AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
niet mijn vrouw ik was je maîtresse ik was hem ontrouw stoot mij niet af heb medelij hij had zonder te weten een gebaar gehad dat haar verschrikte
ik zal het doen dan tot morgen half negen tot morgen half negen hij stond op om afscheid te nemen
een schilderij zag zij alleen maar met het oog van een leek voor een byzantijnsche madonna voelde zij niets zij hield wel van beelden
de invloed der toelating van vrouwen tot alle beroep op het huiselijk leven vrouwen in kunst in medicijnen de vrouw in de mode de vrouw in huis op het tooneel wetten voor huwelijk en scheiding
was het om duco's jalouzie zij wist het niet zij wist het niet zij vond het rustiger den armband te verzwijgen ook niet te dragen
al de bedienden hier zijn f oud of héél jong dat betaalt minder hij boog tot twee duitsche dames moeder en dochter
alleen vast bleef staan hare liefde en haar geluk onwankelbaar te midden der ruïne o wat had zij hem lief hoe eenvoudig waar was hun geluk
volstrekt niet tegen iedereen nooit tegen duco nooit tegen mannen tegen wie zij opzag dat prinsje minachtte zij met zijn vlammende oogen en zijn gezoen maar hij was voldoende om haar te amuzeeren
de hofmeester zette haar half fleschje voor cornélie dat was gratis begrepen in haar pension ik zal u als u wilt het adres geven van mijn wijn via
om in twee spiralen de groote lijn uit een te laten slingeren zij zeiden niets in elkanders armen zagen zij het leven aan huiverden zij voor de handen voelden zij het naderen van den dwang die al dichter wolkte om hen heen
bleef urania alleen met rudyard samen aan lunch en diner cornélie gevoelde zelfverwijt en eens sprak zij ernstig met het amerikaansche meisje en waarschuwde haar maar zij dorst niet zeggen wat zij overhoord had op het bal
zij kreeg een gevoel van gezelligheid van verzorgd te worden door het oude hinkende mannetje en knikte hem vriendelijk toe terwijl de koetsier wegreed
het was niet de stijl van hare brochure het was geen invective het was een lieftallige reisbrief hij vond het wel aardig maar nu niet zoo héel bizonder
in den kring waarin u leeft kan ik niet meer komen na mijn verandering van adres zeide zij half lachend half ernstig hij haalde de schouders op
en de hoogmoed gierde in hen op zij zagen als in vizioen de lijn van hun leven slingeren steilen heuvel op
toen groette hij met de hoed en vertrok haastig zij ging langzaam de trappen op hare aandoening bedwingend voor zij het atelier
een vriendin van de prinses urania niet waar het doet mij pleizier u terug te zien erg veel pleizier en wat zegt u van het huwelijk van uw vriendin vroeg zij terwijl zij een oogenblik naast cornélie de trap opging
wat kan u die vreemde menschen schelen vroeg hij zij zaten in zijn atelier mevrouw van der staal cornélie en de meisjes annie en emilie
duco stil en boudeerend urania neêrgedrukt en de prins klein levendig slank opgewekt uit zijne matheid van gedistingeerd viveur
en ze liep langzaam dalende lijn af naar een sombere diepte zonder te zien en zonder te begrijpen hare oogen staarden magnetisch den afgrond toe
en hij maakte haar enkele complimenten na elkaâr over haar interieur over haar toilet en over haar oogen zij schertste terug en hij vroeg of hij haar stoorde
cornélie nederig beloofde en mrs uxeley toonde haar albums haar eigen portretten van jonge vrouw af en de portretten van allerlei mannen
zoo scheen hun leven zacht voort te willen loopen langs éene lieflijke lijn in éene goudene richting terwijl als bloemen zijne symbolen ter zijde ontloken terwijl het azuur hunner liefde er het uitspansel scheen boven
en zij dacht even na en begon een causerie een reisbrief voor een blad over de omstreken van napels dat was gemakkelijker dan dadelijk over rome te beginnen en in het atelier waar een lichte stookwarmte hing
hoe zich toen in den louvre rubens aan hem geopenbaard had rubens wiens eigen talent en wiens eigen penseel hij opspoorde tusschen al het nagedoe en leerwerk van al zijn talrijke leerlingen
voor ons van geen kracht en voor de wereld en de wet van zoo min mogelijk kracht als maar mogelijk zal zijn en dan ga ik uit den dienst ik zoû toch geen lust hebben er altijd in te blijven en ik kan er dus wel wat vroeger uitgaan dan ik eerst dacht
in een hoekje schaduw zaten te droomen met knippende oogleden zag cornélie den prins op zich afkomen hij groette haar met een blijden glimlach en trad haastig op haar toe
den volgenden morgen werkte hij ijverig zonder een woord verloren in zijn droom in zijn werk en zij stil ook tevreden gelukkig zag aandachtig hare blouses en rokken na
zij schikte zelve de meubels anders drapeerde de verschoten chaise-longue met een lap uit de abruzzen en bevestigde eenige portretten en fotografieën met punaises in den
hij zag wat hoog neêr op den prins hij vond hem een kwâjongen zoo geen ploert meer hij vond hem een kind zoo niet onedel en laag cornélie vertrok hij bracht haar naar het station in het rijtuig kuste zij hem innig
en een effen reep van rimpelloos lazuur spiegel metaal kristal saffier werd zichtbaar en verbreedde zich tot een ovalen beker tusschen
en ziende de andere reizigers haar aanstaren met deelneming beheerschte zij zich en viel mat ineen en tuurde wezenloos door het raam
en naamlooze êelgesteenten waren aan hare dikke vette vingertjes gerist zij sprak heel vlug en cornélie vond hare frazen even gezellig huiselijk als de verwelkomst van den krukkenden portier op het
geleidelijk was zij gegleden langs de lijn van haar leven zonder veel te willen zonder veel te strijden zelfs zonder veel te denken en zonder veel te voelen zij blikte in zichzelve als las zij een modernen roman psychologie van een vrouw
zij voelde zoo heerlijk dat het onverstoorbaar was gevonden voor altijd zonder dat geluk hadden zij ook nooit van dag tot dag hun moeilijke leven kunnen sleepen
hij ontving haar met enthouziasme en toonde haar drie nieuwe schetsen zij verweet hem zachtjes dat hij zich te veel liet afleiden van zijn hoofdidee
toen heb ik niet verder indiscreet willen zijn voltooide hij met bedoeling waar gaat u heen ik moet naar het
