AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
zij was klaarblijkelijk pas aangekomen groette met een evening in het rond en ging ruischende zitten van de esthetische dames af gingen aller oogen naar deze nieuweling men zag dadelijk dat zij een amerikaansche was
al de beroemde namen van italië die haar neêrbuigend bejegenden en altijd haar wisten uit te sluiten buiten elke intimiteit elke intime bijeenkomst elke intime samenwerking voor feesten van liefdadigheid
hoe komt u er toe zoo open met mij te spreken hij zag haar verbaasd aan waarom zoû ik mij verbergen vroeg hij ik praat f niet f ik praat zooals nu het is misschien wel een beetje gek
er was in haar hersens geen herinnering meer en gedachte zij zag hem naderen en om haar heen zijn armen slaan hij nam haar langzaam maar zoo vast aan zijn borst dat het was als nam hij haar geheel in zijn bezit
en zich gezegd dat zij niet kon blijven bestaan in het zelfde kringetje van hare zusters en vriendinnetjes en had zij haar leven gedwongen een andere kant uit te gaan zij had steeds den tact bezeten van een ouden japon
hij flirtte en redetwistte wat met cornélie maar in stilte was hij nog steeds beleedigd en boos op zichzelven en op haar
ik zie niets ik onthoû niet ik krijg geen indrukken alles is grijs om me heen ik weet niet waarom ik eigenlijk reis als ik alleen ben denk ik aan de menschen die ik ontmoet
hij zag niet hare minachting wissel uw blazoen voor haar beurs ging zij voort en lachte en lachte nu zag hij er iets van
studeert toch neen ik lees wat hier en daar de zusjes noemen dat studeeren houdt u van uitgaan zooals de zusjes hier doen neen ik vind het afschuwelijk ik ga nooit meê houdt u niet van menschen ontmoeten en bestudeeren
als je met die kerels flirt voel ik dat ik zoû je dan kunnen worgen ik zoû die kerels kunnen ranselen wees niet bang ik zal het niet doen ik ben niet driftig
ik vind rome hard en onverbiddelijk en zonder gevoel ik weet niet waarom maar ik krijg dien indruk en ik ben tegenwoordig in een stemming dat ik juist behoefte heb aan iets gevoeligs en zachts hij glimlachte
hij beschouwde het geld van zijne schoondochter als het zijne en had het nog liever dan haarzelve hij was verrukt hij nam duco meê naar zijn bibliotheek hij toonde hem de oude missalen de oude familieboeken en documenten
in de diepte lag rome zagen zij eensklaps sint pieter maar zij spraken niet zij zette zich eensklaps neêr op een antieke bank en begon zachtjes te weenen zwak
gilio vond de villegiatura op san stefano verschrikkelijk hij moest iederen morgen om zes uur reeds klaar zijn om met prins
dat is het juist wat ik weten woû of we dood zijn voor elkaâr dood dood heelemaal dood riep zij hevig hij lachte
dan was ze van hem zoolang hij het verkoos zoodra het hem mogelijk was haar alleen te woord te staan wendde hij zich weêr tot haar zij wilde zich juist naar urania begeven die zij bij mrs uxeley zag zitten
onbewust suggereerde hij haar eenige zijner ideeën schilderkunst was haar heel moeilijk maar sculptuur begreep zij veel sneller en zij begon hem niet alleen maar morbide te vinden zij zag tegen hem op hij sprak eenvoudig weg tegen haar
en een hoed zonder kleur en verregend van vorm was zijn liefste hoofddeksel zijne moeder en zusters vonden hem meestal ontoonbaar maar hadden het opgegeven hem te
toch kwam er een kalmte in cornélie nu hare brochure geschreven was zij pakte hare koffers uit arrangeerde hare kamers wat gezelliger
cornélie vluchtte zij had niets dan duco maar in hem zoû zij alles hebben en toen zij hem zag in florence aan het station santa maria novella stortte zij zich aan zijn borst als aan een kruis van redding
met hare hoeden zoo in toon met de ernst van een christen martelplaats maar zij werd nooit boos t is tch een lieve hoed antwoordde zij met haar
cornélie wist dat zij hem kende van ostende en dat zijn naam met die van de prinses di forte braccio genoemd werd urania had haar nooit
de karyatiden sliepen roerloos staande en beurende het bladerdak hij vloekte en sloop naar binnen hij liep op de teenen de corridors af en luisterde aan de deur van van der staal hij hoorde niets
is heel vriendelijk willen wij een oogenblik gaan zitten ik herinner mij ook uw naam was u niet een van de leidsters van het vrouwencongres in londen
zij besprak in de morgenuren tal van détails met prins ercole die niettegenstaande zijne afzondering van alles op de hoogte was dan had zij de beraadslagingen met haar romeinschen architect over de restauraties van het kasteel
de villa geschikt tot het geven van een hofbal gaf slechts feesten van een luxueuze intimiteit aan honderden menschen die elkaâr in het geheel niet kenden
misschien had zij dit niet zo vermocht als zij niet zo gebroken was geweest misschien had zij die energie niet zo gevoeld als zij maar een beetje geleden had zij had hare kracht en zij had hare zwakte
en bij den palatijn had zij aan geen enkelen keizer kunnen denken en zij was nu thuis en moê en rustte uit en dacht na weemoedig en toch genietende van hare vage gedachten van de stilte rondom haar heen
ik heb mij langzamerhand gewonnen gegeven aan elk woord van je aan ieder gevoel van je aan je liefde voor rome aan je liefde voor muzea aan de manier waarop je die luchten ziet die je op je aquarellen wascht je bent zoo heerlijk kalm
onedel cynisch en egoïst heel egoïst rudyard bewijst ons veel diensten waarom zoû ik ze niet aannemen het kan mij niet schelen wat en wie hij is ik bind mij niet aan hem
toen stond hij op en zag uit het raam hij zag het meer hij zag de pergola waar zij zoo even hadden gevochten de nacht sliep
de lijnen van de vrouwen maar had iedere vrouw niet haar eigen lijn alleen hoe weinigen wisten haar haar richting haar pad haar levenslijn haar meander in de
naar het iederen dag meer en meer opklarende van hun dichtstbijzijnde toekomst
het was de kleine cour om haar heen waarin de hertog di luca het vrijpostigst was vlak bij zat rudolf brox en dronk schijnbaar kalm
geluk en dat als zij dàt gevonden heeft de wereld en de toekomst haar belang verliezen misschien maar hoe weinig vrouwen vinden het
