AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
ja maar waarom doe je dat nooit uit jezelve ik kom er niet toe wat voer je dan s avonds uit ik lees ik schrijf of ik doe niets en dat laatste is nog het heerlijkste ik leef pas als ik niets doe
dacht dat ik u maar viermaal gezien heb maar ik heb u zoo dikwijls gezien vroeger in de comedie op straat overal
en dat hem tot onmogelijkheid werd in het leven van iederen dag maar waarom kon hij dan ook geen maat houden zoowel in het een als in het ander hij had geschiktheid voor het gewone leven en daarbij iets heel moois in zijne ziel
en het doorhuiverde hem met die angst voor in eenzaamheid alsof hij zichzelven niet begreep alsof hij bang was voor zichzelven
eene zachte weifeling in het kort krachtige zijner gebaren maar jules vatte vlam neen tante ik wil zoo min mogelijk leeren ik wil niet altijd namen leeren en stelsels leeren en indeelingen leeren
cecile was zoo verwonderd geweest over die ongewoon lange stemming van zelfverlies dat het dagen duurde eer zij weêr hare gewone rust
wat is hij vreemd dacht ze ik begrijp hem niet maar ik heb hem lief ik kan niet anders lief lief wat vreemd dat dat bestaat ik wist nog niet dat dat bestond
hij herinnerde zich nu hoe hij twee dagen na zijn laatste gesprek met cecile emilie hijdrecht had gezien hier bij hem op zijne kamer waar zij verwaarloosd hem eindelijk had durven komen zien op een avond alles vergetende
haar peignoir was open op de borst de sleep slierde van het bed af verkreukeld over het tapijt over het kussen lagen heure haren hare eene hand hield zich krampachtig in de tulle ondergordijnen vast
dat zij zijne mindere wilde zijn en hij haar eene hoogere scheen te achten zij wist niet hoe zij dit alles in eens zoo intens
het glijden dier wolken naar verre sferen vage luchtschijnsels van eindelooze verandering transparante ongedurigheden lichaamloosheden die zichtbaar zijn
dan begonnen er wel eens groote tranen te wellen in hare oogen tranen die langzaam afvloeiden van hare wang maar ze waren haar niets dan tranen van een onzegbaar vagen
dat zij hare armen heel zacht boog om zijn hals zijn hoofd tegen zich nam en hem kuste op het voorhoofd en ik ik dank je ook fluisterde zij verrukt hij bleef stil en zij hield hem zacht vast in hare omarming
ook om dien dwazen trots en dat zij hem niet met nederigheid smeekte dat hij komen zoû hij was immers haar god wat hij deed was goed
waarom kwam hij niet het geluk verwende de menschen spraken over hen het was niet goed dat zij veel elkaâr zagen hij had dat gezegd op den vooravond van hun hoogste geluk
om vier uur trad hij binnen zij zag hem dus nu voor den eersten keer na de zelfkennis die door haar was geschoten als eene verwondering en toen hij binnentrad voelde zij de zonderling zalige gewaarwording
iets dat heel welsprekend alleen tot mijn ziel sprak dat alles is zoo fijn en zoo vreemd ik kan daar nauwlijks duidelijker over praten maar u zal weêr vinden dat ik te ver ga niet waar
quaerts wendde zich tot de dame aan zijne andere zijde en het was hun beiden aangenaam toen zij zich weêr met elkaâr konden bezighouden waar hadden wij het zoo even over vroeg zij
maar ik was oneerlijk voor je eigen geluk niet waar je wilde mij zoo hebben je was gelukkig als ik zo was en niet anders en nu nu kan je mij het ook vergeven omdat ik mij nu niet meer behoef voor te doen
ja zij zeide het mat moê alleen doodeenzaam als zweefde zij in eene wijdte moê voort zonder steun gedragen door lichaamlooze luchten waardoor zij hare armen heen sloeg zonder te grijpen
zijn de jongens naar bed vroeg hij ja antwoordde ze steeds glimlachend al lang de meid kwam terug zonder spiegel zette cecile zich het zwarte tulle hoedje op sloeg den kant om haar hals maar nu greta de handschoenen aanbood sprak zij
val eens in ten minste als quaerts niet wil je geeft je dochter wel niet veel toe maar het is toch nog een ziertje beter
hare hals en de glooiing van heur borst vertoonden zich brutaal mooi zinnelijk vol een enkele ris diamanten omvatte haar nek in een nauw snoer van blank gevlam
die door haar heen geschoten was als eene ontvangenis van licht maar het warrelde haar te veel een caleidoscoop van héel recente herinneringetjes de kinderen quaerts
je gaat veel met ze uit tegenwoordig vroeg cecile weêr ja het moet wel suzette houdt er van maar anna niet suzette wordt mooi hé suzette is een coquet nest zei jules verleden met dat diner hier
cecile zag de ronde weggeschaduwde silhouet van zijn kop het haar zeer kort geknipt dik zwart boven de witte glanslijn van zijn boordje
hij voelde hare hand trillen op zijn schouder bang die verrukking bij de minste belouis couperus extaze een boek van geluk weging te zullen doen vervliegen het kwam geen oogenblik in hem op haar te zeggen een woord van teederheid of haar te nemen in zijn armen en te drukken tegen zich aan
hij had veel beter kunnen wonen maar comfort kon hem niet schelen hij dacht daar nooit voor zijn eigen intérieur aan bij een ander zelfs trof het hem niet
ja hij denkt niet ver na over karakters zeide zij want er is nog veel meer in amélie en jules heeft hij heelemaal mis meende
waar zij op een avond was met amélie en suzette toen weêr eens bij toeval op eene receptie van mevrouw hoze
toen gingen zij door het achterhek van den tuin de boschjes in zij liepen langzaam zonder woorden cecile wat spelende met de lange handschoenen die zij niet aanschoof heusch begon hij aarzelend
is het waarheid dat u zoo geleefd heeft en u toch niet gelukkig heeft gevoeld volle waarheid op het woord van mijn ziel maar waarom heeft u het dan gedaan ik kon niet anders
mevrouw hoze stond op dolf kwam ze halen om te whisten in de andere kamer jij ook cecile vroeg hij
mag hij komen vroeg jules trouw gedachtig aan wat hem was opgedragen ja hij vraagt of hij van avond komen mag goed tante gaat hij weg om om om
begon amélie en o tante een harp een harp zoo tusschen je beenen een harp die je omhelst met je beide armen een harp is net een engel met lange gouden haren
zij boog glimlachend alsof hij een compliment gezegd had u is me natuurlijk zeer welkom u is een heel goed vriend van dolf niet waar