zij leefden heel eenvoudig maar toch hinderde het haar dat hij het niet wist al was het voor zijn arbeid goed geweest dat hij niet had geweten
maar word niet te symbolistisch ik meen krijg niet die trucs die repetities van je eigen die vrouw hier die is wel mooi ze loopt zoo in onbewust zijn die hellende lijn af
cornélie wist het hier een gordijn drapeeren over een koord daarachter haar bed haar waschtafel meer had zij niet noodig alleen dat kleine hoekje
razend met een vloek pakte hij haar in eens in zijn trillende armen voordat zij het verhinderen kon had hij haar woest gezoend zij wrong zich los en sloeg hem vlak in zijn gezicht
hij wierp zich ontmoedigd in de kussens mijn beste jongen ging zij voort wees niet zoo down van middag heb ik weêr geld van die braceletten ik had ze eerder moeten verkoopen heusch duco het heeft niets te beteekenen
italië was goedkoop meer schreef zij niet zij repte niet van duco zij scheidde zich van hare familie af in den geest en in het leven zij had geene sympathie bij hen allen ontmoet tijdens haar treurig huwelijk
giovanni da bologna zeide hij zij gingen voort door een zaal met arazzi de prins wees het plafond van ghirlandajo aan apotheoze van den eenigen paus uit het geslacht der san stefano's
en cornélie wilde niet dat hij de onbewuste vrouw afmaakte neen ze hield niet van die hellende lijnen maar toen vond hij nog schetsen van
en u heeft onze godsdienst geen bekoring voor u heel veel ik heb veel gevoel voor mooie kerken en schilderijen maar dat is een artistieke opvatting
ik vraag u vergeving sprak zij met haar liefste stem en lach ik moest mij toch verdedigen waarom prins zeide zij met overreding waarom nu toch die boosheid en die passie en die drift
nu had zij eerbied voor die intuïtie nu zag zij in het waarlijk zuivere van hemzelven nu voelde zij hem om zijn kunst hoog edel zonder bijbedoeling in zijn daad scheppende de schoonheid om haarzelve
het spijt mij wel maar ik heb geen kamers op het zuiden dan spijt het mij ook marchesa maar dan zal ik ergens anders zoeken cornélie wendde zich af als om weg te gaan
de beschilderde spiegels waren dof verweerd van de venetiaansche glaskronen de armen gebroken slordig ter zijde geschoven stonden als rommel op een zolder de kostbaarste kabinetten
maar wat onvolkomenheid ook was in het absolute hunner nieuwe gevoel en gedachtesferen de wisselwerking door hun liefde gaf hun een geluk zoo groot
en de jonge prinses was als een zuster was als een moeder en kweekte cornélie op met melk met eieren met versterkende middelen
het pension had een zekere reputatie van goed en goedkoop en aangenaam gelegen te zijn enkele minuten wandelens van den pincio af hoog gelegen behoefde men er niet voor malaria te vreezen
cornélie in het schemerlicht der staande kant omkapte lampen nam haar met den blik op en zag een vrouw vijftig de rimpeltjes zorgvuldig bijgepoeierd
maar zal u als u blieft den herald niet naar uw kamer meênemen ornélie richtte heel hoog en kwijnend haar hoofd in de richting op waar de dames zaten zag vaag over hare groezelige hoofden heen
dadelijk geweigerd te hebben dit domme gemakkelijke afhankelijke leven van dame de compagnie bij een oude rijke toot zij zag rond in het atelier zij had het lief met zijne mooie kleuren zijn edele oude dingen
minaudeerend met haar face à main maar onderwijl zich steunende met haar parasol zich gymnastisch opwerkende aan den stok van haar parasol met een plotselingen trek van rheumatische pijn die allerlei rimpels ontdekte
misschien wil ik er van middag nog eens teruggaan e ids aargang een neen neen dan ga ik maar eigenlijk kunnen wij zulke dingen wel koopen maar nooit verkoopen neen duco gaf zij lachende toe
hij leidde haar door het station naar zijn rijtuigje een soort panier met twee kleine paardjes en een kleinen groom een kruier zoû den koffer brengen naar het kasteel
in het atelier waren leêgten gekomen kleuren verijld door het verkoopen van dingen die duco met teederheid en opoffering had verzameld
élégante d'ostende de journalist had daar item zooveel voor gekregen de geheele wereld lachte er om en amuzeerde zich mrs
zij had geschitterd en was getrouwd en nu was zij drie-en-twintig gescheiden van dien man die eens haar eenige doel was geweest
zij zag hem nog na maar hij had niet omgezien en zij zag hem verdwijnen in den met lichtjes doorglansden morgenmist die waasde in het station zij had hem zien verdwijnen tusschen andere menschen zien oplossen in het mistwaas
gesu mio waarom u wist niet waar hoe weet ik nog niet u wist voor hoeveel ik me verkocht geen vijf millioen maar tien millioen
ik ben u gisteren gaan opzoeken in de via dei serpenti maar men vertelde mij dat u verhuisd was hij zag haar aan met een spotlachje in zijn kleine glinsterende oogen zij zweeg
en die duwende handen om haar heen en die roode bloemen in den afgrond zeg duco wat meende je er meê ik weet niet het was mezelf niet heel duidelijk
toen bekende zij zich dat zij nooit italië nooit rome zo zoû kunnen zien als duco van der staal deed zij zag nooit het licht van luchten en gedrijf van wolken
de verwaarloosde glorie van zijn oud meesterlijke kunstpracht de laatdunkendheid van dien adelhoogmoed die haar niet van noode had maar wel haar millioenen
het was als het was zij dacht er niet over zij streed er niet tegen het was als een verschil van opinie bijna van smaak dat niet telde
hopeloos overwonnen een langzame versterving van grootheid en grootschheid tusschen de meesterstukken der beroemdste schilders gaapten treurige vakken van leêgte
en het ergste is ze heeft er papa s hart meê gestolen ik ben dus het kind van de rekening ze staan twee tegen mij éen
en zij zag aanstonds een brief liggen op tafel een brief aan haar adres maar welk adres zij schrikte ervan zoo hevig dat zij begon te trillen over hare leden
niet om onszelven wij zijn even gelukkig niet getrouwd maar om de wereld de menschen om de wereld de menschen
waarmeê ze zijn klachten aanhoorde zij antwoordde dat het toch voor urania prouveerde dat zij gevoel had voor san stefano o ja gaf hij nederig toe ze is heel goed ik had het nooit gedacht
