AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en wees het ons in de openbaring daar stond het van een stem veler wateren die uit den hemel komt ik wist het dus wel van dat water en die palmen dat ik die in den hemel zien zou
dat het ook hier geldt wee u wanneer alle menschen wel van u sprefrançois haverschmidt familie en kennissen ken er is nu eenmaal koren en er is kaf en dat merkt men het best als er in den hoop geblazen wordt
en als dan de oudsten hun lessen zitten te leeren want zij moeten examen doen jan voor het instructie bataljon en jet voor
en daar stond een enkele kastanjeboom of eigenlijk was het geen kastanje maar het was een pavia zei willem de tuinman die lijkt wel wat op een kastanje
want net om dien tijd zat hij voor zijn examen maar mijn zusje marie heeft meegedaan met de meisjes die bloemen moesten strooien en dat zal ik nooit vergeten hoe beelderig zij er uitzag toen zij in haar witte jurk geheel en al klaar stond om afgehaald te worden
neem ik aan dat er in de kromme neuzen de donkere oogen en de pikzwarte of vuurroode baarden onder de vervaarlijke steken
ouder gewoonte terwijl de juffrouw den winkel doorging ze droegen haar toch zonder een oogenblik te wankelen naar de binnenkamer van mijnheer blik de deur ging piepend open
zij verschoonde niets wat maar naar onwaarheid of onreinheid in mij zweemde doch zij was er zoover van af mij hard te vallen over mijn gebreken dat ik in het minst niet door haar berispingen werd afgeschrikt om open en rond
de plaats waar vrouw haak haar wasch placht te bleeken en waar haar scharretjes hadden hangen te drogen was niet meer te onderkennen en in de buurt françois haverschmidt familie en kennissen die daar dichtbij was blijven staan herinnerde zich niemand dat er ooit een vrouw haak geweest was
in het geheel geen zure azijnflesch wezen mag en dolf meende ze moest maar trouwen met den suikerpot of met het presenteertrommeltje en dat dan vol koekjes
maar den volgenden morgen had hij zich zoo moe gevoeld en een uurtje nadat hij was opgestaan was hij weer naar bed gebracht en de dokter was gehaald en om kort te gaan gij begrijpt het wel nu was het sinterklaasavond en het lieve ventje
neen maar zoo'n beetje onderaardsch geloei en dan tusschen beiden zoo'n kleine schudding dat kon geen kwaad had ik gedacht dat doet bepaald goed gij komt van de sociëteit vrouw en kinderen zitten reikhalzend naar u te verlangen
in dien neef kees dien ze op de visite bij mijn broer zoo aardig had terechtgezet ik verdenk kees dat hij zich door iemand op weg heeft laten helpen
vader hoor mij vader keer mij den rug niet toe stamelde de rampzalige bijna uitgeput toen mijn man dood was kon ik het daar niet langer uithouden ik moest naar moeders graf ik wou weten of gij nog in leven waart
terwijl zij om beurten indommelde met een benauwd keelgeluid wakker schrikte uit een zakflaconnetje haastig iets tegen het opkomend hartwater nam en dan weer van voren af aan indommelde verder had de schemer nog dit voordeel
vrover en achterover want hij kon dan niet zooals onder de preek met het hoofd in zijn hoekje leunen dan dacht ik wel eens pas op aanstonds vliegt zijn pruik af t is zonde zult ge zeggen
en tusschen hen in den onvergetelijken kleine dien wij eenmaal schreiend moesten wegleggen in zijn kistje en hij riep mij toen strekte ik mijn armen uit en ik voelde dat de oude wonden van mijn hart weer opengingen de tranen sprongen in mijn oogen ik was niet langer in den hemel
en zoo onderdanig als tante wel gewenscht had doch de waarheid is dat zij als een bloem onder mooi weer en regen opgegroeid en ontloken was
ze k wat inleggen een rauwe peen of een pijp anijsdrop peen of pijp en schar wandelen beurtelings van mond tot mond of één neemt de leiding van den maaltijd op zich
op die hoogte moest de batterij geweest zijn de hunne en daarachter stond het huisje van vrouw haak zij hadden den dag besteed met de tooneelen hunner kindschheid nog eens op te zoeken veel was veranderd waar de ouderlijke woning gestaan had was nu een beiersch bierhuis
maar dat was alleen het geld van den avond waard en zoo vliegt het half uur om eer het gordijn opgaat want we waren voor alle securiteit maar wat rijkelijk vroeg
slechts zijn zuster en hare kinderen stonden nog lang daarna s zondagsmiddags als ze tijd tot wandelen hadden bij zijn grafheuveltje te treuren och hij was zoo goed
ik heb al gezeid dat ze de brug maar moesten neerlaten en de poort opendoen zie zoo de boel is al klaar rent er nu maar op los en zoo waarlijk daar ging de poort open
of als de loodgietersknecht naar de pomp kwam kijken menigen winteravond terwijl de sneeuw buiten voeten hoog lag en de storm door den schoorsteen bulderde mag die kies
waar niemand van die tot mij spraken nog geweest was maar zij twijfelden niet of zij zouden daar ook eenmaal komen als zij zich eerst maar genoeg hadden voorbereid
dan troostte ik mij met den neef uit brussel die als hij wou alle rijtuigen van de wereld koopen kon en zoo zijn er misschien wel groote menschen die zich op dezelfde manier troosten met dingen in de verte en sommige van die dingen
dat zij elkaar op allerlei punten tegenspreken doch niemand zal zich daarover minder verwonderen dan gij omdat niemand beter weten kan hoe haast alles wat in dit boekje te lezen staat louter verdicht is
om zijn geluk te bevorderen geen antwoord ooit bewees dat zij een stap nader kwam tot haar doel haar broeder weer hersteld te zien in wat zij zijn wezenlijke
tot de gasten van het veelgeprezen logement en menige weldadige wandeling had zij al genoten door het bosch in het park van het kasteel naar den watermolen die haar aan een schilderij van hobbema deed denken
de tamboers en pijpers van de burgerwacht slaan en blazen een fanfare de klokken beginnen te luien en te beieren vlaggen worden er uitgestoken en bloemen gestrooid kortom napoleon
en door tusschenkomst van hare vriendin iemand had weten te vinden die den ongelukkige een plaatsje toestond op zijn kantoor
eener aanbiddelijke voorzienigheid maar ik redeneerde of liever ik voelde geheel anders dat broertjes dood zijn ontzettende dood
