AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
het was buiten een grauwe weemoed en het was binnen een grauwe weemoed met die twee oude menschen ieder zwijgende zittende aan een raam verlaten en eenzaam en weggetreurd in hunne eigen gedachten zij zaten zoo langen tijd stil zonder een woord toen zeide de oude vrouw
otto was met zijne oudste zuster louise die vijf-en-twintig volgde op hem in leeftijd altijd in drukke correslouis couperus de boeken der kleine zielen pondentie gebleven de twee studenten waren alleraardigst met hunne jonge uitgaande zusjes en henri was zelfs een beetje jaloersch dat emilie geëngageerd was
zij zag hem aan voelende dat hij haar gunde de liefde van hun kind nu dat hij niet zoo jaloersch was als zij en een oogenblik dacht zij zich te gooien aan zijn borst en uit te snikken de smart die zij al meer en meer op zich voelde drukken naar zich toe voelde komen als een monster dat aangrauwde uit de toekomst
hier is tante constance die komt kennis met je maken francis maar francis ben je in sarong en kabaai mag dat niet oma dag tante
dorine was dan altijd een beetje verlegen als zij het uit moest leggen vooral omdat zij het zelve ook vreemd van mama vond maar mama was die zij was er was niets aan te doen
als doorzichtige verdraaiïng van van naghel van voorde en zij kon niet nalaten te lezen zij las toen een kwaad artikeltje tegen haar zwager den minister van koloniën persoonlijke aanvallen tegen van naghel
ach constànce zei cateau groote oogen vindt jij zo een appàrtement niet benààuwd o neen en ik vind het heerlijk zoo alles op éen étage ik hoû niets van meiden die op de trappen draven
lieve zachte zei paul geaffecteerd en nam constance's hand fiere edele strijdster je bent voor me een openbaring wat een ruime principes verkondig je en van wat een verdraagzaamheid geef je blijk
en holland daarginds zoo dichtbij en toch zoo langen tijd onbereikbaar was hun als een land van belofte een land van vrede van laat na geluk waar zij alles zouden vinden voor zich en hun zoon wat zij jaren en jaren gemist hadden
nu maar dat kan ze over laten doen ja maar ze zijn niet getrouwd voor de hollandsche wet nu maar dan vind ik ze niet getrouwd niet voor de hllandsche ja maar neen ja neen de soirée liep ten einde de gasten vertrokken
is van negligeeren geen sprake ik verlang naar mijn ouders en we moeten hun toonen dat wij hun brief apprecieeren apprecieeren vroeg zij bitter wat moet ik apprecieeren dat ze dertien jaren noodig hebben om te zeggen dat ze hun kleinkind verlangen te zien
de staffelaer is geparenteerd aan de eilenburgs en aan de van heuvel steyns en het zoû toch pijnlijk voor je vrouw en voor jou zijn die lui te ontmoeten niet waar dat is alles
mijn god van naghel wat voor kwaad wat voor kwaad kan dit jou doen als louis couperus de boeken der kleine zielen je met autoriteit met autoriteit mij eenigszins de hand boven het hoofd houdt als je met autoriteit
ze hadden in het buitenland een heele dure train en dàt hielden ze niet meer vol louis couperus de boeken der kleine zielen ze wil bij haar moeder zijn omdat ze bang is dat als die doodgaat er moeilijkheden komen met de erfenis hij is het die terug wil voor een oude maîtresse
addy moet je nu altijd dien hoed opzetten om haar dan pleizier te doen zette hij zijn boerenhoed niet op maar een rond dopje om netjes te loopen naast mama en zij ontspande zich zij praatte met hem en hij lachte terug en zij kon juist zijn arm nemen en liep klaarduidelijk trotsch aan den arm van haar kleinen zoon
ik zeg het je niet boos hoor constance ik zeg het je nu ook kalm heel kalm dat is misschien het beste zooals je je kleedt doet geen hollandsche vrouw van je leeftijd zooals je in huis niemand ziet dan een vriend van je man wordt besproken de opvoeding die je je zoon geeft vindt men al heel liberaal
ja zeker constance laten we elkaâr dan ook veel zien hoe is bertha geworden gerrit zeg me bertha is heel lief bertha is een voorbeeldige moeder een uitstekende vrouw bertha heeft een druk leven ze doen veel goed ze louis couperus de boeken der kleine zielen leven voor hun kinderen ze zien veel menschen ze zijn in de upper ten of liever in de
alleen dacht zij zij zelve had dikwijls over geld getobd ook al had van lowe kunnen sparen in zijn gouverneur generaalstijd en bertha had zoo heelemaal geen geldelijke zorgen wat was dat heerlijk
toen constance had gelachen en durven twijfelen was hij een beetje ernstig en even boos geworden maar had toen welwillend over iets anders gesproken zooals men doet tegen menlouis couperus de boeken der kleine zielen schen die iets doms gezegd hebben die niet onze zelfde ontwikkeling hebben een beetje
marietje wendde zich af zij was een bleek blond meisje van zestien jaren met flauwe blauwe oogen en een wit velletje zonder bloed haar haar weggestreken van haar voorhoofd was achter al opgestoken in een dotje zij had een boezelaartje voor en nu zette zij zich voor een piano en tikkelde gamma's af
maar dat de menschen over ons praten ach dat is eigenlijk heel natuurlijk zei van der welcke en hij sloeg zijn jong blauwe oogen op bijna naïf ze hadden ons vergeten sedert jaren en nu zien ze ons terug
toen stond hij op liep de tafel om omhelsde haar heel zacht je praat lief tegen je moeder hij zweeg het is een mooie toon die je tegen je moeder aanslaat hij lichtte haar gezicht bij de kin naar zich op
en een van je meisjes is geëngageerd vroeg zij met tact het gesprek afwendende van zichzelve ja emilie emilie wenkte hij emilie kwam voerde van raven meê
jà zeurde cateau op de receptie van emiliètje leek het wèl de winkel van van kempen ik vond het zoo parvenùàchtig jij ook niet adlfine
niemand van de kinderen van bertha of gerrit of adolfine heeft het ik kan het je niet uitleggen hoor als je het niet begrijpt ja zusje het leven is niet vroolijk jij bent twee enveertig en ik pas vijf-en-dertig maar ik vind het evenmin vroolijk als jij
ik heb het je dinsdag gezegd bertha ik laat mijn vijftien jaren gelden constance dwing niet het onmogelijke wat is het onmogelijke denk niet alleen aan jezelve denk ook aan ons denk aan van naghel aan zijn louis couperus de boeken der kleine zielen pozitie je maakt hem onmogelijk als je volstrekt wilt