zij had gebloeid het was voorbij en in haar lijf dat leefde in haar lichaam dat overleefde voelde zij de waarheid tot in het merg hij zat naast haar bed maar hij had geen recht nu de leliën waren gebloeid
den dag na het bal aan tafel kreeg cornélie een vreemden indruk eensklaps proevende van haar heerlijken genzano besteld door
cornélie dadelijk ik heb u geschreven om twee kamers op het zuiden o ja vroeg de marchesa argeloos en naïf
maar hij verkocht ze dadelijk voor veel te weinig geld om maar niet behoeven te wachten maar toen dreigde weêr het gebrek en zij dacht er over naar holland te schrijven
en alles viel mat slap in haar neêr zij pakten beiden den koffer weêr in toen zag zij rond en schikte in een vlaag van energie het atelier voor hèm
ginds vaag wit als uitgedoezeld krijt castellamare en napels en de schim van den vezuvius met zijn wazige pluim van rook
maar zij zag er niettegenstaande die oude kleêren en die moede gelatenheid uit als een elegante mooie vrouw ik zie met pleizier dat je het eindelijk raadzaam vondt aan mijn verlangen gevolg te geven zeide hij eindelijk
en de koetsiers klapperden met de zweepen en met de tong om haar aandacht te trekken kreeg zij hare lieve italiaansche sensatie zooals zij dacht en was blij in rome te zijn
naar rome en ons atelier je moet weêr een ander motief zoeken om aan het werk te gaan als je niets doet dan denk je na
als vol van de onvermijdelijkheid hij zeide dat hij geen geld had haar de reis te laten doen toen nog eens nam hij haar in de armen kuste haar smeekte haar zijn vrouw te worden zei dat hij haar man zoû dooden
zij vond de stille koelte van het atelier lief de eenzaamheid met henbeiden na de drie weken op san stefano er was hier een rust een komen tot zichzelve die zalig was
zij was totaal onverschillig over alles wat zij nu kocht voor rekening van mrs uxeley het was haar als was het niet voor haar zij liet urania vragen kiezen zij vond alles goed
het is het geld van urania zeide zij zwakjes maar ik wil die schuld niet langer hebben zij voelde dat hij een beetje boos was maar zij was in geen stemming om over geldzaken te praten en een zalige loomte doorvloeide haar aan zijn borst
haar geen kwaad zoû doen en haar nog altijd kaartjes gaf en mevrouw van der staal lang in rome gewend aan pension intriguetjes meende dat cornélie zich te ongerust maakte over het lot van de schoone
de melancholieke reis de laatste stille reis van het einde zij hadden niet gesproken maar dicht bij elkaâr hand in hand gezeten de oogen ver voor zich uit als starende naar het naderende scheidingspunt
en nu voelde zij zich arm zij had gaarne naar londen willen gaan maar duco zoû zij dan gemist hebben en het congres duurde maar een week
neen daar werd en wordt nog altijd heel weinig prijs op gesteld het is prachtig herhaalde cornélie en zag rond wat zal duco het hier prachtig vinden
want als zij zijn vrouw zoû zijn in waarheid en echtheid wilde zij niet alleen wezen zijn minnares maar ook de vrouw
eensklaps echter was miss taylor van tafel verdwenen men dacht dat zij ziek was toen het uitkwam dat zij het pension belloni verlaten had
zij vond duco lusteloos liggend op den divan hij had een zware hoofdpijn en zij zette zich naast hem wel vroeg hij
ik denk dat het beter is uw aanstaande vrouw er bij te vragen ik zal haar chaperoneeren u heeft gelijk u heeft groot gelijk en vraagt u dan den heer van der staal mij ook het genoegen te doen
cornélie kon bewonderen zonder ijverzucht en zij liet urania opstaan draaien voor haar heen vond den snit van haar rok mooi zei dat haar hoed haar allerliefst stond en bekeek aandachtig den ketting
wat weet u daarvan o alles en niets u is een demon riep hij uit een engel en een demon zeg mij wat weet u van mijn vader en van de
ik zoû geen kleêren hebben maar jij zoû toch ook geen lust hebben wel neen sprak hij mat zij nam zijn hoofd tegen zich aan en streelde over zijn voorhoofd
is dapper riep de marchesa eensklaps uit met haar liefste stem stem van overwonnene u krijgt de kamers voor twaalf lire laten wij er niet verder over spreken de kamers zijn van u
de wijn was heerlijk zuiver zij dacht dat het goed zoû zijn in rome een zuiveren wijn te drinken en terwijl zij zoo dacht scheen de dikke heer haar snelle denken te lezen
en zij plooide aan den zijden strik die haar linnen boordje omgaf hij had een cigaar opgestoken en rookte staande rustig een kellner bracht het ontbijt zwijgend at zij wat en dronk een kop thee heb jij al ontbeten vroeg
het was als een groote vinger die even langs huisjes van kaarten ging met zorg en trots opgebouwd viel alles plat neêr bij de minste beroering
onder het uitgewoeker van hare scherpe frazes van feminisme was dat de onbewuste waarheid geweest zij vloekend tegen het huwelijk had zich diep in altijd gehuwd gevoeld
en in die groepeering was de teekening van zoo ijle dunheid en soberheid was de overgang van plooienval tot praktischstrak zoo voorzichtig en zoo geleidelijk
zij zag hem diep in zijn oogen die zij liefhad hij ook hij zeide hoe hij zich vervelen zoû zoo zonder haar
eerst poogden zij nog anders te schikken maar de lust hiertoe verging en als zij zaten bij elkaâr in elkanders armen voelende hun klein geluk
soms als ik over hun huwelijk denk word ik zeer godsdienstig wat een rust voor de ziel van de prinses urania dat zij katholiek is geworden wat een geluk voor haar leven dat zij il caro gilio heeft getrouwd
maar ook voelde zij dat zij hem hiertoe had gewekt dat was haar trots en haar geluk en inniger had zij hem lief maar om haarzelve was zij nederig zij voelde hare vrouwelijkheid al het complexe van hare ziel
diep in zich ook voor urania verborgen borg zij haar verlangen haar heimwee hare benauwende ontevredenheid
zoo lief voor een jong meisje en hoe zeker wist zij nu dat zij italië niet begrijpen zoû omdat zij een olijfboom nu niet zoo heel mooi vond en de lucht van de campagna nooit gezien had als een waaiende
zij kookte hun laatste maal zij stookte het vuur op maar een radelooze dreiging van eenzaamheid en verlatenheid heerschte al rond het ging niet het ging niet
