AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
meer en meer invloot en haar afmattende door zijne onbestemdheid door zijn niet zijn in het reëele leven en door zijn schijnbestaan als van iets ontastbaars een droom in haren geest
terwijl zij haar roode deeltje waarin zij den weg had gezocht sloot en papa wil me nooit gelooven als ik zeg dat ik er hem wel brengen zal
des nachts als ik niet slapen kan ziet het me aan en spreekt het tegen me en dan is het of ik gek word het is misschien wel een spook spreek u dus met hem
hij begreep haar niet hij vond haar dwaas en onverstandig had hij haar daarom zelf eene flinke opvoeding gegeven haar veel laten lezen
frank had zijn briefje door een nonchalance van den knecht niet gekregen maar waar heb je dan toch gezeten fluisterde frank hem in onbedwingbaar vroolijk en nieuwsgierig ten derden male
waar alles de val der rijke draperieën het bronze naakt der beelden de slordig neêrgesmeten kussens der divans als een eigenaardigen geur van bertie had behouden die hem pijnlijk plaagde
naar haar toe gaan bidden om genade om het vroegere geluk dat hij versmeten had te gelijk dat hij haar had gesmeten op eene bank
om zichzelven een beetje te troosten zichzelven zijne vuile daad te doen vergeten zichzelven wijs te maken dat hij hoog dacht toch ondanks dat beetje zelfbedrog juist nu nu dat hij zich in de modder voelde
hij hield van zijn vriend als van een tweelingbroeder die geheel verschillend zoû zijn ingepalmd door bertie's nonchalante zacht egoïstische innemendheid eene echte
nu dat kan men hem ook wel aanzien en dan heeft hij zoo iets zachts iets teeders zoû ik bijna zeggen zulke zachte zwarte oogen en zoo een lieve stem
je weet het niet hoe ik me voel je kùnt het niet begrijpen ik ben zoo ellendig zoo diep diep ongelukkig ik heb me nooit in mijn leven zoo heerlijk zoo harmonisch
neen eve dat zal ik gedecideerd niet frank zoû met recht kunnen vragen waarmeê ik me bemoei je weet toch ook heel goed dat ieder jongmensch zulke vrouwen kent of gekend heeft
zij waren alleen en zij bleef zwijgen hem aanziende met vreemde oogen maar hij sprak haastig struikelend over zijne woorden als wilde hij ten snelste elk boos vermoeden in haar bestrijden
meende hij toen niet dat hij een grof materialist was slechts verlangend naar genoeg goed eten en veel rust en nu dat hij dit materialisme làngen tijd genoten had
hij zweeg een oogenblik zijne gedachte verzamelend zich niet meer herinnerend zeg frank smeekte eve waarom ben je zelf niet gekomen
nu en als je elkaâr ontmoette dan kn je elkaàr ook nog eens van dienst zijn er werden soms lastige brieven geschreven
hij is mijn vader dacht ze terwijl zij door den corridor ging en ik ben zijn kind zij begreep dat niet het was als een mysterie der natuur dat een leugen bleek
iets als een afkeer van den schijn der wereld en een doffe ijverzucht op dit zacht poëtische dat eve in zijn vriend vond doorsidderde hem als eene huivering zijn blik zag even bijna week op
lieve meid wat dweep je toch met die dwaze allegorieën sprak papa ze zijn prachtig papa ging eve beslist voort en dan
bij het zich doortocht banen tusschen de lage kreupelsparren waarvan het loover in de zon glinsterde als verlakte groene naalden bij het inademen dier ijle bedwelmende lucht
twijfelingen die zij wel voor een oogenblik uitroeide maar die toch dadelijk weêr opschoten zoodra zij dacht aan dien smartelijken glimlach van
bertie zweeg en zag strak voor zich uit dat was het gemakkelijkst en het verstandigst bertie zeg is het zoo
want zij was er zacht gelukkig om om dat contrast het was wel vreemd dacht ze en ze begreep het niet het was een raadsel voor haar
het was na die heet geschroeide weken een vuil grauwe dag zonder zon met regen boven in de lucht drijvend in gezwollen wolken als in bolle
maar ik kàn dan niet kalm zijn ik kàn het dan niet frank ik woû dat je je er over heen kon zetten sprak bertie zeer zacht uit zijn diepen stoel
neen neen hoor vriendelijk blijf ik tegen hem gekke jongen die je bent ik heb nooit geweten dat je zoo dwaas kon zijn
het geleek hem een benijdenswaardig leven van onbezorgde bandeloosheid bij zijn tegenwoordig bestaan van rijk suffen en laagheid
die haar afmattede met hallucinaties met droomen van donder en bloed zoo had zij wonende in het van stolpark van tijd tot tijd frank kunnen gaan bezoeken
wat moet je hier vroeg bertie brusk zijne wenkbrauwen fronsend ik heb je immers gezegd dat ik niet woû dat je hier ooit kwam je hebt immers niet over me te klagen meen ik
wat was hij veranderd vroeger was hij alleen maar los van conventie geweest zonder veel nadenkens en nu zijne ziel was verfijnd geworden en ploeterde toch in de grofste vuiligheid
dus als ik ver weg ben ver uit londen weg zal je dan gelukkig zijn zeg eve zal je dan gelukkig zijn zweer je het me
o frank frank riep zij uit en de tranen ontwelden haar uit zenuwoverspanning uit vreeze dat zij het niet zoû durven zeggen als die stem het wilde
ja hij zoû willen dat ze gescheiden wierden het rees daar vast voor zijn blik dat voornemen ijzig en streng
o ja nu geloof ik dat ik het weet sprak hij langzaam ik wou naar je toe gaan en toen zei bertie wàt zei bertie dat hij het misselijk van me zoû vinden als ik ging laf laag en
ik meende dan dat hij het goed met ons voor had en dat hij veel van ons hield maar dat hij bang was dat er iets gebeuren zoû een ongeluk eene catastrofe als wij trouwden
bertie zal je goed kunnen helpen hij heeft veel meer smaak dan ik en het was hem of zijne woorden ondanks hemzelven van zijne lippen vielen of hij iets anders had willen zeggen dan die vleierij en niet gekund had
de modder stapten zij op rotsblok na rotsblok over de oude heer zonder hulp maar eve met hare hand in die van frank vreezende voor het uitglijden harer natte zolen op het gladde geelgroene mos
hij antwoordde haar niet rillende van aandoening nauwelijks kunnende zien door den glans van vocht die over zijne oogen trok zij glimlachte weemoedig herken je me niet meer sprak zij met hare stem van gedempt zilver
maar bertie toch niet vroeg hij zelf verontwaardigd om de onmogelijkheid zijner voorstelling misschien fluisterde zij bijna onhoorbaar misschien