een kort oogenblik slechts een enkelen avond misschien was zij haren god waardig en gelijk geweest nu was zij dat niet meer ook dàarom was zij bitter en het bitterst was zij omdat de gedachte in haar dorst oprijzen
voelde ze eerst goed hoe treurig zij was o neen ze wist het niet amélie had wel gelijk men wist nooit iets
en vooral vergeeft u mij als ik u zweer dat ik zoo doe omdat ik denk goed te doen o ik ben u dankbaar en ik heb u lief als een ziel van licht alleen alleen licht
mevrouw hoze berispte haar om hare afsterving van de wereld en zij dacht voortaan meer aan hare visites ter wille van mevrouw hoze die dat gevraagd had
eene schim dan was ze weer verdwenen zonder louis couperus extaze een boek van geluk invloed in al dien tijd had hij haar ook niets van zich laten hooren
zo teeder verbogen zich de lijnen van heur ietwat louis couperus extaze een boek van geluk langen hals en dunne schouders de armen met iets looms in beweging neêrvallend
is dàt nu galant vroeg ze vroolijk het is zoo bedoeld sprak hij terug u weet niet hoeveel het voor me is als ik u zie
zij ontroerde zeer om den klank zijner stem die zacht gebroken haar als in bekoring omwikkelde zij ontroerde van hem daar te zien zitten
ze plukkende hier en daar zonder keuze want de toekomst voor cecile scheen haar eene eentonige zachtheid van onberoerde kalmte toe
om haar heen zag zij dat het donker was met alleen dat geschemer van parelgrijs boven hunne hoofden door de zwarte takken door
en ze zag nog duidelijk het oog weêr van haren man die in een korten cirkelblik van goed of afkeuring alles opnam het arrangement harer kamers
nu goed sprak hij lachend je bent natuurlijk vrij te leven zooals je wilt we houden tch van je al verwaarloos je ons
op de chaise-longue wond hare armen achter heur hoofd ze wist niet meer wat ze droomde maar ze voelde zich stil gelukkig zij hoorde dolf en christie de trap afkomen ze kwamen binnen het was etenstijd
eene zwarte tulle transparentheid waarop dezelfde loovertjes van git glinsterden als met een spel van glansjes zwart
er was eene moederlijkheid in hare stem maar zelve was zij niet als eene moeder jonkvrouwelijk tenger als zij daar nu zat op de chaise-longue den zachten gloed der kanten lichtbloem op stengel van onyx achter zich
anna en suzette verlegen over de scène solden wat met de jongens over de platen heen cecile sprak alleen tot amélie maar deze sidderde nog in hare zenuwen
zij ademde wat snel achter den doorschijnenden wiek van den waaier pratende met den generaal mager en kaal gedistingueerd niet in uniform maar bestard met een paar decoraties
te zijn ook bij u onmatig in het leven van mijn eigenlijken mensch mijn zielemensch zooals ik nu pas onmatig ben geweest in het leven van mijn
eene teleurstelling deed hare wenkbrauwen bewegen maar glimlachend legde zij de tippen harer vingers op den arm van den generaal en streek met den dichten waaier een plooi weg uit de tulle van haar sleep
en mag ik je danken voor mijn geluk voor mijn hemel mijn licht o mijn god voor mijn geluk mijn groot onmetelijk groot geluk
zij stond voor de deur zij was daar blijven staan terwijl hij speelde het was haar geweest of hij iets van haàr speelde wat speelde je daar
toen merkte ze dat hij haar aandachtig aanzag met zijn eerbied en ze herwon zich weêr ze wilde niet verder met hem over emerson praten
is niet erg gesteld op quaerts niet waar tante vroeg anna hij heeft weinig sympathieks voor mij sprak cecile je weet ik laat me erg door indrukken beheerschen
dat is de jonge mevrouw hijdrecht sprak hij toen rustig een beetje hoog ook zij ontstelde nu zij werd bleek hare vingers sloegen zenuwachtig den waaier op en neêr
en hare stem klonk haarzelve als komende van heel ver en laag onder haar ik herinnerde me dat ik wilde het vergeten louis couperus extaze een boek van geluk dan zal ik het ook doen maar ik mag u toch wel in menschenwoorden danken
welke hij vond in andere vrouwen die alleen ziel zoû wezen zusterziel der zijne en zooals ze het vizioen zijner liefde voor zich zag
het was alleen als schemering die om hem heen kwam na de verblinding van het licht hunner hemelen van zoo even en hij moest voorzichtig zijn het was hier zeer donker en maar heel bleek zag hij het pad schemeren voor hunne voeten
maar dat zoo hoog boven me was dat ik het zonder je nooit bereikt zoû hebben want er was een grens voor me die er niet voor jou was zie je toen ik nog mensch was en zij lachte terwijl zij hem vaster nam had ik een zuster
waarom zat zij daar nu weêr te midden van hen allen wat was dat noodig zoo te zitten om een vuur en te hooren naar muziek wat was dat vreemd en wat waren er vreemde dingen in de wereld
lusteloos zat zij de kinderen waren bij haar christie hing en zag bleek o ja ze verweekte ze maar wat kon ze aan zich veranderen
nu kom ik lachte hij terug als mocht hij wel toch geen belletrie wel neen mijn dagboek hij lachte luid vroolijk op
niet als verbeelding in verzen maar als realiteit in haar hart ze was jong meisje geweest en ze had hare dichters gelezen en wat zij rijmden over liefde en ze had gemeend dat alles te begrijpen fijn te begrijpen
vertrouwelijk jules met zijn arm op quaerts knie ze zag het glimlachend gezicht van jules als in aanbidding opzien naar het gelaat van dien man
bleek in heel veel licht zij wist ook niet wat dàt was maar ze was niet boos op jules en het scheen
drie weken lang had hij geleefd het leven van een roes om zich te verdooven om wàt te verdooven wist hij niet precies misschien iets dat in hem was dat mooi was maar lastig in de gewone wereld
als verslapping en hunne oogen wezenloos turende op de poppetjes van het spel quaerts had in dien tijd eene enkele maal aan cecile gedacht
proces-verbaal tegen dat alles met politie en schadevergoeding opgewonden als door te veel sport te veel zuurstof en te veel sterken drank
dat was niet meer te analyzeeren zooals zij altijd zoo gaarne deed dat was het raadsel der liefde het eeuwige raadsel dat in haar opengestraald was
het is heel mooi zeide zij alleen nog met eene stem zoo banaal mogelijk om te eindigen mag ik u een kop thee geven dank u zeer mevrouw ik drink nooit thee op dit uur u ziet daar zeker met minachting op neêr spotte ze
