nooit iets van kunnen beiden proestten het uit en emilie beweerde dat ze het mettertijd wel zou aanleeren kom marie help eens geef me die boeken eens aan vervolgde zij
zij had met hem gedanst met hem gelachen en geschertst maar nooit had zijn beeld haar gedachte ook maar een wijle vervuld en zij had hem vergeten zoodra zij hem niet meer zag en hoorde toen zij echter zijn hartelijken eenvoud doorzien had toen zij ried dat hij haar liefhad
wel freule van alles borden en schalen en de soepterrien en vorken en messen zie ik ook niet maar eigenlijk zou ik goed doen met naar mijn coteletten te gaan kijken o best fine dan zullen wij de tafel wel dekken ziet u ik weet nog niet zoo precies waar alles staat goed best fine ga maar
blijde gedachten hoe meen je ach ik heb niet bepaald blijde gedachten maar bij voorbeeld telkens als ik hier in dit huis kom moet ik lachen als ik denk dat ze hier met hun beidjes heel alleen gaan wonen dan moet ik lachen dan kan ik niet anders dan lachen
dachten geen oogenblik aan je riep paul onmeêdoogend natuurlijk antwoordde etienne woedend jullie denken alleen aan jezelve en jullie gaan rossen terwijl ik me hier doodblok ik ik wensch je een heelen boel slechts toe
hij deed of hij haar niet hoorde en draaide zich ineens verbaasd naar haar toe zoodat hij haar vlak in het gezicht zag op eens vroeg zij terwijl zij zijne gardenia even aanroerde zeg eens paul hoe komt het toch dat je tegenwoordig zoo vreeselijk dol bent heel anders dan een paar jaar geleden
eline zelve had dadelijk berouw over haar vroolijkheid die niet in den toon was en ze beweerde met een ernstig gezicht dat er heel pittoresque plekjes waren zoo een huisje met een paar boomen heel lief waarlijk
zelfs verontschuldigde hij zich in het geheel niet nu zij nadat zij opnieuw heur hoofd in hare armen verborgen had goed luisterde naar zijn woorden maar als ik dat recht nu eens vroeg freddy als ik nu voor altijd dat recht van je vroeg als ik je nu al lang dat recht had willen vragen zeg zou dat ook zonde in me zijn
vii den volgenden morgen zou paul vertrekken hij had naar hij zeide in keulen zijn vriend oudendijk den broêr van françoise rendez-vous gegeven en zij zouden van daar een reis door duitschland of door zwitserland naar italië te zamen aanvangen
ach neen toe laat dat nu tot straks je zal zien ze komen en de tafel is nog niet gedekt marie verliet hare bloemen en trad op een danspas nader breng die schalen naar de keuken dan breng ik de terrien maar breek ze niet met je
wat kom je al vroeg ik dacht dat je vanmiddag zou komen zingen maar daarom ben je niet minder welkom hoor ga zitten en vertel mij van de tableaux riep eline opgetogen toen zich bedenkende dat zij den dag te voren ongesteld was geweest hernam ze kwijnend
ik dacht zooeven dat ze nogal koortsig was ik zou haar dus nu in alle geval rustig laten maar kom morgen zoo vroeg mogelijk goed sprak henk bijna versuft ik geloof dat zij ijlde toen ik een rijtuig ging halen maar toch sprak ze zeer gedecideerd ze wou niet terug komen en ze gaf mij haar sleutels die ze bij zich had
zoo een klein beetje ach kom dwaasheid heusch je hangt tegenwoordig wel wat le seigneur opulent uit je hebt geloof ik een kring van arme vrienden die goed van je beurs profiteeren en waarmeê je orgies houdt in het huis van je moeder zoodat de goede vrouw niet slapen kan niet waar
eline zag verbaasd om zich rond en hare oogen werden vochtig maar mevrouwtje mevrouwtje wat heeft u gedaan riep zij ontroerd uit overal zag zij herinneringen uit hare kamers van het nassauplein daar stonden haar psyché
de dwarreling harer fantazieën bedaarde in die bleekte van de ochtendschemering daar heur ordeloos bed waar zij zoolang zich slapeloos had omgewoeld haar walgde liet zij zich neêrvallen op den perzischen divan door het venster bleef zij op de gekartelde toppenlijn van eenige kastanjes staren
vouwde zij hare dorre handen en bad zij bad zij voor hare lieve elly die niet gelukkig was
is dat de gouvernante vroeg eline ja zij is nu bij hare familie in limburg ze is al lang bij ons nu leert ze mij en de jongens maar mama vindt dat de jongens te oud worden en dat ze naar kostschool moeten
wacht we zullen ze gaan zoeken riep georges eensklaps uit en weldra stormde hij met zijn vrouwtje als een wervelwind de trap op o marie daar komen ze boven steunde emilie en nu zien ze het nachtlampje veel te vroeg klaagde marie waarom heb je dan toch zoo geteut