en er kwam dan een oogenblik dat zij elkaâr zelfs niet meer zoo konden vasthouden het niet meer durfden de schim van bertie met zijn violet bloedend wanhoopsmasker gleed tusschen hen in
als een zenuwachtig kind met regelmatige snikjes terwijl zij bleven doorloopen en hare tranen heur witte voile doorweekten even voor het hôtel bleef zij stilstaan en zij zeide zich beheerschende gedurende dien oogenblik
kende eve zelve frank niet als weifelend bijna grillig waren dus zijne woorden goed gekozen geweest had hij twijfel gezaaid
vergeef je het me zij stak nu zelve haar hand eenvoudig uit en hij drukte die met een grooten snik die klokte in zijne keel
zijner slechtheid in een naïve juistheid van zelfkennis het eens gedurende eene seconde bevreemdend in zich vond dat hij zooveel talent zooveel genialiteit der gedachte niet aan een doel besteedde
en waarom waarom dat alles omdat eene vrouw niet meer van je houdt stel je in z iets dan je hoogste geluk
want bertie kleedde zich met geraffineerde ijdelheid kocht dassen bij dozijnen nam ieder boordje dat in de mode kwam nu recht dan met een puntje zoo
hij had zich in zijn getwijfel neêrgegooid op een stoel en elke spier aan zijn gelaat trilde reeds van strijd maar toch ging hij voort
eén woord uit eene domme intuïtie geuit noorwegen en hij bewerkte onherroepelijk het geluk van twee anderen ten koste van zichzelven onrechtvaardigheid onrechtvaardigheid
en zoo had zij zich tegen frank geperst of zij één met hem wilde worden in haren angst frank god frank hij is dood stamelde zij bloedeloos bleek je hebt hem vermoord
je kan zooveel zien dat je andere ideeën geeft of laten we een tocht meêmaken in het binnenland van afrika ik zoû wel lust hebben in zoo iets woeste
hij vloekte zijne drift zijne barbaarsche ruwheid tegenover eene vrouw haar wat te doen gescheiden gescheiden voor altijd het was hem eene ontzettende gedachte dat hij haar nimmer meer zien zoû
en de zee was het wisselzieke verschiet geworden waarop hun droomerig zomergesoes uittuurde weinig als zij zich linksaf bewogen naar het gewoel van kurhaus en strand
ik vroeg hij nogmaals zeer verwonderd want hij wist volstrekt niet dat er iets zeer curieus aesthetisch in hem was eene verfijndheid van smaak slechts aan eene vrouw of een kunstenaar eigen
zich latende slingeren door het toeval maar nu met dien blik dien zij beantwoordde ontvonkte het in hem in eens als een klein duivelsch vlammetje hij wist het nu waarop hij doelde
een tooverspiegel waarop krijtwit het fort munkenholm dreef op de bergen blauwde het dichtbij het wazige donkerviolette blauw van druiven
neen ging zij voort door haar opstrevenden trots gesterkt in haar idee fixe ik weet het wel jullie tellen dat niet dat is een verleden dat is altijd zoo zeggen jullie
hij haar vader zij zijn kind en hij voelde niet wat zij leed voelde niet dàt zij leed noemde het dwaasheid en gekkepraat een groot verlangen naar hare moeder welde in haar op die zoû haar begrepen hebben
wordt iemand wel gelukkig bestaat geluk wel o ik moest niet zoo spreken ik maak je er somber door ik leer je er pessimisme meê maar het is me soms zoo vol als ik je zie met frank
hijzelf was er onschuldig aan en dit was geen zelfbedrog hij meende dat alles den avond van dit laatste gesprek zeer laat zocht eve haren vader op die in zijn kabinet zat te lezen in zijne heraldische boeken
gekke jongen lachte zij en hare vingers speelden met zijne blonde goudschitterende snor wat ben je dwaas o wat ben je toch dwaas maar beloof je me hernam hij
of school er inderdaad een geheim was er iets met frank en zij zag frank komen en dikwijls stil zitten zwijgend en met gefronste wenkbrauwen en zij vroeg wat is er frank en hij antwoordde
voorzichtig met zijn stok het gladde mossige pad betastend frank had haar zijne eigene dikke regenjas willen omslaan maar zij had dit beslist geweigerd ze wilde niet dat hij ziek zoû worden om haar
als er nu toch niets aan te doen is het is treurig dat het zoo geworden is maar gooi het van je af gooi het van je af heb jij ooit van eene vrouw gehouden jawel
wat is het juist dat is het juist dat bertie géen schurk was dat hij alleen maar een mensch een zeer zwak mensch was dat is het juist hoor naar mij eve laat mij nu uitspreken
en ben je nu meer over me tevreden vroeg zij lachend hij lachte terug het was waar zij had tegenwoordig terwille van frank
woedende over alles heen alle gevoelens en gedachten door elkander verstuivend als wolken stof dat woei zoo bij hem op als aan zijne oprechtheid openhartigheid eerlijkheid
je bent niets je hebt niets in je dan je vuil en klein getwijfel je heele gemoedsleven bestaat uit vuiligheid daar er is niets meer tusschen ons ik ken je niet meer ik word misselijk van je
hij zoû niet meer aan ze denken hij zoû zich laten voortslepen door de keten der aaneenschakelingen het was krankzinnigheid
wat is uw vriend toch voor een man mr westhove vroeg eve plotseling frank schrikte een weinig inlichtingen omtrent bertie te geven was hem steeds eene zeer onaangename taak
als leed zij duldelooze pijnen ach vadertje smeekte zij vadertje doe het doe het doe het voor je kind voor je kleine eve
de oude heer deed een flinken dut in een gemakkelijken stoel en frank keek aandachtig naar de rechte stralen van den regen die als een eindeloos gordijn van dikke stalen kralen op het fjord afkletterden
hoor frank sprak ze met eene stem vol frischheid blijf daar zoo liggen en luister naar me luister goed ik wil bij je blijven en we zullen gelukkig zijn ik voel dat
gingen de vrienden door de breede stille straten met hare lage houten huizen de stad uit in de richting van den
eve franks liefde franks aanstaand huwelijk zijn eigen ondergang hoe hatelijk duidelijk zag hij die enkele schakelen zijner levensketen in elkaâr geklonken
de vrouwen ze waren klein van ziel zeide hij ze waren niets en liefde was niets was een hersenschim geen man moest zich daarom het leven treurig maken
o toe spreek met hem enkele woorden maar ik bid er je om ik bid er je om neen neen neen riep hij stampvoetend en zijn gezicht werd rood als door eene congestie van ergernis om al deze nuttelooze
