AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
begon iets te tintelen van perverse vroolijkheid en luchtigen lust om te leven maar alleen tusschen cornélie en den prins urania was stil geworden en duco zei geen woord ook hem was cornélie eene openbaring oo had hij haar nooit gezien
die aan de middentafel zaten te lezen sloegen tegelijkertijd hare twee boeken dicht en stonden op en gingen verontwaardigd heen omdat men in den salon lachtte en praatte
duco had ze niet goed gevonden en zeide dat hij er rilde hoewel ze lagen op de zonnezijde maar er was iets in de stroefheid van dit verblijf dat cornélie in hare nieuwe stemming harmonisch aandeed
en begreep niet zij herinnerde zich den ernstigen indruk dien cornélie dadelijk op haar gemaakt had studeerende rome
wat hij zeide zoo knap zoo welwetend en dan zijn kalmte zijn naïveteit zijn gemis aan drift of zijn zenuwen alleen zich gevormd hadden tot het voelen van kalmte van kunst in het droomwaas van zijn leven
en liet bladerenuit de corintische akanth en de tempels zuilden in een oogwenk op de basilica's boogden als met toover omhoog
prins zeide duco uw toon bevalt mij niet en u bevalt mij heelemaal niet als u niet mijn gastheer was gaf ik u een klap in uw gezicht cornélie hield duco's arm tegen de prins vloekte en balde de vuisten
ik heb juist kalm met je willen spreken en je eens de waarheid willen laten zien zie je ze voor je en on
urania is te lief om zoo hatelijk te kunnen zijn antwoordde zij zij maakte zich niet bemind maar men werd bang voor haar bang voor haar rustige hatelijkheid en men vermeed haar in het vervolg te kwetsen
en nogmaals kwam zij terug op de jezuïeten op het gevaarlijke in rome voor rijke meisjes alleen op die tang van een marchesa
voelt u rome hier niet vroeg hij ik voel overal mezelve antwoordde zij maar hij scheen haar niet te hooren het is de atmosfeer ging hij door
te verbeteren in zijn finanties en zij waren beiden zoo hevig en opgewonden dat zij niet hoorden hoe er geklopt werd en eerst opzagen toen de deur langzaam
en natuurlijk weg breidde hij uit zijn armen mag ik je danken cornélie en hij omhelsde haar en zij gaf hem zijn zoen terug
zij hadden soms plaats in het kabinet van den ouden prins dan liet zij in de stad een groot gesticht bouwen een albergo
in de pauze minaudeerde zij tegen twee heele jonge journalisten die haar feest beschrijven zouden urania naast cornélie werd aangesproken door een franschman dien zij aan hare vriendin voorstelde de chevalier
zij zag naar de blauwe zee naar de kleurige beweging op de promenade en zij zette zich en schreef aan duco zij schreef alles haar eerste ontmoetingen van schrik
uren kon hij zoo zitten of dwalen of weêr neêrzitten en gelukkig zijn in de intensiteit van zijn verbeelding riep hij de historie op
met zijn matte gedistingeerdheid en de witte orchidee in zijn knoopsgat en dolgaarne had zij de marchesa gevraagd haar in kennis te brengen met haar chiquen neef maar zij dorst niet
hij glimlachte weemoedig een vochtige glans was over zijne oogen en hij antwoordde niet aargang k kan wel strijden als het moet hernam zij maar is dit nu om tegen te strijden
zoo gewoon zich te laten leven naar zijn gril en impulsie dat hij haar nauwlijks begreep ofschoon hij den zin van haar woorden vermoedde
is allerliefst als altijd dat mag u niet meer zeggen ze is vervelend urania zeg mij wat raadt u mij moet ik haar trouwen
eindelijk was de avond daar mrs uxeley trilde van zenuwachtigheid als een jong meisje en vond de kracht de geheele villa door te loopen die eén licht was en eén bloem en met een zucht van voldoening zette zij zich een oogenblik zij was gekleed
verleden op het feest heb je me verrast en ik heb ik weet nog niet hoe kunnen toegeven aan je vreemd verlangen om met mij te dansen en cotillon figuren te dirigeeren ik beken ronduit ik was in de war
waarvoor de oude hope haar afzonderlijk doteerde gesticht voor oude mannen en vrouwen toen zij voor het eerst te san stefano kwam hadden haar getroffen de vervallen in elkaâr stortende huizen en huisjes der arme wijken melaatsch en
die met hare warme waterketeltjes in de bevende handen moeizaam de trappen op en neêr krabbelden en der jeugdige blanc blecs van kellners die in onbesuisden ijver
de prins zag haar lachende aan hij wist de praatjes van belloni hij twijfelde geen oogenblik aan een liaison tusschen van der staal en signora de retz hij wist dat zij zich stoorden aan niets en cornélie werd hem zeer sympathiek
de reputatie van haar pension was juist het wereldsche het chique ervan de table d hôte in de mooie eetzaal waar men toilet maakte en dan met kerstmis een schitterend feest
die zijn pols als in ijzer vastgreep en hem dwong e ids op den grond de knie stijf drukte op gilio's borst en met de andere hand hem zijn keel omklemde laat los krijschte de prins
die meê aan tafel zat niet wist hoe hij zich klein zoû maken in verontschuldiging
de marchesa vond haar boom duur en haar bal ook niet e goedkoop en gaarne had zij eens het een of ander voorwendsel gevonden om beiden weg te goochelen maar zij dorst niet
urania is een allerliefst goed kindje maar dat niet alleen moet reizen en u en ik u is een charmante jongen koop mij die viooltjes wil u dadelijk dadelijk hij kocht het boeketje
ik schrijf maar zij doet ik droom en ik denk maar zij zij leert de kinderen al is het met een priester zij voedt en huisvest oude mannen en vrouwen
hem hoeveel hij er voor hebben moet hij was zoo aangedaan dat hij niet spreken kon en cornélie moest vragen en dingen
het vuur uitgedoofd en zonk haar geestdrift verkoelde haar koorts vond zij slècht haar brochure zonder kracht overtuiging
naar manchester of naar zoo een zwarte fabrieksplaats omdat ik geen kracht had en te veel aan mijzelf denk aan verdriet dat ik pas gehad heb en ik dacht in italië afleiding te vinden
maar waarom wond hij zich op hij wist immers hunne verhouding waarom zouden zij hier niet samen komen en hij klopte aan bij de gravin
men had er spoedig alles van geweten cornélie had het aardig gevonden dat men naar haar gekeken had en zij had zoo opvallend gecoquetteerd met den prins dat urania boos was geworden
