AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
maar nu in verhoogde stemming zijne ziel vol en bloesemend van zijne illuzie de melancholie van zijn blik opgeklaard in het staren op een glanzend ideaal nu kon hij niet twijfelen en hij zag
eenige scherts volgde terwijl zij gingen zitten op de chaiselongue waarachter tusschen palmen de staande lamp haar in kant gesluierd licht scheen
zijne illuzie was de vrede geweest en zijn leven was gekomen tot dit hij kon het niet langer uithouden de eenzaamheid van zijn keizerlijk kabinet in dit kwartier van rust vr
en terwijl zij de groep heeren om wlenzci hoorde spreken over internationale verdragen van scheidsgerecht dacht zij na wat men zoû kunnen nemen na den vrede
dat hoeft nu niet eindigde zij heel somber denkende aan xara en edzard heeft daarop den directeur der keizerlijke schouwburgen
en angstig keek ze naar de groote bewegende schaduwen met bevende vingers die verkeerd grepen tastte zij naar hare kleedingstukken om zich gauw aan te kleeden
vera teeken nu hij duwde haar de pen in de vingers die beefden zij was in doodsangst die handteekening te zetten
en bij eene aanraking verpoeieren zoû tot wat stuifsel van goud en deze kleine vroeg estelle
want het noodlot dat aankwam van daarginds met banieren van vuur met bazuinen van
de grootofficieren van de troongarde tusschen de tribunes der hoogere en lagere staten waren om een troon tribunes voor dit machtige gevolg open rustig besteeg othomar de treden van zijn
en altijd door verscheurende zijne ziel en dan nog pijnigende hare wonden schreeuwde het in zijne ooren de vrede
alleen een vrouw kon dien tact uitoefenen om haar leven zoo te reorganizeeren de extaze der utopieën was gedaan en ze had met melena gesproken ze moesten scheiden van elkander gaan volgens de eigene leer der commune
het liefste had ze geld gewild om kalm te gaan naar het buitenland maar het kon niet het kon niet en op eens benauwde haar het leven vreeslijk het leven van bepeinzen
in het medaillon zag othomar het portret van prins leopold von lohe obkowitz bleek legde hij het neêr
je ziet dat ik niet gekleed ben en ik zoû mij gaarne verder willen kleeden ik moet je dus verzoeken de hoffelijkheid te hebben je terug te trekken
wlenzci had haar reeds geheel in zijne gedachte hij stond voor den keizer die zat in eene houding van belangstellend toeluisteren den kanselier dicht bij hem staande strak ziende met zijn effen blik
hier en daar over de stad bloeiden die torens groote gebroken bloemenstengels onderaan stapelden architecturen van eeuwen zich op elkaâr een strijd om het leven van gebouwen voortwoekering van steen
jonger mooier verleidelijker vrouwelijker nooit werd metamorfoze handiger en bevalliger volvoerd in altara zocht zij hare arme tante op
ik heb heusch het een en ander te doen zooals u wil mevrouw maar zijne hoogheid was zoo in angst om u
ik voel mij heel moedeloos en ik weet niet wat en hoe maar als je meent dat dit het oogenblik is zal ik die reis maken kniel niet voor me ik ben geen god ik ben geen glans
toen door lycilië en zij had er alle merken van lycilische wijnen geproefd en nu altara de oude grauwe stad bracht de beroemde zangeres in verwarring en zij had van hare lippen dit woord laten vallen
maar god melena zeg het niet zeg het niet ik weet het door caroline en als vera wist waar is balthazar
er was ook altijd iets ze had nauwlijks tijd te overdenken en de heeren congresleden begonnen haar te vervelen zij hadden nu den keizer gezien waarom gingen ze niet weg
het duurde zeker tien minuten eer zij teruggegaan waren door de lange corridors langs de hellebaardiers in den dom door den dom waar een dienst begon oef zuchtte estelle toen axela weêr den leêren voorhang had opgebeurd
voor het bal gemist en ze had niets van hem verkregen een ding troostte haar hij ook had niets van haar verkregen
ze wierp zich neêr in haar ijsbeerenhuid maar het zoû toch geen rust zijn het was nu vier uur de congres leden waren wel naar het imperiaal en niemand van hen zoû haar lastig vallen maar ieder oogenblik kon melena komen
wat is er kindje wat beteekent het dat u een fijn damasten tafellaken geeft als er niemand is hare stem klonk driftig wrevelig gecrispeerd
er werd geklopt de inspecteur had buiten gewacht op den open corridor voor de deur en nu hij vera's stem hoorde klopte hij zij antwoordde niet toen ging hij kalm binnen
en hoe het dan ook is ik wil je niet opgeven en nu zal ik je zeggen wat ik van je eisch haar adem ging kokende van woede als de adem van een slang tusschen hare saamgeklemde lippen
die boven zijn rijk over zijn hoog troonstandpunt de geniussen zag zweven met olijftwijgen en palmtakken zooals in een apotheoze mooi is op een tooneel
liparische keizersmarsch door de opgescheurde lucht van het atheneum het volle orkest daverde in met de eerste maten van het volkslied toen van een der galerijen galmde een koor van witte vrouwen eene hymne na in de
ik ik mag zoo niet zijn ik mag niets zeggen niets zelfs niet tegen sofie alleen tegen jou niet waar tegen jou màg ik wat zeggen
in den ijlen lichtblauwen morgen dreef in atomen het goud van gezondheid voor het prinsje om maar het kind was mat
op te volgen e ids aargang n toch was het voor het geheele land eene verrassing toen het bekend was dat de gouverneur van lycilië
onzegbaren weemoed als waren zijne ronde parelen stille vrouwetranen en zijne roode robijnen roode druppelen hartebloed
het was tot hem gekomen dat als dit teedere leven brak als een te fijn gesponnen draad op hem edzard zoû kunnen dalen de centenarenlast van het rijk
hij was ziek van zijne gedachten hij kon den hertog niet meer bij zich dulden hij deed het gesprek vlug af teekende de noodige stukken drukte in afkeer den hertog de hand
nu beloofde beloofde hij hun den vrede er was eene huiverende stilte na zijne woorden vrouwen mannen weenden toen klonk van de koortribune uit de wijde kelen der witte vrouwen een schallende
geen lid van den hoogen liparischen adel geweest was en de keizer meenende recht te doen bood in dit eerste onderhoud aan ruxodi den prinsentitel aan
neen sprak ze ik blijf hier als zijne hoogheid als xaverius hier was zoû ik gaan nu hij toch ver is blijf ik ik blijf
