AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
zij had in den waanzin uren van wat zij onuitsprekelijke verrukking noemde en aanhoudend gebeds verheffingen waarbij zij meende in de rei der heiligen en zaligen te zijn opgenomen
van deze ontdekking om haar vr te praten dat die brave voornemens en dat diepe berouw volstrekt niet behoorden tot haar natuurlijk wezen dat ze eerder nog tot zwakke en ziekelijke gevoelens moesten gerekend worden dan het vroolijke en euvelmoedige lustbegeer zoo kwam dat zij veel en diep vallen moest eer zij haar eigen beste wezen en waren
hedwig zag even om en voelde zich een ellendige als griezelend van haar daad de oude de fontayne voelde wel wie t eigenlijk was die hem zoo in zijn droevig zwak weerstond hij haatte daarom den jongen niet want diep in hem leefde nog flauwtjes de eerbare man van vroeger
zij was zoo overtuigd en welsprekend dat janet zich om liet stemmen de laatste dagen had het kindje niet meer gezogen en hedwig vertoonde wat janet verschijnselen van zog koorts toeschenen onrust schitterende oogen en roode kleur
wetend zijn groote armoede en zijn geringe neiging tot opschik zag hedwig hierin een aandoenlijk pogen tot behagen haar brief had hij gekregen en nu kwam hij toch en sierde zich in een laatste hopelooze poging
zij zag er uit als een kind dat door wreede roovers wordt weggevoerd en eerst denkt dat het pret is en met hen spelen wil en dan de ruwe handen gaat voelen en de genadelooze bedoeling vermoedt zoo zag zij de ruwe woorden één voor één in het meedoogenlooze gelaat en begon iets van de akelige werkelijkheid te begrijpen
opstaan gerard t eerst zij als hij gereed was dan voor t ontbijt zorgen daarna ging gerard naar zijn kantoor dan voor t huishouden en voor t eten zorgen wat door haar ordelijke en stipte wijze elken dag sneller was gedaan
in deze deemoediging was hedwigs redding want nu herkende zij in gerard haar vertrouwde en zielsvriend weer omdat hij zoo goed was voor den doode en zij voelde dat zij liefdeloos geweest was jegens hem en zij beleed hem haar booze neiging tot navolging van johan's voorbeeld
maar t is nog maar een misbaksel vergeleken bij wat t zijn kon een scheef armoedig gedrochtje dat nou al stinkt en verlept want de voedingsbodem deugt niet jij behoort tot die mislukte bloei de burgerlijke bloei
dat viel dezen deerlijk tegen die niet verwachtte zijn geveinsden ernst zoo naief ernstig beantwoord te vinden nooit heeft hij geloofd dat deze strengheid oprecht was in een zoo ontwijfelbaar behaagzuchtige en zinnelijke vrouw
zij wilde dat zij het machtig worden kon het was een vreemd en tegenstrijdig gevoel wat zij gezien had dat jonge doodgeschoten lijf vond zij afschuwelijk en een jammer niets daarbij van de wijding en het eerbied wekkende des natuurlijken doods zooals die johan's zuster gestorven was
het stellig terugzien elken morgen van het zelfde behang dezelfde stoelen was haar een duldelooze kwelling elke indruk die zich herhaalde en vooral die zich regelmatig herhaalde werd ondragelijk
hij deed eens een tweeden sleutel op de wijn kast maken ook trachtte hij wel openlijk zijn zin door te drijven maar het gelukte niet want hij was te beschaamd en niemand steunde hem
maar dat is zeer duidelijk een zinsbedrog een begoocheling door lijfelijke oorzaken terwijl het schoone herfstgevoel gebonden aan dien bouwval bij merwestee hetzelfde eigendommelijke vertoonde als blijvend kenmerk
en frank haar ridder stond verheerlijkt boven al de anderen hoe dankbaar was ze dat hij zoo sterk was zoo welgebouwd en gespierd zoo goed geoefend welk een genot te weten als hij rustig naar een werktuig schreed dat hij zeker was van zijn taak dat hij zuiverder en krachtiger zou werken dan een der anderen
daarop onmiddelijk voortgaande sprak hij met meer zorg om zuivere taal te spreken zoodat dit hedwig aanvankelijk gemaakt voorkwam en zij niet genoeg aandachtig bleef op het gesprokene
vernietigd vertrapt om mee te lachen en van te walgen het was alles waardeloos en niets dit hier de zuivere zoete buitenlucht de teere avondstilte de prachtige zon
met groote inspanning brak zij den ban en werd werkelijk wakker nu ziende dat het nog donker was haar hart klopte zeer hevig na een kleine wijle sliep zij weer en zie daar was alles weer hetzelfde zonder dat zij zich herinnerde dat het voor de tweede maal was
toen stak zij daarbij haar hand uit om vergeving en zoo zaten zij langen tijd hand in hand tusschen netels frederik van eeden van de koele meren des doods en distels gerard vroeg haar hem nu te beloven dat zij t om zijnentwille nooit zou doen
voor hem bestond er mooi en leelijk en ook echt en onecht maar niet goed en slecht bovendien daar al wat mooi en echt was volgens hem ook goed moest zijn en alleen het leelijke en valsche slecht kon heeten
en toen een overdreven plechtigen gemaakten gebedstoon aannemend o gij almachtige en genadige god in uw eindelooze barmhartigheid hebt gij mij vergeven frederik van eeden van de koele meren des doods mij arme zondares die geen genade verdiende
johan echter nooit gewend aan een zweem van diepere vertrouwlijkheid met wie ook zag in haar een veel hooger wezen dan hij zelf hij verbaasde zich niet want dit was de engel die hij wel wist dat bestond die in zijn droomen had geleefd en die hij vast gehoopt had eenmaal te ontmoeten
ja toen heb ik er ook dadelijk een end aan gemaakt nee je hebt er geen end aan gemaakt dat kon je niet meer het was te laat het kwaad dat je gedaan hebt daar is geen end aan gemaakt
hij zelf begreep dit niet goed hij kende wel dergelijke gedachten maar in veel grover en leelijker vorm en hedwigs bijzijn was het machtigste middel ze volslagen te verdrijven nadat hij haar had leeren kennen voelde hij zijn geest rein en zichzelf een wonder van edele verheffing in vergelijk met zijn vroeger beesteleven zooals hij t noemde
zij moest daarbij altijd denken wanneer heb ik dat toch meer gevoeld waarvan is het een herinnering en die indruk vervlood niet met het oogenblik en zoo was ook deze gansche zomerdag aan de lichtvolle zeekust door datzelfde gekenmerkt maar sterker en wonderbaarlijker