wat een toon riep suzette het kan me niet schelen riep hij woedend uit in eens opstaande stampvoetend het kan me niet schelen ik kàn geen kwaad van taco hooren
in dat krip een los sleeptoilet van krip voor in huis vertengerde zich hare gestalte als tot die van een maagd
neen wat dan heeft het u nooit gefrappeerd dat bij meer oog heeft voor de groote ensembles van politieke vraagstukken dan voor de détails van zijn eigen omgeving zij zag hem aan glimlachend verbaasd
terwijl zij laag wilde zijn en slavin zij zoû moeten schijnen die hij zag in haar om zijn geluk en die rol zoû haar zwàar vallen
en hij beval zijn gevolg weg te gaan en barstte in tranen uit en riep herken je mij dan niet ik ben het ik ben jozef
ja maar ik meen dwéep niet en en hol ook zoo woest niet door om godswil hij zag tot haar op hij zag het haar smeeken met hare oogen met de uitdrukking van haar gelaat
zijn dat uw beide kinderen vroeg hij met een blik naar dolf en christie ja antwoordde zij staat eens op jongens en geef meneer een hand
dat u mij maakte tot niet meer mensch deed ik dat ja mag ik u daarvoor danken op mijn knieën hij knielde neêr en nam eerbiedig hare handen hij zag slechts even den omtrek harer gestalte stil
nu dan begon hij ik dacht me u als een vrouw heel ontwikkeld heel interessant en dat alles denk ik nu nog én een vrouw die niets gaf om de wereld buiten haarzelve en dat
zij had de meid gebeld die eene blauwe spiritusvlam aanstak dolf en christie waren op dat uur binnen ze zaten op den grond op bankjes de vellen van een kindertijdschrift open te snijden
zij had ze gezegd om hun stilzwijgen te vullen vroeger had dit stilzwijgen haar nooit gehinderd waarom dan nu kom sprak hij zacht en ze hoorde nog niet den weemoed zijner stem in dit enkele woord
weken gingen er voorbij en cecile hoorde niets van quaerts dat was altijd zoo nadat ze hem gezien had gingen er zoo slepend weken voorbij dat ze hem niet zag hij was immers tè gelukkig bij haar dat verwende hem
mag ik hopen dat u me toestaat u van middag een bezoek te komen brengen met mijn eerbiedigste groeten
ik voel altijd drang naar beweging in me ik troost me nu maar met veel sport sport herhaalde zij koud ja quaerts is een nimrod en een centaur en een herkules niet waar
en had hij gesmacht naar het aardsche naar veel een voud van gevoelen naar primitief levensgenot naar vleesch en bloed
nu wanneer je wilt kereltje ja maar jij moet den dag bepalen dat we naar de manege gaan ik bepaal geen dagen daar vind ik iets angstigs in morgen dan het is morgen woensdag goed
je moet niet zooveel van me houden jules dat is niet goed goed dan dan zal ik het minder doen sprak jules hij stond in eens op en nam zijn hoed hij gaf quaerts eene hand maar quaerts hield hem vast met een glimlach
en in die overmate van geluk had zij niet anders kunnen zijn dan waar en klaar als een heldere louis couperus extaze een boek van geluk spiegel hij had in haar geblikt hij had haar geheel gezien zij wist dat ze was daar zeker van
waarom te wenschen nog meer en dingen die niet zoo louter waren had hij haar niet lief en was zijne liefde niet een feit
maar hij zag niet op naar de wapens en hij bleef turen naar het paleis onbewegelijk lag hij daar gedachte was er niet in hem alleen gedachtelooze zelfontevredenheid en daarom treurigheid
cecile wist dat quaerts aan huis kwam bij mevrouw hoze zij hoorde door amélie dat hij was geinviteerd en ze had aangenomen
kent u zoo weinig de vrouwen dat u niet weet hoe er in elk van ons iets als een verlangen is te troosten weldadig te zijn en madonna te spelen spreek zoo niet vroeg hij met iets als pijn
neen sprak ze ik zal eerlijk zijn met u ik heb verdriet gehàd ik heb het nu niet meer ik heb me voor de tweede maal bestreden en ik heb mezelve overwonnen zal u dat gelooven
die christie om te gaan huilen zei dolf het is immers maar een verhaaltje cecile antwoordde hem niet dat het verhaaltje heusch gebeurd was omdat het in den bijbel stond ze was in eens zeer treurig geworden in eene twijfeling aan zichzelve
ze had er in maanden niet meer aan gedacht nù eensklaps dacht zij er aan en er was geen zelfverwijt en wroeging in haar
het geluk stamelde zij in zichzelve zijn geluk het hoogste van zijn leven hij heeft dus geluk gekend al was het ook maar kort maar nu nu lijdt hij nu zal hij weêr veel lijden weêr als vroeger
kan toch wel vreemd zijn sprak ze werktuigelijk woorden die haar bij intuïtie ontwelden o toe wees er niet boos om smeekte hij bijna
ik was al zoo blij dat u vriendelijk met me sprak u was verleden een beetje hoog tegen me en het zoû me zoo spijten als ik u ontstemd had
zij had hem willen vragen of hij nog als vroeger bang was voor leêgte n zich maar eene zachtheid van medelijden een week gevoel als eene verzoeting van de bitterheid die zoo vol in haar was weêrhield haar
het was een masker van heerschzucht een streng fijn gelaat met scherpe trekken als gegraveerd in fijn staal koud verstandige oogen
en het doel dat cecile eens had vrgeraden verscholen in de verte in de uitstraling van eigen goddelijkheid traden zij nu midden in in zijn zonnekern midden in het doel traden zij
niets was er in hen dan de extaze van hunne liefde die hunne ziel was geworden alsof zij geene ziel meer hadden en slechts liefde waren en toen zij om zich heen zagen en zagen in het licht zagen zij
dus logisch dat u me nooit hier ontmoette ze zwegen even het trof hem dat ze zeer koud sprak ik zoû wel gaarne aan de opera willen gaan
zij glimlachte hem toe zalig dat zij hem het geluk gaf het is de eerste maal dat ik zo het geluk voel ging hij voort eigenlijk is het de eerste maal dàt ik het voel
integendeel meneer quaerts sprak zij koud gaat u zitten hij zette zich plaatste zijn hoogen hoed naast zich op den grond
en het geluk ademde om hen heen tastbaar als met eene liefkoozing soms zwegen zij en zagen beiden naar het kind dat las
hooger de trap op ging hooger en hooger in eene stille overrassing van plotselingen lichtschijn maar ik hoû van hem ik heb hem lief ik heb hem lief
je bent nu toch niet alleen verweet cecile o ja ja in mijn eigen ben ik alleen altijd alleen hij drukte zich tegen quaerts knie
