AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
maar het leek me onmogelijk dat zijn neergeslagen rondglurende oogen en zijn geaffecteerde spreektoon iemand konden toebehooren die zich eenvoudig toont gelijk hij is nu zijn huichelaars mij des te onuitstaanbaarder naarmate ik besef dat zij hun rol beter vervullen dan ik
zoo ging ook ik maar voort op het eenmaal ingeslagen doch gestadig verduisterende pad eindelijk naderde de dag van de aanteekening deeze formaliteit maakte op anna een indruk waarvan ik verbaasd stond te kijken
toegegeven maar als me dus zulk een ellendig lot ten deel is gevallen alleen omdat ik nu eenmaal ben zooals ik ben en geen kans zie even buiten me zelf te gaan staan en me te laten vernieuwen gelijk een huiseigenaar met een onbruikbare woning kan doen maak er me dan ook geen verwijt van dat die toestand was wat i moest zijn
eindelijk schoten me de woorden van mijn moeder marcellus emants een nagelaten bekentenis ook weer te binnen en onwillekeurig ging ik voor de spiegel staan om me zelf te beschouwen zij had gelijk mijn mager gelaat met de fletse gepukkelde huid de bleek blauwe oogen de grijs blonde sluike haren was beslist leelijk
en deze man die zoo goed op de hoogte meende te zijn het bewijs te leveren dat hij hoegenaamd niets van me begreep toch bleef ik zwijgen ik zag dat zijn baardelooze ingevallen wangen dof rood werden terwijl hij onrustig op zijn stoel heen en weer begon te schuiven
wat er op de duur het aantrekkelijke van uitmaakt is het vertrouwen te bezitten en dientengevolge te kunnen troosten en steunen vindt u dat niet gevaarlijk
en uit de donker gapende spleet als uit eene peillooze diepte schoot een ijzig starre blik recht naar me op t was een afgrijselijk gezicht
wat ik echter doen zou kon ik niet indenken evenals altijd was t me onmogelijk de gedragslijn die ik wilde aannemen eenigermate ver vr me uit te vervolgen ik zag alleen dit
die avond zag ik dit evenwel nog niet in ik dacht dat zij zweeg om mij niet te kwetsen deze opvatting verteederde me en midden onder het spelen haar hand grijpend begon ik met ongeveinsde tranen te stamelen
en toen het antwoord was geweest hij begint goed doch vertraagt dus wil hij niet hij zondert zich af dus ziet hij op anderen neer hij zegt weinig dus is hij pedant toen waren zij ook met hun oordeel niet achter gebleven en hadden ze mij gevonnist zonder naar mijn verdediging te vragen
ik trachtte me te verdiepen in de mogelijkheid van een nimmerwederzien maar de herinneringen doemden steeds marcellus emants een nagelaten bekentenis flauwer steeds trager op en toen na eenige maanden de doodstijding aankwam zocht ik vruchteloos in mijn gemoed naar een greintje ontroering
gelukkig zijn hangt van je zelf af het geluk woont in je binnenste het antwoord sloeg echt vrouwelijk op iets dat naast de quaestie lag tegelijkertijd was t weer een uiting van haar onverdragelijke zelfgenoegzaamheid
in staat even kalm gelukkig te zijn als ik meende te zien dat anderen waren marcellus emants een nagelaten bekentenis een poos hield deze waan uit eigen kracht stand daarna bleef i een tijdlang lang gedwongen in het leven toen verdween i zonder een spoor achter te laten
nog geen twee uren had ik in mijn bed doorgebracht toen ik plotseling met een hevige schrik ontwaakte waarvan ik schrok wist ik niet maar ik had nauwelijks mijn kaars aangestoken als een vreeselijke angst een inwendige kille siddering gelijk zich door mijn heele gloeiende
wat is daar nu voor moois en onbaatzuchtigs in had de kantere de tegenwerping in mijn oogen gelezen zonder eenige overgang zei hij op eens ja de liefde alleen kan onze daden heiligen
de woorden rolden me om zoo te zeggen van de marcellus emants een nagelaten bekentenis lippen en tegelijkertijd voelde ik niets van de aanmatiging waaruit zij schenen te ontspruiten anna bleef er kalm bij klaarblijkelijk was ze over de loop der dingen zeer tevreden ik zie haar nog stil voortwerken aan haar tapisserie en turend op haar wol doorpraten als in een droom
akelig ledige dagen geen sprankje belangstelling in wat ook ik las mijn novelle over en vond het ding nu zelf onuitstaanbaar mat dwaas en tegelijkertijd aanmatigend neen neen ik was geen kunstenaar
en de avonden doormijmerde ik bij de muziek in de regel nog slaperig van de verslapen ochtend bij uitzondering eens uit die dofheid opgewekt door een pikante of een aangrijpende compositie
veel meer ging er niet in haar om ik geloof wel dat zij zich verbeeldde van me te houden maar wat haar in mij intersseerde was de don juan die ik vertoonde niet de termeer die ik was
en al zou de burgerschool me niet onmiddellijk aan het gevreesde tuchthuis afleveren de politechnische school scheen me een maatschappij in t klein een somber voorspel van het groote drama
zeg eens termeer hou je van me ik voelde mijn schuchterheid wijken misschien doordat zij me niet meer aankeek roerloos in de donker bruine bargkap turend antwoordde ik bijna flink
ik voor mij beschouw de verfijnde begeerte als een complicatie van vele eenvoudigen hoe hooger we dus staan hoe meer geluk we deelachtig kunnen worden en we zullen dit geluk ook deelachtig worden als we ons maar weten te voegen in de omstandigheden waarvan de vervulling onzer begeerten afhankelijk is
dat hij niets anders beoogde dan het geluk van zijn kind en van zijn ex pupil die hij immers eveneens als zijn kind beschouwde zeker moest ik me niet anders voordoen dan ik was als ik t maar goed met anna bedoelde daarop kwam t aan
doezelde de stilte van de avond dit alles weer ineen tot een grauwe slaperigheid en zocht ik moe van het niets doen mijn bed op eer de nacht nog was aangevangen hoe kalm hoe gezond hoe zedelijk ik nu ook leefde ik begon toch weer te walgen van
ik was ouder geworden o ja maar ik was nog niet te oud geld vergoedt verfraait immers zveel na zulk een daad zou ik stellig niet laf meer zijn nu had ik takt en ondervinding o wat een heerlijk oogenblik van zegepralende vreugde
mijn lust om voor deze enkele keer eens te bedanken was groot maar welke reden kon ik opgeven mijn zwager en schoonzuster wisten dat ik niets te doen had en anna die graag onder menschen kwam zou zeker om mijnentwil niet liegen