toen hij daartoe verkozen werd vlagden verscheiden kruideniers wier hart hij gestolen had door familiare praatjes op de stoep met hen te houden eén had zelfs op het dundoek
dat de man in den laatsten tijd had nu hij zal vooreerst geen last meer van neef hebben je begrijpt dat heertje gaat de doos in en die dat zeiden
vervloeking van iederen winkelier als hij nooit moe werd onder een vervaarlijk zingen of fluiten van het laatste straatdeuntje waarvan hij wijze en woorden steeds onmiddellijk immers altoos binnen de vierentwintig uren na de eerste verschijning
en ik doe het nog wel eens of wanneer er s morgens bij het ontbijt voorgelezen werd uit dat boek van professor clarisse ik meen dat het aanleiding tot huisselijke godsdienstoefening heet
als broer er niet bij was had ik geen pleizier ik herinner mij dat ik uit logeeren zou bij een oom en tante van ons die op een groot
hindert is een vreemde leegte in den mond waar uw tong heel nieuwsgierig maar niet ophouden wil haar neus in te steken
voegde hij er uitdrukkelijk bij laat oom er niets van merken dat gij het van mij hebt dat hij niet eerlijk aan het geld gekomen was om het te koopen daar dacht zij natuurlijk niet aan zij schreef zijn waarschuwing op rekening van ooms
dat bijzonder mijn aandacht trok dit was mijn kamer geweest mijn kamer met welke gansch andere oogen moet ik eenmaal deze enge ruimte hebben rondgezien dan die ik nu langs het verschoten behang de groen geschilderde
eindelijk kunnen mijn broertje en ik bij het naar bed gaan tegen elkaar zeggen nu nog drie nachten en dan zal t wezen drie nachten wat een eeuwigheid voor ons gevoel als de laatste begint te dalen en wij vroeger dan gewoonlijk
en zij had een wipneus met een paar koonen die zagen blauw z rood waren ze nooit heeft er in de geheele wereld een keukenmeid zoo mooi kunnen vertellen de koppigste van ons werd handelbaar als mijntje weer begon
dit alles verdwijnt en mijntje wordt het laatst gezien zittende op de vensterbank van een bovenverdieping bij vreemde menschen
kannemeter die was mee uitgetrokken geweest in den oorlog met den koning tegen de belgen en in den slag bij kermpt is hij zijn schako nog kwijtgeraakt van het harde loopen om den vijand maar te verslaan nu
dat op uitzeilen lag kunnen instoomen overigens was het ongelooflijk verklaarden ooggetuigen in zoo'n verbazend korten tijd als het schip naar den kelder was gegaan die boven waren hadden maar even den tijd om op de stoomboot over te springen
over de verkeerde dingen die de menschen deden of vroeger gedaan hadden juffrouw kwebbel was zoo verontwaardigd over die verkeerdheden dat zij ze niet zwart genoeg kon afschilderen
maar men kon zien het deed haar goed dat zij daar zoo warm en zoo pleizierig zat zij leunde een beetje achterover en het volle lamplicht viel op haar gelaat dat moest eenmaal een schoon gelaat geweest zijn en zij was ng schoon
maar ik zou vertellen hoe de koning in de stad kwam en het paleis was heelemaal opgeknapt en schuins daartegenover had men de
immers oom verzekerde hun dat de kinderen in zoo'n gesticht bitter weinig eten kregen maar des te meer klappen en hij wilde dat ze zich dit nu eens voor al in de ziel prentten
wel op de daad betrapt echt haar althans even echt als dat de meeste echte dames u te zien geven oogen neen maar ze boren u tot binnen in de ziel
dat zij zoo aan de sabel zaten maar hij deed het niet en zei alleen zoo droog als een mensch of een onmensch een boodschap doen kon dat françois haverschmidt familie en kennissen ze nu wel naar beneden konden gaan
de gewone bewoners van den appel dan waren in den regel niet verder van huis geweest dan op een afstand die nog niet het vierde was
en terwijl hij daar zoo rondhuppelde had hij zelfs bitter weinig van een oud heer maar hij deed u veel meer denken als gij haar ten minste kendet aan betje de tweede meid die danst heel goed vraag het maar aan den palfrenier van den baron
en vader roept verschrikt bewaar françois haverschmidt familie en kennissen ons moet die gekheid nu ook nog menschenlevens kosten en toen in de voorkamer door een reetje van de blinden gekeken en ja
met niet minder gehechtheid en nu was dat zoo geheel anders uitgevallen nu had zij de voorkeur gegeven boven hem en boven haar moeder aan een die dat volstrekt onwaard was geweest
maar het was een echte jeneverkruik en tegen die leelijke kruik is ons lieve oliefleschje gebroken
en bij mij en hij had het zoo wreed en zoo valsch gedaan in een sloot in een vuile sloot had hij hem gesmoord misschien had broertje nog om hulp geroepen
dat juffrouw bekker niet lang daarna met mijn moeder op een gespannen voet raakte het kwam aan over een pendule waar ze beiden zwak op bleken te hebben mijn moeder zeker omdat vader het stuk met pistoolschieten gewonnen had en daarom
maar dat was toch zoo niet want om ook eens iets bijzonders van dit mannetje te zeggen ieder toch hoe onbeduidend heeft iets eigenaardigs
het zou wel gauw bedelen worden meende tante mientje doch tante bet heeft door dominee post gemaakt dat klaartje's man tot onderkoster is benoemd en daarom kwam tante mientje
en toen ik u schreef dat gij terug zoudt komen want dat uw moeder het besterven zou toen zijt ge zonder taal of teeken weggebleven juffrouw pippeling meende dat een schreiende vrouw daar iets tegen inbracht
opgegroeid onder telkens weerkeerende hevige tooneelen nauwelijks beter weten of het hoort zoo die er misschien ook allengs koppig en kwaad tegen in zijn geworden en nu bij zich zelven zeggen
en zoo grappig als hij danste en dat met de vrouw van den barbier die juist gereed was met hem in te zeepen kijk toen merkte ik toch k
maar er zijn altoos nog menschen die er anders over denken of mogelijk denken zij er in het geheel niet over en dat is jammer want ik geloof dat het leven hun veel beter bevallen zou als zij het wel deden nu
en wou mij niet groeten en ik ga naar x toe en vraag hem hoe hij het maakt en nu zag ik dan toch dat hij ook vriendelijk kijken kon wel wel riep hij zoodra hij mij ontdekte op een toon van blijde verrassing
op de buitengronden daar is menige rijke lading gebleven en menig arm zeeman en al zijn de kinderen nog klein het is geen nieuws meer voor hen om te kijken naar stukken
