AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
was dina hem een verleiding geweest een blijdschap over w a t m o o i s v a n h e t l e v e n en had hij tevens iets van gemeenzaamheid voor haar gevoeld omdat zij maar een eenvoudige meid was die toch in het loopen en al haar doen zoo iets heerlijk welbewusts toonde
even later alleen in den het warm volle lichaam plotseling striemenden sneeuw wind overdacht stork met blijmoedigen spotlust dat berkie's onderdanigheid op dit oogenblik eenige kans kreeg beloond te worden met een antwoord over het
bedrogen wie bedrogen vader het theologieplan bedrog tegen vader herman schrikte neen gelukkig vader geloofde dat toch zelf niet het zou voorzichtiger geweest zijn vader daar niet zoo gauw in te kennen van den lust om naar den oost te gaan had hij hem evenmin iets laten merken
dit had leo gevraagd aan zijn vader en zijn vader wist niets van een liefde er waren twee menschen die hadden gezondigd aan die starre abstractie viel niets te herstellen en hierdoor had her niets aan dina te doen het menschelijk gevoel kon niet gelden er was immers niets dan de zonde
over een toch maar klein standje dat zij onder t eten van mevrouw had gekregen of ze dat zoo maar verdroeg verschrikt was ze afgedeinsd gut meheer
begreep ze hem om haar mogelijke vrees dat mevrouw argwaan zou kunnen krijgen te voor komen zei stork nog haar pols in de hand ja je hebt een beetje koorts en je weet uit influenza kàn allerlei akeligs ontstaan bronchitis en ik weet al niet wat enkel door onvoorzichtigheid je krijgt wat poeders en opgepast hè
stork aan de kamerdeur en had meteen johan de meester de zonde in het deftige dorp de hand aan den knop doch daar hij niets hoorde tikte hij luider wederom niets nu ging hij binnen uit de bijna duisternis van het portaaleinde in het zedige licht der studeerkamer wedelaar zat te schrijven
kon zonderling voor den dag komen op een manier dat zijn gastheer weer twijfelde aan zijn ernst ik vraag me af zei hij droog waarom je toegeeft aan de neiging om tegenover jezelf met je pessimisme te
had hij tegenover herman zijne opvoederstaak verwaarloosd er viel veel te overleggen en te bewerkstelligen voor de gemeente veel herderlijk werk van raad en gebed en zijn jonge gezin hield hem dikwijls bezig hoe gerust hij op aleida vertrouwde
besloot ze je zie et hààst niet maar geeft melk geen vlekken vroeg leo het is flanel hij kan gewasschen terwijl ze den jongeheer antwoordde keek dina op en haar oogen ontmoetten die van stork snel bukte ze zich weer over loes heen
hij wist wat hij deed juffrouw lichtenbelt zou niets merken t was al mooi dat hij er nog door kwam aanvankelijk was het wat pijnlijk geweest
spelen ook eens samen hoor best meneer hovink als van sieten er niet was kon het kleestra niemendal schelen met wien hij speelde maar wat hovink had hij deed zoo rààr rumoerig vandaag zenuwachtig inderdaad kwam deze door zijn introducee gevolgd de zalen binnen
woelend wentelend dat de zijplank der bedsteê telkens wipte en zij op den stoot van schrik verkromp onderging zij de ontroering van den dag in een heethoofdig vlotten van haar gedachten een koortsige lichtheid van denken en voelen waarbij indrukken en herinneringen warrelden en toch helder volledig waren
de vuiligheid uit de pastorie zei een andere stem zij kwam van achter den dikken grooten van laer het was de stem van willem kleestra ostensief verwonderd draaide de groote dikke van laer het lichaam dat naar den secretaris gewend zat om en keek zwijgend even den dichter aan niemand zei daarna iets er bleef een sprekende stilte
deelen is vergelijken menschen vergelijk je onderling maar het begin het uitgangspunt van je kritiek is vergelijking met jezelf het vaak onbewust tegenoverstellen van wat jij bent voelt en wilt met wat die ander toont te zijn
maar toch men vnd hem een zonderling hier hoorde f een ouderwetsch geneesheer huisvriend f een streber die mee aan de deftigheid deed en bij dat nooit hem verlatend besef van niet in zijn omgeving te passen drukte de tegenwoordigheid der wedelaar's hem het meest
hij was van hen beiden de oudste en hij was de zwakke dat had hem verlegen gemaakt en wrokkig hij had zich in stilte beklaagd omdat hij zich moest beschuldigen en van leo had hij tegen de jongens gezegd dat die klikte
tot het hooge geluk van het eerste jaar met zijne innig beminde aleida behoorden de wandelingen op zondag tusschen de namiddag kerk en het eten zij had hem daartoe overgehaald de predikant s zondags wandelen ging dat
aleid er op aandrong dat hij spoedig zou schrijven kon wedelaar eindigen met zijn vrouw ook nu gelijk te geven hij moest zich uitspreken tegen zijn jongen god zou hem steunen ach als het zoo was
en hoewel hij de bedoelingen van ds wedelaar zeer respecteerde wilde hij toch vragen of het noodig was dat deze zelf medewerkte aan het ruchtbaar maken van dat détail het woord gaf hij toe was niet gelukkig gekozen maar was het noodig was het nuttig de médisance vr te zijn
zijn energie was opgelaaid zoowel in die dagen tot het middelenvinden om haar te trekken als erna van stille voldaanheid een wrevel was van hem afgevallen een trieste zwaarte van zijn gemoed een vooringenomenheid uit zijn geestesgesteldheid geschoten
wedelaar voelde iets als een ontspanning bijna was het een zwakke verlichting toen hij na deze woorden opstond hij stak de hand naar neeltje uit de meid wreef de hare gauw droog aan haar schort verwezen voelde zij domenee's hand
ook dezen ochtend zat ze op haar vaste plaatsje aan het voeteneind der chaise longue waar mijntje de freule uit de slaapkamer had heengeleid de freule wachtte nu den dokter hendrik was om hem gezonden daar zij ontwaakt was heesch en met
kwam aan den draai van den straatweg nu hij in de verte het dorpsplein zag gleed de tegenzin tegen zijn woonplaats weg daar lag ng zijns grootvaders dorp in even twintig jaar was een ander er om heen gebouwd een gordel van park villas en grootere buitens alles k deftig doend en ouderwetsch
ach de roerselen dezer dagen die zijn arme kind onderging want deze denkbeelden en opvattingen waren hem van buiten bijgebracht zeker gaf hij om wereldsche dingen en hij had de oppervlakkigheid van den opbruisende die schielijk toornt maar ook gemakkelijk zich laat winnen