dus was t gelukt en ze zou me niet verraden nooit nooit een seconde lang juichte t in mijn ziel maar dadelijk dempte de angst dit geluid er moest gehandeld worden marcellus emants een nagelaten bekentenis loop terstond naar de dokter je weet heerengracht zeg dat hij oogenblikkelijk moet komen oogenblikkelijk hoor
jij hebt natuurlijk niet één fout klonk het in mijn hoofd en onwillekeurig sloeg ik de oogen neer bevreesd dat hij die gedachte er in zou lezen die eerste keer behandelde we alleen onderwerpen van weinig beteekenis
maar achter haar de heele menschelijk maatschappelijke samenleving met zijn star willekeurige onderscheiding van goed en kwaad en zijn onzinnige regelen waarnaar i vrijspreekt of vonnist het was anna die nog altijd rood van opwinding en boosheid eenigszins hakkelend het gesprek begon
het hinderde me erg dat ik zoo spoedig vergat en dus klaarblijkelijk maar zoo oppervlakkig gevoelde te vergeefs echter deed ik mijn best de eerste afschuwelijke indruk terug te roepen en de oude heer weer voor me te zien
vaak was t me of ik met de minuut mijn haren voelde vergrijzen mijn oogen verflauwen de rimpels in mijn gezicht verdiepen de kracht in mijn spieren opdrogen o die voorbij razende dagen waarvan ik had kunnen genieten en die nu leeg verdwenen in de afgrond van het verleden
ik zei niets week niet van mijn plaats bleef weer een poos sidderend van zenuwachtigheid staan en goot haar toen de rest van het fleschje op dezelfde wijs in de keel was ze dood of moest ze nog sterven of wat zou er gebeuren
ik besloot weer te gaan schrijven maar nu anders dan de eerste keer thans wilde ik een ernstige studie maken van nieuwere wijsbegeerte en physiologie in deze ging de stuwende kracht van mijn behoefte aan zelfkennis uit
nog driemaal deed ik dit met lange tusschenpoozen de derde keer liep het vocht terug was ze dus dood of moest ze nog sterven of wat zou er gebeuren
maar ook zij was dadelijk opgesprongen en weer geheel de oude geworden met haar hooge mooie marcellus emants een nagelaten bekentenis gestalte haar koude strak lichtende oogen haar minachtend opgetrokken neus haar trotsch gesloten mond imponeerde ze me zoodanig dat ik onwillekeurig een pas
luister eens dokter de grens tusschen het normale en het abnormale lijkt me moeilijk te trekken maar nu anna toch dood is wil ik u iets mededeelen dat u misschien licht kan geven anna had een affectie opgevat voor iemand die sedert tien dagen het land heeft verlaten
god o god is t mogelijk mijn kind mijn meisje mijn annaatje wie had dat ooit gedacht hoe is t toch gekomen wat een onvoorzichtigheid zeg me toch alles d'r hart ja hè zeker het verdriet over d'r kind hè och ja dat heeft ze nooit kunnen verzetten
maar toen ik in het medoogenlooze morgenlicht de armzalige nabootsing van oostersche weelderigheid verliet had mijn schroomvalligheid een bittere rechtvaardiging gekregen ook op erotisch gebied was ik een zwakkeling
nog een paar malen kwam zij op hetzelfde onderwerp terug en telkens verweet ze me scherper mijn luiheid en mijn onhandigheid die me beletten iets te zijn hoe doen anderen dan toch was de vraag waarmee zij al mijn tegenwerpingen neersloeg
waarom ben ik niet met haar de wereld ingetrokken om te zwerven van plek tot plek steeds de zomer volgend steeds mijn genot vernieuwend in steeds veranderende décors en in het licht van dit verlokkend visioen leek me anna met haar koude preutschheid haar burgerlijk fatsoen
nu zou komen wat ik bovenal wenschte te vernemen ik geeuwde van zenuwachtige spanning en roode vlammetjes dansten voor mijn oogen ze antwoordde niet gauw en bijzonder zacht
terwijl hij zoo sprak had ik anna's oogen weer helderder en dwepender op zien glanzen nu riep ze in vervoering uit o dominee hoe waar is dat hoe waar is dat
deze onverwachte tusschenkomst bracht ons beiden tot bezinning en als bij afspraak zegen wij nog eenmaal zwijgend tegenover elkander neder onderwijl was t in mijn brein zoo wild begonnen te spoken dat ik me in t geheel niet meer bij machte voelde te verzinnen wat ik nog kon zeggen en toch wilde ik meer dan ooit te voren van anna af haar dwingen tot een scheiding
met een schrik voor de nieuwe dag voor de lange reeks van ellendige uren die weer doorworsteld moesten worden en als voorheen vroeg ik me af waarom de oogen geopend was mijn naarste droom niet beter dan mijn werkelijkheid van verbittering en wangunst afgewisseld door teleurstelling en onverschilligheid
die angst was ergerlijk dwaas en laf maar juist daardoor werd mijn woede tegen de onrechtvaardigheid van het leven dat me alles onthield en dus dwong mijn genot te stelen net als een werkelooze zijn broodje weer geprikkeld en opgezweept
daarna schreef ze met ongewone zorgvuldigheid het lange menu gaf me eenige wenken omtrent de wijn en verscheen eindelijk in een nieuwe japon van zwart fluweel die haar zeer goed en toch stemmig
als ik hen van plannen hoorde spreken om op één te komen als ik de zenuwachtigheid gadesloeg waarmee zij de cijfers van hun driemaandelijksche rapporten vergeleken als ik hun buien van plezier opofferende werklust waarnam dan was t me te moede alsof ik met mijn kalme onverschilligheid voor officieele onderscheidingen
s avonds door de straten de café's de schouwburgen maar elke nacht viel ik wat moedeloozer op mijn bed neer en was t me als verzonk ik dieper in een zwarte kille put
ik vernam t wel eerst op latere leeftijd maar had toch reeds als jongen het gevoel dat niemand me mocht lijden nu stond tegenover zooveel gebreken wel het voordeel dat ik volstrekt niet afgunstig was
wie weet flitste t door mijn brein of menschen zoo gemoedloos als ik niet altoos de gewaarwording hebben dat elke gevoelsuiting van anderen een aanstellerij of een overdrijving is ja misschien acht iedereen zijn evenmensch die hij niet begrijpt en dus niet natuurlijk kan vinden min of meer een acteur
de ontvangst was even hartelijk als omslachtig logé's waren blijkbaar zeldzame vogels in dit stille kooitje twee meiden en een oppasser rukten aan ten einde de koetsier behulpzaam te zijn bij het afladen van mijn eenig stuk bagage