hoe kan je cadeaux van hem aannemen en invitaties waarom heb je mij gedwongen gisteren meê te gaan
ik kan niet mrs uxeley wil niet dat ik mij verwijder uit den salon als er menschen zijn ik ben afhankelijk van haar hij lachte
en zij had er allerliefst uitgezien in een ouden gelen baljapon die nog dateerde uit haar eerste huwelijksdagen dien zij fluks een beetje veranderd had en met de antieke kant van den prins gedrapeerd
er waren er anderen als zij vriendschap had zij niet gesloten men was gekomen op haar jours en bals men was met gilio frère et champagne en koek en ei
vroeg fluisterend hoe zij het maakte of zij iets noodig had of alles goed was en liep alleen weêr de zalen door zij stond bij een vaas en schikte een paar
en na dien eenen vriend die gestorven was had hij nooit een anderen gevonden en was hij altijd als door eene voorbeschikking die hem geen sympathie ontmoeten liet eenzaam geweest in zichzelven en om zich heen
en dan weêr matte en moedelooze tot hij over ze dacht en weêr dacht tot hij ze peinzende weêr klinken hoorde van haar eigen lippen af tot zij meêdeed tusschen de koppen en torsen van zijn atelier
zij minachtte hem een beetje zij beschouwde hem niet als een man hij kon niet wat hij wilde zij beschouwde hem meer als een stouten jongen
om de drie vier lange tafels was het vol de marchesa zat aan het hoofd der middentafel nu en dan wenkte zij ongeduldig giuseppe den ouden hofmeester
en zij had zich dien gril van een nieuw leven te beginnen niet kunnen inwilligen zonder een klein legaat dat zij reeds jaren geleden van een peettante geërfd had
en zij waren z opmerkelijk van ongeziene oorspronkelijkheid in hare hoekige groezeligheid met den avondjapon de jaegers de blauwe snoeren de esthetische werken
ga in de zitkamer urania lief en laat mij even mijn bad nemen na een poos kwam zij frisch en glimlachend bij urania terug in de zitkamer urania weende beste meid wat trek je je toch aan
hij was toch wèl modern een beetje in zijne onverschilligheid omtrent conventie of was het alleen artisticiteit in hem of was het hèm als on modern man onverschillig zooals het haar moderne vrouw was
mannetje en niet willende weêr de ellende van op kamers wonen tot zij eenvoudig wegliep naar hare ouders toe de stad uit bij vrienden razende op de wet zoo onrechtvaardig jegens vrouwen
toen stond hij langzaam op zijn hals deed hem pijn zijn schouder voelde als ontwricht het is uit mompelde hij ik ben overwonnen zij is nu sterker dan ik maar niet omdat zij een duivel is
vindt je het nu niet leuk je ouden man weer eens te ontmoeten rudolf ik begrijp niet hoe je zoo spreken kan me achtervolgen kan me plagen kan na alles wat er gebeurd is nou ja dat is nou gebeurd
hoe grof hij ook vroeger tegen haar was geweest hoe hij haar mishandeld had geslagen met zijn dichte vuist gekwakt tegen een muur zij was zijn vrouw geweest zij was maagd zijn vrouw geworden
kom dan gaan we bloemen koopen op de piazza di spagna zij gingen zij kochten de bloemen cornélie bracht haar thuis bij
nu wees dan anders doe u geweld aan denk niet meer aan uw nederlaag en wees lief tegen me u doet maar als de beleedigde partij terwijl ik de beleedigde ben
zij kende hem heelemaal zij kende zijn oogen zijn mond zij kende zijn borst en zijn dijen zij kende zijn handen breed goed verzorgd met de groote ronde nagels en met den donkeren zegelring als zij lagen op zijn knieën
als was hij een paljas een clown wat vroeg hij een gunst van liefde zooals zij aan haar minnaar toestond
cornélie zag onwillekeurig om in de bijna donkere straat zag zij rudyard en de jonge baronesse bijna fluisterend en geheimzinnig en denkt uw dochter ook zoo
en het waren in de hoeken der gangen en aan tafel stille samenzweringen en afspraken hoeveel fooi men zoû geven men wilde niet bederven maar toch bleef men den geheelen winter en was éen lire dus te weinig
den avond vor het groote feest ging een ieder deze particuliere boomen bewonderen liep men kamer in kamer uit en alle pensionnaires hoe ze anders soms ook kibbelden
niemand drong de leugen als waarheid op de leugen was niets dan een vorm cornélie liep alleen door de zalen voegde zich volgens hare gewoonte even bij mrs
ik ben bang ik heb koorts van angst ik wil weg ik zoû het liefst dadelijk weg willen naar florence naar duco ik ben zoo bang
ik kan me anders niet meer houden ik ga huilen waarom heb je me aangesproken waarom ben je hier gekomen waar je wist dat je me ontmoeten zoû omdat ik een feest bij mrs uxeley woû zien
en de eerste gasten kwamen de trappen op wachtende om niet de allereerste te zijn en tegengeglimlacht door
een zware goed verzorgde snor kroesde vol boven zijn mond waar de witte tanden in glansden hij stond een beetje wijdbeens militair stevig in zijn rok
en virgilio's kennissen vooral de dames sloten haar bijna beleedigend uit zij had al in haar bruiloftsdagen gemerkt dat de aristocratie haar tolereeren zoû maar dat men nooit vergeten kon dat zij de dochter was van hope
en de jonge baronesse zeide alleen dat hij aardig vertellen kon legenden van heiligen om haar enkele schilderijen te verklaren in doria en corsini
de kritiek over haar was aan tafel eenstemmig ze kwamen iederen winter in het pension belloni en waschten aquarellen in het forum of op de via appia
zoo moest urania ook eens kunnen doen zeide hij dankbaar als een kind voor dit amuzement dat zij hem gegeven had
cornélie herinnerde urania hare eerste waarschuwing en toen urania lachte vatte zij haar hand en zag haar met zulke ernstige oogen aan
hem roerde wat hij er in schemeren zag van eigen leed en ondervinding maar iets onharmonisch ergerde hem tusschen die slanke lelieachtige vrouw met hare gebroken bewegingen
hij troostte haar zei dat er veel goeds veel waars in haar brochure was dat hij geen goed beoordeelaar was over zulke moderne kwesties dat hij alleen maar knap was als hij sprak over italië
haar lang rank figuur had een lijn van fierheid en loomte die haar een bizondere gratie gaf haar hals was edeler haar boezem voller haar middel in deze nieuwe toiletten slanker