in al de vier hoeken op trompetten stonden te blazen maar toen de organist aan de woorden kwam vrede op aarde in menschen een welbehagen
en zij zwoer er mocht van komen wat er van komen wou maar zoodra de kerk uit was zou zij er op losgaan en juffrouw bladergroen de vrouw van den teekenmeester die achter haar zat klopte haar op den schouder en presenteerde haar de
al deze dingen waren nauwelijks te vergoeden ook niet met de scheutigste uitdeeling van traktaatjes op de zondagschool en met den nieuwjaarsdag
de hoogste woede uitdrukten en die er juist in slaagde om een jongentje in te halen en bij zijn kraag te vatten dat vruchteloos met schoppen krabben en bijten
aanblik van dat vertrek tooneel weleer der gezelligheid nu zoo jammerlijk verlaten was eerst niet zeer geschikt om mij op te beuren terwijl ik nog in de deur stond met mijn gedachten
ook in dat van den grooten man zijn vrouw zijn derde werd er door aangetast toen bleek van daveren's grootheid schitterender dan ooit
in de wereld maar als men liefheeft en men ondervindt liefde dan voelt men toch dat het zoo is halleluja in menschen een welbehagen
en nu sliep hij net even had de juffrouw pasjes laten weten want mijn vrouw durft den ouden heer niet alleen te laten je kunt het maar niet weten met die benauwdheden die hij heeft en dan de jaren onder ons gezeid mijnheer
doch hij trok het zich niet aan hoewel hij zijn vinger ijlings terugtrok of ik al leelijk tegen hem deed hij bleef er dezelfde om
en alle uniformen die men noodig heeft om menschen te beoorlogen tot dodjes van revolvers en mitrailleuses toe ziet daar is de krijg al uitgebroken honderden tinnen soldaatjes infanterie en cavalerie belegeren een vesting
wie het plan rijpte of ging het denkbeeld oorspronkelijk uit van haar echtgenoot ik weet het niet en zij zelf hadden het u waarschijnlijk niet kunnen zeggen maar toen het weer tegen sinterklaas liep en zij zich voorstelden hoe dubbel eenzaam het dan weer zijn françois haverschmidt familie en kennissen zou op het tooneel
waar hij iets te vragen had als oud verdediger van de citadel en met het oog op de belangen van zijn zusterskinderen en bij die gelegenheid ontmoette hij den volksvertegenwoordiger vergezeld van eenige voorname heeren op den kneuterdijk
waarmee hij haar niet minder ontzet aankeek frits was het zij wist niet wat zij deed maar zij vloog op hem toe en viel op haar knieën en greep zijn arm en staarde hem in het ontstelde gezicht
terwijl de engelschen de gelegenheid te baat namen om ons op zee af te kloppen en onze koloniën in den zak te steken niet dat er in t geheel geen goeds gebeurde er werden veel oude misbruiken afgeschaft maar de manier waarop was raar vandaag danste men om den
en dan rijst er boven het tooneel van uw weelde en uw ontbering van uw hopen en uw worstelen van uw opkomst en uw ondergang een ontzaglijke spoorwegboog en in ijlende vaart gaan daar de treinen overheen de beurstreinen en de
eindelijk ging van putten zelfs zoover dat hij op den inval kwam een afdeeling vrijwillige ruiters van de bataafsche republiek in het leven te roepen ten einde daarmee
een eerlijk man geweest zijt helaas viel ik hem in de rede ik woon hier nog niet ik ben hier maar voor een korte poos als gast toegelaten
en of het daar dan van komt dat zij zoo'n naren man gekregen heeft want zij kreeg er een dat was geen azijnflesch was hij dat maar geweest mijntje zou hem wel zacht gemaakt hebben
hij had er haast niets door kunnen krijgen en het maal was dan ook mooi koud geworden onder de bedrijven nu toen hij in den gemakkelijken stoel binnen een dutje had genomen was hij gewekt door een jongen en een meisje van den man dien hij er uitgehaald had en moeder
gij hadt geen oor voor vader en moeder waarom zoudt gij ook zij hadden u immers niet lief zij hadden nooit van u gehouden uw vader ook niet
in een weelderige verscheidenheid van versierselen en van wat ik minder meubelen dan wel wetenschappelijke toestellen zou willen genoemd hebben zoo bij voorbeeld aan françois haverschmidt familie en kennissen deze zijde waar het behang
een dergelijke ontmoeting kon dacht mij onmogelijk langer uitblijven ik had er de meest rechtmatige aanspraak op en zoo ruimde mijn verbeelding er dus reeds onwillekeurig de vereischte plaats voor in bij het schilderen van de dingen die komen zouden tot op de school
die zijn werk zoo goed doet en zoo goedkoop meteen als de wind en dien hadden de kinderen daar op den dijk meest altoos uit de eerste hand zooals hij nog frisch en ferm van den oceaan komt om de waarheid te zeggen
en daar waar uw doodkist stond met een immortellenkrans op het deksel o wreede spot daar zit een opperman en bikt de kalk van de moppen
toch schijnt het vooruitzicht van te zullen sterven tante mientje tot een zekere royaalheid te hebben gestemd maar één ding heeft mij verbaasd namelijk dat juffrouw kwebbel niets kreeg en die had er nog wel vast op gerekend zoodat zij naar ik hoor
en nicht verboon moesten maar goed op haar zuster passen als de andere meid dan maar voor hààr zorgen wou en maken dat zij een zacht wijnsoepje kreeg
dat ik op die manier zelf licht voorover kon schieten en dat ik dan reddeloos verloren was ik had geen bepaalde reden waarom ik juist zoo handelde ik deed als een waanzinnige en het was louter toeval dat ik hem dadelijk had want ik had hem meteen bij zijn handje
en de vanderhandsche van ongeduld de steenen krabt en hoe de koetsier de trommels aanneemt van de meiden en het mandje met flesschen en glazen en de jassen en mantels en doeken en dassen want je kunt het nooit weten
snijd je niet wat dik smijt nu eens plotseling het voorsnijmes op de tafel steek uw handen in uw broekzakken en stap met groote schreden de kamer op en neer liefst fluitende een van je vroolijkste deuntjes natuurlijk
of het op dien dag was dan wel op den volgende maar eens sloop ik naar de deur van de afgesloten kamer en luisterde aan het sleutelgat of ik niets hoorde wie weet het misschien was hij niet echt dood
daalt het dankbare gevoel van al het gesmaakte genot het een met het ander werkt samen om tot zoet gepeins te stemmen
