AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
waarom dacht herakles hebben wij lief en minder lief zoo wij ook al niet haten waarom bemin ik zoo zeer mijn knots als ware hij een broeder een vriend en waarom bemin ik mijn pijlen zoo zeer niet
om haar te toonen de dankbaarheid die haar hart vervult voor den held die haar redde en haar redde den broeder en iole viel voor de voeten van deianeira en
en herakles velde hem twijfelloos en legt u den buit dien hij bracht uit arkadië's bloeiende lente voor den vorstelijken voet nieuwsgierig en angstig waagde eurystheus zich toen van achter den troon
en meld deianeira dat herakles geen hoop helaas heeft ooit haar en hyllos meer tusschen have en in huis te omhelzen
de wierook geurde nog op de schalen en de gordel gloeide gouden band om de marmeren leest der godin en glansde den zongloed terug met een felle guldene ster herakles wees naar het beeld
o lieflijke admete o lelie in dezen hof van alkaïos eindlooze smarten o wonderkind van wie alkaïos weet te haten met hera's eigene haat
en zij beval haar den reishoed te brengen breed randig gevlochten uit fijne rijs en puntig hoog uit stekend en dien vast te strikken rondomme
hij zat op een tronk in de donkere nacht nu weenden zijn groote door de duisternis starende oogen hij zat gebogen zijne ellebogen steunden over zijn knieën
en toen ik ze greep en ze lachende en vreesloos neep in hare kronkels tot zij spitse drietong uit muil zielloos lagen in het stof aan mijne voeten heb ik den leeuw van
herakles waarom die schreeuw doorvaart hem de plotse koorts is het nog eénmaal hera die hem verdwaast herakles zoo hindert het ongewone gewaad ruk het af
wier spoor hen wees de onder iolàos wagenwielen en zijner paarden hoeven gepletterde twijgen en bladeren
een zongouden weemoedigen morgen zag hij langs de velden en hellende heuvelen tot hem komen deianeira en zij droeg in hare armen haar kleinen zoon
o welwetende o priesteres van liefde en van lust aan astarte gelijk wàt wilt gij herakles leeren te oud van dagen te loom van bloed
de perseïde mykenæ's koning en willooze uitvoerder zijner bevelen weet gij niet dat hij de eeuwige zwerveling is de eeuwige boeteling
in zijne meer en meer donkerende krankzinnigheid brulde hij als een stier en zoo brullende hief hij den knots en wilde hem doen neêr donderen op diomedes
overviel den held vaak de onafweerbare weemoed en dwaalde hij weg door de wouden en zocht hij de eenzaamheid en zonk droef
weifelde ik ook om den leeuwen de hydra wanhoopte ik om den ever weigerde ik de hinde te vangen tot artemis mij zèlve vergunde
langs den weg van mykenæ klikklakkende met den zweep zoo dat stoof ter zijde de menigte daverde iolàos aan met de wilde witte twee zoo blank de stoomende rossen
maar om hera's haat het zij zoo haat mij godin gij zijt de eenige en zult die blijven
en niet langer te vervolgen de wee roepende overwonnene schare maar een der jeugdigste thrakische makkers krotos genaamd had in den strijd melampo ontmoet
door het blanke dwarrelen door het grauwe nevelen was helios zelfs aan het middaguur niet te zien en duurden de dagen korter dan zij anders te duren plachten
deerenis vervult mijn gemoed om mijn rampzaligen halfbroeder herakles maar meld mij toch afrodite welken opdracht deed de jonkvrouw admete den held dien hij vergat en wat heette zij hem te halen
waarom huiver ik hier plots zoo koud tusschen deze hooge en hellende rotsen buiten den spleet hinnikten brieschend de rossen
en op den wind van zijn vlugge vaart lydië door gesneld was verscheen in de nacht na het dagen durend festijn athena voor het weelderig bedde waar op herakles zich slapeloos wentelde
boodschapper wiens luchte voet over de aardsche wegen bijkans niet minder vlug zweeft dan hermes enkelwiek de wolken
en iolàos nu lachende liet lichas beklimmen den wagen en ratelde voort naar het hoog liggende tempelplein waar zich de tempel verhief
poogde te verlossen uit de broze ketens maar in stede van zich te bevrijden verwarde herakles zich in de rozige
en de duiven rustten gedoken in wiek op de gebeeldhouwde kornis athena door de sluimerende hoven en tuinen voerde den held aan de hand zijzelve doofde haar glans en vergleed hem voor
en ongeneesbare wonden verwekten wogen hem in den koker ter zijde ondierbaar en hij verschikte vaak ongeduldig de stalen schichten
welnu klopte herakles harder op het rammelende vat bezielt dionyzos ng niet uw zalige brein o vorst gunt de meester den dienaar dus rust
zij zijn allen gevlucht omdat zij je vreesden vader en de hovelingen zij zijn allen gevlucht maar admete vluchtte niet meê omdat zij niet vreest o admete zoo eurystheus en
maar thrakië wordt geteisterd door diomedes mensch etende paarden het viertal vreeslijke monsterrossen en het werk uw kracht op gedragen is dit maal u niet onwaardig maar waardig want hoe zwaar de
en legde zich neer onder de donkere eiken en doorleed in droefheid de dagen en mokte en wrokte de goden en meed de menschen
geduldig zal wachten tot herakles roemruchtiger terug keere naar zijn haardsteden en niet zal zij weeklagen dat haar gemaal verre van hare sponde toeft
opdat zij gastvrouw alleen zoû blijven met hare gast oichalia's vorstendochter en nu stond hijgende
wentelende uren duurde het blijde festijn en het bloedende vleesch was verdwenen de vier amforen geleêgd wilde folos vier andere amforen uit zijn voorraad halen maar de held nu hief zich en zeide
en spoot uit blankende borsten en nu de weinige nog weerbare vrouwen deinsden ter stede terug in hooploozen aftocht nu woedende hera zelve
weelderden de welige kudden duizende en duizende over de wijd uit golvende heuvelen rijpte voller de aren dan elders het koren
en toen zich vol haat in het hart gehaast naar de aarde om de geboorte te verspoedigen eurysteus terwijl zij alkmene deed lange krimpen in zware weeën des barens
die stem lachte en zong door de eikenboom en van dodona's heilige woud het verblijdde herakles leedvol hart en het toovere geluid gaf den held in een der jongste eikenboomen in beide zijne spierarmen te omvatten
held o mijn held murmelde zij zoo gij meent dat deez gordel getuigt dat ares liefde nog huist in dit hart