geeft een schok spreidt open zijn vlucht en slaat zich met louis couperus extaze een boek van geluk éen slag uit den dichten drom de lucht in hem volgen er dadelijk
eigenlijk begreep ze niets wat haarzelve betrof zij had hem lief gekregen dat was niet meer te doorgronden dat was alleen aan te nemen maar hij hoe was hij en wat wat was er in hem
ik ben zoo ongelukkig het is heel ondankbaar van me ik heb toch zooveel om dankbaar voor te zijn weet je ik zoû soms zoo gaarne in eens naar god willen zoo
neen mijn illuzie van jongen was in de marine te gaan maar ik ben afgekeurd geworden voor mijn oogen zij zag hem even onwillekeurig in zijne oogen kleine diep liggende oogen waarvan zij de kleur niet zien kon
cecile bespeurde het als hij nu toch denkt dat ik het hem leenen ga heeft hij het mis dacht ze maar quaerts vroeg niets hij had zich losgemaakt van jules hij nam afscheid met wat gekheid tegen
maar quaerts sloeg er geen acht op onbewegelijk lag hij op de canapé rechtuit in zijn flanellen hemd
is misschien boos als ik u dat zeg u is misschien toch al niet zoo heel tevreden over me schertste hij ik heb volstrekt niet tevreden of ontevreden over u te zijn schertste zij terug
dat was het begin aanvang van haarzelve dageraad van haar zieleleven heilig mirakel der onbevlekte geboorte van liefde midden in in
zij zagen elkaâr aan en beiden hoewel ze het anders dachten dachten zij het zelfde namelijk dat zij voorzichtig met hunne woorden moesten zijn want dat ze over iets zeer fijns en teeders spraken
om u omdat u niet van hem houdt en niet met hem trouwen wil mama zegt dat zij antwoordde niet zij snikte haar hoofd op jules hoofd
die in hem was en hem dwong hij vond de volle accoorden zuiver als bij intuïtie door het geween der klanken heen liep die zelfde muzikale figuur hooger en hooger op
zij herkende vroeg hem hoe hij hier kwam wat er was en of hij niet wist dat zij ziek was ik wist het maar ik moest u spreken ik kwam u spreken over hem
chaise-longue de punten van hare schoentjes verloren zich in de witte schapenvacht voor haar op het tafeltje lag een groote bouquet losse rozen
zij bleven toen lang met elkander praten en er kwam niemand die hen stoorde het kind was weêr gaan zitten bij het raam de schemering begon hare asch naar binnen te strooien
zag hem n die oogen en ze zag dat ze diep grijs waren heel diep met eene zwarte nog diepere pupil
het straalde en het klonk onder hunne voeten en in zeeën van ether verhief het zich hoog boven hunne hoofden en straalde daar weêr en klonk er weêr hoog en zuiver
en volstrekt niet zoo alleen maar een sportman ik weet niet wat er in hem is maar er is iets in hem iets anders dan in andere menschen ik zoû niet kunnen zeggen wat louis couperus extaze
als met zilveren voeten van reinheid tegen luchtig omhoog geblazen regenbogen van kristal en bereikte ze het hoogste van den
een ander die niet alleen jules troostte maar ook haarzelve en die haar misschien kracht zoû geven afscheid van taco te nemen zooals het goed zoû zijn zonder wanhoop
zij naderden de villa er ging een tram voorbij twee drie wandelaars liepen daar het was een mooie avond hij bracht haar thuis en wachtte tot op zijn bel geopend zoû worden de deur bleef lang dicht hij drukte intusschen vast hare hand
als eene mystieke roos met meeldraden lichts en frischheid als een dauw viel over haar neêr op geheel het leven op het leven der zinnen
luisterend met eerbied opgenomen in eene teedere verrukking van geluk het was eene stemming niet te analyzeeren zonder zichtbaren oorzaak
de deur werd geopend en quaerts trad binnen hij had nog meer dan gewoonlijk zijne nuance van verlegenheid over zich heen toen hij voor cecile boog
ik weet het sprak ze en ze dacht aan de regenbogen en de engelen hij had gespeeld als uit hare eigen ziel
ik ga niet meer uit nooit meer nooit meer zeide zij bijna hard op ik kan zoo tevreden zijn in mijn eigen huis zoo tevreden met het leven zoo mooi gelukkig dat kaartje
die hij nu ok zien bleef in haar zonder twijfel want hij kon niet weten dat wat hem zo het geluk gaf zijne illuzie zoo volkomen en zo
jules kan nauwlijks lezen het is een schande zei amélie en hij speelt zoo aardig sprak cecile ja tante ik onthoud het ik vind het zoo op de piano
en met een geluk stralende door haar hart want dien zwaren strijd zoû ze strijden voor hèm ter wille van hem en alleen voor hem
de kracht van zijn lichaam verheerlijkte zich tot de kracht van een jongen god breed toch slank en gespierd als met de marmeren spieren van een beeld
is u dus gelukkig geweest dan was dat leven goed gelukkig vroeg hij ja neen ik heb dus zonde gepleegd zonde aan mijzelven niet waar vergeef me madonna
hare handen vouwden zich als om te bidden heur gelaat straalde in zijne moêheid van glimlach op glimlach
of de voorwerpen waarover hare vingers zoo even gegleden waren zich anders verlichteden met een schijn van huivering maar dolf en christie waren niet veranderd en zaten nog steeds te zien naar de platen met zachte opmerkingen tusschen hunne mondjes in
greta haal even mijn kleinen zwarten hoed mijn zwarte fichu en een paar handschoenen de meid stond op en ging het huis in
wist ze niet anders te zeggen pardon zeide hij ziende dat zijne woorden haar lichtjes verlegen maakten ik vroeg dat omdat ik ik
ik had u bijna liever niet hier willen ontmoeten hij lachte om wat er voor vreemds in zijne woorden was te temperen zij zag hem aan
eene atmosfeer waarin het leven kalm en hartstochteloos en rustig glimlachend wordt als de lucht die fijn is om goden
ach wel neen u zoû me van u vertellen u begon met te spreken over sport u helpt me op den goeden weg zoû u kunnen begrijpen dat er twee menschen in me zijn
ik zoû u gaarne iets vragen maar ik durf niet sprak hij zij glimlachte om hem aan te moedigen neen heusch ik durf niet herhaalde hij
ze lijken beiden op hun vader antwoordde zij het was haar of ze een cirkel van bescherming om zich heen trok waar de kinderen buiten waren en waarbinnen zij ze niet brengen kon