maar toen zij de hut weêr in het oog kreeg sprak zij in eens als met een inval papa er zijn daar namen gesneden in die deur laten wij de onze er ook in snijden
en ze dacht in hare groote smart dat ze zeer slim en knap was geweest en dat ze het goed o
zeker zeker zoo zal het alles weêr als vroeger worden fluisterde hij trillend en het parelde op zijn voorhoofd onder zijn lichtbruin neêrkrullend
zij begreep zelve niet hoe zij nog hopen kon nadat zij het leven en den mensen had leeren kennen nadat zij bijgewoond had wat zij had bijgewoond maar zij wilde daar niet over nadenken en in de verte zag zij alles mooi en goed
vi frank vond bertie thuis en bertie zag het aanstonds dat het was gekomen zag het aan franks vertrokken gelaat hoorde het aan den schorren klank zijner stem
en bertie als zij des avonds in het zachte blauw omkapte licht der lampen naast elkander zaten pratend als broêr en zuster
doe dat voor uw kind ik ben o ik ben zoo ongelukkig zij snikte en knielde voor hem neer en legde het hoofd op zijne knieën
en werktuigelijk deinsde zij achteruit maar hij greep haar weêr nu hare polsen zoo vast omkluisterend in zijne sterke handen dat zij zijne kracht in haar vleesch tot op haar gebeente voelde indringen
zij hoe was ze leed ze zeer twijfelde ze nu nog of had zijne ruwheid haar trots alle barbaarschheid toch zijne oprechtheid onloochenbaar gemaakt
vergat hij zijne wanhoop over de toekomst machteloos en klam van zweet bleef hij roerloos liggen zijne oogen wijd open zijn mond open en de twijfeling zijner matheid bescheen als met een zachter licht al zijne verdichtselen
sir archibald hoorde haar ontsteld aan hij had nooit vermoed dat er zoo iets in zijne dochter omging hij had gemeend dat alles zonneklaar in hare ziel was
maar kind je praat nonsens en als ik er over nadenk dan gaat het voor een poosje weg maar dan komt het weêr terug
hij hij had zijn hoekje met zijne boeken en zijn heraldiek waarom liet zij zich door zenuwachtige spookgedachten beheerschen
bertie had veel van amerika verteld want hij verheelde niet zijn farmersleven in the far west hoewel hij het een weinig idealizeerde en steeds van zijn farm sprak frank logenstrafte hem nooit
en glimlachend zag zij frank met hare vrijmoedige heldergrijze oogen aan en haar flink beslist stemmetje klonk als eene apologie als vroeg zij vergeving voor hare geleerdheid van zooeven
dat zich voordoen als een high lifer een vagebond die eene maand geleden in lompen op straat had staan bibberen het was een geheim vermaak van elk oogenblik
zij repten zich en weldra hadden ook zij de hut bereikt eve bonsde op de gesloten deur de hut is gesloten riep sir archibald hoe dwaas sprak eve waarom staat ze er dan als ze gesloten is en woont er niemand in
nu goed laat hem dan opstaan knarste frank laat hem dan opstaan sta op ellendeling gauw sta op hij gaf hem een schop nog een schop weêr een om hem te doen opstaan
dàt was belangwekkend dàt was eene interessante bezigheid terwijl men lui op een zachten divan lag en toch genoot hij slechts zelden eenige hersenrust
met dikke blauwe aderen aan de slapen zichtbaar kloppend onder het fijne floers van de huid zoo mocht frank hem niet zien maar toch moest hij het vragen o god tch moest hij vragen
eene naakte woestijn waarin hij verdwalen zoû van honger omkomen en in zijne wanhoop om dat verschiet te ontloopen voelde hij voor het oogenblik al de veeren zijner verslapte wilskracht zich spannen tot springens toe
ja morgen morgen avond vast en ga nu weg in godsnaam ga weg hij duwde zijn demon dringend de deur uit het belovende morgen
nutteloos doelloos niets droevig zoete mijmeringen overstelpten hem heugenissen uit zijn ouderlijk huis door het tooverglas der
hij was blij dat hij zijn vriend weêr eens bij zich had de herinneringen wolkten bij hem op als ijle tooverbeelden vaalkleurig en sympathiek
mijne dochter is zoo half en half eene esthetische sprak de oude heer schertsend tot frank eve lachte heel helder
omdat het zoo beter voor je zoû zijn kind sprak hij zacht ik heb het recht niet je leven vast te ketenen aan het mijne ik ben gebroken ik ben een oud man en jij bent jong zij vlijde zich tegen hem aan
eigenlijk toch een gelukkig karakter dacht frank terwijl hij hem voor den gek hield met zijne handen maar bertie zelf schrikte van zijne zorgeloosheid want hij riep eenklaps uit
in de verte boven hen zagen zij de hut en den langen stok van den weêrhaan en zij gingen nu gemakkelijker voort hunne voeten verzonken in de bloeiende erica druipend paars en roze in de boschbessen wazig blauw als heele kleine druifjes
en toen hij ze herkende scheen het hem als werd hij lichter en lichter van hoofd als zoû hij duizelend opzweven uit zijn stoel ergens weg drijven de zee over
met elkaâr je zegt immers dat je in je alles mist om gelukkig te worden en dat je toch het geluk uit jezelven moet putten nu zoo is het ook met mij en toch houden we zooveel van elkaâr nietwaar o ja
zij bleef alleen en toen zij alleen was staande in het midden van het vertrek sloot zij de oogen en het was of er een nevel om haar neêrdaalde en in dien nevel dacht zij aan moldehoï en zag zij het spectrale fjord
bertie begon frank ik moet je spreken ik moet je iets vragen bertie zweeg zijne beenen trilden en hij bleef zitten in een ruimen rieten stoel roerloos
mijlen afstands eene woestijn eene eindelooze leêgte was tusschen hen zij waren elk in zichzelve opgesloten als in twee tempels waarin verschillende eerediensten heerschten
ik zal wel eens zien maar ga nu naar bed want ik heb slaap we hebben gefuifd morgen zal ik je wel helpen ik laat je in allen geval niet in den steek dat is natuurlijk
in den corridor hoorde zij haar vader aankomen ze herkende zijn slependen tred het was haar onmogelijk sir archibald thans te zien zij greep een
ik zoû niets kunnen sprak hij een beetje gevleid door eve's woorden en in zijne verbazing ondanks zichzelven eensklaps zeer oprecht voegde hij er
hij gevoelde zich troosteloos weemoedig zelfs trots haar weêrbezit en hij zoende den smallen streep van het litteeken met kleine kusjes zij lachte even het is een armband schertste zij
