AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
de onstilbare behoefte om zich te voelen leven hield die wereld bijeen en de groote maatschappij verfoeide m als een pest omdat i niets blijvends wilde erkennen marcellus emants een nagelaten bekentenis een helder beeld van deze eigenaardige vrijmetselarij bezat ik niet
want als in mijn beste oogenblikken het verlangen naar een onbekend overweldigend geluk me opbeurt uit mijn doffe dommel dan ontwaakt tegelijkertijd mijn pijnlijke droefgeestigheid en welt zonder dat ik weet waarom een nooit nooit me voortdurend naar de lippen
eerst nam ik de ongeopende flesch op en las het gedrukte etiket insommies douleurs névralgies sirop de chloral de follet toen sloeg ik met een ruk het gordijn open en keek
weinig dingen zijn in staat mij met even veel kracht naar het verleden terug te voeren als het verre luiden van een kerkklok al de sensatie's van mijn jeugd leefden zoo duidelijk weer op dat ik me had kunnen verbeelden ze nog eenmaal te ondergaan
en van de middelklassen vermoedde ik dat zij de beschaafde landen doorkruisen en te vinden zijn in hôtels in speelhuizen bij wedrennen op badplaatsen en deze wereld hulde ik in een romantisch waas
hoe hij zijn onderwerp inleidde weet ik niet recht meer maar spoedig had hij t weer over mijn vader al was de man nu juist geen nuttig lid van de maatschappij geworden en al had hij wat langer plezier gemaakt dan anderen hij was toch een braaf mensch geweest die t goed met zijn vrouw en zijn kind had gemeend
aan tafel spraken beiden nagenoeg geen woord en vroeger dan anders verdwenen ze in hun slaapkamers wrevelig geërgerd en verdrietig was ik in het salon aan het doorbladeren van eenige duitsche geëllustreerde tijdschriften toen plotseling de deur woest open werd geduwd en twee jongelui rumoerig pratende binnenkwamen
wij trouwden op een allereenvoudigste manier nadat de kerkelijke plechtigheid was geschrapt hadden pa en ma bloemendael geen aardigheid meer in de zaak dat anna zelf liever in een bruidstoilet naar de kerk dan in een simpel reisjaponnetje naar het stadhuis ware gereden vermoedde ik wel maar durfde ik niet uitspreken
de kameraad die mij vermeed de leeraar die mij wantrouwde de voorbijganger die een ander om inlichting aansprak onbewust een nadeelig besluit voor mijn vriendelijkheid mijn oprechtheid mijn
wat me nog nooit overkomen was overkwam me die nacht toen ik van carolien wegging was t niet met walging maar mijn gansche ziel doorjubeld van verlangende verliefdheid
je hebt zelf me uit de verte voor niet veel bijzonders gehouden je hebt van anna gehoord dat ik ook niet veel bijzonders was uit nieuwsgierigheid ben je naar me toegekomen welnu thans ken je me heelemaal
zoodra het laatste akkoord van het orkest wegstierf in het rumoer van klappende handen schuifelende voeten opkleppende zetels en ruischende stemmen verliet ik de zaal schoot mijn jas aan en schoof ongeduldig met de stroom van derde rang bezoekers door de toegangsdeur naar buiten
ik heb haar nooit willen vragen wat daar de reden van was misschien is dat verkeerd geweest t is mogelijk maar ik dacht en ik denk nog dat het geluk van een kind te bezitten in haar oogen niet opwoog tegen de vreeselijkheid van er een te moeten verliezen
ik holde de straat uit en liep en liep tot ik het andere uiteinde van de stad bereikt had daar ging ik een smerig kroegje binnen wat ik er zocht vrouwen om uit te schelden en te mishandelen gemeene sletten die ik voor geld veel geld des noods zou mogen knijpen krabben ranselen trappen
ijdelheid was haar eenige sterk sprekende karaktertrek om die reeds half teleurgestelde ijdelheid nog te kunnen bevredigen had zij mijn vader aangenomen maar zijn ziekelijkheid die haar weer van de wereld afzonderde verijdelde deze bevrediging geheel en begroef haar bovendien onder lastige zorgen
daarbij is t me of de gansche onverschillig ronddwarrelende bende bemarcellus emants een nagelaten bekentenis reid zou zijn zich op me te werpen zoodra t maar één van die halve kennissen in t hoofd kwam uit te roepen hier is de schurftige hond in t water met m
een afkeer van alles en allen een angst voor elk woord dat over mijn lippen zou komen kluisterde me twee dagen lang machteloos aan mijn bed tegen het huwelijk zag ik op als een uitgeputte wandelaar tegen de eindelooze zigzags van een bergweg
dan naar een zeebad om zich in het zilte nat te dompelen dan weer naar een specialiteit in het oplappen van ondermijnde gestellen niets baatte hij werd hoe langer hoe prikkelbaarder en sprak hoe langer hoe minder ik geloof niet dat hij zijn eenige zoon ooit een vriendelijk of zelfs een belangstellend woord heeft toegevoegd
was t mogelijk slechter toegerust te zijn voor het levensdoel waar de natuur heendrijft mijn beeltenis ergerde me en ik kreeg trek de spiegel kapot te slaan een onzinnige razernij en een vernietigende wanhoop doorwoelden mijn ziel
ofshoon zijn ouders in het dorp zeer gezien waren had niemand met hem op men vond hem loensch stroef egoïst en jong en oud vermeed zijn gezelschap voor zoover dit op een kleine plaats doenlijk is
gelukkig kan alleen een domkop zijn want het geluk bestaat uit twee tegenstrijdige elementen de tevredenheid en het genot geniet en je mist de tevredenheid wees tevreden en je mist het genot
ik verzoek je te gelooven dat mijn rol altijd die van toeschouwer is geweest een haast onmerkbaar ophalen van de schouders was mevrouw bloemendaels eenig antwoord maar al te dikwijls heeft anna in latere dagen door een dergelijk zwijgend schouderschokken mij aan haar moeder doen denken
of vergiste ik me vergiste ik me in beiden meenden en voelden zij heusch wat ze zeiden had anna wellicht nooit zoo lief tot mij gespromarcellus emants een nagelaten bekentenis ken omdat ik als een medusa kop haar gevoel deed versteenen was hij misschien toch te goeder trouw en werd hij werkelijk meegesleept door een warme
wat geeft het of wij rijk worden als wij geen wenschen meer hebben wat baat het of wij de genietingen maar voor het grijpen krijgen wanneer onze zenuwen zijn afgestompt