er zal ook voor u een dag komen dan jubel je dat zoo hard niet meer toen ik dertig was dacht ik het ook misschien laat mij eens kijken derfrançois haverschmidt familie en kennissen tig waar was ik toen ba hoe kan ik het nog vragen je wordt wezenlijk oud swart een vervaarlijke haal uit de pijp
aan de juffrouw te beduiden hoe leelijk het was wat zij daar gezegd had het kwam er niets op aan wat vader meenam of niet meende moeder en dat zij zelve ook graag mee was gegaan waarop juffrouw bekker terechtwijzend liet volgen en de kinderen dan jeanne
maar niet dan den paarden lief is want het begint al aardig warm te worden en ze schuimen van t zweet bereiken wij het oord van onze bestemming daar is een uitspanning en een pleizierige ook
en ik zeg maar dan had beumer er toch nog meer aanspraak op als eigen bloedneef maar aan pons was het al van te voren beloofd
en een groote oranjekokarde op zijn borst want hij moest voor de berichten zorgen in de buitengewone avondeditie en hij roept de khoning de khoning en de wacht komt in het geweer
kennissen eenige wensch was zielen te behouden en wat ik zeggen durf is dat ik mij zooveel mogelijk gewacht heb voor middelen die ik voelde dat ondeugend waren dat is mijn geluk geweest want god is lankmoedig en genadig
toen zij terugkwam scheen zij een ander meisje te zijn geworden zij had gewonnen aan manieren maar ook haar hart was zachter en zuiverder gestemd oom gijs had het te druk om er veel op te letten
en zij de hand al uitstrekte om de voordeur van mijnheer blik te openen daar kreeg de goede ziel nog even een hevigen aanval van zwakheid en angst een enkele blik
dit tienjarig ventje was op den verkeerden weg en toen hij twaalf werd was hij er weer een heel eind op gevorderd hij had nog steeds de donkere oogen van voorheen maar het leek wel of zij veel dieper lagen dan vroeger
hij had het goed en als hij het niet minder kreeg behoefde zij niet bang te zijn dat hij ooit terug zou komen ik mag het lijden gromfrançois
toen mocht iedereen vuurwerk afsteken en bij ons in de straat kwam er geen eind aan het sissen en het ploffen want die geen luiken hadden die hadden de vensters met matten of planken voorzien en iedereen stond op de stoep met een komfoor
wel duizend nachten heb ik van u gedroomd en dat zijn mijn eenige gelukkige oogenblikken geweest van het uur af dat ik met hem getrouwd ben tegen uw en moeders zin
tegen den knecht te hooren praten van ongevoeligheid om te kunnen werken op den begrafenisdag van de vrouw en ik weet niet of het dààrvan kwam
meent gij dat ik niet gezien heb hoe goed gij voor dat arme kind waart is dat w kind voegde zij er na eenige aarzeling en niet geheel zonder ongerustheid bij neen antwoordde hij met iets dat op een glimlach leek
zag ik mijn moeder aan het venster en mijn zusters en ze keken of ze mij ook zagen en toen zij mij zagen toen moest ik ook of ik wilde of niet schreien en dat was waarlijk niet van verdriet
twee zakken vol en een gulden in een papiertje maar dien had moeder zoolang geborgen en zaterdag gaat hij naar de spaarbank heeft moeder gezegd daar heeft jans nu al over den rijksdaalder
dan was er bepaald een ongeluk gebeurd nu hadden de jongelui nog even den tijd om voor hem op de knieën te vallen hem te bekennen dat zij elkaar
annemie nog tegen mijntje zeggen jij bent zelve ons goede zachte oliefleschje en ik hoop dat als je trouwen gaat jou man
als gij en ik er maar met elkander mogen zijn en frits hielp haar naar beneden daarna klom hij zelf nog eens naar het dek hij kon toch niet slapen
ik ben nog eens bij mijntje geweest toen was zij al getrouwd en mossel zoo heette haar man zat op een driestal voor het raam en sloeg met een hamer spijkertjes in den hiel van een laars
zulke dingen van de werkster hoorde dan kon het haar dubbel spijten dat mijnheer blik er nooit eens toe kwam om naar de kerk te gaan maar zij had toch het hart niet hem anders dan in het voorbijgaan bij wijze van een klein steekje onder water te laten voelen
het toch al wankelende geloof van dezen jongen mensch in eerlijkheid en goede trouw en bij name zijn laatste greintje van innerlijk ontzag voor oom gijs
dat zij de vrouw hunner keuze zouden trachten gelukkig te maken en die daarbij haast zelf aan het huilen sloegen toen zij bemerkten onder hoeveel tranen hun witbekranst bruidje
haverschmidt familie en kennissen hoe er oproer was bij ons het was op een vrijdag en wij aten visch toen komt de meid
dan geteerd op kosten van vader die het zijne tch wel op kan hm er liggen nog rekeningen in het laadje en het jaar is haast om maar met januari verschijnt er weer een kwartaal als de uitgever nu k maar eens over de brug kwam
en een gemeenzaam mensch tevens niks niet trotsch tegen wie ook van de booien althans wanneer hij weer een van zijne vlagen heeft en op volle kracht is
want ik moest in stilte bekennen dat het ook niet aan mijn geloof en aan mijn liefde lag als keesje toch behouden was ik had wel zoo eens tegen hem gezegd jongen jij moest liever naar school gaan en bij zekere gelegenheid
de derde stuurman te verhalen had het in zijn hand gehad om het leven te behouden s avonds had de stuurman nog een gesprek gehad met dien heer en deze had hem gezegd dat hij en zijn zuster uit de havenplaats afkomstig waren
bij u doet aandienen niet met luider stem van uw toevluchtsoord uit laat weten dat hij om uw part wel mag oprukken zoodat gij dus evenmin in uw overijling
die het voorrecht hadden den schrijver zelven te hooren spreken en vertellen zal zijn beeld helder verrijzen in al zijn beminnelijken eenvoud en kinderlijke oprechtheid chiedam ugustus de uitgever
en die hij toch morgen vroeg moest en ook wou en zou afleveren zoo goed als het ging deze nauwgezetheid had jillessen overgeërfd van zijn grootvader
ik heb ten minste zoo'n jongetje gekend dat zag alles duidelijk en het hoefde er niet eens voor uit de kamer te gaan naar buiten op de donkere straat als het bij de kachel zat op zijn vaders knie
aan een nuttig handwerk of over een leerzaam boek waarom hen dan nog onthaald op een knorrige preek over de verkwisting en de ontucht en den hoogmoed zij kunnen het toch waarlijk niet helpen als er zijn die niet deugen willen