kan je dat niet raden vroeg hij terug met een zachte stem en een verliefd spel zijner brutale oogen kan je dat niet raden ik neen hoe zou ik mag ik het je dan straks zeggen mag ik smeekte hij o dolgraag
iets van een thuis zou zij dat vinden bij die droeve grijze vrouw die haar liefhad maar die haar niet kende zooals zij nu was stil droevig stil en moê van heur jong leven
maar al waren zij alleen frédérique had den stalknecht thuis gelaten toch vond zij het oogenblik niet vertrouwelijk genoeg voor een biecht alleen toen marie vroeg en paul is hij amuzant geweest antwoordde zij straks straks over paul en haar stem klonk zoo vreemd en verschrikt dat marie haar verbaasd aanzag en nadacht
de zomer ging om zonder dat paul en freddy elkaâr meer zagen de howards gingen terug naar londen de jongens en jet naar kostschool marie vertrok naar den haag maar freddy ontving weldra een brief van marie waarin deze haar mededeelde dat paul geschreven had uit rome waar hij met veel artisten samen was en waar hij een atelier had gehuurd om te schilderen
paul je hebt nu al vier dagen geleden gezegd dat je naar hovel zou gaan riep marie uit hoe is het mogelijk dat je daar zoo lang over moet denken het is of het een reis is ik was van plan er morgen heen te gaan
zij had gaarne aan iemand die gedachten bekend maar het was zoo moeilijk aan wien aan otto dat vond zij niet kiesch aan betsy die zoude haar zeker vragen dat wist ze vooruit waarom ze zich toch altijd hersenschimmen in het hoofd moest zetten aan mevrouw van raat
ook nu viel mevrouw deze zenuwachtigheid en daarna die plotselinge matheid op maar het deed haar toch genoegen dat de warme geurige chocolade eline smaakte en wat eet je nu kind een boterham met een zacht eitje
wat had frédérique hem eigenlijk verweten dat hij geene betrekking had waarom zou hij zich niet amuzeeren zoolang hij het doen kon en waarom zou hij naar een betrekking zoeken die hij niet noodig had en aldus den een of anderen armen drommel die zijn brood moest verdienen door concurrentie zoeken te benadeelen
dien had zij weggestuurd toen die ze wilde wegtrekken naar terzijde papa zat te lezen in de serre daar waar het meeste licht viel ze kon juist zijn lieven grijzen kop zien en zij bespiedde hoe gauw hij de blaadjes omsloeg hij las werkelijk niet zooals zij
st clare neen ik heb in langen tijd geen tijding van hem ach je vergeet je vrienden als ze zoover zijn ik neem het hem niets kwalijk hij leunde achterover in zijn rotting leunigstoel met iets van een slachtoffer
hij wil op zich zelven wonen en dat is beter ook voor een jongmensch niet waar maar je slaapkamer is heel groot je weet wel die kamer naast de mijne o die is heerlijk die herinner ik me
had in zoo lang niet meer gebeden zij wist niet meer hoe zij het zoude doen murmelend of slechts denkend ach zij wist zelve niet meer of zij aan god geloofde zij wist dat niet meer maar nu
en terwijl ze pleitte voor georges was zij innerlijk woedend dat hij haar zo ver gebracht had kon zij dien jongen dan niets weigeren en moest zijzelven medewerken tot zijn verderf maar zij hield woord zij viel hem niet af en zij pleitte zoo goed dat mevrouw lili ging halen die zeer weende en emilie herhaaldelijk kuste
weet je wat riep emilie als met een invallende gedachte heb je nog bloemen nog een beetje die ik niet kan gebruiken met korte stelen waarom we zullen hun nachtlampje aansteken en er de bloemen omheen schikken dat zal touchant zijn gauw haal je bloemen
haar toilette duchesse hare schrijftafel haar divan daar hing heur venetiaansche spiegeltje daar schitterden overal smaakvol verspreid haar beelden haar kleine sierlijkheden en bijna alleen nieuw trof haar het groote ledekant waarvan de donkerblauwe gordijnen als een baldakijn tegen den wand waren opgehangen
hij wierp zijn karwats neêr hij trok zijne handschoenen uit en wierp die eveneens op den grond en terwijl de paarden trillend zij aan zij stonden frédérique zittend tegen hem aanzeeg en hij zich over haar heenboog hief hij den arm op en trachtte hij voorzichtig den tak dien hij afbrak uit het verwarde glanzend bruine haar te ontwarren haarspelden vielen op den grond
hij had toch zoo gaarne gewild maar hij kon niet al dwong hij zich zijn kamer geleek een chaos van artisticiteit zooals zijn machteloos dillettantengemoed een chaos was waaruit zelden een schepping
maar hoe meer zij redeneerde over dien angst hoe meer die angst zich vastklemde in haar geest als een ontzenuwende idiosyncrasie waarvan zij zich niet wist te bevrijden mevrouw van raat en henk kwamen langzaam uit den tuin terug en zij zetten zich in de serre bij een der open glazen deuren