stil straalde het het licht als éene enkele zonnester die straalt met zachten glans van klaarheid hel in een hemel van stil wit zilver licht hemel waar zij liepen over melkwegen van licht en muziek
wreedheid van hem tegen die vrouw die hij verachtte terwijl hij haar in zijne armen in hartstocht bijna stikte
er was ernst om haren mond vr zich zag zij het vizioen dat wat zij geraden had hij had haar lief met alleen zijne ziel niet lief als eene vrouw die mooi is en goed maar hooger lief dan dat
fijne zwarte tulle die sleepte geheel en al bezaaid met kleine zwarte pailletten als loovertjes van git eene glinstering van zwart op transparant zwart dat dof was
er kwam weifeling in zijn geheele wezen het scheen als zocht hij iets ik weet het niet sprak hij zacht u moet het me vergeven niet waar den eenen dag was er dit en den anderen dat
een stip zoo klein dat ik beide voeten pal tegen elkaâr moet drukken om staande te blijven en van af de stip van mijn heden ziet mijn weemoed neêr naar die zee en mijn verlangen op naar die lucht
langzaam steeg zij heur hand die den langen handschoen vasthield telkens drukkende op de fluweelen leuning der trap het was haar of ze flauw zoû vallen
durft te zijn die u is in al uw harmonie en ik verberg me altijd en ben bang voor de menschen persoonlijk ook al stel louis couperus extaze een boek van geluk ik me soms boven het leven als massa
ik spreek in ernst hij zag haar aan twijfel rees in hem op maar ze glimlachte hem toe een kalme glans was om haar in de bouquetten der louis couperus extaze een boek van geluk rhododendrons zat zij daar
hij zal niet hooren en quaerts begon zijn verhaal kiezende zijne woorden hij sprak van de jacht van de rospartijen en de boerin en van brussel
zij zwegen heel lang zij waren gaan zitten achter in den tuin op eene bank die in eene halfrondte van bloeiende rhododendrons stond
dat ze vreesde gek te zullen worden maar ik ik weet het niet ik droomde ik dacht ik hoopte ik wachtte
zie je je bent zoo groot en zoo sterk en zoo klaar en je hebt me gedragen naar je eigen geluk dat ook het mijne moest zijn
waarom dan toch om wat dolf zei om wat ikzelve dacht als ik u zag en waarom heeft u nu spijt
het weêrlichtte door haar heen scheiding en kostscholen de kinderen van haar vervreemd teruggekomen als groote ruwe jongens die rookten en vloekten cynisch in hun mond en hun hart
dat gevoel waar jules zoo voor vreesde teruggetrokken van de wereld die haar niet boeide alleen weggezonken in leêgte
alles smolt weêr in haar tot loome zwakte o hij stelde haar te hoog en ze was heel gelukkig om wat hij vroeg maar treurig dat hij zich zoo minder voelde dan zij
het stond op en verlegen ging het naar quaerts en bood met zijn schuin hoofd een handje quaerts tilde hem op en zette hem op zijn knie
eene verrukking schoot door hare ziel zeg me alleen begon ze wat zeg me of u gelooft dat ik k ik altijd het hoogste in uw leven blijven zal
hoor zeide cecile opschrikkend wat is dat wat vroeg hij wat daar gespeeld wordt rubinstein geloof ik sprak hij rubinstein herhaalde zij vaag ja
zij zoû zich van de kinderen moeten scheiden en dan alleen eenzaamheid altijd eenzaamheid eenzaamheid in zichzelve
haar hoofd zonk wat naar omlaag en zonder goed te hooren scheen het haar als had zij die romance zoo precies zoo gespeeld als jules ze speelde
maar zij zaten op eene bank in het donker niet wetende dat het donker was daar hunne oogen vol waren van het licht
maar ze schreef niet verder zij wist niet meer schreef ze dat ze geen woorden had en zocht zij ze toch
het was me of u zich verlaagd had en om om dit vreemde dat ik in u zag heb ik ook niet vroeger uw kennismaking gezocht die kennismaking moest noodlottig gebeuren daarom wachtte ik maar
cecile merkte hoe een beetje verlegenheid zich sterker uitteekende in quaerts geweifel terwijl zij nu wat dralend wachteden tusschen de bloemenperken zij glimlachte plukte eene roos die ze zich in den ceintuur stak
aan mij twijfel ik aan mijn eigen kracht voor mijzelven ben ik bang er is iets wreeds in mij iets vernielzuchtigs iets van een barbaar
waarom kon hij niet in evenwicht blijven wiegelen tusschen die twee sferen in hemzelven en waarom werd hij altijd geslingerd van de eene naar de andere sfeer
heilig duizendmalen heilig ik vind het nu waard geleefd te hebben nu ik dàt gekend heb geluk het hoogste en voor den strijd die waarschijnlijk zoû komen en dat heilige bezoedelen zoû ben ik bang
misschien doe ik niet goed u dezen briefte zenden ik weet het niet misschien verscheur ik deze woorden straks louis couperus extaze een boek van geluk maar hij hàd haar den brief gezonden
met een licht gekreun als van pijn stond zij op liep zij door den kleinen salon het bescheiden schemerlicht hinderde haar als eene benauwdheid zij draaide aan den sleutel der kanten lamp
en benjamin dan benjamin maar benjamin ging terug naar den vader en jacob kwam in egypte en ging samen wonen met jozef het kind hief zijn nat gezicht
hij belde weêr en luider de deur werd nu na een oogenblik geopend zij bood hem ten tweede male de hand met een glimlach
eene weekheid van melancholie rees zachtjes in haar op als een last als een last die op haar borst klom en drukte op haren adem
haar toe en groette met den hoed wacht riep ze wacht daar ze ging vlug de trap af in den tuin waar hij gebleven was hij zag haar hem tegemoet komen vreugdig van geluk
ze zag nu ook niet haren donkeren stroom hare inktlucht haar nachtlandschap ze zag nu alles licht in kalmte
waarvan de klank haar dadelijk weêr ontviel generaal mag ik u verzoeken mevrouw van even hoorde zij mevrouw hoze fluisteren
maar mijn god ik hoû van hem ik heb hem lief ik heb hem lief fluisterde zij in eene plotselinge zelfverbazing tusschen hare bevende lippen in het was als een rythme van verwondering waarop ze moê
zoo kon zij avonden doorbrengen alleen maar zittende en droomende zonder zich te vervelen en bedenkend hoe de menschen daarbuiten draafden en zich vermoeiden in vele nutteloosheid zonder gelukkig te zijn
ik ben nooit ergens vast ik kan nooit lang op een plaats blijven ik heb langen tijd in brussel gewoond u is niet in betrekking niet waar
ja lachte zij zachtjes uw idee over mij niet waar waarom kon u mij zich niet meer voorstellen in de wereld ik dacht me u iemand apart geworden