keizerin elizabeth was gaan zitten hare oogen waren zacht vochtig en zij zagen even naar hen allen om in een langzamen cirkelblik toen nam ze de hand van de koningin sofie en ze zeide zacht schertsend
de oorlog tegen den oorlog eene cynische tegenpartij honderdjarige vooroordeelen de bevolkingen gedecimeerd wil je papa er op laten schieten ella het meisje begon te proesten
zij zoû dus maar blijven en dapper aan hare kennissen die zich verwonderden dat zij bleef zeggen dat zij niet bang was zij zoû spotten met de
hoorde zij een rumoer van stemmen beneden en hoorde zij tante's stem hoog beverig opklinken mijn god wat was dat
wie riep vera wij wij allen riep hij in eene heftige overspanning vizioenen voor zich ziende vizioen van bloed en vlammen verwezenlijking ziende van utopieën
hij had het gezegd en zij ze zoû er hem wel aan houden als zijn vrouw uit de commune van balthazar zanti naar de trappen van den troon van gothland misschien wel van liparië haar eerzucht
wat hij nu voor zich zag was één bodemlooze afgrond hij dacht even aan zijn zoon hij wist niet wat dit kind later voor liparië zoû kunnen zijn
de generaal boog even othomar drong niet verder aan de zaal was vol zij waren allen daar als in eene afwachting
vera wierp zich op de bank o god o god riep zij uit wringende hare handen zij wachtten enkele minuten hij schreef intusschen op een gezegeld papier een paar zinnen
ze zagen het niet in en met honderden met duizenden gingen zij naar het atheneum in de verblindheid hunner baatzuchtige illuzie en
en empire een serre met een bassin van water in het schemergroen der planten en een fumoir in den salon
luid opsnikkende in de wanhoop van een gebroken vrouw die sterk zijn moet en scheiden moet voor altijd nu van iets nog altijd geheimzinnig dierbaars
vera was sedert twee dagen weg daar in het kroonpaleis aan de kade waren zij als kinderen prins edzard en zij
die toen naar desvaux is gegaan om haar te zeggen dat alle bezwaren tegen haar optreden hier imaginair waren en uit de lucht gegrepen
staats lieden zelfs hooge militairen de pers volgden haar souvereinen merkten haar op in naam van zijne majesteit den koning van belgië was het zesde vrede congres geopend geworden te antwerpen
toen voelden zij beiden zoo duidelijk alsof ze het elkander met woorden zeiden dat zij nog niet met elkaâr hadden afgerekend dat zij hunne levens nog niet geheel en al uit elkaâr gerukt hadden tot volkomen bevrijding van elkaâr
er was even een stilte terwijl de keizer op en neêr liep de rijkskanselier bij de schrijftafel stond toen zeide ezzera ik vrees sire dat het telegram niet krachtig genoeg de wil van uwe majesteit uitdrukt
feller buiten woei het rumoer op als opzwellende tot een orkaan van volksbeweging de keizer met de ministers en zijne officieren was nu ijlings gegaan naar zijn kabinet
de terugwandeling de wandeling naar boven naar het kasteel dat was systematisch het voorschrift van professor barzia om het kind te sterken
terwijl estelle als eene furie haar secretaris bij de mouw schudde hem verwijtende dat hij ervan wist en haar niet gewaarschuwd had
neen jij jij herhaalde de prinses wrevelig je bent een jongen je bent een goede lieve jongen maar je bent een jongen o god god god wat ben ik ongelukkig
voor allerlei dingen ja ik moet even naar huis terug maar de prins was het daarmeê heelemaal niet eens maar vera waarom zoû je dat nu doen
en nu kom nu op mijn schoot en zeg het me dat je me lief hebt sla je armen om mijn hals en zeg het me dat je van me houdt
twee minuten later rillende in haar witten bonten mantel sprak zij in zijn kantoor den hoofdcommissaris zij waarschuwde hem melena was in de stad
aan tafel voelde zij een beetje nog dien wrevel van tegen haar zin te zijn verjaagd uit haar ijsbeerenvel hare oogen knipten een frons rimpelde nu en dan haar voorhoofd
het ministerie wankelde en viel en ezzera wiens gezag langzamerhand door vijanden als ondermijnd was geworden werd onmogelijk
die hem op het kasteel wachtte het aanstaand vrede congres in lipara vijf of zes kleinere staatszaken eene diplomatieke lastigheid met rusland
aan een woestijnzee gelegen onder den vloek van een brandstralende woestijnlucht en de e ids aargang menschen die er gingen door die straten van kalk liepen zonder te lachen met die somberheid in vol licht
de prins las snel het bulletin het is verschrikkelijk het is verschrikkelijk mompelde hij binnensmonds altijd die standjes wat willen ze toch
onschadelijke utopie een aardigheid voor den keizer die hunne ministerieele belangen weinig raakte of vreesde de minister van financiën voor geld dat zoû blijken noodig te zijn en de minister van buitenlandsche zaken voor eene verwarring met het buitenland
en in de natuur dit stuk natuur dat op dit oogenblik voor hunne warende blikken de wereld was omdat zij niet verder konden zien
dat als eene vorstelijke ovatie was kwam ruxodi te lipara aan en had zijn eerste onderhoud met keizer othomar het was nog nooit gezien dat een rijkskanselier van liparië
othomar nam de hand weg en zag hem aan ruxodi begon hij je bent ouder van jaren dan ik maar ik ben ouder in mijn geest
rillingen gingen over haar lichaam en ze dacht aan het einde o god het vreeslijk einde wat zoû het zijn waarom dacht zij er altijd aan
een lange stroom volk eene eindelooze volksmassa golfde aan als een zwarte zee onder het rosse licht der flambouwen die zij hoog opdroegen als eene zee
die hem hadden afgewacht voor zijne oogen die parijs weenen hadden gezien werd het zwart het vizioen dier steden was verdwenen
en in mijn ziel je hebt mij veel woorden gezegd van een ander zoû ik denken het zijn woorden en ik hoorde er al zoovele wlenzci overstelpte mij met woorden het zijn woorden gebleven
is xaverius zieker neen hij is zelfs wat beter hij slaapt maar wat dan zeg het me zij streed maar alles in haar smolt zij wist dat zij zich niet zoû kunnen bedwingen
keerde zij zich om liep op en neêr met groote oogen die strak zagen en zeer geheime gedachten volgden zij wist niet wat zij doen zoû de prinses zanti