maar herakles verstond hen niet want een luid lachen velerlei stemmen weêrklonk over den kronkelenden stroom herakles meende eerst dat de naïade zoo lachte
vrij als een vrij man zijn kan als een vrije landbouwer zijn kan o priester als éen zijn kan
zij was als de gouden straal door mijn sombere leven en zij was de dochter eurystheus als zij tot mij sprak werd het alles effen en zilverig vlak in mij als een meer
velen in hunne lage vierkante huizen deuren en vensters sluitend terwijl onder hen de aanzienlijken drongen in het paleis van eurystheus dien zij toe riepen herakles komt met den leeuw herakles komt met den leeuw
samen zongen de fluiten op over de blauwende zee in den nog blakenden zonneschijn de blanke geiten hadden zich ter ruste gelegd rondom de blanke rossen
iole waarom blijft niet de zuster den broeder getrouw zij stond aan den zoom nu der zee angstiglijk zoo wit als een schim zoo tenger en teêr als een maagd zoo hulpeloos als een kind
maar het regende niet en scheen toch de late maan door tusschen de donkere tronken wat was anders die bleeke schijn voor zijn voet
en o goden zij vreesden hem tch niet deianeira en alle de anderen die hem omringden in het nieuwe geluk en den nieuwen rijkdom zij vreesden hem niet zij beminden hem en vreesden hem niet
onverwachts brulde herakles een krijschenden schreeuw de schreeuw bulkte luid uit als van angst en radelooze verrassing en weêrdaverde over de hoofden der lagere menigte
en daarom o deianeira nu herakles de laatste male nederig en gewillig zich op maakt naar mykenæ smeek de gunstige goden hoe wreed zij ook zijn hem bij te staan dat het laatste werk wat het ook zij
toefden zij beiden de armen en handen wijd en baden biddend tot de gunstige goden foibos apollo en poseidoon zon en zee en baadden na het gebed in de weldadige wateren
die gij ons leert niet te zijn als wij haar dachten zijn we goden helleen eros en anteros verschenen zij u oit
en zijn stem zoo diep zoo zwaar klonk verteederd toen hij haar vroeg hippolyte wèl beminde gij ares
en bond de ondeugden los die pijnlijk nu weg hinkten in het struweel bijna struikelende over hunne baarden
gehuld in donkeren mantel zij sliep bij een vierwieligen wagen lag in mantel omhuld ook een man en sliep als de vrouw
waren der vogelen vederpijlen bijna mijn ondergang verontwaardigde ik om den stal vromer dan vroeger vertrouw ik de goden sinds zij mij blijkbaar behoeden waardig werk was den stier te offeren makkers
herder en herderinne hera en herakles trotsch beiden en elkander weêrstrevend streden thans om de kudde
maar zonder één dier stalen veêren meer stekende in zijn vleesch en gansch overbalsemd zijn sterke lichaam als de klagende nymfen adonis tengere lijf overbalsemd gezalfd hadden
laat af schreeuwde herakles uit lichas lichas spreek hij had zich geworpen op den knaap
het sieraad bergende in de plooien des skythischen mantels in dit zelfde oogenblik ijlde door de verlatene straten van themiskyra een amazone
o niet meer ruk ik het af van mijn vleesch waarom het plakt waaraan het plakt vlammende plakt op de rauwe wonden die mij kerberos beet aan dijen en armen aan borst en rug
o heer van verre en in verlangenlooze nederigheid u bemin en den weldoener van mijn geslacht en mijn land dienend mijn leven wijden wil omdat ik dankbaar mijzelve niet meer behoor
en vervulden zij geheel de woning en weêrechoden zij naar buiten toe waar de maaiers staakten het werk ontzet
wie gij ook wezen mocht o reizigers die uit het nachtelijk woud treedt in thrachis verneemt wat des kentauren nessos recht is daar gij het niet schijnt te weten
trots deianeira's stille ijverzucht de ijverzucht die zij steeds verzweeg maar die haar deed lijden en treuren nu was herakles van omfale henen gevlucht
spiegel ik nu waarlijk in uw klare oogen mij weêr en kniel ik in den glans van uw glimlach waarom alkaïos viel de knots uit je handen vroeg de lieflijke maagd admete
blanke kronkellarven omkrinkelden zijn verkrankende zinnen zijn bevende handen namen den boog van zijn schouder richtten den boog in de sneeuw
heb je ooit gesmacht naar de liefde toen deianeira alleen te kalydon was na meleagros dood en om haar heen drongen de vrijers en aan de grenzen des lands doemden de vijanden
in de zonlichtdoorzengde halmen waar uit p rees de rots de hand voor de oogen spiedde iolàos ten horizon en speurde het nieuwsgierige herdertje dat de menner smartelijk uit zag over de zee
en hij beminde de amazonen die zijne liefde duldden uit vreeze en alleenlijk hem smeekten haar dochteren baren te doen en geen zonen
wees uw eigen orakel en giet ten spoedigste thans uit uw spongat de bedwelming uit der bevelende woorden spreek neef
maar toen de nieuwe dag was geboren sprak herakles rustig en zacht iolàos slechts eéne dagreize zijn wij van thrachis verwijderd en weldra zullen wij thuis zijn
maar beter dan oproerig zich te betoonen jegens de goddelijke machten dunkt het mij nederig zich te voegen naar hunne wenschen en daarom
en zij niet vroom even min als hunne kinderen waren was wreede kyknos de sombere reus wel waarlijk een kind van mijn heerlijken ares woest maar schoon
geen wind woei uit de zwarte wolken die zwaar en laag aan de nachtlucht hingen geen rimpel beroerde de wateren die roereloos lagen als gesmolten lood en zich uit breidden tot nauw zichtbare einderlijn
er welfde een hemel van ondoorzienbare diepte en in den geurig en thijm der velden klaterden krijschend de krekels
terwijl heel stille de winden gelegd de looverfonteinen der bleeke berken met betooverde stralen neêr dropen overal in het stille woud gestreeld door de rijzende rozige zon
en zijn verblinde oogen zagen niet smeekend meer op naar den hemel die onzichtbaar zich borg achter sneeuw daar lagen de anders zalige landouwen
het paardmensch wankelde op de hoeven zeeg neêr tuimelde om en om en lag stil snorkend hevig luid herakles over den knots wankelde tuimelde neêr vor het vuur op het bedde van
der spinsters en weefsters klonken als vroeger maar met een ondertoon van treurenis terwijl als mat eindde de arbeid en de lichten ontstoken werden aan de bronzene tuiten der lampen
