AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
wat is dat vroeg ik verschrikt ze antwoordde niet weerde me heftig af snikte woester ik begreep r geen jota van werd op mijn beurt ontstemd klaasje schei uit asjeblief asjeblief hè schei uit met die kuren
als ik tevreden ben en meer dan tevreden als jij over me zit te werken waarom ben jij t dan niet was r telkens terugkeerend ver wijt zoo daagde t derde voorjaar jongen de post bracht de uitnoodiging voor n medisch congres dat op n uur sporen van onze stad zou worden gehouden
wanneer co je met n zuur gezicht wacht als je te laat komt koffiedrinken denk dan sérieus na jongen of dat n vrouw voor je zal zijn jongen hij zei dat jongen ontroerend vriendelijk ik glimlachte wijs ieder wil z'n vlerken branden gebrande vlerken van n ander aanvaard je niet
zonder me te laten uitspreken dadelijk voelend waarheen ik wou zei ze schei uit met je gekheid wat heb jij daar noodig ze zullen zonder jou wel lekker eten en drinken ik verdedigde me ze keek me gebluft aan of ik zelf niet altijd met minachting over de congresserij had gesproken wat me nou ineens bezielde
bij t geschuier der blaren en takken t verweer der kiezels onder de voeten t tjilpen van vogels en t vreemddoorzichtige der stilte op de weiden rondom dan de kleine gebogen man wiens knokelhand op m'n arm rustte wiens witte haren t zonlicht in zilver spreiding grepen
n week lang hield ik de uitnoodiging als n billet damour tusschen onnoozele paperassen verborgentoen zei ik natuurlijk niet klaas kind ik gà nee ik wierp voorzichtig n balletje op wat ze r van dacht als
ik die altijd recht door zee gehandeld gedacht had zat na twee jaar huwelijk vol geniepige afschuwelijke streekjes om n redeloos verliefde vrouw in evenwicht te houden
de onhebbelijk stugge vrijgezel scheen in niemand n vriend te hebben voorbij was geef je arm ik wil nog een paar graven zien ik weigerde t natuurlijk niet hoezeer k bevreesd was de aansluiting te missen en bij m'n meisje dat me met koffiedrinken wachtte te laat te komen
dan g ik dan verzon k t onwaardig verhaal van n patiënt die me onderweg had binnengeroepen dan gaf k mezelf n moreel pak ransel door m'n gedraai en gejok eerst als ze in bed lag wààgde k t den brief van iemand die haar bijzonder onsympathiek was te beantwoorden
om één uur begon de gezamenlijke lunch à a c a r t e met z'n zessen vrienden die mekaar uit t oog hadden verloren zaten we aan n gezellige hoektafel n jong professor ook dood vandaag trakteerde op champagne
ik snapte in r stemming r stemming van berouw en toeschietelijkheid had zij om t ook materieel goed te maken de meid uitgestuurd om me op n primeur waarbij k in normale omstandigheden gewatertand zou hebben te trakteeren
zonder iemand goeiendag te zeggen bang voor de vragen en t ironische kijken van m'n vrienden die zoo goed als ik schenen te weten hoe laat t was kroop k in den trein en om half zes eerbiedwekkend vroeg slp k de trap op bereid t allerergste te ondergaan
n zuur gezicht in den engagementstijd jongen is n héél kwaad teeken zei ie me scherp aankijkend nou nou lachte ik zoo'n vaart loopt t niet
dacht mevrouw u zoo'n pleizier mee te doen daar heb ik vijf groentenwinkels voor moeten afloopen omdat mevrouw u verrassen wou t is net de éérste bos die in de stad is te krijgen
las ik spellend juist glimlachte grootva dan heb k me nièt vergist daar rust klaasje m'n eerste vrouw met n stillen troebelen glans in de oogen keek ie naar den grauwen gespleten steen ik stoorde m niet
al m'n studievrienden zouden r niet alleen komen ik lieg niet als ik zeg dat dat een der grootste attracties was maar daarenboven zouden r dingen behandeld worden die voor mij als specialist dat was ik geworden van waarachtige beteekenis waren
grootva grootva zei ik n tikje geërgerd wat drommel was ik niet mans genoeg om uit m'n eigen oogen te zien was t kiesch van n familielid om op die wijze tusschen twee jongelui die van elkander hielden te stoken
tot zij als ik dat beoordeelen mag t ondersteboven smeet ze hield van me met n verstikkende genegenheid wou uitleg van n gebaar van n moment voor je zelf uit droomen van rimpels in m'n voorhoofd van n niets betoogende zucht
wat leg ik je in den weg wat heb ik misdaan we zijn toch pas weer de beste vrienden geworden toe kom aan tafel ze keek me van t hoofd tot de voeten doodelijk vernietigend aan holde de kamer uit sloot zich in de logeerkamer t ergste teeken van komend onweer op
coba deed n beetje humeurig ik vertelde r grootva's verhaal wat n akelige ouwe man viel ze uit wat kan n man nog meer verlangen dan n vrouw die z van m hudt maar wij ventlief krijgen over zulke bagatellen nooit woorden hè
k was op m'n woord n losgebroken vogel die de tralies miste ziezoo dacht k midden in n debat t spoorboekje raadplegend ik pak om vier uur den sneltrein eerder kan ik toch niet weg en morgen en overmorgen zal ik t congres laten schieten
wat zit je nou stil waar denk je aan als je geheimen voor me heb word ik héusch boos hoor ja je keek daar zoo vréémd uit je oogen nee toe zeg t waar dacht je aan
uit het huis klonk het gepraat der dienstboden in de keuken nog eens hield pauw aan is r niks in zaken gebeurd
niet gefietst en je doet t anders eiken dag geen trek te warm weer o o k dacht maar allright is dat geen mop willem zoo doen we nou dikwijls met elkander
wij zwegen het vurig rood puntje der cigaret stak in den walm der tabak toen zag ik het avondbleek gelaat van pauw dichter naar de tafel buigen onrustig klonk de stem wat zit je stil wouter
toch scheel den ze hoogstens een paar jaar de moeder zwart toen ik naar het buitenland ging herkende ik niet z had het vele verdriet haar aangegrepen een verdriet om onder te bezwijken
herinneringen waren om en bij haar herinneringen aan de grijze moordende ziekte tegen half tien ik zou blijven logeeren stond zij op om mijn kamer te verzorgen wij bleven in het priëel
wat bedoel je de ziekte van vader wel hoe kom je er op hij ziet er prachtig uit o beste vriend ik kèn de symptomen we hebben leergeld betaald
alsof het gesprek had een kille gaping we gingen binnenshuis pauw bracht me naar mijn kamer bleef aarzelen met den blaker in de hand