het was of hij voorbestaan had in rome antiek en de moderne huizen het modern capitool en zij allen het graf van zijn forum omgevelend zag hij voor zijn oogen niet
en wat was zij zacht en teeder zij die hem gilio maar goed genoeg vond voor amuzement voor haar flirt een
urania was heel mooi geweest blank frisch schitterende oogen schitterende tanden in een heel nieuwerwetsch eng aansluitend toilet van zwart blauwe pailletten op zwarte tulle
hij vond het niet mooi hij vond den klank van die stem zoo hard die waarheden zoo persoonlijk die bitterheid onsympathiek en die conventie haat zoo klein
in het atelier zetten zij den engel op een stoel edel met het ietwat mongoolsche type de oogen lang amandelvorig knielde de engel juist neêr in den laatsten waai van zijn vlucht en de gouden sjerp
ja ik geloof je ik lach niet om je ik lach zoo maar ja het is hier mooi ik ook ik voel mij zoo gelukkig ik ben zoo gelukkig om jou en om mijn kunst e hebt me werken geleerd je hebt mij opgewekt uit mijn droomen
dat hij licht gezien had in den salon van miss urania dat de portier hem wel belet had gegeven maar dat hij het consigne geforceerd had
vloog zij op haar toe mevrouw von rothkirch zeide omdat een markiezin meer is dan eene barones trok la belloni meê in een hoekje en behield haar daar als monopolie zoo mogelijk den geheelen avond rudyard voegde zich dan bij haarbeiden
naar mijn kamer ik zal op mijn kamer ontbijten maar waarom omdat u me niet bevalt als gastheer ik niet
boudeert en moppert als een stout kind uw oogen staan nijdig u ziet geel van
de dagen waren te kort en zijn liefde voor san stefano werd z dat eens een archivaris hem aanzag voor den jongen prins den prins
van zijn goud purperen mantel fladderde op terwijl zijn lange wieken hoog recht trilden duco staarde naar zijn memmi vol dubbele emotie om den engel zelven en om hàar
maar het huwelijk is een menschelijke instelling van klein menschelijke moraal en berekening en ik ben bang voor zulke moreele en wijze banden geworden
is zoo dol op viooltjes niet waar ja dit moet uw tweede en laatste geschenk zijn hier nemen wij afscheid van elkaâr neen ik breng u thuis ik ga niet naar huis
tot zij eensklaps een dikke dame de meisjes hadden haar al bijgenaamd het satijnen fregat glimlachend naar hen toe zagen komen en zeggen al van verre
kom zeide hij ga meê naar den palatijn ik moet u rome laten zien rome is zoo mooi zij voelde zich te treurig om alleen te blijven en zij kleedde zich vlug en ging met hem het hôtel uit
neen zeide zij zacht ik ben niet boos maar u veracht me omdat u me een nutteloos wezen van esthetiek en gedroom vindt neen wat ben ikzelf om u uw nutteloosheid te verwijten
ik vind het verdomd mooi dat je ze geld zendt maar je bènt verbazend chic zeg wil ik je eens wat zeggen je bent een verdmde mooie meid geworden
maar ik kan niet boudeeren en ik ben niet klein ik kan niet klein doen ik vergeef u vergeef mij ook zeg iets liefs zeg iets aardigs ik ben dol op u
zij leunde nu tegen duco's arm aan zijn borst haar gezicht tegen het zijne o haar zoen nu hoe zette hij gilio in woede en vlam
een bedwelmende benauwdheid van bloemen en feestatmosfeer en lauwen geparfumeerden vrouwengeur hing als een wolk door de zalen
hij was een somber beest maar waarom moet ik iets van hem vertellen omdat ik anders geen belang stel in die bogen en vertrekken laten we dan boven in den tuin gaan zitten zij deden zoo
want zij voelde duco in hare ziel en hare ziel zoû sterker zijn zij zoû duco voelen in hare ziel in haar hart in geheel haar innigste leven en uit hèm verzamelen haar opperste kracht als een bundel glanzende zwaarden
kostte niet veel toiletten had zij niet noodig zij voelde zich tevreden duco was een prettige vriend wat zoû zij eenzaam zijn zonder hem alleen een doel moest e ids aargang leven krijgen
rudolf brox kwam van de tombola terug waar hij een zilveren lucifersdoos had getrokken hij bedankte mrs uxeley die minaudeerde en toen hij zag dat cornélie zich verwijderde volgde hij haar cornélie ik bid
en gaf den raad niet zooveel te verbouwen in dien stijl loozen restauratie manier het kostte hoopen met geld en het bedierf alles
je hebt daar niets meê noodig en ik laat me niet ondervragen zij werd heel zenuwachtig en stond weêr op hij breidde de armen uit heusch rudolf laat me gaan smeekte zij ik moet naar mrs uxeley toe
omdat ze haar te vaag zouden zijn en te vreemd aan haar eigen denken zij dacht aan zichzelve maar zij dàcht dat zij dacht aan de vrouwen de meisjes en hare beweging naar de toekomst
hij zag haar aan met zijn glimlach waarnaar ze kijken moest toen antwoordde zij heel kalm haar waaier licht wuivende over haar naakten hals zij schuilende in het schuim van haar waaier
de salons vulden zich spoedig behalve de receptiezalen waren de eigen kamers der gastvrouw open en schakelde zich een suite van twaalf vertrekken
ik ben zoo gelukkig om de banieren ik heb brieven uit londen ik zal je ze morgen laten lezen ik heb alles aan jou te danken het is bijna niet te gelooven dat dit gewoon leven is ik heb het ook zoo stil gehad in rome ik zag niemand
de bedden gedrapeerd tot divans de waschtafels verborgen en de boom stralende van licht en goud en de baronin wat sentimenteel gestemd op dezen avond die haar veel aan berlijn en verloren huiselijkheid
hoe gelukkig zij scheen in de elegante victoria van mrs uxeley of van de prinses hij had haar zoo gezien mooi chic en gelukkig en hij was jaloersch geworden
maar mrs uxeley die van geen ziekte of vermoeienis weten wilde was zoo verstoord dat cornélie haar den volgenden dag vergezelde naar de
den volgenden dag toen duco cornélie in de osteria ontmoette was zij zeer opgewonden en vroolijk zij deelde hem meê dat zij reeds antwoord had van het vrouwenblad waaraan zij een week geleden hare brochure verzonden had
dat was niet meer hare ijskoude zinnen onverschilligheid tegenover hem gilio in de camera dei sposi en hij kon zich niet langer inhouden hij zoû haar dit oogenblik van hun geluk ten minste verstoren
wat cornélie voorgedacht had over mevrouw van der staals opinie omtrent haar omgang met duco werd bewaarheid