en sommige robijnen waren als droppelen wijn vol droesem de parelen waren als troebele verparelde tranen
laat mij ze punten geef mij een schaar sprak hij als was dat een sublieme ingeving zij vond een schaartje slingeren en nu hadden zij een groot pleizier
het congreslid keurde dit niet goed vreesde zelfs de stad was vol vol vreemdelingen men wist nooit
prins edzard scheen weinig na te denken over het lastige van zijn pozitie glimlachend aardig mondain ging hij dwars door alle lastigheid heen ze heelemaal niet opmerkende
ik heb het gezien het is in lycilië rustig geweest omdat ik geen gruwelen heb toegelaten en uw naam heb hoog gehouden
hij zag een jong officier met een vreemd koel gezicht een diep vreemde melancholie keek uit zijn kouden blik zijn automatische groet was een beetje moê en koel
othomar wat is het vreeslijk dat elk woord van ons beteekenis moet hebben beteekenis met krijgen het is om heelemaal maar niet meer te spreken om maar stil te zitten als een
aandachtig zag hij het kind aan als om zijne levensvatbaarheid te peilen en het was vreemd maar deze humor in prins edzard was niet te zien voor het hof
zeer populair ja het moest den franschman wel treffen het moest ieder wel treffen die vreemdeling was eene dergelijke emotie sidderende door de windbewogen rezidentie kon nooit eene houding gehuichel zijn
hij was ver maar zij zagen hem zij dachten dat hij e ids aargang het fort was het verraste hen dat hij hier in zijn onmiddellijk bedreigd paleis gebleven was het verraste hen dat hij kwam
ik herinner mij die en om die crizis vooral hoû ik niet van mena doni majesteit ging ezzera voort en zelden sprak hij met zoo een stem met zoo een oog
iets dat gebroken was en in de war het was te begrijpen dat zij elkaâr gevonden hadden in het leven en hunne levens in elkaâr hadden verwikkeld hunne gelijkheid
van roze gaze delys vallende van de schouders los tot den grond eene wazigheid gaven die de nog te zware plooien
de vrede geven aan de menschen de hemel aan de aarde zal het zoo zijn zal het de werkelijkheid zijn
zij sprak ijskoud zonder een klank in hare stem nu hare kalmte herwinnende berekenende hoe laat het al was
hoe kan u dat vragen hoogheid neen ga eerst ga mij voor nu drong zij hem afscheid te nemen ja heusch hij moest gaan zij ze zoû komen na een half uur
het is nog tijd sire u kan hier niet blijven mijn god sire u kan hier niet blijven zij luisterden allen toe de oude generaal stond voor den keizer hij was bij den keizer geweest van af diens kinderjaren
ik heb het je gevraagd louter uit goedheid om valérie ja maar je goedheid was eigenlijk al te laat en natuurlijk nu komt alles op mij neér
en dat het volk bulkte zooals het altijd gebulkt had wanneer het tenminste niet boudeerde maar soms in verhoogde stemming vermoedde hij van niet en dat het niet meer was het machinale gejuich
hoe zoû het eindigen hoe zoû het eindigen hij kon het zich niet uitdenken en hij was huivering naar den club te gaan hij vermoedde dat de praatjes zonderdat iemand het ware wist
edzard bleef echter niet lang hij was te nerveus hij snakte naar de buitenlucht en wilde wat gaan rossen in zijne coureuse
niet alleen niet in liparië maar vooral niet in de stad van het aktueel verblijf harer majesteit
melena uit nieuwsgierigheid kocht een heraut en duwde het blad met een grooten kreuk in zijn zak met eene verrassing omdat hij niet zag hoe hij liep was hij eensklaps op het opera plein
wat dan nu ons eens geven aan de eene gedachte en dan aan de andere beide weinig tellen omdat wij haar druk wel ondergaan maar omdat wij nooit eene oplossing een antwoord zullen hebben
op alle lipariërs lam volk lam land ze haatte den heelen boel het gesprek werd ééne heftige verwarring estelle en de impresario vroegen schadeloosstelling van den opera direkteur
hoe de verrotting ook gebleken was te kankeren in zijn diepste fondamenten in de principes misschien van zijn hoogen opbouw het was gebleven als waren de krachten
de keizer glimlachte voor het laatst tegen de keizerin en den kleinen prins xaverius boog sire groette hij zijn vader die heen zoû gaan
hoor eens beste jongen je weet daar komt niets van in ik kan geen meer geld missen dan ik je jaarlijks geef het is mij eenvoudig onmogelijk ik kom zelf nauwlijks toe
maar voor de deuren van een der groote courantenbureaux was eene opeenstapeling van volk men verdrong zich voor bulletins die juist werden aangeplakt
was niettegenstaande de vlaggen het oordeel van estelle desvaux van liparië had zij eerst gezien het goudzonnige en marmerwitte lipara toen had zij gereisd door thracyna
het volk was niet meer te beteugelen en de heer raxa die op het perron van het gebouw verscheen werd vor hij spreken kon te lijf gegaan en op een wreedaardige wijze vermoord
die door hun beider zielen scheen te loopen en die nu zij daar zoo stonden grooter was gescheurd in hunne grootere
ze belde hare kamenier en zelve reeds begon zij haar congresjapon los te haken hé dat stijve gebaleineerde tailor made fluweel ze stikte er in
men had vrede gezelschappen van niets dan vrouwen vrede gezelschappen van kinderen in de nationale liparische vrede kas stroomde het geld
en beste jongen ik moet je vriendelijk verzoeken me voor dit oogenblik alleen te laten als je me te spreken hebt ben ik altijd bereid
hooren voelen het weet wel dat zijn keizer het innig lief heeft maar het wil dien vorst zien hooren voelen vooral nu
ze zingt niet ze zingt niet betuigde edzard met nerveuzen nadruk maar ze zal woedend op mij zijn wie estelle natuurlijk
de kronen doofden uit in het roode schemerlicht décidément c'est trop moyen âge herhaalde estelle ik snak naar lucht
laat er niets van merken aan hare majesteit de keizerin valérie sprak hij fluisterend gewichtig plechtig bijna een bel luidde het was het lunch de deuren werden geopend keizer othomar voerde aan zijn arm zijne moeder ter
zich voortslingerende in het van licht schemerende verschiet met de lenige gratie van parelsnoeren die de zee zouden
geheel de stad scheen vreemd om hen heen op te rijzen met eenzame straten waardoor troepen gingen in het schreeuwende zonlicht in wolken van stof