onder de wolken van den donkeren nacht verzinken en wegspoelen als dreef zij schipbreukeling op een oceaan die de wereld verdronk en klagend opruischte tegen den onverbiddelijken hemel
met gelijke rechten en levensbeweging hij zeide haar niets zij merkte zijn zwijgen en zag niet hoeveel in hem omging
daarop zetten zich allen de marchesa met den kapelaan over prins ercole die tusschen cornélie en urania zat gilio naast cornélie bob hope naast zijne zuster
hare oogen dwaalden door de ordelooze kamer haar mooie baljapon sleepte radeloos slap over een stoel en herinnerde haar dadelijk aan gisteren
en als cornélie vermoedde daarom de ongenade van zijn geestelijke superieuren zich op den hals had gehaald en verdwenen was zonder zijn schuld aan de marchesa te hebben kunnen voldoen
en hier in rome luisterde zij op een bal achter een deur naar wat onnoozele intrigue nauwlijks intrigue dacht hij en was zij gegaan
aan de hertogin van marlborough hoe houden die niet den naam van hun mannen hoog ze slaan een uitstekend figuur ze worden genoemd in iedere modekroniek en altijd met waardeering
en een blik te weiden over de lange tafels en zij zag dat de gasten alweêr andere waren als met een kaleidoscoop van vluchtige menschen
en naar die ideeën werk ik voor de menschen die in de toekomst zullen zijn ik zal u mijn brochures zenden de quintessence van mijn redevoeringen op het congres
en urania zeide dat het a shame was van een algemeene beschouwing kwamen zij weêr op hare eigen belangen
zooals ik nooit tegen mijn man heb opgezien hoe hij ook zijn mannelijke rechten deed gelden en je moet dat gelooven heel vast en heel zeker en je moet gelooven dat ik waar ben coquet ben ik alleen met
bepaald u ziet er slecht uit het flatteert u niets u is alleronaangenaamst grof onbeleefd en klein
zij stond trillende voor hem onmachtig men sprak haar aan de knecht prezenteerde thee zij was in een cirkel van heeren en zich beheerschende schertste zij hoog zenuwachtig vroolijk flirtte zij coquetter dan ooit
ik hoû van hem je wil hem alleen trouwen om zijn titel om zijn titel comprometteer je je wat als hij je van avond niet respecteert als zijn aanstaande vrouw wat als hij je dwingt zijn maîtresse te zijn
het komt er niet op aan of ik je begrijp maar ik voel toch dat dit niet goed is ik vraag je zie den prins niet meer bemoei je niet meer met hem nieer hem
ik neem van hem aan wat hij ons geeft en verder dring ik niet in hem door zij liepen voort e ids aargang e baronin nam cornélie's
cornélie vond haar de prinses di forte braccio er was geen twijfel aan terwijl gilio bang zijn licht flanellen pak en gele schoenen te bezoedelen aan de kalk in de schaduw van haar parasol bleef puffende van de warmte zonder belang
en zij dwaalde de kamer door besluiteloos naar bed te gaan en starende in de gloei asch van het uitgebrande vuur
en de dochter baronesse lachten met haar om de twee esthetischen die cornélie dien morgen al in den salon had aangetroffen deze twee zaten op eenigen afstand lang en hoekig
weet u wie ik het meest te beklagen vind onze ouders hebben zij niet gedacht dat zij ons alles leeren lieten wat noodig was
en bloemdak steunden terwijl in het midden een open rotonde was als een open tempel de cirkelbalustrade ook door karyatiden verheven en waar een antieke sarkofaag tot cisterna was vermetseld in de pergola was een tafel gedekt
een plotseling vizioen van een keizermoord of een gladiatorenspel in de arena en plotseling ook verbleekte het beeld en zag hij de ruïnes de ruïnes
en het waren na die besprekingen weêr ritten naar de winkels want de oude dame was alles behalve gemakkelijk ijdel op haar feestroem en bang dien door de kleinste nalatigheid te verliezen
zelfs tusschen moeder en zoon was verkoeling zij zag niemand meer dan duco en een enkelen keer urania hope het amerikaansche meisje kwam dikwijls bij haar en vertelde haar van
in een loggia telkens vond men een plekje voor vertrouwelijkheid en dit was misschien de reden van de vogue van mrs uxeley's feesten
ik moet je verlaten ik moet naar mrs uxeley hij breidde de armen wat uit blijf nou nog wat zitten het doet me goed wat met je te praten
haar uiterlijk al het bleeke het gebroken bevallige het moede had hem verbaasd en hare woorden verbaasden hem nog meer het besliste en toch weifelende het artistieke en toch pogende meê te spreken in haar tijd
zij hield van hem als van een vriend en prettig kameraad wat was hij neêrgeslagen en uit zijn humeur maar waarom waagde hij zich dan ook aan die dwaze
te vluchten te vluchten zij zeide het urania dat zij ging zij smeekte urania haar te vergeven omdat deze haar had aanbevolen aan de oude vrouw die zij nu plotseling verliet
hoeveel heeft papa u beloofd als u de muziek boemde op zoû er niets toe doen als rudyard met haar praat taylor is gemakkelijk miss hope
er waren zoo een paar maanden voorbij gegaan het was januari en het waren drukke dagen voor cornélie
hij werd zenuwachtig wilde haar nog eenmaal weêrhouden maar zij vroeg al aan den suisse is de signore principe thuis de man zag haar argwanend aan neen sprak hij kort
en rudyard plaagde de dames met haar nieuwe begrippen maar de baronin en de baronesse juichten ze toe miss hope vatte dadelijk eene genegenheid op voor hare hollandsche mede reizigster en wilde afspraken maken
dat heele diner was mij een marteling je weet hoeveel ik van je hoû waarom zoû ik het je niet bekennen je weet hoe hoog ik je stel ik kan niet aanzien dat je je zoo vernedert met hem
laat mij uitspreken sprak hij en zag om zich rond er waren slechts twee italianen in de restauratie gezeten aan de verste tafel
miss hope antwoordde toestemmend en om vijf uur vond cornélie haar thuis in haar mooien en duren salon van belloni veel licht op veel bloemen urania hamerende op de piano in een robe dinterieur van venetiaansche kant
en toch welde in hem groot medelijden toch zag hij hoe lief zij zoû zijn en hoe edel vrouw als zij gevonden had de lijn van haar leven en zich langs die lijn harmonisch bewoog met de muziek van haar eigen beweging
en dat haar werk was aangenomen en zelfs gehonoreerd zoû worden zij was zoo fier haar eerste geld te zullen verdienen dat zij vroolijk was als een kind zij sprak niet over den vorigen avond scheen den prins en urania vergeten