prins sprak zij het is klaarblijkelijk dat u een scène met ons zoekt waarom wat heeft u er tegen dat ik van der staal s avonds hier ontmoet ten eerste is onze verhouding geen geheim voor u
hij naderde haar met dien lach of het zijn oogen waren die lachten of het zijn snor was die lachte en zij verzamelde hare gedachten om sterk te zijn tegenover hem
en droomde bij het houtvuur in den donker tot zij zich kleeden moest voor het diner en de goed verlichte eetzaal met het plafond van guercino was vroolijk
zij was zeer geheel en zij was toch zeer verscheiden en deze complexiteit was misschien geweest de redding voor hare jeugd
zij voelde zich doodmoê zij bedacht dat mrs uxeley haar een morgen na zulk een feest vrij gaf om uit te rusten
zij zeide dit eenvoudig weg als was het de natuurlijkste zaak ter wereld cornélie schrikte en vroeg hoe zij zoo iets had kunnen beloven waarom niet antwoordde urania wat is daar
bijna te mooi te jong om zoo maar alleen te reizen met een glimlachend aplomb of zij thuis was heel blank heel mooie donkere oogen tanden als een reclame voor een dentiste haar volle buste gegoten in mauve laken
en hare vleesch uitrafelende vingers dat aller oogen steeds naar haar toegingen als onder een medusa achtige suggestie de jonge barones
zij stegen uit en gingen door den ingang deze houten trap brengt ons naar het paleis van tiberius boven dit paleis boven deze bogen is een tuin van waar we op het forum zien
maar hij leidde haar in al het exuberante kunstleven van de pauselijke renaissance tot zij het onder zijn woorden meêleefde een enkele intense seconde en michelangelo rafaël voor haar uitstonden levende ook
dien keer toen ik zoo schrikte je weet wel toen ik bijna flauw viel dat was om hem nu hier zoo even heeft hij mij aangesproken en ik ben bang voor hem
dat zij hem minachtte en hij hij haatte haar en hem en toch was hij verliefd op haar met al de woede van zijn weêrstreefde passie in de verveling dier villigiatura waartoe zijn vrouw hem
een geheelen avond over de cachet verzameling en het stalenalbum van miss hope hoe die amerikanen toch tuk waren op adel en
wat is hij in je leven laat hem trouwen met miss hope wat kunnen beiden jeschelen wat kunnen jou cornélie die inferieure menschen schelen
zijn stem zonk als gesmolten brons langs hare gehoorzenuwen diep in haar binnen onder den bries van zijn adem sidderde haar geheele vleesch
heusch er is een beetje luchthartigheid in me lichtzinnigheid zelfs moet ik daar tegen strijden is het slecht zeg duco ben ik slecht
naloopen iedere actualiteit zich laten afvaardigen door een blad naar congressen en feesten de enkele guldens die zij verdienen zoû maakten haar al dronken van ijver en zij zoû veel willen verdienen en veel willen doen en geen vermoeienis achten
in haar kamer bevroedde zij dat het gevaarlijk was s avonds in de ruïnes te dwalen zij dacht hoe weinig duco gesproken had niet denkende aan gevaar verloren in zijn nachtelijken droom
die een lepel had laten vallen aan een aarts hertogelijk hof en de piepjonge kellnertjes draafden buiten adem rond cornélie vond over haar gezeten den de uitsche dames mr rudyard noemden
hij ging naar zijn kamer die grensde aan urania's slaapkamer een snikken golfde op in zijn borst hij wierp zich gekleed snikkend op zijn bed zijn snikken inslikkend in de sluimerende nacht die door het kasteel heen donsde
en het viel cornélie op dat urania mager was geworden en niet meer had haar vroegere schittermooiheid van amerikaansch jong meisje met dat onbewuste van cocotte in haar oogen in haar glimlach e ids aargang haar kleeding
zij zaten in de zitkamer van de van der staals cornélie in een gemakkelijken stoel bij het hooge vlammende houtvuur want de avond was kil
haar toch staan zag met haar lelielijn tegen zijn byzantijnsche tryptieken als een fantoom in zijn droomers eenzaamheid maakte hem bijna bang omdat hij er zijn rust door verloren had
wat zal je hem zeggen e ids aargang et allereerste dat mij in den geest komt dat een vriendin in rome erg ziek is dat ik er heenga en dat van der staal mij begeleidt omdat ik zenuwachtig ben het kan me niets schelen wat prins ercole denkt
dit was als iets heiligs van hunne voorname traditie en waaraan urania niets zoû durven veranderen al dorst zij er bijna niet spreken en eten
en nu dat hij cornélie de retz had ontmoet moest hij zich bekennen dat hij weinig menschenkennis had en nooit had kennen denken aan de wezenlijkheid van zoo een vrouw nog wel in een boek maar niet in werkelijkheid
hij hoorde haar aan met medelijden hij voelde dat er iets edels in haar was maar verstikt van den beginne af
het hôtelleven stoorde haar in hare opkomende gedachten als een wind van ijdelheid die telkens schroeide over heel vage bloesems en niettegenstaande een scheldvloed van woorden van de marchesa die haar verweet voor den geheelen winter gehuurd te hebben
van geschiedenis van italië wat vertelde hij aardig zooals hij haar italië verklaarde vond zij italië toch wel interessant
zij voelde zich eenzaam zij verlangde soms naar amerika zij had ook nu haar broêr bij zich gevraagd een aardige jongen van zeventien jaar die bij gelegenheid van haar huwelijk was overgekomen
is zij jaloersch cornélie vertelde hem van de scène en u mag zelfs niet met me meêloopen jawel neen neen ik doe het toch
je coquetteert laat mij spreken je coquetteert met hem wat kan hij je schelen die kwast
waarom ben je van me weggeloopen vroeg rudolf brox met zijn glimlach en zijn oogen in cornélie's oogen zij glimlachte en zeide zij wist niet wat
een geschenk van urania was als een schuim tegen haar hals zij zag het eerst zichzelve en toen in den spiegel zag zij hèm
en zij schemerde op uit het waas uit den schemer van zijn atelier atmosfeer en stond als fantoom voor zijn oogen hij kon dat geen liefde noemen
eenzaam verloren zonder iets zonder iemand en zij gevoeld had al den druk die weegt op de gescheiden vrouw
radende een antipathie in die hollandsche vrouw maar prat op de macht van zijn persoonlijkheid en zijn titel en zijn attenties voor de dochter van eene
maar zijn vrouw alleen even gaven de beleefdheid die haar als de prinses di forte braccio toekwam zonder ooit te vergeten dat zij miss hope was