dat gezicht alleen kon me verraden ik waschte me herhaaldelijk en verbeeldde me ten slotte dat het koude water mijn voorkomen een beetje had opgefrischt toch ik voelde t zou ik niemand recht in de oogen kunnen kijken
en toch wilde ik nog altijd een van de hunne worden leeren evenals zij gelukkig te zijn met een kalm mijn gezondheid niet schadend mijn denken niet verstompend leven
op deze wandelingen biechtte ik allengs mijn heele levensloop tot aan mijn huwelijk en terwijl de kantere me geduldig aanhoorde voelde ik me interessant worden in mijn eigen oogen daarentegen vertelde de dominee me van zijn lotgevallen nagenoeg niets
vr de klasse staat een reusachtig zwart bord tegen de grijze wanden hangen flets getinte blinde kaarten duidelijker herinner ik me het gevoel van iets kleins iets marcellus emants een nagelaten bekentenis zwaks iets nietigs te zijn verlaten en verloren in een vijandige bende
ik nam me wel voor andere interessantere avontuurlijkere plezieren op te zoeken dan papa deed die alleen afleiding voor zijn zenuwachtigheid en zeldzame spijzen of wijnen voor zijn gebrek aan eetlust scheen te verlangen
ik kreeg terstond lust tegen te spreken maar beheerschte me gelijk meer gebeurde in de aanvang vrij goed mijn boosheid opkroppend om naderhand mijn zelfbedwang des te volkomener te verliezen bloemendael kon dus voortgaan
we namen dus ieder weer een vel van de courant en een groot half uur lang kwam er geen geluid over onze lippen toch was er geen spoor meer te vinden van de stille opgeruimdheid waarmee we de avond waren begonnen meer dan ooit wrokten we voelden we weer elkanders bijzijn als de onoverkomelijke hinderpaal voor de bevrediging van onze begeerten
de gedachte glansde in me op dat ze nog wat meer had kunnen nemen en dat ze dan nog vaster zou hebben geslapen misschien wel z vast dat ze nooit weer ware ontwaakt nooit weer ontwaakt
en als hij van die oprechte begeerte afwist waarom heeft hij die voor mij deze maatschappelijke samenleving vertegenwoordigde me dan altijd op een afstand gehouden en nooit eens de hand uitgestoken om me de sprong te verlichten van mijn eenzaam eilandje naar zijn dicht bevolkte kust
ik begrijp je niet ze loog ik was overtuigd dat ze zich verbeeldde me heel goed te begrijpen ze vond t evenwel beter maar te doen alsof het tegendeel het geval was en juist dit nu zich zelf toekennen van een verstandelijk inzicht waardoor zij in staat werd gesteld te beoordeelen wat ik al dan niet mocht vernemen juist die maakte me razend
nooit meer hoor neen neen nooit meer ik zou je kunnen gaan haten ik zou je o god neen dat zou verschrikkelijk zijn wil je dat riskeeren neen neen probeer t nooit meer beloof me dat zweer t me ik stelde je zoo hoog
t zal alles van haar wel comedie zijn geweest maar ze speelde die comedie zo bedriegelijk goed en ik liet me zoo graag bedriegen is alles niet illusie en is de illusie niet alles wel beschouwd is zelfs het woord illusie hier te mooi
nog vier jonge amerikanen drentelden heen en weer boven de neergeslagen achterkappen der rijtuigen mengden de zweedsche en de amerikaansche vlaggen hun geel en blauw wit en rood
vrij goed bracht ik mijn verontschuldigende frasen voor den dag over de onbescheidenheid van mijn marcellus emants een nagelaten bekentenis komen logeeren en de drukte daardoor veroorzaakt het goedige geratel van mijn zenuwachtige voogd bracht me verder op dreef nog ruischt zijn woordenstroom me in de ooren
ik herinner me bij deze woorden te zijn opgestaan en rond gaan loopen het was me niet mogelijk langer te blijven zitten zoo tintelde t in al mijn zenuwen het bloed steeg me naar het hoofd de denkbeelden dansten door mijn hersenen rond alsof ik de koorts had en hoe meer ik me inspande kalm te blijven hoe minder me dit gelukte
maar eenmaal had de werkmeid chloraal moeten halen en toen had de apotheker geweigerd dit af te geven zonder een schriftelijke en onderteekende aanvraag van mevrouw waarin anna genoodzaakt was geweest te vermelden waartoe ze het middel gebruikte en dat de werking er van haar bij ondervinding bekend was
in zooverre als ik mijn verhalen had opgesmukt en verdicht was alles dus zeker mijn schuld maar zou een echt verliefde fijn en warm gevoelende vrouw zich trots die verhalen niet een ander een intiemer denkbeeld van een huwelijksreis hebben gevormd ik hoor de tegenwerping zoo'n vrouw had geen willem termeer genomen
ik liep wakend te droomen en in die droom illusie werd ik tot een ander wezen vol diep gevoel dat me doorruischte als een grootsch melancholische muziek op een bank zat een vrijend en fluisterend paar de hoofden schuin voorovergebogen de vingers ineengestrengeld de schouders tegen elkander gedrukt
och neen ze zei t in t voorbijgaan op gemaakt onverschillige toon als verlegen met de zaak voorbereid op een uitbarsting van boosheid ik verbeeldde me dat ze dacht van dat kind zal jij nooit houden en ik zal er me eenmaal voor schamen
een oogenblik was ik gestreeld en tot aanneming van het voorstel geneigd maar toen bekroop me de argwaan dat de vraag pas tot mij werd gericht nadat alle anderen hadden bedankt de vrees voor moeilijkheden waartegen ik misschien niet opgewassen zou zijn werkte mijn beleedigd zelfgevoel in de hand en ik zeide neen
de deur bonsde achter me dicht o ik wist t toen al ze zou mij met plicht dienen waar ik liefkoozingen verlangde alle recht van klagen anders dan tot me zelf zou ze me ontnemen en ondanks mijn dreigen zou zij toch een blok aan mijn been wezen in schijn voor mijn welzijn inderdaad voor haar voldoening
evenwel ann de thee begon anna nogmaals over de kantere zij beweerde t prettig te vinden dat ik nu eindelijk eens iemand ontmoet had met wie ik kon praten hoe weet je dat ik met hem praten kan wel dat heeft hij me van middag verteld toen jij op je wandeling was
en als ze dood was had ik dan wel al mijn voorzorgen genomen zou niemand iets verdachts kunnen vinden ik wilde nog eens gaan kijken maar dorst al niet meer mijn god mijn god wat zou er gebeuren op de rand van mijn bed gezeten luisterde en luisterde ik zonder te weten