de eerste middagen toen zij voor haar venster zat frederik van eeden van de koele meren des doods voelde zij geen benauwing maar rust in dat stille eentonige en droomerige haar gestel had wat kracht gekregen en haar geest was opgepord door groote aandoeningen nu genoot zij als lust de kalmte en aandoeningloosheid voor een korte pooze
toen hij de eerste maal er over durfde spreken en fluisterde van het kindje toen lichtten hedwigs oogen en zij greep zijn handen en kuste ze menigmaal maar toen de feiten kwamen koud en wijdingloos stuitend en jammerlijk en de nuchtere bespreking alsof het een proef met een nieuwe wijze van verwarming of luchtverversching gold
een oogenblik greep gerard ritsert bij de pols met frederik van eeden van de koele meren des doods al zijn kracht benauwd uitstootend wat denk jij wel maar hij kwam niet verder een paar seconden zagen de mannen elkaar in de oogen ritsert begreep door gerard's woedende en wanhopige gelaatsuitdrukking wat er gebeurd moest zijn
eerst langzaam na dagen en nachten kwam zij bij en werd weer zachter en onbevangen frederik van eeden van de koele meren des doods heerlijk vond zij het naar buiten te gaan en toen zij met ritsert in het rijtuig zat dat haar van t station naar t kasteel bracht was zij vroolijk en vol kinderlijke verwachting
allen tijde beschikbaar toen ging zij binnen en zag wie gespeeld had het was een lang donker uitziend man vriend van haar oudsten broer en zij zag naar hem verlegen en beklemd met stillen eerbied als naar iemand die haar lot zou kunnen beheerschen die vertrouwdheid had met het machtigste der wereld
ze t ze had willen sterven en was bijna dood geweest wisten ze t toen kwam voor kort een illuzie dat alles was als vroeger en dat was haar goed als werd een groote zonde vergeven
nu zou dan toch geluk komen na zooveel strijd en droefheid nu zag ze een vast groot heil voor zich nu wist ze waaraan zich te houden het waren maanden van vele en vrome overdenkingen in haar eenzaam afgelegen huisje op haar wandelingen langs het strand en over de klippen
maar dan werd hedwig weer radeloos als in doodsangst dat ze nooit meer toegang tot zijn zachte intieme wezen zou vinden en dan smeekte ze hem toch niet zoo wreed en hard te zijn maar deze domheid om hem wreed en hard te noemen prikkelde ritsert nog meer daar hij immers juist zweeg om niet onheusch te worden om twist te vermijden
het was haar oude heerlijke kamertje buiten lang en smal met grijs geschilderd houten wanden en daar was het raam dat uitzag op het meer door de kastanjeboomen heen de zon wierp bladerschaduw in die flauw bewoog en de houtduiven koerden het moest wel juni zijn
thuis gekomen deed zij heftig snikken alleen even in de donkere kamer onder de vele studenten met wie zij in die dagen kennis maakte was ook de zoon van een notaris uit haar geboortestad en zij herinnerde zich flauwkens zijn
nog steeds mooi weer o mijn god hoe kom ik er ooit uit gedacht om aan joob te schrijven ik had wijn gedronken om één uur en dacht maar wat te praten voor gezelligheid en aanspraak en dan weg te loopen maar het ging niet
zij lachte en schertste en waschte en kookte en verbood de verwilderde kinderen en thuis gekomen werd zij gewaar dat zij een uur had gehad van ontheffing harer lasten zooals in lange niet
men ontving haar overal in wat heette de voorname en aanzienlijke kringen der stad en op de landgoederen rondom en dit voelde zij was hetgeen zij alleen pijnlijk frederik van eeden van de koele meren des doods gemist zou hebben zelf grooter staat te voeren verlangde zij niet
waren zij met elkaar alleen dan praatten zij over hun liefde en wat daarmee samenhing over deze hunne binding hoe die geheel eenig en bizonder was en hoe die als zoodanig bewaard en behouden moest blijven joobs woorden half begrepen legde zij naar haar wenschen uit
zij ging eene n avond mee in de stad waar het schijnt of elkeen voor pret en vreugde leeft en waar de losbandigheid zulk een natuurlijken en luchtigen schijn draagt zij aten in een der vroolijke wel verlichte eethuizen waar het lekker eten met zulk een opgewekten ernst wordt bedreven
dat is zeker die hooge droefheid die ik nu zoo verlang en zoo prettig vind het lijkt niets op mijn oude somberheid die was saai en leeg maar in deze is god ik ben nog gespaard maar ik voel dat het weer slecht gaat ik wou thomas koopen maar ik heb maar francs voor deze maand
koele meren des doods ritsaart vertrok denzelfden avond en beloofde over een week terug te komen
hedwig voelde zich klein bij haar en schaamde zich ook als zij alles wist zou lady clara haar niet verachten en er ontstond een vreemde beklemming die niet veel verschilde van wat zij op zonheuvel had ondervonden
zij ging zich wasschen en water drinken maar het baatte niet haar oudste zuster hanna kwam binnen en zei wat zie je bleek daar verschrok zij van en voelde verontrust en gewichtig
of bevriend met deze of gene vermaarde persoon na een week van muziek en gesprekken was t aanzicht van haar geheele leven en van haar geboorteland voor haar veranderd het was nu een klein afgelegen plekje waar de menscijes erg bangelijk en tobberig stillekens
het is niet mogelijk door de beschrijving van wat frederik van eeden van de koele meren des doods er in den droom gebeurde een denkbeeld te geven van den wonderbaren zielslust dien hedwig er bij ondervond het was alles in elke bizonderheid zoo onbeschrijfelijk schoon en heerlijk dat niets in haar waak leven er bij gelijkbaar was
sprak joob haar aan en ze vond zijn stem aangenaam te hooren hoewel hij wreede dingen zei jij bent de sphinx niewaar hedwig de sphinx jij hebt johan vermoord
maar dikwijls was hij z dichtbij en waren zijn verhulde woorden zoo duidelijk dat als zij om het groote woord boos zou worden zij het nu wel geworden zou zijn maar hedwig leidde hem af en sprak over visschen en bloemen en deed of zij niets bemerkte en bleef even vriendelijk
zij had dan de onweerstaanbare bekoorlijkheid van een lief pruilend kind dat zich inspant om goed te zijn maar t niet kan al wat gerard van ritsaart wist was hem tegen en leek ongunstig voor zijn uiterlijk had hij den tegenfrederik van eeden van de koele meren des doods zin die een stemmig hollander heeft voor mannen die hij door vrouwen mooi hoort noemen