en na nogmaals geaarzeld te hebben voegde hij er op een haast plechtige toon bij wie een machtige behoefte om lief te hebben met zich omdraagt mag van geluk spreken als hij een vrouw en kinderen bezit waaraan hij zijn affectie kan wijden is u dit niet met me eens meneer termeer
tegenwoordig is iedere artiest min of meer ziek erg gecompliceerd neurasthenisch in sommige opzichten ontoerekenbaar in andere pervers het streven naar waarheid en leven het zoeken van aller dingen kern en verband
en zulk een armzalig wezen hunkerde naar vrouwen zag ze dag en nacht voor zich beschoude arbeid en studie slechts als vulsel voor ledige tijd
daardoor bewees hij immers juist wat hij niet bewijzen wilde of is t onwaar dat er planten zijn die stinken ja die zulke giftige uitwasemingen verspreiden dat de wandelaar die onder hun loover in slaap valt nooit weer ontwaakt
toch viel anna dadelijk bits uit als je wilt zal ik hem morgen zeggen dat sofietje hier niet meer over de vloer mag komen omdat hier alles van jou is en niets van mij her arme kind dat geen moeder meer heeft speelt graag met mij in de tuin maar als dit voor jou een reden is om haar vader onbeleefd te behandelen dan kunnen we even goed samen in het bosch gaan wandelen
een samenloop van omstandigheden had hem in kennis gebracht met mevrouw al lang zou hij mij zijn opwachting hebben gemaakt indien hij niet morgen aan morgen verhinderd ware geweest terwijl t hem bekend was dat ik de middaguren wijdde aan lange wandelingen en s avonds nog al eens naar concert of comedie ging
zijn half toegeknepen zwarte oogen wierpen me snelle nijdige blikken toe zijn rustelooze vingers schoven al de kleine voorwerpen op zijn schrijftafel van rechts naar links en vice versa ik moest mijn opzet bekennen wilde ik vergen dat hij mij begrijpen zou en toch bleef ik zwijgen
terwijl in de ongeduldige verbeiding van het weerzien het weinigje marcellus emants een nagelaten bekentenis begeerte dat ik voor het mooie kind had gekoesterd opvlamde tot een schrijnende hartstochtelijkheid was t of ik mijn zintuigen van uur tot uur in prikkelbaarheid voelde toenemen ik sidderde voor de indrukken die mij wachtten ware ze echter voor geen prijs ontweken
dokter op zoo iets was ik zeker in t geheel niet voorbereid als u zegt dat het uw plicht is ja mijn hemel dan dan kan ik er niets tegen in brengen ik dacht een oogenblik dat u de schuld op mij o nu niet meer maar u begrijpt hoe die afschuwelijke gedachte me deed schrikken
ik vond onderwerping gehoorzaamheid jij marcellus emants een nagelaten bekentenis vindt hatelijkheden miskenning maar geen van beiden hebben we de kamp gevonden die staalt en verheft
bekentenis moeten hetzelfde zijn en hetzelfde doen iedereen moet gedresseerd worden de menschen die geen sprankje natuurlijk gevoel meer over hebben omdat ze al sedert eeuwen geperst worden in het dwangbuis van de maatschappelijke vormen eischen van elkaar dat ze zich gedragen zullen zooals de wet voorschrijft
in de verte stonden mijn suffende paarden met de suffende gids een saaie kleurlooze groep vlak voor de stoep van het hôtel prijkten twee feestelijk uitgedoste landauers elk met vier rinkelende rossen bespannen
nu eens wilde ik met haar vader en moeder of haar zuster en zwager gaan spreken dan weer wilde ik haar z mishandelen dat zij me kon en moest aanklagen ik dacht er ook over haar te vergiftigen haar met een revolver te laten spelen haar een ongeluk te doen krijgen
mijn eerste daad was nu twee telegrammen op te stellen aan de oude lui een voorbereidend gevolgd door een definitief de meid die ze wegbracht kreeg tevens een mondelinge boodschap mede voor van swamelen en suze
strikt genomen hoefde ik geen woord meer te zeggen bloemendael kon eenige tegenwerpingen in t midden brengen recht tot weigeren had hij per slot van rekening niet maar al deze overwegingen beletten niet dat er ook nu weer voor mij een afgrond lag tusschen het voornemen en de daad en zat ik tegenover anna dan zag ik die afgrond gapen dan leek i me onoverkomelijk
de vrouw die hij op zijn manier toch lief heeft gehad te vermoorden en toch is t waar even waar als dat ik met de grootste leukheid het gejammer van mijn schoonouders heb aangehoord dat ik volmaakt kalm naast de oude man en tegenover mijn zwager door de volle straten heen
toen van swamelen hoorde dat wij wilden overkomen vroeg hij ons dadelijk ten eten van weigeren kon natuurlijk geen sprake zijn maar ik zag tegen deze avond erg op tegelijkertijd begreep ik dat een man van van swamelens naam fortuin en positie juist de geschikte persoon was om ons eenige huizen te onstluiten en eenige kennissen toe te voeren
ik heb al zoo lang van je gehouden maar ik dacht dat jij meer op die gele chinees was gesteld marcellus emants een nagelaten bekentenis jan bronte precies je lijkt wel gek ik zou zelf ziek worden van dat eeuwige hoesten
maar een voorbeeld dat het marcellus emants een nagelaten bekentenis kwaad gelukkig maakt kan u me toch niet noemen en waar het goede ons dikwijls aanvankelijk smart baart maakt het ons immers juist ontvankelijk voor het hoogste geluk
merkte tot mijn verbazing dat i openging binnen was het gas laag aan naast de wijkende deur bleef ik luisterend staan niets verroerde zich ze sliep dus vast
hoe vreemd dat ze niet ontwaakte ik had toch gedruisch en licht gemaakt een rilling liep me over t lijf als ze eens dood was dacht ik nog altijd wist ik niet wat te doen
ik zei geen woord meer doch het trof me dat ze ook nu weer over sofietje antwoordde nadat ik haar aan had gesproken over de kantere hoe zij over hem dacht vertelde ze mij nooit
me dunkt dat je pret genoeg kunt o neen schat neen zeg t niet nooit genoeg over tien jaren kijkt niemand meer naar carolientje om dan moet ik misschien wel uit bedelen gaan en daarom wil ik vr die tijd t er nog eens goed van nemen ik moet vijftig guldentjes meer in de maand hebben of
op een dag dat de koude natte nevel weer niet optrok die vuil grauw al vier en twintig uren lang marcellus emants een nagelaten bekentenis de stad omwalmde alle kleuren doovend alle geluiden smorend