god wat moest zij doen zij kon niet morgen gaan trots haar telegram zij kon duco niet zeggen dat zij ging zij had willen gaan als hij uit was stilletjes naar het station of zoû zij het hem liever zeggen
zij stond op zij trok haar manteltje uit haar katoenen blouse was verkreukt en zij vond dit onaangenaam zij trok voor den spiegel de pin uit haar hoed en natuurlijk weg kamde zij zich wat op met zijn kam die zij op tafel zag liggen
en tallooze dames hadden elkaâr al bij haar afgewisseld zij had nichten bij zich gehad verre nichten heel verre nichten
prins nog eens ik heb geen wereld mijn wereld is mijn eigen sfeer e ids aargang k begrijp dat niet
en cornélie voelde een walging voortaan te moeten leven naast die vrouw als naast eene onwaardigheid in haar geluk van liefde was veel van haar
aan de wanden arazzi van goudkleur de geboorte van venus uit het gulden schuim van een gouden oceaan venus met mars venus met adonis
zij woonden apart maar s morgens zocht zij hem op en vond hem voor zijn schets en zij zette zich naast hem leunde haar hoofd op zijn schouder en zij dachten het samen uit
den volgenden dag zoû de prins s morgens naar san stefano gaan en heel vroeg schreef cornélie hem het volgende briefje waarde prins
ik dacht aan parijs zoû je in parijs willen wonen goed dat is dan goed wij zullen dus zoo gauw mogelijk naar parijs gaan en dan een appartement zoeken en ons installeeren wij hebben nu gauw voorjaar
liet den prospectus zakken in haar schoot en zij staarde in het vuur en dacht na voor haar oog trok weêr haar saloneducatie haar huwelijk hare scheiding
cornélie kon er nooit naar hooren en vergat de relaties weêr dadelijk het was soms ondragelijk vervelend zoo lang aan te moeten hooren
haar uitroepjes en minauderietjes dan waren het bals feesten de comedie dan was zij niet ouder dan vijftig jaar
eene rampzalige ontevredenheid woekerde op in die eenzame ziel het eenige geluk dat zij had waren zijn brieven zijn lange brieven
in de teekening was een oud meesterlijke zuiverheid eene puurheid van ommelijn maar modern nerveus en morbide en toch zonder conventioneel ideaal van symbolische
en door die bekoring was als een aureool om hen heen waarom zij het gewone leven niet zagen en de gewone menschen niet ontmoetten
tien zooals u geschreven had ik zoû er twee personen in kunnen logeeren ik blijf als het mij bevalt den heelen winter
zij sprak zoo niemand zij kende zoo niemand met hollandsche relaties hoe dan ook hare onafhankelijkheid was nu bekend en zij beantwoordde die brieven in een feministischen toon
en zij was zich niet meer meester zij was van verre door de roode woede van dien brief geheel zijn object zijn ding zij had den brief haastig opengescheurd nog voor zij het boek van den besteller had afgeteekend de man wachtte op de gang
urania vroeg cornélie binnen te komen omdat het nu niet gezond was buiten in de mist uitwademing van het e ids aargang met het ondergaan van de zon
zij zag alles door de schittering van haar aanstaanden prinsesse titel prinses hertogin de dag van het huwelijk was vastgesteld vor paschen dus over een groote drie maanden
toen vertelde zij rustig de waarheid haar huwelijk hare scheiding hare vrije ideeën hare ontmoeting en haar leven met duco
hij dacht dat zij de braceletten goed verkocht had hij wist dat zij van haar uitgever geld ontvangen had voor haar brochure hij vroeg niet verder en dacht verder niet over geld
een brief liggen op tafel een brief aan haar adres maar welk adres zij schrikte ervan zoo hevig dat zij begon te trillen over hare leden den brief nog vr duco achter haar was binnengetreden gestopt had in haar zak
des morgens zocht zij mrs uxeley op in haar boudoir en las haar voor amerikaansche en fransche couranten en soms iets uit een fransch romannetje zij deed nederig haar best
of handen zweefden rondom hen heen hen duwende hen leidende hen tegenhoudende en verdedigende een strijd van handen als een wolk om hen beiden
toen had de trein stilgestaan en hij had zijn armen opengebreid en zij hadden elkaâr gekust voor het laatst aan zijn borst had zij in hem zijn smart gevoeld toen had hij haar losgelaten en was weg geijld zonder om te zien
en als zij voelde zijn omhelzing waarin zij trillen voelde heel zijn geluk om haar zag zij de wolkjes niet meer voelde ze in zich trillen heel haar geluk om hem en had zij hem zo lief
en haar terwille het doel harer ouders nu was zij alleen verloren wanhopig en stervenstroosteloos zij had niets om zich aan vast te klemmen zij leed zij had hem nog lief hem een ploert
wordt iederen keer dat ik u zie mooier en mooier weet u wel dat u een heele mooie vrouw is u moet zeker heel gelukkig zijn
doe het dan sprak ze onverschillig zeg mij dat u het niet hebben wilt en ik doe het niet en uw papa en de
zij was nu bij mrs uxeley en bewoonde in de reusachtige villa twee lieve kamers die uitzagen op de zee en op de
boven die onverwrikbare fyzieke waarheid had haar ziel heur bloei gebloeid van witte madelieven en lelien en ook die bloei was de innige waarheid de hooge waarheid van geluk en van liefde
het déjeuner was afgeloopen de biefstuk de pudding de droge vijgjes cornélie stond op mag ik u even inschenken uit mijn flesch vroeg de dikke heer proeft u eens mijn wijn vindt u dien goed
hij zag rood hij was razend hij was nog nooit zoo getart en weêrstaan hij had altijd overwonnen zij zag hem stormen op haar af maar rustig wierp zij de deur der kamer open
waaraan de marchesa haar hielp zij zouden in nice wonen op een groot appartement zij dweepte met nice het was een goed idee van gilio en ter loops het zich herinnerende vertelde zij dat zij katholiek was geworden
de meisjes zij vrouw jonge vrouw doellooze vrouw hoe treurig zij was in het leven en duco hij was gelukkig
in gouden bosschen tusschen bloemen van goud en cupido's en zwanen en duiven en evers van goud pauwen van goud aan fonteinen van goud
de marchesa wist van cornélie's eerste tegenwerking van haar vroegere raadgevingen aan urania en zij was er zeker van dat cornélie zoo gedaan had omdat zij voor zichzelve aan gilio gedacht had
in haar baedekers te studeeren vor zij uit gingen cornélie boog even het hoofd maar ontving geen groet terug zij nam het niet kwalijk al bekend met albionsche reismanieren