om hem was niet zijn kon om de millioenen opinies die zich scharen moesten moesten samensmelten schijnbaar om de zijne voor een groote idee maar zij schaarden zich er wàs eene eenheid was die
zij zag er bleek moê uit niet meer in avond toilet maar in een eenvoudig négligé dat schimachtig wit om haar
zij smolt samen met de geelroze tinten van het vertrek in haar zacht roze moiré dat niet te zwaar was maar eerder soupel zijïg als fantaziestof en waarover lange
immens rees de gothieke opeenstapeling van architectuur plotseling voor hen op estelle bewonderde die versteende eeuwen heeft u een permissie voor de kroonjuweelen vroeg axela
op den slotburcht werd telegram verzonden na telegram naar lipara en naar xara de keizer was in zijn kabinet het gefluister over estelle werd er niet meer gehoord
het was wel vervelend het was nu al een heel praatje en hoe kn hij het den kop indrukken maar er was nog iets misschien wel iets nog ergers het lunch was nog niet geëindigd geweest
we waren gelukkig alleen toen hij dat zei hij weet nooit wat hij zeggen kan en niet ik heb niets laten blijken en ik heb nooit iets laten blijken maar verleden heb ik iets gedaan wat ik niet had moeten doen
door zijn flirt en beminnelijk glimlachende levensluchtigheid heen had deze nachtmerrie gedreigd hij had berouw gevoeld over zijn komen hier
en ofschoon zij zijn adem voelde zich mengende met haar eigen adem wilde zij niet achteruit deinzen en bleef zij als vastgeschroefd op hare bloote voeten
beroemde generalen staatslieden profeten dichters schrijvers van nu en van eeuwen her van allen wist hij uitingen aan te halen die zich voor den vrede betuigden zijne woorden
binnen vol wazigen schemer droomde de immense kathedraal als in eene eindeloos mystieke peinzing in schemerende perspectieven verkleinden
hooger dan zijn eigen land zijne majesteit vergave het hem en had hij niet verslagen gemoord vermoord in een extaze van bloed
en zij vroeg niets meer met zijne autoriteit van echtgenoot legde hij haar als met een hypnoze he zwijgen op verbood hij haar verder te vragen en hij vroegt op zijne beurt waar is balthazar
toen zij verscheen te midden van hare kleine hofhouding gingen van vele balkons vele oogen naar haar toe zij wist dat zij voelde dat zij was daar reeds eenigen tijd aan gewoon
kwam hij den kroonprins zien lang zat hij bij zijn bedje bracht hem altijd iets meê eene verrassing een zorgvuldig uitgekozen schadelooze snoeperij
zoo ging hij de trappen af door den hall waardoor vreemd geheimzinnig de bedienden dwarrelden hij zag hen koel aan en met het schreeuwsnikkende kind in zijn armen ging hij als met rechtmatigheid tusschen hen door
de logica der gedachte en ieder evenement was er eene verrassing iedere seconde volgde er de vorige
drie dagen daarna zag othomar zijn zoon terug het kind zag er goed uit door lichten sport en buitenleven te sigismundingen zijn voorhoofd niet meer zoo vreemd hoog zijn wangen even rozig en harder van vleesch
othomar fluisterde zij en zij weende tegen hem aan zijne oogen bleven strak en hij staarde voor zich uit en dacht aan zijn zoon
de bogen zich naar achteren toe tusschen het woud der reusachtige zuilen als voorwereldlijke stammen roerloos zwaar en strak
en hare triomfen troostten haar en door het geheele keizerrijk had zij ze behaald toen voelde zij toch dat de roem eene kostbare illuzie is en dat zij er niet buiten
een naam kwam telkens in dat gegons terug estelle estelle men sprak elkaâr tegen de prins had zich vergist
zij waar ik altijd aan getwijfeld had mijne roeping zij was daar zij wenkte mij toe ik moet het zijn de vorst van den vrede de vorst van het licht
groote tooveresse in het leven zij voelde dat trillen maar zij voelde het niet meer met de frischheid van ziele intuïtie eener jonge vrouw zij voelde het met de éven twijfeling eener
waarom geen wet der staten waarom geen staten hof waar souvereinen waar hooge regeeringslichamen beslissen zouden waarom geen alle staten verbindende verdragen waar was de onmogelijkheid
de zee was kalm blauw met een enkel zeil hier en daar en rafels van wolken als uitgescheurde heele dunne sluiertjes dreven door de lucht
in het fransch in het liparisch met bloemen met juweelen en waaiers met kostbare satijnen bonbonnières was het de
othomar zag om de keizerin valérie stond aarzelend in den lagen boog van de deur hare hand aan de portière
en de hertog van mena doni die de keizer er na lang aarzelen tegen zijn wil had heengezonden had nog geen rust kunnen bewerken
zij zoû straks even afscheid van hem nemen als zij wegging en zij vroeg aan tante een kaars en haastte zich naar boven
en wisselend twee drie woorden over de terreinkuur van het kind othomar stond bij ze luisterend zijn bestaan samengesmolten met het
beloofde alles alle duizenden die zij vroegen tevens op heete kolen om maar weg te gaan en zich te haasten naar de
de keizer hief snel de oogen op sire ga door het geheele land ga samen met hare majesteit de keizerin ga naar thracyna ga naar xara
excellentie wat is er wat beduidt dat hij toonde een papier een last van den chef der eigen keizerlijke geheime politie
omdat het volk hem vreesde keizerin elizabeth niet e ids aargang omdat zij het volk vreesde othomar die van zijn volk hield met dat ingeboren groote gevoel zijner ziel twijfelde wat het volk in hem zien zoû zijn vader of zijne moeder en omdat hij
een droom van zuilen in hooge blauwe lucht toen door vaza en zij was geïmpressioneerd geworden door zijne historische kasteelen
eene uitvoerige brochure om aan te toonen de onvermijdelijkheid en zelfs de wereldnuttigheid van den oorlog had wlenzci hem geantwoord met de weldaad van den vrede
uit de boogramen zag men op altara uitgespreid aan alle kanten de breede zanthos omprangde de stad in zijne machtige stroomarmen door wijde verlaten zalen gingen zij
als eene forteres van krijt en er stonden een paar cypressen en zonneschermpijnen tegen de wit blauwende lucht
ik zie hem morgenochtend niet meer want wij gaan vroeg weg mijn kind mijn zoon mijn lieveling voor jou heeft je vader illuzie's en zijne illuzie's zullen de goede feeën zijn die je regeering zullen voorbereiden