zalig is mij de ruste verbreken wij niet de wijle van zoete weelde die te ras vervlogen zal zijn genieten wij samen het oogenblik
en lieflijk schoon trad nader gleed tusschen de zuilen door en glimlachend naderde herakles waar zijn zij vroeg zij en hare stem klonk als de hoogste snare der lier
omdat steeds afwezig de meester was en de smart hoe school zij niet in het eikene landhuis in de hoeken der lage zalen tusschen wier houten zuilen de reien
wij naderden de held voor en ik achter wij naderden de wijde stad en het paleis van den koning waar achter de onmetelijke stallen zich strekten de
en rondom den wagen drongen de thrakiërs en zij wezen thans de reizigster naar het gesloopte slot en naar den wildeman die steeds krank van zinnen voort ging het te slopen met knotsslag op
tusschen mykenæ's priesters en grooten verschenen was in de poort en hij had in tranen herakles luid gevloekt
rondom herakles vielen de dichte tallooze vlokken duizende vallende op duizende zij stolden als koude tranen aan des helden leeuwenkophelm
en hij bond de vier kerkopen aan de voeten vast en hing ze op aan de uiteinden van een afgevallen tak en liet ze zoo dansen lachende
en waadde doelloos zijn breede voet door de madelieven en het vochtige mos tot plotseling hij neer wierp den knots en het leeuwevel en den boog en den pijlenkoker rondom zich heen in de bloemen
tot de godinne gelijke vorstinne uit riep o gij vermakelijke man o gij reuzige jager van de kerkopen zeg mij wie zijt ge die dwaalt
groot en krachtig was zij edel schoon van gelaat waar in de donkere oogen vol smarte flonkerden waar om het donkere haar golfde
of zinneloos worgde trouwe teedere deianeira als hij megara verworgd had wie was zeker van den dag van morgen wien de
en de mykenæërs droeve en weeklagend naderden hem en de alleroudste onder hen honderdjarige
in den droom hem voor de godin was als een zilveren glans en hare jongelingstem vermaande wees nederig herakles en beheersch
en steen tegen steen sloeg hij de vlam uit bij de dorre dommen der ontwortelde boomen heldere laai lichtte omhoog en zeus eiken werden herakles
den slèchten slaaf en trouwloozen dienaar die te laat was gekeerd om admete met ares sieraad te genezen van hare kranke smachting
waardige vrouw o deianeira gij door ons allen beminde gade des helden herakles vrij en van alle boete verlost groet u door onzen mond en groet hyllos den zoon
de perseïde te verschijnen voor mijn troon heb ik u niet gelast buiten het paleis mijn nieuw bevel af te wachten waagt gij mijn wil te weêrstaan
en vluchtte niet herakles liefde verre ver van deianeira nu de held verre weg was gedwaald o zoo zij slechts hadde geweten waarheen waarheen snellen boodschapper hem te zenden met iets dat hij dragen zoû
rezen nieuwe morgens na de nachten en de droomebeemden dreven dichte bosschen vreemder waaierstammen strevende omhoog in het éven koele van de opademing des eersten uurs
moede en ontmoedigd had de stem van den weigerenden held de matte woorden gemeld zijn drift scheen uit gezied als of hij
heen en weêr gaande telkens in evenwijdige richting zoo dat het sierlijk motief zich schakelde vierkant aan vierkant en met breede versiering van purper zoomde de okeren stof
want zij dachten de vrouwen dat de helden die zij bemind hadden dat herakles thans hare vorstin hippolyte mede voerden naar hellas en zij wilden de vrouwe bevrijden
wier gespreide schilden donker schaûwden voor de zon dan de vreemde droomenvolkeren wilde wolken zwarte wezens witte oogen witte tanden roode monden roode kelen
maar herakles lachte steeds en leunde onvervaard op den knots vergeef o vorst de verstomptheid van mijn geheugen zekerlijk heug ik mij weder na doffe vergeetachtigheid dat gij niet gaarne
in olijvenhof en in eikenwoud wijd hare witte armen uit in witten maneschijn of verschemerend hare smarte schim versmolten in de duisterende schaduw
herakles ging steeds voort moeizaam en zonder hoop in zijn hart wachtte hij den spoedigen dood van zijn moedloozen mond gesloten klonk zelfs niet het vrome gebed
en hij omhelsde abderos en iole en zij vielen snikkend in elkanders armen als waren zij broeder en zuster en de held eindelijk zich rukkende los verwijderde zich door de rotsen
nog steeds naar den breeden vloed alfeios en ving aan een gracht te graven en terwijl hij groef viel zijn versleten hoed af van zijn voorhoofd viel zijn lompige mantel hem langs de schouderen af en zag ik hoe de koning
om hem te vellen aan het eindelijke einde om hem tch te verpletteren trots alles wat hij volbracht o herakles o herakles vermaande de strenge athena
wat zoo ooit hera zich wendde van hèm zoo zeus zijn bastaardzoon volgens de eerste bedoeling zijner voorspelling zijns eeds verheffen zoû tot een heerscher
kristalleklaar welfde de hemel wijd zich zuiver blauw over land zoo blank en zee nog blauwer dan hemel en in het blank en tegen het
zij storteden toe uit de woning uit keuken en voorraadkelder uit de schuren uit de stallen zij liepen aan langs de heuvelen landbouwers veehoeders herders en
herakles wendde zich om hij strekte afwerend de handen uit blijf verre riep hij admete blijf verre alkaïos is een vervloekte alkaïos zal door zijn aanblik
herakles werd het zich nu bewust hij wist nu de waarheid hij raadde niet meer hij wist hij behoefde niet meer te zoeken
mijne schalen in de hand der godes wiegelen nauwlijks o herakles zij wegen in evenwicht
en plots zag herakles het ontzettend vizioen den ever den blanken ever het spook het teekende zich ijlig blank als een andere wolk in den even zilveren glans af
en niet laat herakles zich overmeesteren door onmannelijke moedeloosheid moet hij ook weg van hier naar der wereld einde en eigen eind maken wij makker ons op men mij
mij hippolyte's gordel te geven en hij zeide mij ga tot alkaïos en beveel hem naar skythië te gaan en der amazonen vorstin haar heur gordel te vragen opdat gij dien snoeren zult onder uw borst
en aan de overzijde ligt thrachis en wacht ons hyllos zij zag hem angstig ter zijde aan of hij meende dat iole er wachtte