ook berkie waakte over zijn gast zijn verheven gast dien hij dan toch nog ten zijnent mocht hebben drink eens leeg zeg heb je wel pikante saus
ds wedelaar schreef zijn preeken hij had volgehouden het te doen bijkans dertig jaar was hij predikant des maandagsmorgens begon hij veelal na zich des zondags verweten te hebben dit
lees u dàt dan eens daar kunt u niet anders van zeggen dan dat het precies vertelt wat gebeurd is en leuk rustig liep hij naar het biljart god wat ben ik begonnen dacht hovink met opzet had hij kleestra niets van zijn volksbanier plan gezegd en nu was t of de vent kon
zij was nu opeens voor moeder niet bang meer doch tevens viel het haar moeilijker nu nog naar beneden te gaan daar in het dompig woonvertrek te komen bij vader en bij moeder en het uitgedreven zijn uit de pastorie
ik wil toch nog eerst met haar spreken ja ijverigde aleid het plan der freule met dankbare gretigheid uitvoerend het is beter dat jij het haar zegt ze krijgt haar volle loon van ons over drie maanden het is ook nog maar tien dagen maar bovendien wil de freule haar wat ondersteunen
langzaam opzettelijk treuzelend had herman wedelaar met asal den egyptenaar om en door edinburgh castle geslenterd beiden liepen den tijd te dooden en stelden nog weer het naar huis gaan uit
hij lette angstvallig op of de slaap van aleida geregeld was de schrikkelijke tijding had de lieve z droef doen ontstellen nu johan de meester de zonde in het deftige dorp door gods goedheid een tweede wezen meegenoot van hare rust was het onwaardeerbare evenwicht van haar gestel hem een geruststelling waar hij niet dankbaar genoeg voor zijn kon
richtte terwijl de rug gekromd bleef het hoofd zich schuin omhoog en onbedekt keken de zachte moeë oogen achter de in den gaslichtschijn glansbonkende bril glazen uit naar stork op ik schrijf aan hem
maar het was stork of hij opeens een anderen kijk op de meid kreeg ze liep niet mooi nu niet fraai was haar rijzigheid hij vond thans dat ze iets plomps had zoo van achteren volstrekt geen démarche de
je weet het zijn zulke oude vrienden stork moest denken aan kleestra's poes door den dichter geprezen als een voorbeeld van vrijheidsliefde omdat ze zich bijna niet aan hem hechtte dat bijna had toen veel nadruk gekregen nu viel op een bijna de volle klemtoon doch mies toonde zich verheugd voor haar man
deze zoon van kathrien had een veel te flink hart om van een broer niet innig te houden als die broer nu maar van die meid had gehouden als het alles maar niet zoo geniepig gegaan was
die verzen zuiver een kwestie van technische appreciatie mijn waarde de dichter troevend wie proza schreef maar berkie scheen niet te willen voelen k heb leidde hij af laatst toevallig een merk waardig verhaal gelezen van de
kreetjes beweginkjes in den kring en nu was van loodijck bewonderenswaardig onmiddellijk was hij opgestaan en ter zijde van stork's stoel komend zei hij de ou'e heer is weer eens geestig nee de kwestie is alleen of je zoo goed wilt zijn je gast voort even in te schrijven
dit vierkante met tapisserie bekleede ouderwetsche stoeltje was eenmaal een eigen handwerk van freule constance van lakervelde geweest stork wist dat het dienst deed voor catechisantjes die afzonderlijk in verhoor genomen moesten hij had er kleine grapjes over gehoord in de huiskamer van leo en zelfs van aleida
stork betrapte er zich op dat hij van ergernis op de vensterruit tikkerde en onmiddellijk zich omwendend gaf hij de schuld maar aan het weer en beklaagde aleid dat zij daar nu door moest
blijf toch nu goed neef zou blijven herman zal wel dadelijk komen hij rust even na de preek ja ik heb hem al gesproken maar ik heb het hier goed bij de jeugd
dat luiheid oppervlakkigheid her van een nieuwe studie deed spreken om af te zijn van de medicijnen deze hartepijn zou der vaderliefde bespaard zijn gebleven
t bezit van dit luttele moderniteitje dat slechts vrij grove nabootsing was behoorde tot de beuzelarijen die de jongerevrouw bevredigen moesten waar wedelaar vroeger wel voor geschrikt was
hoofdstuk vrouw van rooien zat verslagen scheef op haar stoel gekromd moe hijgend de vingers der linkerhand hadden gekrabd en geplukt aan den blooten rechterarm nu bewogen die niet meer trager lichter werd haar hijgen
nu vindt u goed tot overmorgen dokter begon thans freule constance onder den invloed eener prettiger stemming toegevend aan haar nieuwsgierigheid weet ù iets van dat dienstmeisje in de pâstrie
je vader is een geboren geleerde ik zeg dit volstrekt niet om je te vleien want zoo'n geleerde stel ik niet hoog een geleerde die niets heeft van een wijsgeer als mensch is je vader nog altijd een kind een kind waar niets geen boosheid in is tegenover de praktijk van het leven staat hij machteloos
maar al op de brief van ecember had ze het adres gezet g van rooien en schenkelweg en moeder had nou nog es nagevraagd onbestelbare brieven met een adres achterop kwàmen terug
dokter dina stond bij hem ik smeek u dokter zegt u het nog niet hier in huis de dokter wil ik alles wel zeggen maar ik smeek u zij stokte in tranen kalm verraad jezelf nu niet ik zwijg dat belf ik je vol dankbaarheid zag zij hem aan
er klonk verluchtiging door den klank van dit ja zoo dik als ze was en zoo nauw de doorgang tusschen kanapee en stoel keerde aleid zich om met de veerkracht van een jong meisje wier bezorgdheid een tante heeft weggenomen
toen het te koud werd was hij doorgeloopen en had asal nog meegekregen de glibberige trappen voorbij argyll tower op naar de bovenste batterij waar een toch al bejaarde highlander het kleine mutsje koket scheef op de armen gekruist
totdat hij soms eerst op den klokslag dacht aan de katechisatie van elven onder het vele door en in zijn tweede huwelijk om hem heen en voor hem veranderd was het verloop van den maandagmorgen
was hij hierdoor een onvoldoende raadsman geworden voor dat kind van zveel gebed dat oogappel van zijne goede kathrien wel haar dierste nalatenschap heeten mocht