inviteer mij smeekte hij laat mij samen met u lunchen neen sprak ze ernstig heusch niet het is beter van niet ik geloof wat dat duco precies is als urania
en met het licht der omschermde kaarsen een intimiteit gaven aan het feest dat was de eigenaardigheid van mrs uxeley's versiering van feestzalen
goed dan maar ik verkoop me niet minder dan voor tien millioen en dan krijgt u zij lachten beiden en weêr klonken de namen van
een kilte dreef door het kamertje nu de zon geheel onder was en zij had vergeten te laten stoken dien eersten dag wijd was de eenzaamheid om haar heen pijn deed haar
hij was heel sterk hij was heel somber en hij was een beest hij was zonder ideaal daar verder op is het paleis van caligula een geniale gek
praat u dan met iedereen zoo vertrouwelijk neen bijna met niemand met niemand vroeger had ik een vriend hij is dood zeg u vindt me zeker
de klokken van den dom beierden in de lucht de dom rees edel trotsch op uit heel laag dak gewriemel een reuzekathedraal voor zulk een kleine stad
scheen haar toe de levende schim dier opschaduwing van verleden zooals zij het dien middag gevoeld had starende met urania in het diepe blauwe meer
op die laatste lijst teekenden sommigen die een maand vroeger gekomen waren of van plan waren weg te gaan voor tien lire en sommigen voor zes lire
maar had behoefte exuberant te praten zij had allerlei groote plannen reizen als journaliste zich storten in de beweging der steden
voor wie haar niet sympathiek waren was die atmosfeer het ongewone het excentrieke het niet haagsche vrouwtjes achtige dat men haar dan verweet
het was haar niet mogelijk hare boodschappen verder af te doen en zij reden terug naar de villa van mrs uxeley de oude dame was niets tevreden over die plotselinge flauwte en bromde zoo dat urania alleen de verdere boodschappen ging doen dien middag echter
herinner je toen wij eens ij lachte schoof dichter bij haar en fluisterde vlak aan haar oor
dat zij haar nauwlijks meer herkende maar de prins was binnengekomen en voerde duco meê onwillig nerveus niet wetende wat was voorgevallen
nog enkele geslachten na het is mooi en hoog zooveel verleden dacht cornélie het is groot maar toch is het niets meer
hoe was zij een vrouw in een boek een heldin in een gedicht had hij steeds gezien in haar karakter hoe was zij een levende vrouw vleesch en bloed zij was niet artistiek
zij had wat geld gespaard zij zouden hun geluk in het atelier te rome terug vinden zij zoû hem schrijven en zij wilde zoo spoedig mogelijk weg bij duco zoû zij veilig zijn
neen door een anderen priester rudyard is hier van dezen winter voor het eerst rudyard is van morgen met mij op straat een heel eind opgeloopen
zoo excentriek zoo nuttelooze arabesk om te kruisen arabesken van onbeduidende onverschillige menschen dat hij geen woorden wist te vinden
het was zijn stem van overreding van overredende verleiding de stem die zij kende van vroeger de stem die haar tot alles dwong wat hij wilde
hertog van san stefano die geregeld bij belloni dineerde en cornélie zag dat het was als eene samenzwering de marchesa en de prins die de kleine ijdele amerikaansche van beide zijden bestookten
hoe gaarne had zij een woord van hem gehoord maar hij zat stil hij scheen geen belang te stellen hij vond haar stijl zeker niet mooi en zij voelde zich treurig verlaten
en hij bewonderde haar gevoelig voor verschillende types van vrouwen hij vond haar eensklaps mooier en niet zoo banaal als urania en veel meer gedistingeerd en niet zoo naïf gevoelig voor zijn titel
maar wat vindt u van den eros van praxiteles o dat vind ik het goddelijkste beeld dat ik ooit heb gezien o de eros de eros
maar hij had zijne eenzaamheid zoo dicht bevolkt met zijne droomen dat hij er zich nooit ongelukkig om gevoeld had en zooals hij hield van alleen dwalen door ruïnes
hij bouwde een brug over het forum om op het capitool te spreken met jupiter zoo iets zoû men niet meer kunnen doen hij was geniaal en gek als men zoo is heeft men veel moois
pervers amuzeerde zij gilio en flirtende in hoekjes zijn voet op den hare onder haar japon vertelde gilio haar van cornélie van duco
ja laat ons naar binnen gaan ik verlaat morgen uw huis ik wil alle boete doen die u mij oplegt ik leg niets op ik wil dit gesprek eindigen en ik wil naar huis ik zal u voorgaan
hij leefde even pleizierig met schulden en zonder vrouw dan hij mèt een vrouw en millioenen zoû doen dat hij dien mislukten avond alleramuzantst begon te vinden
hofdame der koningin had hem dit lapje weten te bezorgen voor urania's album urania zoû het zelve zien de koningin zoû dit toilet dragen op het hofbal over een week
en eigenlijk kon het haar niet schelen maar toch langzamerhand herwon zij iets van hare vroolijkheid als zij zich staan zag in den spiegel over haar
in het groote huis waar de meeste pensionnaires nog niet teruggekeerd waren zij dacht aan den haag aan hare groote familie vader moeder broêrs en zusters
toen was het na eenige dagen dat cornélie idee kreeg het pension te verlaten en op kamers te gaan wonen
als een vervluchtiging van donker fluweel dat boven den kaarsenschijn in atomen rondzweefde de antieke oudheid van san stefano drukte hier zwaar neêr als een ontzag
en zijn recht had hij haar laten voelen tegelijk met de onherstelbaarheid van het verleden onherstelbaar onuitwischbaar was het geweest zij zag om zich rond radeloos en zij begon te weenen te snikken
mag ik wat met u meêloopen zeker hij gaf zijn wiel in bewaring bij den portier aan de poort en liep natuurlijk met haar meê zonder veel te praten het is hier zoo mooi zeide hij
je bent amerikaansch liberaal goed flink op je eigen om de wereld door te trekken goed maar je bent nog geen vrouw je bent een kind
de engelsche dames gretig op informatie hingen aan zijne lippen vonden hem allerliefst vroegen hem duizend details deze dagen waren dus rust voor cornélie
zijn woord klonk eenvoudig gemeend zij zag hem aan voor het eerst met opmerkzaamheid u is archeoloog vroeg zij neen weerde hij af wat dan