geen monsters of reuzen of wilde volkeren trof hij op zijn weg terwijl hij den dood zocht en de dood hem scheen te ontduiken en steeds was hij voort gegaan zich verder verwijderend van hellas van
eurystheus grinnikte en hij zeide dood mij den leeuw van nemea toen verbleekte de held onder zijn kroesbaard want hij zag vor zich een werk der onmogelijkheid
o mijn beminde ares o leven mijns levens o liefde mijner liefde laten wij thans nu je vergaaft en niet meer wrokt en niet meer toornt den rampzaligen halfbroeder
ik speelde mijn vroolijkste wijze en in een enkelen morgen had herakles gegraven den gracht en rustte niet maar groef tijdens den noen een dergelijken gracht bij den nog breederen vloed peneios en zie hij vereende beide
en die hij nooit zelfs zoû pogen te naderen eerbiedig aan hare kuischheid als ware zij een jeugdige athena levenslang zoû hij boeteling zijn
zie mijn leden zijn van wonden als verteerd litteekens overal schenden mijn vleesch en kerberos muilen beten onlangs mij nog tot het been toe rauw
toen schuimbekkende steeds van drift razernij en schaamte maar tevens doodsbang voor den held en de huid der hydra sloop eurystheus van achter den troon in het diepste der zuilenverschieten
wat zalige verrassing werd uw aanblik den onzaligen rampzaligen zwerveling met welk geluk vervult ge zijn hart met welken blijden rijkdom zijn treurige armoede
dat alleén dionyzos ons heuge o zie den wijn zie den vurigen wijn in het boordvolle vat o ruik den geur snuif den geur van den wijn
dan de gordel haar ooit was geschenen en hare armen met een kreet om hem heen slaand zonk zij neêr op zijn borst op de
droeg mij op den ever van erymanthos te dooden het paardmensch schrikte hevig omhoog steigerde van angst op de achterbeenen wrong zich tegen den wand van de grot
daar waar de stof open neêr zoû vallen over herakles breede borst herhaalde hare teekenende hand met den purperen streek van den bal den sierlijken rand met kleinere vierkanten
schonk apollo mij niet mijn goudblonde ros deed dionyzos mij niet drinken zijn eigenen wijn jaren lang bewaard in het vat voor mij
de held scheen er een koning in en het volk juichte hem toe nu zij hem zagen herschapen van jager in vorst hij groette hen weemoedig met den welwillenden glimlach
onder zijn breede voeten stuivelde in wolken het stof op eenmaal blikte hij naar den ondoorzienbaren hemel verwijtend toen zag hij weêr zinkend zijn hoofd naar de wolken stof voor zijn voet
mij zal te heerschen niet worden gegeven want hera haat hem die haar reeds zijn roem dankt ik landde aan uw stranden als een moede vreemdeling en vermoedde niet wat mij wachtte
een raafzwarte vacht gelijk waar zonneglans zich in verborg de maliënrusting af gelegd omviel haar het ruime gewaad dat den eenen schouder en borst onbedekt
den ellendigen boodschapper zond mij deianeira een verrader zond mij de verraderesse die ik dacht te zijn de trouwe vrouw spreek spreek ellendeling
helaas helaas zoû de gemaal van megara de gemaal der vijftig dochteren thespios de minnaar der velen die hij bemind had
helaas zij wees te vergeefs helaas hylas mijn liefling stierf te vergeefs in de omhelzing der snoode
en zoo ik dien plicht u herinneren wil is het niet wijl ondankbaar alkaïos is maar wijl dierbaar o folos gij zijn hart zijt geworden
de razende runderen in tusschen hen beiden en verdwaasd rennende om de een en den aâr tot plotseling der pauwen schrille kreet als waarschuwde
dra zullen wij zijn te thrachis o herakles dra zullen wij weder zijn thuis weet je wie ons daar nevens iole wacht
zij waren wèl de wreede kinderen van hunne wreede weerbare moeders wilde wezens van thrakië's wouden meer tijgerinnen dan nymfen
admete had herakles hand gegrepen zij zeide zoeken wij vader en de anderen zij zijn gevlucht zoeken wij hen hoewel ik aan je hand niet meer bang ben
naar argos maakte zich de menigte op en duizenden overzwermden de wegen
zie ik u weêr en sluit ik u in mijn armen door de duisternissen der toekomst ziet alkaïos dien blijden dag niet
leed gedaan naderden den held met liefde en omstuwden hem toen hij was uit gestegen en betrad de traptrede van het paleis geopend de poorten zei herakles nederig dit maal en vol weemoed om laatsten drift vol berouw
diomedes de andere doelloos wreed hitste zijne menschenvretende rossen aan op alles wat menschlijk voorbij ging aan zijne sombere woning zij kenden noch leven noch liefde
de held hield zijn oor tegen des grijsaards mummelenden mond en als luisterde hij naar het orakel zelve ving hij op in de nacht
dat nog bevende omspat door zeebeving thans rees en daalde aan de wereldkim hoewel de diepte hem zuigen wilde zwom hij voort tusschen de warrelende kolken door
zat deianeira met hare maagden aan het weefgetouwen hare aller reizangen wisselden af met de verdere zangen der herders der herderinnen die de kudden langs de heuvelen weidden
smartelijk klonk deianeira's kreet en om haar wanhoop rezen de vorstelijke vrienden troostend terwijl uit der dienaren stoet
maar herakles onder voet en knie en in beide handen wist de vier schelmen gevangen te houden en daarbij nog hoe zij ook schreeuwden en spartelden zich het lange koord om zijn lendenen los te strikken
vergeeft mij o mijn duizende vrienden dat ik mijne naaktheid u toon de zware werken mij op gedragen sloopten mijne kracht en mijn schoonheid
in de verbijsterende blinde stormen van het enge nauwe brein en wiè hoor mij o herakles en antwoord wie was de zoon van alkmene en versloeg zijne zachte moeder
zouden de woeste skythische vrouwen niet vervrouwelijken in gelukzalige liefde heugen de voorspellingen ons niet die spellen den ondergang van ons aan mannen gelijke vrouwen
of maneschijn zelve zilverde langs den vloer en langs de zuilen tot herakles athena herkende met de blinkende schitteroogen
twee lange slanke vleugelen van blanke vederen die van zijne schouderbladen tot aan zijne ranke kuiten toe verliepen
maar zeus vreest o dierbare dochter dat hera zelve haar woesten zoon koper gehelmden ares op wekken zal te waken over dièns zoon diomedes
zoo sprak herakles leunende op den knots den leeuwenkophelm over den kruin en de vacht vallende over den gewelfden rug en de mykenæërs verwonderden zich mèt hem