en nu anna hem niet zoo doorgrondde bij gevolg lager en lager op mij neerzag naarmate zij hooger en hooger tegen hem opkeek nu ergerde haar vereering me even sterk als ik hunkerde naar het oogenblik dat zij de bedrogene zou blijken en ik de ziener
ondanks mijn schuwheid voor het onbekende aarzelde ik geen oogenblik schoonschip te maken van al wat mij mijn eerste slecht gelukte levens stadium herinnerde het leven was iets goeds zeiden de menschen en ik zag hen ook zich vermaken ieder op zijn manier overeenkomstig zijn individueele smaak
dwing me niet min van je te gaan denken vergeet ook niet je weet t immers nog wel de fout die een vrouw zich zelf te verwijten heeft wordt heel gauw een doorn in het oog van de man voor wie zij faalde
in mijn schaarsche oogenblikken van opwinding was t de angst dat ik me in haar nabijheid belachelijk zou aanstellen o wat heb ik toen heet begeerd wat heb ik toen vurig bewonderd
bekentenis ik de gedachte niet van me afzetten dat al die menschen me van het hoofd tot de voeten monsterden zwakte en perversiteit lazen op mijn gelaat in mijn gestalte in mijn blikken
mijn optreden schijnt toen inderdaad iets doortastends te hebben gehad mijn goedaardige voogd die me niet kende verdacht me althans van karaktervastheid naderhand heb ik me dit aldus verklaard
dan was t uit met mijn roes en zag ik alles weer oversausd door het terugstootende grijs van de alledaagschheid met een zwaar hoofd sloop ik naar bed en niet zelden sloot ik toen reeds de oogen met het ver langen nooit weer te zullen ontwaken
ik meende dat zij voor zich zelf de rol speelde van martelares en de gedachte dat zij ook thans nog zelfverheerlijking kon vinden in haar gedrag zweepte mijn razernij weer op zou je me ook willen zeggen of ik soms lieg door te beweren dat de kantere en jij elkander gezoend hebben
op veertig jaar zou ik zijn als een normaal mensch van zeventig neen neen zoo kon t niet langer ik wilde er uit ik moest de onzichtbare muren van mijn gevangenis doorbreken
onze bruidsdagen waren saai o erg saai en in die tijd heb ik wel dikwijls gedacht zou dat nu bij iedereen zoo wezen maar wat wist ik van anderen en vooral van mannen af ik geloofde dat ik hem niet goed begreep dat alles wel beter zou gaan als we maar eenmaal ingericht waren als hij een bezigheid had net als papa
alleen van mijn inkomen kon ik carolien onmogelijk geven wat ze verlangde één à twee duizend gulden zou ik jaarlijks moeten interen hoe verschafte ik me dit geld als ik niet in staat was een paar papieren te verkoopen
de dames schenen nog niemand te kennen en wij namen plaats in een donkere hoek ver van de overige vreemdelingen die om de middeldisch een luidruchtig groepje vormden al spoedig kwam het gesprek op muziek mijn lievelingskunst en daar ik op dit gebied nog al t'huis was altans veel gehoord had en veel kon nazingen
maar neen carolien was keurig ingericht haar mooi viel dichtbij niet tegen ze had niets dat me hinderde ze gedroeg zich noch ruw noch verveeld ze deed alsof er geen geld in het spel was en een uur lang genoot ik ongeveer wat ik zoo vaak op zooveel plaatsen vruchteloos gezocht had
onmogelijk had ik weer kunnen lezen of zelfs maar zitten blijven na haastig wat gegeten te hebben de nieuwsgierige vragen van anna die ik de vorige marcellus emants een nagelaten bekentenis keer zoo gemakkelijk droogweg had beantwoord steeds ontwijkend liep ik het bosch in om al wandelend het bespokene te
tegen twee uur liep ik mijn huis uit en het bosch in in de regel bleef ik op mijn wandelingen even ver van de stroomingen der individuen als mijn heele leven ver was van de groote stroom der menschheid ik ken nog te veel personen zij t meerendeels alleen van aanzien om me niet eenzaam en onbehaaglijk te voelen in een menigte
denkt iemand soms dat hij er van geniet marcellus emants een nagelaten bekentenis is t zoo prettig zich geminacht te weten lafheid is de onvernietigbare worm gebleven die aan de vervulling van al mijn wenschen heeft geknaagd
ik heb je immers gezegd dat ik tegenwoordig slecht slaap slecht slapen slecht slapen iemand gaat niet zoo op eens zonder reden slecht slapen zonder me weer aan te zien haalde zij haar schouders op en ging de kamer uit alleen nog zeggende nu dan zal t met een reden wezen zeker zenuwen
wat heerlijk oogenblik toen ze mijn hoofd tusschen haar handen had genomen haar lippen langzaam al vaster en vaster op de mijne neergedrukt en ik haar de oogen had zien sluiten als in een zwijmeling van genot
dat mevrouw te veel chloraal heeft genomen staat vast maar heeft ze dit nu met opzet dan wel bij ongeluk gedaan dat blijft de vraag zou u me daaromtrent nog kunnen inlichten
wel dus blijf ik bij t geen ik je toen heb gezegd ik weet wat mijn plicht is en mijn plicht zal ik doen marcellus emants een nagelaten bekentenis uit was t met mijn zelfbeheersching de gewone hollandsche vloek die onzinnige uiting van een even domme als onmachtige exasperatie reutelde tusschen mijn tanden door en met een vuistslag op de tafel
zonder iets anders dan haat en jaloezie ten opzichte van anna meer te gevoelen haar thans uit de grond van zijn hart vergeven zich van het voorgevallene onkundig gehouden en berust had in het kille ascetische volmaakt leege leven het leven van toetsteen voor haar voortreffelijkheid waarote ze mij wilde dwingen
nu de kantere al zoo gauw heengaat zal hij denkelijk hier niet meer komen eten trouwens dat kan ook geen genoegen voor hem zijn na de ondervinding van vandaag maar we zullen hem nog wel eens samen ontmoeten ik verzoek je vriendelijk me dan in zijn tegenwoordigheid wat beleefder toe te spreken dan je van avond hebt gedaan
ik zweeg begrijpende wat haar drukte maar mij tevens onmachtig voelende haar leven te veranderen de bitterheid die zich als een droesem in mijn ziel afzette uit de gedachte dit bestaan is al wat ik je geven kan
achter anna's lijk naar het kerkhof ben gereden dat ik met droge oogen de kist in het graf heb zien neerdalen de verpletterde vader naar zijn diep bedroefde vrouw terugkeeren en dat ik nu weer t'huis in dit huis waar alles nog van haar spreekt