zij worstelden samen beiden razend al hunne verborgen antipathie sloeg uit als razernij zij hoorden niet cornélie's smeeken zij sloegen elkaâr met de vuist zij omstrengelden elkanders beenen en armen borst geperst aan borst
die eerste indruk was haar een groote teleurstelling geweest hare frissche verbeelding hare lectuur zelfs hare fotografieën in florence gekocht
en naderden de villa medici de volle maan vloot haar vloed uit van wit licht en rome lag in den blauwen blankigen
hij stond op groette heel beleefd en zeide dan zal ik liever wat gaan fietsen en hij wandelde langzaam heen idiote jongen dacht zij kribbig
hij dacht aan die openbaring harer behaagzucht maar zij dacht aan geen coquetterie ze was met hem nooit coquet ze zag tegen hem op ze vond hem bizonder en knap hoewel niet van zijn tijd zij had een eerbied voor zijn zeggen en denken
tijd die hij nog niet artistiek had kunnen inzien dwepende als hij deed met rome en verleden en hare woorden verbaasden hem sympathiek als hem de klank ervan was en geërgerd als hij dikwijls werd door dat dikwijls bittere snijdende
nu er zijn familie juweelen ik heb dat begrepen uit een gezegde van de gravin di rosavilla er zijn familie juweelen maar prins ercole bewaart ze in
nu zie ik alles klaar en duidelijk in en zeg ik je ik wil je niet weêr ontmoeten ik wil niet met je spreken ik wil van de hooge ernst van onze scheiding geen vaudeville probeeren te maken
zie je je kan me niets tegenwerpen het is ook als het is wijs je me nog de deur praat je nog met mrs uxeley ik zoû het liever niet doen je vriendin de prinses weet wie ik ben
ik streef zoo weinig naar succes van dien aard natuurlijk dat begrijp ik maar het succes van uw boek is toch ook voordeel voor de groote zaak
ik geloof dat ik uitgezegd ben ik heb geschreven uit een impulsie uit eigen ondervinding en toen
door de zalen en hen verzoeken naar de kleedkamers te gaan hij zag dat zij bleek was en trilde over haar lichaam wat is er ik ben moê laten wij dan wat gaan drinken
cornélie zag op haar horloge het is over half negen gaat zij toch dan gaat zij omstreeks dezen tijd zij wenkte den kellner en betaalde en zij knoopte haar manteltje dicht en stond op hij volgde haar
tusschen hem en zijn antieke tryptieken dat zijn leven eenzaam zonder vriend bijna zonder kennissen naïf en eenvoudig tevreden met te dwalen in en buiten
die in haar was ik zoû wel eens een maand willen slapen zonder iemand te zien en na een korte pooze stond zij op nam afscheid en ging naar bed terwijl het zwom voor hare oogen
de reusachtige drama's speelden voor zijne droomende oogen af als op een ideaal tooneel dat zich van het forum uitstrekte naar de wazige zonneblauwtes van de campagna
in haar peignoir de handen om het hoofd gebogen tuurde zij in het aardig brandende hout en liet den avond over zich glijden
je bent bijna nog afhankelijker van haar dan je vroeger van mij was maar een oogenblik kan je me wel toestaan in de kamer hiernaast neen jawel waarover heb je me te spreken dat kan ik hier niet zeggen ik kan je niet alleen te woord staan
sprak cornélie mijn cavalier wacht buiten in den portiek hij wilde niet boven komen hij kent u niet het is meneer van der staal
ik heb honger ik heb slecht gedineerd in mijn hôtel ik wil wel wat eten hij bestelde voor haar de champagne hij at eerst een pasteitje toen nog een en toen een châteaubriand met erwtjes
mrs uxeley begon cornélie en hare stem trilde mag ik u een landgenoot voorstellen baron brox mrs uxeley minaudeerde en zei een paar vriendelijke zinnen en vroeg of hij geen nummer trekken wilde de roulette draaide
er wordt een pavane gedanst in de groote zaal en ik moet eenige orders vragen en geven laat me gaan dan zal ik je brengen mag ik je mijn arm prezenteeren
minuten lang een glimlach om zijn mond als dacht hij aan iets moois maar urania moest zij waarschuwen en moê sliep zij in
zij maakte op cornélie den indruk van eene bonte kapel die dartel en onbezonnen zich wel eens te pletter kon vliegen tegen de serre glazen van het nauwe leven
bovendien nog uit zijn humeur zag zij hem klein nietig dunnetjes een schraal gedistingeerd viveurtje zijn karbonkeloogen die vroolijk pervers geestig schitteren konden zagen nu mat
gilio maar hij pufte hij wist niets van steenen balken en afmetingen en begreep niet waar urania dien technischen blik vandaan had zij was onvermoeid zij liep het heele werk door terwijl hij smeekend naar cornélie
het is een schim want het is weg het is alles weg het is alles maar herinnering van adeltrotsche menschen van eng denkende zielen die niet naar de toekomst zien en de toekomst met een verwarring van sociale raadsels
een gast afhalen of wegbrengen naar het station de post een paar keer per dag rustigjes sorteeren en verder wat lummelen in en om zijn loge en den lift
urania begon te weenen huil niet fluisterde cornélie meêdoogenloos in godsnaam huil niet wat je gedaan hebt is zoo onbezonnen mogelijk k weet het bekende urania zenuwachtig hare tranen drogend waarom deed je het dan
en wat had gilio haar gezegd toen zij hem haar nood eens klaagde dat zij met tact zeer zeker haar pozitie winnen zoû maar met een groot geduld en na vele vele jaren
cornélie belde een lakei verscheen zeg zijne excellentie dat wij hem wachten de man ging na een pooze kwam de prins binnen hij was nog nooit in zijn eigen huis zoo behandeld geworden
maar gezellig harmonisch met een groot gemak van zich voegen en met even veel natuurlijke gratie als zij s avonds dineerde aan belloni's table d'hôte dat alles het weêrspel van
tot maar ènkele zuilen nog optrilden en droegen een bevende architraaf die dreigde ineen te storten
ik zal u dan echter niet benijden brood voor de toekomst zij zweeg toen zeide zij koel het wordt laat laat ons naar huis gaan
ik weet het je bent niet te begrijpen alles wat vrouw is is in jou en ik heb lief alles wat ik van je zie ik heb je lief in alles
wij zijn te veel man en vrouw samen geweest om niet bij een latere ontmoeting zooals hier iets voor elkaâr te voelen jawel ik weet wel wat je zeggen wil het is eenvoudig niet waar
ach ik wil het zanik niet wat is er nou aan het amuzeert me en het is leuk met je gescheiden vrouw rond te wandelen op een bal in nice heerlijke stad hè