keken er naar tot de laatste schuwe trekking verschemerd was het werd eene aangename duisternis met het hijgen der brandende sigaren de rust rondom het koele geritsel der struiken
en onze arme moeder die niets ziet hij was heengegaan alleen op mijn kamer opende ik het venster zag de zwarte vormen van het priëel in den tuin
je zult we zwegen plotseling wouter was binnengekomen wat hebben jullie nog zoo druk te praten vroeg hij achterdochtig
ga jij maar rustig slapen néé t is geen verbeelding willem k heb er den dokter over gesproken heb hem de ouwe dingen te onderzoeken gegeven
ik ik in-eens schokte wouter overeind vroolijk onnoozel ja jij je was al straks zoo toen moeder er was scheelt er wat aan
de moeder stoorde ons niet zoo lang buiten blijven zitten wouter je vat n kou eer je t weet en weer verraste mij wouter's prikkelbaarheid gekheid gekheid mama z'n teer poppetje ben k niet jullie doen met me alsof
maar nu je er over praat begon wouter weer wil ik je wel zeggen dat als ik stil ben als ik soms in gedachten zit t om héél andere redenen is dan jij misschien denkt
ik ben zoo kalm en zoo rustig als willem wil gen lem ben ik goed goed dan verbeeldde ik t me zei pauw zachtzinnig des te beter des te beter
hij was bij de tafel gaan zitten keek bezorgd in de kaarsvlam ik nam het geval van den luchtigen kant op om hem op te vroolijken
er brandde een theelampje op tafel aardig belichtend de porseleinen vakjes van het stel pauw rookte een cigaret wouter hing lusteloos in zijn stoel het gesprek gaapte
ander onzin van mij is geen sprake ik voel me uitstekend maar hij hij is nooit sterk geweest in de laatste maanden gaat-ie zoo op vader lijken zulke frappante trekken
jullie zijn twee zotten lachte ik alles verbeelding en daaraan moet je niet toegeven verbeelding is de ergste ziekte wàs het maar verbeelding zei hij bedrukt maar je bedriegt je niet als je zooveel familie verloren hebt
hun moeder ik we hadden elkander in geen jaren gezien ik kwam versch van de reis pauw was een lange blonde jongen scherpzinnig intelligent wouter kleiner ronder vroolijker leek wel tien jaar jonger
de vrouw luisterde ernstig naar onze gesprekken het lachen had ze verleerd ze praatte een enkel woord mee keek vriendelijk rustig van pauw naar wouter altijd met datzelfde doen van kalme gelaten belangstelling
om ons heen zong het zachte geruisch van de blaren in de donkerte van den tuin de flauw verlichte ramen van het huis schemerden door de
en hein heb ik t zien aankomen die bedriegelijke gezondheid die eetlust dat koortsachtige drinken die prikkelbaarheid
je zegt nu wel van nee maar maar ach je ben niet wijs lachte wouter bij het lampje opende hij zijn
ik r zoo slecht uit dat je je over mij ongerust maakt k voel me zoo gezond als n visch je zag r vermoeid uit vanavond je fietst veel te lang nu kun je zien k heb vandaag heelemaal niet gefietst
wat n woorden hoe kom je zoo prikkelbaar k vraag uit belangstelling is dat n reden om op te stuiven stuif ik op vroeg wouter geprikkeld k zou eerder kunnen zeg dat jij opstuift
wel hoe kom je er op viel wouter uit als ik toch zeg dat r niks is k zit toch niet te
nee waarom praat je dan niet en ze lachten beiden hardop het deed me onaangenaam aan hen zoo te hooren lachen in het donker van het
nou ik vind m erg afgevallen in den laatsten tijd ik maak me ongerust jij ook wat bedoel je daarmee nou jullie geven mekaar niks toe de een angstig over den ander
er rustig een sigaar uit sneed het puntje af en vroolijk beflikkerde de lucifersvlam zijn gelaat het ronde jonge gelaat we rookten nu alle drie de damp wolkte breed uit naar het dak van blaren we zwegen
zeg hem goeien nacht wat ben jij nieuwsgierig nacht willem slaap lekker op zijn beurt bleef wouter in de kamer jullie hadden t over mij niet vroeg hij onrustig
gezichten leken krijtwit in den schijn van het lichtende transparent ik heb me verbeeld begon pauw weer dat je al n paar dagen afgetrokken ben hoe zal k t zeggen zoo in je zelf gekeerd k wou t niet zeggen waar moeder bij was
het onwillig miserabel ding met n vaartje op t strand d i c h t bij naarden maar dan toch in elk geval niet i n naarden wandelden kalmpjes over den dijk terug als er dan toch teruggeloopen moest worden was het aan dijk dan door water te kuieren
vroeger meende k dat je in n zeilboot maar had neder te zitten dat de wind de rest dee thans sedert n paar dagen wéét k dat r zondags jagers dito visschers die zei er zijn gelijk mag ik er zonder twijfel met eenig genoegen aan toevoegen er bij menigten zondags auteurs geboren worden
nee dat doen we zeker niet zei m'n metgezel we zullen laveeren zei k grimmig géd zei m'n metgezel thans overmoedig trachtten we te laveeren met de z e
daarenboven hadden we geen proviand nch kompas en voor n verdere zeereis dien je vooral t eerste te hebben t laatste kun je desnoods missen meen ik ik keek benauwd hij keek sip de wind werd sterker de hemel betrok loodgrauwe wolken dreven naar den kant van naarden
terwijl ik dit neerschrijf lijkt de tafel voor me te golven en m'n stoel schommelt schijnbaar als het hobbelpaard uit wijlen m'n kinderjaren driè dagen ongeveer heb k als stoer zeeman tegen de bàren geworsteld
dan moet je van die woorden de b e t e e k e n is snappen om geen ongelukken te krijgen en daar k door de verstandige leiding van vriend harmsen op t moment zoowel n k i k k e r van een lijk als n giek van een helmstuk weet te onderscheiden zou k me bijna gaan aanbevelen als lid voor de een of andere jury
zie je zei ik hij doet t zei m'n vrind gaan we terug nee we drijven af werklijk gingen we met volle vaart naar marken wat de bedoeling niet was ze wachtten ons met koffiedrinken en we waren al n half uur te laat
van pure landdronkenschap gaan passagieren tot de brave veldwachter me bij de kladden nam en me achter het brandspuithuisje in de nor deponeerde t is niet makkelijk
het liep uitnemend af en zonder dat de giek me n nieuwe mep gaf doch de wind wou ons p e r s e in zee onbegrijpelijk overal zag je visschers die plezierig den kant uitzeilden dien w ij moesten volgen om thuis te komen en w ij dreven precies dààr waar we niet wezen moesten