hij bladerde in het medisch tijdschrift drong zijn gedachten naar zijn lectuur maar toen hij hoorde bellen wenschte hij dat men hem kwam halen voor een zieke dokter meheer berkemeier zoo laat binnen
we moeten toch ook denken aan neeltje was haar tegen argument toen hij bemiddelend voorstelde dina dan niet bij de kinderen te laten doch evenmin het huis uit te zenden maar in de bodenkamer te doen slapen
zij luisterde het laatste stommelen af in de slaapkamer van mevrouw zij hoorde neel zwaar loopen door het leege benedenhuis rukken aan dingen en schuiven met luiken de voordeur sluiten het nachtslot eerst den ketting dan plofstappen terug door de gang de plaatsdeur doen knarsen bij t opendoen even later bij het sluiten
ik vergat die titel lachte zij lief aardig zooals claartje er in was nu las zij weer rustig opgewekt dwars door een waanzinnige woedende menigte
alvorens zoo geruchteloos als zijner stramheid mogelijk was zich behoedzaam te vlijen in het lit jumeau had hij staande in een ootmoedssmeeking zijn gemoed uitgezucht naar zijnen god geknield bij den stoel naast zijn bed was hij niet heel de avond met den voornacht was één aanroepen geweest om ontferming
t hem eens vragen antwoordde stork op berkie's uitval en stond op hè gaat u weg het is net zoo gezellig mevrouwtje uw gast denkt precies als u maar uw dokter stuurt u naar bed
onder de dikwijls moeilijke luimen zijner goed willende maar nu eenmaal weinig opgevoede stijfhoofdige dadelijk dwarse juffrouw wilmerdink doch deze tijd had hem vroeg verouderd dat werd hij zich wel vaak gewaar
ik bedoel een goede bediening ik kom toch op meer kinderkamers die zul je niet licht beter krijgen een waar je je kinderen z aan kunt toevertrouwen johan de meester de zonde in het deftige dorp ik heb haar maar al te veel vertrouwd
in zijn vroomheid volkomen oprecht zijn leven had den anderen kant uit gemoeten tegenover de praktische kant staat hij veel onpraktischer dan bijvoorbeeld die dichter kleestra die straks de soos heeft woedend gemaakt
natuurlijk tevens over dina als zij zich nu vooral maar verootmoedigt voor de heer hij alleen kan haar vergeven dominee komt eens gauw met haar spreken
zeer hollandsch viel stork bij zeker en nuttig telkens moet hij s avonds de deur uit afschaffing nut nederlandsch verbond zijn poëzie heet vergadering
het was onnoodig geweest iets te zeggen en althans verkeerd asal dit te zeggen hij werkte zich telkens in nieuwe moeilijkheden en dat ééne was erg genoeg wat zou vader schrijven ook vr het eten bij het wasschen voor dinner had de moed om den brief te lezen hem ontbroken en het moest toch ja nu moest het
toch zou naar de overtuiging zijner tantes de frivole omgeving van den haag voor zijn huwelijksleven nog fâcheuzer gevolgen hebben gehad in de kalmere provinciesteden had pauline zich moeilijk geschikt
de eerste had een flauwe herinnering dat loodijck in zijn laatste jaar was een bedaard lid van de deftigste club toen hij als groen vele kamers afliep nooit had hij hem daarover gesproken
kloos es ziek zijn of vroeger ten kate de eenige die bij ons ooit als een beetje meer is beschouwd is beets geweest
die smeeken dorst mijn zoon keer in tot uwe binnenkamer en laat niet af in het gebed en keer uw gedachten om en om opdat gij johan de meester de zonde in het deftige dorp weten zult wat recht is in de oogen des heeren
doch haar ontstemming week voor een schaterlach daar berkie met wijden zwaai de kamerdeur had opengetrokken en in een raam van flauw ganglicht de blonde dichter endymion stond
eindelijk glunderde zij doch de twee norsche mannen ziende legde zij uit op een toon van verontschuldigen willen dat het kind overstuur was geraakt doordat het later was geholpen
doch hij was ontsteld en angstig dadelijk had hij gedacht over gister loodijck die zich d'er nou mee bemoeide het gebeurde had hem zijn avond vergald uit de soos was hij mee met kleestra gegaan en mies had z gepraat en gezanikt dat hij op het laatst royaal gezeid had
loodijck komt die hier toen ik bij dormser had aangebeld ging hij voorbij ik vraagde hem of ik hem vanmiddag nog kon bezoeken maar hij stond er op bij mij te komen aleida keerde zich naar de bel neeltje moest dan gauw gaan zien of de kachel op dominee's kamer wel brandde
bij mons meg het oude kanon zat niets te doen op de borstwering luchtig en op zijn gemak of het volstrekt geen winter was even hadden zij daar getalmd mist beet de stad haar vormen af de stâge ellende van edinburg die flarden nevel die alle genieten van vergezichten onmogelijk maakten
trachtend met hem mee te voelen maar dat in haar streven om een liefdeloozen zwakkeling te boeien werd tegengewerkt gestadig gehinderd door de hopelooze onbevalligheid van haar lichaam toch voelde kende ze de bekoring van innemende bewegingen
nu freule constance huiverig en met hevige hoofdpijn thuisgekomen al twee dagen haar kamers hield was het claartje nooit te veel haar gezelschap te houden telkens kwam zij uit zichzelve allerliefst lachend bij tante binnen
in zijn eigen huis was hij veilig dit groote lommerlust was van hem dit kleine jassen en telefoonkamertje grooter toch dan wat thuis bij zijn moeder als huiskamer dienst deed was een van de zeventien kamers in het huis
en niettemin zoo het wel gods weg was schuin voor zijn schrijftafel gezeten het lijf voorover met den arm van de hand die den brief hield leunende op het
verlangen tintelde aan in neeltje doch de christenplicht schreef voor dat ze het domenee niet moch aandoen daarentegen besefte ze sterk de verontwaardiging toornde in heilige drift dat die meid onder domenee's dak het huis van de leeraar niet blijven moch daarom moest zij mevrouw alles zeggen
dien most d'er niet an denken maar zooa's ze dààr uit huis was geraakt en dat moeder nou leek te meenen van tch nog met nijdige slofstappen af en aan loopend rukkend aan t houtwerk het aardengerei ruw neersmijtend had moeder de tafel schoon geveegd en het avondeten gezet
de botervloot bleek niet bijgevuld wedelaar had met kippige oogen wat er nog in was bijeengeschraptom onvoldoende zijn broodje te smeren en dina moest naar de kelderplank opdat aleida zelve kon eten