als aan een heiland van veiligheid hij bracht haar snikkende naareen fiacre en zij reden naar zijn kamer daar zag zij zenuwachtig om zich rond
en organizeerde men lijsten van inschrijving er gingen twee lijsten rond een van éen lire en een van twaalf lire per gast voor het geheele personeel
natuurlijk behoefde ik dat niet te doen antwoordde hij en zij voelde zijn stem in zich zij voelde zijn geluid zinken in haar als gesmolten brons in eene vaas
maar in een wolk waren om hen heen de handen als opgespookt hadden de handen geheimzinnig noodlottig hun gouden lijn uit een doen springen
zij miste geen lijn geen kunstlijn en geen levenslijn zij bewoog zich in den droom harer eigen vaagheid voor zijn turende oogen
beiden prins en urania waren haar totaal onverschillig zij had tegen urania eerst wel gepreekt maar om een algemeen idee toen zij later inzag urania's onbeduidendheid trok zij hare belangstelling van het meisje terug
en hij zette zich en trots alles wat zij zooeven besproken hadden vond urania het verrukkelijk dat de prins daar zat
hij drukte even haar hand met zijn eenvoudige gemakkelijkheid als om haar gerust te stellen en de nacht beklemde haar het spook benauwde haar de maan scheen te duizelen hoog in de lucht
toen nog van flirt en aardigheid weldra van kribbigheid later van drift en razernij alsof hij pleizier had in hare tevergeefsche vrouwepogingen om aan zijn heerschappij te ontkomen
aanbid dan in stilte en amuzeer me zijn oogen zijn zwarte karbonkeloogen begonnen weêr op te leven op te lachen zijn gelaat ontrimpelde en klaarde op ik ben te verdrietig om amuzant te zijn ik geloof er niets van
hij vraagt hoe ik het dien tijd gehad heb hij zegt dat ik er goed uitzie dat ik mooi ben geworden zeg mij urania wat moet ik doen
er is een wet die jou beheerscht vooral een wet die ons zonder dat wij het ooit hadden kunnen denken weêr tot elkaâr brengt
had ik je vroeger ontmoet in mijn haagsche leven je zoû zeker te hoog voor me hebben gestaan ik zoû je niet lief hebben gekregen nu kan ik je begrijpen je achten en tegen je opzien
als de eerste glans van een dageraad nieuwe dag waarin zij nieuwe dingen des levens aanschouwde geschapen uit het edelste van kunstenaarsziel
ja dank u zeer voor uw discretie ons even alleen te laten sprak cornélie nu ik miss hope gesproken heb ben ik gerustgesteld omtrent haar opinie o u zoû gaarne weten waarover wij hebben gesproken
als iemand pas hier komt heeft hij al het gedoe van een hôtel kamers een table dhôte vage sympathieke of antipathieke menschen e at heeft u nu gehad vergeet dat en probeer alleen te voelen de atmosfeer van rome
ik wil naar mijn kamer fluisterde zij smeekend terug achter haar waaier de pavane scheen gedanst te zijn stemmen gonsden aan
ik minacht ze en jij ook ik weet dat waarom kruis je dan hun leven laat hen leven in hun ijdelheid van titels en geld wat is het jou ik begrijp je niet
tegen dien impozanten deurwachter met zijn stok en zijn steek zij deed het even gemakkelijk als zij met familiare minzaamheid hun eenvoudig diner bestelde aan den kellner in hun kleine restauratie
ik zeg je dit eenvoudigweg dat ik je liefheb en tegen je opzie tegen je opzie trots al je zachtheid
zij hield van reizen van nieuwe menschen zien e ids aargang van nieuwe gedachten in zich ontwikkelen en ze had nooit kunnen vastgroeien in haar
in den spiegel draaide de zaal duizelden om de kaarsen als een dansend firmament hij zeide nog niets zij zag alleen zijn oogen kijken en zijn mond onder zijn snor glimlachen en hij zeide nog niets
alleen met glas na glas champagne te drinken had zij zich kunnen ophouden kunnen dansen met brox op hun beurt een figuur kunnen dirigeeren
toen een vrouw in het zwart fluweel blond met een vollen hals haar aansprak in het engelsch ik ben mrs holt u kent mijn naam misschien niet maar ik ken de
jij vertaalde me de verzen zoo mooi je improvizeerde ze zoo heerlijk wat ben je toch knap je weet zoo veel je voelt zoo mooi o ik hoû zoo van je mijn lieveling mijn lieveling ik hoû zoo van je oogen van je stem en van je heelemaal van allemaal wat jou is ik kan het niet zeggen
en een der reclames voor haar pension en terwijl de prins met de baronin en hare dochter sprak staarde urania hope hem aan als een wonderwezen uit een andere wereld zij had cornélie's
het gaf tusschen haar eene verkoeling zij kwam dien avond niet bij belloni dineeren gekrenkt in hare prikkelbare
zij had hare kamers niet gezellig gemaakt zij zat daar hoog in rome met haar blik over de daken tot het colosseum toe te schrijven te schrijven zich verdiepende in haar leed zich gevende in hare weerbarstige zinnen
alleen afwachtende een goed huwelijk met een flirtation hier en een verliefdheidje daar tot zij getrouwd was een goed huwelijk in haar kringetje haar man eerste luitenant van de huzaren
neen ik hoû van schilderijen van beelden en van boomen dichter neen niets heusch niets zij zag hem aan meer en meer
en een laken rok maar met zooveel distinctie en toch coquetterie zooveel voornaamheid en toch broze lijn van bevalligheid
zij verlangde naar rome naar het atelier naar duco naar onafhankelijkheid liefde geluk zij had het alles gehad
je hebt niet in mij belang te stellen ja maar dat doe ik nu eenmaal heelemaal vergeten heb ik je nooit en het zoû me verwonderen als jij dat gedaan hadt
hij trok zich terug in een andere kamer cornélie wat is er vroeg urania gejaagd zij greep cornélie bij beide handen en zag haar angstig aan
zij wilde de geheele stad in eens omhelzen en de afstanden schoon met rijtuig afgelegd de eindelooze galerijen der musea braken haar van vermoeidheid
schurftig van vuil opgegeten door hun eigen gebrek waar een geheele bevolking planteleefde als paddestoelen zij liet nu bouwen het gesticht voor de ouden
ik ben aan niemand verantwoording schuldig jij hebt je ouders wat je doen wilt is onberaden en overmoedig zeg mij denkt de prins aan een huwelijk als ik roomsch word en
en niet begreep noch oud rome nog nieuw dagende toekomst en nu cornélie door de stille zware nacht van het kasteel van san stefano ging naar haar eigen kamer dacht zij