eenvoudig onwederstaanbaar en rustig geleidelijk gleden zij langs den purperen draad van hun leven hand in hand liepen zij af hun tot éen pad gesmolten lijnen
toen zij dien morgen uitging begaf zij zich dadelijk naar het alazzo uspoli s ijn xcellentie al vertrokken de portier boog eerbiedig vertrouwelijk
en zij dachten klaarblijkelijk zoo weinig aan iets anders dan hun eigen liefde dat zij beiden haar klop niet hoorden dat zij beiden haar eensklaps zagen vor zich staan als een ongedachte werkelijkheid
maar u had voor dat staaltje bijna uw carrière gebroken ach lachte hij welke carrière ach neen weerde hij af zeg mij wat raadt u mij hoe meent u zoû ik haar trouwen
ik herinnerde het me heusch niet meer ja dat is zoo een idee van de vreemdelingen kamers op het zuiden dit is heusch een mooie kamer het spijt mij maar ik kan deze niet nemen
dat wat men mij vertelde in de via dei serpenti dat uw adres voortaan luidde via del babuino atelier van den heer van der staal
het is welvoegelijk dat ik ga sprak hij eigenlijk bleef ik liever e ids aargang u blijf dan of blijf een anderen keer als u nu weg moet u is zoo koel
iets waarschuwde haar in het diepst van zich trouw niet geef hem niet toe het is beter van niet het is beter van niet het was nauwlijks een fluisterende zweeming van waarschuwend voorgevoel
en dat hij van den prins niet leenen wilde want zoo hij hiervan wist zoû hij niet werken kunnen met zijn gewone kracht en lust en ijver
maar het dwingende leven kwam terug de zwevende handen verschenen weêr als een zacht geheimzinnig geweld
mag ik u een paar honderd lire geven ik heb een paar honderd lire bij me en ik zal urania zeggen dat ik ze u gegeven heb neen prins dank u ik ben u heel dankbaar maar ik kan het niet aannemen
gilio was tegenover cornélie ingehouden en bescheiden hij was beleefd maar op een hoffelijken afstand als hij zich een oogenblik voegde bij de twee dames in den tuin of op de
het waren oude en jonge vrouwen sommige mooi sommige leelijk sommige mannelijk sommige vrouwelijk sommige hard en energiesch met inseksueele
beste duco ik heb het lunch wat genegligeerd een kop thee en een boterham is alles wat ik je kan offreeren heb je veel honger neen zeide hij ontwijkend
hij knabbelde de bonbons de een na den ander uit het schaaltje en hij dronk liever een glas port zij schonk hem in e ids aargang ag ik u wat geven vroeg hij ernstig wat een souvenir aan onze eerste kennismaking
van bergland gelijk een zeer diep neêrgezette vaas waarin een heilige vloeistof heel blauw en zuiver onbewogen werd bewaard
als u mij een italiaanschen titel bezorgt maar met geld zeker zoû dat winstgevend zijn hoe meent u vraag dat maar eens aan den ouden prins en aan de monsignori marchesa wat weet u wat denkt u
en even in de uffizie de annonciatie van memmi gingen zien voelde zij aan zijn zijde als de gewaarwordingen van vroeger onweêrstaanbaar opbloeien
handen die met geweld zochten te splitsen hun glinstere levenslijn hun samengesmolten levenslijn als was die te smal voor hunne beider voeten en de handen ze wringen zouden uit een
it was most exquisite ik schrijf u voor vanmiddag thuis te blijven miss taylor en uit te rusten ik heb een afspraak om naar den aventijn te gaan
haar naam haar amerikaansche naam van urania klonk goed de prinses urania dat kreeg eensklaps een zeer goeden klank
zijn woordenstroom was niet te breidelen hij voelde zich diep ongelukkig klein geslagen getemd overwonnen vernietigd en hij had behoefte zijn hart te luchten
urania is in nice maar het is er warm wij gaan weg wij komen juist van een trip door de middellandsche zee vier weken op het yacht van een vriend
met gespierde armen vatten zij aan hamer en houweel en haar gedrang bewoog zich voort naar boven de lijn langs waar witter en witter het licht werd
hij trok een tragisch gezicht wat kan het mij schelen gelukkig ben ik toch niet ik zal urania pogen gelukkig te maken maar mijn hart zal elders zijn
zij zaten naast elkaâr op den divan cornélie in haar ouden peignoir dien zij droeg met hare geheel eigen gratie
en het was het eenige oogenblik dat cornélie iets van hare nieuwe luxe waardeerde en dat ze eenigszins hare ijdelheid streelde de wandelaars zagen om naar de twee mooie jonge vrouwen in hare keurige laken toiletten
heeft u onze mantegna's gezien ze hebben veel geleden zij zijn in het begin van deze eeuw gerestaureerd ja ze zien er gedelabreerd uit niet waar
zij vond dat dante en petrarca te moeilijk waren om italiaansch te bestudeeren terwijl het genoeg was een paar woorden op te vangen om zich verstaanbaar te maken in een winkel of tegen de bedienden
zij zag ze na en strooide ze uit bang te zijn herhaalde zij vaag neen hernam zij plotseling vaster een mensch kent zich en een ander nooit ik ken je niet ik ken mijzelf niet
eens had hij een morgen lang zitten droomen voor den eros eens had hij er een poëem gedroomd op heele zachte melodie van monotone begeleiding
onttogen aan mensch en aan werkelijkheid
in het atelier was het echter koel eenzaam en rustig cornélie zeide duco vertel mij wat er gebeurd is tusschen jou en den prins waarom heb je hem geslagen
dat de marchesa wel degelijk eene bedoeling had met die schikking rudyard altijd beleefd voorkomend steeds vol attenties in zijn zak altijd een kaartje of introductie moeilijk te verkrijgen
en het werd in hem een groote werkkracht er schemerde zoovele gedachte voor hem op dat hij telkens weêr een ander motief vond en het symbolizeerde in een ander figuur
de man leutert antwoordde hij of hij zoekt mijn gentile voor niets te krijgen cornélie ik kan ze eigenlijk niet
zoodra zij vreesde dat die kritiek haar in het een of ander opzicht kon nadeel zijn en waarom sprak zij duco niet over virgilio's armband zij sprak hem van de duizend lire niet omdat zij wist dat geldzaken hem drukten
in den trein in den brandenden morgen waren zij stil en zij vonden rome als barstende uit zijne huizen van zonnebrand
de reizigers kwamen reeds in october die het vroegst in den season kwamen betaalden het minst en behalve enkele haastige toeristen bleven zij meest allen tot paschen om na de groote kerkfeesten naar napels af te zakken