omdat omdat snikte bertie wringend zijne witte handen zeg het voor den dag er meê zeg het
en zich niet geboren voelde om ellende te lijden en toch had hij ellende gekend de slavernij van dienstbare betrekkingen waaronder hij met eene serviele en kruipende diplomatie had weten te buigen
toen eve eindelijk sprak scheen haar anders zoo helder geluid als van verre te komen door een gaas kijk daar is een beetje zon over de zee men smacht hier naar de zon
maar zij hield hare handen achter haar rug het zijn geen oogdruppels en je hebt geen pijn aan je oogen sprak ze vast ja heusch neen je jokt het is het is iets anders
o wat gaf ik er niet voor als hij nog leefde ik hield van hem eens en ik zoû hem nu zeggen dat ik hem begrepen had dat ik hem vergaf frank wees niet zoo dwaas zoo dwaas goed kreet zij uit
zij sloot hare oogen zeer moê van het ronddolen in die geheimzinnigheid des verledens en zij zuchtte en streelde zijne hand die zij in de hare had en ook hij doolde rond in dat labyrinth van mysterie zonder te vinden
frank schertste die wanhoop weg schonk hem nog eens een glas sherry in en vertelde hem dat hij vooreerst maar bij hem moest blijven om te bekomen
eve eve geloof me je moet me gelooven er is niets je mag niets denken van wat er zoo even gebeurd is en hij vertelde haar in enkele koortsachtige zinnen van vroeger
zich te vernietigen in eene boetedoening van gratie bedelende en aanbiddende woorden zich slechts éven verheffend in den trots zijner waarheid
toevallig hè zoo een wederzien in londen ach ja de wereld was klein je ontmoette elkaâr overal en altijd je kon elkaâr niet ontloopen als de hemel wilde dat je elkaâr ontmoeten zoû dan kn je elkaar niet ontloopen
heusch niet hij ziet haar niet meer maar geeft hij niet meer om haar lang diep raadselachtig blikte hij haar toe zijn oog was een fluweelzwarte nacht zij kon er niets in vinden
liet zich doelloos meêsleepen van dag op dag zonder meer aan zijne intriges te denken daarbij had hij soms het naïeve geloof dat het lot hem in het laatste oogenblik toch gunstig zou blijken te zijn
ik at als ik wat had en ik leed honger als ik niets had en ik was gelukkig en jij jij hebt me lekker laten eten en wijn laten drinken
eve lachte helder en zij zette zich op franks knie en speelde met zijne snor en alles was zoo mooi om hem heen
o zeker als ik je daarmeê gerust stel ik zal meer op een afstand zijn maar het zal me wel een heele moeite kosten want ik ben zoo gewend aan bertie en bertie mag het toch ook niet merken dus blijf ik heel vriendelijk tegen hem
ik woû je zeggen je zal me misschien dwaas vinden maar ik vind het niet aangenaam ik vind het niet goed zij zag hem steeds met groote oogen aan verwonderd glimlachend om zijn stamelen
eene passie van sympathie een edel geluk van samenstemming en hij geloofde zijne eigene woorden zich koesterend in dat platonisme met de zelfde poesenbehagelijkheid waarmede hij zich koesterde in materiëel
ik hoû zooveel van je en dan denk ik wel eens zal ze gelukkig worden mijne lieve eve o het is eene dwaze gedachte maar het is in mij niets vreemds want ik denk dat altijd van menschen die ik liefheb
en hij legde zijne trillende handen op franks schouders die hij er breed en massief onder voelde zwaar van kracht eene reactie electrizeerde hem met iets als fierheid
eene innigere toenadering waartoe bertie zelfs gedreven werd nu het doel van zijn egoïsme bereikt was hij zich om geene toekomstige armoede meer te bekommeren had
bertie's blik als van zich afschuddend jij hebt nooit van eene vrouw gehouden al beweer je het waarom zoû alles niet weêr in orde kunnen komen wat is er dan gebeurd wat heb ik dan gedaan
hij had zich gedurende zijn verblijf bij frank zoo vertroeteld om zijne vorige ellende te vergeten dat hij nu geen grooter genot kende dan met een cigarette of een glas port op eene bank te liggen
maar daar zijn ze de meeuwen vliegen vlak over het water en ik wil wachten wachten en kijk die jongens spelen met een scheepje het is een klomp zoû het niet omkantelen
hij herinnerde zich dat gezegde zij had het nog éens gezegd toen beiden dachten zij aan moldehoï aan de zwarte wolken eve rilde
en eindelijk nam bertie zijn open boek weêr op en poogde te lezen maar de letters liepen dronken voor zijne oogen en zijne gehoorzenuwen trilden nog onaangenaam
had hij niet bespeurd dat er om hem heen tusschen drie menschen die hij iederen dag te zamen zag een drama werd gespeeld en hij verwonderde zich over het bevrozen gelaat zijner dochter
hij knikte onhandig iets mompelend onhandig zijne hand uitstekend zij drukte die even zacht en ging voort steeds met haar zacht geluid dat was als een echo
gaf hem telkens ongelijk verweet hem zijne fatterigheid hield hem voor den gek met zijne kleine handjes hij zag haar dan verbaasd aan meende dat ze met hem
omdat ik zoo een idee had dat ook jij weêr eens in holland zoû komen in den haag in scheveningen en dat als we elkaâr moesten ontmoeten het hier zoû zijn
ik kan niet tegen dat weêr kermde zij het maakt me benauwd en bang o het maakt me zoo bang bescherm me bescherm me frank kom hier
houd op frank laat hem opstaan bid ik je vermoord hem niet ik was achter de deur ik was bang ik verstond je niet omdat je hollandsch sprak
laten we het samen doen het zal heerlijk zijn het zal roze en zilver en goud om ons zijn als een zonsondergang
ze was zeer bang voor zichzelve en voor frank vooral voor frank in eene seconde rees haar angst tot eene onduldbare ontzetting
maar bertie kwam terug en bertie omstrikte hem weêr met zijne fluweelen banden en hij zag het steeds duidelijker in hij kon niet meer buiten bertie
leefde alleen van haar hoop hare nervoziteit dwingend onder het juk van haar geduld van haar vertrouwen op veel moois dat later in haar leven
omdat ze iets bevatteden dat nooit in hem was geweest eene exotische gedachte en die zij overplantte in hem zonder dat ze er wortel schoot er dadelijk verleppend
in die atmosfeer hij zag niet den stap van haar schoentje op het strand vlak onder zijne villa de kant niet van hare parasol fladderend in het bereik van zijn blik terwijl hij rustig rookte de beenen op de balustrade