en dit alles warde nu in zijn hersens dooreen als een amalgama van onaangename zaken waarin hij geen gat zag intusschen waren zij bij den grooten kring gekomen en truus was steeds bezig de glazen te vullen
fine keerde terug naar de coteletten en emilie maakte de muurkast open waarin het servies stond marie help me dan toch in plaats van met die bloemen te staan zeuren zorg jij maar voor het practische dan zorg ik voor de poëzie riep marie en verweerde zich zingend met reusachtige takken seringen
emilie en marie verweerden zich en gilden van discretie maar het hielp niet georges en lili troonden hen naar beneden beneden was fine verbouwereerd geweest van dat ondeftige lawaai daar boven maar georges merkte haar zuur gezicht niet op fine zet nog twee borden op tafel allons gauw
lang onder geregelde behandeling geweest van twee dokters maar ik kreeg op het laatst genoeg van ze ze maakten me toch niet beter en beweerden dat ik altijd in een zacht klimaat moest wonen maar ik kon toch niet in mijn eentje in algiers of de hemel weet waar zitten en oom daniël moest terug naar brussel u ziet eindigde zij met een zenuwachtigen lach ik
maar ze gevoelde zich te opgeruimd om veel te peinzen en te filozofeeren en zij zong vol van een weelde die zich klaterend moest uiten tot het belletje van twaalf uur haar en ben naar beneden riep
dat is nu hèt kijkje sprak théodore en drukte op het lidwoord maar kom vooruit nu anders komen we nooit aan den dikken boom eline sprak tamelijk vlug engelsch en howards conversatie vlotte het best met haar
otto trad echter naar haar toe zij wist bijna niet meer hoe zich te houden en meende dat zij zeer onhandig stond maar juist die aarzeling teekende in haar slank figuurtje iets weifelend schuchters af dat haar een nieuwe bekoring gaf
kijk freddy danst keurig sprak françoise georges en freddy dansten hun voorbij en zij applaudisseerden alle drie zoo luid dat de canapé dreunde het was te dol te dol
hoe dichter zij hem omhulden wat toch behoefde hij zich het hoofd zwaar te maken over de bouderie van een jong meisje dat bij toeval het een en ander van zijn jongeluis leven gehoord had en dat zich uit die oppervlakkige kennis een romanesk idée schiep zeker een fantazie van stroomen champagne rollende gouden tientjes en smachtende
waarom ben je toch zoo bitter freddy spreek liever ronduit met me ach beste paul wat valt er te spreken als ik met je sprak zou ik je misschien het een of ander gaan verwijten en ik heb geen recht je verwijtingen te doen
onder het genot van de kip besproeid door eenige glazen hochheimer begon paul te filozofeeren en hij vond dat het leven nog zoo kwaad niet was hij begreep niet dat hij niet altijd het zoo had opgevat als hij thans deed
zij gingen naar de volière en den stal zien en waren de beste maatjes met den tuinbaas en zijne arbeiders met den koetsier en zijn staljongen zij voederden de vogels en de kippen en de eenden en reden vastgehouden door den goedigen stalknecht op théodore's ongezadeld
terwijl freddy aan otto opsomde wie er alzoo kwamen dien avond bij de eekhofs nu dan heb je de hijdrechtjes eline vere de van larens françoise oudendijk vindt je françoise niet mooier dan marguerite van laren zeg eens otto aan wie van beiden ga je je cour maken o nico mijn trommelvlies nico
maar je mag mij naar de atjehstraat brengen als je wilt sprak marie ik moet nog even in het huis zijn hij verklaarde zich bereid zijne beminde nicht te brengen naar de noordpool zoo ze dat verkoos en zij vertrokken beiden
marianne wilde liever ein gebet van carmen sylva nog eens overlezen vertrouw je ons niet met elkaâr jawel maar konden jullie geen anderen weg nemen dan onder mijn venster
je weet ik dweep volstrekt niet met betsy maar ik kan me begrijpen dat je broêrtje haar soms gruwelijk moet vervelen met zoo een heelen dag niets doen zeg nu niets van henk henk is een goede beste vent riep
zij worstelde tegen de vlagen op haar openwaaienden mantel om heur borst dichtklemmende verkleumd en nat tot op de huid daar zag zij aan de andere zijde van het veld den hier en daar verlichten achterkant der huizen van het nassauplein maar ze wist niet goed te onderscheiden welk het hunne was nu niet meer het hare
neen neen het mocht niet het zou niet zij zou zich dwingen zij had te veel medelijden met hem zij was er hem te zielsdierbaar voor