deze wijze van laveeren is bepaald ongevaarlijk voor jeugdige beginners je kunt op je gemak keeren t eene zwaard ophalen en t andre laten zakken wanneer alle zeilers deze solide methode volgden zou je waarschijnlijk nooit ongelukken krijgen
zei ik we dienen t e r u g te gaan jawel zei hij nog maar is laveeren ried ik en de zelfde spanning van straks volgde
nu deden we fier maar lichtelijk angstig je kon niet weten de zee was niet diep en de wind niet bar maar je las voortdurend van ongelukken met zeilen
nu golft de tafel golft t papier glft de stoel droom k s nachts van schipbreukdingen van weerbarstige gieken flapperende zwaarden klepperende zeilen van pampus naarden
menschen die sullig in n overhaalpont neerzit jullie hebt geen besef van t gezwabber en gedobber op m ij n zuiderzee zoo hier voor de g
en tegelijk vermits z'n welbesneden pen anderen de geheimen van t vak weet uiteen te zetten want vrinden zeilen is een kunst niet maar n kunst van koekebakken maar n kunst die nàuwlijks genoeg gefêteerd wordt op wedstrijden en
tweemaal bonsde de giek tegen m'n hoofd minstens viermaal wierpen we het anker uit tot we het kwijt raakten toen desperaat vastbesloten om niet opnieuw de lamme boot n uur te moeten duwen en trekken ten slotte blièf je niet langer voor boot van n boot te spelen
dood of levend we z o u e n vandaag t e r u g zeilen maar de wind was weer naar naarden en hoe we laveerden hoe we transpireerden met het versjouwen van zeil fok
een afgetobde knol en een zeilboot hebben dezelfde misselijke streken als ze niet willen kun je duwen een half uur trok willem een half uur duwde ik toen ontmoetten we de reddingsboot van het hotel bemand met harmsen en n kellner
benauwd keken we naar de wolken èn naar de botters die de kunst verstonden t e g e n d e n w i n d i n te gaan wat n enormiteit geleek in godsnaam sprak m'n vrind dito zei ik
menschen gelft me t is nièt makkelijk na de proeftocht die uitstekend afliep omdat de boot door gemis aan wind in t geheel niet liep waagden we ons den tweeden dag alléén op zee
de zwaarden dat wil voor den onmondigen lezer zeggen de houten lappen langszij laten vallen en ingehaald het roer omgesmeten de fokkeval zegt harmsen door m'n handen laten glijden dat de blaren r bij hangen gelaveerd op omslaan af
op zeker oogenblik tè nijdig laveerend hield ik den helmstok in m'n handen dreef het roer chagrijnig n end ver achter ons z uitsluitend lette ik op nachtmerrie pampus dat k trouw den helmstok vasthield en het verlies niet zou bemerkt hebben als m'n vriend niet toevallig had omgekeken
en waarlijk in tijden van nood en gevaar begrijp je elkander zonder dat je één woord hoeft te uiten tegelijk begonnen wij ons te ontkleeden hij hield z'n hemd aan ik m'n tricotbroek hij sprong vr te water ik achter
per slot van rekening doet n d schrijver even mal als n schrijvend zeiler hoe schoon en harmonieus worden evenwel taak en geval van den auteur die t zeilen te pakken heeft de
vriend rookte gezellig n sigaartje ik liep achter het jacht volkomen tevreden iemand met philosophischen aard ziet pampus liever loopend kleiner worden dan zeilend grooter
wij n jeugdig vrind en ik de zee de géie zuiderzee waarop je niet kunt verdrinken naar mijn raming die dus voor baders kindren en zeilers n voortreffelijk oefenwater is het windje was dien dag vrijpostig harmsen zei
op wind heb k nog geen kijk toegewijd heschen we zeil en fok en met n leuke vaart dreven we naar naarden halverwege zei ik we kééren zeer voorzichtig liet k alle zeilen zakken draaide de boot met n spaan èn t roer heesch de zeilen opnieuw en wachtte
we zullen ankeren zei ik en overleggen zei m'n vrind vlug lieten we de zeilen zakken dat wil zeggen zoo vlug als w ij t konden want als je n stevige knoop om n kikker hebt gelegd heb je die maar niet dadelijk losgepeuterd vlug wierpen we het anker uit
sekuur heesch ie de zeilen die hingen als drogende vadoeken en we bleven rustig p de plek waar we waren omdat bij zeilen zooals ik bemerkte ook wind behoort
menschen op gevaar af jullie te vervelen moet ik nog éénige keeren herhalen dat t niet makkelijk is ik berij liever sorrie van wijk aan zee van wie je vooruit weet dat-ie t half weg ijmuiden aflegt dan dat k n boot naar pampus terug breng die naar naarden w i of omgekeerd
dreven pertinent op naarden toe we gingen sàmen bakboord zitten toen sàmen stuurboord we zetten het zeil zoo schrap binnenboord als maar mogelijk r hielp geen moedertje aan de naardertoren werd spitser een streepje op pampus te winnen
den volgenden dag was de wind gedraaid en hardnekkig hernamen we den zeiltocht ditmaal zou naarden ons nièt te pakken krijgen liepen we statig naar pampus den heelen vorigen avond had harmsen op n papier uitgeteekend ho e je moest werken tégen den wind
bijna is zulk eene situatie van afwachten of je zal omslaan tragisch doch de wind was ons genegen flapte het zeil en de fok om het bakboordzwaard drég we gingen een a n d e r e n kant op prachtig
tot mijne verbazing had de wind evenwel niets geen lust om i n de zeilen te blazen de doeken hingen onsmakelijk te flapperen wouen geen lucht happen tot bij n draai van t roer de giek plotseling omviel en me een mep gaf dien ik ng voel
op t papier met pijltjes en streepjes ging t van n leien dakje maar op zee deugde de les niet pampus werd grooter en grooter laveerde je t e g e n den wind dan werd pampus grooter laveerde je naar de kust dan kwam pampus nàder menschen zeilen is nièt makkelijk
ik weet wel dat t zoo hoort en dat elk zeiler laveert met de zeilen omhoog daar je keeren met gezakte zeilen geen laveeren kunt noemen maar ik moet dit wel uitvoerig expliceeren omdat we zooeven gepoogd hadden te laveeren met t zaakje omlaag
energiek sprong k of liever stapte k te water wandelde naar het roer nam het over de schouders en gekleed en al duwde k de zeilende boot in de richting die i k wou en die zij thans g
waarlijk t is niet overdreven zet harmsen van muiderberg op n onbewoond eiland geef m z'n zakmes en hij is in amsterdam eer je t weet met n geduld waarvan je gebluft stond knutselde harmsen de zwaarden stevig en massief hakte n mast sneed n giek naaide de zeilen