in de geurige wade en zij boden iole de blanke melk de blonde honigkoeken en iole dronk en at om hoffelijk deianeira's gastvrijheid te aanvaarden
en hij dacht aan zijn éénen zoon hyllos en hij werd zoo weemoedig en droef dat hij nauw zich te bewegen vermocht en zwaar p zuchtte en kreunde van smart
uit de wringende stammen rekten zich de machtige takken met knoestknoopen als van geledingen en uit hunne rekkingen weefden de fijnere twijgen zich onontwarbaar tot een dichten dom
de éenige liefde daar voorbij hem gedragen werd klein wit omwonden een kind gelijk dat dood gedragen werd naar de reine vlam van den stapel
als het eerst den onvoorzichtigen vaarder gelokt heeft in de woedend stormende wereldzee verslagen boven op de tinnen der stad stonden de droevige mykenæërs die lief hadden herakles
in dichten val steeds vielen de dwarrelende vlokken en het uur van den dag was verloren in hunne alles
maar dag aan dag heerschte de zon en de wateren verliepen naar zee en over arkadië sloop de late lente eindelijk verwonderd en slaapdronken met den tred van haar lichten voet de overstroomende vloeden na
o oogenblik van wil en van weigering o schriklijke wijle des noodlots herakles riep deianeira help mij ik verdrink
vederen rondom de heupen vogelmenschen die schel schreeuwden en wier pijnlijk felle pijlen vielen velen om den held en hem flitsten door zijn vleesch
lang golfden zijne lokken en geheel goud overstuifd om zijn baardeloos blank gelaat waar in vreemd weemoedig en grauw de oogen
en herakles zelve zette de om zoo vele voorzichtigheid stil verheugde vrouwe op des kentauren rug verschikte boog en koker en knots en waadde de wateren door
herakles zei de godin zijn naam hare stem was die van een jongeling diep en vol en er sidderde iets van dien klank in het loover der
en het volk zag herakles rukken aan den mantel rukken aan de mouwen rukken aan de bepurperde plooien die breed om zijn zwaarte vielen wat deert den held riepen angstiglijk op de stemmen
en zijn anders zoo goede droef lachende blauw grauwe oogen blikten plots bliksemend met flitsende krankzinnige vonken
over arkadië heerschte de onbarmhartigheid eens barren seizoens als zij nooit in der eeuwen loop
is herakles dan een goède held dat gij menner hem mint en looft beter dan hij baarde hellas nooit
maar herakles drong reeds de deurwachters weg wrong zich met zijn buit binnen en eurystheus radeloos om de verschijning die hem scheen de leeuw zelve te zijn
en den goddelijken gemaal en het roemruchtige nageslacht herakles onder de donkere eiken van thrachis neêr liggende
aan de tintelende marmeren rotsen hingen de ranken van dionyzos verwaaid en looverloos trosloos verward over de stallen der herders waar in het angstige vee
meende hij dat het eene godin was die daar op de dolfijn rustte op een stapel van goudene kussens eene vreemde godin die hij niet kende eene aziatische godin
verteederd jammerde luid de held op en klemde den grijsaard aan zijn machtige borst en allen weeklaagden luid om de lijken
boog spannen drillen van speer en van spies hoog springen schijfwerpen en loopen om het allerhardst waren zij moede geweest dan hadden zij allen zich
want herakles heeft geen hoop meer noch voor dit sterflijke leven noch voor het nsterflijke dat hij zich eerst nog had durven hopen
en dat hij vrij was dat hij vrij was vrij vrij vrij zoo klaterde zoo schaterde het juichende over thrachis heuvelen heen
maar met hem hoog geheven en steeds brullende van de vlammende pijn en steeds vloekende de ontrouwe vrouw die het giftige kleed had gezonden was herakles de treden af gewankeld tusschen het volk
toen daverde des helden heerlijke lach langs de duizend dorische zuilen of klatere muziek ontlokt werd aan duizend willige snaren hij rukte zich zijn buit van den schouder en wierp dien neêr voor den troon en riep uit
hij is het hij is het hij volvoerde het elfde werk hij plukte hera's goudene appelen drie hij nadert zie de nereïden omzwemmen zijn vaartuig
en naar die twee prachtige paarden en naar den tweewieligen wagen dien bijna bedolf het golvende gras had het herdertje lui zich gerekt over den blakenden rots
de sombere oogen rood gezwollen van smart het sombere harte overvol gezwollen van smart naar het westen
en draagstoelen torsende elefanten uit het oosten zich naar het westen begevend en voor het sombere geslotene slot verhieven lokkend de kooplieden hunne stemmen en tokten hunne vrouwen heur harpen
de reien der jeugdige maagden hadden juichend geklonken om het festijn de rijen der jongelingen hadden jolig met elkander gewedijverd in spelen van zangkunst en
niet zagen juichende mykenæërs uit naar herakles en wonden het lauwerfestoen om de zuilen en langs de huizen en hingen het purperdoek uit
weêr duistert de nacht dof over de zee er schijnt geen maan door de donkere wolken en zoo je nog langer toeft zal je verdwalen en ik zal je verliezen
en liep lachende landouwen door méer wist hij niet dan den weemoed in zijn gemoed de dag van heden was gelijk aan den dag van gisteren
neen hij nadert er niet het is een stoet van oostersche kooplui op ezelen en muilen geladen de kostbare balen vol waar uit het geheimzinnige morgenland
o held ares goudene gordel was het éenige goud in skythië voor gij o mijn blonde held kwaamt zoo offer afrodite den gordel
de sneeuw had de toppen des oita's en zelfs zijne glooiende flanken omglansd het jonge vee was geboren en het versche gras groen aan de weiden
omdat gij zelfs in mijn armen zijn gordel gesnoerd houdt onder de borsten langzaam in smarte glimlachende ontgespte gerezen de amazone den goudenen gordel
o onverzoenlijke hera riep herakles uit gij die u zelve wierp voor mijn pijl om geryones te hoeden
zij stond de hemelgodin op den vierwieligen troon van goud die haar pralende wagen was en twee pauwen vierden met het stralend gevaarte de vlammewolken door
over den tanaïs gloorde de ochtend bleek over het breede water welfde de breede brug en de weg voerde zuidwaarts ter offerweide en ten woud
gebiedt alkaïos dat hij vertrekke en het monster voere waar heen hij wenscht maar uit mijn oogen want wellicht is het niet dood als wij denken en herleeft het straks uit zijn
