AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en ieder boer was wever gelijk ieder wever zijn stukje land bezat acobus raandijk andelingen door ederland met pen en potlood eel en bebouwde ie gelukkige vereeniging van landbouw en nijverheid noemt hij een der groote voordeelen van wenthe
werd vervangen ier moet ook het slot hebben gestaan dat gbert van lmelo in aan einoud den zoon des graven van elre als een open huis opdroeg
en koffij verkrijgbaar op ondag zou dat te omslachtig zijn an is ook geen eigenlijke b e d i e n i n g mogelijk eder helpt zichzelven zoowel de heer als de knecht
en waagde soms een vreemdeling het een hutje van plaggen en biezen op markegrond te bouwen onmiddellijk werd hem aangezegd zijn schamele woning weêr wegtenemen bij
gezien en in den grond moet nog vrij wat oud en zwaar muurwerk zitten it is de hof s p e l o de oude meijerhof van onneker gelijk de eigenaar en bewoner
en denkbeelden die in de laatste jaren tot rijpheid kwamen zeden en gewoonten door tal van menschengeslachten overgeleverd van vader op zoon en de gebruiken van den tegenwoordigen tijd de overoude hoeve
dan kunnen wij den terugtogt aanvaarden en uitgestrekten moestuin voorbij langs de lanen die naar elden voeren de groote eikenlaan ten einde en dan houden wij den breeden straatweg
an de kerk kunnen wij langs een smal pad tusschen arbeiderswoningen en de gracht van het kasteel het huis gaan bezoeken et ligt met den achtergevel naar de stad gekeerd
at acht ik voor eene g o e d e geschiedenis onmisbaar e lezer stelt zich zoo ligt land en volk voor gelijk hij het kent ok tot het bewaren der herinnering aan wenthe s ouden toestand wenschte ik iets bij te dragen
zulke aangename herinneringen had opgedaan riezenveen had hij bezocht en zich verwonderd over hetgeen vlijt en zorg van slechten grond acobus raandijk andelingen door ederland met pen en potlood eel had gemaakt en hij wijst er
op den ledigen akker is een schare volks bijeen oog boven hen steekt een lange paal in de lucht ij hooren van verre reeds
potlood eel is er van gescheiden door een vrij uitgestrekten tuin door grachten omringd en van een z digten gordel van boomgewas omzet dat het oog nergens in dit heiligdom kan doordringen
ier ligt ook het stationsgebouw hier verrees in weinige jaren als een nieuwe stad die wel als nschede den stempel onzer moderne steden draagt maar ruimer regelmatiger en veel levendiger is
dezer eeuw de industrie nagenoeg geheel in handen van oopsgezinden was e oopsgezinde gemeente te lmelo trok een deel van haar inkomsten uit het verhuren van
boerenhuizen met hun van planken en latten getimmerde schuren op het ruime grasveld waaruit de zware boomstammen
aar vindt gij nog bouwland en tuingrond een villa s aan den nschedeschen weg maar de hoven der gezeten burgers boomgaard en moesland tusschen hooge beuken en
eger van echteren bouwde op eenigen afstand in een nieuw kasteel het nog bestaande h u i s t e l m e l o e kerk oorspronkelijk
aar wij zullen nog wel meer plekjes moeten laten liggen die door natuurschoon of door herinneringen aantrekkelijk zijn voor wandelaar
otters of keuvenaars arbeiders die in de kleine huizen op het erf der eigengeërfde boeren woonden hadden in de marke geen regt noch van houtkap noch van
aken en gevels vallen in met doffen dreun ware machines ploffen in de hooge fabrieken naar beneden e klokken storten daverend neêr in den uitgebranden romp van den toren
het mogelijk de stad later aan wolle te verbinden door een kanaal dat zooveel goeds gewerkt heeft en nog bij voortduring werkt
ons wijst op een overoude werkplaats waar de wapens van een lang verdwenen voorgeslacht geslepen werden en rondom in de eenzame heide zouden wij de grafheuvelen als kleine hoogten zien verspreid
althans de afschaffing der vernederende en bezwarende drostendiensten wist doortedrijven ij zouden niet ver van eerselo welligt de plek nog kunnen vinden waar een menigte van meer en minder bewerkte vuursteenen
akkermaalshout nieuwe huizen in grooten getale rijke villa s en buitenverblijven alom verrezen in nschede zelfs een gansch nieuwe stad met alle teekenen van welvaart en bloei
en die ons naar het eigenlijk bosch van wickel voert oe onvergetelijk is die laan voor wie haar zagen badend in den gloed der avondzon
met zijn breede sparrenlaan bij de rienerbeek en het woeste boschplein daarnevens waar de statige dennengroepen als ranke zuilen opstijgen in de heldere lucht
n dezen omtrek draagt engelo nog het karakter van een oud wentsch dorp met zijn bogtige straten en zijn onregelmatig gebouwde in en uitspringende huizen
e schat van brieven en bescheiden van hem in t archief op het huis bewaard is een gedenkteeken dat hij onbewust zich zelven heeft gesticht
levert groote en kleine wandelingen in overvloed aar waarheen eer en liever dan naar een der glanspunten van wenthe naar het prachtig bosch van wickel
bontweverij zien oprijzen al van colossale fabriekgebouwen zou hij op zijn verderen togt ontmoeten n aanmerkelijke verbetering der spinmachines zou hij zich van harte verheugen
gehouwen wapen prijkend trekt in t voorbijgaan onze aandacht et is het oude t ntoniegasthuis ter huisvesting van eenige oude mannen en vrouwen bestemd
conscientie wel in t spel en zegt dat het bij de markeverdeeling niet altijd volkomen naar regt is gegaan en deze en gene wel wat meer land heeft gekregen dan hem zou toekomen
it kanaal met de pakhuizen en fabrieken met de woningen en de villa s aan zijn kaden met de schepen in zijn haven geeft aan deze zijde van lmelo een meer ollandsen dan wenthsch karakter
van den hoogen vlaggemast nderen houden zich in de nabijheid der nraziektent om niets te missen van de toonen die zich daar van tijd tot tijd laten hooren
ij keeren van orne langs den straatweg een veelbelovende eikenlaan naar engelo terug of wij kiezen den ouden slingerenden zandweg
de wederzijdsche regten en verpligtingen bleven onbepaald iet van den bisschop maar van gbert van eeckeren
werden op den grooten wagen geladen en zoo ging het den eersten dag door het mulle zand naar eventer en volgenden dag bragt men het tot arderwijk