vrouwen en kinderen en mannen ook die loopen zoo hard zij kunnen ons voorbij naar huis en een roept er tegen den drogist dat de soldaten op het volk schieten
want dat was een rotsblok zei neef daar lag hij toen heel ongemakkelijk dat kan men wel denken en al maar in zich zelf te praten van dat hij een graaf was en ze hadden hem uit zijn kasteel gezet en dan had hij nog een zoontje
een enkel woordje hebben gezegd een woordje van verontschuldiging ja maar niet alleen en niet in de eerste plaats voor haar eigen onbescheidenheid och de tranen stonden in haar oude oogen
en dat er een heer aan den steiger zal staan om hen af te halen met een gezicht net als een doodbidder en de hofmeester belooft dat hij op frits en suze zal passen
wordt uitgebluscht ik sprak daar van het groote tuinhek maar was het wel wezenlijk groot dat hek toen in de lang vervlogen dagen die mij nu weer als gisteren voor den geest staan
maar iedereen vond dat wij op de wandeling wel grooter stukken gezien hadden en veel duurder misschien ook maar zeker niets dat beter uitkwam en het verwonderde ons later dat er niet meer van in de krant stond maar den volgenden avond dat was k prettig
ik zal het alleen wel vinden en met was ik weg en ge weet al hoe ik een oogenblik later stond te mijmeren in den gang daar waar voorheen de huisklok en het weerglas te vinden waren straks daarop zwierf ik door al de kamers ja tot zolder
ik vind hem niet en als een scherp mes snijdt mij de herinnering door françois haverschmidt familie en kennissen de ziel aan wat er gebeurd is maar neen ik had het zeker gedroomd gedroomd
ik wou nu eens voorgoed mulder van schoonhuizen hebben dien kon ik zeid'ie en dien had ik gerecommodeerd maar de jonge diakens wisten t zeker beter als ik zeid'ie dit
den geest hoe ik haar wel meer achter dit venster daar op die plaats had gadegeslagen en een wonderzoete troost daalde in mijn gemoed zij is er nog die reeds op ons neerzag als wij daar tusschen het jonge lentegroen stil stonden te luisteren
dat gaf toen een oorverdoovend gelach maar ik begreep dat het volstrekt niet was om over te lachen want als het z moest
en de bloemen in ons eigen tuintje zich wel verbaasd zullen hebben waar mijn broertje en ik bleven om ons zondagsche bouquetje te plukken voor moeder het was
en hoe vaak hij wel zonder een enkel lapje zeil zichzelven bijna in brand gemaald heeft om nog te zwijgen van de wieken die hij heeft laten vliegen
toen ik daar zoo in den gang stond voor de leege plek waar mijn vijand altijd gehangen had de spijker die hem had vastgehouden stak nog in den muur
maar men had het mis de notaris die bij den heer van daveren ontboden werd kon het tegenspreken helaas het bleef niet lang onbekend wat die notaris bij den grooten man had moeten doen
dat toen ik de voordeur weer achter mij sloot mijn hart minder beklemd was dan het zich bij het binnenkomen gevoeld had
die stakkerd zij had zich geloof ik in haar verbeelding al zien zitten onder het hooge groen met honderd gelukkige gezichtjes om zich heen
of voor het front mijner troepen werd weggehaald om voor den tandmeester te verschijnen dan fonkelde mijn oog van machtelooze woede machteloos ik heb hem in zijn vinger gebeten zijn vinger waarmee hij mij kwam zegenen
hij had een stroef gezicht en als het mogelijk was dat er nog wat verandering in kwam dan zou men gezegd hebben dat het nu nog stroever stond zoodat ze dus niet anders dachten dan dat hij er heel wat van zeggen zou
n zou ik mij dan ook zoo niet aanstellen om niemand maar toen ach ik kon er niets aan doen ik was letterlijk dol op mijn broertje
en ik strek mijn armen uit om mij ergens aan vast te houden en ik krijg een bons achter tegen mijn hoofd en alles is uit er is niets meer men heeft mij later verteld dat ik midden op de straat neergeslagen ben
in het zachte gras neer te zinken daar gaan wij ons nu allen gemakkelijk nedervleien tot mijn beide oudste zusters op vereerend verzoek een duet zingen en mijn groote broer
maar mijnheer swart zat dieper dan ooit in al zijn narigheid en terwijl de organist opgewekt en vol levenslust de serafine dichtdeed hing het hoofd van zijn buurman mistroostig op de borst
de zon scheen in de kamer door de witte gordijnen van het ledikant heen kon ik het merken het was doodstil en ik herinnerde mij hoe ik lang geleden een broertje had gehad met een engelachtig gezichtje
hij was immers zoo goed zei moeder altijd onze vader die in de hemelen zijt eensklaps begon ik te gelooven die timmerman en vader ook konden zich wel eens vergist hebben
en ge hadt hem eens moeten zien zoo wijs als hij meespeelde wanneer wij de groote doos met huizen of met wilde dieren opzetten van haast al die dieren wist hij de namen en wat geluid of ze gaven
aan gelukkige uren uit hun eerste leven doch gij moet niet meenen dat zij daarom met hun gedachten geheel in het verleden verkeerden volstrekt niet want die al in een hooger en zaliger deel van den hemel geweest waren
maar om er op te vertrouwen want als mijn broertje naast mij lag en sliep en ik ging ook slapen dan waakte het over ons en dan voelde ik dat ik het zoo lief moest hebben en ik had zoo'n lust om niet stout meer te zijn en om een heel heel goed kind te worden
op het huwelijk van gabriël mossel en willemijntje vredenbracht zooals er met groote krulletters boven stond en toen ik haar vroeg of gabriël niet de naam van een engel was
als er wat bijzonders te wachten was zoo nam ze mij en nog drie van de kinderen met zich naar haar huis op den dag van de begrafenis zij deed er zeker een goed werk aan want er bleven toch nog vier bij moeder achter
is er een kleine kweekeling met een groot hoofd maar die knijpt haar als zij de tong tegen hem uitsteken dat is ook vervelend en het is aardiger in de batterij of boven op den zeedijk waar het ook aardig is dat is thuis
dan ging het er van door je kondt geen woord verstaan zoo trappelde de koetsier op den bok en zoo blies hij op zijn hoorn het allerpleizierigste evenwel
wààr ieder zitten zou op de voorste of op de middelste of op de achterste bank van het rijtuig en vader zeggen moest