en als meneer melena komt laat hem dan boven alleen weêr liep ze op en neêr niet eens kon ze wat rusten een lichte siësta nemen om fraîcheur te hebben voor het bal
de blokken brandden er trots oktober al hoog met lange vuurtongen als van heraldische beesten
naar het kroonpaleis naar prins edzard die komt daar door de tuinen van het imperiaal komt hij in het kroonpaleis maar ze weten niet dat ze daar zijn het paleis is anders heelemaal verlaten
zij beiden zij stonden in het vreemde leven in de vreemde stad over elkaâr als tot een strijd zoo vreemd ook omdat zij zoo gelijk waren zoo was het na hunne eerste idylle altijd geweest een strijd
zult lezen van pijn en van wroeging en van niet weten en zoeken en hopen en helaas niet vinden en nooit verkrijgen
die sympathie zal hun zeker het innigst blijken uit othomar van liparië en die sympathie wenscht hun waar zij in scheveningen samen komen toe dat zij
hij had grooten honger en was zeer moê maar recht langs de lange boulevards met niets dan gesloten magazijnen ging hij naar het hôtel van vera
tot een traan een enkele neêrviel op de documenten van den internationalen vrede bond op zijne tafel
maar over den weg gaan de voetstappen door misschien door tot over het graf naar de wegen van licht gaan de voetstappen eeuwig door gedurende die langste dagen
de keizerinmoeder elizabeth woonde altijd te st ladislas en in maart was haar verjaardag dit jaar waren er tevens koning gunther van gothland en de gothlandsche familie maar estelle was drie dagen in altara
zoo kwam het een oogenblik bij haar op zich maar te gooien in zijn armen zich te hangen aan zijn nek maar zij dorst niet hij had haar niet meer lief en hij vroeg weêr naar zijn zoon
othomar nam hem in zijn armen een weemoed was in de oogen van het kind het gemok was om zijn mond hij mokte niet om zijn vader hij mokte omdat het zoo was
in den corridor ontmoette de prinses hare tante eene arme bloedverwante die met haar woonde en zoowel hare huishoudster als hare chaperone was
maar othomar xii keizer van liparië een jong vorst dien men in europa aan de eene zijde bewonderde om zijn insinueerenden fijn diplomatieken tact
beloven herhaalde hij ik kan niets beloven wanda wij zijn allen speelballen van het lot e ids aargang ij werd boos zij draaide hem in eens den rug toe
het was een lastig werk veel tijd nemende in deze drukke dagen van telegrammen en nog eens telegrammen want het is nog maar niet rustig in xara het is misschien een werk van te veel theorie
hij begaf zich dadelijk naar dat gedeelte van den burcht waar de keizerin elizabeth woonde en dringend verzocht hij om een onderhoud met hare majesteit de keizerin moeder
neen zeide ze kort ik heb niets ik heb heusch geld noodig ik heb niets vierhonderd florijnen niets een vreemde angt was in hem er was in hem iets schichtigs als van een gejaagd dier
in de dorre koude van hunne zielen kweekten zij bijna nog kinderen als achter serreglas een bleeke bloem zonder geur
hij hoorde nauwlijks hun gegons hij voelde nauwlijks dat zij dicht om hem heen drongen hij hoorde alleen dien tweeden woedenden eisch van zijn volk de keizer de keizer de keizer
ik kan het niet ik word soms mensch mijn heele leven kan niet altijd zijn eene ceremonie als van een handkus ik had het niet moeten doen maar ik sprak toch alleen maar tegen sofie
maar de gedachte woelde hem nog door het hoofd de woorden zwollen nog over zijn lippen als golven welde het door zijn brein als schuim scheen het te sidderen van af zijn nooit moeden mond
de vrede verveelde haar en hare duizend elegante plichtjes van wereldschheid verveelden haar ook het verveelde haar soms zich altijd elegant te kleeden ze had soms willen baggeren in modder
lipara vol troepen had haar totnogtoe het veiligst geschenen de keizer en de keizerin waren niet naar castel xaveria maar trots de stikkende warmte in het
gefluisterd smolten hunne woorden door elkaâr over valérie over lohe estelle een zucht naar intrigue glinsterde in hunne oogen maar wat heb je nu gedaan vroeg sofie weêr
daarbij bevreemdde haar ook zeer eene gemakkelijk id ee autoriteit in geheel zijne houding als van een echtgenoot die het recht heeft binnen te treden in de vertrekken van zijne vrouw
als ik je toen bij me had gehad had ik je geworgd ellendeling ellendeling ellendeling telkens tusschen zijne woorden schreeuwde zij het woord telkens scandeerde het wat hij zeide als met een klank van beleediging
op hunne knieën beiden op de chaise-longue deden zij wat de tuinman vergeten had zij hield de groote bladeren als uitgestrekte groene handen op
haar leven van mondaine vrouw dat gevolgd was op haar dwepend jonge meisjes bestaan in de communistische kolonie van haren vader balthazar zanti
als ze me hooren zullen ze begrijpen dat ik geen god ben een god in een bewaakt paleis maar een mensch als zij allen en dat ik niets kan tegen het leven
ze ontzenuwde hem zoo dat hij zijne woede spierloos zelve spierloos scheen te worden hij knakte neêr in een stoel vera zag dat ze zoû overwinnen
zeg kreet vera met een hooge schrille stem alsof eene woede het timbre ervan eensklaps in flarden scheurde zeg aan meneer melena
en hun gesprek ging met hen mede de kwestie is fluisterde sofie wat vroeg edzard nieuwsgierig dat ze nooit haar verdriet te boven is gekomen dat merk ik aan alles
hier zij woelde in hare borst rukte zich rood van schaamte een ketting af met medaillon hier othomar neem dat weg gooi dat weg verbrand het want het maakt me te zwak
van het eigen appartement der keizerin moeder afwachtende liepen zij op en neêr zagen uit de ramen diep ver strekte zich het landschap der valleien van den zanthos uit
den eersten steen gelegd van het nieuwe paleis der parlementen indrukwekkende ceremonie spontaan zonder voorstudie ongeveer de volgende rede gezegd
maar het scheen langer te zijn dan het hem dacht in die eentonigheid zijner weemoedig geërgerde gedachten want vlak bij het paleis der parlementen zag hij eene emotie door de nerveuze wandelaars
van stil mokkende wanhoop in de lampenschemer van het groote kabinet zij zag hem echter staan en zij zag ruxodi zij voelde dat er gewichtig was gesproken