zeelui letten niet op mèppen weer in dezelfde richting sneden we er van door eenigszins verbaasd door den onwil van t jacht we laten ons niet dwingen zei ik
stappend over den zandrigen bodem af en toe een botje verschrikkend dat over je voeten glibberde dacht ik aan de eerste maal dat ik een koets zelfstandig bestuurde en t peerd niet
harmsen grinnikte we hadden dadelijk tegen den wind moeten inzeilen zei hij je boot deugt niet riep ik die wil niet tegen den wind
hij begon te trekken ik zeide reeds dat de zuiderzee een voorbeschikt oefenwater is voor zeilers en ik te duwen nadat we natuurlijk het anker hadden gelicht ik geloof oprechtlijk dat er een plezieriger wijze is om huiswaarts te zeilen
den dag daarna hadden we het roer zwaarder gemaakt namen wat meer ballast in we verdraaiden t nogmaals te k n o e i e n de muiderbergers begonnen uit te loopen om ons te zien zeilwandelen en armsen glimlachte zoetjes als-ie de zwaarden zag inpakken
en nou zei m'n vrind de lucht was zwart geworden de warmte ondraaglijk hoe komen we t h u i s peinsde ik denkend an m'n vrouw die al zoo erg ongerust was toen we t durfden in amsterdam neem je n trammetje nee zeilen is nièt makkelijk
bedreigend zei ie als k je nog eenmaal hoor ga je op staan kier den voet begrepen de hond keek met vijandig lichtende oogen naar t geschemer van hemd en kuiten sloop in den hoek bij de mand maar z dat de stilte r was hernam ie z'n aanloop om in de slaapkamer gelaten
afval en rottende klieken vretend f als-ie t tegen de kwaadaardigheid van minder sterke makkers in durfde besloop ie de erven om r met brutaal geweld voer uit de bakken te rooven
zeien de vrouwen om bang van te worden en zoo als ze t riepen boog r een naar den grond de beweging die ie sinds maanden en maanden kende t getast naar n steen waar-ie liep werd ie gesnauwd verjaagd bedreigd
handschoenen de witte bakkebaardjes bewogen op de onthutsing der rood paarse wangen de oogen sparden wijd-open in besluiping van gerechtvaardigd bijgeloof dit was een ongemeen iets n vingerwijzing n teeken
lei stil om n oogenblik later voor de zooveelste maal de deur te bekrabben dat duurde den heelen nacht n eindeloos krassen en wroeten en wurmen tegen den morgen zelf moe sliep de gast voor de deur snuivend van genoegen
maar waagden zich niet aan de tanden van den lompruigen rakker als n bandiet in z'n slaap luisterend loerend achter heggen stelend en met stadige hongerkwelling n lijf van modderkluiten de kop van n grijsaard was-ie de paden en wegen
geschobberd in t zicht van de groote stad ziek van honger hadden ze m nog bijna gesteenigd te driest as-ie zich bij n slager die rundervleesch hakte bewoog hij was geen hond als andere honden z'n sterk grof gemeen lichaam met de
de vlammende vacht van n wolf nu wonde kleed verhavend bevuild schurftig scheen ze tot pijnigingen te prikkelen
gewacht gefloten met de vingers geknipt z'n vriend toegesproken gister had-ie op de plek aan de leestafel suikerklontjes gedeeld in twee raaf zwarte oogen gekeken vanmorgen met vochtige wimpers had-ie bij de mand gestaan
uitgeput met n stuipende tong en ontvelde pooten was-ie in t gras gekwakt blij t geratel t felle geklepper niet meer te hooren
na zooveel nachten ellende en vervolging scheenie door n ongepast gezelligheids en gemeenschapsgevoel bezield is t gedaan snauwde de gestoorde de kaars uitblazend koescht en slapen of k zet je op straat de
wat-ie deed liet ontbrak iets gaapte n leegte als n schaduw zelfs aan de leestafel bij de lectuur der kranten had-ie zich n paar maal over t voorhoofd moeten strijken het was wèg naast t peereboompje
nagegaapt te worden op de tram sprong en m kwijt meende te zijn doch den sleutel in t huisslot stekend werd ie door geblaf aan de trap verwelkomd en in de keuken angstig gevlucht zaten de vrouwen om ze gerust te stellen lei
ging-ie den zwerver voor de trap af de straat op zoo zei ie blazend en opletten as je openmaakt nou nou lamenteerde de huishoudster door t spionnetje loerend daar zijn we nog niet van af hij leit vlak voor de deur as je maar oplet
indringer die zich niet ver zette die de vriende handen lekte aan n stevig koord zinnend wàt ie met t geval moest beginnen tegen den avond ree de politiekar voor en dien zelfden nacht werd de zwerver met wat andere
den verzuimden slaap in te halen da's wat moois zuchtte meneer allo marsch hij had spaansch kunnen praten de indringer gromde liet t geel van z'n gebit kijken bewoog niet kom lokte de baas en nu met n schijfje boterhammenworst in de hand
hé ie liep en worstelde met t rauwe geraas van den ketel naast zich schuimbekkend verwoed had-ie z'n tanden op t ijzer gebroken t touw beknauwd den mond in bloeding aan de randen gekneusd
en zelfs gevoerd met wat de kast aan lekkers ongekend ongedroomd restant van t schippertje bewaarde bleef-ie wantrouwig op n afstand met de oogen dankend van dichtbij vijandig en vinnig vadertje redeneerde de weldadige
zoo dapper hoe ie enkel kéék om uitgelaten te worden hoe ie aansloeg s nachts bij t minste gerucht hoe ie als n hond van ras èn opvoeding de beesten van de straat meed hoe ie als n baby bij t vlammend haardje kon
beweging t uittrekken van den colbert t afleggen van vest en bretels en broek t aansteken der kaars t uitgaan der lamp t sluiten der slaapkamerdeur toen alleen in de huiskamer werd ie onrustig liep-ie op en neer kroop
van honden die zij niet kon uitstaan kennend glimlachte ze lauwtjes maar nog vr ie r aarzeling oplette was de verstoring er voor de tweede maal terwijl de meid t brood beneden aannam was-ie de trap opgeslipt en zich aan niemand storend namie z'n draai in den hoek om den
er was een eind aan alle aardsche dingen ook aan de toegewijde begrijpende vriendschap van jaren de kleine schrandere levendig logge schipper die in t koffiehuis niet van den stoel kwam die kwaadaardig z'n tandstompjes liet zien als je naar z'n
de vulkachel bijscheppend en de slaapkamer deuren aanzettend enkel voor vannacht hoor je als me huishoudster je ziet is je leventje gedaan en gelijk heeft ze ver verschrikkelijk hoe je r uitziet schrikelj met den kop op de voorpooten volgde de zwerver