zwanger mevrouw en onmiddellijk een luider schreien sedert wanneer uitgesnikt werd augustus mevrouw wedelaar's lijf voer op tot een rechtheid het hoofd heffend de oogen sluitend zuchtte hij met open mond
zonde in het deftige dorp gemeente secretaris een véél te hoogen toon aan maar klincker kon niet buiten hem en daar hij de twee o's in zijn naam had kon hij een potje breken in t dorp en beklaagde de chic hem dat hij te arm was geweest om te trouwen
zou je me trouwen a's ik en kind kreeg en toe had die jongen et da'lek geweten eerlijk had ie gezeid nee nooit en daarna hadden ze nie meer gewandeld her had dat met opzet verteld hij wou d'er mee zeggen me vriend was eerlijk hij zei nee a's ik nou ja zeg ben ik net zoo eerlijk a's hij
dina als hij dina trouwde en zij deden of het kind van hem was hij had zich vies sentimenteel gevonden dat dit in hem opkomen kon maar nu hier bij den grooten invloed door mies op het te voren stuursch ongezellige tweetal geoefend had hij juist overlegd
na het zelfverwijt van den zondag zat hij ontnuchterd ontmoedigd vaak neer daar zijn predikersgeweten hem weder noodeloos zorg gebaard had maar tevens uitzicht geopend op iets waarmede hij stichten zou of vermanen
geërgerd knipte hij plakplaatjes stuk totdat loes verontwaardigd hààr schaartje opeischte door het stille benedenhuis schuifelde wedelaar naar de keuken aleid had neeltje willen bellen dat zij zou binnen komen doch wedelaar gevoelde het als een verdeemoediging dat hij zijn dienstbode het verzoek om dina den nacht bij zich te dulden zelf in de keuken ging doen
wat was dat eigenlijk allemaal vrouw telders had herman z'en naam genoemd daar was moeder razend over dus wou moeder herman sparen dacht ze dat ie nog om d'er zou kommen het gaf dina een voldoening vol angst ze dorst niet meer hopen dat moeder gelijk had nu de ouders haar hadden het huis uit
tien minuten over vieren hield de equipage voor miesje's huis stil en kwam zij tikken willem of je meegaat wàt zei kleestra nou och ja
zou ik mij daarover niet verdeemoedigen tegenover de gemeente ik zou geen rust hebben zoo ik het naliet nu was ook jan van loodijck opgeschrikt uit zijn rustige houding hij had de beenen ingetrokken en gebogenrugs dacht hij na
ik dacht zoo over een groote week in die tijd kan herman natùùrlijk niet komen stel je voor dat hij haar hier vond bovendien zou het immers voet geven aan de praatjes in het dorp zoo de menschen opeens hem zagen
had hij het ding in de kast nog nagevoeld ja goed gesloten en toen gevlucht uit huis naar college doch daar had hij niets begrepen en naar asal nu op de wandeling had hij nauwelijks geluisterd hij hunkerde eindelijk naar huis om te weten
de vrouw kent de liefde geduld en miesje's kindje groeide flink overigens hoe te deksel verliefd geduld krasser op de proef te stellen dan in het alle dagen ochtenden middagen en avonden terugkeerend huwelijksleven met dezen man
het was alles zoo gauw gegaan doordat ie zoo ernstig in al z'en doen was nooit vroolijk en uitgelaten als leo had ze vast gedacht dat het meenens was bij em zijn afgunst was zéker meenens geweest
dat die moeder niet met me is komen spreken ja zei stork uit den grond van zijn hart dat heeft ook mij verwonderd die menschen hadden toch moeten begrijpen wat het voor me zijn zou als ik zoo iets van anderen hoorde mijn kindermeisje in die toestand
zeg aan je ou'ers dat ik voor je doen zal wat ik kan deze week nog kom ik s avonds es praten en daarnà johan de meester de zonde in het deftige dorp zal ik het in de pastorie meêdeelen vin je t zoo goed nu stond zij op hij deed hetzelfde en toen zij vr hem met gewone stem zei
t was zulk een zonderlinge verrassing dat stork zich niet weerhouden kon met een luiden lachkreet hè te roepen de dichter verdiept in een illustratie hoorde het niet zich schrijlings op den rand van een leunstoel zettend tikte stork hem op den schouder hoe kom jij hier
vin je zei mies zacht wat verlegen ik scharrel altijd met jams het laatst heb ik ze van sipkens gehad ken je die die is nogal goed maar ze haalt toch niet bij kmpot van die zalige duitsche kmpot heerlijk hè ja daar houd ik veel van heb je nu misschien een
de vader en zijn vriend waren in de warme kamer gebleven de meid stond op de stoep om met den wagen te helpen stork lichtte den hoed op en stak het moedertje de hand toe hè gaat u dadelijk weg ik heb al zoo lang zitten praten
wat wilde je dan mevrouw deed de vraag of zij wel bijzonder verbaasd was smakker dacht vrouw van rooien haal jij ze ze was bescheiden een pas genaderd en vroeg rondweg een anderen dag
kom vent flink denk aan je moeder zij heeft zveel van je vader gehouden en zij was een praktische vrouw we moeten nu van wat anders praten jij blijft dus nog eenige dagen als je wilt en heen bent over je wrevel kun je thuis nu zeker van nut zijn niet alleen voor jopie
dina zei hij zacht vriendelijk en ging zitten doch ziende dat de gangdeur op een kier was gelaten stond hij op om die te sluiten z willen wij nu eens heel vertrouwelijk samen praten ik heb je geheim jij mijn belofte misschien dat ik je van dienst kan zijn
ik kan t nog niet begrijpen dina ach daar begon zij opnieuw te schreien het was een dom gezegde van hem wat kon t haar schelen of hij begreep hulp verwachtte ze
terwijl de zusters beraadslaagden kwam jan de huisknecht den dokter aandienen eindelijk zei constance op vinnigen toon doch het bezoek was aanvankelijk aangenaam stork toonde dezen keer nu eens werkelijk eenige belangstelling
ik ben het kind van een te oud getrouwde moeder die véél te oud nog van mij d'er jongste is bevallen is het dan z dwaas doktertje me te vergelijken met een zoon uit een te lang beschaafd geslacht o nee maar dat je voor het genoegen van die johan de meester de zonde in het deftige dorp vergelijking naar onze soos bent getogen
zouden de broeders er tegen hebben dat wij onzen predikant verzochten nù hij ons hierin heeft gekend de zaak met hem te mogen bespreken het ligt geenszins in mijn bedoeling pressie op hem te oefenen dit zal te minder het geval zijn nu de invloed van broeder lovink halster zeker tegen den mijnen zou ingaan