hij scheen dat nu te willen goed maken en haar niet meer te komen bezoeken zonder hare toestemming zijn mystiek gesprek aan dat diner en mevrouw hijdrecht
in kalmte en zonder hartstocht de liefde die loùter is en slechts is om zichzelve zonder bijgedachte van iets te nemen zelfs niet van iets te geven
zij begreep er niets van zij begreep noch quaerts noch jules en zelve verzonk ze weêr in die stemming van zelfverlies waarin zij niet wist wat ze dacht en op het oogenblik zelve zeggen zoû
hij speelde alleen voor zichzelven hij speelde om zich te uiten in de vage taal van muziekklank op dit oogenblik voelde hij zich alleen verlaten in het groote huis
hij heeft wel een goed hart geloof ik maar hij is zoo onhandelbaar maar ach het ligt misschien ook aan mij als ik beter wist als ik meer tact had
die zich uitmaten naar alle zijden onder hen en boven hen en om hen rond niets waren dan hunne liefde die geworden was tot hemel en geluk
en hij wachtte dus nu met een glimlach om die gehoorzaamheid zijne schoonzuster af steeds metende den kleinen salon met zijn pas van een stevig
misschien heb ik dat niet gedaan omdat ik altijd zooveel goeds van u hoor bij dolf heeft u nooit iets vreemds in dolf gezien vroeg hij
neen antwoordde zij dat niet ik verveel u zij zag hem aan diep in zijne oogen zij knikte van neen zij had iets willen zeggen dat hij te weinig conventioneel sprak op dit oogenblik zij kon dat ook niet
toen met ze gewandeld en nu wachtte zij in hare geliefkoosde kamer de van attema's die iederen zaterdag om half vijf kwamen theedrinken af
neen laten we het liever niet opnemen waar we gebleven zijn hernam hij quasi luchtig ik word lang van stof en hij sprak over andere zaken zij antwoordde weinig en hun gesprek kwijnde
weet anders wel veel van me schertste zij ik heb u al zoo dikwijls gezien nauwlijks vier maal dat is heel veel zij lachte helder
dat wat niet te denken is in de enge grenzen van het verstand dat wat alleen aan te zweemen is met nauwlijks voelhorens van ziel essence
hare oogleden knipten toen bleven hare oogen zelve voor zich uit turen heel ver weg
zij had hèm zich moeten laten uiten zijzelve had madonna moeten gebleven zijn maar het was haar toen te vol te gelukkig geweest
ja tante hij kon zich niet meer inhouden een enkele snik hokte in zijne keel maar hij kuchte even na om te doen gelooven dat het geen snik was cecile sloeg haar arm om zijn hals
bij het laatste boek dat quaerts neêrlegde draalde hij even hij hield het in de hand hij zag op de gouden letters
en wat wilde ze meer neen o neen ze wilde niets meer ze was gelukkig ze had het geluk met hem samen hij gaf het haar
de jacht was slecht geweest de wijn goed maar hij had er te veel van gedronken en dan de smerige champagne van die
ik zoû gaarne mevrouw van even willen aanspreken hoorde cecile hem zeggen zij zag hem daarop naar den grooten salon komen waar zij steeds zat met amélie
amélie sleepte zich met een ongelukkig gezicht weg ze speelde ook niet schitterend en suzette werd altijd zoo driftig als ze iets verkeerds deed
zacht schitterend in het donker van heur gelaat zij sprak met hare stem van zachten klank een beetje dof en gedempt als een overwaasd fluisteren
vermaande amélie omdat ze dacht dat ze dat zoo doen moest jules drong quaerts greep zijne beide handen dwong hem als een bedorven kind en quaerts lachte maar
maar ze zien er niet naar stralen vallen er hun te gemoet zielen zijn het die ze omhelzen in omhelzingen nemen zij ze meê
wat is hij licht ce petit jésus hij is niet sterk sprak cecile u verwent hem te veel zij lachte weêr
was toch heusch zoo even wel stout niet waar mama tje vroeg christie nog eens met een bedenkelijk gezicht ze trok het kleine fijne ventje zacht tot zich ze nam hem vast tegen zich aan in haar armen
ik weet het niet zeide zijne vrouw zoekend met den blik in het vage waar zijn de kaarten anna in de fichesdoos niet neen mopperde dolf de dingen zijn nooit op hun plaats
toen des morgens bedenkende dat het woensdag was had hij om jules gedacht en diens rijles hij had jules laten komen maar te lui om zich te scheeren en te kleeden was hij blijven liggen
wist hij dat hare zielevlucht heur hoogste bereikt had en nu weêr dalen moest tot gewonere sfeer wist hij dat zij hem nu weêr liefhad gewoon weg met alles geheel en al niet zoo wijd meer als de hemelen
verder was er niets veranderd noch om haar noch in haar en zij liet dus de dagen langzaam over zich heenglijden als een stil vloeiend water
waar veel licht scheen met verre in licht verbleekte landschappen die waren als luchtverhevelingen in glanstrillingen sidderende aan den horizont
ze vond het aangenaam zoo straks de van attema's te zullen zien binnen komen zij hield van die middaguren als haar zilveren bouilloir ziedde op de blauwe vlam
langs rijen van onzichtbare boomstammen die haar schrammen en kneuzen konden dat hij haar leiden moest door een donker bosch door eene zee van zwart door eene inktduistere sfeer
kom het kan je niets schelen je zoû even goed buiten ons kunnen louis couperus extaze een boek van geluk dat moet je niet zeggen dat is niet zoo ik heb heel veel behoefte aan je sympathie
maar alleen dat wat je me hebben wilt madonna en schepsel van je een atoom van je eigen essence en goddelijkheid vergeef je me dus het verleden
hij deed of hij rilde met zijne breede schouders brr wat wordt je somber dood waarom is dat somber vroeg zij bijna vroolijk maar hij stond op
jules tante hij schudde haar even bij den arm en zij werd loom wakker met zware blauw omcirkelde oogen zij herkende hem niet dadelijk en dacht dat hij kleine dolf was ik ben het tante
ontèlbare komen ze meerdere meerdere altijd door ze duwen op naar den hoogsten top hunne vleugels recht in de lucht vlak tegen elkaâr en nu het moet ze mogen niet meer aarzelen éen haalt er diep adem
het werd donker laat en zij zaten er nog toen ze vroeg willen we wat wandelen
maar hij besloot dat het misschien niets bizonders was of dat zij bleek schéen in de melkblankheid dier zachtwitte stof als zijdige wol zooals haar middel nog tengerder was in het getrek