minder dan ergens was ik hier op mijn gemak en toen ik na het eten alleen bleef met mijn aanstaande zwager voelde ik me als een jongen die zich overschat heeft op het oogenblik dat zijn examen zal beginnen en het was inderdaad een examen ons gesprek na tafel bij het drinken van de koffie en de likeur
werken schijnt ook al beneden je waardigheid te zijn ieder jaar heb je in het begin je best gedaan maar zoodra je zag dat je de grootste helft van je klasse vooruit was dacht je nu weet ik er meer dan genoeg van en ga ik op mijn lauweren rusten
weer dacht ik er over eens te gaan kijken weer ontzonk me de moed marcellus emants een nagelaten bekentenis ik besefte dat ik er in t geheel niet toe zou komen als ze nu eens niet dood was misschien lag te sterven of wakker werd en begon te begrijpen t was onmogelijk en toch week het angstzweet niet meer van mijn hoofd
ik vond mijn groote openstaande mond met de dikke lippen terugstootend mijn dunne scheeve neus belachelijk en merkte op dat mijn rechteroog bij een snelle blikbeweging niet gauw genoeg meedraaide wat me dan even scheel deed zien
al loopend begon ik hem te zien die onkende die meneer waardoor mijn plaats was ingenomen neen t was niet het ventje van de opera ik zag hem als een groote breedgeschouderde kerel met breede polsen ruige armen een bruine nek een rood gelaat en zwaar donker haar
de keuze van het etensuur was in de hoop gedaan dat een glas wijn me gauw vrijmoedig zou maken zoodra nu de teerling geworpen was begon ik aan de voorbereidingen om er zoo goed mogelijk uit te zien
eindelijk ging hij voort het spreekt van zelf dat jij je als een slachtoffer van groot onrecht beschouwt al die examinatoren zijn partijdig niewaar ze hebben t in t bijzonder op jou gemunt is t niet zoo nu spreek dan toch is niet t zoo
en dan de oude lui gerechte hemel als die straks hier komen en niet alleen het lijk van hun kind moeten zien maar nog moeten hooren dat er een vermoeden bestaat god god dat kan niet dat mag immers niet zeg nu eens zelf u begrijpt toch dat die oude menschen t zullen besterven
en zoo heel veel zou ik er toch niet meer van genieten ik ben te bang voor elke opwinding te bang voor een glas wijn te bang voor muziek te bang voor een vrouw want alleen in mijn nuchtere morgenstemming ben ik me zelf meester en zeker te zullen zwijgen over mijn daad
en nooit voelde ik mij eenzamer meer verstooten dan in het gezelschap van mijn tijd en tot op zekere hoogte lotgenooten ik stond buiten alles en terwijl ik me verbeeldde met mijn eerste mislukte vechtpartij de kring te hebben verlaten zag ik geen kans er ooit weer in door te dringen
en toch was t me onmogelijk de gedachte te onderdrukken dat ik ouder en dus ervarener bijdehandter was geworden het dus was onzinnig maar wie durft zeggen dat hij niet met een soortgelijk dus behept is
pas toen de kantere herhaald had dat heb je toch zelf gezegd het is een onmogelijkheid begon anna aarzelend t is waar dat ik niet veel voor willems geluk vermag
in één opzicht bleek de oude bloemendael zijn dochter goed te hebben gekend ze was inderdaad verbazend gesloten het zal dan ook wel aan deze geslotenheid gelegen hebben dat ik eerst toen me afvroeg hoe is ze eigenlijk
nog een lange tijd sprak de kantere door over von feuchtersleben en andere denkers maar ik luisterde niet meer wat konden die praatjes me ten slotte schelen
ik definieer het geluk aldus het geluk is de vervulling van onze begeerten let wel dat ik zeg de vervulling en niet het vervuld zijn het geluk is een toestand van activiteit niet van rust
gedurende de begrafenis hield ik me goed de oude heer maakte zulke grimassen dat het stuitende van de vertooning mijn lachlust opwekte en het bedwingen van die lust belette me aan andere dingen te denken
dit kan ik voor u doen ik zal niet zelf naar de justitie gaan maar enkel op het stadhuis de verklaring afgeven zelfmoord veroorzaakt door
zeker lachten ze mij uit maar als ze ook eens rondvertelden dat ik niet wel bij het hoofd was die mogelijkheid joeg me op een goede dag tamelijk vroeg het bed uit en bracht er me toe weer aan de table d hôtes te gaan eten
er school ongetwijfeld jaloezie in die gebetenheid ik benijdde hem zijn flinke lichaamsbouw zijn regelmatige trekken gekroond met een zware zwarte haardos en niet het minst het domineesachtig gepolijste in voorkomen en manieren waarvan ik voelde dat het vrouwen moest begoochelen en in hem takt kon vervangen
nu deze wensch niet vervuld is geworden omdat zijn vervulling onmogelijk was nu ik noch de geoorloofde marcellus emants een nagelaten bekentenis smarten heb geleden noch de geoorloofde genoegens heb gesmaakt nu vraag ik waarom t mij niet vergund zou geweest zijn naast mijn eigen ellende te kennen mijn eigen genot
vlak achter de voordeur vond ik een blaker en lucifers klaar staan onder het laag neergedraaide ganglicht men had dus voor me gezorgd en dat zorgen zou verder gaan die degelijke mooi glimmende oud-hollandsche blaker
het kwam er nu maar op aan in deze wereld door te dringen en zijn verschillende teekens en gebruiken die zonder afspraak allengs een geheime taal en etikette hadden gevormd te leeren kennen zoolang ik nog t'huis over dit alles nadacht was er veel in dat me machtig aantrok en twijfelde ik niet aan de genietingen die me wachtten
toen viel er iets voor dat me de driestheid gaf waaraan ik behoefte had de muziek van een doortrekkend regiment hief in de straat een opwekkende marcellus emants een nagelaten bekentenis marsch aan en t was of deze schetterende akkoorden mij de slappe zenuwen spanden ik voelde een golf van kracht mijn aderen doorloopen en beeldde me in eensklaps alles te kunnen alles te durven
maar de justitie de politie neen neen neen hoe meer ik er over denk dat overleven ze immers geen van beiden dat er iets ernstigs iets nieuws in de dokter was omgegaan zag ik duidelijk aan de veranderde meer peinzende minder afstootende uitdrukking van zijn oogen na een korte stilte zei hij dan ook
en al leidden zij daaruit een volmaakt onjuiste karakteristiek van mijn persoon af hun antipathie was toch gegrond zoo voelen zich ook een kat en een hond op de eerste aanblik elkanders vijanden en wie ooit de gluiperige zelfsuchtige sensualiteit van de eerste