maar tegen den avond zonder steun van t wijfje hadden ze m losgelaten met n van de mestvaalt geraapten ketel aan t koord en bij t geschreeuw en gejoel en gelach van de meiden en knechts was-ie voort gekrankzinnigd den weg over t dorp door
in deze gedachten versombering door dienders en nachtwakers begroet zonder ze te zien stak t ouwe heertje den sleutel in t huisslot en in diepste afwezigheid doende als iederen avond tegen dat uur gebarende in hoog
bij dag meed ie de dorpen bang voor de pummels die m kanjers naar z'n bast keilden banger nog voor de venijnige speelschheid der kinderen z'n ros stoppelig haar bespat en
toen omdat ze gekoppeld bléven waren ze verder gegaan en bij elke boerderij ieder woonhuis hadden de waakhonden huilend als bezeten aangeslagen
met n kort en snerpend geblaf wroette driftiger met de pooten trachtte met de voortanden den sluitrichel te beknagen toen waarlijk boos schippertje zou dat in z'n hoofd hebben gehaald schoot t heertje t bed uit en den zwerver door den deur
thuis had gekregen de meid die de kamer kwam vegen gaf n gil en de toegeschoten huishoudster schreeuwde of ze gekeeld werd t monster dee als n is hyena sprong op wou r niemand inlaten t ouwe heertje moest
haastig met n humeur van kraakporselein kleedde ie zich aan omdat de vrouwen bij t gegrom van den indringer de kamer niet in durfden en de trap afloopend floot ie den schooier die m nakwam of-ie t jaren gedaan had de deur bonsde toe
als iederen avond op die klok de lamp ontstekend gewerd hem een zeer bijzondere uiterst excessieve schrik immers bij schipperke's mand snuffelde de verhavendste hond der wereld binnengetroond door t vriendlijk wenken der vingers en door de intuitie
dat déze treurende nu zelfs geen landlooper kwaad zou doen wel te drommel zei het heertje ontdaan te vrijzinnig waren de vermogens van zijn geest om aan gedaante verwisseling z spoedig na een verscheiden te gelooven hoe kom jij hier
betaalde liet zich aan jas en hoed helpen in den wandspiegel keek ie zag dat het goed was de hooge hoed glom zonder n wrijfstreep de jas omgladde het aanzwammend buikje de witte bakkebaardjes rond en effen als zeepkwakjes
knipte hij met de vingers het thans astrale schipperke het getrippel van pooten den schoonen looper op gaf hem in dat moment van meest volkomen geabsorbeerdheid de sensatie dat er niets in zijn leven ontwricht was doch in de huiskamer boven
een dag verlekkerd verteederd door de magere kluiven die ze m op n boerenerf toesmeten getemd door de vrindelijkheid van n strompelend besje dat medelijden met m toonde
dien voor t eerst van z'n zwerversbestaan lekte ie de handen zonderling verheugd kwispelend met den staart die t tapijt bevuilde nou nou weerde de in z'n slaap zoo dikwijls gestoorde af wat zag t dier r bij daglicht
is t uit hoe betoogender hij echter sprak hoe driftiger ie z'n stem liet booren hoe hardnekkiger de hond tekeer ging nog eens t bed uit mep z'n wandelstok door den kier t beest grolde verwoed viel teim naar den
met moeite had t ouwe heertje ontbeten de boterhammen slikkend of z'n keel was geschroefd met nog grooter beheersching de reflexgebaren van n stukje worst in de richting die geen richting meer was bedwingend de heele dag was in één vreemde verdwazing geleefd bij
de indringer door den schemer in den hoek vermooid niet zoo afzichtelijk als in het ontledend zonnetje liet een wijle ook als reflex z'n verbrokkelde tanden zien dan door de intuitie van straks beweldadigd aan het gelaat van den gastheer dat door lange
tot streeling gereed schrikte voor het nijdig gegrom n twééden keer liet de zwerver zich niet aanhalen bang voor n nieuwen ketel zoolang t ouwe heertje in de buurt draaide grimden z'n tanden in de gaping van den bek spitste de bovenlip als n krul op t
worden het ongewone van n verwarmde stal n vertroebelde maag n mensche gezicht met aangenaam hndsche trekjes maakten m van een hinderlijk dankbare onevenwichtigheid welk n lastig door en door verwend dier klaagde de ouwe heer onder t dek
de paars roode huid t bleek geschoren kinnetje stond als n volmaantje boven de fluweeling van den jaskraag prettig thuis te dier plek aan de leestafel knoopte ie rustig z'n handschoenen groette n paar maal links rechts en met den zekeren stap
die nooit snoepte omdat-ie z schrikkelijk gestopt werd dat-ie niks meer lustte die z'n eigenaar op de hielen volgde waar-ie liep was in n vet beroerte gebleven plotseling zonder gedag te zeggen zonder n kik
na dat gemartel had-ie bij daglicht de menschen geschuwd om als de lantaarns werden ontstoken de keien af te stroopen klonk klompen buurt dan schoot ie de donkerte in bereid op verweer en gestapind de honden uit de buurt gromden
schipper trekjes verkregen had waarachtige te kesvrtding chpke's zeer ontbeerde sympathie speurend lei ie zich op het tapijt de blauwige lepeltong in blijden cadans inderdaad verbaasd ontdeed t ouwe heertje zich van jas
z'n moddervacht en ver zagen ze voor ziekte aan t gekwijl van z'n hongerigen warlozing bek voor dolheid zelfs straathonden proletariërs als hij schenen ontzag voor den lompen vagebond te voelen dropen af als-ie op n kouwe aardappelkliek
de kachel dan met de besliste bedoeling bij den nieuwen baas te blijven begon ie de deur waarachter ie n ademhaling hoorde te bekrabben koescht riep het heertje uit z'n humeur even hield de indringer zich stil maar opnieuw en steviger krasten de nagels langs't hout
van n man wiens dagtaak ten einde is ging-ie de straat op het was r drukte van menschen rijtuigen en n licht als bij dag maar in de zijstraten was t al stil met de oogen neer in bedenking liep t ouwe heertje den
tot in t diepe donker van den nacht de honger m opdreef en de ketel z'n angstig gereutel z'n kloppen en haamren hervatte als n wild beest had-ie zich op den verlaten weg op t roestige ding geworpen
welnu op n avond dicht bij twaalven geschiedde een wonder na z'n afgepast tweede heet grocje geslurpt te hebben geestelijk door de lezing der kranten tot in de advertentiekolommen verzadigd tikte n ernstig oud heertje den