en je noemt je mijn vriendin ach beste kind dat wil ik ook wel blijven maar overstelp mij dan niet op mijn nuchtere maag met zooveel verwijten je bent coquet
en trillend in zijn zenuwen kwam hij te voorschijn van achter de karyatide en liep door de rotonde hen tegemoet zij zagen hem niet dadelijk verloren in elkanders oogen maar eensklaps schrikten zij beiden
trouwens alles in haar dacht aan gisteren alles in haar dacht aan haar man met een strakke gehypnotizeerde denking zij voelde zich als na een nachtmerrie een dronkenschap een
god zeg mij wat ik doen moet het diner was gonzend van stemmen
hij had nooit veel vrouwen ontmoet en die hij ontmoet had waren hem steeds heel gewoon geweest maar zij was hem oneigenlijk
ik dank u innig voor uw bezoek in mijn nederige woning u heeft mij overwonnen ik geef mij gewonnen de woorden schenen maar toespeling op hun scherts op hun woordenstrijd om niets maar tusschen henbeiden
bleef aan zijn borst de krekel knerpte weêr als met een langen triller maar verder sliep alles tusschen ons herhaalde ze als in koorts en ze omhelsde hem geheel de geheele nacht sliep en terwijl zij hun leven ademden in
toen was het groote geluk gekomen het zachte geluk der volkomen harmonie het ging alles bliksemsnel door haar heen
na den eten stelde rudyard aan de beide duitsche dames voor een kleine wandeling te maken de jonge baronesse kwam naar cornélie vroeg of zij meèging om rome te zien in den maneschijn vlak bij bij de villa
onwaardig ben ik en klein en grof en geen man en ik heb geen temperament dat je aanstaat zijn temperament staat je wel aan
naar sympathie naar liefde in den vol bloesemenden zin van het woord en zijn idee nooit verlangd en dat hij over cornélie de retz nu dacht en veel dacht begreep hij niet in zich
de jongen zei wanhopig dat hij niet genoeg at dat hij niet dorst eten tot zijn honger gestild was en cornélie lachte hem prettig vindend om zijn gezondheid
ze zoû in een eerste hôtel kunnen zijn maar ze is hier omdat ze als jong en alleen reizend meisje aan mij gerecommandeerd is en het hier gezelliger is
hij verloren in zijne bespiegeling weemoedig in zijn meêlij voor haar had nauwlijks geluisterd en schudde vaag goedkeurend het hoofd
het was als wilde zij nu smijten die bladen vol bitterheid voor de voeten harer e ids aargang ollandsche zusteren voor de voeten van alle vrouwen
en terwijl zij las dacht duco zij zoû zoo niet schrijven als zij niet alles uit eigen leven naschreef waarom schept zij er niet een novelle uit waarom dat generalizeeren van persoonlijk verdriet en waarom dat waarschuwend stemgeluid
wandelingen en gesprekken in borghese en op den palatijn wat waren we toen nog vreemd aan elkaâr zoo niet samengevoegd maar ik voelde het geloof ik dadelijk dat het mooi zoû worden tusschen ons zij zwegen en
den boog van constantijn door door en hij haastte zich langs het lateraan naar de via appia en de campagna en zijne stekende oogen dronken het blauw van de verre albaansche bergen in
ontmoet zich met vreemdelingen bezig gehouden van nature een beetje schuw voor toeristen met baedekers voor engelsche dames in korte rokken met haar steeds zelfde uitroepjes van gelijkmatige bewondering
was het wàar geweest hun geluk hunne liefde en harmonie ja het had bestaan het was geen droom daar was zijn portret daar aan den wand een paar zijner waterverven de zee van sorrente en de luchten boven
omdat ze geen geld hebben dan toch voor rania ope e ids aargang k geloof er niets van het was alles gekheid en het interesseert me niet
diep in zich had zij wel eens gedacht dat zij met veel geduld en veel tact dien man nog had kunnen beheerschen dat hij niet kwaad was alleen maar grof dat zij toch wel nog van hem hield ten minste van zijn mooie gezicht
hij vroeg niets ernstigs geen eeden geen levenslange banden hij vroeg zoo weinig een enkel uur van liefde
het is geen oogenblik het mij te herinneren ik herinner u alles wat u zachter voor mij zoû kunnen stemmen dat is alles te vergeefs dus vijanden
met leuzen en vanen en oorlogskreet breed pad paralel aan de beweging der mannen tot de paden zouden versmelten tot éen tot de scharen der vrouwen zich vermengen zouden met de scharen der mannen
en het was een keurig diner geweest in de restauratie van het grand-hôtel en cornélie had zich uitstekend geamuzeerd
cornélie wandelde met duco van der staal die tot groote verwondering van moeder en zusters zijn rok te voorschijn had gehaald en verschenen was in den ruimen hall en zij zagen beiden den zegetocht van la belloni en haar neef
cornélie zag niemand meer dan duco mevrouw van der staal had zich met haar gebrouilleerd eu wenschte niet dat hare dochters meer met cornélie omgingen
ik merk er niets van als u dol op me is wees dan vriendelijk beleefd vroolijk en geestig ik eisch het van u als van mijn gastheer ik zal niet meer boudeeren maar ik hoû zooveel van u en u heeft me geslagen
hem van zich af te schudden het stempel van zijn bezit het brandmerk van zijn eigendom zich af en uit te wisschen zij was van hem en alles wat anders haarzelve was had haar verlaten
en waar gilio terwijl urania haar vriendelijk rondleidde genade vroeg aan zijn dames en op de trappen van het altaar ging zitten de armen hangende over de knieën om te bekoelen
en nog grootere kristallen dan anders in de ooren de kamer was vol er waren de van der staals cornélie rudyard urania
mijne beste kind vind ons niet al te cynisch ik ken je bijna nog niet maar ik voel sympathie voor je zoo vreemd niet waar zoo op reis in eens aan een table dhôte bij een magere kip
maar niet alleen met champagne zijn blik ook had haar opgehouden had haar weêrhouden van flauw te vallen van in snikken uit te barsten van op te gillen en krankzinnig de armen te zwaaien
de dames nog in hare lange sorties bijna nog kostbaarder dan hare japonnen en die zij met zorg afgaven in de druk gonzende
zij was nu eenmaal niet in holland en zij wilde niet naar holland en toch daar zoû ze zeker gemakkelijker werkzaam zijn van gedachte wisselen met anderen maar hier in rome
ons heele leven is verbeelding en verbeelding is mooi het mooie van onze verbeelding is voor ons die geen menschen van doen zijn de troost van ons leven hoe heerlijk een heel leven lang te droomen te droomen over wat gebeurd is