het leit altijd aan domheid of onzedelijkheid van onszelf of van vrouders moete we daarom van elkaar wegloopen als we t tege mekaar zegge jij bent een arme stakker en ik ben een arme stakker moete we nou elkaar voorpraten dat we wijzen en zaligen zijn
bij t minste teeken van misgunning werd het haar ondragelijk dan zou zij zich willen vernederen om zich toch maar niets op haar stand te laten vrstaan die beklemming maakte haar gelaat strak en haar manieren gedwongen en daardoor werd haar goede bedoeling nooit recht verstaan dan scheen zij juist stroef en hooghartig
want hij kon hedwigs waardeeringen niet toeschrijven aan overgeleverd of aangeleerd gevoel daar zij kwamen frisch zuiver en noodwendig als regendroppen uit hoogen wolkenhemel als klare watersprong uit
dit beteekent niet dat zich zijn overtuiging wijzigde of dat haar afkeuring van losbandigheid verzwakte maar ze konden niet helpen den mensch even lievenswaard te vinden en de uitkomst was een zekere zoete scherpe droefheid een teeder meelij een behoefte tot helpen en redden
het baatte niet voor de verlokking die was na weinig tijds weer even sterk en het gevaar werd grooter na elken terugval omdat de gewoonte machtiger wordt en het vermogen van den wil verzwakt na elk toegeven
voor haar geopend zou worden dat zij vrij zou zijn maar hoezeer zij gruwde van haar verblijf en omgeving bijna nog meer schrikte zij terug voor het groote leven daarbuiten het wreede machtige leven dat haar hierheen had uitgeworpen en haar nu weer zou opnemen even raadselig en geweldig als te voren
en geen zweem van ijdelheid of zelfvoldaanheid toonde hij hij voelde zich één met de anderen t was hem om t volkomen werk te doen niet om eer of meerderheid
want daar dit gansche zielsdeel in hem afgestorven was voelde hij ook niet de wijding meer die eerbied geeft en schroom hij naderde deze dingen nu van een andere zijde niet als een heilig mysterie maar als een praktisch geneesmiddel voor de geliefde vrouw en het vervulde hem in alle bizonderheden van kansen en vooruitgang
zij werd onderzocht maar ze had het fleschje aan de zieke naast haar gegeven om te bewaren een jong goedhartig meisje met gezond uiterlijk en donkere groote oogen deze wilde haar niet verraden en er werd niets gevonden
rustig zorgzaam en bemoedigend handelde zij en bestierde zij en hij liet dankbaar zich gezeggen hij reed weg mat en pijnlijk maar in overgroot geluk zij bleef achter en wuifde en knikte en glimlachte over den brief was niet gesproken
toen kwam de docter in die haar dagelijks behandelde nu reeds drie weken en toen hij haar zoo week en vriendelijk vond dacht hij zijn weg genoegzaam gebaand en midden in de behandeling lei hij de instrumenten neer en kuste haar plotseling op blooten hals en borst
toen was het als geheraut door haar bloed en leden en moede hersentjes dat de vijand geweken was en alles rusten mocht en zij had gerust de laatste uren zooals nog nooit nu deed ze de oogen op en wat was de kamer stil en wat stond alles vast en wat scheen de zon helder en gelijkmatig
van wat hun losbandigheid was had zij maar een vaag begrip en het verwarrende voor haar was dat zij in t geheel niet kon bevroeden waar het leelijke en hatelijke er van school
zij moest onmiddelijk vertrekken wreed maar liefderijk den armen man in wanhoop achterlatend om hem nimmer weer te zien en zoo deed zij inderdaad vlug en doortastend met goede zorg om geen opzien te verwekken den armen minnaar sparend
toen de docter naar zijn werk moest vroeg hij haar te blijven tot hij terug kwam en weer met hem te avond te eten het waren een paar lichte gezellige kamers uitziend op het groote plein der invaliden een vriendelijk dienstmeisje nam het geval als van zelf sprekend zij noemde hedwig mevrouw toonde haar woning en keuken en beried haar over de spijzen
maar zij stelde t aldoor uit waarschijnlijk uit vrees om in haar eersten indruk teleurgesteld te worden toen zag zij op een dag ritserts aangenomen naam op aanplak bladen staan hij zou een concert geven en men sprak er veel over in de stad
bemoeielijkend werkte de ongewone levendigheid harer zienlijke verbeelding zij zag in haar overspannen nachten lieve gebeurtenissen die zij zou willen doorleven kleurrijk en in allerfijnste bizonderheden voor zich en deze tooneelen die zij niet vergat kregen de kracht van voornemens
toonde hij zich zeer hoog en edel en geniaal dan voelde hedwig zich rustiger en kon genieten van haar nieuwe rijke leven maar scheen hij ook maar iets koeler of onverschilliger verwaarloosde hij de vele kleine zorgen en liefde bewijzen waaraan gerard haar zoolang gewend had en die ritsert volstrekt niet eigen waren
er was schoonheid in het stemmig zonlicht door de kleine ruiten de kleuren waren allen diep en krachtig en in den smoezeligen rommel was niets kaal of hard en nuchter hedwig dacht aan haar nette huis tegen-over de school en begreep niet wat het aangename was dat hier gevonden werd en bij haar thuis ontbrak
des doods in t duister zij voelde de omhelzing en de kussen toen zondigde zij weer als vroeger en daarna in haar diepe verslagenheid scheen alles plotseling ontdaan van den bedriegelijken glans van bekoring alsof een gordijn werd weggenomen en zij het leelijke nu gansch en al naakt en leelijk zag
en toen eerst zag zij ook het leelijke den jammer de armoede de verveling de misdaad op haar gevoelige ziel maakten de monsterlijke grof leelijke ruw de aandacht trekkende aanplak bladen telkens weer herhaald den indruk van frederik van eeden van de koele meren des doods krankzinnigen die haar naliepen en najouwden
dus weerde zij dit af met de haar eigene vaardigheid van geest werktuigelijk zooals een slapende de zachtste ligging zoekt en zij bleef vriendelijk daar er niets was wat haar verstoorde en zij niet handelen kon tegen haar gevoel
in t huis een benauwde zure lucht voortdurend gaan en komen van menschen telkens andere huurders meestal van vreemd en verdacht allooi s nachts vaak ruzie en kabaal zij kon er geen voedsel krijgen zelfs geen ontbijt zij moest alles zichzelve verschaffen bediening was er niet beter verblijf kon zij niet betalen