geef me in godsnaam mijn witten peignoir caroline met een wellust wikkelde zij zich in de soupele zijdige stof in de lange slappe kanten met verrukking speelden hare vingers aan de witte zijden kwasten
hij stond op rillende van woede een teringachtig rood gloeide door zijne zuidelijke bleekte heen zijne donkere oogen glommen pijnlijk van een diep vuur een oplaaiende haat
met dien naam een nieuwe ster aan den mondainen hemel der rezidentie dat zoû niet gemakkelijk gaan maar als zij wilde en het haar niet verveelde had de prinses zanti een taaie energie
de corridor dier eerste étage zag over een lage balustrade heen in den grooten hall beneden waarop slechts vijf trappen hooger de salons en zitkamers uitkwamen
reed een voorrijder aan een open rijtuig volgde het was de keizer twee adjudanten zaten over hem terugkeerende van het atheneum
op nieuw moesten zij hun papier toonen aan den commandant van een wacht van helle baardiers dat alles was zeer ingewikkeld twee andere geestelijken gingen meê
en nu nu zoû ze praktisch zijn zeer praktisch zij verkocht het kasteel in vaza dat vlak lag bij castel vaza het historische kasteel der hertogen van yemena en graven van vaza
met fijne handen en met zeer flauwe blauwe oogen als een blauw dat geheel verschoten was hij droeg een grijzen rok en zwart satijnen korten broek
de markiezin neeg hoogheid zij waren dadelijk in een vlug gesprek de jonge markiezin was niet mooi maar levendig pittig vroolijk een echte babbel
estelle ééne furie duldde niet de zachtheid van flirttoon waarmeê de prins te vergeefs vaag lief lachend iets poogde uit te leggen
het was een lente van bloesems in mijne ziel het was een ontwaken in een rozengloor van onbegrijpelijke
hij wist kalm wat hij doen zoû hij sloot de deuren van de kamer voelde toen in zijn zak en haalde er een ijzeren staaf uit waarmede hij iets aan zijn rijwiel had gerepareerd
hij vroeg naar je en toen is hij even naar boven geweest hij vertrouwde me niet toen ik zei dat je weg was en toen is hij weêr weggegaan
in de secretarie ontving hen een zeer beleefde abt man van de wereld een der secretarissen van den
in zijn kamer hij leert zijn les je moest hem met me meê laten gaan doodsbang was het leven om haar heen zij had ergens hard heen willen loopen ze wist niet waar neen neen axel
en als tegen kinderen moest hun verteld worden van onbeschermde grenzen van binnenlandsche oproeren van koloniale woelingen
melena kwam binnen de prinses groette hem koel wees hem een stoel aan een oogenblik zwegen zij beide hij was een jonge man even in de dertig een lang los figuur een goed uiterlijk
melena zag er met wellust naar maar zijns ondanks werd hij meêgesleept door de dronken menigte hij poogde zijne gedachten te ordenen zijn leven van dezen nacht af op nieuw te beginnen
over zijne oogen heen uwe majesteit zal zeker goed overwogen hebben wat zij met deze hooge eer te verleenen aan het congres verklaart te doen verklaart te doen ten getuige van europa
om ze toen zij zich in de bladen van den spiegel zag en in eens stil hield en zielsveel medelijden met haarzelve kreeg
de aandoening die over zijn jong gelaat waasde ging naar zijn volk toe in zijn automatischen groet was eene liefde en een zwellend en zwellend gejuich als zwol het de wind op daverde uit de dichte drommen op straat
als ijlings weggeschoven onder eene zware cactus massa het lag in het stof in een plas zwart geronnen bloed en de scherpe bladeren hadden het gelaat geheel
dat hij ooit keizer zoû kunnen worden het kwam nooit tot hem door hij verlangde er ook niets naar zooals het nu was was het aardig als othomar hem vroeg een tentoonstelling te openen een steen te leggen
waarin de ziel van een bloem alleen in raadselachtigen eenvoud scheen neêr te liggen dat ze te veel schenen vera vond het zelve vera was zelve verwonderd
in deze stemming van vertoon om zich heen spreiden te zien daar het immers altijd de keizerin valérie was die den luister der liparische keizerlijkheid hoog hield in al de schittering harer mooie en jonge majesteit
ik had je juist willen spreken edzard zeide de koningin sofie edzard werd nog zenuwachtiger ik heb eigenlijk geen tijd ga even meê drong sofie aan zij gingen in een antichambre waar niemand was
ik verbied het je ging hij voort ik ben je man ik wil je man zijn dat geloof je misschien niet maar ik geef je niet op ik haat
dat alles kon othomar niet zien van de witte zaal maar wel ging daar het gerucht dat zij het paleis wilden in brand steken het scheen hun het einde toe de ruïne van alles en de jonge keizer zag toe
de onweêrzwoele donkere lucht vaag kwam het tot in hare hersenen weêr onwezenlijk kregen zij er in hunne gehoorzenuwen in hun begrip een schemerigen indruk van
heel ver aan het einde schitterde vaag het oude doffe goud van het hoog altaar op het gebeeldhouwde eikenhout van het koor klaarde met koppen en figuren uit
jij gilde zij heb jij mijn juweelen gestolen ellendige dief de dingen zijn valsch krijschte hij terug de jood woû er niets voor geven
en uw komst is geheel geheim geheel sire ieder denkt dat ik in xara ben en u gaat over twee uur door naar thracyna tenzij uwe majesteit mij liever te lipara houdt
maar vreemd was het en niemand die het doen kon en othomar evenmin in dien jongen gommeux te zien een mogelijk keizer van liparië
en diep ademend ging melena langs het keizerlijke park tot in de elizabethparken daar was niemand er liep één enkele agent van politie de arabeskpaden de breede rijtuigen en paardenwegen
zag naar haar om de stad scheen vol van haar haar naam scheen te trillen in de lucht zooals die met roode letters blonk op de aanplakbiljetten voor de winkels lagen hare portretten
eene sombere drukte van duizende zwetende soldaten zwaar uitgerust die zich ontscheepten en tot regimenten stelden zij zich op
hij kreeg nog meer een kleur zij legde hem het antwoord in den mond en toch zoû hij het antwoord zeggen haar zeggen dat hij nooit beloften hield als ze hem later niet meer schikten dat was niet noodig
dat zelfverdediging tusschen staten aan individuen het voorbeeld gaf van zelfverdediging en dat het principe van den oorlog het zelfde principe was gebleven van den barbaarschen strijd om het leven der oertijden