den zondag placht frank geheel en al door te brengen ten huize van sir archibald hij kwam des morgens stil als steeds aan het lunch en na het lunch bleven zij alleen als steeds
ze kende je hand vlak bij de deur was william haar achterop gekomen en had haar ruw den brief uit de hand gerukt zeggende dat hij dien wel zoû
en laat me je vragen of je me vergeven wilt als ik je eens gekrenkt heb en of je voortaan eene zachtere herinnering aan me wilt bewaren
en terwijl hij langzaam met het luchtgeween om zijne ooren was voortgewandeld had hij haar zien naderen in het uitwaaien harer rokken en het wegfladderen van haar linten hem tegemoet
ik heb veel gedacht daar op scheveningen in de duinen je weet wel ik heb nagedacht over wat ik me herinnerde dat hij in dat laatste oogenblik me tegenwierp om zich te verdedigen
ja ik ben jaloersch maar op bertie je besten vriend waarmeê je samen woont op dien ben je toch niet jaloersch
haar de wereld leeren kennen zooals deze was nuchter practisch en egoïstisch een bestaan van strijd waarin men zijn hoekje van geluk met vastberadenheid en kalmte moest trachten te veroveren
de tranen hokten in hare keel zij kon zich bijna niet meer bedwingen maar zij dwng hare ontroering terug en rustig bleef zij voor hem staan dapper als eene vrouw zijn kan
eene verdorvenheid waartoe frank te netjes en te fatsoenlijk scheen om over ingelicht te worden eene zonde waarin hij niet mocht deelen en die bertie in een verfijnd egoïsme voor zichzelven hield als een lekker beetje
en toen verloren in de geheimzinnigheid die het leven om haar heen gesponnen had zeg frank wat was er toch in hem wat was hij hoe was hij waarom heb je nooit veel over hem willen spreken
maar het alleen niet gedaan uit angst voor hem wij ondervroegen william die brutaal werd en zich beleedigd achtte omdat we zijn eerlijkheid verdachten
nog nooit had hij zich zoo gespitst gevoeld zoo zuiver logisch zoo met de nauwkeurigheid van eene naald gericht op één doel en die helderheid van denken was z intens dat hij in eene naïve
eene resurrectie hij was overtuigd dat zijn brief alle misverstand tusschen hen zoû oplossen stralende zocht hij bertie op deelde zijn vriend meê wat hij gedaan had wat hij nu hoopte hij sprak opgewekt als met eene nieuwe stem
maar mijn god wat wil je dan riep frank je kent al mijne kennissen en door mijne kennissen moet ik je toch aan iets helpen ik wil niet geholpen worden door iemand wie ook van onze
vrijdag zaterdag daar was de dag weêr daar kwam frank hoorde zij zijn tred en zij was bang bang en ze aanbad hem toch
totdat we beiden stikken want ik wil niet dat hij ons nu nog scheidt ik haat hem ik vind het goed dat je hem vermoord hebt en als hij nu nog leefde dan zoû ik het hem doen
de angst had hem eensklaps geheel overheerscht en zweette op zijn voorhoofd uit in groote druppels o god dacht hij het leven is verschrikkelijk
maar er scheen meer en meer helderheid en dag in zijne verwarring te komen hij maakte zich opnieuw van haar los geheel en wilde heengaan zijne hand reeds op den deurknop
de handen in de zakken de oogen troebel van zelfminachting puilend uit zijn doodsbleek gelaat en stijf gericht naar de donkere vlak der deur die nog dicht bleef
neen neen neen bruisde het wanhopig in hem hij wilde de omstandigheden beteugelen hij wilde zijn geluk terug
en hij snikte zacht in zijne mysterieuze wanhoop die niet geheel en al gehuichel was want hij was zoo wanhopig om wat er dreigde en zij bleef hem ontsteld aanzien
en ook frank was nu in londen in eene poover bezoldigde betrekking die van derden opzichter in eene machinefabriek de eerste beste betrekking die hij door vroegere connecties had kunnen krijgen
het zijn wezens zonder hersens zonder harten wat oppervlakkigheid en ijdelheid door elkaâr geklutst schuim flut niets en daarom wil je je van kant maken jasses hoe is het mogelijk
gedrukt smachtende naar troost drong zich eensklaps tegen franks borst aan trots haren angst
want wat ging alles gemakkelijk eenvoudig van een leien dakje dat was omdat het lot het zoo wilde en hem
ja alleen om hem sprak hij dof o god alleen om hem zij zwegen toen richtte eve zich op en zij rilde haar gelaat was wit als zonder bloed
zoo was het geweest een vol jaar lang en als hij ooit weg zoû moeten gaan met alleen het zijne dan zou hij moeten gaan naakt in den winter
maar jij zoû nooit zoo iets doen met die brieven kreet eve omdat ik misschien anders ben maar ik ben toch ook zwak ik ben zwak als ik driftig ben
en voor het eerst bonsde de rust harer groote practische liefde voor frank in tegen al de romantiek harer jongemeisjesdroomen
maar wat wil je dan vroeg frank kort op het oogenblik niets ja op het oogenblik goed maar later dat zal ik wel eens zien en als jij niet kiescher kan zijn
hij had zich uit brieven dagteekenende van een paar jaar geleden het adres van westhove in londen herinnerd en aanstonds white rose opgezocht
wat duizelig en vreemd licht in het hoofd frank zweeg in zich heen en weêr geslingerd door twee machten hij was zich niet meer bewust wat hij dacht
van dat oogenblik moest hij partij trekken eene gedachte flitste door zijn brein als de zig-zag van een bliksem ja ja z moest hij handelen
eve wilde zich echter niet laten afschrikken door die booze luchten als men op reis was moest men zich niet door een buitje van streek laten brengen
frank lieveling ik wil niet meer van je scheiden zelfs vandaag niet ik zal voortaan zoo bang voor je zijn
gaf het lot zelf niet zoo de illuzie van een eigen wil een zweem van waarheid aan den leugen dat men door zichzelven energie iets kan wijzigen aan den loop der omstandigheden
al meer en meer omtrek tot zij duidelijk van lijn helder gekleurd dag aan dag maand aan maand schakelend opwarrelden in de vlam van het vuur waarin hij moedeloos staarde
geërgerd op zichzelven bloosde hij en lachte om zijne verlegenheid te verbergen terwijl zij verwijtend en steeds met haar glimlach heur hoofdje schudde
wie is dat dan zij wist het niet en hij ging in het spreekkamertje en vond den lakei van sir archibald met zijn grooten neus en zijne brutaal bewegelijke grijze vogeloogen