ook vielen haar in dien weeken wulpschen toestand allerlei woorden en voorstellingen in die vroeger ongemerkt aan haar voorbij waren gegaan betreffende andere mannen in de inrichting of wel gasten en vrienden die zij gesproken had na haar huwelijk
maar zij bad hem niet na te vragen en haar verleden onbesproken te laten zij noemde zich jeanne fontayne en beweerde geheel alleen op de wereld te staan zonder vriend of verwandte zonder geld of goed
toch baatte dit alles niet want wat men deed was door gebrekkige kennis niet afdoende om zijn ziekte te verdrijven maar er ontstond een treurig en onteerend strijden tusschen vader en kind een plagerig gevecht wie den ander t slimst af zou zijn
maar toen hij haar vond zittend in t zonnig zand neuriënd een liedje als een droomerig wachtend kind het zand latend glijden over den rug van haar aangesloten vingers
de dingen waren ernstig vertrouwelijk bij het terugzien hedwig zat vr op het groote rijtuig en het kwam alles stuk voor stuk ernstig onveranderd terug terwijl zij met van spanning en teerheid gesperde oogen zag zacht prevelend en begroetend
geef me je beurs om den koetsier te betalen zei de vagebond hedwig deed dit onmiddelijk den koetsier kushandjes en knipoogjes toewerpend dank je henri goed gereden hoor dank je lieveling
en daar er juist een brief van ritsaart gekomen was waarin hij zeide op reis te willen gaan en verzocht of zij hem wilde verontschuldigen daar er misschien wel iemand anders voor haar zou willen spelen liet hedwig dien brief aan gerard lezen
zij gaven elkander namen in scherts en teederte wier zin de benaamde dadelijk voelde gerard begreep sommige van hedwigs fijnste aandoeningen zooals geen ander het ooit gedaan had
maar ik heb nou je natuurlijke historie gelezen ik heb al de boeken er over ik weet ik weet en je kunt me niks meer maken messalina heet je je hoort in de modder thuis en pas op dan wie er met bloote voeten door loopt je bent een incubus met je grauwe dimonen oogen
was en tot dronkenmakens toe bekoorde dit deed haar wee en griezelig voelen van zichzelf het bijzijn van leo verkwikte haar en deed goed zooals water goeddoet na veel zoeten kost maar de vriendinnen spraken nooit op de wijze waarop hedwig en johan gesproken hadden leo sprak niet veel en dan liefst over duidelijke tastbare
nu met hedwig gaf hij zich volkomen over aan dezen genotslust en voornaamheidszin omdat het hedwig zoo wel paste en goed aan haar besteed was op de reis in den spoor wagen en op de boot gedroegen zij zich reeds als prinsen naar haar gevoelen
eetzalen als kerken met een gelijkmatig geklater van eet gerei en geroes van stemmen ontvangkamers groot als paleis zalen plechtig stille leesvertrekken overal zware overdadige weelde grenzelooze verfijning en gemak
t feit is dat je leeft ten koste van anderen dat je alles alles alles voor je doen laat door anderen en zelf thee zet visites maakt wandelt boekjes leest eet en slaapt
zij had gescheiden kamers gewenscht en niets wat de aandacht op deze frederik van eeden van de koele meren des doods mysteriën lokken kon en zij schaamde zich te dieper door t slecht geweten het steeds weer opdoemend besef van kwaaddoen
en toen eindelijk op den drie en twintigsten dag het zwakke lichtje onmerkbaar verglom en de laatste beweginkjes van het koude lijfje ophielden toen was t haar nog niet klaar door de naderende verbijstering haars verstands
eerst uit t gezichtspunt des gemeenen verstands scheen toegeven hem misdadig en zwak later in den glans zijner liefde verrukking scheen al zijn doen edel en mooi nog weer later hijzelf oud zijnde en van hedwig gescheiden werd zijn eind meening overeenkomstig heerschende zede en traditie
en zij dacht hoe zij zelve z liggen zou en gevonden worden zij vond dat leelijk en schrikwekkend maar toch bleef zij begeeren en éér zij t wist was zij bezig te berekenen hoe zij aan een pistool zou komen en hoe zij johan's voorbeeld zou navolgen
en hedwig wachtte en vreesde met doodelijken haat den klap van t rijtuig portier dat toesloeg na elk nutteloos bezoek in t voorjaar na vier maanden geduld van weerszijden met gestadige verergering der kwaal gaf de goede docter het op
haar huis kreeg nu iets van den griezel van den knoopenwinkel zij dacht avond en morgen om dat menschenpaar tusschen hun hoornen en beenen knoopen en zij begreep dat ook haar huis zulk een oord van verschrikking worden kon al was het weelderiger en mooier
en het voelde als een nieuw verbond tusschen haar en gerard dit innige gesprek over zoo hooge dingen op het juist gevulde graf haar smarten waren nu wel voor kort in hun hoogtepunt bedaard maar daarmede niet gedelgd zij was wel besloten niet toe te geven aan de zelfmoordneiging
het zeide haar niet veel als johan onweersprekelijk toonde dat haar woorden en termen onredelijk en in zich tegenstrijdig waren het was alsof zij dacht laat de woorden dan maar niet in orde zijn de dingen die ik voel zijn wel in orde
had verzen van hem gelezen die zij vreemd en onbegrijpelijk vond zij hoorde hem altijd joop of job noemen misschien omdat hij jozef heette of als bijnaam omdat hij ziek en ongelukkig was zij vond het mooi van ritsert dat hij liever dan in voornamer herberg bij den armen zieken vriend introk
voor de wereld voor al wie haar gekend hadden was zij verloren dood en weg zij bestond niet meer als hedwig niemand die haar ooit hedwig had genoemd of hooren noemen wist dat zij nog leefde zij zelve bezat niets wat gefrederik van eeden van de koele meren des doods tuigde van haar vorig bestaan tenzij wat aan flarden gescheurd ondergoed
maar al heeft zij later ook de wereldsche liederlijkheid in afschuwelijkst vertoon gezien het bekoorlijk visioen er van verliet haar niet tot haren dood in de stad zag hedwigs slaapkamertje uit op den tuin
en toen ritsert deze zaak begrepen had raakte hij in een trillende vervoering samengesteld uit velerlei gemoeds beweging spijt over dezen jammer het niet tot recht komen van zooveel edels en kostelijks als deze vrouw