zij stond op afwerend zijne handen hij liep haar achterna smeekend waarom gaf ze niet toe eenvoudig omdat ze wel het hof gemaakt wilde worden maar omdat zij verder een man bij zich vervelend vond
aan uwe illuzie aan uw land aan uw zoon en aan uzelve zijne woorden kalm sterk gezegd trilden met rijke klanken door de schemering othomar zweeg
en hij had in het geheel niets koninklijks over zich hier en niet in de turksche kamer een verwijt klonk in zijn stem van de wereld terwijl hij over de hand van de prinses boog en ze kuste op den pols
maar de seconden hebben zich samengeperst en er was geene seconde tusschen haar te dringen die er niet zijn moest en de dingen zijn voortgestuwd en niets heeft hunne stroeve gebeurlijkheid en noodlottigheid verbroken
altijd achteruit gehouden door de bar fronsende huzaren die het plein ternauwernood konden vrijhouden de rijtuigen van het hof de paarden licht trappelend met lichte sidderingen over de huid wachtten
een jarenlange jeugd een lente van jeugd een gouden jeugd mijn jongen lange zorgelooze jaren zonder veel nadenken en met niets dan spel en vroolijkheid
waarom er niet heen te gaan langs nieuwe paden langs een modernen weg waarom zoo weèr terug te willen dwingen zoo plotseling in een plotseling onmogelijk aargang dwaalbegrip dat als een domme zichzelve niet begrijpende kracht
rug aan rug tegen elkaâr en sterk zouden zij zijn altijd sterk met hun onrechtmatige kracht tegen hèn
nu dadelijk en zeg aan caroline dat ze mijn mantel brengt vlugge gedachten gingen door haar heen hare angst preci zeerde zich
toen had hij dien blik nog niet gehad dien xaverius nu reeds drijven liet langs de zeezoomen van hun rijk
het ging nu al als een relletje door het heele hof gisteren avond had hij in diep geheim er iets zoo weinig van laten doorschemeren hij noemde het ten minste doorschemeren aan een paar jongelui in den club
hij is nu begonnen met lessen thuis te krijgen ik wil ook voor zijn heele educatie zorgen maar je begrijpt hij kan later niet studeeren aan een universiteit of een militaire academie als hij niet wettig mijn zoon is
en waarom zoû uwe majesteit haar eigen vertrek vervroegen vroeg de kanselier met zijn altijd even blanke stem
trilde en de haastige menschen lichtjes snel ter zijde kuchen deed langzaam liep melena voort den kraag van zijn overjas op
met lipara op alle wijze verbroken was die op een gestapelde moeilijkheid prikkelde een geheime eerzucht in hem sterker en sterker verlangde hij naar lipara zijne taak riep hem naar lipara
eene vreemde weifeling tusschen plotseling ongemotiveerd toegeven concessie's doen zachtheid en een ruwheid van militair optreden als uit keizer oscars
zij naderde het venster achter hem wijd sperde hare oogen zich uit aan het einde der avenue zagen zij een rossen rook opwolkende in den nacht en dichter kwamen bewegende
othomar kende wlenzci's woorden van buiten maar toch in zoo een eenzaam oogenblik de kloosterstilte van zijn byzantijnsche studeercel sympathisch berustigend om hem heen
zij kon niet zij kon niet zij gevoelde dat zij niet kon en in eens wrong zij zich los uit zijn greep dat oogenblik was zij vrij en zij dacht er aan te vluchten
die brochure was eene glorie een triomf voor de vrede zaak de beroemde socioloog had nog niet geantwoord
melena deed een verhaal hij kwam van thracyna hij was aangevallen onderweg men had hem geworpen in de aloës vandaar die strammen dat bloed ook had men hem ontroofd van alles zijn geld en papieren
balthazar zanti zij had hun kasteel in vaza waar haar vader haar rustig wilde hebben verzorgende hare zwakke gezondheid verlaten en zij was haar vader gevolgd in de kolonie
als hij nu ook maar kwam dat wachten maakte haar dol nerveus schuurde ze zich in het ruige vel hoestende
de bom is niet ontsprongen ja dat hoorde ik maar zij huiverde zichtbaar enkele seconden zagen zij elkaâr strak in de oogen
daar nauw gepletterd tegen het gebouw aan en de soldaten verjoegen zij feller scholden zij den keizer rukkende nu aan de ramen om hunne flambouwen te werpen in die zalen daar
zoo was haar liparische winter geweest éen flonkerende maalstroom het element van estelle waarin zij tot herademing kwam na haren boeienden roman
ja wlenzci wist het hij boog zijne majesteit deelde niet zijn gevoelen maar toch voor de hooge idee zelve was zijne majesteit altijd bezield bezield in hare edele jeugdige souvereine hoogheid
dat was alles donker vera vera riep hij hij snelde haar achterna greep haar laat me riep zij en rukte zich weêr los vera wat wil je ik wil weg
laaide op omdat hij voelde dat ze verlangde naar haar prins oh brulde hij weg weg je wil weg
en verborgen zich achter een gordijn dan zoende de prins vera en zij stond alles toe wat kwam het er eigenlijk op aan
nu het geopend werd onder de onmiddellijke bescherming en met geheel de sympathie van den edelen jeugdigen keizer
waarom had het noodlot haar van kind af aan gedreigd met die vaagheid van het heillooze einde waarom wat had zij gedaan
ter wille van zichzelven terwille der individualiteit de onbewuste altijd strijd voor het eigen ik zij
de tweede groote verrassing voor liparië was het bericht dat de nieuwe rijkskanselier deze brieven van adeldom geweigerd had in een tweede onderhoud bood de keizer ze hem voor de tweede maal aan hem zeggende
dat was eene groote emotie kort daarop werd zij uitgenoodigd op een hof bal dat was eene nog grootere emotie dit bal zoû beslissen over haar verder leven dit bal mocht voor haar geen échec zijn
al de moeilijkheden die hij ondervinden zoû van tegenkanting der autoritair hoog aristocratische partij ruxodi antwoordde dat hij zich deze moeilijkheden ten volle bewust was maar dat de hooge
en wat was eenvoudiger dan een hoogste gerecht een opperste scheidsgerecht een supreme arbiter gingen individuen met elkaâr vechten e ids aargang als zij het oneens waren zoo was daar politie justitie een wet
doe je het niet vroeg ze heesch ruw vreemd klonk die stem tusschen de lippen uit dier etherisch fijne vrouwe figuur in het slepende wit met de groote bloemenoogen vol onschuld
dat ik op het oogenblik niet voor hem te spreken ben begrijp je zeg hem dat ik niet voor hem te spreken ben dat ik niet te spreken ben krijschte zij telkens nadrukkelijker zij