vreezende dat frank in dien tijd wel vier vijfmaal verhuisd kon zijn zonder een spoor te hebben achtergelaten o zijn angst dien nacht wachtende in den wind terwijl het donkerder en donkerder werd
zoo ontzettend ongelukkig ik had altijd cynisch gedacht over vrouwen en van ze te houden en dat alles en toen toen met jou
iv i een leven zwervens van twee volle jaren lang een leven zwalkens van amerika naar australië van australië terug naar europa
londen begon bertie onuitstaanbaar te worden en daar het denkbeeld van reizen frank toelachte zoowel om de verandering als om de economie zij zouden in het buitenland eenvoudiger kunnen leven
zij zoû hem nooit willen ontvangen na zoo grove beleedigingen maar schrijven schrijven o het jubelde in hem op een brief de zaligheid zich op het papier te verlagen tot een stof aan hare voeten
de weg was modderig maar zij stapten dapper voort in hunne mackintoshes en hunne stevige laarzen en de regen die fronsend boven hunne hoofden bleef hangen
ja met mijn geld ja ja ja frank wierp hem van zich af met een kreet van minachting een zwaar gekrijsch van viesch zijn over zoo iets
in het halfduister stiet frank bij eene beweging even bertie's hand aan en hij drukte die eensklaps tot brekens toe vast in de zijne en stamelde
wat wil je daar doen vroeg hij in een keelschrap om zijne stem te verzuiveren met ze praten en den boêl in orde brengen ik hoû het niet uit
maar er was vriendschap loyaal en trouw vriendschap die vrouwen zelfs niet begrepen en nooit gevoelden voor elkaâr
iv sir archibald ontving frank wat koel maar beleefd toen liet hij hen alleen en dadelijk begon eve ga zitten frank ik moet je iets zeggen
zoo een toon hoef je niet met me te spreken antwoordde zij hoog als ik je zeg dat ik zonder het te willen znder het te willen zeg ik je aan je twijfel en dat ik daarom ongelukkig ben hoef je niet zoo met me te spreken
ik zal het je bewijzen ben ik niet bij je gebleven toen je in amerika al je geld verloor was ik toen niet weggeloopen als ik egoïst was geweest maar ik bleef bij je ik werkte met je samen en we deelden alles en we waren gelukkig
zij walgde van dat alles en het was haar of ze nooit iets begrepen had van hare boeken noch van spencer noch van gespenster vooràl niet van
eerst nu zag frank in het licht de armoede van zijn uiterlijk zijn dun gesleten jasje vet glimmend en knoopen missend zijne afgetrapte uitgerafelde broek zijne vuile bouffante die een gemis aan linnen verborg
vlak onder de afzichtelijkheid om te weten en zij was rillende opgestaan was zachtjes aan achteruit gedeinsd met haar oogen steeds op dàt daar
hij was geworden als eene kasplant die gewend aan de vochte warmte der serres vreest in de open lucht te worden gezet
brulde hij je hebt geen hart je hebt niets dat je dat tegen me zeggen kan je bent laag dat je dàt bedenken kan je voelt je voelt ja je voelt uit bekrompenheid uit
en daar hij wist dat zij hem gaarne mocht begreep hij er iets van toch vroeg hij waarom lach je zoo om niets antwoordde zij en zij vervolgde hem koesterende in haar glimlach
boven alle andere landen waarom niet spanje rusland japan mijn god kamschatka voor zijn part waarom juist noorwegen
waarom moesten die jaren dan nu langzaam als spoken voor zijn geest oprijzen uit het graf hunner vergetelheid waarom kregen zij eerst spoken
laag oit zulk vermaak te hebben kunnen genieten en hij begreep dat hijzelf bertie's valschen trots om niets van hunne gezamenlijke champagne vrienden aan te nemen als eene giftige woekerplant had aangekweekt
waarom ben je toch geen artist geworden bertie artist vroeg hij verwonderd wat dan schilder bijvoorbeeld of schrijver je hebt veel artistieken smaak
kom allons spreek op ging frank ruw voort en hij trilde in al zijne spieren het kan niet anders of je moet er iets van weten het kan niet anders spreek op
hoe is het mogelijk verdomd hoe is het mogelijk ik heb het je ééns gezegd eens vooral ik heb je ééns gezegd neen neen neen en je vraagt het me weêr
die waren als woedende wilde beesten maar hoe hoe was ze en een snijdend verlangen te weten doorvlijmde hem telkens en telkens als met de houwen van een zwaard
om den hals scheen zich een zeer breede paarse halsband te snoeren en het was nu zij beiden op dat gelaat staarden of het zwol steeds opzwol in eene afzichtelijke herschepping van onherkenbaarheid
en toen toen in mijne groote drift ben ik heel heel zwak geweest dat is het juist dàt is het wat me nu breekt en zoo gebroken als ik ben mag ik niet je man worden
naar binnen zonder een woord meer over de zaak
eene verbazing die in iets van eene impertinente onbeschaamdheid overging toen hij zag dat bertie alleen was zonder frank hij boog met eene ironieke
maar ik ik voel dat ik alles in mij mis om gelukkig te zijn en geluk put men alleen uit zichzelven en je gelooft dat ik je nu van me zoû laten weggaan nadat je me zoo even gezegd hebt
bertie was wat anders dan gewone menschen bertie was zeer lui en leefde te gemakkelijk op kosten van anderen iets dat frank niet begreep en waarover hij in zijne goedigheid slechts glimlachend het hoofd schudde
wezenloos zij poogde hem weg te trekken af te rukken van het verpletterde lichaam waaraan hij zich in zijne bloedwoede als een vampyr
al de genialiteit zijner gedachte gespitst en geslepen al den invloed zijner zielsvermogens als met batterijen van een geheimzinnig fluïde gericht op het inwendigste liefdeleven eener vrouw
o eve kreet hij want door de ironie harer doffe stem schemerde zulk eene smart heen dat hij ontzette radeloos niet wetend hoe hij haar troosten zoû
die geheel zijn innerlijk wezen had gelouterd vernieuwd herschapen eene ontzettende onzedelijkheid toe een trappen op alle wetten der eerlijkheid en waarheid
toen klaagde hij bitter bij bertie zijne smart uit niet deêmoedig meer maar woedend als een getergd beest en toch nog half weemoedig omdat ze zoo waren zoo kwalijknemend eve en haar vader
met vreemde onoplosbare accoorden die onharmonisch in elkaâr bleven voorttjingelen en hij verloor zich geheel en al hij bleef lang zwijgen tot koppig halsstarrig hij het herhaalde