wilde gaan maar hedwig hield haar hand vast ze huiverde als een koortsige bid als t u blieft zei ze met moeite en klappertandend
zij gingen over een donker ledig plaatsje en bestegen een steenen trap zwart en glibberig drie verdiepingen hoog kwamen zij in een klein vuil vertrekje waar een oude vrouw met een bril op lompen zat uit te zoeken aan de muren hingen oude kleederen en uitdragerij van den
het was hedwig zelve die eens begon over hun eerste ontmoeting en vroeg wat hij wel van haar gedacht had johan antwoordde met den plechtigsten ernst het had hem verbaasd dat zij god riep en hij vroeg haar wat zij daarmee bedoelde en of zij meende dat er iemand was die dat hoorde en er op antwoorden kon
ik ben echt ziek koorts en pijnen maar dat is t ergste niet ik zie nu niets geen licht meer van nacht in t asyl een vreemde droom van johan hij had een romeinsch kostuum aan en wees mij zijn huis een groot paleis met kolommen
maar soms ook opgedreven tot rusteloos afmattend wroegen dag en nacht vooral was haar zelfverwijt afhankelijk van ritserts houding was hij vol teedere zorg en heftige toeneiging zooals hij zijn kon in den gloed zijner liefde
maar nu was er pas een kind geboren dit trok hedwigs sterke belangstelling en zij overwon haren weerzin de vrouw lag in de benauwde bedstee op het vuile stroo met het kleine ingepakte wichtje de kinderen kriewden op den vloer het oudste zoontje schilde aardappelen harmsen was in t veld
en daarom heb ik ook plezier in m'n leven meer dan ooit en plezier in mijn pijn en plezier in mijn verdriet omdat frederik van eeden van de koele meren des doods ik er wat van begrijp waardr t is en
aldus gebeurde het dat hij nu trachtte in haar opgetogenheid te deelen en niet er toe kon komen haar te waarschuwen maar dat het niet van ganscher harte ging bemerkte hedwig wel zoo goed zelfs dat het haar ter neersloeg en zij moeite had haar tranen te bedwingen
hij vroeg zeer verschrikt wat er was maar hedwig kon geen antwoord geven en hield het beschreid gelaat verborgen toen wilde hij zacht den brief uit haar hand nemen maar zij hield dien krampachtig vast hoofdschuddend niet omdat zij t niet voor hem weten wou maar omdat frederik van eeden van de koele meren des doods ze vreesde t verdriet dat hij hebben zou
ziet hier hoe bontekoe befchrijfthoe zonderlingh dat godt hem heeft bewaart en in zijn hoede nam toen t fcheen of t water haer al t zamen zoud vemielejttj hoe wnderlijck toen t schip met meer als hondert zielen s door vuur aen ftucken fprongh hy t ongeval ontquano
waarbij de menschen als haring op elkander zitten en er altoos weer een nieuwe spreker optreedt als de vorige uitgesproken is en men dacht dat het goed en wel gedaan was en in het najaar geen meezenknip te mogen hebben
weet ge nog wel of waart ge daar niet bij toen ik student was en in de kerstvakantie thuis kwam als candidaat en toen we dien dramatischen avond hadden mijn jongste zuster had een paar lieve logées over en we maakten twee tooneelstukken en voerden ze diezelfde week nog op
en in den geest ziet hij haar engelenkopje omgolfd van dat weelderig bruin of blond waarvan één enkele lok hem tot den zaligste maken zou van alle stervelingen maar foei
de juffrouw stond met den knop in de hand en keek en kon haar oogen eerst niet gelooven wat of zij dan zag françois haverschmidt familie en kennissen een gedekte tafel met brood en vleesch en een flesch wijn en kortom
waren op hoog bevel al de katjes op twee na verdronken gruwzame wreedheid die mij z verontwaardigde dat de dichter in mij geboren werd ja laat het geweten worden door den toekomstigen uitgever van mijn gezamenlijke poëtische werken
zij wees ons heele rijen boeken aan die het oudje allen tweemaal had doorgelezen zooals de romeinsche geschiedenissen van stuart en wagenaar met al de vervolgen
dan zullen wij gereed en blij uit liefde t goede werken toch toen een kwartier later juffrouw pippeling weer op haar stoep stond
zal weer aan het studeeren zijn halleluja vrede op aarde in menschen een welbehagen mijnheer swart voelde iets als een stil verwijt gij liegt had hij geroepen wie had gelogen was er werkelijk niets om den mensch te verzoenen met het moeitevolle leven
onder de boomen en bij de oevers die hun nog onbekend waren straks keerden zij onwillekeurig terug naar de valleien of bergen waar ze zich van vroeger het best thuis voelden en het was aardig om aan te zien hoe zij elkaar dan opmerkzaam maakten op alles wat hen kon herinneren
en dat zult ge wel willen gelooven als gij hoort dat hij notaris was altijd had hij een witte das om en als hij uitging een zwarten rok aan en uit den zijzak van dien rok staken papieren met zegels en lakken er
op het portaaltje boven aan de trap was komen te zitten dan zou zij zoo waarlijk langs al de steile treden naar beneden zijn geschoten nu ging alleen haar paraplu dien weg
en hoe broertje nog niet wist dat er zoo'n goede god was die ook zooveel van hem hield en die zijnen engel ook op hem liet passen en dat gaf mij zoo'n rustig gevoel want nu was ik zeker dat hem geen ongeluk overkomen zou
weer voor den dag kwamen maar iemand uit te lachen neen dat had keesje nu voorgoed afgeleerd hoe was het mogelijk keesje de vuile
was het bepaald een gevaarvolle onderneming voor mij het ook maar ter halver hoogte te beklimmen meer dan eens is dat waagstuk mij verfrançois haverschmidt familie en kennissen boden onder de afgrijselijkste beschrijvingen van de ongelukken waaraan het mij
ginds schitterde de vuurtoren hier hadt ge de roode lantaarn op den hoek van het havenhoofd en daartusschenin verbeeldden zij zich nog iets te kunnen onderscheiden van de welbekende kerktorens en den ouden molen
want hij was nog niet goed begonnen om de lui tot bedaren te krijgen of ze hadden hem al in de maling en nol de vilder dat was de vieste man uit de heele stad die nam hem zijn nieuwen hoed af en zette dien zelf op en eerlijk is eerlijk zei nol daar heb je mijn
dat ik u buiten liet staan en het is alleen omdat gij niet beter geweten hebt dat ik u de deur zal openen en toen ik binnengelaten was wie was de eerste
wat hebben die straatjongens een pleizier mogelijk is hun pret wel wat ruw maar daar zijn het dan ook straatjongens voor en hier is er een