maar ik hoop dat u mij niet al te grillig vindt als ik mij van daag tot u wend met het verzoek leen mij wat u mij gisteren wilde aanbieden
is u zoo ernstig altijd geweest verleden was u toch niet ernstig soms ben ik heel ernstig ik ook
als we een doel konden vinden voor de oekomst e ids aargang ij hoorden niet meer naar hem zij gingen de donkere trappen af tastende brood vroeg hij zich af
en haar had doen begrijpen dat alle vriendschap uit was e ids aargang ij had er zich in geschikt zij had begrepen hoe moeilijk het was
zijn voorhoofd fronste ik hoû niet van dien ploert sprak hij ik heb het je al eens gezegd duco ik vind hem geen ploert en ik geloof ook niet dat hij dat is hij vroeg ons te dineeren voor van avond heel eenvoudig
mama denkt u aan uw lijn en denken de zusjes er aan de zusjes in den donker als poesjes in de diepe stoelen verzonken gichelden een beetje mama stond op
daar hoorde zij op de trap duco's tred hij kwam binnen hij bracht haar de pillen en als altijd zeide zij hem alles te zwak te moê zich te verbergen en toonde zij hem den brief
zij kon gelukkig zijn met het hoogst eenvoudige als zij maar kon lief hebben en nu had het leven haar weggescheurd van hem langzaam aan maar onverbiddelijk
en niet eens genoeg om ervan te leven maar zij zeide dat hij zoo niet spreken mocht dat hij een groot artist was die niet had een geldmakende gemakkelijke vruchtbaarheid maar daarom des te hooger stond
en het allerergste is dat urania gezegd heeft dat we heél zuinig moeten zijn om san stefano op te knappen het is er een beroemde historische maar vervallen boel wat wil u we hebben nooit veine gehad
want het gloeide om hen heen van kleur als edelsteen en hun glimlach bleef als een glans maar ontmoedigd stonden zijn oogen en slap hing zijn hand
zij zeide dat zij ziek was dat zij oogenblikkelijk moest telegrafeeren en zij vond in haar beursje een goudstukje van tien francs en zij gaf hem dat als fooi zij gaf hem daarenboven het geld voor het telegram en de man beloofde en zij schreef het telegram
en zij zag ze alleen en als zij zag zijn oogen waaruit zijn levensfierheid straalde als zij hoorde zijn stem zoo zeker klinkend van zijn nieuwe werkkracht en
ik vind het heerlijk dat u komt herhaalde hij nog eens u is nog nooit in san stefano geweest u weet dat de dom beroemd is ik rijd u de heele stad door de weg naar het kasteel is achterom
en hij zond ze naar holland naar londen en had eensklaps gevonden zijn roeping zijn werk en zijn roem moed kracht doel en overwinning
waar de zonneschijn neêrvloot langs de roomgele façade der trinita de monti over de monumentale trap waar maar enkele bedelaars en de laatste
is een bizondere vrouw ik heb het altijd gezegd ik begrijp u niet mag ik eerlijk spreken zijn wij goede vrienden ik begrijp u niet wat u nu gedaan heeft vind ik zoo iets ontzettends
maar de band was reeds zoo los door te weinig sympathie vooral in de dagen van haar scheiding en zij voelde zich geheel alleen zij had alleen haar geluk hare liefde
komen bij hem samenleven met hem hij had wel genoeg een kleinigheid van vaderlijk erfdeel hij verdiende er
nog korter dan den vorigen schreef hij dat zij aanstonds bij ontvangst van zijn brief telegrafeeren moest den dag dat zij kwam
iets van den vorm van menschelijke woning uit heel vroegere tijden en of de ovale beker met zijn heilig blauwe water een goddelijke ontvangschaal was sloten de bergen het meer van san stefano af
zij voelde de voldoening van hare goede daad zij was te lui om zich aan te kleeden en naar den restau e ids aargang rant te gaan zij had niet veel honger en zij zoû alleen maar wat soupeeren met wat zij thuis in haar kast had
en overpoeierd als met een dikke stof van oudheid die de kleuren van het marmer al lang getemperd had tot roze grijs en geel en tusschen de groepen nevelde als het allereenigste dat over was gebleven van al die eeuwen
pakte zij haar oude kleêren in want urania schreef haar te komen en dat mrs uxeley haar wilde zien mrs uxeley zond haar het reisgeld zij was in een radeloozen toestand van telkens opsnikkende zenuwachtigheid
cornélie weende bitter en bekende het zich en bekende het duco het ging niet langer zij hadden éen oogenblik niet genoeg om de huur van het atelier te betalen en moesten zich wenden tot urania
maar het geluk sneeuwde er bloesems op neêr en in de sneeuwende bloesems hoog houdende hun trotsche hoofden met glimlach en oogen van liefde liepen zij voort in hun droom
dan gingen zij uit en op het corso kwamen zij terug tot het werkelijke leven zwijgend bij aragno gezeten zagen zij naar de drukte
waar was de stoot waar was de aanleiding geleidelijk was zij er toe gekomen te reizen haar gezichtskring uit te breiden na te denken kunst te willen kennen het leven te willen kennen het moderne leven der vrouwen
zij spoorde door zij hield nergens op alleen stapte zij uit om van trein te verwisselen hoewel hongerig had zij geen energie aan de stations iets te bestellen
profeten en engelen de kamer behangen met mooie arazzi een allegorie van den overvloed nimfen met uitstortende hoornen van overvloed was half antiek half modern
je hadt niet met hem mogen spelen ij antwoordde niet meer hem met de hand vleiende zijn gezicht zij vond hem heel lief dat hij haar zoo berispte zij hield van dien strengen ernstigen toon dien hij bijna nooit tegen haar aannam
eenzaam zij dacht aan den haag aan wat zij er achterliet maar zij wilde niet denken nam haar baedeker en bestudeerde het vaticaan zij kon er niet hare gedachten bijhouden en
maar dat waren de goede dagen soms na een nacht van onduldbare pijnen bleef zij in haar slaapkamer de maquillage van den vorigen dag niet bijgewerkt over haar kale hoofd een zwarte kant
als je voelt dat het zoo moet dan moet het zoo gebeuren wees nu kalm wees nu kalm als je zo voelt dat je terug moet naar je man zal je misschien bij hem niet ongelukkig zijn
hij werd ongeduldig omdat niemand kwam en beval dat men cornélie de macaroni diende het viel cornélie op dat hij ook met het been trok evenals de portier