de herinnering schijnt te bewaren aan eene oude versterking die het volksgeloof aan de u n n e n toeschrijft nderdaad wordt er nog een tamelijk hooge grond binnen grachten aangetroffen
waarvan velen nog afgezonderd op hun erve staan ij treffen ook nog enkelen van die wanstaltige hoewel vaak schilderachtige gevaarten aan met het onevenredig hooge spitse dak den houten
aar uitstel mag geen afstel zijn ater brengen wij behoorlijk onze hulde aan de wenthsche industrie en trachten wij ook haar geschiedenis te leeren kennen
die zich ostwaarts afwendt maar wij willen vooreerst het dorp zelf verder acobus raandijk andelingen door ederland met pen en potlood eel in oogenschouw nemen om later eens rond te wandelen in den omtrek
ier gilt de stoomfluit te midden van de eenzame heidevelden waar lang vergeten dooden in hun opgeworpen en nog ongeschonden heuvels slapen en de telegraafdraad overspant de kruiswegen
e chotters waakten tegen overtredingen en wroogden ieder die meer nam dan hem toekwam behalve den markerigter
en heeft zooveel van wickel gehoord en ik heb wel eens meenen op te merken dat een zekere teleurstelling zich van vreemdelingen meester maakte als zij voor het eerst het hooggeroemde wickel zagen
eeds vroeger was van die zijde op wettelijke regeling aangedrongen en toen de wet in werking kwam behoefden in nschede en onneker slechts drie kinderen als te jong uit de fabrieken verwijderd
ovendien veel is verloren wenthe s open velden en zwakke vestingen boden ten allen tijde voor vijandige legers een onbeschermden toegang eldersche benden hebben er geplunderd
nieuwsgierigen in de uitgestrekte zalen rondom de voortbrengselen van den akker en bij de machines die in werking zijn
n s t a a t heeft hij belangrijke opmerkingen neêrgelegd omtrent het goede dat hij gezien had omtrent het gebrekkige dat hij had leeren kennen
e spoorbaan doorsnijdt dit woeste gedeelte en de reiziger die er gebruik van maakt ontvangt nog altijd evenals ogendorp in zijn tijd den indruk dat de steden en dorpen te midden van onontgonnen wildernissen liggen
werpen en zijn wij nu weldra daar aangekomen dan gaan wij het eenvoudige maar vriendelijke huis met zijn zwaar balkon niet voorbij
zoo vreemd voor wie voor t eerst door de doolhoven zijner steden en dorpen dwaalt het bekoorlijke zijner vaak nog ongerepte natuur en te midden daarvan de wonderen zijner krachtige industrie
ven buiten het dorp engelo komen wij in de gemeente o n n e k e r t s hier in wenthe een vreemde verdeeling der gemeenten onneker is eene zeer groote burgerlijke gemeente die in zeer wijden kring rondom de stad
erkelijk stond hier tot omstreeks het huis te engelo ogendorp zag het reeds in groot verval en onbewoond maar in moet er nog het hoofdkwartier van een ransch generaal zijn geweest
weinig in overeenstemming met het kloek en ernstig voorkomen van het oude bedehuis ovendien heeft nschede iets doodsch en ledigs omdat de fabrieken en de woningen der fabriekarbeiders
potlood eel en gingen meer menschen heen en weder e boeren konden meer verbouwen omdat zij hun producten beter konden afzetten en enkele oude gewoonten raakten allengs in onbruik
onder welks eikenstammen de welvarende boerderijen der buurschap weckelo aan de aarbeek liggen verspreid aar vindt gij u nog geheel in het oude wenthe verplaatst
linius verhaalt dat de volksstammen in deze streken uitmuntten in de kunst van fijn linnen te maken en dat de vlasbouw bij hen op een hoogen trap stond pmerkelijk is het dat nog in het begin
en in dit tijdperk van overgang ontmoeten wij overal scherpe contrasten en eene bevolking die deels de goede en minder goede eigenschappen bezit van menschen die lang in afzondering hebben geleefd
aar dat toch ook in dezen vooruitgang is hebben wij op onze zwerftogten wel opgemerkt ok van akenhagen kunnen wij elden en het wickeler bosch bereiken aar ook dit uitstapje behoort tot die welke wij ditmaal alleen maken in den geest
eene overoude doopvont zouden vinden in dit huis een merkwaardige eikenhouten kast en een zware deur
iet lang evenwel k wil u nogmaals tot een kleine wandeling door engelo uitnoodigen maar ditmaal eischen wij meer dienst van onze verbeelding dan van onze oogen want wij gaan in gedachte eenige jaren terug
elfs de spoken regelden zich daarnaar want terwijl het regte spookuur elders te middernacht is gingen de wenthsche spoken tusschen negen en tien ure weêr
pzettelijk noodigde ik u uit om op ondag een bezoek te brengen aan de stad en haar bevolking et spreekt van zelf dat anders een gewone werkdag als alle arbeid in vollen gang is voor de kennismaking met eene nijvere plaats als deze
ij treden het binnen nu wij in deze lange regte eikenlaan zijn gekomen r ons op verren afstand schemert iets wits dat is het huis
en lang was het markerigterschap er aan verbonden nico ipperda drost van aaksbergen en later drost van wenthe kocht in het jaar het huis en het het
et hoofdgebouw tusschen de vleugels wordt bijna geheel door de ruime vestibule en den grooten trap ingenomen e toegang tot het huis wordt gevormd door een niet zeer lange
aar heerscht vrolijkheid geen luidruchtigheid daar is gewoel geen gedrang vrijheid geen losbandigheid n wat gij ook ziet geen policiedienaar tenzij misschien een enkele
en potlood eel tigen unenborg leiden waaraan zich de overlevering verbindt dat een heidensch keizer er zijn verblijf heeft gehouden
oge wenthe de vruchten van dien nieuwen toestand in overvloed genieten en voor de schaduwzijde daarvan zooveel mogelijk bewaard blijven
de zwarte hoop heeft er gebrandschat en verwoest taatschen en panjaarden hebben er langen tijd elkander afgewisseld en bestreden de unsterschen deden er hun inval en bragten er verderf en ellende
e fabrikanten hadden hier reeds tien jaren geleden voortgezet onderwijs voor alle fabriekskinderen verpligtend gemaakt terwijl zij geen kind tot den arbeid toelieten dat niet met vrucht lager onderwijs had genoten
eertijds een sterk kasteel de zetel van een magtig geslacht uit de eeren van uinen gesproten dat in gansch wenthe in pandschap had en sints meer dan één drost van wenthe onder zijn leden telde