mefrau de toon was netjes mevrouw zei dat de vrouw kon gaan zitten en sprak daarbij haar bevreemding uit dat niet dina's vader of haar broeder was gekomen
mag ik binnengaan stork ging wedelaar voor hij bleef naar de deur gewend staan totdat wedelaar haar had gesloten dina zei dat aleida slaapt
afleiding was dat toch niet wat hij bij dit vrijwillige oponthoud had gevonden integendeel zij ergerden hem zij hinderden hem die twee en het werkte het tobde weer in hem dat berkie misschien wèl de schuldige zijn kon
ik bedoelde alleen freule dat men bij de veroordeeling van een verleid meisje weten moet wie er met haar heeft gezondigd als ik uw woord mag overnemen dus tot overmorgen
had her althans ten alles niets geacht bij den drang tot geluk naar die vrouw hàd hij bemind verlangd met de koorts die let op stand johan de meester de zonde in het deftige dorp noch geld noch leeftijd zoodat hij ten in zijn hart haar getrouwd had in het diepst van zijn ziel genomen als vrouw
as u wachte wou tot kers'mis met kers'mis magge m'en ou'ers et weten en mevrouw en domenee dat was weer de toon van s morgens over twaalf dagen dus wat kon dat zijn niet berkemeier want het wilde iets zeggen van trouwen een huwelijk waar dàn van
spel bleek feitelijk te gaan tusschen den dichter en van sieten die beschouwd werd als matador van de soos johan de meester de zonde in het deftige dorp hij was een sinjo van achter in de twintig en woonde op den engelenburg het goed met de vijvers en breede beken waar vele bruggen over lagen sierlijk licht als louter
een vergode vader was tegengevallen een wezen uit hoogere sfeer bleek een stakker en stork moest jokken hij is géén stakker he kwam die teleurstelling nu éérst nu bij een jongen van in de twintig ouders en kinderen leven dikwijls in een wààn voort en zien elkander bestendig in de mom van dien waan
en hrde nu bij zoo'n type niet f een den boel opmakende zoon f een schoonzoon genre berkie de kunst gaf het ventje nog wat bijzonders iets als aroma al was het niet fijn en de late gast endymion was met zijn poëtische onbeschaamdheid een prachtfiguur in
dokter ik mot et wel zoowat denke ijverig viel de moeder in dat dokter zoo bezonder vriendelijk dina had te woord gestaan de meid was zooveel goedheid nie waard
juist in al het streven en dingen in den vreeselijken struggle naar de bevrediging van het verlangen dat hem kwelde sedert zijn elfde jaar van den zomer was hij er van verlost
lieve freule wat bent u toch goed de freule glimlachte bemin'lijk leeft de vader van dina ook nog o nu laat hij dan of béter de moeder zich woensdag tusschen tien en elf op beuk en beek aanmelden
bij het binnenkomen bespeurde hij onmiddellijk dat men hem bijzonder aanzag zoowel uit den wijden lage stoelenkring rondom het haardvuur als van de speeltafeltjes waar drie kleine groepen over kaarten of steenen zaten gebogen er werd opgekeken
nergens schreef vader iets over trouwen nergens iets over wat moest gebeuren zelfs niet dat her moest overkomen niets over dien herman zuchtte verwonderd het was z vreemd hij dorst niet gelooven o god als het toch eens niet hoefde niet hoefde
voordat ik dien brief verzend had ik vrouw van rooien nog gaarne gesproken ze zou komen vanavond aleid wou haar spreken ja ik moet k beslist met haar spreken ik bedoel voor meer zekerheid
van de pastorie was hij hier binnen geloopen om mies te vertellen dat maurits wat in de zon moest rijden het zorgzame johan de meester de zonde in het deftige dorp moedertje bleek al met den wagen weg doch haar man had hem binnengeroepen en zoo zat hij tusschen de vrienden natuurlijk om wederom wijsheid te hooren over het leven afdeeling vrouw
herman maakte een schimpscheut op het weder hij haastte zich weg nu naar beneden en gedwee voegde asal zich opnieuw naar zijn wensch door zwijgend te volgen wel begrijpend dat de hollander nu toch niet luisteren zou
nu bleef de hooghartige heldhaftig veinzen niets te zien van al de nieuwerwetsche weelde door villa's en buitens eigenaren als verre beneden hem staanden bijna allen door hem genegeerd in een aldoor nauwer aangetrokken gordel om den verweerden steenklomp van zijn ahnenschloss tentoongespreid ga
hoofdstuk aleida verzette zich met beslistheid een meisje dat zij volkomen vertrouwd had zij duldde haar geen nacht meer in huis althans niet in de kinderkamer die nog een nacht bij haar lievelingen
toen kwam dina de kamer binnen en neef stond op gauw voortmaken commandeerde dina de kinderen maar ze liep tegen de poppenwieg aan die omviel met de poppen er uit dina deed toch zoo raar van morgen zij had nu een erge roode kleur en je zag aan haar oogen dat johan de meester de zonde in het deftige dorp zij gehuild had daarom zei loes ook maar niets van de poppen die hard op den zeilvloer waren gevallen
tot een opzettelijke verontheiliging was zijn zoon niet in staat tenzij o ds wedelaar sloeg in droefheid zich de uitgespreide hand voor het gelaat
het klonk als een mooie dubbele naam het oude heertje was opgerezen boog weinig stijf maar toch hij boog en nà hem rees ook kleestra op en boog even houterig
och die spottende manier waarop pauline gezegd had johan de meester de zonde in het deftige dorp dat sommige jonge meisjes tegenwoordig veel te verstandig waren voor nice en die trieste blik van verstandhouding waarmee hugo daarbij zijn dochter aanzag
zoù ze zich z in hem hebben vergist aan domenee had ie wàt geschreven al die brieven net vr kers'mis ze had het aan domenee wel kunnen merken dat was iets ervan wel geweest maar wat en hoe t leek niet over haar ze was het anders zeker gewaar geworden
zij waren niet alleen bloedverwanten in hen leefde tevens wat hem door afkomst bond aan het dorp maar het was juist wat hem verdroot zijn eenvoudige zijn gewone grootvader was een ander mensch geweest dan wedelaar al heette toch ook hij vroom in zijn tijd
nu de domenee bij zijn toespraak in de studeerkamer waar ze had moeten neerzitten net als een vreemde met mantel en hoed wel treffend over d'er ziel had gesproken en hartelijk over het leed van o'moe maar met geen woord geen woord over herman
nog altijd leek zij sterk verliefd hoeveel ze van zijn humeur moest dulden en in weerwil van zijn niets doen dat haar blijkbaar angstig maakte god nog es toe als het dan toch zoo was