het knapelichaam beschreef als een brekenden cirkel en stortte neêr in de diepte waar het tusschen de rotsen verdween de duizende duizenden vluchtten bang om herakles razernij
ik heb ze versmaad als ze gluurden tusschen de gele iris en zij hebben zich gewroken zij hebben hem mij gestolen hij was mijn eenige vreugde hij was goudlokkig als zonneglans en zoo tenger en slank als een
en over de in vertwijfeling hare armen wringende vrouw zag koud machtig zijn grauw blauw oog neêr en speelde zijn wreede glimlach in den goudbrons kruivenden baard
den reuzigen monsterleeuw de manige kop bengelde herakles voor de schrijdende voeten de klauwige voorpooten hingen slap er bij de achterpooten slingerden over herakles rug
en de held wrong zich uit de armen des menners en waadde met groote stappen weg door de sneeuw hij daalde in de sneeuw tot de dijen en iedere pas was een strijd met het weeke element machtiger dan wie krachtig was
dat hij zelfs toen geryones den roover bespeurde en gereed zich maakte in zijne drie rechterhanden drie zware knotsen hoog te verheffen richtte zijn giftige pijl en het monster trof in zijn linkerhart
wien herakles den kleinzoon verslagen had zeide tot hem held wij willen geen wraak held wij weten dat hera u haat als zij ons haat die eurystheus regeert heer wij hebben u lief en in
en wil niet dat deianeira gewillig zij aan wie haar gemaal niet is deianeira o deianeira vurig ontvlamt mij het bloed en zelfs dit nachtlijke water bluscht niet zoo laaienden brand
en hun roep niet verstaande meende eurystheus dat de leeuw herakles had verslonden en zelve langs mykenæ's straten kwam en beval hij de paleispoorten alomme te sluiten
om zijn stage verneêring hij leed om verloren hylas en trots al dit leed leed hij om het einde dat aan zijn dagen gesteld scheen
en vrees mijn blinde woede niet meer sedert ik samen bad en weende met wie ik leed in mykenæ deed maar zoo je vriendschap mij volgde op den voet laat je tred niet zoo trouw treden mijn spoor
en wachtte den nieuwen dag af hij zag de dageraad rozigen over de zee met het eerste dagerood het was voor herakles oog of in het oosten geheimvolle poorten openden
niet zal hem die schrik versagen doen meér o godin dan zijn eerbied nimmer zijn kracht nimmer zijn moed nimmer zijn recht zijn recht ter zijner verlossing uit
die zich had gezet op de zode zeide o herakles dezen morgen brachten wij het offer aan afrodite in het heiligdom in het
grijziger klaarde de zonlooze morgen in den kouden nieuwen dag bezorgd roeiden langzaam de roeiers voort en aan herakles voeten zaten abderos en iole
en van die vorstin omfale is de vorstinne genaamd van lydië en in tmolos de stad zit in het tooverpaleis van ivoor en van goud
deianeira wreed was de godin wreed zijn de goden zelfs de gunstige ons den menschelijk
langzaam maakte zich herakles los uit des grijsaards bevende armen en langzaam zeide hij dof dalen in tartaros neder
vang mij de hinde van keryneia hoort gij eurystheus uw eigene woorden door de wanden heen van uw vat
riep razend eurystheus met sidderend schelle stem heb ik niet twee malen u al bevolen o ongehoorzame slaaf
maar dat hij àndere teederheden àndere verlangens stille weemoedig voedde in zijn onvoldaan gemoed
en het deinsde het deinsde tegen de rotsstapeling aan ten oosten waar het geen uitweg meer vond toen grepen de ruwe handen des helden het aan bij den rosvlokkigen nek en wierpen het neêr
die zich vermeide te spelevaren met hare maagden op den kronkelenden meander want om de godinne gelijke vorstelijke vrouwe die ng lachte om herakles de held
rukte de haren zich uit en den baard en zwaaide den knots in een cirkel boven zijn hoofd en trappende over diomedes die lag aan zijn voet scheen hij den hemel te dreigen
en gij o iolàos o trouwe menner der wilde witte rossen twee span zonder talmen herakles dierbaar blank tweespan voor den breeden vierwieligen wagen opdat zoo deianeira treffe den held
maar toch telde ik hen beiden onder mijn kroost en koester ik wrok dat herakles zich vermat hen te verdelgen
waar na den feestelijken arbeid in den nog fel zondoorkoesterden
staand bij den wagen slaakte de held een kreet van woede en van razernij maar iolàos af gestegen ornketende hem in zijne armen en
en hij o gij van oichalia zal rechtmatig heerschen over uwe landen in nieuwe weelde en wel vaart als herakles vèr is van hier
de jonge reuzeboom lag breed aan zijn worteleind en versmalde zich naar de hoogte van den tronk de jonge reuzeboom ontdaan van getakte en geblaârte
ongewetene koude bevroor het niet meer warme bloed hem in de aderen en armelijk trok hij rondom zich de vier pootevellen der leeuwevacht waar onder hij rillende kromde den rug
en dan als afrodite's droom het gekondigd haar had zoû zij erlangen den liefdevollen gemaal aan herakles zelven gelijk krachtig als hij
het dankbare lied na het gebed o mijn meester o herakles en over de blauwende zee in den nog blakenden zonneschijn zongen samen de fluiten op
en de grijsaards en vrouwen en kinderen liepen toe om te kijken en lachten blijde als hij overwon en niemand der overwonnenen die naijverig was op herakles
en toen toen strtte het met een hoogen sprong naar den held de vurig puilende oogen schoten fellere bliksems de kratermuil braakte walmender sulferdamp en vlammen
dionyzos bemin ik zeer hij is een beminnelijke god die dartele zoon van zeus ik ontmoette hem toen hij arkadië langs zijn wijnstok plantte toen zijne saters leidden aan rotsen de lenige lange ranken
ruig blank van borstels en reuzengroot als nooit ever gegroeid was en had den strijd gewaagd met een ondier dat hem na wat hij gevreesd had minder vreeswekkend geschenen was
zong de enkelfluit de jubelende melodie schallende en begeleidde de parelende dubbelfluit scheller het juichende lied dat klaterde over de schuimende zee
ballend de vuist verzwond in witten mist en dichte nevel zich spreidde over de stad en het water meende herakles het oogenblik gunstig te wijken terug naar het zuidelijk woud
de wilde witte twee en de held wuifde weemoedig de hand tot de droevige mykenæërs die lief hem hadden en hem banneling voor de geslotene poorten der stad melden moesten den laatsten opdracht den vreeslijken opdracht