waar de vurige landmeter spookt en de donkere poelen waar het dwaallichtje boven het graf van den zelfmoordenaar danst at maakt wenthe ook zoo aantrekkelijk voor wie het kennen
et vorige gemeentehuis klein en onaanzienlijk lag in t verborgen ud was het niet ot op het einde der vorige eeuw had engelo
en het nschedesche volkspark ij kiezen het laatste niet omdat het in schoonheid met wickel kan wedijveren maar omdat het ons voor t oogenblik meer belang inboezemt om de wille der menschen die wij er zullen zien
dat zij behoefden bij de in den regel zeer lage pachten die vaak alleen in zekere recognitie bestonden een paar waskaarsen aan een kapel
en plaatsen bij de deur den steen die het jaartal draagt en die nu in een hof aan den nschedeschen weg ligt n de uitgestrekte gewelfde kelders spelen de engeier jongens zoo gaarne
en brouwde zijn bier op zijn eigen hoeve ijn vee gaf hem melk en boter en kaas wel niet veel maar toch genoeg ijn
ij zijn op het terrein waar het oude huis te engelo heeft gestaan digt bij den straatweg naar elden die ons op wickel brengt eer wij nog dat stadje hebben bereikt en uur gaans ongeveer hebben wij noodig
aar die goede wil wordt in den regel in wenthe niet gemist en gelijk het volkspark in nschede daarvan een krachtig teeken is zoo werke het mede om in wenthe te kweeken en te voeden een geest van wederzijdsche welwillendheid
totdat bij een bogt de bosschen van wickel in t gezigt komen en de hooge linden en de frissche kastanjes van het in wenthe zoo welbekende arelshaven hun schaduw over den witten heirbaan
op wiens top een houten molen zich zoo scherp afteekent tegen de heldere avondlucht terwijl de dalende zon de bruine heide met de diepe zich kruisende zandsporen purper kleurt
en potlood eel oeckhorst de eenigen in verijsel die in hunne heerlijkheden laag en middelbaar regtsgebied hadden terwijl die van lmelo bij vergunning van de taten ook de hooge jurisdictie uitoefenden ver dit laatste punt rezen voortdurend geschillen
aar aan spoorwegen kon ijsbert arel nog niet denken en ruim dertig jaren hebben de straatwegen uitnemende diensten bewezen ad zijn weg hem van wolle naar lmelo geleid
k wenschte het beter te doen kennen in zijn eigenaardige schoonheid in zijn veelsoortige belangrijkheid en met den wensch dat het geen geheel vruchtelooze poging zij geweest leggen wij ditmaal den wandelstaf neder
ontving lmelo in stedelijke regten en ook in den tijd der epubliek waren de eeren van lmelo
n en werd elden voor een groot deel verband n klagen de arme verdorvene en verbrande
a zijn dood schijnt hij zich nog verdienstelijk te maken door de eer van het oude riddergoed op te houden dat immers regt op een spookgeschiedenis heeft
een gebrekkige opvoeding voor het huisgezin zijn groote schaduwzijden van het tegenwoordige stelsel ijt gij toevallig getuige van de loting der dienstpligtige jongelingschap dan kunt gij gemakkelijk de boerenjongens van de fabriekskinderen onderscheiden
eden genoeg voor ons om de wandeling door riene te verkiezen aarlijk onze moeite blijft niet onbeloond de veel langere tijd dien wij noodig hebben is niet verloren
of toen de wolsche boot van msterdam in verbinding met een wagen over ijverdal en lmelo naar nschede een tweede reisgelegenheid aanbood aar sedert de spoorweg wenthe doorsnijdt is de togt voor niemand te bezwarend meer
maar het ijhof levert veel beter renten terwijl het eikenhout bij verkoop duizenden guldens opbragt elukkig voor ons en voor allen
ieder overeenkomstig zijn regt naarmate hij een volle of een halve waar bezat aar in de laagte liggen ook de
staan z precies op het randje van het voetstuk dat hij bij de minste poging om op te staan bij de geringste ongeduldige beweging zelfs onfeilbaar naar beneden moet komen
den groothertog van oscane heeft gediend en in de taten van verijsel op de groote ergadering in den aag
ij de menigvuldige schommels en wippen ziet gij de jeugd vertegenwoordigd m op den berg het ruime uitzigt te genieten volgt menig gezelschap het spiraalvormig pad tot waar op den top de driekleur uitwaait
die uw gids verlegen maakt waar hij u uitnoodigt hem op eenige zwerftogten te vergezellen door heiden en bosschen naar afgelegen boerenhoeven en vorstelijke landgoederen
wat zal hem dan verder beletten nog eens een deel van den togt te ondernemen dien hij in den nazomer van het jaar deed
van onderling vertrouwen van wederkeerige waardeering dien geest der l i e f d e bij rijken en armen bij werkgever en werkman die toch ten slotte alleen de oplossing der maatschappelijke vragen en de genezing der maatschappelijke kwalen geeft
door de nieuw aangelegde i e u w s t r a a t en voorbij de hier zoo weldadige b e w a a r s c h o o l weêr nabij de markt uit te komen waar wij een oogenblik van onzen ontdekkingstogt uitrusten
naar den smaak van sommigen mijner togtgenooten at was niet zonder doel wenthes geschiedenis ligt nog voor een goed deel in het duister e aandacht der geschiedschrijvers en geschiedvorschers bepaalde zich niet bij voorkeur tot dit afgelegen gedeelte des lands
en het zijn aandeel aan zijn broeder eorg orchard nico van eppel tot dinck en na diens dood in kwam het achtereenvolgens aan de gebroeders acob ulert en an rnold udolf
e waterpartijen die andere buitengoederen zoo zeer versieren beteekenen hier weinig of niets aar wickel is beroemd om zijn overvloed van prachtig eikenhout elligt valt het bij eerste kennismaking niet mede
dan verrijst weêr voor zijn geest het wenthsche dorp gelijk het ruim vier eeuwen welligt in de hoofdzaak onveranderd is gebleven gelijk het misschien
ei werd de gansche stad in de asch gelegd es middags omstreeks ure werd de bevolking verschrikt door het gerucht dat er brand was
vaak zeer eentoonige en werktuigelijke arbeid in vereeniging met velen voor de lichamelijke en zedelijke ontwikkeling des volks met zich brengt en zorgeloos leven bij den dag
en wij zagen in zijn oude zwaar gebouwde kerk de grafsteden nog niet waar de wickels en de aesfelds rusten en een goed bewaarde steen de beeldtenis van rederik van wickelo bewaart
blijft noemen staat of liever zit het metalen beeld van den metalen staatsman voor wiens eigenaardige verdiensten de groote schare niet ligt