ik neem graag aan dat je die snaar wel degelijk kent maar met opzet en om goede redenen niet verkiest te doen vibreeren wat ik zeggen wilde is dat weer in t algemeen heel marcellus emants een nagelaten bekentenis dikwijls de fout van een ongelukkig huwelijk in een misverstand ligt de menschen kennen elkander niet genoeg
s avonds alleen zoodra ik naast haar zat aan het klavier en de akkoorden aanvulden wat ons ontbrak ja dan werd het me weer te moede als vroeger toen ik eenzaam in mijn kamer me kon opwinden met behulp van lectuur en drank
is niet gelukkig meneer termeer ik dacht er over deze frase kwalijk te nemen ik dorst t echter niet een geschikt antwoord bleef uit en weer ging de dominee voort
evenals een droppel ontsnapte rozeolie een gansche zaal van heerlijke geur kan doortrekken zou mijn heele leven met een verkwikkend aroma gedrenkt zijn geweest als ik in die jaren een enkel oogenblik van bevrediging had mogen genieten
leefde ik in de illusie thans werkelijk al mijn eigen wenschen en begeerten op zij te hebben gezet en me uitsluitend aan haar geluk te wijden onderwijl kwamen er behalve suze en een bejaarde vriendin van anna's moeder geen vrienden of kennissen over onze drempel
maar eerst door een overerving van vele geslachten kunnen oude lusten afsterven en nieuwe er voor in de plaats treden of mina insgelijks teleurgesteld is geweest
d amour en op het moment dat de baignoire open ging galmde het koor met wellustige sleeping het refrein me toe des
in twee gevallen kan ik personen die mij gelijken dulden nl indien zij beneden me staan of indien zij zich even goed kennen ergo even laag stellen als ik me zelf doe van de kantere vermoedde ik dat hij zich niet alleen in alle opzichten mijn meerdere waande maar tevens verblind genoeg was om zijn eigen comediespel aan te zien voor veredelde natuur
volmaakt kalm slechts flauw blozend met een ontnuchterende zelfbeheersching ja zelfs op een vroolijke gretige toon zeide ze ik wil wel maar ik moet er eerst eens met mama en papa over spreken
met mijn volkomen gebrek aan belangstelling in het oordeel van mijn meesters en met mijn onleschbare dorst naar afwisselende pretjes een wezen van geheel ander ik gaf toe slechter gehalte was dan al de overigen
ja dan zou ik misschien een zaligheid hebben genoten z intens dat i als een electrisch licht over een nachtelijke zee een glans had geworpen over mijn heele verdere bestaan maar
maar behalve dat zij de blankheid van huid de gevuldheid van boezem de ronding van hals armen en schouders in één woord de weelderigheid bezat welke mijn oogen streelde en mijn lust opwekte liefkoosde zij verrukkelijk
doodsbleek en hijgend bleef ze staan met de eene hand zich vastklemmend aan een stoel met de andere over haar oogen wrijvend als wilde zij zoo het afschuwelijke beeld er uit verdrijven wat is er wat is er dan toch het schepsel was eerst niet bij machte te antwoorden en al harder en harder schreeuwde ik wat is er dan wat is er dan toch
op de duur kon ik t evenwel met deze even domme als aanstellerige ventjes niet harden dat zij de laffe grap wisten door te drijven van zwart gerokt en wit gedast aan de speeltafel te verschijnen en elkander toe te spreken als
de menschen hoeven immers niet te vernemen wat alleen ons beiden aangaat je wilt hem niets verwijten goed maar heeft hij dan wel het recht jou verwijten te doen mag je mij niet geven wat hij die er een recht op zou kunnen doen gelden maar dat recht niet op prijs stelt voor waardeloos houdt
zoodra ik over de grenzen was trad mijn ellendige lafhartigheid een spottende kwelduivel gelijk me weer vermanend in de weg toen doorleefde ik lange leege dagen en liep ik rond als door een donker bosch zoekend naar de ingang van een betooverd kasteel
een dokter juist natuurlijk moest ik onmiddelijk om een dokter zenden niet willen gelooven dat zij al dood was veinzen te hopen dat ze maar een flauwte had dat er nog iets aan te doen viel
zoo ik zal je gelegenheid geven de rest die ik niet hooren mag op je gemak te genieten en in je antwoord al het kwaad te vertellen dat je van me weet of verzinnen zult met deze woorden ging ik de kamer het huis uit en naar carolien
ziedaar nu het werk van de god die je aanbidt de god wiens rechtvaardigheid de schuld der ouders niet aan hen zelf bezoekt maar aan de kinderen die niets misdeden ik vond echter mijn zinnen niet zoo gauw en begon maar met kortweg te antwoorden mij dunkt van neen
maar het menschdom verlangt feiten ziet alleen feiten oordeelt alleen over feiten daardoor was t dus ook nu weer niet alleen anna die vijandig tegenover me stond
die vraag zal nooit beantwoord worden want ieder zal zeggen een mensch komt in de toestand die hij verdient de mannen waarvan je spreekt zullen dus nooit in jou omstandigheden geraken
nu klopte hij mij op de schouder meneer termeer wat is hier gebeurd hoe is dat zoo gekomen zijn zware stem klonk meer inquisitoriaal dan ontsteld omkijkend blikte ik in twee doordringende bruine oogen welke me scherp opnamen ik veinsde hem maar half te begrijpen
nu geraakte ik in een zonderlinge toestand tusschen waken en slapen in ik hoorde t beneden op marcellus emants een nagelaten bekentenis wel drie klokken twee uur slaan en bij het galmen van die klanken door de doodsche stilte heen was t of de leegheid om me zich spookachtig begon te vullen
van mij weet je niets hoor heelemaal niets wat je wel weet wat je heel goed weet al wil je t niet zeggen en wat ik ook weet al denk je t tegendeel dat is
die bitterheid gistte niet alleen op tegen me zelf maar ook tegen van swamelen ook tegen haar ouders ook tegen alle maatschappelijke menschen ook tegen haar ik had iets goeds iets moois willen doen ik deed iets leelijks iets kwaads en t was me of niet alleen ik maar de heele wereld daar de schuld van was
wie weet hoelang ik nog te leven heb moet ik al die tijd onder de vijandige menschen eenzaam blijven ronddwalen als een geschuwde melaatsche ja t was een krankzinnigheid juist haar uit de weg te ruimen ze belemmerde me in mijn vrijheid maar wat is die vrijheid waard wat zal ik er mee aanvangen