in dat walgelijke water dat deze verraderlijke moord op een argeloos en engelachtig schepseltje gepleegd want aangenomen dat god de oorzaak van zijn sterven was dàn vooral had dit sterven voor mij het karakter van een mrd onder de meest verzwarende omstandigheden
om eens met den voorzanger te snuiven waarop zij gezamenlijk aan het niezen vielen en het hun in het eerste kwartier onmogelijk was iets van den dominee te verstaan veel minder van zijn leer te onderscheiden
jillessen was zeer waarheidlievend om in den courantenstijl te vervallen de oudste menschen herinnerden zich niet dat hij ooit gelogen overdreven en evenmin dat hij ook maar éénmaal zijn woord gebroken had
en dan moeten er gesmeerde broodjes met kaas en rookvleesch mee en ik weet niet hoeveel flesschen bessennat en limonade en heele trommels vol met koekjes
zij die eenmaal zijn schat zijn goede engel zijn alles was geweest hij was laat getrouwd maar toen dan ook scheen zijn leven eerst recht goed te beginnen
ik geloofde wel dat hij gelijk had ofschoon ik zijn uitdrukkingen niet best begreep françois haverschmidt familie en kennissen maar één ding werd mij toch zonneklaar de dominee dacht er al eveneens over als vader en als de timmerman god had het gedaan hiermee wist ik genoeg
en het begon ook te donker te worden zoo kwam ik voorbij de groote kerk en al de ramen waren verlicht en ik bleef eens even staan luisteren want er werd gezongen dat hoorde ik graag
en toen maakte hij zich gereed om oom bij al de trappen neer te smijten wat de gekrenkte voogd voorkwam door zich zoo snel als hij kon uit de voeten te maken
dien ik hier herkende pastoor a en ik had hem altoos uitgemaakt voor een leelijken jezuïet die regelrecht op weg was naar de hel nu ik kon het niet helpen maar of het nog een overblijfsel was van mijn oude natuur ik sloeg de handen samen en vroeg hardop
ja dat zij frits maar even zacht smeekend of vroolijk glimlachend behoefde aan te zien en de booze geest in zijn binnenste kwam tot bedaren of kroop beschaamd weg om straks helaas opnieuw te toonen
dat de boom het erg eenzaam moest vinden om zoo alleen te staan er was voor hem niets te zien wat naar een tak of een blad zweemde
het wel eens over had in ieder geval was het een mensch om voor te sidderen die majoor zoetjes en als hij u aankeek met zijn koolzwarte oogen onder den vervaarlijken steek dan stolfrançois haverschmidt familie en kennissen de u het bloed in de aderen
houd dan mijn paard vast schreeuwt oom radeloos dan zal ik je geen kwaad doen man de ander gehoorzaamt een stevige greep in de teugels en het beest staat terwijl mijn oom van den schok uit den zadel tuimelt hij is evenwel gauwer op de been dan
of geregeld betrapt werden met de vijf vingers in het eten intusschen dat alles mag best zijn en aandoenlijk zelfs voor een ventje van een jaar of negen is het niet genoeg om het pleizierig te vinden
en mijn broertje was drie wij waren de eenige kinderen des huizes en zooveel de school en mijn lessen mij toelieten altoos bij elkander
en dan kreeg dat spreekt het weerglas de schuld dat nu heeft het wraakzuchtige ding mij zeker nog lang daarna willen inpeperen hoe het zij wij haatten elkander van harte en toch
want die kwamen bij tante mientje nergens vandaan dan uit de maag tante bet vond dat zij voor zich niet dankbaar genoeg kon zijn
ik geloof niet dat zij ooit gezondheid gekend heeft op het tijdstip waar mijn herinneringen aanvangen was zij de oudste van de kinderen des huizes reeds die bleeke gestalte die zich niet dan met moeite van haar stille kamertje naar haar gemakkelijken stoel
en gaf mijn tranen den vrijen loop sedert den maandagavond had ik niet geschreid maar al dien tijd was het geweest of er wat in mijn keel zat den volgenden morgen
dat is juist het mooie het geniale in zijn manier van doen bij voorvallen die den edelsten mensch in heiligen toorn zouden doen ontvlammen
stellig zouden we dat al eerder gedaan hebben maar er waren strenge orders gegeven tegen het vroege spoken ik heb mijn hansop nog aan en reeds klapt mijn zweepje want het is mijn plan om dat mee te nemen en er de paarden duchtig mee aan te zetten
nooit had ik gedacht dat het een boekje worden zou het waren maar van die losse stukjes of gedeelten van stukjes die ik hier en daar heb voorgelezen en ze vormen dan ook zoo weinig een geheel
en in den directeur vond ik denzelfden heer terug doch nu zonder zijn sierlijk gepluimde sjako die de maat placht te slaan als de schuttersmuziek het vaandel hielp afhalen van ons oude françois haverschmidt familie en kennissen huis ja
want je hebt er een schommel en achter het huis daar is een berg en die is zoo ontzettend hoog dat als gij er boven op zijt en de lucht is helder dan kunt ge den toren zien van onze groote kerk
in vriendelijk en vroolijk gezelschap dan zie ik op eens een kindergezichtje het is een bijzonder fijn en lief gezichtje maar terwijl ik er op staar
wel wel hebben wij u hier ook nu dat doet mij recht veel genoegen en het verheugt mij zeide ik insgelijks niet zonder een aangename verwondering het verheugt mij dat gij er nu niet langer tegen schijnt te hebben
ook om haar beter te bedekken met zijn mantel dien hij haar over de schouders heeft geworpen kom suze is het ten laatste gij moogt niet langer boven blijven het wordt te koud voor u en morgen zullen wij al vroeg in de weer moeten zijn
zich aan den stevigen greep van de dame poogde te onttrekken de eerste van de gevreesde oorvegen kwamen neer en het ventje dat hoogstens vijf jaar kon zijn
ik ben ook arm geweest en mijn moeder moest mij in een kribbe leggen toen ik in de wereld kwam en vandaag is het mijn geboortefeest en toen hij dat gezeid had wenkte hij mij
maar daar hadt ge bijvoorbeeld den pomper in de fabriek deze mensch had tot levenstaak zes dagen in de week van den morgen tot den avond op een plank heen en weer te loopen
af te komen van een man die u het leven zoo tamelijk verbittert dat françois haverschmidt familie en kennissen gaat zoo gemakkelijk niet en bovendien zij wil ook niet van hem af zij houdt nog veel te veel van hem ondanks zijn booze luim zijn trouweloosheid of zou dit geen ontrouw zijn geen schennis van den eed der liefde