jawel er klonken stemmen zij waren samen samen hij krampte de vuisten ineen en liep terug
stil naar het spoor rillende hem te zullen ontmoeten maar zij wist op dit uur was hij steeds te monte carlo zij ging toch in een gesloten fiacre en zij nam een kaartje tweede klasse florence zij telegrafeerde aan duco en zij vluchtte
wat doet er dat toe ik had lust je aan te spreken ik woû eens wat met je praten kunnen we dat niet doen als vreemden
en nu en dan verstoord opkijkende omdat men aan tafel praatte zij vertoonden in hare
maar cornélie huiverig weerde zacht af zeide dat zij het druk had studeeren in de musea wilde z ernstig dus vroeg miss hope met eerbied en de onderrok ruischte de pluimen wuifden het strass schitterde
het was alles streng als volgens régime geregeld en de minste wijziging was niet mogelijk
een heerlijke avond niet waar het uitzicht is mooi zoo in den nacht van de pergola af u heeft gelijk hier eens te komen profiteeren ik hoop dat ik u niet stoor met mijn onverwacht gezelschap
zoo was zijn atelier niet gebleven de groote kille holle werkplaats die van ijverige en ernstige studie getuigt maar het was geworden een asyl van vaagkleurig verleden en oude kunst
tegen urania waren zij maar even ter nauwernood beleefd de dames vooral de heeren waren gemakkelijker maar het deed haar leed vooral van al die hooge vrouwen van adel
en was gelukkig in zijn atelier of dwaalde gelukkig door rome zijn lang onverschillig mager en slank lichaam was dan gestoken in zijn oudste pak dat zonder aanstellerij een slordig sporthemd en een das als een touwtje zien liet
maar verder waren de mannen haar weinig waard en zag zij in ieder het belachelijke vond zij dezen te klein dien te lang den een onhandig den ander dom vond zij in ieder iets dat haar lach en haar spotlust en kritiek opwekte
de baronin goedig drukte in het album haar wapen af en de stalen werden zeer bewonderd goudbrokaat zilverzware zij
stefano wordt ik weet het niet van mezelve weende urania ik weet het niet ik weet het niet cornélie haalde de schouders op je bent nog verstandiger dan ik dacht
en dat is uw teleurstelling maar misschien wordt u langzamerhand krachtiger en wijdt u dan aan uw doel brood voor de toekomst
toen zij dien dag scheidden dacht hij van haar wat is ze toch weinig artistiek en zij van hem wat is hij onmodern
neen over mijn ziel mijn inwezen neen het interesseert mij weinig heeft u ooit geleden geleden
in petrarca hoorde naar een paar straat muzikanten die met trillende tenorstemmen bij het snerpend gejammer van hun guitaren de stille straat vervulden met een snikkenden hartstocht van muziek
zij begreep niet maar doodmoê school zij weêr weg in zijn arm en sliep zij in zij was doodmoê zij sliep een paar uur onbewegelijk tegen zijn borst met eene diepe ademhaling
dat zij integendeel als getrouwde vrouw urania als chaperonne van dienst was geweest haar niet zeggende dat de prins alleen met haar urania had willen dineeren maar urania wilde niet hooren en vaarde voort
gilio had den raad van zijne nicht de gravin di rosavilla opgevolgd hij was dadelijk na den eten naar buiten geslopen en hij liep de pergola af tot de rotonde waarin het maanlicht viel als in een witte schaal
vulde aan een dressoir plechtstatig de borden met soep hij vond zich hier in zijn element terug hij was zichtbaar urania dankbaar hij had een trek van voornamen zielevrede en zag er in zijn rok uit als een oude diplomaat
ik ben niet meer het haagsche meisje van soirées en diners dat uitzag naar een man te zamen met haar ouders mijn liefde voor hèm was passie en in mijn huwelijk woû hij die passie breidelen tot een sleur en een gewoonte
zij had niets dan hem op mrs uxeley kon zij nooit meer rekenen en ook urania was koel geweest niet begrijpende die zonderlinge vlucht omdat zij niet begreep de eenvoudige waarheid
in de eerste eenzaamheid te rome had zij verlangd naar zijn zoen had zij aan hem gedacht zijn beeld van man zich geroepen voor den geest zich wijsgemaakt dat zij met tact en geduld en wat leiding zijn vrouw had kunnen blijven
toen zeide hij nog na als wilde hij haar niet te veel laten nadenken over het woord dat hij gesproken had een groote troost voor velen omdat schoonheid troost
en ze was zo gewoon tegen hem als een kameraad tegen een anderen een ouderen een knapperen zij voelde voor hem een innige vriendschap
het diner liep ten einde en prins ercole rees op uit de handen van giuseppe ontving hij zijn kalot allen namen afscheid van hem de deuren werden geopend en aan den arm van zijn kapelaan trok prins ercole zich terug
onder die stem was ze als een voorwerp een ding dat hem toebehoorde nadat hij haar eerst voor altijd gestempeld had tot zijn vrouw zij was onmachtig hem uit zich te werpen
werktuigelijk hief zij de oogen op en zag in den spiegel en ontmoette in het glas zijne oogen zij dacht flauw te zullen vallen zij voelde zich als geprangd tusschen hem en het glas
alleen alleen in haar rulle kamers kwam hare rampzaligheid als een zwarte zee over haar heen en uitziende naar het colosseum donker te raden boog in donkeren nacht snikte zij zich tot stervens toe voelende verzinken
maar vor duco had zij rudolf brox ontmoet misschien als zij hem na duco ontmoet had had zijn meesterschap haar niet
de oude prins voelde er wel voor nu er weêr geld was en de geleerden kwamen verbleven op het kasteel en heele morgens was duco met hen bezig
iets weêrhield haar een geheimzinnige macht en meerderheid die klonk uit zijn stem en in haar viel met een bronzen zwaarte die hare energie verloomde verlamde wat is er
urania vroeg haar wat zij gezien had maar zij kon niet spreken en urania deed haar uitstappen bij een confiseur om een glas water te drinken zij was op het punt flauw te vallen en zag spierwit
het zijn onze ouders die zijn te beklagen zij kunnen niets meer herstellen zij zien ons meisjes jonge vrouwen van twintig tot dertig
dat het was de adel van haar hand klein en lief voor een groote vrouw dat het een beweging was van haar hals als van buigende stengel of zwaan die moê was en omzag naar achteren