ik zie ik zie admete zeide herakles ik zie dat uw maagdehanden waagden wat ik niet meer
edele jonkvrouw van leed o edel kind blijf in het land uwer vaderen daàr wacht u het ongedachte geluk de liefde en het nieuwe leven
maar ijdel bleken eurystheus angsten want de held dien hij haatte en vreesde rees reuzig recht als een boomstam voor den ronden troon en wachtte af met een
ween je alkaïos neen admete ik glimlach in ùw eigenen glimlach raap je den knots niet op
en sloot toen zalig de oogen in den dood die hij dacht te komen de schimmen van wie hij had liefgehad en gedood wemelden in een witten drang door zijn brein
hij thans op den wagen den knots in den arm éen hand op de ruige borstels des evers gerust voelde hij zich nederig en werd zich gewaar dat een droefheid hem overmande trots de zaligheid van de lente
en hij lachte goedmoedig gelaten welwillend zoo reuzegroot en heldesterk als hij scheen en p hem neêr blikte trotscher de vrouwe
tot uit de poort aan werd getorst de blanke bare omgeven door alle de dienaressen eurystheus en alle zijne dienaren
om moord op onschuldigen alkaïos wacht ten drempel af het bevel van den perseïde eurystheus en hij bleef staan op de eerste trede hij stond er reuzig en forsch in de zon de gouden glans viel over
hij had de vreeslijke vuisten gebald de aderen aan zijn nauwe slapen zwollen van woede hij hijgde van razernij en thans stampvoette hij tot de grond dreunde en het vat bewoog heen en weêr
die ginds in ver lydië de toovervorstin vereerde maar vor de luchtvoetige lichas bij den boord van de zee de wateren was
toch wist herakles haar overstekende in kleine bark dat zij niet eindeloos was dat ter andere zijde harer breede breedte de landen lagen die men libyë heette
hier ter zelfder plaatse heeft mij de liefde zelve herinnerd aan wat admete vroeg ik ging zelfs zonder afscheid te nemen van hyllos en deianeira ik ging
de dag van ruste wentelde om en terwijl iolàos tevreden ontlokte aan de dubbele fluit dartele na dartele wijze terwijl de witte rossen dartelden over de grazige weide
de een wilde wien hij zijn vader noemde stichten een tempel van manneschedelen en hieuw iedereen die in den weg kwam het hoofd af voor die wreede vereering
en bied herakles opdat hij gevoegelijk zich dossen kunne in offerkleed deze berkenhouten kist waar in liefdevol deianeira besloot den kostbaren mantel dubbel geweven
en hunne droeve blikken heimelijk spieden steeds uit langs den witten windenden weg waar elke nadering het stof doet stuivelen stuivelt daar waarlijk het stof wemelt het blank door den zonschijn nadert daar herakles
en bereikte hij strand de wrakke heuvelen verschuivende lag het zieltogende lichaam van geryones te midden zijner verschrikte roode rond rennende runderen
en ik haastte mij naar de aarde en trad mijn rozenweg rotsig thrakië door om u o held dien afrodite bemint en wien zij der vrouwen liefde vaak gunde te wijzen waar rijst diomedes slot
op den eigen afglans van de godin en glinsterden daar als dauw in maneglans herakles herhaalde athena en hare diepe jongelingstem doorruischte het loover
sleepte haar gazen mantel van het bedde af langs den grooten balsem amfoor die stond aan het voeteneind lagen de purperen rozen ontbladerd nog om haar heen
de held rukte zich los van zijn vriend als begrijpend en angstvol hevig hinnikten de paarden steigerend en p trappelend met de voorhoeven
van herakles huis van thrachis dat hij onwillig der boete verliet voor tmolos waar hij ontrouw aan vrouw en vriend vergeet aan den voet der tooveresse dat hij eenmaal de held was in hellas
de liederen der huis en stalle keerende herders en hoeders weêrklonken met dien zelfden ondertoon en hoe verbleekte niet deianeira de goede door alle de haren beminde gade van den afwezige
en beurde zelve in de teedere handen hem den zwaren bronzenen hoog overkamden helm toe dat hij zich dekken zoû en hij deed als zij wilde en zij gleed hem vooruit langs de rotsen en wenkte hem nader en wees
duld minstens dat nessos deianeira den euenos over zette en misgun niet de reispenning aan wie recht heeft o mijn
de blauwe lucht benevelde zich en enkele sneeuwvlokken warrelden neer uit den tempel klonken uit der priesters kelen de hymnen aan zeus
iolàos iolàos kom niet meer aan het kleed het brandt mij maar ik kàn het niet rukken ik weet niet waarom maar het brandt mij aan mijn vleesch vast en aan mijn wonden
o mijn gemaal o mijn gemaal riep deianeira blijde zie ik niet in je heldere oogen den blauwen vonk van verstand weêr vonkelen door den grauwen weemoed
maar de held die hem wel gezien had marde niet en kwam lachende nader en klopte aan den wand van het vat eurystheus spotte herakles
heilige artemis hoor mij alkaïos jaagt niet uw hinde na liever blijve hij boeteling zijn leven lang onzalig rampspoedig gelukloos van smart verteerd om wie hij lief had en toch verblind versloeg
ik ben vol goeden moeds zei trotsch de held haat hera mij zeus foibos apollo athena en artemis hebben herakles lief en bewaken hem
zij beminde hem zoo dat zij hem naar thrachis gevolgd was en de vrouwe in zijn huis was geworden o zij beminde zij beminde hem den onoverwinnelijken overwinnaar van leeuw hydra en ever
de held was opgerezen hij bulderde luide iazon en wilde zich storten door het struweel heen de woudhelling af naar de stralende zee zijn armen sloegen reeds den zwemslag uit
waarom zij zich beiden legerden op bedden van leeuwenvellen zij aten de bloedende hompen vleesch en folos in het bronzene mengvat groot goot uit de aarden amforen den wijn rood
dat geluk het éerst van mijn eerste liefde eerste liefde vervloog zij als een vogel die
en de razende held beukte op de bronzene deur en in den vreeslijken zwierzwaai sloeg hij zuil bij zuil die wankelden en stortten in een tot de deur zelve in een gespetter van vonken
en de twee p blankende paarden hinnikten hel en blijde en rezen omhoog en dartelden elkander na en graasden toen hongerig het gras
en te midden der tallooze trouwe dienaren groeide hyllos de jonge meester tot knaap nu zijn vader afwezig bleef wies in schoonheid en kracht