hij had in holland levende om zijne dochter te lang uit zijn sleur van bekendheid en gewoonte zich slechts destijds nu en dan als in kindsche driften verzet dat eve de vrouw van een moordenaar zoû worden
toen een glas water en hij legde zich weêr neêr zich dwingende tot kalmte fijnere overleggingen sponnen nu als draden door zijn geest die draden hechtend van punt tot punt
verder was zijn leven éene groote leêgte en toch geheel en al te vullen door een brief zoo was het iederen dag
eene zachte zusterlijkheid een zachte geur van sympathie voor den vriend van haar aanstaande iets romantisch teeders voor het mysterie van bertie's diepzwarte oogen en smeekende stem
zijn zijn fatalisme was als een godsdienst die hem sterkte en hoop gaf
ja natuurlijk ik vind het misselijk zei bertie nu goed sprak frank vind het misselijk ik vind het zelf ook flauw van me maar god ik kàn het niet langer uithouden ik hoû zooveel van haar het was vroeger zoo goed zoo mooi
toen werd het hem alsof zijne oogen zich vergist hadden en ze het niet waren geweest onmogelijk maar toch wist hij dat ze het wèl waren geweest
en zij schaterde helderder dan ooit terwijl zij in hare verliefde vroolijkheid zijn hoofd heen en weêr schudde hare beide kleine handen warrend in zijn dik haar
tot een leelijk masker van slechtheid en met gebalde vuisten liep hij heen en weêr heen en weêr als een dier in zijn hok daarvoor had hij dus al de fijnheid zijner hersens geraffineerd
met smartelijke woorden en smeekend opgeheven handen het was als de finale van het vierde bedrijf eener opera
verwonderd nam hij plaats haar toon was zakelijk geweest hare aandoening was teruggedrongen en zij scheen zich even te bezinnen als wilde zij logisch iets uit elkaâr zetten
maar kind je hebt het koud en je ziet bleek ach neen toe laten we onze namen er in snijden ik wil het pruilde zij dringend als een bedorven kind wel neen eve gekheid
het waren misschien geheime uitspattingen wellicht mysterieuze omdolingen in de vunze krotten der gemeenste buurten van londen waarvan frank nooit het rechte hoorde of begreep
zij lachte helder trippelend van steen op steen steeds aan zijne hand soms eensklaps uitglippend en tegen zijn schouder aanvallend en daarna weêr moedig voortgaande met zijn dikken stok de steenen verkennend
zij wierpen het venster open en zij stonden lang lang in de kille lucht turende in het duisterende park van kensington om te bekoelen
tot zij elkaâr bijna de oogen uitkrabden ze ten slotte champagne goot in heur gedecolleteerde lijfjes
schemerend als tafereelen van teedere huislijke harmonie waarin de gestalten van zijn vader en zijne moeder verheerlijkt in kinderliefde groot en edel opblonken
en duldde hij dat zij hem meêtrok naar een divan om hem teekeningen te laten zien van meubels en gordijnen voor de nieuwe inrichting van hun huis
zijne woorden wrongen zich uit zijne keel zonder dat hij ze wilde uiten en nu ze gesproken waren scheen het hem toe dat hij iets anders had willen zeggen eve was zeer verbaasd
en dan wellicht zoû het uit zijn met hem verdronken vergaan een golfje van den tijd zoû hem overspoelen en hem zijn adem benemen
goede jongen goede beste jongen
en hare woorden deden hem zijn eigen karakter in een nieuw licht zien kende een mensch dan nooit zichzelven en was dàt waarlijk in hem
de dag op zee met den stoomer naar molde was als een pleiziertochtje niettegenstaande den regen die hen van boven
wat zoû ik toen gedaan hebben waarom ben je niet zelf gekomen o waarom ben je niet eens zelf naar ons toe gekomen vleide zij smartelijk verwijtend
molde molde stamelde zij in eene ontzetting die haar ijskoud maakte de lucht van molde het fjord van molde toen ik het voor het eerst gevoeld heb o god help help
moest hij glimlachen om de dwaze hersenschimmen zijner eenzaamheid en kwamen zij hem van eene ziekelijkheid voor die niet te rijmen was met zijne sanguinische kracht
nu kan ik niet de oude gaat zoowat over een uur naar bed daarna kan ik wel even op straat komen dan zal ik je wachten daar bij het park kom je zeker ik zal je goed betalen
en in een aangeboren drang tot keurigheid en reinheid begon hij zich hoewel hij rilde van de koude eerst lang en zorgvuldig te wasschen te reinigen te poetsen
eensklaps hoorden zij een luid geroep en zij zagen naar boven en bespeurden sir archibald staande op de steenmassa waarin de weêrhaan geplant was en wuivende met zijne reispet
maar ze zocht het niet op te lossen want het was haar een lief raadsel en als zij er aan dacht met haar glimlach en hare vochte oogen verlangde zij alleen hem in hare armen te omhelzen haar frank
hij vroeg vergiffenis zeide dat zij er niet meer over denken moest dat dat altijd zoo was o zoo knikte zij hem zonderling toe ach ja jawel ik begrijp dat wel papa heeft me een beetje liberaal opgevoed
en ik ben sterker dan ik er uitzie ik ben taai laten we veel beweging maken veel doorstaan veel lichamelijke vermoeienis
en in die zwakte gevoelde hij ook een vreeselijken weemoed eene hopelooze treurigheid dat hij was als hij was en dat alles was als het was
werkelijk verlangend naar veel ideaals o het was de schuld van frank maar was het waarlijk de schuld van frank dat hij eve niet vergeten kon
en sterkten zijne koppigheid zijne vrouw had ook nooit met tranen iets van hem verkregen integendeel en hij vond eve flauw en kinderachtig
zij zoû weêr geheel en al gezond worden zij zoû zich dwingen gezond te worden en alles wat naar zielsziekte in hèm zweemde
weldra bijna geregeld om de veertien dagen verdween bertie bleef vier vijf dagen weg en kwam op een goeden morgen terug inpalmend lachend moê bleek en verloopen
hen niet te rukken uit de rustig glimlachende en schuldelooze intimiteit van hun gesprek over meubels en draperieën
maar bertie waarom blijf je dan niet in londen hij zag haar aan eerst had hij gesproken zonder te weten waarop hij doelde
frank zeg het me oprecht vindt je het niet verkeerd van me dat ik je heb aangesproken ik was het niet met mezelve eens of ik het doen zoû maar ik woû zoo graag mijn ongelijk bekennen en je om vergeving vragen