dien we gààn va middag toch onder de vraag zich omgekeerd hebbend was joop verbaasd de meid niet te zien loes die al aan dina's huilen gewend was zat midden in al het poppengoed nu met erica op schoot en wees met het hoofd naar de tusschendeur die tot joop's ergernis was gesloten
zonde in het deftige dorp angst de omgang met haar had hem verlost van zijn obsessie o dat besef van zijn macht over haar dat had hem gegeven
naast hem stond vinnig de potkachel rood en hier door het venster waartegen stork een stoel had gedrongen lokte de zon van een wintermorgen zoel als werd het vr kerstmis lente italiaansch versta ik helaas niet zei stork met nauw merkbaren spot van deemoed
kleestra was vast meer dan berkie die niets dan ijdelheid tot stut had en ook daar weinig kracht meer johan de meester de zonde in het deftige dorp uit haalde want het was juist de droefheid van mies dat er niets geen novelletjen afkwam zou de lamstraal zichzelf bedotten werkelijk zich verbeelden waar te zijn wanneer hij klaagde over het vrouwelijk verlangen naar moederschap
verdeemoedigen moest hij zich hij de vader hoofd van het huis zorgvuldig sloot hij de deur der keuken de meid keek verbaasd om van vaten wasschen toen domenee een stoel bij het aanrecht plaatste naast de plek waar zij stond en ging zitten ik zal er maar even bij
lieve nee heusch je met wat bedaard zijn meer dan ooit heeft je man je nu noodig de vrouw zij haren man tot een hulpe als jij je nu z nerveus maakt is het meisje naar haar ouders
heb ik hem goed begrepen te spreken van den kansel ten einde zich te verdeemoedigen omdat dit gebeurd is met zijn zoon en onder zijn dak dat nu zou ik beslist betreuren
heb jij ons niet gewaarschuwd vroeg aleida terwijl stork sprak was haar blik bij het luisteren naar zveel penibels verdoft niet af geweest van het waxinelichtje dat stemmig op de theetafel gloorde welke schuins naast haar leunstoel stond
natuurlijk doordat mevrouw ontbrak doordat deze lamp niet gevuld was lachte mies haar man zei wat ben jij toch complimenteus johan de meester de zonde in het deftige dorp stork bleef de kamer en het uitzicht prijzen
daar hij in stork's oogen geen instemming las ging hij zenuwachtiger voort maar ik zal het aan leida vragen ik moet het haar nog van zijn overkomst zeggen
hij is op reis och ja dat is waar en de anderen bij wie is u geweest johan de meester de zonde in het deftige dorp ds wedelaar gaf verslag van zijn namiddagbezoeken en verklaarde dat geen dezer broeders hem had geantwoord in van loodijck's geest alle drie hadden hem hartelijke deelneming betoond
nu lag ds wedelaar ietwat onthutst in de eenzaamheid der nachtelijk stille studeerkamer had hij niets geweten dan nooddruft naar de goddelijke lankmoedigheid en smartelijke liefde voor den afgedwaalde niets van buiten was tusschen zijn denken en bidden in gekomen hier omgaf hem nu ander leven
toen had hij tegen heug en meug sterk ontbeten een groot bord porridge spek en eieren rhum in de thee en op zijn oudste fiets zijn taaiert de stroeve knarser die maar niet stuk wou was hij heen en weer naar de stad gesjouwrend zeven en dertig minuten heen elf de wallen om niet gestopt acht en dertig en een halve terug
uit de kamer der kinderen deed een vreemd geluid hem schrikken angstig luisterwachtte hij bevreesd voor een nieuwe verkoudheid van jopie doch nu hoorde hij het was snorken en herinnerde zich de klacht van aleida tijdens dina's ziekte toen neeltje ook hier sliep dat deze
met de stallantaren voor zich uit lichtend keek hij enkele dingen na toen hij de huisbel hoorde bleef hij lanteren op het plaatsje in de koude duisternis johan de meester de zonde in het deftige dorp tot cornelia het hoofd om de achterdeur stak dat daar het meisje was uit de pastorie
verwijderde het statige rijtuig met de twee onbewegelijke livreibedienden langzaam zich uit de kom van het dorp toen ds wedelaar nog meer dan gewoonlijk het hoofd gebogen de natte parapluie dwars onder den rechterarm over het smalle kerkhof pad op zijn woning kwam aangewandeld hij had een moeilijken gang volbracht
stork voelde tegelijk een hunkerende bewondering voor hare schoonheid en een wrevel van zelfverwijt omdat ook in deze omstandigheid haar bekoring johan de meester de zonde in het deftige dorp hem nog zoo trof hij zag dat het schreien haar verlichtte hij zei zich dat hij kalm moest blijven als dokter had hij immers geleerd hoeveel geduld ondervragen vordert
staande had hij aangehoord en de handen aan het voorhoofd had hij enkele stappen gedaan zoodat hij nu den rug naar den spreker gekeerd had dominee's opwinding welke den goeden man alle vormen deed verwaarloozen maakte van loodijck nog angstiger het vaderleed voerde tot fânâtisme
de portière van nagemaakt turksch achter haar plooiend tot rust terugzonk was het als liet zij het zwijgen achter tusschen die straks druk pratende mannen in die kleine doorrookte kamer waaraan de bonte doeken en lappen
hij begreep niet wat het beteekenen moest meneer hovink die hem alweer en nu met rijtuig kwam afhalen voor de societeit doch hij had nog al goed gewerkt en ja dat ééne biljart liep prachtig luidruchtig door vader hovink begroet zat de dichter nauwelijks in het rijtuig of hij moest er alweer uit
hoe woest blies t ie het nachtlicht uit toe joop maar even verschoof in z'en bedje was zij toen maar niet angstig geworden maar het was haar immers gebeurd dat joop wakker werd van géén nachtlicht en dan die vrees voor gerucht in donker zoo licht was er ergens tegen gestooten in er schrik had ze nie meer geweten
weer had stork zich niet beheerscht te giftig spookte zijn ergernis hij mest daar even meppen met spot doch de koorts bleek alweer gezakt die vrouw was ook te nuchter dom de jonge meisjes blik was natuur blijkbaar had zij er niets van gehoord dat hij het woordje pastorie met haar klank en zalvend had uitgesproken
na den avond met herman's ouders had stork zich voorgenomen alle dorpsgesprekken over dina af te snijden hij antwoordde korzelig wel te begrijpen wat de freule waarschijnlijk bedoelde