dorine voelde zich niet zoo moê meer toen zij wat gegeten had en zich had verkleed en zij ging nu dadelijk overschoenen aan naar mama de maartsche avond drukte op de vereenzaamde java straat met een koude mistdruipende huivering neêr
iedereen vond het altijd heel gewoon dat dorine draafde voor de familie en eigenlijk was niemand dankbaar eigenlijk was iedereen egoïst en mama ook nu zij zoû het ook eens probeeren egoïst te zijn te blijven zitten bij haar vuur als karel eeuwig zat
het is allerliefst dacht paul want hij kon het nog niet aan zijne zuster zeggen daar constance en van der welcke met van vreeswijck spraken het is allerliefst zoo met je vieren te eten in zoo een keurig décor dat is nu juist wat ik gaarne doe vergelijk daar nu eens bij al dat drukke gala van bertha
papa heeft met me gesproken mama zij schrikte in eens als met een electrischen schok en de oogen gesloten viel haar hoofd achterover vielen de handen als machteloos in haar schoot o god dacht zij neen o neen hij had het hem nièt moeten zeggen
dat niemand ooit zoû hebben kunnen vermoeden hoe de beide ouders soms uren lang berekenden hoe louis couperus de boeken der kleine zielen zij die maand een kleine duizend gulden minder zouden verteeren het scheen daar in huis niettegenstaande al de drukte de diners de aanstaande bruiloft de aanstaande komst van den oudsten zoon voor wien enkele kamers op de bovenverdieping werden ingericht
met dit resultaat dat zij op hare diners ten eerste den kok in de war stuurde wel eens een flesch champagne te weinig had en dat hare gasten geregeld in alle mogelijke schakeeringen van avondtoilet verschenen
dag piet heb je mevrouw gebracht ga maar in de keuken piet kom binnen mama wat zal henri dàt aardig vinden hij zal wel heel gauw komen en hier is mijn moeder die is ook van morgen gekomen
en hoe dan ook adolfine was er niet gekomen aan het hof dat had zij hare ouders en hare zusters nooit vergeven maar zij had altijd gezegd dat zij niets louis couperus de boeken der kleine zielen gaf nietsom al die drukte van het hof
had een gelukkigen ouderdom zij had in haar groote huishouden veel verdriet ook gehad trots al hare grootheid maar niet meer dan haar menschelijk deel geldelijke zorgen omdat noch van lowe noch zij zuinig waren
er was in zijne woorden als een dwingen van den toestand ter wille van mama van lowe hij heeft nog eenige zaken in brussel te doen hij komt over een week het was heel moeilijk door te praten hij zweeg dus
dan vond addy dat niet goed keurde het af vond het zwak louis couperus de boeken der kleine zielen in papa zwak ziekelijk bijna ziekelijk hoe was het mogelijk dat papa sedert dien dag dat hij zijn ontslag genomen had
en zij toonde hem de lijsten van haar budget waar zij met zorg de verschillende posten had uitgerekend hem zeggende dat zoo hij volstrekt louis couperus de boeken der kleine zielen wilde een train de vie als de hunne het met den besten wil van de wereld niet voor minder te doen was
dat vergeef ik mijzelf nooit stil constance heusch het is zoo lang zoo lang geleden maar het blijft altijd een moord
zij zuchtte nog eens van verademing en las door maar hare oogen zagen niet de woorden omdat zij bedacht dat zij morgen met piet den knecht zoû gaan met den trein waarin zij in jaren en jaren niet had gezeten naar den haag om henri te zien
naar en zeide met een stem die heel anders klonk dan de gedachte die stil nijdigde in haar maar constance draag j i j nog zulke korte manteltjes
ik had nog wel gedacht dat je iederen dag god vergeving zoû vragen voor wat je eens hebt misdaan aan jezelven aan je ouders aan die vrouw aan haar man aan de wereld aan god
vele jaren had zij hoop gehad nu zal het wel komen nu zal het wel dichter komen maar het was niet dichter gekomen tot het plotseling heel dicht was gekomen tot het er plotseling was nu was het er na jaren lang lange jaren en toch was het er niet was het ver
addy lachte hij nam zijn pet af hij wreef met den zakdoek zijn voorhoofd van der welcke rustte zijn hoofd tegen addy's knie kom dan wat hooger zoo lig je niet gemakkelijk zei
toe adolfine kom even binnen neen neen heusch niet ik ga weg ik maak je wel mijn excuses adieu constance kom carolientje en met haar dochtertje nu als kreeg zij het waarlijk benauwd haastte zij zich naar de voordeur nog even omkijkende door de open deur der eetkamer oplettende de groote druiven de roze rozen
ja dat was zoo antwoordde dorine mama hield dol van hare kinderen als een kloek en toch mama was in haar groote huis nu liefst alleen mama deed hare huishouding liefst alleen en zij zag op tegen logé's en tegen iemand over den vloer te hebben
cateau zeide niets maar blikte naar buiten alsof zij zeggen wilde ik heb een rijtuig dus je gàat ook naar constànce ja maar wanneer komt van der welcke saetzema wacht met zijn visite tot van der welcke er is zie je nu wel zei karel tot cateau
dat leed dat hij meê gesjouwd had met frans en de hijdrechts naar scheveningen stil zonder te snikken tusschen al die drukke drukke zondagsmenschen hij stond daar doelloos verslagen toen de deur openging en van der welcke binnenkwam
en ik herinner me gerrit een tien jaar geleden melancholiek o ieder heeft wel eens een bui misschien een ongelukkige liefde waarom gerrit niet even goed als een ander ik kan me ook wel vergissen
ze is de nicht van de staffelaer ik zal wel meer zijn neven of nichten ontmoeten nu kon zij van bertha afscheid nemen adieu bertha adieu constance het is lief van je geweest
na dit gesprek met bertha voelde dagen zich rustiger als vol van een onbewuste voldaanheid die zacht weldadig zoû nawerken ja zij hoopte zoo langzamerhand zoû zij ze allen terugwinnen alle de haren die zij sedert jaren verloren had
maar toch met veel kwaliteiten als papa altijd zeide zij was de lieveling van papa en papa had het zoo aardig gevonden was er trotsch op dat de staffelaer eenvoudig als een jong mensch gecharmeerd op haar was louis couperus de boeken der kleine zielen niet uit de alexanderstraat was weg te slaan als hij met verlof éens in het jaar in holland in den haag was