en langs uitwegen was hem ook lief de intimiteit van zijn eenzaam atelier met de zoovele stille silhouetten op een oud stuk tryptiek op
en als met de plompe kracht van zijn vuist en altijd met den lach om zijn mooien mond hield hij haar onder tot zij getrouwd waren tot zij schandaal had gemaakt en was weggeloopen
laat me dan zeggen dat je bepaald een heéle een heéle mooie vrouw bent geworden is het nu iets als een compliment het heeft er iets meer van
dit idee verlamde hem soms voor maanden zonderdat het hem ongelukkig maakte als hij wat geld had om van te blijven leven en zijne behoeften waren uiterst gering voelde hij zich rijk
toen toen is het anders geworden alle vrouwen zijn verschillend en ik vond het nooit goed te generalizeeren en gelooft u dat vele vrouwen met de doorzetting van een man kunnen werken voor een werelddoel als zij een klein doel voor zichzelve hebben gevonden
daarbij de heeren vonden haar mooi en aardig tevens toegelokt door haar onverschillige hoogheid en zonder het eigenlijk te willen veroverde zij zich een pozitie schijnbaar met de grootste diplomatie
ik heb zoo veel gehoord van uw miniaturen nu ik in de gelegenheid ben màg ik ze zien de prins was bereid bekoord door haar blik door haar stem éen vuur éen vlam in een oogenblik
en verminkte sculptuur dat het was of hijzelve na zijn luchtvizioen van stralende droomarchitectuur ze met een hand van artist gemarteld had en verminkt
vijf lire werd algemeen te weinig gevonden en toen het bekend was dat de groezelige esthetische dames vijf lire wilden geven werden zij aangekeken met de diepste verachting het waren groote emoties en groote drukten
drie vier kennissen in belloni wie kende haar anders waar kwam zij verder wat deerde haar den haag en zij lachte schamper uit de hoogte afwerende de argumenten van mevrouw van der staal
en hij schertste terug zei dat hij van nieuwsgierigheid brandde aan de deur geluisterd had maar helaas niets had opgevangen
de levendigheid die hare loomte afwisselde hare groote plannen hare blijde woorden het schitterde hem alles tegen studentikoos en toch gedistingeerd vrij en toch vrouwelijk
dat was uit het bloed uit het vleesch integendeel zij was meestal de meerdere zij had een koele onverschilligheid over zich die haar steeds tartte tot afbrekende kritiek
hij is officier eerste luitenant welk wapen van de huzaren in den haag in den haag een verbazende mooie kerel ik hoû van zulke groote flinke mannen
zei dat zij den ouden prins anders nooit zagen dan aan het diner maar zij zocht hem s morgens altijd op bleef een uurtje met hem spreken of speelde met hem schaak anders speelde hij schaak met den kapelaan
en dadelijk terugkeerende tot haar vroeger jonge meisjes schitterbestaan maar zij had gevoeld dat dàt niet wezen kon niet om de kennissen en niet om zichzelve
dien hij droeg met een e ids aargang eenvoudige correctheid hij at langzaam en met pleizier genietende zijn goed glas fijnen wijn werktuiglijk nu uit haar stoel zag zij hem aan zij had een glas champagne gedronken en vroeg een tweede
daar komen ze aan nu zijn we er allemaal het praatte en lachte en schitterde en gonsde om haar heen zij verzamelde hare arme kracht gaf eenige orders in de groote danszaal stroomden de gasten zetten zich vr op stoelen
vergeef mij ging zij voort ik heb miss hope dringend te spreken zij trad in den salon urania was daar blozende verlegen
mijn kuiten zijn niet te zien fluisterde hij zijn zuster toe cht zeide urania giuseppe herlevende in zijn oude waardigheid
en soms duizelden de ontelbare kaarsen voor hare oogen als een dansend firmament het was stampvol in de zalen men verdrong er zich men lachte luid toonde elkaâr zijn cadeaux men trapte op de sleepen der dames
hij niet meer hofmakerig maar dadelijk grofweg man met rechten hierop en rechten daarop met een vloek nu en een gedonder dan weêr zij zonder eenigen tact
maar had zij haar glans verloren zij had gewonnen een zekere distinctie een zekeren stijl iets dat cornélie verbaasde
een man kon zich meer veroorloven een man comprometteerde zich zoo gauw niet moderne vrouw zij herhaalde het trotsch
vor klapperden de koetsiers met de zweepen vole vole riepen zij hij koos er een it is gaëtano zeide hij dien neem ik altijd
vergeet ons gesprek niet waarschuwde zij wees op je hoede en zij zag den prins toen zij fluisterden sarcastisch naar haar kijken vermoedende dat zij over hèm sprak
levend hun liefde en smart in die getemperde bruinen en rooden en gouden der geluidelooze atelier atmosfeer zoo was zijn eenvoudig leven zonder veel twijfel aan zich omdat hij niet veel van zich eischte
en zij was dien avond blijde met hem meê gegaan te zijn en om zich heen te voelen de afleiding van belloni's
tegen den muur en zij zag onverschillig voor zich uit zij zat steeds zeer elegant gekleed in een houding van gracieuze onverschilligheid en matte verveling tippende met haar voetje
want nu had zij geen veld nu had zij geen geld en nu nu verlangde zij alleen naar duco en moest hij haar niet te lang alleen laten op dit kasteel
uit den vollen beker der fontein onder de zwarte steeneiken wier loover de schilderij van rome omvatte in een ebben lijst plaste klaatrend het overvloedige water af rome moet wel mooi zijn zei cornélie zacht
ik weet niet wat het is ik ben bang voor hem hij sprak me heel vriendelijk aan hij had behoefte met mij te praten het was zoo vreemd alles was uit tusschen ons we waren gescheiden en in eens ontmoet ik hem en hij spreekt met mij
hij schrikte zeide dat zij op moest passen geen koû te vatten en zij gingen verder en verlieten het forum hij bracht haar thuis en alleen ging zij de trappen op een lucifer afstekende om wat licht te hebben in het duistere trappenhuis
neen u niet gisteren beleedigt u me ik verdedig mij u blijft grof ik ben dadelijk weêr lief als altijd geef u een hand en zelfs een zoen
vindt je het discreet van je en kiesch neen noch discreet en noch kiesch je weet dat zijn nu eenmaal van die lieve dingen die ik nooit ben
de prins vermoedde om zijn boozen toon dat hij jaloersch was en dit vermoeden prikkelde den prins om cornélie het hof te maken en hij deed als toonde hij de miniaturen alleen aan haàr