met een dertigtal soldaten werd voorzien om tegen de aanslagen der taatsehe partij beveiligd te zijn en in unij sauvegarde verkreeg niet onnoodig voor de toenmalige bewoonster
et suizen van den wind door de boomen trekt ons meer aan dan het dreunen der stoommachine het snorren der raderen het oorverdoovend geraas der rustelooze
iedaar wederom het oude en het nieuwe ls wandelaars trekt ons het lthof natuurlijk oneindig meer aan
inters gaat het schoolbezoek beter an is op het land niets te doen clan blijft de koe op stal en de kleine kinderen isschien past de koe dan wel op hen oorbij oolde wordt de straatweg eentooniger
vleijend en zoowel tot panje als tot rankrijk geneigd maar altijd zeer verknocht aan den prins van ranje was een der gevolmagtigden tot den unsterschen
en dan ik word nog raad'loos o och wist ik maar waarheen maar iedereen laat mij in t bosch zoo moederziel alleen maar weet ge wat ginds is een huis daar woont misschien een man die eventjes mijn leêge maag terdege vullen kan
als ik in uw plaats was man k zette dan gauw dat groot en zwaar geweer in het schilderhuisje neer k zou er ook een stoel in zetten of een bankjen in een hoek
en eer wij het wisten glad op was de schat toen riep ik eens luidkeels pieter louwerse alles zingt en broertje riep meê och hadden we nu nog een zak nummer twee maar hoe wij ook allen tekeer zijn gegaan geen tweede
maar als het zoetjes avond wordt dan word ik moede en mat en moeder zegt nu kameraad hoort gij wel dat de bedklok slaat ge moet gaan slapen schat pieter louwerse alles zingt zij kleedt mij dan ook aanstonds uit ik krijg mijn nachtgoed aan
schipper onversaagd dat is toch een heerlijk leven altijd op dien wijden plas ik zou k weet niet wat wel geven als ik ook eens schipper was
maar die piet heeft nooit gedaan en toch zoo hij dat ijv'rig doet is ook weer goed want als men hem niet vond hoe kreeg mijn pa de kranten dan want hoor eens man de krant loopt zelf niet rond
men vond er zoo geen twee och jongens volgdet ge allemaal op de oorlogskiel
vandaag weerklinkt zijn gulle lach en morgen bromt hij heel den dag nu pakt hij t werk met ijver aan en morgen wordt er niets gedaan
ik deed mij zeker verbazend pijn maar huilen neen hoor k wou dapper zijn maar toch ging k zachtjes naar huis en och t gebeurde maandag en k zit hier nog
geschiedt mij naar mijn wenschen dan wordt meen'ge tocht gewaagd en dan zeggen alle menschen dat is schipper
is de orgeldraaier den heelen dag den heelen dag loopt hij langs plein en gracht
was winter en verbazend koud de wind blies fel en guur en nergens kon men beter zijn dan bij een knappend vuur pieter louwerse alles zingt maar buiten in het dorre bosch leî niemand vuurtjes aan toen dacht een wolf k moet hier van kou en honger nog vergaan
uit den treuren het een na t and're lied maar ach voor pijn in t mondje helpt zelfs een liedje niet zoo bleven beiden wakker de nacht is lang al heen t is klaarlicht dag
spreekt de man ik heb geen vleesch en k weet niet of je wil maar anders ik heb in mijn kast een lekk're looden
zwart jan heele heele dagen lang gaat het altijd kling kling klang dreunend valt de hamer neer op het aanbeeld keer op keer
vlieger oplaten dat zijn nog eens goede tijden als de wind zoo lustig waait en daar boven op den toren t vaantje niet te schielijk draait
is te zeggen daar raadt ge ook nu naar één bloempje bloeit toch bij ons dat is waar pieter louwerse alles zingt en als gij soms ook haar naam nog niet weet k denk dat ons bloempje tevredenheid heet
wacht dacht ik k zal ze eens foppen en stil mijn bed uitgaan mij wasschen en mij kleeden is stil en gauw gedaan ik ging toen zacht het bed uit
en de man die dat zoo doet is ons smidje zwart als roet s morgens s middags s avonds laat tik tak tik tak op de maat en het ijzer gloeiend heet wordt zoo dag aan dag gesmeed
hop hop hop zoo gaat het beter rechtsom nu wees niet zoo dol schrik niet van dien groentewagen of ik vrees wij gaan
ik koos partij en zeî dan hoor eens vreemde man ge weet toch dat dit zoo niet kan ge vecht met mij ik ben een jongen van sta vast die op zijn eigen boeltje past
man wat hebt ge een aardig huisje k wou dat ik er zoo een had doch ge loopt maar bij dat hokje zeg mij waarom doet gij dat
banjerheer jongenlief dat aardig huisje schijnt u dan wel aan te staan maar ik mag slechts als het regent eventjes er binnengaan en wat stoel of bank betreft gij beseft vast niet dat een goed soldaat niet op schildwacht zit maar staat
laat vliegen toch die beestjes laat zitten t kleine nest die vlugge grauwe vogels doen veel te trouw hun best licht in één week doen zij meer goed dan iemand heel zijn leven doet
nu ga ik ballen wat een pret wie doet er met mij meê maar t weer sloeg om fluks kwam de dooi en t bibb'rend musschenpaar vloog vroolijk piepend in het rond doch jan bromde och
mijn schuitje laten varen waar de wind het voeren wou hoe dat wieg'len op de baren mij dan wel verheugen zou pieter louwerse alles zingt k zou geen storm of noodweer vreezen altijd hield ik trouw de wacht altijd zou ik waakzaam wezen en gereed bij dag en nacht
ram plan plan ram plan plan daar komen de soldaten ân ze zijn te paard ze zijn te voet en dragen pluimen op den hoed ze stappen voort met groot gemak en zijn gekleed in t beste
wat koekoek denkt hij dat s een wolf wat wil dat woeste beest wacht kameraad hier in mijn huis ben ik nog niet bevreesd
dat toch alles van dien slager van dien boozen slager kwam nu wil ik geen slager worden doe ik ook nooit dieren pijn zoolang iemand vleesch blijft eten moeten er ook slagers zijn
met kranten in de hand hij loopt de straten op en neer door wind en weer hij schelt en roept de krant dat baantje van den ouden piet verkies ik niet dat geeft een zwaar bestaan een ander mensch is nog eens klaar en
tusschen de muren waar t grasplantje kwijnt waar heele dagen het zonlicht niet schijnt tieren geen bloemen zoo schoon en zoo frisch wijl het daar donker en akelig is
hy opnamen aar huis s avonds laat naar bed toe gaan dat gebeurt niet gauw kleine kind'ren worden ziek van den avonddauw