mijn schoolmeester had een mooie dochter die zich natuurlijk aan de weinige kostjongens elke dag vertoonde maar voor mij slechts tweemaal s weeks op de teekenles zichtbaar werd dan stond zij aan de hooge tafel naast me en achter het latwerk waartegen onze voorbeelden hingen kon ik steelsgewijs blikken werpen naar de blanke hals de melkwitte slapen en de poezele handjes
natuurlijk moest ik de feiten van mijn pover geschiedenisje veel belangwekkender maken maar dit leek me niet zoo moeilijk de intrige van een engagement dat verbroken wordt omdat het lichtzinnige meisje zich laat inpalmen door de koele handigheid van een rijke mooie jongen scheen me een zeer gepast geraamte toe dat ik met het vleesch van mijn waarnemingen kon omkleeden
voor één keer genoot ik de illusie me gewroken te hebben op het normale menschdom op mijn beurt eens te triomfeeren over de samenleving die me altijd aan banden gelegd en onthouden had wat me toekwam
de oude heer werd niet dadelijk boos zooals ik had verwacht en toonde evenmin verwondering zoo ja t was te voorzien ik ten minste heb me niet gevleid ik wist wel dat ik nooit plezier van je zou beleven dat verbaast je hè je denkt dat ik niet op de hoogte ben omdat ik je niet de heele dag op je vingers kijk
was ik werkelijk in één of meer opzichten een uitzondering een abnormaliteit en zoo ja in hoeverre dachten voelden streefden vermochten de normale naturen meer of minder dan ik
mijn hart bonsde mijn beenen beefden ik voelde mijn keel heesch worden nog had ik evenwel de bovenste trede niet bereikt als met een schielijke zwaai een gearmd paar lachend de hoek omboog en ijlings langs me heen naar beneden
maar nu bestond die opoffering niet langer in mijn afstanddoen en heengaan voor immer thans was t me of ik haar gelukkig kon maken door nooit meer iets voor me zelf te zoeken te begeeren of te hopen in de toekomst zou alles voor haar zijn elke gedachte elke wensch elke daad elke onthouding
zoo dikwijls ik in de spiegel kijk nog altijd mijn gewoonte verbaast het me dat zoo'n bleek tenger onbeduidend mannetje met doffe blik krachteloos geopende mond velen zullen zeggen dat mispunt in staat is geweest zijn vrouw
me waarschijnlijk voor dat zelfkennis altijd tot pessimist maakt ondervinding van anderen alleen dan als men zich zelf en zijn ervaring niet voor een mooie uitzondering houdt op een leelijke regel
die avond moest ik zelf in de apotheek een slaapmiddel laten halen omdat ik de stille nacht niet in durfde gaan met mijn schoonouders in huis en mijn bekentenis op de lippen
aan eten viel niet te denken ik dronk wat thee en schrapte eenige broodkrummels over mijn bord om te doen gelooven dat ik als gewoonlijk had ontbeten daarna wilde ik de meid bellen en vragen of ze mevrouw nog niet had gezien maar t was nog te vroeg
en ik waande gedurende de laatste dagen genoeg doorleefd te hebben om gepantserd tegen alle verleiding voortaan uitsluitend op mijn herinneringen te kunnen teren ik voelde me oud ontgoocheld versleten t was me als had marcellus emants een nagelaten bekentenis ik met de wereld afgerekend en machtig trok de afzondering me aan
tegelijkertijd werd ze ook weer stil lusteloos vervelend ik bood champagne aan maar zij dronk die wijn niet in zulk een miserabele kroeg ik noodigde haar uit ons wat op de piano voor te spelen maar zij kon op zoo'n hakkebord niet voort
ik maakte me diets onrechtvaardig te zijn geweest indien ik vergde dat carolien heelemaal voor mij zou wezen dan moest ook ik immers heelemaal voor haar zijn zoolang zij niet eenige zekerheid bezat dat ik haar langer zou verzorgen dan in de regel de eerste bekoring van een vrouw stand houdt
ik bewonder je en toch toch doen je woorden me leed ze zeggen me dat ik dat ik zoo heelemaal niets voor je beteeken wat deed die uiting me een plezier zekerlijk wenschte ik soms dat anna zich zou misdragen tegenover mij
al de liefde van een vader had hij gezegd kan nooit geheel de vrouwelijke zorgen vervangen waarschijnlijk zou in deze omstandigheden elke andere man nu toch wel een kennismaking met de kantere hebben gezocht en verlangd
en ofschoon we allen dit weten verlakken we elkander met mooie woorden waarvan wel het dwaast is dat we er zelf in gelooven net als feestgenooten die veel gedronken hebben in het geloftuit van hun toasten
in bijzonderheden viel de arbeid lang niet mee hoe moest ik vertrekken beschrijven die ik nooit had gezien gesprekken weergeven die ik nooit had gehoord menschen doen handelen die ik niet kende gevoelens in woorden brengen die ik slechts gewaarwerd als een inwendige muziek
niet zonder een zenuwachtige verwachting toog ik eens heel laat naar een café-chantant maar toen ik gezien had dat daar de vrouwen zich bij habitué's aansloten terwijl ik alleen werd gelaten achter mijn glas grog
suze bezat veel vrienden en kennissen ging op dîners en partijen gaf er zelf had zoo te zeggen een vaste plaats in de samenleving wij kenden niemand leefden in afzondering net als menschen die zich moeten schamen voor hun afkomst of hun gedrag
ik voorzag wel dat anna zich eens over deze zeldzame afzondering zou beklagen maar wat kon ik er in s hemelsaan doen t is waar van swamelen had me een paar baantjes aangeboden waardoor ik met velerlei menschen in aanraking zou zijn gekomen en ik had er voor bedankt
en hoe beter ik mijn waar ik leerde verbergen onder een personnage de circonstance hoe onverschilliger ik werd voor de verkeerdheid van mijn aandriften of daden zoolang ze maar onopgemerkt bleven berouwd heeft me nooit iets anders dan een onhandigheid
waarom zou ik me dus moeite geven voor zulke onaangename dingen als algebra cosmografie of maten en gewichten was papa rijk genoeg om zonder iets te verdienen zich al de pretjes te verschaffen die hij begeerde dan zou dit met mij zijn eenige zoon ook het geval zijn
wat had ik weinig genoten van al wat er te genieten valt wat waren er afschuwelijke leegten in mijn bestaan machtig en snel was de dicht stroomende menschheid voortgegolfd en ik had opzij toegekeken ter nauwernood vermoedende wat er omging in die wildrumoerige wieling
laat me een van je lieflijkste niet een van je pijnlijkste souvenirs zijn en op nog innigere toon zal je dikwijls aan me denken ik zal t zeker aan jou doen ik zal t elke dag doen wanneer ik de regels herlees waarbij ik eens een vouw heb gevonden in een van de boeken die je me geleend hebt