ik heb ze samen gezien ik heb hun omhelzing gezien ze is sterker hij is sterker dan ik om hun geluk ik voel dat zij om hun geluk altijd sterker zullen zijn dan ik
zij was zenuwachtig en haastte de kamenier zij was juist klaar toen de eerste gasten kwamen en zij zich kon voegen bij
urania en de marchesa de mis bij te wonen die de kapelaan in de slotkapel bediende daarna wist hij met zijn tijd geen raad
maar zoo zij zich soms aan hun dames liet voorstellen was een vage verwonderde hoofdknik de eenige tegemoetkoming het kon haar zelve weinig schelen maar zij had medelijden met urania
maar zij vond het vervelend met hem gekibbeld te hebben om zijn moeder en zijne zusters in het hôtel echter na tafel sprak hij met cornélie
dus alleen hun geluk en hun liefde fluisterde zij als bang en zonder de maatschappelijke sanctie urania herinnerde zich cornélie's imprecaties tegen het huwelijk en vroeger tegen den prins
neen neen je hebt gelijk ik zal niet gaan verzeker je het mij ja ja ga niet urania neen ik zal niet gaan
overstelpt worden door het leven en zij hebben er ons niet sterk voor gemaakt zij hebben ons zoo lang mogelijk veilig gelaten in het ouderlijk hoekje en toen hebben zij gedacht e ids aargang aan ons huwelijk
urania kwam haar tegemoet omhelsde verwelkomde haar met innigheid en bracht haar de trappen op de gangen door naar hare kamer
en ze amuzeerden haar meer die avonden maar ze amuzeerden haar met zelfverwijt zoodra zij aan duco dacht aan hun scheiding aan rome
lieveling fluisterde zij tot cornélie laat mij je naar je kamer brengen ik zorg voor alles het is niet meer noodig zeide zij ik ben veel beter ik wil alleen wat champagne drinken ik ben veel beter mrs
een week daarna echter kwam hij op den receptie dag van mrs uxeley en in de volte der visites beleefdheidsbezoeken na het feest wist hij haar een oogenblik alleen te spreken
alleen het hoog noodige stond er en hoewel het uitzicht wijd over de huizenmassa's van rome streek tot de cirkelige ruïne van het colosseum toe waren de kamers van een rulle ongezelligheid van een naakte onbewoonbaarheid
breuil de hertog di luca en de jonge journalisten die zich pousseerden in de wereld waar blijft de signora de retz wij missen haar overal sprak de hertog
is het waar wat ze in den haag vertellen van van der taal e ids aargang ij zag hem hoog aan nou vertel nou eens ja je bent toch een brutale meid kan je de heele boel niets meer schelen neen
zij voelde zich weggesmolten in zijn armen als in een vlam van warmte zij voelde op hare lippen zijn mond zijn snor drukken drukken drukken tot zij de oogen sloot half flauw
leidde haar na het lunch rond door kerken en musea en onder zijne leiding begon zij te begrijpen begon zij te waardeeren en mooi te vinden
we hebben een lieven tijd samen gehad ik ben veel van je gaan houden zij wrong zich van urania los ook duco nam afscheid zij lieten de prinses snikkende alleen
ik zie die gewoonte die sleur voor me waarin alle nuance uitwischt dat is het huwelijk gewoonte sleur en nu zeg ik het je ronduit
turende in het ontzaglijk gespook waarom was hij niet alleen gegaan waarom had hij haar meêgevraagd zij sliep in na een chaos van warrelende gedachten
met coulissen die zich verloren in de diepte van de lucht het romeinsche leven gebaarde er zich met een armbeweging uit een toga een dichtregel van
ik wil naar mijn kamer zeg mrs uxeley dat ik naar mijn kamer wil zij wist nauwlijks wat zij zeide de woorden ijlden haar over de lippen in koorts mannestemmen naderden het waren
het is hier heel mooi antwoordde hij kalm zonder te zien dat zij nerveus was zoo groen zoo wijd zoo rustig die lange lanen die perspectieven van lanen
cornélie sympathiek om het spontane en eerlijke van haar natuur zij zag er s avonds allerliefst uit in een zwarten gedecolleteerden japon of in een blouse van roze
sprak die haar rome herinnerde in de hand haar langen brief aan duco nu begreep zij het alles zelve niet en vroeg zij wàt droomen was haar italiaansche jaar van geluk of die nachtmerrie van gisteren
hij ging de dames bleven achter cornélie trok haar mantel uit maar zij hield haar hoed op omdat hare haren in de war zouden zijn zij zag in den spiegel heb je je poeier bij je vroeg zij
niet met de treffende schoonheid en frischheid van urania hope maar met een complexere aantrekkelijkheid die van een getrouwde vrouw gescheiden maar heel jong
paderewski speelde er sigrid arnoldson zoû er zingen ook de concertzaal was zoo verlicht met kaarsen in schermpjes en men fluisterde algemeen dat in dit teedere licht mrs uxeley veertig was
want zij zag duidelijk soms op urania's eigen soirées hoe zij haar nauwlijks als de gastvrouw telden hoe zij gilio omringden en fêteerden
neen heeft u ooit honger gehad hij lachte en haalde de schouders op heeft u u ooit verplaatst in het leven van een arbeider of fabrieksmeid die zich moê oud half dood werkt voor nauwelijks een korst brood
als zoû dat ze genezen van te veel gestaar en gedroom hij vond noch in zijne moeder noch in zijne beide zusters een element dat sympathiek was aan zijne excentrieke neigingen
het is nu de laatste keer dat je tegen me spreekt siste zij razend ga weg ga weg ik weet niet wat ik doe ik maak een scène hij ging kalm zitten ga je gang zeide hij rustig
het is zoo zalig als iets mooi is ging hij voort menschen zijn nooit mooi dingen zijn mooi beelden schilderijen en dan boomen wolken schildert u
in de atmosfeer van dien grooten salon bureau van den prins zijn schrijftafel stond er de kaarsen op bloemen gezet om urania
duco was stil aan tafel en zenuwachtig hij speelde met zijn brood en zijn vingers trilden
er waren vrouwen die deden keuze en gilio lachte de gravin lachte het was zoo eenvoudig l'amore er was niet veel over te praten
ik ben er verleden langs geweest zeide zij onverschillig en gaat u niet de ruïnes bezoeken neen waarom niet ze interesseeren me niet ik kan er toch geen verleden meer in zien ik zie alleen maar ruïnes
shame zeiden zei hard op en rechthoekig verwaten en groezelig draaiden zij de deur uit vreemde menschen dacht duco glimlachend schimmen van menschen