nu op de jurk van de pop zit een strook met een beelderig kantje en zoo heeft ieder wat gekregen wat lekkers en wat moois en ook iets degelijks en duurzaams de kinderen van de mangelvrouw komen thuis met een molentje dat draait en met een muis die springt
met de hoofdstukken er onder alles in het blauw maar in de geschiedenis heeft mijntje het niet verder gebracht dan tot adam en eva en als frits en suze
ik weet niet wie hem daar vond en het bericht dat wij bij die gelegenheid over hem ontvingen vervulde mijn brein met de buitensporigste voorstellingen
de meisjes en dan de jongens de kleinsten voorop en de grootste jongens met hoeden maar allen in wonderlijke jakjes of rokjes en met een plechtigen weesvader in de achterhoede des zondags twee keeren naar de kerk moesten
en hoe graag zij ook met hen speelde het was haar dikwijls een uitkomst als zij naar buiten verlangden en het weer liet het toe wat al licht het geval was
om die lieve kindertjes eens weer te zien die lieve kindertjes met die mooie tandjes mooier tandjes zijn er in de heele stad niet daar mankeert nu niets aan letterlijk niets mevrouw davidson en
na de andere meid en jaan het kindermeisje den tuin in met de schorten voor de ooren nu wordt mij de verzoeking te sterk ik sluip naar de gesloten keukendeur daar achter het diepe steunen van iemand
en de naaibaas zou het zeker ook niet lang meer maken want dat hoesten dat die man deed ze kon er soms niet van in slaap komen
want in die binnenkamer gesteld dat hij daar was daar had juffrouw pippeling hem toch niet kunnen volgen zij zou het niet gedurfd hebben wat zou hij wel gezegd hebben als zij de deur eens opengedaan had allerlei ijselijke mogelijkheden gingen door de juffrouw haar geest
hoe vliegen de boomen aan weerskanten ons voorbij wat kijken de koeien in de wei ons verwonderd na hoe hinnikt die bruine bles daar en keert zich op eens om met een sprong en galoppeert weg dat de schapen en varkens niet weten
met een oor van de lampetkan nog in haar hand want zij scheen water te hebben willen halen voor haar bloemen och schreide kee waarom heeft de goeie ziel het mij maar niet laten doen maar z was
want hij was wel een knap wiskunstenaar doch dat kon hem niet beletten sommige dingen slechts van zijn standpunt uit te beschouwen
wie weet het misschien was het hun wel gegaan als den rijken man in de gelijkenis ofschoon de notaris daar zal satan dan wel last van gekregen hebben het heette toch altoos dat hij zelfs den duivel te slim af was nu hoe het zij
en als ge dan met beslistheid antwoorddet vier of zes al naardat het uitkwam dan was het mis er was altoos één meer mijn naald heeft ook een oog klonk het zegevierend op dit punt vond de naaister françois haverschmidt familie en kennissen evenwel eens haar baas
en nooit werd het haar te laat in den nacht al mocht zij vaak uren lang geen woord spreken want het waren ingewikkelde vraagstukken die hij zocht op te lossen en de minste stoornis kon de uitkomst doen falen doch
was het hierin volkomen eens met zijn buurman en zoo dikwijls als de ouderling van ja knikte schudden die twee dus van neen totdat de oudachtige heer op den inval kwam
dat daar wel iets van aan was ik had op mijn achtste jaar genoeg roovergeschiedenissen gelezen of hooren verhalen om er iets onverklaarbaars en te gelijk vernederends voor mij in te vinden
den ganschen dag geplaagd wordt met het leven dat de buren maken het was goed van mijnheer swart dat hij niet verder ging en de buren zelf ook verwenschte
of de pavia dan was ontkiemd en er was een boompje van gegroeid en nu was het een groote boom die de geheele binnenplaats overschaduwde maar bloeien dat deed hij niet ik voor mij had een gevoel
of het zijn eigen waren en dan moeten zijn kinderen het zeker goed bij hem hebben want hij françois haverschmidt familie en kennissen goot hen zoo vol met koffie en bier en gaf hun zooveel boterhammen en klontjes suiker en beschuitjes
maar nu was het al dertig jaren en langer en niemand had ooit meer wat van neef gehoord zoodat er geen denken aan was dat hij nog zou terugkomen françois haverschmidt familie en kennissen maar de kastanje
en zoo venijnig kon juffrouw berebijt frits en suze niet bespieden of zij wisten wel gelegenheid te vinden om nog wat van het jonge leven te genieten helaas ik moet het zeggen zij begonnen
want hij gebruikte niets dan een kelder die naast het bordes van den bovenbewoner zijn huisheer op de straat uitkwam en die hem niet alleen tot kelder
als ge wel niet eens een kleine ondervinding hadt opgedaan die u aan het twijfelen bracht of al die lievigheid wel echte munt was gij zoudt zonder dat uw hart er een oogenblik sneller om klopte
een weduwe met een zwaar gezin die des zaterdags altoos den kelder van haar broêr kwam doen haar kinderen toch zagen er altoos knap in de kleeren uit en gingen op heel goede scholen
de saffraan ruiken ik zeg ge zoudt zweren dat ze allemaal leefden doch wat was dit en nog zooveel meer ten minste voor iemand die gevoel had voor françois haverschmidt familie en kennissen grootsche afmetingen bij de kolossale vrijers en vrijsters die
hoe dikwijls heb ik meegetrokken aan het touw als de avondklok het volk in het veld het uur van zessen aankondigde of als er iemand begraven moest worden en de zwarte stoet
alsof die het helpen kon dat wij misschien met allerlei zoetigheid ons gebit bedorven hadden nu arendje had van alles geprobeerd salie een spaansche vlieg achter het oor
maar wij stonden met ons beiden moeder en ik aan den ingang van den hemel en er was een engel die kwam van onzen lieven heer en beloofde dat hij op ons passen zou terwijl wij sliepen
en kennissen weggejaagd werd van school nu na nog een heelen hoop gekke dingen te hebben bedreven besloot neef de wijde wereld in te gaan en op een frisschen maartschen morgen zag vader hem op den bok van een
tegenover het ouderwetsche onmetelijke ledikant waarin wij als wij in de pastorie logeerden sliepen hingen de ontzaglijke portretten