lachende had zij voor hem beslist samensprekende over de preek zeide zij vrijmoedig haar oordeel maakte hij haar deelgenoot van wat hem bezwaarde als straks vergeten
kathrien het had moeten beleven kathrien ach stork stond onthutst van de smartelijke ontsteltenis door het noemen van dien naam veroorzaakt een trilling doorschokte wedelaar's lichaam de handen sloeg hij voor het gelaat dat zich boog met diepe
dorp tochtgat z erg is t niet hoor beg your pardon o huisvriend van adellijke hanzen ik heb het maar van hooren zeggen maar mànnie u komt er als dokter hè
daartegenover het droeve woord van nahum uwe herders zullen sluimeren en jezus ontferming uit mattheus en markus met schapen die geenen herder hebben ertusschen kreunde telkens het klaagwoord mijn zoon absolom mijn zoon
het grijs tricot onderlijfje sloot nauwer af nu de borsten zwollen zoodat de knoopsgaten wijdgetrokken wit uitpersten de schouderrondingen en de halve bovenarmen waren glad omvat
ze dreigde niet schreef net als vroeger dat nederig klagerig verzoeken stijve zinnetjes hanepooten het was wel goedig mààr ze hield aan en het had hem nog radeloozer gemaakt dat ze goedig deed en bescheiden
en t ging alles net of d'er niks gebeurd was alleen moch ze niet uit en niet na de bel mevrouw aleida die altijd zoo moe was wou wel diensten hebben van dientje maar t mocht niet gezien van de menschen t had best nog weken zoo kenne duren maar toe most hier dat sartuig praten
het geel witte huis één balcon en veranda en waar een reeks van stallen bij aansloot welke nog gestadig vergroot werd hij woonde daar met zijn hooghartigen vader die in indië planter geweest was zijn zich nooit vertoonende moeder en vele blanke en gekleurde bedienden
ik sprak van het haar aanzien aleida ook ik heb mijn oogen niet kunnen gelooven jij die r in al haar bewegingen zaagt heb je daar nooit iets vreemds aan gevonden of gezien dat haar zwarte japon niet meer paste
het ging hem om wedelaar aan het hart maar bij een moeder als aleida moest men soms wel licht overdrijven in het kereltje was z weinig weerstandsvermogen ook leo had het woord gehoord hij was de kamer uitgeslopen toen stork zou weggaan stond hij beneden beteuterd bleek jongen wat hèb je
de dame had telders de meid wel genoemd en niet zoo zeer omdat ze wat grootsch dee een dametje van plezier leek et nou wel nou piet had d'er ook veel weet van gehad
niet meer na z'en vertrek maar hier in de fekansie schreef ie briefjes moeder zou ze domenee geve heeft je moeder die waarom heeft ze ze ons dan niet laten zien
dina kon het brief je dan even bij westrik brengen voor den koetsier wanneer die langs kwam ds wedelaar schoof het raam aan den tuinkant op en wilde zich nu naar beneden reppen den tuin door naar de katechisatie doch toen hij de kamerdeur opende botste hij bijkans op tegen stork
in prentenboeken had hij geen lust hij gooide op tafel een blokkendoos om maar daar waren twee blokken van weg hij wist niet waar hij ze had gelaten dus kwam hij naar loes en haar poppengoed om maar weer met haar mee te spelen
terwijl hij zijn best deed van zijn gezicht alle uitdrukking af te houden opdat dina zoo zij hem aankijken mocht niet schrikken zou zat hij haar te bespieden met een wangunstige behoefte om het karakter van dat mooie schepsel dat daar machteloos in zijn onmiddellijke nabijheid zat en over wie hij niets geen macht had te doorgronden
dat is niet het ergste dina het moeilijke komt niet nu maar later heeft herman beloofd met je te trouwen moedeloos hem aanziend trok ze de schouders op
jammer dat het zoo kort geduurd heeft dat ligt aan u u verwent hem te veel maar dat doet u hem niet alleen en met een complimenteus bedankje voor de gulle ontvangst nam stork afscheid berkemeier wilde hem naar huis brengen hij deed s avonds graag nog een loopje mies ga jij dan vast naar bed
terwijl hij met zachte stem doch beslist omdat dominee's stemming hem gevaarlijk voorkwam gevaarlijk voor het prestige der kerk zijn verwondering uitte en zijn bezwaren was het wedelaar onmogelijk geworden te blijven zitten
rustig ging zij voort met het afwasschen van de ontbijtkopjes dan zag vrouw van rooien meteen wat een last het vertrek van dina gaf daar mevrouw nu werk van de meid deed omdat zij van krookje niet alles kon vergen
wedelaar hield nog hoop tot het laatst en weder begon aleida te schreien het is een zware beproeving voor jullie och wat zal constance bedroefd zijn zij vond herman altijd zoo sympâthique je weet zij had hem op zondags school
het was zoo innig vermakelijk die onbeholpen dikharige reuzedieren zich te zien inkrimpen om uit te schieten tegen den dichten sneeuwval in stuivend den geworpen bal na
zijn oudste toch nog theologant die wiegewensch tot zijn smart niet vervuld nu alsnog verwezenlijkt maar het kon het mocht niet zijn hij moest blijven stremmen tegenhouden wat onmogelijk z opeens ernstig begeerd werd uit beproefden innigsten aandrang der ziel
papa keek toch al zoo vaak bedroefd om menschen in t dorp die zondig deden johan de meester de zonde in het deftige dorp joop had medelij met papa die juist zoo had verlangd naar her maar nu met leo in de kamer
is het heel erg onbeleefd u kunt je dat zeker niet voorstellen hè dokter dat tegenopzien dat iemand lam slaat gisteren is het al begonnen van ochtend kon ik m'en bed haast niet uit
dat krijg je dan zoomaar es thuisgestuurd as een brief van de post aan vrouw van rooien as een pakjen op sinterklaasavond afzender nee onbekend was t ie niet maar je hoefde n'em niks te bedanken groote got voor geen halve cent
kwam hij op lommerlust terug om te lunchen moeder vertelde em zat boven aan het bed van o'ma die wéér niet goed was en terwijl zijn kind voor hem zorgde hij had honger en nam twéé coteletjes vertelde hij haar dat hij van plan was straks bij miesje aan te rijden en kleestra mee naar de soos te nemen
glimlachend opgestaan keek stork haar nog even aan zveel oppervlakkigheid kathrien was wel een andere vrouw en toch zoo overdacht hij naar boven stappend door de ganglicht schemerigheid toch heeft kathrien's zoon dit gedaan het éénige excuus voor herman dàt hij zijn moeder heeft gemist