of heet ik ben maar altijd dag en nacht in t zelfde pak gekleed pieter louwerse alles zingt nu hoor eens hier mijn ijz'ren man dat s alles goed en wel ik geef het u heel gaarne toe gij hebt een taai gestel
ten leste kwam de knaap aan boord wellicht als pluimgraaf aan hij heeft zijn best gedaan en ziet eens aan al voort en voort pieter louwerse alles zingt kwam onze guit vooruit ja eind'lijk werd hij admiraal een sieraad van de zee
dat wordt den vriezeman te bar och bromt hij wat een kruis ik poets de plaat want anders kom ik zelf gesmolten thuis
och als de koning eens even zag hoe blij de menschen zijn op deez dag k wed dat hij zeide nooit is een feest als op mijn jaardag zoo licht geweest och was de koning viermaal per jaar zoo prettig jarig dat wilde ik maar
buikje wat gluren die druiven toch guitig door t groen t is of zij ons nooden ons best eens te doen
valt haar t verlies der jongen wellicht ook bitter hard bemint ze dan het klein gebroed dat nog met wormpjes wordt gevoed och als die musch kon spreken en klagen zoo als wij
nu dan wil ik u wel zeggen wat ik word neen nooit soldaat die met op en neer te loopen zoo bedaard te schild'ren staat waarom werdt gij geen
ho nu zijt gij voerman ik speel ook wel graag voor paard hop hop hop dat gaat uit rijden wij zijn ruiters naar den aard
en pas gaat zusje zwijgen of de oogjes vallen toe nu zal ze een poosje slapen daar op den schoot van moe en moe zal nu wel zeggen dat zusje heden mijn k geloof dat beî hare oogen ook dichtgevallen zijn
vogeltjes hebben haar open zien gaan t windeken heeft er gestoeid met haar blaên bloemen koop bloemen geen mensch in de stad heeft in zijn huis ooit nog bet're gehad
des morgens is t vol rarigheid en s avonds enkel narigheid zoo'n jongen is niet veel in tel en k zeg hij is me t ventje wel
maar daar buiten op de weide gaat de vlieger naar omhoog ja als ik maar bot bleef vieren hooger dan de leeuw'rik vloog jongens op dan op naar buiten
die groote daar slaat vast de maat die and're geeft den toon een derde zingt als jan kordaat een solo wonderschoon en als die solo is gedaan dan treden ze alle voor en zingen bij het licht der maan hun avondlied in koor
hoe t kwam wel dat is u gauw gezeid het kwam maar enkel van dartelheid mijn neus aan t bloeden gekneusd mijn been en beide knieën door t broekje
sissend spattend vliegt het vuur alle kanten uit en ik weet niet hoe ver wel ruikt men al het kruit pief poef paf en
onzen slager neen t is geen pleizierig baantje als men t maar eens goed beziet
en ik slaap ras in vreê dan droom ik van een engel soms die bij mij houdt de wacht en als ik s morgens weer ontwaak dan is het over met mijn vaak ik maakte een goeden nacht
nu valt er sneeuw dan is er ijs de lucht is beurt'lings blauw of grijs met blanke schaatsen loopt men nu
dan den vlieger opgenomen en naar buiten heengesneld wie zijn vlieger hoog wil hebben die moet zijn op t vrije veld in die lange nauwe straten is t om niet den tijd besteed want pas is hij in de hoogte of een schoorsteen heeft hem beet
heer brombeer gaat en schoon hij ons wel pretjes geven kon wij juichen toch uit volle borst wees welkom
en zoo ik eens vrij mag kiezen slager worden wil ik niet pieter louwerse alles zingt de arme koetjes geen genade t lieve schaapje t moet maar dood zelfs een os moet voor hem bukken al is hij ook nog zoo groot
zoo roept de wolf nu luid k heb vreeslijk honger man en geeft gij t niet ge weet dan toch dat k jou opeten kan
brengt mij fluks naar boven ja maar eer ik dan ter ruste ga moet eerst nog wat gedaan ik kniel stil voor mijn bedje neer en k doe mijne avondbeê en als ik amen heb gezegd dan word ik in mijn bed gelegd
hield zusje nu op met schreien neen en afgemat zet moeder zich op een stoel terneer zus steekt een vuist in t mondje en schreit een poos niet meer
muschje zat te treuren op t randje van de goot een booze wreede stalknecht smeet al haar jongen dood ze lagen nu ter aarde neer die arme kleinen naakt en teer pieter louwerse alles zingt maar heeft zoo'n musschenmoeder dan ook gevoel van smart
ik ben gegleden wel twintig keer het gladde baantje maar op en neer ik heb gelachen en pret gehad en allen riepen hoe mooi gaat dat
hij sprak en wees toen naar omhoog gij hebt mij wèl gedaan de heer vergelde t u ziet gij ook soms dien bedelaar och geef hem dan eens wat ik wed gij wordt dan zelf gewaar wat vreugde ik heb gehad van de aalmoes die ik gaf
hij sprong op krukken de arme man het ging maar langzaam voort en zag hij menschen k hoorde dan het kermend ak'lig woord een aalmoes alsjeblief
daar staat hij nu die ijz'ren man wat is zijn houding fier t is of hij zeggen wil ik sta in wind en regen hier en of het sneeuwt of stormt of waait of t koud is
hij stond te draaien aan een wiel den heelen langen dag doch als het niemand zag dan liep de vlissinger michiel de lijnbaan uit zoo'n guit
mijne knietjes van t spelen en van t springen moê verlang ik vaak naar bed ik speel wel graag ik zing wel graag ik doe het dan ook alle daag en ik heb altijd
ware ik baas ik zou ze slachten al die slagers bij malkaêr ja dat zou ik en maar wacht eens sloeg ik al de slagers dood
de wolf zat aanstonds netjes op en gaapte wat hij kon brrr wat een vrees'lijk groote muil precies een waterkom
riep het ook mee ja t hardst van al maar och wat wilde toen juist t geval pieter louwerse alles zingt pas was t geroepen en gleed ik weer of bons daar smakte ik eensklaps neer
wat was het donker wat is t nu licht ik vind het thans eerst een mooi gezicht wel duizend lichtjes zoo klein als groot hier flikk'rend helder daar gloeiend
kwam weer bij ons aan nu zijn wij besloten stuurt oom nog eens wat wij zijn dan wat zuinig en wijs met dien schat gelooft gij die woorden van ons niet misschien wel geef dan eens noten dan zult gij het zien
die maar eenmaal in uw maag dan hebt ge nooit meer last van honger koude warmte of dorst gerust hoor k weet het vast geef op die pil dat is wat goeds zoo roept de wolf nu luid de jagersman haalt uit de kast geweer en lood en
de koeien staan al bij de sloot en hooren t zwijgend aan al kunnen ze ook geene enkle noot van t heele lied verstaan pieter louwerse alles zingt maar t kikkervolkje stoort zich niet aan t al of niet verstaan en zingt zijn lustig avondlied maar voort bij t licht der maan