de oude aartshertogelijke hofmeester die een lepel had laten vallen zooals rudyard haar had verteld zij zag urania lachende aan en urania bloosde
u trouwt hem niet om vrij te zijn en als u vrij wil zijn mag ik ook vragen mijn moment van liefde
zoû urania niet herkennen ze is zoo koppig soms het staat nu onwrikbaar vast s zomers san stefano
en toen cornélie hem vroeg waarom niets was àf antwoordde hij dat niets goed was hij zag de luchten als droomen vizioenen en apotheozen
omdat zij zelve dat wel zeggen zoû in waarheid vreesde zij urania's opinie haar hinderden de oneerlijkheden van het kleine leven
de duitsche dames lachten miss taylor beloofde gestreeld zalig zij zag naar den pokdaligen heer of zij van hem het woord der wijsheid moest vernemen
maar zij wist dat het crucifix een heel mooi werk was van een onbekende uit de zestiende eeuw en dat hij er veel leed van had het niet meer te bezitten
staaltjes zijn genoeg voor haar van de japonnen van de koningin aan u zoû ik geen staaltjes durven geven aan u geef ik antieke kant
was een karikatuur maar met genoeg tact om als ernst aangenomen te worden nu en mrs uxeley zocht iemand zij had altijd bij zich een dame een jong meisje een jonge vrouw als gezelschap
toen dacht zij aan haar man toen aan duco en moê liet zij de brochure vallen en dacht hoe treurig het was de menschen de vrouwen
dat had ze nog niet geleerd al de jaren dat ze pension mama was geweest tien millioen vijf millioen geen drie millioen
en de bevende gloria's der mannelijke ora ornélie sprak met mevrouw van der staal en de baronin von rothkirch over wat zij achter de opengekraakte deur had opgevangen van het gesprek
maar voelende ook den dwang van het met handen duwende leven sloten zij de oogen om het atelier niet te zien dat scheen te brokkelen rondom hen heen
en te verkoopen in berlijn en door de spectrale zalen leidde gilio haar vroolijk als een jongen luchtig als een kind blij zijne afleiding te hebben
en ook de meisjes had zij genieerd begrijpende dat mevrouw van der staal dat wenschte zij was om dit alles niet boos en niet gekwetst zij begreep het wel in de moeder van duco
modern zijn modern zijn en doen aan de moderne problemen leven voor de toekomst leven voor de vrouw voor het meisje zij dorst niet diep in zich zien vreezende te weifelen
niet begrijpend natuurlijk de zegen van zijne heiligheid en de zegen van den hemel ik dacht dat u niet godsdienstig was
dat gespeel met vlugge woorden en kort op elkaâr slaande zinnetjes als de dialoog van een fransch tooneelstuk
duco zijne moeder en zusters met hare verhaaltjes over de prinsessen colonna en odescalchi mevrouw en de meisjes hem
maar zij begreep dat zij nu aan holland niet meer kon denken zij schreef hare familie af het scheurde toch nog iets in haar het onbewuste van familieband
maar met een zachten dwang van spokende handen die duwden en leidden en wezen en zij dacht niet meer na de moede droom wolkte op in den blauwer wordenden dag en zij voelde dat zij nice naderde
en dat terwijl ik zoo heerlijk tegen je aanlig om uit te rusten van al die emotie en die warme reis heusch cornélie laten wij trouwen
de oude vrouw was een beetje teleurgesteld omdat cornélie er zoo eenvoudig over sprak zij gaf alleen den raad zich nu correct te houden wat de kennissen praatten over vroeger kwam er minder op aan maar nu mocht er geen aanstoot zijn
zeide zij toen giuseppe vertrokken was a ik heb hem maar van tante overgenomen hij had het zoo druk in het palazzo belloni hij heeft hier heel weinig te doen en hij heeft een jongen hofmeester onder zich
ik voelde toen pas hoeveel ik van je hield ik had hem vermoord als hij je verwond had je hadt niet met hem moeten spelen zeide hij streng hij heeft je lief
anders had duco geen goed licht zij waren heel vroolijk en vonden het een allergezelligst idee zij gingen dadelijk uit kochten een ijzeren bedje een toilettafel en hingen zelve het gordijn op
of brutaal geweest of een lepel laten vallen hij is gedegringoleerd hij is nu maar in ons pension belloni maar wat een waardigheid hij boog zich voorover de marchesa is zuinig
haar adres had hij te weten gekomen van den portier van de villa uxeley aan wien zij het achtergelaten had en hij eindigde met haar nogmaals te zeggen dat zij terug te keeren had in nice
je zal zien hoe onze engel er op lijkt onze mooie geluksengel dien jij me gegeven hebt het is hier rijk we zullen niet voelen dat we arm zijn we hebben zoo weinig noodig
gaarne sprak zij zacht met haar glimlach zij stonden in de poort van het huis der via del babuino waar het atelier was hij hief haar hand aan zijn lippen en kuste ze
zij was bang voor mrs uxeley's opinie want urania had eerlijk moeten zijn en alles verteld alleen door urania's warme recommandatie was zij door
ja dat kan neen dat kan niet dat is onmogelijk dat kan dat is zoo en hij zei het mij en ik voelde het maar hij hypnotizeert je
een rust was in zijn ziel nu hij zoo groot en edel had gearbeid een fierheid was in beiden een trots om hun leven om hunne onafhankelijkheid om dat werk van hooge en voorname kunst
zocht men hun naam in het vreemdelingenboek dan las men hunne twee namen en fluisterde men commentaren maar zij hoorden het niet zij zagen het niet
ik kan toch wel flink zijn en ik ben onafhankelijk en ik weet mijn antwoord altijd te vinden met hem weet ik niets meer ben ik niets meer en ik doe wat hij zegt
zij had medelijden met dat kind de prinses urania gilio was slordig koel tegen haar de marchesa neêrbuigend beschermend en dan die ontzettende eenzaamheid rondom haar van al die vervallen grootheid
zij was het niet met hem eens en toch was zij overtuigd e ids aargang zijn beter recht zijn beteren blik zijn edeler inzicht zijn dieper gevoel en was zij zeker dat haar wijze van italië zien
als hij van sorrente af om napels gezien had zij voelde dat hij een groot werk deed en had nooit nog zoo levensbelang gesteld in iets als zij nu deed in zijn idee en zijn schetsen
zij kon niet wat had zij aan zulk een leven afhankelijk maar finantieel onafhankelijk zonder duco en toen urania weg was zij ging door naar san stefano was cornélie blij