meneer n eitje pellend met opletten alleen bleek ie niet te weren toen de slager de ossenlapjes bracht duwde de zwerver de meid opzij en toen meneer om m weg te lokken n straatje omliep sjokte ie mee tot z'n weldoener
de mand onbestorven en reeds bedelde n ander n verlatene om vriendschap m dadelijk verjagen na den schok van den morgen was te wreed nee vannacht mocht ie blijven voorzichtig deed-ie n paar stappen naar den schooier maar
en de profester keek zoo vriendelijk doe nou even je jakje uit kind hij hielp haar en tikte zachtjes op d'r wangen wees nou maar niet bang we zullen je geen pijn doen professor schoof het hemd naar beneden niet bang zijn kindje
heen stemmen watelden in feestpret galmend schreeuwrig schemrn d schor klonk plots als een klacht t kuchend gepieng van een gitaar en de schelvalsche stem van n vrouw t waren r drie met n man
eti t andere heete angstig geroep gekijk of r geen klanten kommen om zich te laten photographeeren of om stukkies gekookte pens te koopen of om zuur te prikken of om t hoofd van joe chamberlain te zien
dingen die nu vaalbleek en plat zijn het uur even wil stilstaan schaduwen over de daken kruipen menschgelaten als in schemer grauwen heel het stratenbeweeg schijnbaar terugdeinst als in de verschrikking van aangrommend onweer
r t voor je meubilair had tweemaal na die leegten in r gemoed en r bovenhuisje was de suite heel kort bewoond geworden den eersten keer door n heer die al den tweeden dag den deurwaarder bij zich in haar suite kreeg
tusschen deze taai hard werkende zich uitslovende op n beetje negotie drijvende van droog brood levende op steenen slapende menschen beweegt zich de kinder uitgelatenheid en het groote menschenplezier
met al de zorgen in je hersens de zorgen van je huur je belasting je schoonmaak heelemaal alleen je gemier met advertenties om de pracht van n suite met vrij kabinet voor n fatsoenlijke som kwijt te raken
had dood kunnen zijn als de oogen niet zoo brandend van leven geweest waren als de witte dunne doorzichtige neusvleugels niet zoo koortsig hadden bewogen
moet ik n oogenblik'r op los k o u t e n staand in de menschenmenigte die als één lichaam kluit met vele vaal rood beschenen gelaten voor het licht wachtte en drong zag ik de armen van den bleeken jongen kerel gat in t ridderkostuum meer dan een half uur trommelen en beuken
dat één onvertogen ademgerucht m naar de smerige boomen kon jagen naar de kou naar de poesen naar de ellende van den blooten hemel regen en geen vreten bij de hand
hij at gulzig nam onbeschaamde happen hetgeen ik oplette niettegenstaande het onbehoorlijk genoemd mag worden wanneer een ondergeschikte de etende klanten haars patroons
je peinzen over wat een heusch eigen grafje mèt een hekje en wat blommetjes kosten kan de dingen zijn niet te geef doch noodzaaklijk zelf bedaarlijk stappend den weg afwaarts met glimmende bottines en de troeble plassen vermijdend
thans dreigt mij eene bovenmenschelijke bezoeking een verfijnde wanhoop een marteling die wel is waar meerdere lunchroom buffetjuffrouwen met mij deelen doch die mij als nieuwelinge vinniger geeselt striemt
geraas en gestoei boven tot getuige genomen m huilend r nooden in de eenzaamheid van t keukentje gezegd in de herwonnen stilte van t huis en bij de restauratie van t door de
en t gegil van kermismenschen kringetje uit kringetje in zou vraag k een kameel waanzinnig kunnen worden soliede waanzinnig
na n mopje muziek van de vier safraan gele tanige muzikanten kreeg je den bleeken jongen kerel wéér nou als clown met n ander tezaam ze smeten en sloegen mekaar dat de menschen achter in de tent de kwartjes menschen gierden van t lachen enorm succes
van s avonds zes tot s nachts vier ngerekend de middagritjes als t druk was liep de kameel stappend als in droom den hals gekromd den kop in denking vooruit de oogen mat glazig de bovenlip vaagjes mummelend als n ouwe ouwe juffrouw die wat gaat zeggen
ik geef het ook lijks niet als recensie noch als staaltje van boe je n nummer kunt uitspinnen ik wilde alleen zeggen dat de bleeke jonge kerel nog een paar maal optrad in andere pakjes tot-ie aan t slot mede tooneelspeelde in n klein melodrama als ridder de voorstelling was afgeloopen
blauwe aders waren als stroeve vegen in het wit van den hals ze lag als een marmeren beeldje met blauwemarmer aren maar er was een benauwend leven in haar
ze lag marmer mat wassig bleek op het ijzeren bedje toen hij even ophield met vragen lachte ze flauwtjes om een afbeelding an den wand om een man met zoo'n kemieken buik wat n gekke plaat zoo'n rare man
elke tent was n heerlijkheid èlk opschrift èlke schildering van n kalf met vier koppen of van n dikke dame of van n reus of van n vrouw met n baard
ze slapen op de keien en om zich op de been te houden bij al die vermoeienis bij dat gedraai dat spektakel van het orgel dat gegil en geschreeuw zuipen ze ook wel jenever werklijk geheel onthouders vinden hier n terrein voor brave woorden en strooibiljetten en bijbels
maar al die dingen kostten dubbeltjes hééle dubbeltjes t ging niet zachtekens schuifelde je met de menigte mee droomend bij clowns die als razenden sprongen om menschen te lokken soezend bij den man met den langen zwarten baard die verhaalde van wat r te zien was in n museum van ijselijkheden
nu trekt n paard misschien dat de marteling van zulk een dier meer t gevoel kwetst dan de bezigheden van orgelman en centenophalers smaken verschillen en dierenbeschermers zijn lang niet verwerplijk de eedlen
maar dat hoeft jullie geen traan in je oog te persen vrindelijker gezegd het raakt jullie maar half want jullie zult er allerminst verbetering in brengen en au bout du compte zou ik als winkeljuffrouw nog m'n woord houen en bescheiden m'n weg vervolgen
want alles wat je later véél later voor de twééde maal bouwend op t denken zien voelen van je kinderjaren wil genieten
als je ontbeet zag je m vr t hotel bezig aanroepend boeren en boerinnen geheimzinnig fluistrend lokkend vleiend als je t smakelijk tweede ontbijt gebruikte zag je z'n harden uilenspiegel kop met de verwaaide vrharen in de menigte