en toch waren mijn uitspattingen maar de minne excesjes van iemand die niet veel verdragen en niets goeds krijgen kan van dregten was er geheel mee tevreden met zijn beperkte denkkracht had hij een volkomen gemis aan zelfkritiek op me voor
op school verveelde ik me buiten staat mijn aandacht bij de les te bepalen op straat zocht ik de eenzaamheid uit vrees voor onzachte botsingen met ruwere makkers te huis lieten een ziekelijke vader en een brommige moeder me geheel aan me zelf over
eenige avonden later werd in de schouwburg carmen gegeven zoowel om de muziek als om de tekst is carmen mijn lievelingsstuk minstens eenmaal per seizoen moet ik het zien toen ik deze keer in de gang achter de loges mijn jas uittrok hoorde ik juist de seviljanen zingen
trillend van angst en plotseling doorkild open ik dan dadelijk alle deuren doorzoek ik alle kasten om zeker te zijn dat mijn geheim nog altijd niet verraden is vind ik dan zelf mijn daad z buitengewoon z ongehoord z vreeselijk
indien ik toch geen goed mensch worden kon ten minste gelijk een goed mensch te willen leven tegen de avond dwaalde ik altoos van zelf weer af naar de wegen die ik alle dagen ging en in plaats van uit opwinding te grijpen naar het genot zocht ik in het genot naar opwinding
ook een weersverandering een eerste lentezoelheid na een scherpe winter een zonneschijn na een grijze regendag een onweer of een storm na een drukkende stilte ja zelfs het opkomen en het ondergaan van zon en maan zijn bij machte me op te heffen tot een verhoogd een intenser leven
bedriegt mijn geheugen me niet dan nam ik zelden of nooit iets uit hebzucht weg wat mij aanlokte was het prikkelende van een plotselinge onlogische verrijking ook mijn kras egoïsme spruit niet voort uit groote gehechtheid aan mijn eigendom
ik verbeeldde me nu te weten wat liefde was en terwijl het verlangen om aan haar voeten als een offer voor haar geluk te mogen sterven mijn ziel met weemoed en mijn oogen met tranen vulde groeide mijn vijandigheid jegens de andere jongens tot brutale verachting
suze had veel van haar zuster maar ze was mooier haar gestalte had iets koninklijks dat me imponeerde en t was of alles in haar huis van de knecht die marcellus emants een nagelaten bekentenis me opendeed af tot de wijn op haar tafel toe van dat koninklijke doortrokken was
voor de natuur hadden zij in t geheel geen oogen meer onophoudelijk klaagden ze over de koude het schokken van de paarden de ongemakkelijkheid van de zadels en te interlaken teruggekeerd kreeg ik in plaats van een bedankje jammerklachten over geblakerde wangen geradbraakte ledematen en stekende oogen
in plaats van de vlam te zijn waaraan zij haar vleugels zou zengen was hij slechts de nieuwe schaduw waartegen haar eigen licht uitkwam ze was als een vrouw die zich noch voor haar man noch voor haar amant mooi aankleedt omdat ze geen ander verlangen kent dan zich in een spiegel te verlustigen aan de aanblik van haar eigen beeltenis
neen wel wist hij dat de burgerij hem haatte maar wat zou dat hij was immers nog meer gevreesd wie zou het durven wagen de hand op te heffen tegen den gunsteling van den machtigen van borselen
hij drukt hun de stipste gehoorzaamheid jegens zijne gemalin op het hart belooft hun eene buitengewone belooning wanneer zij gedurende zijne afwezigheid getrouw hun plicht doen maar dreigt met dubbele straf hen die zich aan plichtsverzuim mochten schuldig maken
mooi dat was mooi mompelde fulco toen het lied uit was zich haastig als schaamde hij zich er voor een traan uit het oog vegende en na den minstreel met een geldstukje voor zijne kunst beloond te hebben sloeg hij den weg in naar den potsenmaker die nog altoos bezig was de groote bekwaamheden van den oosterschen wonderdokter te verkondigen
onder een daverend gejuich deed deze op zijn schimmel gezeten met de fiere bertha aan zijne zijde en door zijne dappere dienaren gevolgd zijn intocht in het bijna geheel herstelde kasteel groot was de vreugde die in de harten der dappere verdedigers heerschte toen zij op den geliefden burcht terugkeerden
die balk werd met vereende kracht achteruit getrokken en plotseling losgelaten waardoor hij dan met zooveel kracht tegen den kasteelmuur beukte dat de steenen in het rond vlogen de sterkste muren waren op den duur niet tegen dat rammeien bestand
heer van vianen zeide bertha ik geef u den burcht op de gestelde voorwaarden over doch nog één vraag wensch ik te doen de helft der bezetting zal sterven niet waar maar de andere helft zal die vrj zijn belooft gij dat op uw
neen weg met aloud den dood aan aloud dreigend heft de monnik wiens gestalte eer die is van een ridder of edelman dan van een geestelijke die zich in het sombere klooster terugtrekt om vrede te zoeken voor zijn ziel
waar zouden de sleutels zijn onder zijn hoofdkussen waarschijnlijk wel hij strekte zonder het minste geruisch opnieuw zijn arm uit zijn hart klopte hem onstuimig in de borst zou het gelukken
daar vertelde een andere grappenmaker en hij zette zijne woorden kracht bij door af en toe zoo geweldig op een trompet te blazen alsof de toenmalige gehoorvliezen van olifantsvel waren
wel begonnen de muren te waggelen wel was reeds de hoofdpoort tot puin ineengestort maar nog altoos wapperde gijsbrechts vaandel van den toren en nog altoos weerklonk het bij elken aanval van de muren voor ijselstein en
ach klinkt dan hare jammerklacht ach ligt gij daar verslagen versmoord in al uw bloed dat heeft gedaan uw roemen en uw vermeetle moed ach ligt gij daar verslagen die mij te troosten placht hoe zal ik u beweenen beweenen dag en nacht
de edel en jonkvrouwen werpen den strijdenden linten handschoenen en andere voorwerpen toe om hen aan de moedigen en met verdubbelde kracht zetten dezen den strijd voort hier vliegt eene glavie aan stukken in de lucht daar trachten er twee tevergeefs elkander uit den zadel te lichten ginds stort een derde bewusteloos op den grond
de vuist op tegen het hooge gebouw vanwaar aloud zijne eigenmachtige bevelen uitvaardigt den dood aan aloud den handlanger van wolfert van borselen klinkt het onder de omstanders die door zijn vurige woorden medegesleept worden den dood aan den verrader