waarom heb je niet gewerkt het zoû je opgewekt hebben ik had geen lust en ik heb hoofdpijn zij zweeg even toen zeide zij de prins was boos dat wij hem niet geschreven hadden om hulp hij woû me tweehonderd lire geven
de geheele wereld is zoo en wij zijn in de wereld wij leven te midden van andere menschen het is onmogelijk zich geheel te izoleeren en izolement straft zichzelve later
toen gingen zij beiden de koffers pakken in de via dei erpenti en dineerden in de osteria cornélie stelde voor nu en dan eens thuis te eten dat was goedkooper
nu duco dan zullen we wel wat anders vinden sprak ze en legde haar hand op zijn van hoofdpijn verwrongen voorhoofd misschien een paar kleinere dingen een paar bibelots kreunde hij
en hief zich het kasteel gelijk zijn sombere waker de trein slingerde even met een arabesk langs het water maakte een bocht en weêr een en hield op san stefano
en jij gaat met me meê met een boek een boek over florence ik zal je zeggen wat je lezen moet je moet donatello leeren kennen
eens toen zij zoo zaten vielen hun armen slap viel hun omhelzing uit elkaâr als trokken handen hen van elkaâr af zij bleven lang zitten staren naast elkaâr zonder elkaâr aan te roeren
maar soms moesten zij wel eens hun toevlucht nemen tot het verkoopen van een bibelot en het ging duco altijd zeer aan het hart te scheiden van iets dat hij verzameld had zij hadden weinig behoeften maar soms moest de huur van het atelier worden betaald
was cornélie zoo ontmoedigd dat zij snikte aan duco's borst hij troostte haar streelde heur haar en verklaarde dat hij niet veel om het crucifix gaf
alleen wachtte zij het honorarium van haar artikel hij strekte haar dadelijk de handen toe trok haar tot zich en kuste haar en zeide dat dit ook dadelijk zijn idee was geweest
neem het aan smeekte hij het is iets heel moois ik geef het u met zooveel genot zij zag hem aan met al hare coquetterie in hare oogen als wilde zij hem doorzien
er was in haar geen smart en geen herinnering er was alleen in haar éen afwachting van de geleidelijkheid van het leven zij voelde zich niets dan bruid maar geen bruid van onwetendheid
loom in gemakkelijke stoelen en weinig geïnteresseerd en verschaduwde stil alle kleur maar ik ben zoo zwak u zegt dat u geen artist is en ik ik ben geen apostel
er is niets geen reden om bang te zijn cornélie sprak hij overtuigend die man heeft geen macht over je als je niet wilt met een sterke wil niet wilt
en wat is na den dood en die lijn is moeilijk te vinden ik zal mijn lijn niet vinden ik zie mijn lijn ook niet voor me
ik weet het niet sprak hij wanhopig ik woû je trouwen zoo gauw mogelijk je wilt niet ik kan niet ik mag niet dan weet ik het niet
enfin ze steelt er papa's hard meê en hij is zijn beroerte te boven gekomen maar begrijpt u nu dat il povero gilio armer is dan voor hij aandeelen had in een kousenfabriek te chicago
gebroken door ruwe fresco arabesken en zij lachte om den rand van purperen pijldoorstoken harten die het fresco vak van den wand omgaf zij werkte een uur en hare zitkamer was geschikt
in rome had hij niet kunnen blijven het atelier was nu gesloten in florence was hij iets dichter bij haar en zijn brieven waren haar als een liefdeboek de eenige roman dien zij las en het was of zij in zijn stijl zijn landschappen zag
ik woû weten wat je van je man dacht of je hem erg belachelijk vond een aargang om eens hier op mijn knie zij stond op en naderde hem
murmelde zij mijn mooie heerlijke rud werktuigelijk omhelsde zij in haar arm nu zijn hoofd hij liet haar als met een krachtsinspanning los
toen liet hij de paardjes stapvoets klimmen de weg klom steil naar boven dor en rotsig zich boven de neêrzinkende valleien van olijven opslingerend naar het slot
deed of zij niets wist het groote boudoir de balkondeuren open zag uit op de zee waar op de promenade de morgenwandeling al begon
o het was genoeg het was genoeg voor heel haar leven als zij alleen maar geld verdienen kon maar hoe zij ging naar de
een petroleum koninginne vermogen zij was negentig maar deed nog steeds of zij vijf-en-veertig was zij ging uit kwam in de wereld
aan de haken zijn jassen en broeken te zien hangen dingen met een lijn en een plooi die zij van vroeger kende en waarmeê zij als familiaar was zij herkende in een hoek zijn koffer
zij zeide niets zij zag alleen naar hem op en in hare mooie oogen was een nieuwe uitdrukking die van eene zachte gelatenheid hij zweeg weêr en hield zich klaarblijkelijk in en zocht naar zijn woorden
vertrek duco's ezel leêg stond in afwachting het was er hun thuis tusschen al die kleur en vorm van kunst rondom
maar zij overwonnen altijd weêr zij hadden elkaâr te lief om bij den last in-een te zinken zij vonden altijd weêr wat moed glimlachend steunden zij elkanders kracht
zij zette zich aan tafel en nam den romeinschen herald op het blad dat om de veertien dagen verschijnt en waaruit men leert alles wat er die weken te doen is in rome en nù vroeg een der dames haar uit haar hoek agressief
ja maar dat is het niet maar wat dan mijn kind zij schudde het hoofd en verborg het gelaat tegen hem aan ik kan het niet zeggen duco waarom niet ik schaam mij e ids aargang eg me hoû je nog altijd van hem
die dik poeierde boven hun vergane weefsels en alle kleur neutralizeerde door de immense zalen half donker in haar gordijnenduister dreef als een weemoed een melancholie van verbittering
zij zag een oud moeilijk loopend mannetje op haar toe komen met het instinct van een oud-gedienden portier die zijn reizigers dadelijk herkent en zij zag op zijn pet hôtel belloni en wenkte hem en glimlachte
zij vroeg hem raad het gaf niets voor liefdezuster was zij ongeschikt zij wilde dadelijk verdienen en studeeren kon zij niet in een winkel staan dat kon zij en zij bood zich aan zonder duco er iets van te zeggen
zij zag op tegen dit eerste onderhoud maar mrs uxeley zeker omdat cornélie de vriendin was van de prinses di forte braccio was heel gemakkelijk heel aardig zonder neêrbuigendheid tegen haar aanstaande dame de compagnie
een blanke zekerheid waarin de toekomst duidelijk werd maar als een wolk waren de wimpels deviezen vanen banieren uitwaaiende als een heraldische trotschheid