hij fronste zijn voorhoofd zeide niets ik ben in mijn ouders huis ten minste nooit gewend geweest aan die lompheid plotseling balde hij zijn kleine vuist en sloeg er meê op tafel dat de glazen rinkelden
van der welcke aan de hand harer moeder stond ook stil een mooie vrouw nog zij was zeer bleek het haar grijsde zacht om haar mooi jong gezicht waarin de donkere louis couperus de boeken der kleine zielen oogen bijna groot angstig beefden zij had een figuur van jonge vrouw nog en zij droeg een zwarte satijnen japon
een echte rommel als van der welcke had gezegd die woedend geweest was twee heeren in louis couperus de boeken der kleine zielen rok en witte das de andere in alle mogelijke gradatiën van heerenkleeding gekleede jas smoking jaquet adolfine scheen altijd onduidelijke invitaties te doen en de menschen wisten nooit wat zij zouden aantrekken en wie zij zouden vinden
zij zag hare moeder echter bijna iederen dag maar verder bleef zij veel thuis zooals zij in brussel ook veel thuis was gebleven er was in haar een zachte melancholie gekomen na hare neêrslachtige buien een melancholie om maar veel alleen en veel thuis te zijn
gaarne grootmama hij deed maar het kleine kindje omdat grootmama hem nu zoo zag eigenlijk dacht hij nu aan heel iets anders dan wat grootmama zeide
ik wil het je nu zeggen het is beter dat ik het je zeg toen zeide hij het hem heel eenvoudig en het was heel rustig en heel eenvoudig om het addy te zeggen in kalme woorden
ik ik verdraag het niet langer ik wenschte niets dan stilte rust sym pathie niets dan hier oud te worden bij mijn moeder en mijn zusters en broêrs maar als er dan éclat moet zijn niettegenstaande die doodeenvoudige verlangens welnu dan zal er dat éclat zijn dat de menschen met recht kunnen zeggen
vrijwel mijn jongen ik ga morgen naar leiden mama zoo ja en ik kom denkelijk niet gauw terug ik ga eens hard werken nu dat is goed
adolfine riep van der welcke rood ziedend brieschende gespannen in al zijne zenuwen je bent een vrouw en een vrouw met slechte manieren en je kan je dus permetteeren tegen een man alles te zeggen wat je verkiest
christine kreet mevrouw van lowe christine dorine en zij stond op en wankelde de handen uitstrekkende naar de twee oude zusters maar er klonk een scherpe gil en een lach die door allen sneed als een mes
ik ben van plan nog meer te doen dorine en ik kan niet helpen dat ik niet dat ontzettende respect van jullie heb voor de jours van bertha waar je allerlei menschen ontmoeten kunt
en nu wist hij zeker dat er i e t s was omdat zijn vader gezegd had dat hij te jong was er met hem over te praten zoo was het kind ernstig geworden
roep je man en laat ons gaan in de kleine zijkamer louis couperus de boeken der kleine zielen zij stond op trillende zij trilde geheel en al en terwijl zij bijna wankelde kwam deze plotselinge gedachte in eens al hare energie
de heer en de dame zaten ook in het comlouis couperus de boeken der kleine zielen partiment waar zij zat maar zij waren heel beleefd de heer had even gegroet en de dame ook en gelukkig keken zij verder niet naar haar maar praatten zacht met elkander
ik geloof dat ik je begrijp constance en je keurt het niet goed in me je verlangt ook dat ik nooit ouder word en nooit mijn vijftien jaren in rekening breng
want de dichtgeknepen oogen als wijder en verklaard zeide zei tegen tante rien heel hard met die scherpe stem van hardhoorige wie haar eigen orgaan zacht en zelfs fluisterend toeklonk
wat heb ik jullie veel te vertellen lachte zij gelukkig niets interessant hè maar ik heb behoefte mijn hart uit te storten te praten te praten te praten met jullie jullie allemaal mijn broêrs mijn zusters zij stond eensklaps op
had verdriet het kind had leed omdat hij niet wist en sedert lijdt hij niet meer de oude man schudde het hoofd legde neêr zijn pijp
en als zij bad bad zij wel tot haar zelfden god van het vroegere oude geloof maar zij luisterde ook naar de stemmen naar dat wat van de onzienlijke wereld zweeft om ons rond en ons redt en ons leidt
maar hij wilde nu niet meer vragen papa zelve was heel ontroerd te ontroerd en zij moesten uit naar grootmama omdat het zondag avond was addy
dat blijft dat blijft altijd zoo riep hij onmachtig razend bijna tot huilens toe er zal nooit iets aan te veranderen zijn al zijn we zestig al zijn we tachtig
tot constance hem schertsende verzocht nu over iets anders te spreken dan over haar bloote voetlouis couperus de boeken der kleine zielen jes en dan liep het gesprek gewoon voort en het was of zij beiden voelden gerrit en constance dat al mochten ze elkaâr nu wel ze elkaâr toch nog niet hadden teruggevonden en het was een heel zachte weemoed nauwlijks
ging in het boudoir stond voor een grooten spiegel emilie in haar bruidsjapon het zware witte satijn verpletterde haar stond haar hard en wreed nu zij ongekapt was er moê en bleek uitzag
maar het is toch treurig héel treurig voor adlfine al die artikels zei cateau ze heeft er verdrièt van ze schrèit er
hij werd eensklaps heel verlegen omdat zijn grootmoeder en zijn oom hem zaten aan te staren maar addy zei oma van lowe niet goed begrijpende hoe heb je dat zoo gedaan heeft papa je dan gevraagd
goed gerrit heel graag het is aardig van je dat te zeggen wat moet hij worden van der welcke wil dat hij eerst studeert en dan later in de diplomatie zoû hij daar geschikt voor zijn
ik heb met jaap gevochten zei addy constance al een beetje ontstemd stoof op dadelijk louis couperus de boeken der kleine zielen gevochten gevochten waarom nu toch weêr addy er is altijd iets met de drie jongens
voor hen allen was zij gebleven mevrouw de staffelaer van vroeger sedert haar huwelijk niet meer terug in den haag louis couperus de boeken der kleine zielen en nu terug met van der welcke op de visites op de thee's de soirées in de witte en de plaats op scheveningen
daarbij was hij het meest sympathiek aan van der welcke zelve ging hij louis couperus de boeken der kleine zielen wel eens een cigarette rooken bij van der welcke in diens rookkamer en was in hun huis het meest van allen de broêr de gewone broêr