van mijn vierde tot mijn achtste jaar doorbracht vlak voor het huis te midden van een uitgestrekt plein met kiezelzand bestrooid stond een reusachtige linde rondom françois haverschmidt familie en kennissen haar dikken stam had men een bank gemaakt
met die groote mannen en vrouwen persoonlijk te mogen omgaan en daar hield ook het onderscheid tusschen volk en volk allengs geheel op hier was het al vrede en broederschap
en over het algemeen kwamen de mannen er met zwemmen of doordat de sloepen van den franschman hen opnamen levend af maar van de vrouwen en kinderen en kortom van allen die in de hutten waren
want het schokt niet alleen mijn zenuwen het bederft mij niet maar een voorbijgaand genot neen het wekt verfoeilijke gedachten in mij op twijfelingen ontkenningen
zij wist immers even goed als hij zelf dat hij er alles voor overhad maar ongelukkig hàd hij niets over de mist werd altoos dikker en vunziger dacht hem net weêr om naast een brug in het water te loopen
mij door een onbekende als gids laten vergezellen ik zou een vreemde toestaan mij den weg te wijzen door de verlaten de
is het ons reeds niet meer mogelijk een oog toe te doen te minder omdat de prachtig opgaande zon geen twijfel meer overlaat of wij zullen een uitgezocht mooien dag hebben op onzen tocht
en altoos moest suze het dan in de eerste plaats ontgelden hij verweet haar dat zij te lui was om de juffrouw het werk uit de handen te nemen en dat zij niet vergeten moest hoe het op stuk van zaken genadebrood was dat zij at
hoorde het ook het trappelen van sinterklaas zijn paard over de pannen van het dak en het brieschen van den prachtigen schimmel en dat dit geen verbeelding was bleek aanstonds daarop want in hetzelfde oogenblik
en toch in zijn ongeluk nog zoo grooten dichter deze verzekerde in ieder der drie genoemde zangen het leven moê te zijn en het alleen nog ter wille der poëzij te zullen
het huis waarin zij en haar zuster zeker meer dan een halve eeuw samen gesleten hebben is nu een beiersch bierhuis en de tuin is bij een jezuïetenklooster getrokken
uit het graf doch aan zoo iets had ik niet gedacht de vraag was niet eens bij mij opgekomen of zoo'n gebed nu nog wel voor verhooring vatbaar was mijn wenschen toch deden niets ter zake het geval was eenvoudig en ik had het genomen zooals het daar lag
toen nu de aanvaring gebeurde had hij eenvoudig het voorbeeld van den stuurman behoeven te volgen die hem trouwens nog de hand had toegestoken
ik zeg maar als je niet wilt dat iedereen je op den kop zit dan moet je nu en dan eens flink toonen dat je er bent donder en weerlicht dan maar eens een beetje en sla maar eens met de vuist op de tafel
en luther en zwingli ja calvijn en servetus die nog wel verbrand was door den ander en die kenden nu geen grooter genot dan dat zij vonden in elkaars gezelschap en met dat ik dat hoor
als hij iets beschrijft dan is men er bij ik herinner mij een voorstelling die hij aan vader gaf van de walvischvangst want ik spreek nu van den goeden ouden tijd toen men nog dominee kon zijn en over wat anders dan richtingen praten en verkiezingen
laat hem maar eens aan den gang gaan ik zal hem dienen met van t zelfde laken een pakje of jawel ik geef er wat om of hij al op zijn poot speelt hij durft mij toch niets te doen
zoo dikwijls het weer tot een uitbarsting kwam dat zou je wel willen sarde oom dan ten minste frits vond het sarren dat zou je wel willen onder vloekers voor de hel opgroeien
nu meer dan eens onder dat lezen wanneer er het een of ander inkwam zooals zalig zijn de zachtmoedigen en de barmhartigen en de vredestichters
vader zelf had dan ook behoorlijk een traan in het oog en zijn stem haperde bij den plechtigen slotzin waarin de redactie haar onwankelbaar vertrouwen uitsprak dat de gehechtheid van de burgerij
de stakkerds hadden dan ook een erg onverschilligen vader die zou vanavond wel weer laat thuiskomen en hoe nu moeder had ten minste gezorgd dat de kinderen heel en zindelijk voor den dag kwamen hun kleertjes mochten dun zijn vies waren ze wezenlijk niet en wat voor oogen
ook daaraan kunt gij er uw hart ophalen nergens misschien zijn meer nachtegalen maar wat gij vooral moeielijk elders in nederland zoo prachtig zoudt terugvinden dat zijn de eikeboomen
of een heer op pantoffels die van het bad terugkeert dàn dat holle donderen van de houten bruggen waar je nu ja stapvoets over moet maar houd die paarden eens heelemaal in
altijd vriendelijk altijd weldadig eens kuste hij mij toen had ik hem kunnen worgen ik weet dat ik niet alleen gestaan heb met mijn haat al de jongens al de meisjes verfoeiden hem of onze verwenschingen zijn dagen hebben verkort
de jongste de meestbelovende van den aanvang af is thans hofdentiste van z m den koning en zoo stel ik hem mij dan voor
trouwens hij was geen groot man maar dat was van daveren wel van daveren had al dikwijls de pers doen zweeten zooals de stedelijke courant zich eens over hem
toen jillessen evenwel eenige maanden later in zijn kelder hoorde vertellen dat mijnheer woedend kwaad uit de kerkeraadsvergadering was geloopen zoodat de dokter er bij te pas gekomen was en wel omdat er twee groningers en een
ik heb hem het politiebureau zien ingaan is er gestolen zeit ze ik zeg neen kee maar zeg ik als hij zijn eigen maar niet verdrinken wil toen zeit
totdat eindelijk de populieren in den tuin hoog genoeg waren om even over een hoek van ons achterhuis te komen kijken en wanneer ik op mijn slaapkamertje was en in het maanlicht naar buiten gluurde
en broertje klauterde als een eekhorentje op haar om dan vroeg zij ook niet altoos wat voor japon zij aanhad en of wij onze schoenen wel goed afgeveegd hadden toen wij uit den tuin kwamen
zijn hand redt t was of ik van een ijskouden tocht in elkaar kromp wie sprak daar en wat beduidden die gruwzame woorden ik had bij het binnenkomen geen acht geslagen op de beide mannen die ik nu ontdekte den een herkende ik dat was siemers de bidder
te passen ze moeten mij niets zeggen van onzen koster zei juffrouw beumer want ik zeg maar van onze omdat ik meest bij de luitherschen ga maar ik zelf ben anders van ouder tot ouder