de spotglimlach de onverschillige ironie gaven haar voor die vreemde mannen iets aantrekkelijks iets dat lokte en tartte als de grootste coquetterie niet gedaan zoû hebben
van morgen in het vaticaan ik weet niet meer ik heb niets onthouden het is alles grauw en grijs om me heen dan de menschen van het pension iederen dag die zelfde gezichten ik zie ze en ik zie ze toch niet
en hij moest jaloersch zijn van bob dacht zij van zijn frisch bloed dat tintelde onder zijn wangen van zijn breede schouders en zijn breede borst maar toch hij amuzeerde haar
zijn kop zijn schouders zijn borst zijn beenen zijn geheele figuur rees voor haar op als éene mannelijkheid
en de vraagstukken van dezen tijd vooral dat van de eeuwige armoede hij zag haar aan ja zeide hij dat weet ik dat is in mij mijn slechtheid mijn zonde
tusschen een vrouw die zich voor enkele lires naakt toonde en laura tusschen het verlangen naar een mooi lichaam en het dwepen met beatrice tusschen het vleesch en de droom aan eene ontmoeting van gelijksoortige zielen had hij nooit gedacht
zij bezorgde op het domein werk aan de gezonden en jongen zij bemoeide zich met de verwaarloosde kinderen zij had een nieuwe school opgericht
meestal reed urania met haar meê en vond zij bij urania steun zij moesten gaan bij behangers bij banketbakkers bij bloemisten en bij juweliers waar cornélie en urania cadeaux uitkozen voor den cotillon
dat innig volmaakte van levensharmonie dat gaan van twee langs een gouden lijn samengesmolten uit twee glinsterende lijnen
ik heb geen lust met u te ontbijten in zoo een stemming en ik ga naar mijn kamer neen smeekte hij jawel neen neen
en met den drang van haar arm deed zij gilio twee passen voort gaan zette zich dadelijk weêr neêr deed hem naast zich zitten en begon heel vertrouwelijk met hem te fluisteren
mrs uxeley ging er nooit voor uit maar bemoeide zich thuis met iedere kleinigheid en het waren eindelooze besprekingen
alles was vastgesteld als volgens een wet het lezen van de courant haar anderhalf vrij uur dan het lunch na het lunch de toer
een schijnbaar nieuw toilet te arrangeeren een hoed van verleden jaar te herscheppen tot een nieuwerwetschen hoed en zoo had zij ook nu gedaan met haar verstrooid en ellendig leven verwaaid en gebroken
zij nam gilio niets kwalijk meer en hij hij liet haar vrij wat ging er om in cornélie hoe eenvoudig was het niet als zij nog hield van haar gescheiden man waarom vluchtte zij naar duco en maakte zij zich belachelijk voor al hunne kennissen
en in eens oprecht zich niet kunnende verbergen voor urania deelde zij haar mede dat zij niet meer woonde in de via dei serpenti dat ze woonde in duco's atelier
en een kop thee van haar aannam en een koekje wilde eten en urania toonde haar album met wapens de prins had het zijne er al in afgedrukt
van den man die haar man geweest was was zij in haar vleesch in haar bloed de vrouw en was zij zijn vrouw ook zonder liefde want zij kon dit geen liefde noemen zij noemde liefde alleen dat andere dat hooge en
grauwen jaeger borstrok waarover dan nog rustig-weg snoeren van groote blauwe kralen hingen haar beider blik weidde over de lange tafel als beklaagden zij een ieder die in rome gekomen was om kunst te leeren kennen
dacht zij aan haar toekomst aan wat en hoe zij worden zoû en hoe en waar zij gaan zoû langs welke arabesk des levens wendende door welke wouden krullende door welke dreven
zij was dankbaar voor dat vriendelijke woord en ging even een hoed opzetten toen miss hope haar achterna liep e ids aargang lijf bij mij zitten in den salon ik ga wandelen met de baronin antwoordde cornélie
leest u niet veel bijna niets ik blader soms wat in oude schrijvers maar wat doet u dan vroeg zij eensklaps geërgerd niets antwoordde hij kalm en zag haar deemoedig aan ik doe niets ik besta
dat hij haar dierbaar was om die kalmte om dat gemis aan drift die naïveteit en dat welwetende klare stem uit
maar misschien sliep hij maar gilio sloop verder een anderen corridor door en luisterde aan de deur van cornélie hij hield den adem in
cornélie en duco wachtten in den portiek hij bewonderde haar om hare kalmte hij vond het wel excentriek wat zij deed maar zij deed hare excentriciteit met eene zekerheid die haar weêr in een ander licht bescheen zoû hij haar dan nooit begrijpen
adel was zoo lief en cornélie ziende dat zij indruk gemaakt had voer voort sprak over zichzelve sprak over het huwelijk zeide dat zij een brochure had geschreven tegen het huwelijk en over den maatschappelijken toestand van de gescheiden vrouw
en luister nou eens naar me we zijn gescheiden goed voor de wet is dat zoo maar een wettelijke scheiding is alleen iets voor wet en vorm en maatschappij voor geldzaken en dergelijke
maar zij was hem dierbaar als eene openbaring die zich telkens met geheim dichtsluierde en zijn leven van eenzamen dwaler was wel veranderd maar zij had in zijn leven geen onharmonische gewoonte gebracht
de boel is netjes geregeld zei brox doe jij dat allemaal neen dat is alles al zoo jaren lang zij viel neêr in een stoel bleek wat wil je hebben een glas champagne
toen twee lakeien de soep hadden rondgediend stond de kapelaan op en zei het benedicite er werd nog geen woord gesproken men at de soep in stilte terwijl de drie bedienden onbewegelijk stonden
neen antwoordde zij steeds koud en ver evenmin als je me nu hoefde aan te spreken hij glimlachte haar toe hij stond voor haar als een muur hij stond voor haar als een man
en verbaasd zag zij op toen urania haar dadelijk overviel met verwijtingen uitbarstte in snikken schold en een hevige scène maakte
drongen in de hoekjes elkaâr op de pavane werd gedanst in het midden der zaal op de sleeping eener oude wijze een langzaam krinkelende arabesk van sierlijke pas diepe nijging en porceleinachtig opglansend satijn
dat haar vader woonde te chicago dat zij twee broêrs had die trots het fortuin van papa werkten op een hoeve in de far west maar dat zij als een bedorven kindje was grootgebracht door haar vader
zij gingen de deur uit en zij riep een rijtuig aan en gaf het adres op van de villa