onverschillig of je netjes of onnetjes eet van een zoo geaccentueerde leelijkheid met je kauwende kaken je frommelende lippen je dansende koonen je trekkende slapen en ooren dat je een caricatuur van je zelf maakt en een caricatuur die een ander bijna het water injaagt
ook heb k zeer sterk in mijn memorie een kameel dat was in het hippodrome een hippodrome is een warme gelegenheid met een klein arena veel licht veel stoom draaiorgel geweld veel montere kermisgangers veel stof veel gegil
gij zult het vreemd vinden onmogelijk absurd ik chargeer niet ik die zelf z veel malen ontbeten gegeten had zooveel bloedverwanten had zien ontbijten en eten ik z a g voor het eerst het eten van een
een draaimolen is een beul een beul voor menschen die centen ophalen u weet nuchtere dat die doorgaans een kof bewonen met die kof van de eene kermis naar de andre trekken
een heer met gouden bril kaal hoofd en grijze bakkebaarden een heer die vriendelijk keek kwam bij het bed zitten die kende ze da was de prof ester maar de andere twee die bij d'r bed zatte en al die heere in de rondte die d'r ankeke zoue ze d'r ook gaan snije maar ze zag nergens messe
gelukkig is er bij de lunchroom geen water ik herhaal gelukkig want o goeie vrinden nu ik eenmaal de ontdekking gedaan heb en daaglijks achter de toonbank de malende gebitten grijpende tanden knauwende kiezen
dat je zoo hol was van binne je zou zwere dat d'r iemand in t donker op de deur klopte wat n mooie gouwe bril had-ie wat had-ie warreme vingers nee maar gompie nou teekende de profester met n potlood op d'r bloote lijf t leek wel n suikerhart ze werd d'r warrem van ze zweette op d'r voorhoofd
dan met die dan met de andre hand draait dat z'n bezweet wit gelaat vreemdelijk bleekt door de lappen en wimpels en vlaggen o n zéér bleek zeer makaber gelaat met puilende jukken en omrande dof gittende oogen
indien ge het mij niet euvel duidt wilde ik verklaren dat wij winkeljuffrouwen een zuur en belabberd bestaantje hebben om onze moeders broers zusjes of ons zelven te onderhouden
naar de honderden geheimzinnigheden achter geheimzinnige ouwe tapijten in geheimzinnig halfduister en je draaide je laatsten cent m in je zak den goren warmen rooien cent die je nou nog voelt als je aan je jongensverlangens terugdenkt den cent den éénen cent
nee riekje wees maar niet bang de deur van de kliniek ging open zuster lei r voorzichtig in een bed en ging heen onrustig keek riekje rond verlegen bij het gezicht van zooveel menschen
kon ze r ineens behoefte in vinden t als n gelen balletje op t stokje versteend dier wakker te praten en r zondagen na de kerk verdeed ze met uren schel en betoogend gebabbel
en die keken van den zingenden vrijbuiter in t malsche lentegroen naar de juffrouw in den grachttuin en ze lachten want t was n komiek gehoor dat geroep van t mensch op d'r kousen
toen trad de slangenmensch met z'n ver havend niet mer willend lichaam op toen voor de dèrde maal de bleeke jonge kerel nou met z'n vrouw zij liep heel dunnetjes heel slecht over een slap ijzerdraad het eene eind was aan n paal bevestigd het ander hield hij in z'n mond
behoeft iets dermate petieterigs geëxposeerd te worden zullen de nà ons komenden een museum kunnen aanleggen grt genoeg om onze doodsfolteringen de folteringen die wij beschaafde ontwikkelde lieden anderen menschen en beesten opleggen in waarheid uit te stallen
steeg r gevoel van onverwoestbaar intieme behaaglijk z e k e r e vriendschap voor den bescheiden kameraad en huisgenoot an wie je enkel vreugde beleefde die r as n kind op los piet te als je s morgens de keuken in kwam
achter t verveloos schuttinkie waar de tuin van de gracht met z'n kastanjeboom hoog as n huis begon had je heele plekken van groen groen zoo dun en schriel en toch zoo fleurig al dat je de gevel most gissen
ongetwijfeld is het zoetsappig lachend aangezicht t meest bekend t liefst beschreven door heeren humoristen t zij met een tikje quasitragiek t zij met wat hèusche sentimentaliteit
als je dineerde zag je m spieden zoeken praten roepen beweren en s avonds grauw en vuil in het licht der koperen petroleumlamp zag je m z'n arm leggend door den arm van n boer ernstig redeneeren met n dienstmeid loopend vràt ie z'n droge boterham
wat vroeger vloog en bewoog en joelde en krioelde en voorbij raasde was n absurd fantasieding was t beminlijk opwekkend poeslievig preek gelaat van het monster dat grollend en dik lachend en diep ho ho end van pret achter elk paard
zei de kanarie kittig van zwavelstok naar zwavelstok wippend en z'n zwarte kraaltjes oogen boorden t gele lijfje uit zoo'n plezier als-ie in den zonneschijn had die van den gordijnkier over t ongeredderd aanrechtje de kooi kwam bestrijken
s nachts in je hotel lei je wakker gehouden door de buldrende sarrende muziekdeunen even kijken over half vier je probeerde te tukken zag de paarden de rondtollende rondsukklende paarden met de lachende lollende menschen de star lichtende electrische
het doek rees en als tweede nummer kregen we den bleeken jongen kerel die vlug z'n ridderkostuum had afgestroopt nu een stoelen piramide uitvoerde dat wil zeggen den eenen stoel zette die op den ander en dan telkens er bven maakte die n hoog stand zachtjes bevend
als je tegen het zeiltje trapt raak je ze daar snurken ze zonder middageten met de ongelukkige duiten in d'r zak nee lieve lezer
pie ie iet riep de juffrouw door de spleetjes van r in rimpels verperste oogleden enkel schreeuwende zonne schelheid en geel groene boomfranje grijpend en omdat dat r tureluursch maakte viel ze kwaadaardig uit
nee hèrlees nit n boek dat je in je jéugd las nooit cooper nooit aimard nooit een der goddelijke verhalen van toèn ga t stuk niet hèr zien waarbij je als kind gesnikt en geschaterd hebt breek niet t glas van je herinneringen
op n plank waren de schietobjecten geëtaleerd raakte je de roos dan ging r n deurtje open spatte een pop naar buiten of begon n speeldoos te tienkelen tweemaal schieten voor een cent en véél concurrenten
want éérst n half uur trommlen dan hoogstanden maken is noch gezond noch gemakkelijk toen de stoelen èrg hoog werden kwam er een jonge vrouw bij om ze aan te geven een knappe jonge vrouw zijn vrouw in tricot