dan zou het ongeluk wel niet gebeurd zijn want dan had vader of frans moeder wel gewaarschuwd dat er een stuk uit den muur weggebroken was en dat de kinderen niet alleen in den tuin mochten
zoo vroom ja zoo vroom en zoo heilig had liefgehad hij ging weer zitten hij dwong zich opnieuw te peinzen over haar goedheid voor hem
en daar vielen heldere zonnestralen door en ook door de reten van de blinden en in die stralen zweefden millioenen stofjes de andere kamer daar tegenover was op slot en in die kamer lag mijn broertje
ik had gedacht weer dat akelige gezicht te zullen zien van een paar dagen te voren maar een kreet van verrassing ja van verrukking ontsnapte mij ik verbeeldde mij waarlijk dat de goede god mij verhoord en dat
doch het eerste uur moest nog komen dat zij den moed opgaf en aan hem vertwijfelde zoo werd zij meerderjarig oom gijs moest graag of niet afstand doen van zijn voogdij en uitkeering van haar vermogen
hij troonde het schreiende kereltje mee naar de bank ging zitten plaatste den knaap op zijn knie en begon een liedje voor hem te zingen suze meende dat zij door den grond zou zinken
of wilt gij ook nog weten hoe het met haar afgeloopen is van tante mientje's einde zou ik u niet veel kunnen zeggen ik ben niet eens bij haar begrafenis geweest het was zoo ver van mijn tegenwoordige woonplaats en tante had in de laatste jaren
de geschiedenis die ik u vertellen ga is gebeurd op een donderdagavond want dan was het kerk om half zes en om vijf uur
die veel van hem hield en die hem dag en nacht met haar liefde bewaakte als moeder nog leefde frits zoudt gij dan zoo spreken moeder zijn gezicht veranderde wonderlijk
en zelve eveneens met haar poezele armpjes om mijn ooms hals dat was een ontdekking als de vergramde vader niet tevergeefs beproefd had zijn sabel uit de schee te trekken
hij werd zelfs eens in de kerkelijke courant in een ingezonden stuk het talentvolle hoofd van de gematigde
en van dien zoon zelven die als hij met tante bet gesproken had ten minste weer een week lang beproefde zijn ouders geen verdriet aan te doen van allerlei bedriegers helaas ook die misbruik maakten van haar goedheid maar die
moet het iets beelderigs zijn geweest het is mij dan ook altoos bijgebleven van die toque de zoldertrap van mijn ouders huis bracht afwaarts naar een portaal
die in den nacht geboren den donkersten nacht verhelderen is gedaald in de ziel van het kinderlooze echtpaar was de jonge moeder de eerste
dan moest ge de groote opkamer anders gezegd de zaal eens hebben gezien die wijde marmeren schoorsteen met dien geweldigen haard waarop een ware veen of boschbrand vertoond werd o heerlijk om naar françois haverschmidt familie en kennissen te zitten kijken op winteravonden wanneer er gezelschap was
want voor dien tijd waren wij gewoonlijk al in de zoete rust grootmoeder had zoowel als grootvader een bril op onder het lezen een prachtigen zilveren bril waar we soms eens door mochten kijken of juister beproefden om dat te doen
en dàt terwijl de tanden van mijn vriend sander den lossen slinger vormen van hollandsche schutters die op de markt voor den burgemeester defileeren vanwaar dat ik gerust kan schateren
waar de meid mij dan toch ten slotte ingelaten had wel een beetje verwonderd uit ik herinner mij dat hij een bruinachtige kamerjapon aanhad en
en de verrukking waarmee ik hem om den hals vloog en hem kuste toen de meid de deur bij ons opendeed en hij met haar was gaan zien wie daar gebeld had zeker dit alles was naar en laf ik weet het wel
en een volkomen duidelijk gebaar de vrouw genoodzaakt haar prooi los te laten de kunstenares verwijderde zich nu in allerijl alsof zij iemand ging halen om haar te helpen maar de jonge man scheen zich daar niet aan te storen
en toen zijn we met de heele familie door de stad gaan wandelen want behalve oom kannemeter logeerden er nog drie nichten bij ons en nicht hillegonde riep al maar van neen maar
terwijl natuurlijk een der wanden werd ingenomen door iets dat een bibliotheek beloofde te worden maar genoeg waartoe mij al die bijzonderheden nog eens voor den geest gehaald er was toch geen spoor meer over van de oude heerlijkheden in het thans doodsche hokje
met een roos in het haar die had ze op haar moeders graf geplukt zei ze en ik weet niet wat voor een afgrijselijke schurk maar dat het een schurk was dat zag men dadelijk want dat
en waar ik zelf zoo goed als nooit zit en mogelijk dat hij haar dan een stomp zou geven zoodat zij over het drempeltje struikelde en dat zou al erg genoeg zijn voor een oud mensch maar mocht de juffrouw dan nu alles zoo maar op zijn beloop laten
daar nam zijn gelaat op eens een bijzondere plooi aan het kreeg de uitdrukking van iemand die zich iets heel liefst voor den geest roept en daarbij iets heel droevigs daareven reeds scheen er zoo wat in zijn oogen te hebben geschemerd terwijl hij den naam van sophie noemde
een veertigjarig maagdelijn met een groene paraplu en een eigen stoel in de groote kerk dat was dan ook zoo maar het was zoo wat half gedwongen werk geweest en toen ze in t wassenbeeldenspel waren was jillessen bijna flauw geworden
het was komiek neen het was aandoenlijk het was verheven om te zien maar niemand zag het geen mensch ten minste hoe hij soms nog na middernacht zat te zwoegen op een kapotte muil waar bijna geen helpen meer aan was die telkens opnieuw uitscheurde
wat hun overkomt en het allemaal op een loopen zetten loop je niet dan heb je niet zie je die beide grasmaaiers wel en hoe precies gelijk of zij hun zeisen bewegen een twee een twee
en moortje is dood en poes en de duiven en de biggen en de dikke boerin en de diaken en de klokkeluier allen zijn ze verdwenen van het groote schouwtooneel de boeken uit de studeerkamer zijn op een auctie verkocht ze hebben zoogoed als niets opgebracht zegt mijn vader
die hier hun schaduw uitbreiden over schilderachtige ouderwetsche hoeven en schaapskooien of die fier hun reuzenkruinen uitsteken boven de beuken
maar gij moet weten dat hij een fatsoenlijk man was en daarom vergenoegde hij zich met het boek waarin hij had zitten lezen een beetje nijdig dicht te slaan het boek was zeer diepzinnig en de schrijver had het nog moeielijker gemaakt om het te begrijpen