had een aardigen kleinen salon intiem en gezellig vroolijk van veel bloemen in vazen en zij zag er allerliefst uit jong met haar mooi blank rond gezicht van rijpere vrouw een glimlach in de kuiltjes van de buiging harer lippen omdat zij van nature had een beminnelijkheid om gastvrouw te zijn
het is ook jouw schuld mijn schuld herhaalde zij heftig mijn god mijn god waarom waarom is het mijn schuld het is jouw schuld
windvlaggetjes van koper en balkonnetjes en erkers alsof de architecten en aannemers eens artistiek hadden willen doen en niet hadden willen trekken éen lange
iets zacht gedoezelds van eigenlijk heel kleine eenvoudige vrouwelijkheid zonder één werkelijk kunstvoorwerp zonder één aquarel of teekening of moderoman en toch met niets in kleur of vorm of lijn dat het oog van een artist zoû kwetsen
dus ik ben onwaardig te verschijnen op den jour van mijn zuster louis couperus de boeken der kleine zielen ik bid je constance begrijp mij niet verkeerd ik heb sympathie voor je je bent mijn zuster we hebben zelfs eens gesproken constance lachte luid eéns zeide zij eéns
oom lachte ja zeide hij zoo een partij in een hôtel vind ik altijd een afdoener het diner was maar zoo-zoo zoo echt hôtel eten
en nu maakte zij visite's links en rechts en had een menigte kennissen zoo disparaat mogelijk uit verschillende côterieën de orthodoxe de indische de officieele bureau wereld de militaire
zij voelde heel kort een vlijmende pijn na een twijfel of het niet heel verkeerd was geweest dat zij terug was gekomen in haar land in haar stad te midden van al de haren maar zij zeide alleen
het is alles vies gemeen onoprecht egoïst leelijk en menschelijk ellendig je denkt dat ik een pessimist ben o neen ik ben een idealist ik zie alles roze in mijn eigen
en wat dus in het huis en de opvoeding der kinderen van van naghel en bertha als van zelve ging volgens zeer kostbare principes die zij beiden wel als kostbaar inzagen maar onmachtig waren door hunne neigingen en de lijn langs welke zij leefden voor minder kostbare te verwisselen ging bij adolfine alles op een
en dat niets niets niets waard is en als wij dan denken geleefd te hebben voor onze kinderen en voor ze getobd en gedacht en gerekend te hebben dan is het allemaal niets en niets en dan voelt niemand van hen zich gelukkig
is het heusch waar je bent van mij je bent van mij addy ze liegen ze liegen god mijn kind zoû ik anders zoo dol veel van je houden louis couperus de boeken der kleine zielen en hij perste zijn zoon aan zijn borst vast de beide armen om hem heen
wat zijn en wat doen we klein nu word ik oud en wat is er geweest zoû er dan nog bestaan iets anders of is dit voor iedereen zoo leven
neen ik voel me heel goed o ik dacht datje moê was of ziek je ziet zoo verschrikkelijk bleek je ziet er niet louis couperus de boeken der kleine zielen goed uit misschien heb je je te veel gepoeierd of is het je japon die je bleek maakt uit brussel die japon ik vind niet dat die je flatteert die grijze cachemire staat je veel beter
had zich vaderlijk met al dat gebroedsel vermaakt had nieuwe spelletjes uitgedacht en een zeker opzien gebaard als nieuwe groote sterke neef van dertien den geheelen morgen echter had hij gedacht aan den dikken man louis couperus de boeken der kleine zielen naar wien hij heel vroeg in den morgen al even geloopen was om te zeggen dat papa het huis waarschijnlijk nam
we schikken ons naar elkaâr en misschien dat zelfs niet eens addy houdt ons samen we zijn beiden dol op hem van der welcke is dol op zijn jongen ik ook ik ook hij is alles zoo wel voor hem als voor mij hare oogen vulden vol tranen
het waren haar eerste zij voelde om ze een nieuwe vreugd een ongekende aandoening zij had om otto zelven haar eerste kleinkind ook zoo iets dergelijks gevoeld maar nu was dat gevoel bijna intenser
netjes keurige hors doeuvres die constance kan het hoor of vergelijk daar nu eens bij de wel gezellige maar huiselijke biefstuk die ik wel eens bij gerrit en adeline krijg of de rommeldiners bij
zij zag dat als jong meisje vooral zoo niet in zij vond het heerlijk als een spaansche markies of een duitsche graaf leden der legaties gedurende tien minuten zich vertoonde op de receptie van hare ouders
hoe voelden zij het beiden het verleden dat nooit verging en verzonk als in een diepen put het verleden dat altijd bleef spoken en heviger dreigender nu dat addy ouder werd en geleden had en weten wilde
in hun gesloten warme huis neen karel dat voelde zij had zij verloren ook al waren zij gewoon vriendelijk tegen elkaâr met gerrit ging het beter gerrit en adeline kwamen s avonds nog al eens aan als de kinderen naar bed waren om thee te drinken
het beste is dat je een woninggids raadpleegt zei karel er woont er hier een vlak bij zoo een man weet alle huizen die openstaan
dat haar hart nooit had gesproken wist zij eigenlijk zelve niet zij had van der welcke lief gehad toen in rome omdat hij een mooie jongen was in de ijdelheid en die salonkomedie vertooning waarin zij na het lezen van een paar fransche
de stof van hare kleêren kon geene vergelijking doorstaan met louis couperus de boeken der kleine zielen de degelijkheid van cateau waarop het geld dik en solide zat en toch had adolfine een zekere pretentie op mode en elegance
moê van alles ik kan niet meer tante ik hoû zoo veel van emilie altijd zijn we samen geweest het was zoo lief zoo gezellig en nu in eens trouwt ze met dien lammen jongen en nu neemt ze haar aquarellen weg en nu is het gedaan en nu is àlles weg
bertha doet die dingen meer als vrouw van de wereld geloof ik niet waar zoo komen de erkenbouts bij je ik dacht dat je meer in de côterie was van bruis de telefoon maar het is waar je h e b t geen côterie je hebt zoo een beetje van alles curieus toch dat onze oude kennissen van vroeger ons hofkliekje zal ik maar zeggen zoo heelemaal niet meer bij je komen
hoe weet je dat ik ben van morgen bij hem geweest vr ik naar oom gerrit ging louis couperus de boeken der kleine zielen en en ik heb hem gezegd dat papa het huis waarschijnlijk wilde huren en dat hij komen moest in het hôtel om zeven uur met een concept van het contract