en urania was het met haar eens en prezenteerde het schaaltje met fijne bonbons en onder een tweede kop thee spraken zij opgewonden beiden te samen de eene niet hoorende naar wat de andere betoogde
en hoorde zij dat mevrouw haar zoon uit florence wachtte die in rome zoû komen voor archeologische studiën cornélie was blij een hollandsch element in het hôtel aan te treffen
groezelig van haar in zonderling uitgeknipte evening dress die borst en armen vertoonde comfortabel gedekt door een grauwen
hij ziedde van woede maar hij bleef zeer hoffelijk en uiterlijk kalm is de gewichtige zaak afgehandeld vroeg hij met zijn kleine oogen en
dien dag wandelden zij de via appia op en gingen in de catacomben geleid door een trappist daarna namen zij een rijtuigje reden naar rome terug en dronken thee bij ramazotti den
ik zie mevrouw von rothkirch en haar dochter dan de schoone urania rudyard en het engelsche dametje miss taylor dat altijd zoo moê is van
het mag niet meer wat geen visites geen scherts geen cadeaux geen diners in het grand-hôtel en geen champagne e ids aargang aarom niet de aanstaande prinses wil het niet
rudyard was verdwenen met een schuld aan de marchesa en niemand wist waarheen de rothkirchen waren naar griekenland gegaan
gilio boos verdween de marchesa nog rillende voor cornélie verdween en wees in haar japon de gettatura naar haar toe
het verleden is de mooiheid het heden is niet bestaat niet en de toekomst interesseert mij niet denkt u dan niet over de moderne vraagstukken vroeg zij
als van zijn hoog standpunt van sentiment en kennis en begrijpen over heel hooge dingen die zij als jong meisje als jonge vrouw later nooit had gezien in het edele licht van verheerlijking dat hij voor haar liet opgaan
maar het kon hem verder niet schelen hij vond de indringster aardig mooi heel mooi coquet verleidelijk betooverend hij bemoeide zich met haar hij verwaarloosde urania
in de mystieke diepte van het meer een adem van slapende rozen walmde uit den bloementuin aan de andere zijde der pergola en beneden in de dakvlakkende stad stond aan zijn maanbelicht plein de dom zijn reuzensilhouet uit tegen de
maar ik zal dadelijk den heer van der staal laten vragen boven te komen hij wacht in den portiek zei cornélie hij zal niet willen ik zal zelve gaan sprak de prins levendig en gedienstig
neen zeide zij eindelijk hoog koud ver hoewel ik je een paar keer gezien heb in de stad op de
toen wendde prins ercole zich tot de marchesa en beurtelings wendde hij zich tot iedereen met een vriendelijk neêrbuigende waardigheid in het fransch in het italiaansch het gesprek werd iets algemeener maar de oude prins bleef het leiden
een volle week dat ik je niet gezien heb mijn duco mijn lieveling ik kan niet zoo lang zonder je bij alles wat ik dacht en zag en bewonderde dacht ik aan jou hoe mooi je het hier zoû vinden je bent hier wel eens geweest als toerist
wat wat de vrouwenbeweging maar hoe in den vreemde er aan te arbeiden was zoo moeilijk hare brochure nu zoû zij zenden aan een nieuw blad voor vrouwen pas opgericht
ik wensch geen duel zei duco laat ons dan dezen strijd als een duel beschouwen en geef mij nu een hand duco strekte de hand gilio drukte die vergeef mij zeide hij neêrbuigend tot cornélie ik heb u beleedigd
ik ben niet bang je bent het wel je staat niet vast in je schoenen je hebt me ontvangen met een mooie fraze die je van te voren hebt bestudeerd nu je die gezegd hebt is het uit en ben je bang
zij begreep dat het jonge prinsesje zich troostte over de onverschilligheid van haar man en zij vond dit heele leven van schijn plotseling om van te walgen
de pavane moet gauw worden gedanst murmelde zij en zij ging door de drukke zalen naar een grooten corridor buiten als een allée van camelia heesters zij waren daar even alleen
al in zware rust maar cornélie had zich door giuseppe een sleutel laten geven en zij gingen naar buiten naar de pergola de starren poeierden als een blond licht over den nachthemel heen en aan de toppen der heuvels kroonde de maan en trilde even
zijn stem was heel doordringend met een rijken klank van overtuiging zij zag hem lang aan niet van zichzelve zeker en vaag gevoelende een naderende suggestie maar stil antipathiek
ik doe wat op langzamerhand ik geloof dat rome gevaarlijk kan zijn en dat een marchesa hôtelhoudster een prins en een jezuïet wat dan ook gevaarlijk kunnen zijn zoo niet voor uw zusjes
en hare witte kanten onderrok tipte luchtig over de grondvesten van de basque julia of den tempel van vesta hare druk opgemaakte hoeden gaven kleurvlekjes van de avenue de
en de omgeving waarin zij zich nu wèl voelde geheel verdiept in haar haat tegen de maatschaijpij met name de haagsche die haar vijandig was geworden omdat zij niet met een ploert die haar mishandelde was
den volgenden dag duco ontmoetende aan hun tafeltje in de osteria vroeg zij wat hij dacht van zijn moeders berisping hij glimlachte vaag de wenkbrauwen opgetrokken
het is een schande zei cornélie het is de waarheid snikte zij o leg het bij blijf hier nog om mij oordeel zelf urania het is ons heusch niet mogelijk
hare koelheid kalmeerde urania die vroeg en blijven wij toch good friends maar natuurlijk beste meid is er een aanleiding om ons te brouilleeren ik zie er geen
en de rijtuigen rolden aan cornélie boven aan de monumentale trap blikte in de hall vestibule waar men
later schrijvende een brochure over de vrouwenkwestie en de toestand der gescheiden vrouw toen haar waarschuwingen tegen het huwelijk en tegen den prins en nu zag zij haar eensklaps als allerliefst wufte vrouw onweêrstaanbaar
een lichtvlak was als een naakte vrouw en de galerijen schenen te ruischen van menigte en toch was er niets en waren zij eenzaam duco en cornélie in de diepte der hooge
hij sprak niet meer maar liep natuurlijk gezellig meê zonder het noodig te vinden te praten cornélie echter werd zenuwachtig en zocht naar woorden het is hier zoo mooi stamelde zij
duco schaterde het uit de meisjes gichelden maar het satijnen fregat knikte hen goedmoedig toe en nog niet goed beseffende
der gestalte de lange armen de gebroken lelie lijn van die vrouw van leed met de melancholie in haar grauwe oogen waarover de bijna te lange wimpers schaduwden