ik houd van vreê maar ieder t zijne kameraad ge weet nu best waarop het staat ge neemt niets meê en hielp dat praten niemendal ik stond bij die kanonnen pal en k trok van leer k zou vechten ja zoo lang ik kon
men neemt zijn vuist maar voor trompet ons vaandel is een zakdoek maar want jongens zijn met alles klaar zingt nu een liedje op ouden trant hoezee frisch op voor
en wie hem van zijn overvloed een kleinigheidje schonk die kreeg een dank uit vol gemoed van d'armen man en t klonk god zegene u lief kind ik gaf ook wat en in zijn oog daar blonk een dankb're traan
de zon zegt niets op dat gebrom doch zendt haar zachten gloed zoo lang terneer dat ijs of sneeuw hoe dik wel smelten moet
hop hop hop zoo doet gij t netjes k vind dat gij terdeeg goed leert alle menschen staan te kijken als een paard zoo galoppeert
koeltje blaast vlak uit het west niet gesammeld op kornuiten met zoo'n windje gaat het best
is zoo maar een enk'le maal mag dat toch geschiên om als t aardedonker is t vuurwerk eens te zien jongens meisjes dat s een vreugd dat s een rechte pret om zoo'n vuurpijl eens te zien denkt men niet aan t bed
pas tot rust gekomen klingelen ze alweer of we slapen t geeft niet of geen mensch haar hoort onze klokjes kling'len toch maar lustig voort
kalfje moge ook angstig loeien t varken moge ook gaan te keer voor den slager en zijn knechten baat volstrekt geen tegenweer foei wie wil toch slager worden t is zoo goed als moordenaar
kanonnen hier kanonnen daar men wordt niets anders hier gewaar men ijst er van wie nu die dingen niet graag ziet en zegt neen vechten wil ik niet die is mijn man pieter louwerse alles zingt en toch als eens een vijand kwam die alles zoo maar medenam
klinkt het op den duur veld en bosch staan overal heelemaal in vuur pieter louwerse alles zingt t lijkt een zee die vonken spat maar met groot gedruisch wordt het eensklaps donker en ieder gaat naar huis
en als zij eenmaal heengaan och dat het laat eerst zij denkt vader en denkt moeder het laatst aan mij aan vader en aan moeder wat ook gebeuren zal denk ik in heel mijn leven het meest van al
maar brrr wat was het koud geen kachel en geen licht aan en nergens turf of hout pieter louwerse alles zingt ik stak mijn hand in t water maar k raakte van de wijs ik voelde nergens water t was alles klinkklaar ijs z vroor het op de kamer wat heb ik toen gedaan
noodt ons ten disch en als we dan komen dan loopen we u mis nu t zal u berouwen dat zult ge toch zien want als gij geplukt zijt dan eet ik
zoo weertje zoo ventje het weertje weet niet wat het wil nu waait het hard dan is het stil
des avonds laat des avonds laat als ik naar t bedje ga dan houdt hij op dan houdt hij op en telt zijn centjes na hij bergt het orgel na voor goed maar zie dat roept nog even toet
zingt t zakje met noten een zakje met noten heeft oom ons gestuurd hoe lang heeft dat zakje met noten geduurd niet lang want wij kraakten er ied'ren dag wat
dan schuift hij t raam een ziertjen op en zegt nu oude knaap ge doet maar al wat ik u zeg zit op gaap jochem gaap
dat ziet de wintervorst en bromt wat narigheid is dat maar ik zal toonen wat ik kan dacht soms die groote zon dat ik als zij maar even komt zoo niemendal meer kon
moe heeft mij leeren praten en t allereerste woord dat ik heb leeren spreken heeft zij gehoord pieter louwerse alles zingt va zal mij leeren werken en hij zal ook misschien wat ik heb leeren maken het eerste zien
om eens heel bedaard te lezen in het een of ander boek want ik vind dat gij den tijd erg verslijt met dat wand'len heen en weer als een echte
dat heeft zij mis want smelt zij sneeuw ik strijk er langs en dan de zon maakt sneeuw tot water en ik maak er kegels van
olonna canada te koud t was op een wintermorgen zoo tegen vijven was t k werd wakker en zij sliepen in huis nog allen vast
maar daarvoor zijt ge ook altijd koud gij ziet of hoort ook niet en dan ge weet ook niemendal van al wat hier geschiedt dus hoor eens k zeg u kort en goed ik ruil met u niet neen
ze keken met haar leêge maag naar alle kanten uit en wat ze leden zeî het best haar droevig zwak geluid de kleine jan die t sneeuwen zag riep vroolijk uit
sta ik op maar eer ik mij ga wasschen kniel ik weer voor t ledekantje en zeg heel zacht voor uwe hoede en trouwe wacht dank ik u lieve heer
midden in den winter en bij zomerweer klinken blijde deuntjes altijd heinde en veer schep maar vreugde in t leven ja ik hoor het wel k wil het eens probeeren
nu is t al vrijdag en t vriest nog goed maar wie weet wat het nu morgen doet maar blijft het vriezen en is mijn been geheel hersteld weer
bloemen koop bloemen ik heb ze zoo fijn bloemen zooals er geen schoonere zijn buiten gekweekt bij het licht van de zon telkens begoten met nat uit de bron
twee musschjes die elkander haast geleken op een haar verkleumden bijna van de koû en kropen bij elkaêr zij zaten midden in de sneeuw als in een ijskoud graf en schudd'en huiv'rend nu en dan slechts traag de vlokken af
vandaag vraagt niemand naar een jas en morgen zijn er twee vanpas zoo'n winter is toch niets in tel en k zeg het is me t weertje wel ik ken t blijft onder ons een gast die juist bij t winterweertje past
nu k gun hem t aardig aapje maar k ben er beter ân want k heb de beste vrienden die men maar vinden kan tiereliere ting tang die
in den grooten toren bijna in den top hangen vele klokjes naast elkander op klingel klangel klungel hoort men
klonk het eensklaps en sinjeur de wolf viel dood terneer de man heeft wel gelijk gehad t beest had geen honger meer
altijd werken altijd zwoegen s morgens vroeg en s avonds laat of de sneeuw stuift langs de straten of de zon te branden staat dat doet vader dag aan dag dag aan dag doet vader dat
het is een zusje en vader zegt wacht maar een veertien dagen dan lacht zij u al vriend'lijk toe en steekt de handjes uit naar moe als die haar in het wiegje legt of opneemt om te dragen
ik heb een schoon een prettig thuis en wat men daar al vindt dat is een schat voor iedereen maar t meest toch voor het kind