viel t me plotseling in dat anna sinds haar bevalling geen hand meer op de piano had gezet en zonder eenige hatelijke bedoeling ja om haar aangenaam te zijn in een opflikkering van goedigheid vroeg ik van muziek gesproken waarom speel je nooit meer
een geschenk van anna's moeder stond als een spion op post om te zien hoe laat en in welk een toestand ik naar huis terugkeerde t was netjes in mijn woning keurig netjes maar marcellus emants een nagelaten bekentenis al die reine ruiten en marmeren platen
het gevolg moest dus zijn dat men mij ging verdenken aan van swamelen zou t niet moeilijk vallen de gegrondheid van deze verdenking na te speuren en dan ja de hemel weet wat voor hinderpalen die menschen in vereeniging met anna me dan in de weg konden stellen
onderwijl lazen pa en ma aandachtig de courant toen wij afscheid namen om naar bed te gaan verbeeldde ik me dat er in anna's handdruk een bijzondere beteekenis lag en het voorgevoel van een rijker beter leven drong als een warme natrilling uit de aanraking van haar vingertoppen in me door
dat weet ik niet en toen vond ik niets anders te doen dan maar zwijgend weer heen te gaan marcellus emants een nagelaten bekentenis eerst ging ik niet ver de straat uit en weer terug daarna bleef ik minstens een kwartier het gesloten huis verbijsterd aanstaren als hoopte ik dat de gordijnen vaneen zouden schuiven en mijn oogen zouden zien wat er achter voorviel
bood zich evenwel een gunstige gelegenheid aan dan aarzelde ik juist lang genoeg om m voorbij te laten gaan natuurlijk was mijn aangeboren bedeesdheid hierbij in het spel maar bovendien voelde ik
is niet t'huis dat lieg je er is licht in haar slaapkamer ik zie t door de kieren van de gordijnen heen nu ja maar maar wat meneer is
we hadden die middag zeker al een kwartier lang tegenover elkander gezeten zonder dat een van beiden een woord had geuit wat voor nieuws konden we elkander ook vertellen op eens begon zij heb je weer niemand gesproken we zijn in den haag o ja maar we kunnen ons ook wel verbeelden dat we nog in utrecht zijn
toch zijn zij even goed menschen als u toch is er ook in hun woorden waarheid net even veel en net even weinig als in de uwe eindelijk zei de kantere u lijkt me een cerebraal te zijn wat noemt u een
wat een prettige rumoerigheid uit alle vensters van het hôtel kwamen hoofden te voorschijn het plan was duidelijk en ontegenzeggelijk beter dan het mijne ik twijfelde er niet aan dat het mooie kind nu wèl haar fraaiste japon kon aantrekken dat zij nu wèl champagne zou drinken dat zij zich nu wèl moest opwinden
toen ik aanbelde klopte het hart me weer in de keel van angst dat een van die kleine ontnuchterende bijzonderheden waarmee ik zoo dikwijls te kampen had gehad alles weer zou bederven
ik benijd dergelijke menschen al weer maar hen begrijpen of liever met hen meevoelen kan ik niet tusschen anna en mij verwijdde het nieuws de langzaam gapende klove
en wat voor een genot wat voor een opwinding marcellus emants een nagelaten bekentenis soms leefde ik wel weer eens op en dacht dan wederom aan wegloopen aan de wereld ingaan zoekende naar heerlijke intense emotie's
en als je nu eens niet van al die dingen profiteerde waarom niet schatje denk je dat die dingen er alleen voor andere menschen zijn carolientje is ook een mensch en ze wil ook pret hebben
deze keer vond ik haar kamerdeur op slot ik klopte aan maar zij deed niet open gaf zelfs eerst geen antwoord ik klopte harder en hoorde eindelijk haar stem laat me asjeblieft slapen ik heb hoofdpijn en tegenwoordig slaap ik toch al zoo slecht
het baatte me geen zier dat ik dacht ze heeft toch zelf gezegd ik wil niets weten ik zal hem niets verwijten integendeel maakte ik me diets dat mijn toestand veel vrijer zou zijn als ik maar kon aannemen dat zij al lang alles van buiten af vernomen en dus bewezen had te willen berusten
in plaats dus van een weerlegging te geven barstte ik los in een dithyrambe tegen hen die ik benijdde en wier gelijke ik ondanks al mijn pogingen mij nooit zou mogen noemen
die liefkoozingen van een lenig blank vrouwelichaam dat zelf geliefkoosd wil worden die bedwelming stralend uit een helder zacht blauw oog dat niet minacht niet afweert maar aanlokt vraagt ja smeekt
rinkelend vielen de glasscherven op de steenen een stomp in de borst smeet me achteruit in de duisternis de deur met het hoekige gat in de ruit bomde rammelend dicht en daar stond ik weer alleen in de grauwe verlaten straat voor de doodsche gevel opkijkend naar de stille lichtende strepen tusschen de onbeweeglijke gordijnen
t was najaar en ik woonde al te amsterdam in een hôtel gewoon mijn talenten laag te stellen had ik me met geen betere uitkomst gevleid toch trof me de begeleidende brief zooals ik geloof dat een veroordeeling tot levenslange
zoowel tegen de groentijd als tegen het collegeloopen in t algemeen tegen alle handelingen waarbij ik niet een van a tot z voorgeschreven gedragslijn kon volgen maar uit eigen beweging naar de eisch van het oogenblik te werk moest gaan zag ik op als tegen een chimborasso van bezwaren op de burgerschool bleef ik
en als ik nu maar een van die volkomen ontaarde naturen was wier gansche denkvermogen in dienst staat van hun verkeerde aandriften maar dat is ook al weer het geval niet ik verafschuw me zelf ik voel dat anderen t mij doen ik haat daarom die anderen en toch zou ik willen wezen als zij niet gelukkig neen dat zal waar zijn maar
de antwoorden waren steeds even vernederend als verlammend maar het troostelooze van die uitkomst heeft mij er niet toe gebracht aan de juistheid te twijfelen ik hield en houd me voor een degeneratie
ik weet wel dat die wet nergens geschreven staat maar wat doet dat er toe nu i door de herediteit in alle neen in bijna alle hersenen is geprent was er nog een beetje natuur in ons dan genoten we de liefde op het oogenblik dat i in ons opwelt maar dat heet
natuurlijk was t eerst de gewone recapitulatie met de verwarde weer opleving van alle gevoelens alle marcellus emants een nagelaten bekentenis gedachten die het gehoorde in me had verwekt daarna verrees de vraag wat zal ik er mee doen