het was geheel donker in de kamer geworden cecile had zich ontzet voor het weêrlicht dat haar aan zichzelve openbaarde achterover gegooid in de kussens der bank
maar dat moet u kunnen schelen al is het niet voor uzelve dan voor hij zweeg zij begreep hem hij bedoelde hare kinderen zij haalde hare schouders op
onder me vloeit de zee van het verleden boven me drijft de ether der toekomst en ik sta daar tusschen in als op een stip van werkelijkheid
en niet om zich ze voor hèm niets anders mocht zijn en blijven dan illuzie dan eene vrouw die geen vleesch was die niets verlangde van de aarde
en die voelde ok dat ze een grens had tusschen haar en haar geluk en ze voelde dat ze dien grens niet kon overschrijden en was daar zoo ongelukkig om
en doorsneden hemzelven zijn arm nauw van hoofdpijn genezen brein hij kreunde of hij weêr pijn had
hij aarzelde glimlachend maar zij vroeg nog eens waarom niet als je wilt en hij kn niet meer weigeren zij stonden op zij gingen langs den achterkant van het huis en cecile vroeg aan de meid die ze bij de deur der keuken zag zitten naaien
toch dorst zij nog vragen en waarom gelooft u dat u toch wel goed gedacht kan hebben
haar sleep ruischte even tegen een paar palmblâren aan en dit geluid gaf haar eene plotselinge trilling in de snaren van heur sensitivisme
cecile bespeurde dat jules haar steeds aanzag zij zag hem terug aan hoe was het mogelijk dat de jongen van dien man hield hoe was het mogelijk dat als het hàar hinderde het hèm niet hinderde
met gesloten oogen ach neen eigenlijk toch niet dolf zei me dat u veel las ging quaerts voort volgt u de moderne litteratuur
neen antwoordde hij het is heel eenvoudig als nu de cirkels antipathiek zijn stuiten ze elkaâr af maar als ze sympathiek zijn glijden ze over elkaâr met kleinere of grootere bogen van sympathie
daarom hoû ik ook van naar een storm te hooren als ikzelve thuis ben en ik kijk zelfs heel gaarne naar acrobaten hij lachte even die sport was u toch in mij antipathiek waarom denkt u dat
cecile zag hem aan verwonderd zij had gedacht dat hij jules voor den gek louis couperus extaze een boek van geluk zoû hebben gehouden ze begreep hem niet maar ze vond hem zeer antipathiek
de angst voor het teedere dat breken kon was weêr tusschen hen zij begrepen elkaâr als met eene vrijmetselarij van gevoel een magnetisme ketende haren blik aan den zijne
wat denkt hij hoog en wat is zijn gedachte edel dwong cecile louis couperus extaze een boek van geluk zich nog te verbeelden ondanks dat alles maar het ging niet meer
waarom een kaartje wat kan mij zijn kaartje schelen beslist zette zij zich aan hare schrijftafel en sloeg den buvard open
heel kort van klagende mineur melancholie en liefkoosde dat motief liefkoosde het in vreugde dàt gevonden te hebben
mevrouw was nog bij de jongens die juist naar bed gingen had de meid tot van attema gezegd en het speet hem zijn petekind den kleinen dolf dien avond niet meer te zullen zien
met een vouwbeen er in u zei dat u niet veel las sprak hij ondeugend me dunkt en hij wees glimlachend naar de boeken
maar verder niets een schok van blijdschap electrizeerde haar toen nu de deur achter den paravent openging en zij hem voelde binnenkomen
dat die harmonie bestaan kon tusschen zoo iets als hij hoogs en laags als zij maar hij mocht het niet zien dat ze laag was
toch hebben ze beiden iets van u hield hij vol mogelijk sprak ze mevrouw hernam hij als wilde hij haar iets gewichtigs zeggen
is net een madonna met een kindje zei quaerts mijn kleine dolf is gaan wandelen met zijn peetoom sprak zij stralend ziende op haar kind en het lichtjes wenkend
zoû hij meenen haar wat het hof te maken ze hield anders niet van die aardigheden ze had nooit van flirt gehouden
tusschen de zwarte takken zij voelde hare handen in de zijne en toen zijn mond zijn zoen op hare hand heel zacht maakte zij zich los en daarna was het met eene groote ziel van kuischheid vol verlangenloos geluk
tot nog toe heb ik niet gestreden in onze heilige wereld van geluk ik heb u gezien veel gezien voor ik u kende
rank en recht hare schouders blondwit als een marmer waar zon over schijnt bloesemend uit eene sombere vaas van zwart
toen zei ik tot onzen vader dat ik hem instond voor benjamin en dat ik heel stout zoû zijn als we benjamin niet weêr thuis brachten
gaat te ver geloof ik stamelde zij u vindt dat ik dweep zij had iets als ja willen zeggen zij kon niet
en slechts éenmaal had hij bedacht dat een stilzwijgen van drie weken na hun laatste gesprek haar vreemd moest voorkomen
de generaal boog zijn arm naar cecile toe wier blik achter zich zag met eene loome halswending zij sloot even hare oogleden om ze niet zoo te laten knippen
want zij wist dat al kwam hij ook een beetje om zichzelven niet bij haar hij vooral niet kwam om haar wat had zij niet gezegd s avonds op die bank in de boschjes met haar armen om zijn hals
een van beiden ze was nieuwsgierig om hem nu weêr eens te zien nieuwsgierig wat ze dan door hem denken en voelen zoû zij was opgestaan van hare schrijftafel ze vlijde zich nu rechtuit
hij had den naam gezegd van haar die zijne maîtresse werd genoemd
als zoû hij daar gaarne lang gezeten hebben pratend en theedrinkend in die viooltjes atmosfeer van bescheiden
weet u hoe hij u vindt neen hij vindt u laat me dit vooraf zeggen zéer zéer sympathiek
zij klemde zich vaster aan louis couperus extaze een boek van geluk zijn arm zeide lachende dat ze bang was en dat ze heel bang zoû zijn als hij haar nu in eens losliet en als ik nu in eens wegliep en u liet staan schertste
jawel riep christie met verwonderd groote oogen en greep het koordje van zijn lorgnet louis couperus extaze een boek van geluk le petit jésus vergeeft te vroeg sprak
en dat hij andere menschen ontmoet die cirkels of atmosferen om zich hebben sympathiek of antipathiek aan de zijne dat is mystiek zeide zij
neen niet deze haal een paar grijze de meid ging opnieuw en toen cecile naar quaerts zag werd haar glimlach grooter ze lachte even
ons heilig geluk vooral omdat u al gestreden heeft zooals uzelve mij op onzen heiligen avond toevertrouwde maar ik zal ik ook sterk kunnen zijn vooral nu ik wéet dàt u gestreden heeft