wat ik nu wel ben van haar wilt gy dat weten hoor dan maar ik ben haar hartedief pieter louwerse alles zingt een hartedief een hartedief ik dank er daad'lijk voor een dief te zijn van geld en goed maar zulk een dief zoo lief en zoet wil ik wel wezen hoor
die heeft ook een kindekijn willemien of willemijn die zal t dus wel weten en weet ik er alles van zie mijn lieve zus zal dan als t prinsesje heeten
en binnen in t rijtuig is plaats nog voor vier stapt in goede menschen ik ben de koetsier zoo spreekt hij en rijdt hij en schatert van pret
alles zingt ij is mijn moeder mijn rijkdom mijn
t is een kind om mee te stoeien altijd heeft het dol veel pret met zijn handjes kan hij zwaaien met zijn voetjes kan hij maaien hij speelt kiekeboe op
of ik nu niet zeggen mag och wat goede man is dat pieter louwerse alles zingt zoudt ge nu niet even rusten manlief zegt mijn moeder vaak maar hij schudt het hoofd en zegt dan k ben niet klaar nog met mijn taak
ik heb een mooi een lieflijk thuis t is goed wat men daar ziet zoo gij naar twist en tweedracht zoekt kom dan bij ons maar niet
ik ken een vrouw ik ken een vrouw een brave vrouw ze is altijd om mij heen
nimmer gehoord heb ik het woord dat hem naar waarde eenen naam geven zal hij is mijn vader mijn roem en mijne eer
het eerste kusje geeft zij mij vroeg in den morgenstond en t laatste dat ik s avonds krijg drukt zij mij op den mond
hij is de man die ons dreigt met een straf gaan wij met opzet van t goede pad af zij is de vrouw die met vriend'lijken raad wijst op wat goed is en waarschuwt voor t kwaad
wat zou k arm zijn k schrik er van als ik eens geen vader had vader is
hij is de stugge de man die een traan stilllekens wegpinkt als ging hem niets aan zij is de teed're die als er een weent liefdevol tranen met tranen vereent
alles zingt het grootste wonder
nimmer gehoord heb ik het woord dat haar naar waarde eenen naam geven zal zij is mijn moeder mijn vreugde en mijn lust daar is geen steê
och kijk eens onder t wiegekleed daar ligt wat levends onder het heet een heel klein mensch te zijn maar t schreit al heeft het nergens pijn en t kreunt al heeft het toch geen leed ei zeg is dat geen wonder
t liefst zit hij op vaders knieën en dan gaat het hop hop jan hoor als hij eens groot mag wezen k leer hem dan wat versjes lezen die hij met mij zingen kan
hier nog dit en daar nog dat daar nog dat en hier nog dit maar wil k u eens zeggen wat k zal toch blij zijn als ik zit
hij hij is mijn vader mijn rijkdom mijn
lief moedertje lief moedertje wees gij maar mijn cipier ik blijf bij u zoo lang ik kan ik ben wel graag gevangenman ik ben het voor
van vader wil ik dichten mijn allermooiste lied want hebt ge als ik een vader een beter hebt ge niet
lles zingt mijn moedertje mijn moedertje mijn moedertje ik heb haar meer dan lief
en verstaan ge moest eens weten welke kunstjes hij al kan vraag maar eens hoe blij is jantje aanstonds zwaait hij met zijn handje
wat zegt ge er van dan weer kijkt hij heel parmantig uit zijn wiegje door t vertrek en vraag ik dan waar is t vuistje wip dan komt het mollig knuistje in een omzien op het dek
hij is de man die zich arbeidt in t zweet en ons dan toeroept nu kindertjes eet zij is de vrouw die ons zegt bij gebrek eet dan toch kind'ren want ik heb geen trek
omhelst me dan ze omhelst me dan zoo liefdrijk en zoo teer ze lacht mij stil en vriend'lijk toe die allerbeste brave moe en zoent mij keer op keer
of willemijn wat zou t nu toch moeten zijn zus kan t nog niet weten praten kan ze niemendal lachen wàt maar t best van al kan ze koekjes eten
van vader wil ik roemen in woord in dicht en lied want beter man als vader is op de wereld niet
zoo gaan dagen zoo gaan weken ja zoo gaan er jaren voort en k heb uit zijn mond nog nimmer ééne onnoozele klacht gehoord wat een schat bezit ik dan wat bezit ik dan een schat
in oe rijk ik ben voor al het zilver al het goud voor al de diamanten voor al de paarlen die er zijn voor kisten vol brillanten koopt gij geen moeder lief en goed
t is een jongen om te stelen en een echte dikzak hoor de oogen moet men haast gaan zoeken wangen dik als oliekoeken houden flink de wacht er voor
die jan is mijn broertje een kind van drie jaar en heeft hij zijn rijtuig geheel in mekaêr dan roept hij al lachend wie rijdt met mij meê kijk hier op den bok is wel ruimte
hij is de sterke de man die met kracht werkt voor t gezin t zij bij dag of bij nacht zij is de goede de vrouw die met lust stillekens arbeidt als t kindeken rust
van vader wil ik spreken zooveel als ik maar kan en gij zegt zeker allen nu dat is eerst een man van vader wil ik zingen op de allerliefste wijs het zal uw hart verwarmen al ware t koud als ijs
maar wat het gekst nog is van al zeî vader in het bijzonder eens zijt ook gij zoo raar geweest zie dat verbaast mij nog het meest dat is voor mij een vreemd geval en wel het grootste wonder
wezen hoor gevangenman gevangenman wordt wel een centendief maar als moe zegt hoor kleine guit vooreerst komt gij mijn arm niet uit dan vind ik dat wel lief
en ben ik ziek dan zie ik wel in ieder oog een traan en haar trouw zorgend vroeg en laat vlak bij mijn bedje staan wie kent die vrouw die brave vrouw die mij zoo teer bemint
vader ik wil ruiter worden ruiter worden naar den aard maar is dat geen zonde en jammer ik ben ruiter zonder paard als ik dat zoo zeg tot vader tilt hij mij terstond omhoog en ik zit dan op zijn schouders als een ruiter hoog en droog
mijn vader heeft een grooten stoel die zit toch o zoo zacht wij noemen hem den luien stoel uw vader lui ho wacht dat noem ik nu voorbarigheid ik heb dat immers niet gezeid
poesje die duif krijgt gij niet in uw klauw marsch pak u schielijk van hier kom loop maar voort want dat zoete gemauw weet ge vertrouw ik geen zier
die stoel is lui maar neen toch niet dat is nu ook niet waar het is een stoel waarin men zit om wat te lui'ren maar en nu begrijpt gij allen vast dat zulk een stoel een kind niet past
door de boomen bromt de bij leer te gâren zooals wij in de boomen nebt de duif zachtkens koerend borst en kuif door de boomen kijkt van ver vriend'lijk lonkend de avondster
uit het oosten zendt het zonlicht gouden stralen neêr op aard en de lieve bloempjes beuren t keurig hoofd vol frissche geuren in den rijken