getrouwde kennissen had ik niet van meisjes aanspreken in een winkel of een restaurant had ik wel eens gehoord maar dat zou ik immers toch niet durven niet wetend hoe ooit weer door te dringen in de maatschappelijke wereld waaruit ik nu tweemaal de vlucht had genomen
ja ja ik had je maar eens onder t licht van mijn oogen gehad hè nu werd ik op eens je voogd en ja ja ik had t al gauw in de gaten de jongen weet dat hij geld heeft hij houdt meer van de pret dan van studeeren de zoon van zijn vader hè het zit m in het bloed nu iedereen hoeft geen betrekking te bekleeden niewaar
kijk naar de plant die mooie bloemen voortbrengt en heerlijke geuren uitwasemt zij geeft zich en zij geeft zich zooals zij is zonder te weten waarvoor ik sprak toen nog graag met de kantere maar met zijn boek had ik weinig op
zoo mijn burgerschoolkameraden zou ontsnappen indien ze eens onverwachts vernamen termeer is dood terwijl alles dus meewerkte om me hoe langer hoe afkeeriger te maken van elk handelend optreden en de aanhoudende strijd van deze inertie met de begeerte
geen antwoord volgde en nadat de kantere nog gevraagd had vindt je t onwaar of slecht wat ik beweer trad op nieuw een stilte in waarschijnlijk heeft anna toen zwijgend en ontkennend het hoofd geschud de dominee vervolgde althans
maar deze impressie's waren in mijn ziel als tooneeldecoratie's die slechts beteekenis en waarde hebben voor het drama dat er tegen moet uitkomen en dat ze moeten ommarcellus emants een nagelaten bekentenis lijsten ze gaven me fictie waar ik realiteit verlangde en de tijd was al voorbij dat die fictie me diep genoeg ontroerde
natuurlijk werd ik weer bang ik knikte dus maar zwijgend van ja u maakt u zelf veel te zwart en u denkt veel te veel na denken is een goed en mooi ding maar het moet een middel blijven en mag geen doel worden een mensch moet denken om te kunnen handelen niet maar denken om der wille van het denken
en wat doet u met de begeerten waarvan de voldoening eer wrevelig en verdrietig maakt dan gelukkig er zijn er zelfs die we niet zonder gevaar voor onze vrijheid kunnen bevredigen
het ging zoo wonderlijk in mijn binnenste toe dat ik op het oogenblik zelf onmogelijk oprecht had kunnen zeggen ik wil trouwen of ik wil t niet om nog eenigermate terug te keeren tot mijn punt van uitgang misschien ook wel met de onbewuste bedoeling om hem in de gelegenheid te stellen het engagement af te breken eindigde ik met de frase
laat ik je een voorbeeld geven een bekentenis doen ik ben in mijn huwelijk heel gelukkig geweest het zou schandelijk zijn als ik anders sprak emma was een edele vrouw wier nagedachtenis ik altijd in eere zal houden en toch toch heeft me iets
als u t zegt zal t wel waar zijn dit antwoord maakte hem woedend weet je wat je bent een pedante gek daarvoor sta je bekend onder je kameraden en ze hebben gelijk je ziet op iedereen neer alsof je heel wat bijzonders was je praat met niemand alsof je woorden parelen voor de zwijnen zouden wezen
een flauw glanzen van anna's oogen gaf me aan het dessert de moed het woord nog meer in t bijzonder tot haar te richten wij spraken toen over muziek veel meer dan vragen kent u dit kent u marcellus emants een nagelaten bekentenis dat deed ik niet maar het kind dat zelden met heeren in aanraking kwam werd er toch van opgetogen
bedelbrieven en circulaires vormden met de aanslagbiljetten van de belastingen de eenige band tusschen ons en de maatschappij een paar keeren hadden de van swamelens ons gevraagd afwisselend op een groot deftig dîner of marcellus emants een nagelaten bekentenis zoogenaamd familjaar met minstens zes vreemden
om deze quaestie op te lossen las ik zoowel wetenschappelijke als belletristische werken en altijd beheerschten me daarbij de vragen ben ik zoo val ik in die rubriek is dit nu mijn geval zou ik daartoe in staat zijn
uit het raam hangend recapituleerde ik tallooze malen vaders harde domme beschuldigingen en hield ik in mijn binnenste eindelooze pleidooien met de overtuiging dat mijn lippen er nooit een letter van zouden uiten
een lange tijd verging eer anna in haar woorden iets blijken liet van haar dagelijks aangroeiende ontevredenheid ondertusschen veranderde allengs de uitdrukking van haar gelaat de geluidlooze lach omplooide zelden meer haar lippen de oogen kregen iets starends haast
ik werd in die tijd soms drie viermaal per dag telkens een heel ander mensch aan tafel bracht ik de quaestie te berde we hadden als gewoonlijk gedurende het eerste kwartier geen woord gewisseld maar de veranderde uitdrukking van anna's trekken bewees dat mijn zwijgen haar in t geheel niet hinderde
omdat hij wist dat ik uit was even trok anna de schouders op doch met een vrij onverschillige uitdrukking van gelaat hoe zou hij dat geweten hebben als je me hadt laten uitspreken zou je gehoord hebben dat hij juist voor jou is gekomen zoo en waaraan heb ik die eer te danken
en ook anna scheen tevreden te zijn ze was ten minste de gansche dag zoo bedrijvig dat ze s avonds in de regel zich te moe voelde om piano te spelen deze bedrijvigheid hield haar in een goed humeur
wie had er wat aan wie dankte er me voor als ik met de idiote braafheid van een asceet hier verstompte in de saaiheid bestond er tusschen anna en mij zelfs nog een schijn van liefde had daar in waarheid ooit een liefde bestaan
wanneer anna opschriften moest hebben voor trommels potten en flesschen dan knipte ik de papiertjes beschreef ze plakte ze op wanneer er werklui kwamen om krammen te slaan een leiding te leggen platen op te hangen dan zag ik toe maakte aanmerkingen en gaf wenken zoo gingen de dagen geleidelijk voorbij
meent zeker de ziekelijke behoeften aan zinmarcellus emants een nagelaten bekentenis genot de aandriften van een dief en dergelijken maar ik heb niet gesproken van al onze begeerten is t niet de taak van ons verstand het kaf van het koren te ziften
ondertusschen had anna een bezoek gehad van dominee de kantere sinds korte tijd was deze ex predikant onze buurman met hem evenals als met de andere buren hadden wij kaartjes gewisseld daarbij was t in de beginne van weerszijden gebleven