en buitelende geitjes ter zijde der tevredene moederen geleidden de hellingen der grazige heuvelen langs tusschen de wisselende reien der spinnende maagden
toeven wij niet dionyzos beval help mij beuren wij samen het heilige vat uit den hoek het is zwaar het is groot
en terwijl hij haar slapen zag gedacht hij de jonkvrouw admete en trachtte zich te herinneren wanneer zij het laatst hem verschenen was als zijne troost in duizendzuilige zaal van
weet eurystheus niet dat waar aan spoelt de wereldzee bij het eiland eurythia waar nimmer zich menschenvoet zette de warrelende kolken
een paniek voer door den drom der mykenæërs toen zij den held zoo zagen als zij wel wisten dat hij worden kon maar nooit hadden gezien
of duizend druivetrossen hun geur hadden samen geperst in éen enkelen purperen drop herakles neem uw beker als ik
of speelden zich rollende in het gras spartelende over den rug schoof herakles bij deianeira's voet en kortte zij hem met schaar en met mes weligen baard en woekerende haren
maar onder hen had zijn somber hart diomedes toch onderscheiden kyrene's sombere zoon zij de thrakische vorstendochter de woest lachende
onder den druk van den glanzenden godinnevinger trilde de held hij rees bevende omhoog als een boom die wonder zichtbaar wies hij stond nu reuzig en was zoo groot
hera die u o blonde onschuld blankzuivere bevalligheid verwekt deed worden door wie eurystheus is zie ik u weêr
soms kunstig ze houdend in luchtig onaangeroerd evenwicht op den drempel had deianeira haar gebed gestaakt en boog zij over iole hare droeve oogen en gevoelde zij in haar smartevol hart de doorn
deianeira het wenscht zij na kome met haar gade zoo herwinnen mijn rossen weldra hun kracht en hun snelheid en zal de reize voor ns beiden niet anders zijn dan een wandeling door dit gezegende woud
hier lag hij en was hij verschrikkelijk en teeder hier lag hij en het was het heimlijk geluk van de in liefde overwonnen amazone
machtige heerscher en krachtige vorst stralende perseïde neef hulde brengt u herakles zoon van zeus en
had ontdekt tot deze het kunstige net had gekronkeld om slapende minnaar en minnares en hen sluimerend beiden had prijs gegeven aan den spot der andere goden
met de zwarte oogen vol blanke ontzetting de rossen de muilen gesnoerd en zelfs stevig twee aan twee de beenen gebonden beval herakles de kooplieden wacht te houden
eurytos overwon alle de boogschutteren die vor hem spanden de koorde maar herakles overwon eurytos
en daverend lachende tot de lach vervulde het plein en de straat wandelde hij den knots over den schouder weg naar het zilverige berkenwoud dat schemerde in de zinkende nacht
heerlijke held en neef stralende perseïde duik niet de westerzon gelijk aan de kim van uw troonhorizon maar duld dat ik in uw glanzend aanschijn aanschouw
den leeuwenkophelm en langs het rossige vel dat zwaar slierde van zijne schouderen hij stond er schoon sterk kalm en goed hij stond er beminnelijk in zijn nieuwe nederigheid en zij hadden hem allen lief
te lauw van ijver zoû blijken uw leerling o laat hem o laat hèm omfale die niet het leven meer zoekt maar den dood
hoe hij den borsteligen ever had gevat bij één slagtand en den snuit hem ter zijde gewrongen voor hij met éen slag van den knots in éen hand hem den schedel gespleten had
den vaart binnen reed op de ratelende raderen drong de woelende menigte om den wagen heen juichten mannen en vrouwen vreugdedronken den beminden held tegen
wiè zal er komen van uit de koele tuinen der droomen die aan uw hart zoo veel onrust baart nooit heb ik spanen door der groote zee golven zien banen
hij zag naar den dooden boom en zijn beide machtige handen gingen uit naar een der takken die wijd uit lag als een arm en hij omvatte in zijn vuisten dien armtak en brak hem en scheurde hem af zich verwoedende op de jong taaie bast
rondomme hem nu klaagde heviger de jammerklacht op van dieren en menschen en het angstige blaten en loeien en huilen en smeeken stemde samen tot een doffe zee van ellende die het ruischen door sneeuw gedempt
toen scheen het gluipende monster op zijn breede klauwepooten te glibberen naar achteren of het zich gereed maakte toe te storten
en zich bukkende over den man herkende hij iolàos de paarden kende hij reeds als de zijne en toen hij naderde hinnikten zij zachtekens van blijdschap en wilden rijzen
te thrachis aan den glooienden voet van den glanzenden sneeuwtoppigen oita
knielde de held voor den priester die hem omarmde terwijl zich alle mykenæërs verheugden tot onverwachts uit de middenpaleizepoort traden de drie waardigste grijsaarden van mykenæ raadslieden van eurystheus en de middelste tot
op de tempeltrede zat het kind zoet en poogde roode en witte rozen die het geplukt had te winden door een
hoog verwrongen het wreedene bekvel de voorknieën gebogen en gestrekt de achterbeenen schenen zij te zweven de koppen en nekken gerekt
liefhebbend en trouw en zij hem zoû overhalen haar niet anders meer te verlaten dan om ter helle te dalen en met der goede goden gunst den helhond levend te halen
en rondom den hongerigen droomer die niet telde zijn honger en die weemoedig maar rustte in de bloemen verzamelden vreesloos de vogels
en aan poort na poort herhaalde zij haar waarschuwenden klop en als de poorten zich openden riep zij met zware stemme en tch fluisterend
maar wreed wentelen de smartelijke nachten en de weemoedige dagen zij allen aan elkander gelijk en tch trekt het vee de stallen uit en blinken de sikkels en zwieren de zeizen en zingen
kom meê zwakke held kom meê langs onze verslagene zuilen langs deze vermorzelde mykenæërs kom meê langs deze bezwekene poorten en volvoer het werk der
ik zal hellas van de onzalige monsters bevrijden en bezwijk ik ten laatsten oogenblik welnu ik geef gelaten mij over aan der goden wil
wijl het brulde braakte het de vlammen zijn muilkrater uit en zijne vuurtongen vertaanden in den rooden rook
de kooplieden p juichende blijde wilden dankbaar herakles vallen te voet maar hij beval hen de monsterrossen te snoeren de muilen in stevig vervlochtene kabelen en hen sterke banden breed aan te leggen rondom hunne breede halzen