in haar medelijden stond op trad op hem toe en legde hem eene hand op zijn schouder louis couperus extaze een boek van geluk zeg me meent u dat alles is dit alles waarheid
die sterke menschen beschouwen je als je niet zoo sterk bent als zij zooals de spartanen hun misvormde kinderen beschouwden jules kon zich niet meer inhouden
hij zag met een blik die niet herkende jules jules hij glimlachte nu als gewekt uit een slaap van droomen hij stond op ging naar haar toe cecile
doe dat niet stamelde zij want want ik weet het zij smeekte het zeer bleek met gevouwen vingers die trilden het kind sloeg acht op hen het had zijn boek gesloten
waren er daarna vijf van het troepje waaronder quaerts naar brussel getogen een had er daar zijne maitresse zij hadden er gelogeerd
ik heb soms heele mooie dagen en soms heele leelijke dagen zoo sprak hij haar lang aanziende glimlachend met de vriendelijkheid zijner kleine oogen begrijpen deed hij nog niet
ja want als ik het goèd weet is het niets wat u niet zoû kunnen vragen louis couperus extaze een boek van geluk het zoû toch een heele groote gunst zijn want laat me u vooraf zeggen dat ik me geheel en al als iemand van lager orde beschouw dan u
tusschen hen in op den grond tegen zijn knie de oogen gesloten om om stamelde hij omdat u de zuster is van mijn vriend niet waar en ik zag u hier nooit
eene zachte zwaarte op heur hart die nauwlijks drukte en daar was om zij wist niet wat zelfs niet om haren man om wien zij niet meer weende
en jozef mama wat zei jozef vroeg christie hij had zich vast geklemd aan zijne moeder een klein tenger ventje van zes jaar met dun blond haar
ze zongen zoo goed weêr wat hij voelde die vier vijf tonen en hij speelde ze weêr en speelde ze weêr tot suzette binnen vloog en hem zei dat ze dol werd en hem vroeg of hij ophield
maak ik me dat nu wijs of is het zoo ik voel het toch het was heel vaag en toch was het heel duidelijk
vindt me een heel zonderling mensch niet waar ik kan niet anders zijn tegenover u zij voelde hare liefde zich in haar hart als
nauw aan elkaâr als in éen engen ring omgeven éen ring van glans die hen omgaf nauwlijks in hen was er herinnering aan de wereld die was aflouis couperus extaze een boek van geluk gestorven en afgeschitterd in het stralen van hunnen hemel
antwoordde niet starende zeg jules waarom hoû je toch zooveel van me weet ik het sprak jules met dunne lippen weet je het niet neen hoe weet je nu waarom je van iemand houdt
zij bracht ze altijd zelve naar bed hare twee jongens dolf en christie en ze zeiden dan naast elkaâr in hunne ledekanten naast elkander hunne gebedjes op
mevrouw hoze verliet haar ging eene dame en een heer te gemoet en cecile antwoordde vluchtigjes den generaal zij was zeer bleek en meer en meer knipten hare oogleden haar blik dorst even door den salon te zoeken
de tongen van het vuur rekten zich met de zelfde kronkelingen uit als dat vuur van eeuwen her en suzette knipte eens met hare oogen even als zij het toen gedaan had vroeger
hij schudde zijn hoofd neen neen herhaalde hij alles is slecht alles is heel slecht alles is egoïsme noem u eens iets op dat niet egoïst is
en die mooie dingen wàren er al zij behoefde ze zich niet meer als illuzie te bespiegelen het was of zij de toekomst had ingehaald
weet u een piano is zoo ver zoo groot zoo een meubel niet waar maar een viool o wat is dat lief je houdt dat zoo tegen je aan
want u met de dingen beter weten dan ik omdat u zooveel fijner is maar ik voor mij geloof dat ieder mensch een cirkel om zich heeft een
hij gaf haar een hand en zij sloeg op een kleinen zilveren gong om hem uit te laten even bleef hij haar nog aanzien met een glimlach in zijn baard
zij lachte zij smeekte lachend dat hij het niet doen zoû toen zweeg ze boos op zichzelve dat ze gelachen had een last van weemoed bezwaarde haar om haren scherts en gelach
ik zoû zoo gaarne heel goed zijn tante dat is mooi van je neen neen weerde hij af ik vind alles zoo slecht weet u louis couperus extaze een boek van geluk waarom is alles toch zoo slecht niet waar tante maar er is ook zoo veel goeds
het is mijn schuld den eersten keer dat we s avonds wandelden was het op mijn verzoek doe dan nu boete en ga zonder scrupules zoet met me meê op mijn verzoek schertste zij
droomerij van een geest vol stille lichtheid als vol van een wijd stil grijs nirwana waarin alle moeite des denkens vervloeit en de gedachte slechts wat terugdwaalt over indrukken van vroeger
de herinneringen van jules spelen op de piano van rubinsteins romance in es van de extaze zijner fantazie de glazen regenbogen en de engel wordende zielen afscheid herhaalde zij
alleen was er een weemoed in haren blik en hare stem in haar wit toilet met de écharpe die haar voor de voeten viel lag zij achterover in de drie kussentjes der roze
ik voel me heusch niet of ik gek ben of gek zal worden maar het is soms alsof alles in me verlamd is of ik niet denken kan alles drijft altijd door me heen het is een vreeslijk gevoel
en leert u jules tegenwoordig paard rijden vroeg zij met een glimlach hij zag haar aan blijkbaar een beetje verwonderd om haar stem en lachje beiden voor hem nieuw hij antwoordde niet veel
quaerts quaerts houding zoo even voor haar her opgerezen had iets wat hèm betrof haar die zinnen doen neêrschrijven het verlelouis couperus extaze een boek van geluk den weemoed de toekomst illuzie waarom waarom illuzie
de bloemen en planten aan wateren van licht niets waren dan hunne liefde en dat de eindelooze ruimte de eeuwigheden van glans en ruimte van ruimten vol glans en muziek
iets broos als een zeepbel dat breken kon als zij er te hard over spraken alleen reeds door adem van woorden
in de opera zeide zij ja o ik kende u niet neen om mijn rouw ben ik heel lang s avonds niet uitgegaan en ik kom altijd s avonds bij dolf mijn visites maken
hij stond voor haar eer zij zich herwinnen kon en daar zij wat beefde rees zij niet op en reikte zij zittende hem hare hand
de heeren kwamen weêr binnen cecile lette op of quaerts mevrouw hijdrecht zoû aanspreken maar hij nieerde haar geheel louis couperus extaze een boek van geluk en zelfs toen hij suzette naast cecile zag