toch wist hij van de nijping van honger de goorheid van vunze armoede wat scheen dat alles lang geleden vaag als een droom als de lijnen van dat londensche tuingezicht daar buiten afgestompt in de bleeke vaalte der nevels
hij staarde zijne lafheid in de bange oogen zonder haar te veroordeelen want hij was zooals hij wàs hij was laf en kon zich niet veranderen de menschen noemden iemand die was als hij laf dat was een woord
hij sloeg zichzelven in zichzelven gade en tevens omwikkelde hij eve in een windsel zooals eene spin eene vlieg omwindt in den draad dien zij uitweeft
zij gingen een pooze zwijgend door maar na een paar passen gebroken door den toon zijner laatste woorden wist zij hare aandoening niet meer in te toomen en zij begon zachtjes te snikken
nu ik vraag je vergiffenis voor mijn plagen ik zal het niet meer doen hij was echter opgestaan doende of hij hare uitgestrekte hand niet zag
een rood waas steeg gazig voor franks blik hij zag alles rood purper en scharlaken en vermillioen dat in bloedige wentelingen voor zijne oogen draaide als met raderen en in een vreemd aureool van
eve vindt het hier wat ver afwonen en geeft de voorkeur aan kensington zooals je weet we hebben intusschen een gezelligen tijd samen gehad niet waar
alles verdween versmolt in den nevel zijner blanke zwaarmoedigheid waarin slechts éene gedachte bleef éen zelfverwijt éen leed en de eenige zoetheid in hun leven was hun steeds samenzijn geworden
hun jongeluis leven de skating rinkjes nu bestond dat alles niet meer het was het verleden en ze wist het ieder jongmensch had een verleden
en hij schrikte voor dat witblauwe licht der waarheid eve sprak hij schor ik ga naar bertie toe naar bertie toe gilde zij is hij dan hier
wat is er frank vroeg ze niets lieveling ben je nog jaloersch neen ik zal me verbeteren
maar ze verdween toch met een verwonderden omblik naar bertie die achter hen kwam daarvoor had bertie dan toch wel kunnen waarschuwen want bertie had drie woorden gewisseld met den
bertie bleef wat mat en bleef in zijn stoel hangen maar hij deed zich geweld aan terug te glimlachen met den glimlach van frank en hij beaâmde diens verwachtingen met woorden die hij te vergeefs klankrijk overtuigend trachtte te maken
dat bracht tot niets dat verwarde zich in zijn eigen complicaties eenvoudig weg een theatertruc hij greep zijn hoed en ging zacht het huis uit even
en je hebt medelijden met me mijn god waarom wat is er dan wat dreigt me dan zij had franks naam op de lippen zonder dien te durven uiten en hij voelde dat
en daarboven de onverschilligheid de banaliteit van het leven met altijd het zelfde terugkomende eentonige dag aan dag
en zij kon zelfs glimlachen droomend in den lichten avondglans van eene zomerlucht vol sterren met haar almanakje in de hand waarin zij iederen dag die verliep des avonds met een gouden potloodje
dat zij er voor gekocht had dat zij nergens anders voor gebruikte dat hing aan haar armband doorschrapte met eene blijde streep die haar die mooie toekomst nader bracht
lange rust des doods en hij vond niets meer om haar te weêrspreken niets meer om haar terug te houden in de hemelvaart harer gedachte alleen dacht hij nog slechts aan het gemis van alle middel daar het gebroken was
dat ik je haat je hàat krijschte bertie nog eens daar hij niets meer vond te zeggen uitgeput van woorden
en bertie's laatste verwijt herinnerde frank weêr zijne flauwheid zijne weifelachtige zwakte die lag onder al het mannelijk vertoon van zijne kracht als een week fondament
maar deze zwakte ontmoedigde haar niet in heure hoop op de toekomst integendeel zij had hem lief m die zwakte dit zelve zoo vreemd vindend in haar
waarom was laf slecht eerlijk en moedig goed en mooi alles conventie overeengekomen begrippen zooals de geheele wereld éen conventie éen hersenschim was
in zoo verre niet dat je me iets verbergt kreet zij terug je iets verbergt wat dan de naam van hun vriend van
frank had inwendig den grootsten schik in hem en zag hem met een glimlach vol heimelijk vermaak kalm zijn gang gaan pratende met jongelui van de wereld zonder zich een oogenblik uit het veld te laten slaan
véel had hij altijd van bertie gehouden juist omdat bertie zoo geheel anders was dan hij met iets als een poes verzot op gemak en koestering en nu en dan hevig aangedrongen om weg te loopen over daken en goten
de comedie zijner troostelooze treurigheid druppelden als een ontzenuwend vocht een vermoeden in haar het vermoeden dat hij niet in londen kon blijven om haar omdat hij haar zien zoû als de vrouw van frank
hij voelde hun honger trots het souper dat hem wachtte waarom o was het omdat de toekomst die hij eveneens ontkende thans begon te dreigen als een onheil dat iederen dag ieder uur nader en nader kwam
hun handjevol geld zuinigjes opmakend in eene korte zomerverpoozing zoo hadden zij in een villa te scheveningen eene links van het oranje hôtel ziende op de zee een optrekje gehuurd van een paar kamers
hare hallucinaties zelve schokten hare hoop niet hoewel rillende wendde zij aan ze als aan periodiek terugkomende hersenziekten die weer van zelve genezen
dien avond bleef hij wachten tot frank zoû thuis komen in zijne eenzaamheid snikte hij uren uren lang snikte hij heftig
dat bertie haar beklaagd had het was immers niets dan zijn eigen pessimisme dat in eene algemeene menschenliefde de geheele wereld beklaagde omdat die wereld voor smart geschapen scheen
als weldaden die men moest gebruiken schakeltjes die het lot wilde het zoo men zelf voegen zoû aan den ketting
omdat hij een nieuw leven wilde beginnen en nu niet meer kan hij sloeg zijn handen in elkaâr o god eve schei uit schei uit ik weet het niet zeg ik je ik weét hèt nièt daar daar daar
maar zij omklemde het vast in hare beide handen met een lachje neen ik geef het nog niet waarom ben je zoo bang ik zal het niet breken ruikt het ik wil het openmaken maar de stop zit zoo vast
en met woedende watervallen als de sletta fos en dit is zoo allerliefst zoo zacht met al dat blauw ik zoû hier op dit punt wel een kasteel willen bouwen en hier blijven wonen
tachtig pond eene betrekking als secretaris met vrij wonen op een kasteel wat zoû het bertie vroeger als met glans verblind hebben vroeger in amerika en nu