wilde nu het toeval dat iemand voor de dag kwam marcellus emants een nagelaten bekentenis met zoo'n suf kanselmoraaltje als ieder mensch kan zijn fouten verbeteren of elke goede daad wordt beloond elk kwade gestraft
onverwachts werd op een morgen de kantere bij me aangediend de meid had gezegd dat ik t'huis was ik vond zoo aanstonds geen reden van verontschuldiging er zat wel niet veel anders op dan hem te ontvangen
maar eindelijk nam ik ook de porseleinen lepel op goot m vol en bracht m met onvaste hand tusschen anna's flauw geopende lippen op hetzelfde oogenblik drukte ik haar neus toe om haar tot slikken te dwingen
het binnenkomen van de meid belette me weer door te razen en t was me als voelde ik een rem die marcellus emants een nagelaten bekentenis werd aangeschroefd en mijn hersenen eensklaps met geweld samenperste alles draaide me voor de oogen
t was niet het schuchtere kinderlijke lachje dat een vrouw er naïef ja dom doet uitzien neen haar lach die ik later anders beoordeelde gaf haar toen voor mij de schijn van een verstandelijk overwicht waarmee zij van een hoog standpunt gemoedelijk glimlachend op de menschen neerzag
de andere kant je kunt nooit weten het geldt hier maar niet een klein plichtsverzuim u begrijpt wel dat ik de verantwoordelijkheid onmogelijk op me kan nemen dat mag ik niet doen en dat doe ik ook niet
toen ik de conventioneele vriendelijkheidsfrasen als opgezegde lessen hoorde afsuizen van verveelde lippen en smoren in de saaie stilte toen de overgang uit de frissche buitenlucht telkens een onoverwinnelijke soezerigheid een zwart floers gelijk heentrok over mijn denken
jij vindt ze natuurlijk niet waar dat wil je gaan zeggen maar t is heusch onnoodig dan dan hebben we over sofietje gepraat en ook over zijn vrouw ze had gelijk een discussie over wijsgeerige onderwerpen met anna kwam ook mij volmaakt onnoodig voor ik liet de kantere's boek dus rusten en vroeg alleen
hij haalde zijn schouders op ja dan dan weet ik niet wat er gebeuren zal zonder eenige twijfel zullen ze van het stadhuis de politie met die verklaring in kennis stellen dan dan denk ik ik ben er niet zeker van maar ik denk dat ze bij mij zullen komen informeeren
haar opgeruimdheid was nog niet geweken herhaaldelijk had ik haar weer hooren zingen en behalve de geluidlooze lach van vroeger die ik weer bij oogenblikken om haar lippen terug vond ontwaarde ik in haar oogen een droomerige teerhartigheid die ze aan mij nooit had getoond
voornamelijk spruit het uit mijn argwaan voort dat ze achter mijn rug zich zullen omwenden om me na te kijken af te breken misschien te bespotten deze argwaan bekroop me nu ook ten opzichte van de hôtelmeiden die mijn onhebbelijk luieren alleronaangenaamst moesten vinden
er bestond maar één middel om haar te overtuigen dat was tot haar afdalen haar gelijke worden alle meerderheid afschudden met haar gaan leven als man en vrouw toen ik de volgende morgen afgemat ontwaakte en terstond in mijn hersenen de vraag hoorde wie is die kerel
ik kon niet ik kon niet wie me daarom veroordeelt als een treurig exemplaar van het menschdom herhaalt slechts wat ik me zelf tallooze malen heb toegevoegd onaangetast blijft echter de bittere waarheid overeind staan ik kon niet ik kon niet
dat ze mij vroeg oud gebrekkig afzichtelijk zouden maken tot een voorwerp van bespotting en walging voor iedereen ik zag me gekerfd gepijnigd worden vermageren verkleuren vervallen van dag tot dag wegkwijnen van uur tot uur en eindelijk sterven
ik wist wel dat een groot deel van de schuld bij mij lag maar had ik geen marcellus emants een nagelaten bekentenis recht wat toegeeflijkheid wat medelijden althans te verwachten van hem die beweerde dat ik mijn helder hoofd niet aan mezelf dankte
ik vond al dit moois words wat was nu in s hemelsnaam mijn plicht en hoe kon het werken voor een menschheid die ik haatte mij blijmoedig stemmen en dan die vermarcellus emants een nagelaten bekentenis gelijking met een plant
maar ik wil ook genieten en dat dat zal jij me niet beletten mijn tieren hadden geen andere uitwerking dan dat ze ijzig koud antwoordde doe wat je goed vindt en als je me dwingen kunt met de wet ga je gang verzetten zal ik me zeker niet
dit kind was door een overweldigende druk van de omstandigheden tot een vrouw geworden wier bestaan ongewoon was wier krachten overal teruggestooten zich schuw in het diepst van haar ziel hadden verschanst en nu daar gewijd waren aan de dienst van een ik
een paar hôtel bedienden brachten twee mandjes elk van vier flesschen champagne naar buiten de mandjes werden in de bakken geplaatst en daarna volgden acht glazen die behoedzaam tusschen de flesschen werden ingepakt
mama gedroeg zich kalmer maar was toch ook zoodanig overstelpt door tranen en zoo heelendal weggezonken in haar smart dat zij niet hoorde wat tot haar gezegd werd ze begonnen met mij om de hals te vallen en onder die dubbele uitbarsting van snikken tranen onsamenhangende woorden en pijnlijke kreten wist ik niet wat te doen noch hoe me aan te stellen
ik dorst haar niet aanraken t was duidelijk doch juist dit niet durven op een oogenblik dat ik al het gelijk aan mijn zijde waande maakte me driftiger dan ooit half waanzinnig van woede ik greep een flesch en ware de meid niet wederom binnengekomen wie weet wat er zou gebeurd zijn
maar al te dikwijls heb ik de opmerking hooren maken een mensch die zijn fouten kent is ook in staat ze uit te roeien ach ach wat moeten zij die zoo spreken met weinig zelfkennis bedeeld zijn
heb ik ooit later in mijn ernstige pogingen om goed te zijn iets genoten waarbij ik in gedachten met evenveel voldoening verwijl als ik thans met bittere onvoldaanheid terugdenk aan dat uur van lafheid waarin ik fatsoenlijk ben gebleven
stel dat een gierigaard uit schaamte over zijn ondeugd dan kent hij m toch wel goed handen vol geld uitdeelt hij schijnt vrijgevig te zijn geworden maar is hier van iets meer sprake dan van een schijn zal hij in zijn binnenste niet altijd de tegenzin om weg te geven waarin het kenmerk van de gierigheid bestaat blijven gevoelen