en waar hij toch mee uitgescheiden wàs we hebben het gezien juist toen het hem werkelijk scheen te helpen om voor een oogenblik al zijn narigheid te vergeten halleluja het stuk dat kiliaan morgenavond op het orgel spelen zou eindigde in een krachtigen
het uitbreken voor van een veepest blijkbaar hadden de koeien die er op graasden de ziekte al onder de leden en dat de vermoedelijke oorzaak van de kwaal in slechte voeding school en bedorven drinkwater
mag hij hebben geglimlacht toen hij insliep voorgoed waar ze hem heengebracht hebben weet ik niet en al wees men mij zijn zerk ik zou het hebreeuwsche
om hun vertrouwen te winnen hen bijtijds te waarschuwen en hun gedachten en neigingen een anderen loop te geven mogelijk waren het wel tante mientjes die het toezicht over hen hadden altoos op hen knorden ook om de
en de graaf op het rotsblok schrikt wakker en toen moest ge eens gezien hebben wat een pret of al de menschen in de komedie hadden het was een getrappel en een geklap in de handen en jan en jet en ik ook mee dat begrijpt ge
of onder de versch uitgestalde broodjes terechtkwam keesje eeuwig vervolgd door alle mogelijke dienders vijftigmaal bij den kraag gevat
toen het janklaassenspel vertoond werd en de tooverlantaren en dat zij verteld heeft o a de geschiedenis van dikke jan je weet wel met zijn drie gouden randen om de slaapmuts ik wou nog liever
om haar en haar bloeien van kinderen had willen denken en terwijl jansje in haren eersten slaap droomde dat zij met haar pop uit wandelen ging want o wonder in haar droom kon zij heel goed loopen
en eer zij haar goed voornemen nog kon volbrengen had hij reeds opgehouden den drang van zijn beter ik te weerstaan dat liet zich nu heel goed hooren dacht mij
worm die onophoudelijk knaagde aan de rust aller françois haverschmidt familie en kennissen oude dames terwijl zij voor het raam zaten en in het spionnetje tuurden voorwerp
en dat er kippen en eenden vlak bij onze stoelen komen staan om de brokjes die wij haar toewerpen gretig te verslinden na den maaltijd wordt er een groote gemeenschappelijke wandeling ondernomen bij die gelegenheid komt het tusschen een gedeelte van het gezelschap tot een wedren
dat suze vrij haar gang kon gaan als zij het al te kwaad kreeg en zij wilde wel eens even schreien zonder dat iemand er hinder van had maar ik moet zeggen zij wist zich nog al in te houden en dan gingen de breinaalden tip tip tip
dat zoo'n moord ooit een goede daad zijn kon ooit een daad waardoor hij die haar volbracht hij mocht dan wezen wie hij wilde niet duizendmaal alle aanspraak op mijn eerbied en mijn liefde verbeurd had dat kon in de verste verte niet bij mij opkomen
dan nadat de muts en de eene toer heelemaal verknipt waren wij blijven toch gelukkig bewaard voor elke aanraking met de wondervlugge maar griezelige beestjes tante doet haar verhaal aan moeder in stilte zeker om geen onrust te stichten
ik heb er zoo eene gehad en haar naam is tot het huidige oogenblik bij mij in gezegende gedachtenis maar
maar zij deed het met zooveel moeite en daarbij was er zoo iets vreemds in haar blik haar heele gezicht was zoo ingezonken
anna sterven spoedig sterven dat denkbeeld brengt onze geheele ziel in opstand ik voor mij zoek den tuin en achter in het prieeltje door geen mensch bespied val ik op de knieën
driemaal ben ik voorbijgekomen of ik u ook zag eindelijk dacht ik ik zal maar doen of ik om een aalmoes vraag voor den eersten keer van mijn leven zal ik bedelen ik wil vader nog eenmaal zien
in het geheugen had nooit moe zeg ik om met behulp van een stoephek of ketting over zijn hoofd te buitelen en als dan een van zijn kapotte klompen met een zwaai door de ruit ging en tusschen de krenten en rozijnen
wip mee en laat ze voor zich uitspringen en rollen totdat ze van wanhoop in het kanaal tuimelen in zee op de kust is hij minder onschuldig och hemel vooral wanneer het stormt uit het noordwesten dan gaat er wat om
doch toen hij frits opzocht en weer eens terugkwam op de ontroering die deze had laten blijken wilde de ongelukkige van niets weten
en hij riep al maar van stil maar ik zal niet boos meer op je zijn en dat zei hij tegen zijn dochter maar ik wist dat toen nog niet dat het zijn dochter was ik wist niet eens dat hij een dochter had en de dochter schreide stil en toen de lamp op was dwong mijnheer
dacht jillessen heeft me zeker niet gezien dat zal hem later als hij t hoort wel spijten maar ik dorst hem niet te storen want ik denk dat hij t over de politiek heeft nu dat kon wel zijn
en daarom is het ook maar beter dat niemand u in mijn gezelschap ziet gij kunt mijn hulp nu ook wel missen zie ik adieu denk maar niet meer om mij
of dat als het zondag nog eens zoo tochtte in de kerk zij er vooreerst niet meer naar toeging ditmaal had zij het op de pendule gaat die niet weer erg langzaam vroeger was het een best werk maar nadat jij er aan geweest bent
wil ik met u meegaan vroeg mij de man die mij den sleutel overhandigde nadat hij hem van een bos andere eveneens sleutels van voor afbraak bestemde panden had losgemaakt hij kende er
even te voren vol vroolijk gedruisch nu weer stil en toch was het er hun niet ledig niet ongezellig zij voelden zich bij al hun gemis van allen die vanavond gelukkig waren misschien nog de gelukkigsten hoe goed was hun plan geslaagd hoe aardig was alles afgeloopen
hoe ingekankerd slecht hij was bleek hieruit dat hij zich ook in de gevangenis bleef misdragen in een vlaag van ziedende drift vergreep hij zich aan den commandant
dat hij ooit met opzet tot haar gericht had hij stopte haar dikwijls kleine geschenken in den laatsten tijd wel eens kostbare presenten toe waarvan zij echter zelden gebruik durfde maken soms
om afscheid van haar broeder te nemen zij hing aan zijn hals en schreide of het hart haar breken zou frits slecht geworden frits onteerd in het oog van alle menschen
ik ga u beschermen in den strijd ik ga u dekken met mijn lichaam maar beloof mij dan ook als we levend weerom komen dat ik uw dochter krijg mijnheer