onzichtbaar in t teere gekoepel boven dan zwijgend dan met t zingen van t zonnetje maat houdend school t lijfje met t soms z zwaar gaande fluitend gejoel dat hoe langer hoe meer hoofden over de bloemrekken en kozijnen kwamen
de oogen glanzig en wonderlijk groot keken met sterke uitstraling van leven naar den student naar den professor naar de anderen de dunne scherp witte neusvleugels bewogen snel snèl zonder ophouden
de kooi nu naar t zonne weelderig geel blakerend aanrechtje dragend babbelde ze in één zet door gewend an t gezellige knusse huiselijke van den altijd geduldig luisterenden nooit gehumeurden a
en voorwaar gij allen die dit leest of hoort meent niet dat gij het tot heden wèl gezien hebt z gezien met zulk een gespannen aan dat gij er een getrouwe beschrijving van zoudt kunnen geven
eerst na n lange bewusteloosheid zich niet verroerend zonder n schuivinkje van de ellebogen zonder n vingerstrekking zei ze zachtlokkend hopend dat-ie om zou kijken en t raam vergeten
er een uit t publiek ruk uit met dat lamme gejenk maar moe en versuft als t paard in den molen als de kameel uit de tent gingen ze voort de gelaten ver wit de oogen ver doft de stemmen verscheurd tot een r handen ophield en centen hier en daar werden toegesmeten
een voor een ordelijk zonder n ingelaten pit terwijl t water al stoomde maar om n haverklap bij ieder vogel schaduwtje langs t raam bij elk gesjilp dat anders leek bij elk gepraat naastan of benee
de groote trom overdonderde de roode hoofden de zware lijven de heele walmende rookende markt toen stroomden we binnen de vier muzikanten kwamen op de bank voor het tooneeltje
tik op den schedel van den gefolterde tik tik tik kletst eerst zachtjes dan als n donderslag waarom stellen ze zulk een bijna banaal ding als eene marteling voor
en r rus vanleswt schen door buitelden als opgejoelde sneeuwvlokken de gele donsveertjes van pietebaas die werendig te ruien scheen t zoele windje droeg ze mee over den nimbus van groen rond de struikjes over t schut diep in den tuin van de gracht
het wit van de lakens de marmeren witheid van het kind waren omvat in de donkere vlakken der kleeren waarin het robuste vleesch van handen en gezichten kwam kleuren half gebogen met een grijze pluiming der bakkebaarden boven de ronding van den rug zat de professor met een geringde hand op de dekens
binnenplaats waswit lag zij in het bed het zwarte haar was netjes weggestreken onder het witte mutsje de muts was strak witter dan het gezicht dat al zijn jeugdige volheid had
vermors je verknoei je omdat je handen te sterk en te grof zijn geworden je hoofd te wijs je oogen te oud
die je de tranen in je oogen kon zingen as-ie op dreef was en die de grootste troost van d'r man toen die zoo goed as op sterven lee was geweest jan had m wel is door t keukentje laten vliegen dat dee zij niemeer want zoo'n beest wier zenuwachtig door z'n vrijheid en dat most dan t
dat je bij zooveel wisslend aangolvend haastig levensbeweeg den kop van een kameel onthoudt den kop van n sukkelkameel die z'n tien uurtjes lang burgerjuffrouwen draagt kringetje uit kringetje in bij het geweld van n stoom draaiorgel kringetje uit kringetje in
r hand boven de oogen die niet tegen de zon in konden schorend hoorde ze m meer dan ze m zag tusschen t groene gedamp van den kastanje waar-ie zoo vrij zong of-ie in z'n kooi in t keukentje zat
dacht niet kon niet denken ze wist alleen als n reflex van weten dat-ie in t fel valsche zonnetje buiten z'n tralies lieve god nog an toe voor t w ij do p e n raam zat
de zuster wikkelde riekje in een wollen deken nam d'r in de armen droeg d'r weg da àg riep toos da àg in de gang angstig benauwd vroeg ze nog eens zuster ze zelle me toch geen pijn doen
het sterk pootig stoomdraaiorgel met z'n bewegende houten spelende clowntjes doorbulderde de tent er sjokken tien twaalf paarden op de rauwe maat van muziek die wal deunen marschen krijschte
een draaimolen is een beul een beul voor het paard heel kleine draaimolens worden ook wel gedraaid door n man die duwt en hijgt maar die verdwijnen jammer voor het schilderachtige t dee zoo pittoresk
ik zag zijn gelaat duivelsche trekken aannemen zijn lippen mummelden bobbelden en plooiden zijn kin bewoog mollig of spichtig in den krullenden baard
voor t eerst van t jaar voor t eerst na den eindeloozen ruwen winter met z'n gevloek door t schoorsteentje en z'n rauw geweld tegen de niet te ontdooien ruiten warmde de lentelucht t keukentje binnen voor t eerst hadden de zonneplassies hètte
doe je keus lieve lezer beklaag naar je lusten en sentimenten de slachtoffers van den beul den beul die ze voedt onderhoudt den beul die je op n kermis vral moet bezoeken nièt moet voorbijloopen met de malle gedachte nee ik ga er niet in want t paard en de menschen of de menschen en t paard hebben t r zoo hard
dat je làter op n dag van wat de menschen rijper leven noemen nauwlijks je vroegere geneugten onder woorden kunt néé laat ons zeggen durft brengen
je zult er van schrikken je zult er wee bij worden want jullie zijt allemaal en ik spreek als deskundige met enorme mate van ervaring zdra je één hap in je mond hebt
toch heb ik vanaf mijne jeugd gelatenheid geleerd eene gelatenheid zoo groot dat ik mij bijkans in alle levenswederwaardigheden met gepaste berusting wist te schikken
de man greep in de snaren de vrouwen zongen tam in t geroes der stemmen en borden en vorken en glazen twee schenen p hoorden je niet waren bleek en vermoeid en zongen met hoesten en schrapen
ze las na de koffie as altijd de ochtendkrant met de advertenties ze liet zich an eten en drinken niemendal mankeeren maar tochmaar toch t wier t zelfde gevoel of d'r n dooie in huis was zoo stil zoo angstig
zoo'n paard dat de stofwarrelingen snuift niet stil kan staan om te eten niet ophoudt om te drinken dat enkel draait drààit drààit goedig berustend het is gruwlijk t is om bij te duizien de orgelman de centenophalers t paard
laat niks van die dingen fleuren opnieuw tenzij je volwassen van lichaam en hoofd blieft typisch en leuk en komisch te noemen wat n ander hondsch miserabel vindt als n axioma zou je kunnen stellen dat er nooit iets typisch is aan zwervers zwoegers vervallenen kermisgasten en dergelijken