nu lachte zij er zachtjes om na dien eersten familie avond nog zittende in hare hôtelkamer terwijl haar jongen al sliep ja papa had altijd geglimlacht omdat de staffelaer zoo gecharmeerd op haar was en zij
en hij zag in de oogen zijns vaders het niet te vragen en zijn vader zeide hem dat hij te jong was om al alles met hem te kunnen bepraten toen zweeg hij stil drong niet aan maar de achterdocht verliet hem niet
addy ontfermde zich over papa trok hem weêr onder zijn armen op sjouwde met hem alleroneerbiedigst duwde papa's kop eerst op zijn maag neen dat drukte toen wat lager op zijn buik nu zoo mocht papa blijven liggen van der welcke telkens weêr proestte een dollach uit
ging de vlaggestok aan het raam buiten dag mariètje en zeg nu eens fie ie ne was het dan een dinér ja het was een formeel
en het serretje en het tuintje was heel aardig boven de groote kamer voor mama en de kleinere voor papa en het was aardig dat dat soort van torenkamertje met een boograam juist tusschen die twee kamers was voor hem zoo was hij tusschen papa en mama
zij poogde te schertsen na hare al te spontane ontboezeming maar zij voelde eensklaps dat ook die scherts nog niet de toon was die harmonisch zoû hun gesprek doen klinken zij voelde dat zij in twintig jaren haar broêr niet gezien had niet meer na den dag van haar huwelijk met de staffelaer en dat zij als geheel vreemd van elkaâr waren
lachte zacht wat zijn wij velen op uw zondag mama wat zijn wij velen het woord had een bizondere bekoring voor haar intusschen plaagde oom ruyvenaer zijne beide oude zusters kom rientje en tientje moeten jullie ook niet whisten
het was zondagmiddag wij moeten heùsch van middag een paàr visites maken kàrel zei cateau van lowe karel beäamde dat het was de visite dag bij wie vroeg hij zij noemde de namen op van een paar kennissen
mama weende constance drukte de handen op de borst zij stikte goed mama zeide zij zacht koel ik zal dankbaar zijn mijn leven lang aan papa en mama van der welcke aan henri aan u aan u allemaal
kleine zielen heel ernstig gespannen had geluisterd vol stille verbazing een vaas had ernst gezegd dat was als een ziel en hij had een slanke japansche satzuma vaas genomen in de hand ivoortintig porcelein met de stijlvolle arabesken fijn golvend als
dacht hij aan de huizen die hij met papa en mama gisteren had gezien en waarover zijne ouders het niet eens waren in niets niet over de buurt niet over de verdeeling der kamers
ja zij ging wel naar adolfine en besprak wel het uitzet ook daar maar zij deed het niet met liefde niet omdat het eenlouis couperus de boeken der kleine zielen voudig was daarom kon het toch ook wel netjes worden maar omdat adolfine altijd zoo kwaadaardig kon zeggen ja dat is voor ons mooi genoeg maar bij
en toch geloovig nog al ging zij niet meer ter kerke en al was zij het zwijgende niet eens met den predikant niet eens met haar ouden man poogde zij toch wat er over was van het oude geloof dat eens zoo vast had gestaan als een rots met het nieuwe geloof te vereenigen te verzoenen en te doen samensmelten
de deur van de eetkamer stond open adolfine gluurde naar binnen en zij zag de drie heeren praten aan het dessert zij zag de kaarsen de bloemen hun smokings zij lette op de japon van constance toe kom binnen adolfine zei constance met een groote overwinning op zichzelve en met haar liefste stem
maar een dolle wind woei door de straat die was als een hofje van gegoede menschen en de wind geeselde de nog dichte kastanje waaiers het meisje meêlijdende keek naar ze hoe ze werden heen en weêr door den wind gegeeseld de innige jonge blâren die voorjaarsfier en vol lenteleven wilden ontplooien
te rome was er veel gebeurd o zoo veel haar leven was er gebeurd haar leven van fout op fout zij kn niet gewoon praten nu
marianne wist niet meer wat te zeggen zij was niet veel gewend aan hare woorden te denken of te denken dat een ander andere woorden sprak dan hij dacht zij had wel nerveus iets opens eerlijks spontaans
ik zoû heel gaarne alles willen doen wat je mij vraagt con stance als niet de hindernis was dat wij verwanten en vrienden van de staffelaer zien en altijd gezien hebben is je zuster je niet waard een enkele poging te doen ik kan niet kiezen tusschen mijn man en mijn zuster
was intusschen zoo moê van de drie jonge van saetzema's dat zij geen moed had het experiment te herhalen dorine vond constance grillig dorine was nu eens heel aardig om boodschappen meê te doen om zelve boodschappen te doen voor constance het was zijzelve die het vroeg en niet constance
ja kind je het verleden te laten vergeten wees niet bitter mama zij omhelsde de oude vrouw die weende
en sourdine dacht je een huis te zoeken in de nieuwe buurten duinoord bijvoorbeeld liever niet zoo heel ver van jullie allemaal af
ook een toon aan te geven had zij het zoo druk gehad tusschen haar kapper en haar tailleur s morgens boodschappen s middags zes visites en een liefdadigheidsmatinée s avonds een hofbal en daarna een intiem souper
kom addy mijn jongen zeg nu toch eens aan je vader wat is er papa begon hij nu smachtende brandende om te weten maar hij kon niet verder het was zijn eerste verdriet en het was zoo zwaar zoo verstikkend zwaar
paul nam gaarne aan den avond van het dinertje kwam hij het eerst addy eet bij gerrit en adeline zeide zij dat is gezelliger voor hem maar het ziet er allerliefst bij je uit zei paul enthouziast
hendrik zeide de oude vrouw hendrik wat lijkt hij wat lijkt hij op henri toen die zoo oud was
alles weg en henri hij is er ook zoo akelig om hij houdt net als ik dol van emilie en begrijpt ook niet waarom ze het doet ze heeft het hier goed papa en mama en iedereen houdt van haar we hadden zoo een lief leventje al was het wat louis couperus de boeken der kleine zielen druk en al hoû ik niet van dat eeuwige uitgaan maar nu nu is alles weg nu is àlles weg
hoe eenzaam had ze zich gevoeld en hoe had ze verlangd altijd heftiger verlangd naar holland gesmacht naar den haag gesmacht terug te komen in hare familie waaruit zij als uitgestooten als verbannen geweest was al die lange lange jaren van smachting