de heerschzuchtige edelman wien het nergens anders om te doen was dan om de regeering geheel in handen te hebben begreep maar al te goed dat hij daarvoor meester moest zijn van den persoon des graven die nog niet veel meer dan een kind was en wien hij daarom gemakkelijk naar zijne hand kon zetten
eindelijk richtte hij zich op uit zijne gebogen houding en gaf zijn dienaars een wenk weer klonk de muziek doch nu niet wild en bruisend maar zacht en droevig eene weemoedige stemming maakte zich van de aan wezigen meester
behoedzaam daalden zij de trap af die naar de onderaardsche gewelven voerde eene kille benauwde lucht kwam hun te gemoet langzaam slopen zij verder de lange gang door hoe zacht zij zich ook bewogen toch klonken de voetstappen daar hol en werden door de hooge gewelven angstwekkend teruggekaatst
kerel ben je razend geworden riep hij uit terwijl hij zich coenraad van het lijf hield wat scheelt je toch om een goed vriend zoo onzacht om zijn hals te pakken wat denk-je wel van me
nog is de burcht mijn heer van vianen en versta goed wat ik zeg nog liever geef ik hem over aan een verterend vuur en storten wij ons in de vlammen dan dat wij ons overgeven om een vonnis te ontvangen van aloud den onrechtvaardigen
de deuren openen beval aloud den gerechtsbode de vrije poorters mogen wel zien wat hier gebeurt en weer lachte hij smadelijk terwijl hij den nadruk op het antwoord vrije legde
t was een vreeselijk tooneel hoe fulco poogde zijn meester te redden het was hem onmogelijk een deel der vijanden hield hem voortdurend op een afstand eindelijk stroomde het bloed hem uit verscheidene wonden hij voelde zijne krachten verminderen
zijne wangen zijn bedekt met een ontzaglijken baard die hem een woest en ruw uiterlijk geeft glimlachend treedt hij nader en buigt voor haar de knie edele vrouwe zegt hij vroolijk ontvang mijne hulde voor zooveel moed als nog nooit eene vrouwe te bewonderen gaf
en dreigend waren de blikken die op deze twee mannen werden gericht de fiere monnik die straks op het marktplein door zijne vurige taal de gemoederen der poorters zoo heftig in beweging had gebracht was ook de zaal binnengedrongen
dat is ook zoo edele heer ik ben hierheen gekomen om uw raad in te winnen over een zeer gewichtig plan dat ik u onder de grootste geheimhouding mededeel mijn voornemen is heer gijsbrecht uit den kerker te verlossen
voort met hen bulderde aloud geen genade voor de opstandelingen alle acht zullen zij hangen en gij vrouwe van ijselstein gij en de anderen die de galg ontloopen gij allen zult gekerkerd worden
maar in de harten der gekrenkte mannen bleef het koken en bruisen en fluisterend hitste men elkander tot den strijd op men verdrong zich voor de groote deuren die straks zouden geopend worden heer aloud hoorde met een minachtenden glimlach hoe het joelen en dreigen verminderde nu de schout de markt bezette
de heer van borselen heeft reeds het machtige kasteel aan zijne gemalinne geschonken en wenscht dat de verdedigers als opstandelingen streng gestraft worden wat zeker uwe goedkeuring zal wegdragen
daar kwamen ook de andere edelen waaronder heer gijsbrecht het vertrek binnen vreezende dat vianen in zijne blinde woede misschien een ongeluk zou begaan en niet wetende wat er aan de hand was riepen zij laat dien man los zijn heer wil vertrekken maar hij is de roover die
twee denariën herhaalde fulco en geen penning minder maar ik wil je een voorstel doen geef mij verlof om den nacht hier door te brengen misschien verdien ik dezen avond dan nog genoeg om u dat heerlijke middel waardoor al honderden lijders voorgoed hersteld zijn ten geschenke te geven
hij wilde trachten vianen vr te komen want als zijn kasteel eenmaal belegerd werd zou het hem natuurlijk onmogelijk zijn daar binnen te komen toch vreesde hij te laat te zullen komen want zijn vijand kon den kortsten weg nemen terwijl hij gijsbrecht gedwongen was vlaanderen en brabant door te trekken
de tafels waren dank zij der gulheid van de edelvrouwe die ook den dienaren graag het goede gunde ruim voorzien geweest van heerlijk wildbraad en opwekkende dranken onder allerlei gesprekken afgewisseld door grappen en vroolijke liedjes hadden zij er zich te goed gedaan zelfs peer de lijfeigene van vianen was weer op zijn gemak gekomen
waar zulke rampen ons bedreigen voegt mij geen rust sprak eelkema nu zullen wij den mooren toonen dat ik schoon oud den vijand sta nu allen karels vanen volgen neemt eelkema het zwaard ter hand om met zijn broed'ren te gaan strijden voor christendom en
met eene woeste vaart vielen zij op de verschrikte vijanden aan verraad verraad slaat dood te wapen schreeuwde vianen in de grootste woede maar zijne brullende kreten waren niet in staat de verwarring te herstellen die onder zijne verschrikte krijgsknechten ontstond
ik beloof het edele vrouwe zeide vianen welnu dan geef ik u den burcht over gij kunt door de hoofdpoort binnentrekken nadat eerst de vrouwen en kinderen daar uitgegaan zijn laat eene horde over de gracht leggen want de valbrug is vernield
deze bedreiging hielp in den grootsten angst hield peer zijn paard een weinig in zoodat fulco hem spoedig had ingehaald peer nam snel het kind over voort ging het weer peer reed hem dadelijk weer vooruit hoezeer fulco zijn paard ook tot spoed aanzette
eindelijk werd ik door het onweer overvallen vervolgde de jonkvrouw en vond ik in deze hut eene schuilplaats tegen den regen kort nadat ik hier binnengekomen was hoorde ik den hoefslag van een paard ik meende dat jij het waart wiens komst daardoor werd aangekondigd ik had mij bedrogen een vreemdeling kwam binnen
deze had eveneens het zwaard getrokken doch bij de bewegingen die hij daarbij maakte waggelde hij op zijne beenen en hield zich met moeite staande t werd nu iedereen duidelijk dat hij dronken was
nu trad jonker jan van asperen nader vreugde over het gelukkige lot dat bertha had getrokken stond in zijne schitterende oogen te lezen hij nam een balletje en gaf het met eene forsche beweging aan heer aloud over
moeten wij het lijdelijk aanzien dat diens gewetenlooze moordenaars met hunne handlangers ons ongestraft ontnemen wat die brave vorst ons eenmaal schonk neen weg met aloud den handlanger van wolfert van borselen die de moordenaar was van onzen beminden graaf floris