leo was naar huis gekomen angstig over de eer van zijn broer kuisch maar gezond dus volkomen beseffend dat de hartstocht voor een bepaalde vrouw de toch al z moeilijke zelfbeheersching van den vrijgezel kan breken mest hij dàt weten wàs er de hartstocht he was de hartstocht vervoerend verblindend
zijn hooge tweedehuwelijk had wedelaar die vroeger als niet voor geleerde geslaagd zich altijd wat misplaatst gevoeld had meer in aanzien en tegelijk in anderen zin nader tot de
wat was er dan tégen zoo'n huwelijk kon een man aan den hevigsten natuurdrang aan dien sterksten dien hoogsten lust beter eerlijker toegeven dan door het recht te krijgen om zoo'n verrukkelijk schepsel als zijn vrouw te beschouwen
telkens weer kwam dat woord geniepig en zelfs bij de klachten over mama's doen bleef het krasse woord niet uit doch de hevige smàrt was om vader stork gevoelde hier moest hij troosten
dina ik kan mina krook krijgen de dochter van de koetsier van freule van lakervelde nu is t maar beter dat jij toch gaat reken dus voor na den eten joop dien dina al voorbereid had
stork nam zich voor berkie en zijn vrouw het genoegen van de lezing te geven doch hield den brief twee dagen in den zak en toen hij hem den derden ochtend ging brengen beantwoordde mies die alleen met haar kind zat aan den ontbijtdisch het vertoonen met een we wachten kleestra van middag hier
ze hem aanhouden vroeg de moeder jawel mevrouw ziet u maar en dina draaide het meisje zoo dat mevrouw den kant van de bemorste plek zag eet onder de hand zei ze
me man is thuis dokter en de vrouw zuchtte zijn bezoek gaf evenveel beklemming alsof er een ernstige zieke was stuursch keek dina's broer naar hem op die dacht wellicht waar bemoei jij je mee
maar een betrekking de raison voor de gemeenschap toch ook niet voordeelig en voor jezelf als je àldoor je opvreet omdat je nooit nooit iets doet met plezier integendeel dagelijks doen met met weerzin
hij had die ook hier niet gevonden en toch had hij zijn best gedaan den grooten woedenden lust in lezen dien had hij zich toch hier bezorgd wel aanvankelijk veel over dat
met looden beenen was hovink nader gekomen de daad van dien vlerk van een secretaris zwiepte johan de meester de zonde in het deftige dorp plotseling zijn drift op nu kon het hem ook geen bliksem meer schelen wat dachten ze wel hij repte zich weg
hij kon dat met één ding vervuld zijn niet dulden al op het gymnasium was hem verweten dat hij zijn aandacht zoo moeilijk bijeenhield en nu o hij verwenschte asal want nu kon hij die zich altijd z gemakkelijk liet afleiden evenmin nalaten telkens aan hetzelfde te denken
en toen liet ze den koetsier nog staan op de mat totdat mevrouw belde en vroeg of het rijtuig nu nog niet vr was hendrik ging binnen de kamerdeur sloot zich in de achtergang treuzelde neeltje om vol hoop dat zij johan de meester de zonde in het deftige dorp door toe te schieten zoodra de koetsier de kamer uitkwam vernemen zou wat dàt wel beduid had
ik moet me haasten man maak jij je klaar johan de meester de zonde in het deftige dorp wedelaar stond bij het raam een tractaatje in de hand leo bood neef stork een sigaar en nam er zelf een ga jij niet mee naar den kerstboom leo knikte glimlachend van neen
kwam hovink plotseling naast de dominotafel schouders en middenlijf spannende als iemand die zich druk geweerd heeft fortuinlijk gespeeld meneer hovink spotte van
haar blijmoedigheid praatte zijn kommer vaak weg meermalen ook had zij een gedachte en s maandags kwam hij daarop terug na het lezen met de boden terwijl aleid de ontbijtkopjes wiesch
telders de wat de ruch'baarheid fan dien en hier meheir mefrau mevrouw wedelaar ving het kopje dat aan den theedoek bijna ontviel op haar schoot in een punt van den doek toen vroeg ze met strakke koele bevreemding
ach hoeveel ergernis ook plaagde de menschen daar om wat voor hen bederf van t dorp was vader hovink was wel de ergste maar lang niet de eenige parvenu en
het berouw had niet geduurd doch her was ook aan zichzelf overgelaten het verlof om met kerstmis weg te blijven was een droeve vergissing was onvoorzichtig nalatig geweest
zwakte vooruitschuivend op den stoel en vooroverbuigend ontsloot hij met een sleuteltje uit zijn vestzak een zijlaadje van het bovenstuk zijner schrijftafel en nam daar twee brieven uit nu ging hij uit de drie vergelijken ze sloten niet in deze ééne week sprak de jongen zich herhaaldelijk tegen
wedelaar wist het nu hier stond satan karakter geweten kinderhart door zinnelijke zonde tot lompen verscheurd de zonde welke zelfs de heidenen zonde noemden welk geestelijke zonden waren ook bij her niet voortgekomen uit deze
de liefderijkheid zelve was zij geweest en zij was het gebleven toen eigen kinderkens onmiddellijker zorg van haar vroegen leo bleek het ook wel te beseffen zijn verhouding tot haar liet niets te wenschen
dan trachtte ieder gewoon te zijn stork zag en zag niet met een spottend gelaat keek hij naar twee vuurtongetjes die om de beurt te voorschijn hupten plagend toefden en plots weer verdwenen achter het middenblok in den haard toen zag hij van loodijck zich overbuigen
hij liep iets verder zag hem niet beter doch stond nu met den wind naar hem toe diep uit de borst riep hij nu kortaf johan de meester de zonde in het deftige dorp hier de hond bewoog trok ook het achterlijf de greppel in zoodat hij geheel onzichtbaar werd
als een jonker haar met mooie maniertjes of een duur cadeau gepaaid had als de natuur in dit gezonde lichaam had gewerkt en zij naar de zeden van minder deftige dorpen zich gegeven had aan een kerel van haar stand die haar nu liet zitten maar herman die nare leelijkerd
herman die in den zomer toen zijn hekel aan de medische studie hem onder anderen vervuld had met een avontuurlijk verlangen naar johan de meester de zonde in het deftige dorp indië voor het eerst multatuli was gaan lezen dweepte gretig mee voor egypte en overtrof zijn kameraad in het afgeven op de
iemand kuchte vlak achter den kring een kort droog kuchen opzettelijk luid het deed renck en hovink tegelijk omzien jan van loodijck stond in het deurtje hovink zweeg als een schooljongen die zich betrapt ziet