en ook de familie is heel blij zei paul broederlijk galant en hief zijn glas op zij bedankte met haar lachje maar verder verlang ik voor mij niets en ik geloof niet dat henri ook naar iets anders verlangt
der kleine zielen meterd maar toch altijd even kroezend zooals ook bij hem zijn voor hoofd was blank als van een beeld zonder een rimpel wit gebleven onder den klep van zijn fietspet en zijn wangen blauw gestippeld door het scheren waren verbrand met een frische kleur
hij is een heel lieve jongen een mooi kereltje hij lijkt op zijn vader ja zei constance onwillig zij voelde weêr dat er weêr was het verleden
had klaarblijkelijk deze ontvangst zoo bedacht om constance iets liefs te doen het gesprek vloeide niet ernst maakte zijn zinnen nooit af en zijne oogen dwaalden telkens in zijne kamer om
mevrouw van eilenburgh is de nicht ik weet het het speet me dat je haar juist ontmoette weêr haalde constance de schouders op
dan is het wat anders vergoêlijkte constance dadelijk zij zetten zich aan tafel maar addy was stil at niet wat is er mijn jongen vroeg van der welcke niets zei addy maar de ouders kenden hun kind niet zoo en zij hielden aan wat er toch was
nijdig als op een zusterlijk vermanenden toon dat bij je terugkomst in den haag je teleurstellingen wachtten was wèl onvermijdelijk misschien maar niet deze als er eenige liefde voor mij geweest was in je
van vreeswijck aarzelde vond dat nu een gevaarlijk onderwerp van gesprek maar constance lachte zacht ja beaâmde zij het gerucht schijnt te varen dat wij dat plan hebben en het plan bestaat heelemaal niet van vreeswijck herademde verlucht
mistten de jaren dan aan werd zij dan oud en werd het nu zacht en weldadig en had zij dan nooit geleefd dat vind ik nu zoo aardig toch zeide zij dat ik de beide mama's aan mijn tafel heb
van naghel dan een oogenblik bitter werd verweet hij aan bertha dat het alles hare schuld was dat zij een van lowe was dat de van lowe's nooit hadden kunnen rekenen dat hun huishouden vroeger ook veel te hoog was opgevoerd
maar hun hart bleef wrokken zij zouden constance nooit vergeven het offer dat hunne rechtschapen rechtvaardigheid van hen ouders geëischt had
mijn god constance wat kàn ik wat kan ik voor je doen wat je voor mij doen kunt mij ontvangen op je jours je man duidelijk maken dat je mij ontvangen moet dat je tegenover een zuster niet anders handelen kan dàn haar ontvangen nu zij eenmaal ter kwader uur teruggekeerd is in den haag
mama zeide addy zachtjes zij schrikte op werd bleek maar zij wilde zich bedwingen waardig zijn die oude menschen nu toonen dat zij niet was een onwaardige vrouw al had zij een fout een misstap gedaan in haar leven nu goed dan een zonde omdat zij lief had gekregen
vergeef haar dat verleden dat altijd altijd blijft dat noit is het verleden voor goed geworden vergeef het haar en heb haar een beetje lief
op éen voorwaarde dat je kalm blijft als het eenigszins mogelijk is wil ik geen scène al was het alleen om ons kind dat veel heeft geleden ik ben kalm zeg het mij waarom heeft hij geleden
soms fietsten er een paar snel de straat door aan alle huizen gaven zij af groote hoeveelheden vleesch lappen en lapjes biefstukken en ribstukken gekneden frikadel die aan de deuren de meiden aannamen met een woord van scherts en dan een dichtkwakken van de deur
maar hij smeet zijn servet neêr stond op verliet de kamer plotseling driftig addy zat stil voor zich te kijken speelde met zijn vork papa heeft onhebbelijke manieren te smijten met zijn servet te smijten met de deur dat kan een kwâjongen ook zeide zij boos nerveus onbewust als om addy te treiteren
constance ik wil zeer zeker in alles louis couperus de boeken der kleine zielen wat je van mij wenscht mijn best doen je te contenteeren in alles wat je me vraagt ik wil je helpen in alles waarin ik je helpen kan als je waarlijk meent dàt ik je van dienst kan zijn
ach kàrel houdt er niet van die houdt maar van stilletjes leven i k zoû het nog wel aardig v i n d e n maar het is kàrel zie je die houdt er niet van
was dus altijd op haar qui vive om de partij van gerrit te nemen tegen haar louis couperus de boeken der kleine zielen man maar van der welcke zeide niets en was zelfs spraakzaam als gerrit en adeline er waren adeline was een lief vrouwtje een blond poppemoedertje met haar zeven kindertjes als een huishoudentje van vlasblonde poppetjes
nu ernst is ook niet normaal en ik maar bijna maar gerrit is toch wel normaal misschien misschien wel maar mij komt het soms voor van niet
wat zij verlangde nu was toch zo weinig zo weinig dat zij niet begreep dat het zoo onbereikbaar bleef wat zij verlangde was niets anders dan kalm te leven in den haag in haar land en een beetje te worden liefgehad door alle de haren voor wie zij voelde dat vreemde groote gevoel dat zwak voor familie
neen tante emilie is getrouwd wat zeg je is ze dood neen schreeuwde tante tien floortje floortje is getrouwd maar dàt is
ik had mijn vader toen ik veertien was eens moeten optrekken bij zijn armen en moeten zeggen je ligt me te zwaar op mijn maag hoor als je rustig blijft mag je zoo blijven liggen ouwe jongen hij proestte het eensklaps uit zeg wat heb je nou vertel op waarom lig je zoo te lachen
het onhebbelijk is zei marianne driftig zoo jij bent onhebbelijk en jij een pummel riep marianne buiten zichzelve marianne kalmeerde haar zuster emilie die ellendige jongens van tante adolfine bromde marianne beleedigd bemoei je dan niet met ze daar komt tante constance
neen zeg waarom ben je niet met ze meê om geen bizondere reden het zijn stijve menschen geloof ik die twee ouwe lui van je man hè wat doe je toch ik ruim mijn kast op je moest liever eens gaan wandelen je ziet zoo bleek mijn gezondheid is toch heel goed
nou zeg eens wat denk je dat die naam beteekent zij werd zenuwachtig vreezende dat zij iets vies bedoelden dat zij niet begreep ik weet het niet en het kan me niet schelen
de boeken der kleine zielen dan ook is ze is allerliefst en ik heb lekker gegeten en het is heel gezellig er werd gebeld en omdat de deur van de vestibule openstond hoorden constance en paul stemmen toen de meid had
waarom waarom lasterden de menschen waarom spra ken zij kwaad want hij voelde nu dat zij hem allen wisten dien bijnaam en misschien dat zij den laster terwijl zij allen lasterden allen een beetje geloofden