de grijze minstreel t was feest op crayenstein het machtige slot van den gevreesden aloud s graven baljuw de burchtzaal was door een tal van lampen en fakkels verlicht die hun schijnsel door de ramen naar buiten wierpen en vroolijk klonk het rinkelen der bekers en het gejuich der gasten zelfs tot buiten de muren
en als hun blik doelloos ronddwalende de rij van galgen ontmoette greep de hand onwillekeurig naar het zwaard en siste eene verwensching tusschen de gesloten lippen er werd weinig gesproken de meesten zwegen maar de vurige blikken die telkens op het stadhuis werden gericht zeiden genoeg
het werd een moorddadig gevecht dat velen het leven kostte zoo verwoed vielen de slagen der voetknechten op de maliënkolders en helmen der vijanden neder dat opnieuw de schrik onder hen kwam en zij ijlings op de vlucht sloegen vianen hield het langst stand doch eindelijk wendde ook hij den teugel en volgde zijne
en aan u mijn trouwe knaap draag ik de zorg op niet alleen voor mijn kasteel en voor mijne overige bezittingen maar ook voor het dierbaarste dat ik bezit voor mijne lieve gemalin
en een blos van schaamte verfde zijne kaken bij de gedachte dat vijftien mannen zijne geduchte macht zoolang weerstand hadden geboden t is wel riep hij uit en zich tot zijne krijgers wendende gebood hij sluit ze allen op de kerkers hebben plaats genoeg
onder het schetteren van bazuinen en klaroenen keerden de edelen naar den burcht terug waar zij zich van hunne zware rustingen ontdeden en die verwisselden voor sierlijke lijfrokken en kostbare mantels nauwelijks waren zij daarmede gereed of reeds werd het teeken gegeven om aan den feestdisch te verschijnen
zoo nu zullen we er nog een paar stevige zwachtels omdoen en dan moet je maar eens flink eten dan zal de kleur wel terugkomen op je gelaat dank je wel dodo zeide fulco ik voel me al heel wat sterker
daar nadert een schildknaap heer aloud en meldt hem dat een minstreel met zijne genooten toegang vraagt een minstreel een minstreel klinkt het van alle zijden dat hij binnenkome laat hij spelen en zingen zang hoort bij wijn en wijn hoort bij zang leve de muziek
zal zij dan genade moeten vragen van den afschuwelijken vianen dien zij uit den grond van haar hart haat bertha kan er niet toe besluiten en toch toch blijft er geen andere uitweg over
t is eene gewichtige zaak heer zeide hij na eenig weifelen geef mij tijd tot morgen om er rijp over na te denken maar zoo gemakkelijk was van borselen niet te vangen deze begreep zeer goed dat ijselstein zich dien tijd ten nutte zou maken om zich in veiligheid te brengen zijn antwoord was daarom kort en krachtig
dat gaat niet goed riep vianen wacht ik zal ze wel uit hunne schuilplaatsen opjagen werpt met blijden brandende stoffen in den burcht gebood hij
aan de galg met den schender van onze rechten en privilegiën den dood aan den verrader t was een woest en ontzettend tooneel wat er nu volgde de verwoede poorters
weg met aloud den dood aan van borselen die kreet gaat van mond tot mond al klinkt hij ook nog niet uit volle borst en gaat over in een dreigend gegons dat zich over het geheele marktplein verbreidt daar heft de monnik de hand op en wijst naar de opgerichte galgen
spreek zanger riep heer aloud uit spreek en wat gij wenscht is u vooruit toegestaan dank machtige heer zeide de grijsaard met eene buiging
en opnieuw begon de jonge edelvrouw te schreien ook gijsbrecht was een weinig bleeker geworden doch spoedig herkreeg hij zijne opgeruimdheid weder en zeide gekheid bertha droomen zijn nog nooit anders dan bedrog geweest ik geloof er niet aan
grijpt den verrader aan de galg met den schender van onze rechten en privilegiën weg met den handlanger van van borselen van alle kanten drong men op hem aan en als de kreten der verwoede poorters hem nog in het onzekere lieten welk lot hem beschoren was dan zeiden die dreigende blikken hem genoeg
allen hadden een helm op het hoofd en waren gewapend met zwaarden lansen en speren of knodsen en goedendags duizenden steenen lagen op de muren opeengestapeld om naar de hoofden der vijanden te worden geslingerd de boogschutters hadden zich tusschen de kanteelen verborgen gereed om hunne doodende pijlen door de lucht te doen snorren
ik ben verloren mompelde fulco maar peer zal het kasteel wel bereiken als hem dat gelukt sterf ik met vreugde want dan is mijn heer in elk geval gered ha nu dien hoek nog om en dan ligt ijselstein voor ons voort zwart voort voort
hoe het hem ook speet gijsbrecht moest toegeven want de bisschop had hem opgedragen den vrede tot elken prijs aan te nemen met een zucht onderteekende hij het tractaat dat door een der klerken geschreven was en hem werd voorgelegd
sla mij niet heer riep fulco hem met fonkelende oogen toe die tijd is voorbij dank zij onzen edelen graaf floris waag het niet die zweep te gebruiken of ik vergeet dat gij een edelman zijt
hoe bedoel je dat fulco vroeg heer otto de bezetting heeft gisterenavond een uitval gedaan en al de belegeringswerktuigen verbrand vianen is voor geruimen tijd tot werkeloosheid gedwongen
draagt dat de goedkeuring van u allen weg t is schandelijk riep eene stem uit de menigte iedereen keek verschrikt op wie durfde het wagen zijne stem te verheffen tegen den gevreesden aloud die op dit oogenblik den persoon des graven vertegenwoordigde dat was al te
de dikke ijsbrand en nog twee anderen waren zoo ernstig gekwetst dat zij de eerste dagen althans buiten gevecht waren gesteld de dooden werden onder den grootsten lindeboom van de binnenplaats in aller tegenwoordigheid begraven
nog eenmaal ijselstein reeds langer dan een jaar had het beleg geduurd en nog altoos hield bertha den strijd vol
neen dat was niet de muziek van de gewone minstreels die langs s heeren straten zwierven en aan de huizen of taveeren hun karig loon ophaalden het was er zelfs niet mede te vergelijken op onverklaarbare wijze werden zij door de zachte melodieuze tonen aangegrepen en er
doch zijn geduld werd op eene zware proef gesteld want het eene uur na het andere ging voorbij en nog altoos sliep coenraad niet onophoudelijk hoorde fulco hem kreunen van de pijn maar hij verloor zijn geduld niet