tusschen t eene en t and're werk zit vader elken dag een poosjen in dien luien stoel ik meen dat dit wel mag en ieder die daar kwaad in ziet die weet het niet die weet het niet
uit de verte klinkt een klokje zilverrein en zacht van toon en het vogeltje in het lommer zingt maar zonder leed of kommer blijde liedjes lief en schoon
mijn vader is zeeman hij vaart als matroos maar denkt uit de verte aan ons toch altoos hij zond uit oostinje dat gaf wat een pret voor moeders verjaardag zijn laatste portret
sla een and'ren weg nu in en k begin u te vragen frank en vrij hebt ge soms een zwarte plaat kameraad die ge toch maar liggen laat
wij hebben een sijsje het beestje zingt mooi het springt en het trippelt gestaâg door zijn kooi maar t aardigst van alles is dat onze sijs zoo knap en zoo rad is zoo slim en zoo wijs
in den tijd der witte pruimen kunt ge vrij uit kiezen gaan en wie laat niet voor een pruimpje zelfs de weesper moppen staan jongens komt dan in den boomgaard dat s een koninklijk verblijf maar leert vooraf matig wezen of ge krijgt ook pijn in t lijf
zijn brieven voor mijn va of moe of pakjes voor t kantoor nu weer vier brieven en een krant en ik ik sta met leêge hand dat is niet prettig hoor
door de boomen ruischt de wind zet u neder liefste kind door de boomen kijkt de zon in het helder nat der bron door de boomen trilt het lied vogels hebben geen verdriet
een negerin met dikke lip een pop die roepen kan mama of een die duid'lijk spreekt papa en helder lachen kan
suja popje slaap nu zoet slapen is voor kind'ren goed stil nu schatje ik word moê zie mijne oogjes vallen toe
ja zoek maar in die groote tasch ge vindt toch niemendal t is alles voor een ander en ik weet dat ik vergeten ben dat s altijd het geval doch wacht maar ben ik eenmaal groot dan zal het anders zijn
hoort die muizen eens te keer gaan zegt mijn moeder dan en slaat met een doek op het behangsel maar wat denkt gij dat het baat ja een poos een heel klein poosje houdt het muizenvolk nu op maar het duurt niet lang of t gaat weer t oude pad op in galop
gij kunt niet begrijpen hoe droevig t ons viel het beestje werd daarop nu henen gebracht en daar is t gestorven nog heel onverwacht maar stierf ook ons hondje vergeten is t niet wij zeggen nog dikwijls die arme petit
ieder had zijn eigen ouders ach dat alles zoo verdween eigen huisje vreugde en droefheid eigen ouders alles heen
ik kwam toen bij de stoven staan en nu een jaartjen ouder kwam t kantje van de vierde stoof gelijk met mijnen schouder een halve stoof gegroeid wat pret en wie het vast wil weten die kome met vijf stoven aan en ga mij nog eens meten
maar al zijn mijn vaders schouders nu ook sterk eens wordt hij moê ik stijg af en zeg dan dank-je meestal met een zoentje toe
want ik heb slechts twee kopjes een is voor poppedijn en t and're wel dat s duid'lijk dat moet het mijne zijn dus komt ge eens bij me kijken maar hoor als gij het doet en t is wat vuil daar buiten veeg dan uw voeten goed
ach ik ben heel versleten ik wil maar kan niet meer mevrouw gij moet mij wegdoen zoo zegt ze keer op keer maar moe wil dat niet hooren en zegt dan hoor eens
geen boeken geen koeken geen doeken geen fluiten geen schuiten geen keuken met ruiten en die men nog niet eens behoorlijk kan sluiten wat heb ik daaraan
des zondags is het prettig zoo prettig als t maar kan we zijn dan met ons allen des avonds thuis en dan gaat vader aan t vertellen hij kan het o zoo goed veel mooier dan de meester bij ons op school het doet
met het voorjaar mijn sijsje zit daar in de kooi het springt daar druk het zingt er mooi het is een heel lief diertje soms vliegt het vrij de kamer rond het pikt de zaadjes uit mijn mond want bang is t beest geen ziertje
k verkocht mijn huis en tuin ja al wat ik bezat en voor t ontvangen geld kocht ik weer dit en dat maar zoo er iemand kwam met goud al was t een hoop als tien voor va en moe ik zei dan niet te koop
en grietje kwam met grootmoe bij ons als dienstmeid aan en heeft hier nu al jaren getrouw al t werk gedaan ja zij deed meer dan werken zij gaf ons ook haar hart zij deelde in onze vreugde zij deelde in onze smart
en van blad van bloem en twijgen valt de dauwdrup glinst'rend neer t lijkt een diamanten regen o hoe roept ons alles tegen wat is alles schoon o heer
voor den spiegel sta ik s morgens om te kijken naar mijn haar maar als t lang duurt roept mijn moeder kindlief zijt ge nog niet klaar pieter louwerse alles zingt voor den spiegel sta ik s middags als ik mij heb aangekleed maar mijn moeder roept weer spoedig zijt ge nog al niet gereed
aan d overkant van onze straat daar woont een vreemde man die mij begluren kan want s morgens s middags s avonds laat kijkt hij maar door de ruit of in t spionnetje uit en nauw'lijks heeft hij mij gezien of zie hij knikt een keer of tien
wij kochten een lijstje en t ging achter t glas en wij doen nu telkens of vader daar was des morgens als we opstaan en zeggen dag moe dan knikken we ook even ons vadertje toe
is om tureluursch te worden roept thans moeder nijdig uit heel den avond dat geweld daar t is vervelend dat geluid en als moe zoo boos gaat worden zegt mijn vader lachend och
maar wat ik wel graag in mijn klompen zag staan gewis dat is een stok ondeugende brok om kinderen die zooveel vragen naar bed te jagen sprak vader boos en onze koos was in een zet wip in zijn bed
wààrvan ja dat weet ik u niet te zeggen man maar wilt gij t graag eens weten wel kom dan bij ons ân ge vindt allicht een plaatsje en doet gij dat één keer ik wed gij komt dan vriendje vast elken zondag weer
duur maar goed thuis zijn wij met zeven kind'ren moe is grootsch op haren schat vader ook maar soms toch zegt hij zeven happers kosten wat
en wie ons komt tellen doe koere daarbij we zijn één familie de tortel en wij
en daarom nam mijn moeder een tweede meid er bij die doet de zwaarste werkjes en grietjen is meer vrij dat heeft haar wat gehinderd en t hindert haar nog staâg want och zij is zoo vlijtig ze werkt toch o zoo graag
zwijgt maar zet de val op zij heeft in die pret geen zin en wij vinden er des morgens meestal kermisgangers in