aan een kromming van het voetpad gekomen op een bank onder den beuk een jongen man zag zitten eenigszins vreemd gekleed een kort fluweelen jasje witte broek en hoed lage schoenen en bontkleurige kousen alles tamelijk haveloos
dat murmelde alsof het zeggen wou weet gij nog wel hoe wij samen speelden toen gij nog een kleine sterveling waart en ik zou het niets raar gevonden françois haverschmidt familie en kennissen hebben als ik bij het omslaan van den hoek de grijze pannen
als het er op aankomt dat kan geen mensch ze zeggen wel eens met zachtheid komt men het verst en geduld overwint alles doch dat zijn van die oudwijvenpraatjes goed voor lui waar geen durf in zit die geen haar op de tanden hebben
op het gerucht van naderende voetstappen luid keffend van de bank sprong waarop hij naast grootvader had zitten knipoogen dan gingen ze met musschen en al klapwiekend de lucht in en zetten zich hoog op den rand van het dak met de gladde blauwe pannen
van de meiden behoef ik zeker niet te spreken en van frans den koetsier die bij de limburger jagers geweest was kijk die hadden nu compleet alle dagen ruzie onder elkander
tante mientje was akelig mager wat te meer in het oog viel omdat zij zoo lang was vroeger moet zij heel mooi zijn geweest zooals ik tante bet zelve heb hooren toegeven maar nu kon men dat niet goed meer zien
berken en andere kinderen van het woud eén eik is er dien ik meer dan allen liefheb wie er ooit behoefte gevoelt zijn krachten te herstellen met buitenlucht rust en gezonde voeding hem zou ik onder dien eik willen tooveren
voor den eersten keer zonder haar een prettige kerstvacantie weer een paar geweldige halen uit de pijp die zuster recht hadden gegeven om te vermoeden dat de schoorsteen verstopt was och buurman schei uit met uw halleluja
want hij had het beneden zich geacht om te schreien en hoewel juffrouw berebijt verscheiden malen aan de deur ging luisteren ten einde zich het genoegen te gunnen van hem om genade te hooren smeeken
nog geen kwartier over twaalven of ik was al weer in den tuin moeder had mij wel terwijl ik door den gang stormde uit de huiskamer toegeroepen of ik niet eerst mijn boterham wou komen eten
en eens begon zij te snorken maar zij hield vol dat frits het gedaan had en die kwam toen tot den avond in het turfhok te zitten van maandag tot zaterdag gingen de kinderen zes uren naar school
werkelijk toch was hij een der meestbekenden in den lande hij was gelijk ik reeds gezegd heb een groot man als een familie in de stad logé's had
hadden het goed geraden de omstandigheden waren niet in het voordeel van frits en het was alleen uit aanmerking van zijn minderjarigheid dat het hof hem veroordeelde
gij zijt dan toch nog de oude goedhartige frits ik ben de oude frits die niet deugen wilde omdat omdat hij bedorven werd suze gij weet niet wat voor een losbol ik ben
en melpomene zelve die ik dien avond zonder u te kennen voor het eerst gezien heb ieder in een hoek aan weerszijden van het gordijn en met het orkest aan uw voeten
en drukt gij het aan uw boezem dan stamelt het pè of mè of iets dat het midden houdt tusschen die twee ontrukken wij ons aan deze tooverwereld waar waren wij ook o ja
het is haast niet de moeite waard maar voor mij was het toch een gebeurtenis van belang en zoo komt het dat ik het graag eens oververtel misschien ook
naar het logement gestuurd om de test met het kooltje en de zwavelstokken en tevens om een flesch brandewijn want dat zet de dapperheid zoo aan eerst waren ze begonnen met de flesch leeg te maken
praat ge mij niet uit het hoofd dat er bij ook wat aan schort ik zal maar niet zeggen wàt wij zien hier nu meteen het is toch niet geheel waar wat wij daar straks zeiden
en dan zal ik eens zien of ik je niet klein kan krijgen het uur sloeg waarop frits van school ging hij zou nog avondlessen hebben en inmiddels nam oom hem meer rechtstreeks onder handen
wat is die heesch wel dat is buurman keuzekamps haan die kraait altoos zo gek de onze kan het veel beter luister maar daar heb je'm weer maar stil wat is dàt hoera de klok slaat zes wij er
nu zat de steel weer aan den appel en dus zat de heele wereld eigenlijk aan den appel vast en gesteld nu dat de appel den steel eens losliet dan liet de appel de heele wereld los en dat zou een bons geven van belang
en dat de groote kerk in t verschiet en de wolken daarboven op en neer gaan en eindelijk daar vangt de heele wereld aan te draaien eerst langzaam en dan al harder en harder
wat ik dan ook nog was overigens staat mij van de geheele galaopvoering niets meer voor dan dat ik mijn zusters met de uiterste verbazing hoorde opmerken
eerlijkheid en oprechtheid goedheid en opgeruimdheid lees ik op zijn gelaat aan de andere zijde zit dominee fabius een klein gezet ventje met een roode kleur
hij had gezien dat sommige jongens ergens onder kerktijd om geld speelden en eindelijk vond hij een manier uit om de centen zoo op te gooien
meer dan eens een doodelijken schrik heb aangejaagd zoo kwam ik op een avond mijn collectie was nog in haar geboorte en elk geleed dier
misschien ook dat deze uitdrukking wel wat statig is althans toen de heele troep bij het afdalen van de steenen brug voor ons huis om de lijkkoets bij te houden het op een drafje zette
en als er iets waar is dan is dàt het en nu wil ik het meteen maar zeggen hier dat alle menschen het lezen kunnen hoe gij het zijt die ik daarvoor danken moet
om zich over weinig te verwonderen en om naar niet veel te vragen zijn gemoed was vol van ja wat wàs het was het enkel de schrik die hem in de niet meer zooals vroeger veerkrachtige leden zat
in een gescheurden keulschen pot op den zolder van de fabriek en dat er daar in een hoekje nog andere schatten verborgen lagen zooals een paar
en bovenal aan den dienstdoenden ouderling die nu geheel wakker was en het er bepaald op scheen toe te leggen den officiëelen opperzangmeester de loef af te steken door de gemeente geregeld een halve noot voor te zijn en zoo hard te schreeuwen
of ik vrees dat er nog altoos kinderen gevonden worden die als ik in die dagen hun neus tegen het glas platdrukken om er zoo lang mogelijk een zweempje van te kunnen bespeuren maar nu heb ik er genoeg van gezegd om u te doen begrijpen