ha ik begrijp het al zeide peer met zulk een akeligen gloed in de oogen dat fulco veel lust kreeg hem den rug toe te draaien maar t is gevaarlijk het kon mij mislukken en dan stond de galg voor mij klaar
te laat heer van vianen jammer niet waar sarde fulco die met innig welbehagen opmerkte dat het schip al te ver van den kant was om den vijanden nog gelegenheid te geven het te bespringen
te wapen donderde eene andere stem en nu plaatste de forsche monnik zich naast den heer van putten vlug rukte hij de grauwe monnikspij los en trok een schitterend zwaard uit de scheede verraad te wapen dreunde zijne stem den poorters in de ooren weg met den verrader weg met
en dat heer hendrik van vianen zijn onverzoenlijke vijand met haastigen spoed huiswaarts zou keeren om van borselen hierbij behulpzaam te zijn daaraan twijfelde hij niet daarom zette hij de reis bijna o nafgebroken voort en gunde zich ternauwernood tijd om te slapen
bang is hij anders niet dat heeft hij getoond na den dood van graaf floris toen hij een van de eersten was die te velde trok om den moord te wreken en toen heeft hij zich dapper gedragen zooals iedereen weet dat is waar nu misschien doet hij dan niet mede om den bisschop gezelschap te houden kijk die zit naast hem
en wat denkt ge daarna te doen dat weet ik nog niet ik zal moeten handelen al naar de omstandigheden zich voordoen doch ik zal niet rusten voor mijn heer in vrijheid is dat weet ik zeker
de geestdrift van de toeschouwers klom tot uitbundige op gewondenheid aan het gejubel kwam schier geen einde verbitterd trok vianen zijn zwaard de onbekende deed evenzoo en nu zag men eene kracht en behendigheid ontwikkelen zooals misschien nog nooit op eenig tournooiveld te bewonderen was geweest
gevangen riep van borselen zijne bedienden toe doch niemand waagde het heer gijsbrecht aan te grijpen zijn glinsterend zwaard hield ieder op een eerbiedigen afstand vlug tilde hij de binnenplaats op waar fulco de beide paarden aan de teugels hield
dadelijk trad zij op den trouwen dienaar toe hare oogen glinsterden van spanning hare leden beefden waar is mijn gemaal fulco vroeg zij met bevende stem
de kreet werd niet beantwoord al tintelden de oogen van hen die hem hoorden en al werden ook gretig de halzen gerekt om te zien wie den moed had dien kreet te slaken zou die monnik daar tusschen de pilaren van het stadhuis de vermetele zijn
doch de schildknaap stoort zich niet aan het geroep der gasten hij wacht het antwoord van heer aloud af hij kome binnen zegt deze weldra wordt het tapijt opnieuw terzijde geschoven en onder het gejuich der gasten treedt de minstreel door zijne dienaren vijf in getal vergezeld de zaal binnen
dat zal het wezen antwoordde jonker jan wat moeten we daaraan doen als we ze stil hun gang laten gaan hebben ze in hoogstens drie dagen een gaf in den muur dat groot genoeg is om hen allen door te laten en bij st joris dat zal niet gebeuren
in een oogenblik had de veerman een grooter licht aangestoken en een dikken wollen lijfrok aangetrokken ik ben klaar edele heer volg me zoo snel mogelijk werd het paard van heer gijsbrecht in de breede aak overgebracht wat met groote moeite gepaard ging omdat de schimmel volstrekt geen lust in een watertochtje scheen te hebben
wij durven nog wel om het meest komt wie het laatst onder tafel ligt niet waar coenraad zeker riep de dikke keldermeester ik durf het nog best aan ik moet mijn meester nog vinden
wolfert van borselen wiens macht thans schier onbeperkt was verklaarde de dordtenaars tot oproerlingen en zond eene krijgsmacht af om de stad te tuchtigen maar dat was gemakkelijker bevolen dan uitgevoerd
nog een oogenblik en daar waren zijne vrienden genaderd tegen hen waren de vijanden niet opgewassen met groote haast sloegen zij op de vlucht bij st joris dat was bijtijds riep jonker jan terwijl hij fulco vol vreugde de beide handen drukte
maar zoo gemakkelijk liet de henegouwer zich niet verschalken en hij verliet toornig het land dat hij goed gezien had bleek maar al te duidelijk want van borselen verspilde groote schatten om hem op zijn tocht naar henegouwen gevangen te nemen
ik eisch de overgave van den burcht zoowel als die van zijne verdedigers waaronder dus ook gij behoort de vrouwen en kinderen kunnen gaan niemand zal hen deren eindelijk nog eisch ik op staanden voet de uitlevering van den dienaar die mij mijn kind ontroofd heeft voor hem is geen genade
men durft daar dreigen doch ik zal hun het zwijgen opleggen geef den schout last het plein met een sterke macht af te zetten en dat elke oproermaker onmiddellijk gekerkerd worde
daar gingen de zware deuren open en een uitbundig gejuich steeg op onder de vijanden bertha wendde den blik af en tuurde naar het vaandel van ijselstein dat nog van den toren wapperde
van borselen heeft een groot deel van den adel op zijne hand en die is sterk al geef ik gaarne toe dat de macht der vrije poorters niet spoedig te hoog geschat wordt doch heb maar geduld heel lang zal van borselen niet regeeren hij jaagt door zijne eigenmachtige handelingen de steden al meer en meer tegen zich in het harnas hij schendt hare rechten en vrijheden met de grootste willekeur
maar daar trok plotseling jonker jan het zwaard dat nog altoos aan zijne zijde hing bij st joris dat zal niet gebeuren donderde hij vianen toe de edelvrouwe zal den kerker niet
het zou stellig langer dan eene week duren eer de vijandelijkheden konden worden voortgezet toch zal ijselstein vallen knarsetandde hij terwijl hij dreigend de vuist ophief tegen het vaandel dat als om hem te tergen vroolijk van den toren wapperde voor ijselstein en bertha dreunde het van de muren
maar ginds komt iemand aan laat ik voorzichtig wezen wel heb ik van mijn leven nu mogen ze me toch werkelijk hangen als dat geen oude kennis van mij is jawel zeker dat is peer mijn lieve vriend de waardige dienaar van een zeer waardig heer laat zien wat deze ontmoeting zal opleveren
halt hoorden zij eene barsche stem roepen en het kostte hun niet de minste moeite die te herkennen t was de stem van vianen tegelijkertijd werden hunne paarden bij de teugels gegrepen