en omdat hun leed was het zelfde het zelfde leed om het beminde kind om hun vriend hun troost hun hartstocht was het alsof na jaren en jaren zij voor het eerst elkander iets louis couperus de boeken der kleine zielen naderden en voor het eerst samen iets torsten van den zwaren levenslast die op hun kleine zielen drukte
zette haar hoed op zij kuste addy nog eens hem willende toonen dat zij op hèm niet boos was nooit boos was zij ging papa zei addy van der welcke keek somber verlegen waarom zeg je die dingen tegen haar papa
gewetensvol speelde marietje de gamma's met de onwillige vingertjes en telkens makende de zelfde fout die zij niet hoorde en dus niet verbeterde denkende dat het zoo goed was
joei joei joei siste oom ruyvenaer die verloor wat een veine constance wil je straks niet eens invallen zij was overtuigd dat zij steeds over haar praatten
sloot de oogen keurde af met die geblazeerde uitdrukking van zijn geheele gezicht beste gerrit wees nu weêr niet de flinke ritmeester met de sabel die er maar op inhouwt en alles denkt kapot en klein te kunnen slaan en jij van der welcke hoû je in godsnaam kalm als je de zaak niet wil verergeren
constance deed haar broêr en schoonzuster zitten vergeef al die rommel zeide zij lachend ik profiteerde juist van een regenachtigen dag om mijn koffers wat over te pakken cateau keek scherp rond japonnen hingen over de stoelen aan den kapstok een paar hoeden lagen op tafel
de italiaansche aristocratie was wel nog geslotener dan de haagsche maar zij was in een schitterenden club van diplomaten en cosmopolitische elementen alleen trof het haar dat in het buitenland de leden van het corps diplomatique niet zoo aangegaapt werden als in de opera van den haag of op het terras te scheveningen
nu zij ging naar rome nu zij haar leven zoû slijten in kringen als die van het quirinaal en de witte romeinsche wereld zij had bereikt waarheen zij gestreefd had zij had een charmanten man niet jong maar die haar op de handen droeg trotsch ijdel hij ook op zijn jonge mooie vrouw
omdat zij zich nu als een plicht had gesteld adolfine te winnen slikte zij in die dagen de kritiek die nooit uitbleef lichte pijlen van hatelijkheid zoo tuslouis couperus de boeken der
gerrit kwam binnen ik ben even gekomen mama hoe gaat het met adeline goed de dokter is er van middag geweest ze maakt het goed o ze verdraait geen pink meer voor zoo
mama denkt omdat ze bang is dat als grootmama die een vrouw van den dag is sterft nu wat dan wel dat ze dan niet precies krijgt wat haar toekomt ach kom
alles is aanstellerij en voor dengek houderij van den een van den ander en niemand loopt er in het is toch een misselijke boel zoo een maatschappij als de onze zoo van nette menschen zoû je nu niet eigenlijk kunnen begrijpen dat een anarchist daar met pleizier een bom in zoû gooien bij voorbeeld tegen den buik van
neen hij kon niet meer voor mama's pleizier zijn vrije middagen bederven met die onhebbelijke jongens het was nu uit hoor en dat voelde hij zij hielden evenmin van hem als hij van hen
toen henri zeide dat driebergen zoo veranderd was duidde hij op zijne afwezigheid van jaren toen constance even over brussel iets zei duidde zij op hun jarenlang verblijf daar in welke jaren hare schoonouders haar niet hadden willen zien als een schande
ja maar voor een jong vrouwtje het is soms moeilijk hoor louis couperus de boeken der kleine zielen waarom heeft ze dan zoo een ouden man getrouwd uit ijdelheid niets dan
tegen oom ruyvenaer tegen karel en cateau tegen constance tegen gerrit en adeline stofte zij dàt waren mooie zalen de zalen van de witte brug die waren veel mooier dan die van de doelen
zij stampte met den voet mama is een oude vrouw zij reist nooit mijn ouders zijn ook oud en ze hebben veel te strijden gehad met hun ideeën en overtuigingen
er bestaat familie niet alleen bij mij louis couperus de boeken der kleine zielen omdat mijn kinderen nog jong zijn zooals paul weet te analyzeeren maar overal overal ik voèl dat je mijn zuster bent al heb ik je twintig jaren lang niet gezien
dorine je blijft toch niet éten neen cateau dank je wel het is heel lief van je maar ik moet mij nog verkleeden ze komen allemaal van avond bij mama z komen ze àllemaal ja ik ben toch zoo blij nu
neen dank je als je diner hebt kom ik niet binnen aan het dessert puhh wat is het warm bij jou constance stook je nog altijd het is om te stikken in je huis en zoo donker met die kaarsen wat zie je bleek voel je je niet wel
zij zouden hunne kluisters samen dragen tot hun dood in haat de ondragelijkheid van hun leven geleidde van zelve tot een heimwee in constance naar holland
al was hij ernstig hij bleef nog een kind hij zat op zijn vaders knieën en hij vroeg hem ernstig hem te zeggen wat het dàn was als het niet waar was wat de menschen lasterden want hij voelde dat er i
tante ruyvenaer een heel enkelen keer maar de andere tantes nooit o komen die nooit vroeg constance heel erg verwonderd doende en een beetje spelend met de verbazing van marianne wist u dat dan niet
veel dégelijker vind i k adlfine zeurde cateau ja en kijk eens die hemden kijk eens die tafellakens en servetten dat is van een kwaliteit daar is niets boven zei
nu dan laat hem boèr worden de toekomst behoort toch aan het plebs goed het is dan ons beider louis couperus de boeken der kleine zielen schuld ons beider stomme schuld maar is het dan mijn schuld jouw schuld is het ook heb je ooit iets gedaan om een stap verder te komen
maar toch was iets onder die groote wolkenluchten zwaar van eeuwigen regen langs dien weg in die villa tuinen iets van vroeger iets van zijne kinderjaren iets van zijn jon gen tijd hij voelde zich een oud man die terugkwam hij nauwlijks acht-en-dertig het was als schaamde hij zich voor het bekende
chic neêrziende op wie en wat niet is van hun kleine côterietje en door het louis couperus de boeken der kleine zielen haagsche publiek daarin gesterkt waar het altijd met open mond heentuurt naar hunne