in ruil voor het goud van heele dure schouwburgplaatsen door spanje rusland het noorden en het zuiden en dat een impresario haar in den aanvang van het seizoen een zegetocht had voorgesteld door liparië
over het stationplein waar de menigte niet meer betoomd werd stroomde het zwart den keizer achterna
toen hoorde hij een klank heel vaag opdeinen uit den storm van boos menschengeluid was het dat neen het was onmogelijk wat zoû die klank hier tusschen doen hij lachte even schamper en toch
dat was daar beneden als een blauwe afgrond stekelig stevig vreemde zwaarden richtten de groote bladeren der aloës zich uit de vazen op als verscheurden zij het lichtwaas van de lucht
en zij hebben hunne broeders of neven zij hebben generalen en rechtsgeleerden en professoren afgevaardigd naar het congres
bijna meê te slieren maar een courantenjongen duikte telkens uit den stroom op als onder melena's voeten hij had een gebroken been en hinkte met zijn kruk telkens op uit den stroom nooit verzwolgen
het was misschien e ids aargang om zijn gang niet z ingeboren en niet z aangenomen maar door neiging zoo geworden
maar wel ging othomar voort wel zal u mij verplichten hare majesteit daar te geleiden als het nog tijd is valérie kwam dichter bij het venster waar othomar en ducardi stonden
en het scheen dat die volksliefde voor den souverein de te grooten volksdrang naar de toekomst had ingehouden
tusschen die torens paleizen gebouwen gaat die weg voort naar wat worden zal en het is vreemd hoe eenzaam doelloos die weg soms is schijnt
een betrekkelijk jongen man een kolossaal administratief ontwikkelde werkkracht niet uit den hoogen liparischen adel maar uit een burgerlijke familie
en toch zoo een oogenblik had tegelijkertijd iets inuig liefs omdat zij samen zaten het kind tegen hem aan en omdat de wijde lichttrillende blauwe eenzaamheid om hen heen dreef
ze zoû van avond terug komen misschien dus ze woont daar niet een neen neen ik ga toch even naar boven hij ging de trap op zijne stappen klonken door het kleine leêge hôtel alle echo's klonken samen in den hall
toen de prinses alleen was zuchtte zij diep van verlichting wierp ze zich neêr in een stoel maar ze stond dadelijk op deze kamer hier verveelde haar
en ik ben het geworden de eerste dagen de eerste dagen zal ik nooit vergeten he ik ze doorgemaakt heb he ik heb besloten en gehandeld hoe de teugels van mijn rijk gebleven zijn in mijne handen ik weet het niet meer
maar met gretige oogen zagen zij naar hem heen als naar een lichtpunt toch stond hij daar een tengere donkere silhouet vreemd rossig verlicht achter zich de helle volle zaal
het rijtuig ratelde langs de trappen van den dom de heeren groetten estelle neeg maar met een snellen blik nam zij valérie geheel op peilde haar in de ernstige oogen die haar aanzagen met een vagen blik van niet herkennen
je wilt dus niet wanda lief nooit ach kom antwoordde de prinses alsof jij wil het is immers een dol idee van ze waarom zij was een beetje kribbig en werd hatelijk
meer dan een gril meer dan nieuwsgierigheid een fataal verlangen e ids aargang naar liparië te gaan om de jonge vorstin te zien die prins lohe had
er gingen drie seconden om waarin de atmosfeer gespannen was als met een nauw bedwingbare en toch onzichtbare uitbarsting trillende beroeringen gingen om in de zielen van den vorst en zijn kanselier
toen dacht hij er aan hoe hij de stad in staat van beleg binnen zoû gaan en ergens tegen een muur liet hij zijn rijwiel staan
en sneed door merg en been de regimenten gingen voorbij als een vizioen in de wolk met hunne hijgende monden
wachtte hem zijne moeder zouden hem zien de heeren en dames der hofhouding en hij hield stil en vroeg vadertje draagt u me een oogenblik een oogenblikje maar
maar wat zijn ze gebleken vage schimmen en het is voor een vorst een bittere teleurstelling als het hoogste en reinste wat hij verlangt later niets dan eene mode blijkt geweest te zijn
als liparië zich ontwapenen zoû zouden andere landen volgen wilden ze liparië martelaar maken voor de zaak van den vrede
ik zal straks naar hem toegaan arm ventje hij treft het ook altijd zoo slecht wanda zij wenkte de jonge prinses van gothland die nader kwam en met een lief gebaar knielde voor elizabeth
zij drong hem te veel voor een feit hij dacht aan mogelijke complicaties aan zijne ouders aan tante elizabeth en hij aarzelde beloof me dan drong wanda nog eens maar hij haalde ongelukkig zijn schouders op
zij haalde licht hare schouders op hem minachtende ze doorzag hem niet tot in de geheime veeren van zijn organisme hij zoû nooit iets zijn dan een dweper meende ze
het eerst in lipara toen in sommige gouvernementen de groote raderwerken der regeering begonnen weêr langzamerhand hunne fatale omwentelingen te draaien
en zij scheen gelijk te hebben zijne woede zakte in-een als spierloos in eens eene groote somberheid kwam over hem eene moeilijkheid van verwikkeling
steenen waren er uit gevallen en als waardeloos tuig wierp hij ze voor haar neêr daar bleven zij tusschen hen liggen in de nauwe engte tusschen hen want hij was nog dichter gekomen
in vol licht den rijkskanselier naast zich zij was er verheugd om al hoopte zij niet met frischheid al wist zij nu dat het leven meêdoogenloos is
het bal was geen échec voor de prinses zanti geniussen schenen haar verder leven te willen leiden langs de voorname paden van het groote leven
de arme prinses tenger zwak verbannen meêgesleept door dien ouden communist in de modder in het plebs de arme prinses vroeg audientie aan bij de keizerin valérie verscheen daarna op den handkus der keizerin
mama ik dorst hem niet beneden te doen komen toen ik thuiskwam was hij wat koortsig en dokter zeni vond het beter hem boven te houden
was nu duidelijk het bewijs dat zij alles haatten van die vroegere régimes omdat zij in den maarschalk troffen den man nog van keizer oscar den man die het oude régime het meest vertegenwoordigde
hunne oogen wenden zich aan het schemerwaas om hen heen begonnen de zuilen hare lijnen te zingen in stille harmonieën die wisselden terwijl zij