toen in haar kamer uitziende naar het meer onder de zomernacht bepoeierd met sterren dacht zij na dat zij ook gaarne rijk zoû zijn en een groot arbeidsveld zoû willen hebben
de statuen gebaarden blank tegen het ongrijpbare diep van de lucht en de via sacra leefde hij hij vond dat mooi hij leefde zijn droom zijn verleden
het bal om al de invités der pensionnaires want ieder mocht twee of drie invitaties doen om al het vermoeiende gedoe met rijtuigen
we zijn nu in een vollen salon tartte zij door wat als we alleen waren je vuist balt zich al je zoû me ranselen als dien eenen keer
en werden de dames zoetsappig beleefd urania zeide haar dikwijls hoe knap zij haar vond hoeveel tact zij toch had cornélie haalde de schouders op het ging alles van zelve
en hoe dan met den cotillon k kan wel voor alles zorgen mrs uxeley zeide urania onmogelijk lieve prinses ook zoû ik het niet dùrven aannemen
ik heb mijzelf beloofd en ik geloof die belofte te houden dat ik nooit meer trouwen zal mijn geheele natuur is er ongeschikt toe geworden
wel neen stotterde hij ik zal hier wel op je wachten zij volgde een lakei de trappen op familieportretten hingen in den breeden corridor de deur van den salon stond open de prins kwam haar
was het een droom was het groote geluk de dierbare harmonie een droom en ontwaakte zij na een jaar van droomen was zij gescheiden of was zij het niet zij moest zich met geweld herinneren de formaliteiten
en dacht tevens dat zij nooit meer trouwen zoû en zij dacht aan haar man en vergeleek hem bij duco zoo jong in zijn gezicht maar de oogen vol diepte vol ziel vol droom zijn stem zoo geleidelijk
zij zat opgewonden voor hem zij had gelezen haar allerlaatste bladzijden met verhit gelaat met klinkende stem met een koorts in heel haar wezen
en zij waren langzamerhand als natuurlijkweg er toe gekomen iederen dag met elkaâr te dejeuneeren en te dineeren s ochtends in de osteria s middags in het een of ander kleine café meestal heel eenvoudig
en de journalisten in de schaduw van die groote heeren beaamden het zij misten haar overal roep mrs uxeley hier fluisterde urania gilio in
andere meisjes vooral met italiaansche tragiek en rollende oogen deklameerend als kleine actrices en eindigend met een religieuze moraal
bizonder gracieus in de gebroken lijnen van haar moede loome morbide bevalligheid een vrouw die het leven kende een vrouw die hem
opende hare deuren wijd voor iedereen en prezenteerde zelfs de twee esthetische dames bonbons toen de marchesa ook glimlachend aan de deur verscheen haar boezem omspannen in hemels blauw satijn
signora de retz zij reikte haar kaartje over zij sprak met zooveel aplomb zij stelde het bezoek van urania voor met zoo veel rust en eenvoud alsof het iederen avond voorkwam dat amerikaansche meisjes italiaansche prinsen bezochten
eens prins dat booze humeur moet veranderen hoort u het moet ik wil het ik wil vandaag geen bouderie meer zien en hoop dat u zoo spoedig mogelijk uw vroolijken geestigen toon van gesprek weêr aanneemt dien ik in u apprecieer
wat was ze blij dat cornélie gekomen was en wat zag ze er goed uit zoo mooi als zij haar nog nooit had gezien wat was ze mooi van der staal had aangenomen hij kwam over een week
hij zag duco de terraspoort achter zich sluiten het slot knarste van verre roestig langzaam zag hij ze aanloopen en naderen in het licht vervagen in de schaduw weêr uit komen in den maneschijn
vergeef mij prins sprak zij kalm en strekte de hand uit zijn oogen waren klein als dichtgeknepen karbonkels hij was wit van woede maar hij bedwong zich en drukte even zijn lippen op de hand die zij uitstak
er was eene verkoeling gekomen tusschen mevrouw van der staal en cornélie en cornélie kwam s avonds niet meer dineeren bij
maar eene annihilatie van zichzelve als hij haar liefkoosde een onmacht te denken als hij zijn hand maar legde op haar hoofd eene wegflauwing in éen groot niets als hij haar nam in zijn arm en zoende
het is een beweging die niet met mijn type overeenkomt antwoordde cornélie boos dat zij iemand ontmoette die de eenzaamheid van haar wandelen stoorde
alles wat zij zag en reeds kende van studie was haar eene teleurstelling toen nam zij een besluit vooreerst niets meer te gaan zien
want s middags ging zij deze dagen van moêheid en teleurstelling alleen een kleine wandeling maken in het corso of op den pincio keerde dan thuis zette zelve haar thee in haar zilveren trekpotje
dat was jammer het congres is een groote stap voorwaarts geweest was uw brochure er vertaald bekend geworden dan had u groot succes gehad
een landgenoot ornélie a rs xeley oe zeg je zijn naam baron brox a splendid fellow een mooie kerel een verbazend mooie kerel wat is hij wat doet hij
transparent oprijzen in een trillenden zonnelichtschemer en de volgens hun baedeker naspeurende touristen die dezen langen mageren jongen man onverschillig gezeten op het fondament van den tempel van saturnus
zij had het gevoeld van den eersten keer dat zij hem zag dat hij voor haar stond en op haar neêrkeek met die lichte ironie in den lach van zijn oogen en van zijn snor alsof hij pleizier had in hare weêrstreving
waarom wilde zij niet had hij niet gisteren nacht door den cour haar silhouet zien gaan in den maneschijn duidelijk naast de figuur van van der staal en had hij hen niet zien openen de deur van het terras der pergola
zij richtte dadelijk het woord tot cornélie tot rudyard zeide dat zij moê was van napels kwam gisteren avond gedanst had bij prins cibo dat zij heette miss
en kuste zijn vader onderdanig de hand de grijsaard knikte den jongen hope toe die boog en wendde zijn blik naar cornélie
een aardigheid dunkt u meneer van der staal ja ze maakten gekheid ik geloof van niet ik van wel heeft u menschenkennis o neen heelemaal niet
hij had het haar gezegd gedurenden dien cotillon dien eindeloozen cotillon hij was trotsch op haar geworden toen hij zag hoe mooi zij was en hoe chic
maar het kan niet beste duco het kan niet mijn beste jongen ik heb mijn ideeën maar dat is het niet ik ben tegen het huwelijk maar dat is het niet