zeg me waarom je gekibbeld hebt als je het onmogelijk kunt bijleggen is het niet om een kat laat ons als het mogelijk is eerst rustig eten zei van der welcke ik zal je straks alles zeggen als je ten minste kalm kunt zijn
wacht maar ik neem alles weg ja juist dat is het alles gaat weg alles gaat weg marianne toe hoû je toch goed twee meiden zeulden een koffer aan waar freule laat maar op de gang
hij sprak over vroeger nederig als vroeg hij vergeving nog eens aan dien strengen vader hem zoon bijna bovenmenschelijk van zuivere deugd van blaamloozen
dag constance dag henri ik ben met alles klaar gekomen zoo veel te beter hier is je kamer
zij hadden beiden al de oude onverbreekbare banden gevoeld hen voelen trekken naar holland toe alsof er daar in den grond in de lucht vreemd in de atmosfeer iets was geheimzinnig en bijna mystiek waaraan zij behoefte hadden om ouder en oud te worden en ouders te zijn voor hun zoon
werd het nu waarlijk als met banden dichter gestrikt en duurde het alleen alles maar heel lang jaren en na jaren nog maanden toe om het alles wat zacht te laten worden en wat
tante was een rijke nonna die de suikerfabriek had aangebracht ook zwaar dik als een hindoe idool met groote brillanten aan toch had zij wel iets liefs en vriendelijks en ging er van haar uit als een belofte lekkere rijsttafel te geven of lekkere kwee-kwee te zenden
twee heel oude tantes kwamen binnen dat waren de dames ruyvenaer heele oude dames in de tachtig en nog ouder er uitziende ongetrouwde zusters van oom en van mevrouw van lowe hare namen waren dorine en christine maar de jongere geslachten noemden haar tante rien en tante tien
het was mooi in driebergen en zeist en van der welcke genoot er te zijn en daar zij hunne fietsen hadden meêgenomen maakten zij groote tochten louis couperus de boeken der kleine zielen alleen met zijn vader sprak van der welcke zich meer en meer uit
ik ben zoo blij het zijn andere menschen dan wij kind niet zoo ruim van opvatting en heel orthodox en streng op hun principe's en wat ze indertijd gewild hebben kind dat van welcke je trouwde kind het was een opoffering voor hen het brak de carrière van hun zoon
nu was het heel vreemd maar sedert bertha en adolfine uit de stad waren en dorine ook veel bij adeline aankwam vroeg zij uit zichzelve adelientje ik ga van middag de stad in kan ik niets voor je doen en als adeline antwoordde
en zoo pijnlijk voelde het kind dit aan in zijn nieuwen ernst omdat hij nu wist dat hij eens alleen met zijn vader kroop op zijn knieën en hem eenvoudig vroeg het hem te zeggen wat het was
gekke broêrs en zusters zijn wij hè overdreven nu mama dan neem ik afscheid ik ga morgen heel vroeg hij nam afscheid en ging zich goed houdende gebroken bertha begon zacht te schreien de meid klopte mevrouw daar is de jongenheer van der welcke
waarom moeten jullie nu weêr dadelijk kibbelen het is mama en u antwoordt mama is zenuwachtig antwoord dan ook niet hoe is de familie van mama
ja maar ze woû niet binnenkomen zei constance zoo jammer ze is zoo gezellig zij meende dat niet maar zij wilde het meenen dat zij het zeide was geen valschheid
ik ga niet maar zeg hem veel liefs van zijn vader toen boog hij stram en moeilijk zijn hooge figuur en zijn ivoren schedel ging tot haar toe en hij kuste haar op het voorhoofd
om de allegaârtafel in de serre zat niemand herman riep mama bijna klagend organizeer je niet een partijtje jà kom dan tch zei tante lot tegen
het scheen addy toe of hij het eitje en het boterhammetje gemakkelijk in één slok had kunnen opslikken en hij moest zich inhouden om langzaam en netjes het eitje te lepelen en het boterhammetje met kleine hapjes te kauwen opdat hij niet te gauw klaar zoû zijn en de tafel toch reden had zoo omslachtig te zijn gedekt
emilietje ging tusschen ze heen heel lief blank en diafaan van raven achter zich sprak zij met allen een woordje van naghel en bertha ook waren rustig druk als gastheer en gastvrouw als menschen van de wereld die dat kennen en het afdoen zonder inspanning eigenlijk denkende aan wat zij morgen te doen hebben
bij dat eerste en tot nog toe eénige bezoek het was of het samenzijn van die twee moeders louis couperus de boeken der kleine zielen haar deed worden als een kind dat misdaan had zooals zij het nog nooit gevoeld had voelde zij zich klein en kind
hij zeide altijd dingen die neêrvielen als plompe bijlslagen hij vulde dadelijk de kamer met zijn jovialige gewichtigheid bewegelijkheid aardig doenerij zijne zuster mevrouw van lowe zacht heel waardig was altijd bang dat hij iets
en toch hielden ze allemaal van marietje de studenten de oudere zusjes ja dat was iets liefs in geheel hunne groote familie het familie zwak de gehechtheid aan elkaâr de trots op elkaâr de trots op de namen van van lowe en van naghel
henri vier jaar jonger dan zijn vrouw had telkens en telkens betreurd hoe hij zijn geheele leven zijn loopbaan opgeofferd had aan deze vrouw op het bevel zijner ouders zij waren als aan elkaâr gekluisterd in de nauwe gevangenis van het huwelijk
pardon tante dat we u even lieten wachten mama is erg moê en heeft een vreeslijke hoofdpijn en ligt wat in hare slaapkamer dan zal ik mama niet storen mama vraagt of u boven komt
zij dacht eerst het blaadje te verbergen voor van der welcke maar zij was zoo zenuwachtig dien geheelen dag dat zij na den eten terwijl addy naar boven was het toonde aan haar man hij werd heel kwaad met de nerlouis couperus de boeken der kleine zielen veuze drift van zijn natuur die zich meestal wist in te houden om niet in te hevige scènes met zijn vrouw te vervallen
toen was het dat hij op een avond zijn kind opzocht in de torenkamer addy hinder ik je als ik hier zit neen papa
er was het hof en haar man had haar geleerd van grootheid te houden er was een atmosfeer van offlicieele gewichtigheid in hunne krinlouis couperus de boeken der kleine zielen gen waarin zij behagen schepte als in een element dat haar was natuurlijk geworden en waarin van naghel en bertha ook gekomen waren tot hunne grootheid en hooge pozitie
zij vond het absurd zij vond het geld weggooien zij bromde in zich dat alles zoo ontzettend werd opgevoerd een geheime degelijkheid eigenschap atavistisch den oorsprong geheim