AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
een zware lijn bijna recht van wenkbrauwen trok boven de dichte grootgevormde oogen een staaf de neus heftigde recht vooruit
al het zachte geluk dat altijd de gloeiende extaze der hevige nachten volgde
emilie bloosde en giannina ging door anders is de signor niet moeilijk hij is heel tevreden met je keuken giannina mij n man niet die zegt dat hij s winters in duitschland
fijn was het koppetje fijn waren de hijgende flankjes fijn was het sidderend staartje het kopje draaide zich zenuwachtig de kraaloogen staarden nieuwsgierig zonder te zien het ontroerde beestje begreep niet
zij zou nooit weten hoe diep hij die voelde hij waste trotsch het haar te doen merken maar daarom moesthij ook gaan voor goed
en geen menschelijke ziel had die lijden kon zij moest zich het alledaagsche herinneren dat hij lui werd gaarne goed at nooit anders dan een merk
nooit meer de vreugde nooit meer zijn kus waarom snikte zij dan niet waar waren hare tranen
signora signora kan u nog niet opstaan zij schudde heel zacht van neen maar straks straks zal ik opstaan antwoordde zij zacht
amor mio wat ben je blond en zacht en fijn en wat heb je mooie mooie handjes pas op aldo wat heb je mooie mooie witte handjes zie je handje eens liggen in mijn hand
u wordt flauw als u niets gebruikt nu wilde zij wel opstaan om arme giannina pleizier te doen maar ik kan niet giannina zeide zij dadelijk zacht wat heeft u dan ik weet het niet
scirocco maakte de nacht luchtloos en lichtloos binnen in hare kamer was het bijna onmogelijk te ademen zij was opgestaan om de jalouzieen open te stooten in het waas van scirocco buiten
en de vele vogeltjes smeekten kom tot zij niet smeekten meer maar heel teeder en zoo luchtig en vroolijk te gelijker tijd verlokten verleidden dwars door scirocco been
hij ging langzaam weer zitten kon niet weg kent u italie vroeg hij eenbeetje houdt u van mijn land soms wel wil u mij een pleizier doen zeg zeg fluitnogeens mijn
zij was ze mooi hij had haar immers niet gezien ze zou leelijk zijn en mager dat wist hij zeker
het is genoeg krijschte zij plots jaloersch het is genoeg het is genoeg daar en vor zij zich wat zij deed was bewust trapte haar voet over het
nageteld of hij aan den rand van die maatschappij leven kon omdat geld altijd noodig was en zich bekend dat het moeilijk zou gaan maar het toch aangedurfd
sedert enkele dagen aangekomen lachte hen uit haar stoel vriendelijk toe ziende de liefde en die begrijpende met de sympathieke herinneringen van vroeger men noemde haar naam
of een faun een slapende nymf had gewekt die slapende nymf was haar vrouwelijk verlangen kuisch teeder en heftig
het was geen weemoed terug te keeren er waren altijd zoo heel gewone dingen en hij was toch altijd een heel gewoon man geweest
de zwellende litanie wiegde haar zij voelde alles wegsmelten in die aanbiddende innigheid en de zonnebloemen duizelden als stralende wielen voor hare oogen
waaronder de bergtoppen in nevelglans dreven als zoo dadelijk te bereiken droomlanden zijne oogen wilden niet op haar zien
maakten herinnerje in den beginne weet je wat ik zal jeinspuitingen geven van bioplastina ik zal er dadelijk om schrijven aan den apotheker van villa
laat ons hier blijven ik weet hier dichtbij een kleinhuisje daar woonteenhouthakker daar kunnen wij blijven met elkaar wonen slapen zij lachte zacht
nooit vergeven kon waarom zou hij haar ook vergeven diep diep in zich niet met zijn mond maar met wat daar weemoedig en bitter was diep diep in hem
als met polypenarmen hadden omslingerd vrij moest hij zijn die de vreugde wilde verwinnen de vreugde die ginds zoo ver wenkte
met de vierkant toskaansche campanile der eeuwoude kerkjes eens hadden zij zonder het te willen heel ver gewandeld en zij voelde zich plotseling moe
de blaren op den grond gespreid ze waren zoo zacht zoo week zoo mollig ik had ze dik gespreid niet waar en ze geurden zoo ze geurden zoo heerlijk jij geurde profumo
en hij voerde haar het bruggetje over de lima stroomde schuimblank hier en daar achter steenblokken schenen witte gestalten te gluren
sprak hij over steden van garnizoen die zij beiden kenden over officieren die zij beiden kenden zelfs over een vrouw
te gebieden dan en het werd razend van onbevredigden hartstocht van nooit te verzoenen wellust het kreunde van woeste smart en het smeekte om wild pleizier
o ik spreek het heel weinig en slecht het is lief zoo als u het uitspreekt ik zou het heusch niet durven spreken
teergroene blaadjes het hotel de spaghetti de kapitein hun gesprek de partij billart dat was het gewone leven
u ja hier is mijn kaartje hij opende zijn jasje en zij zag zijn losse hemd over zijn breed gecambreerde borst hij haalde uit zijn portefeuille een kaartje
wist u niet dat u zulke mooie handen had ze zijn niet mooi heeft niemand u het voor mij gezegd neen
kijk ik strijk ze nu heelemaal glad ja strijk ze glad strijk ze glad het maakt me kalm alsje me zoo strijkt want je hebt me boos gemaakt door van hugo te spreken
maar hij liep door hij klom hooger hooger en hooger niet begrijpende waarom hij met deed als hij wenschte omdat hij toch vrij was geheel en al
misplaatst tusschen hen alien was hij niet maar hij was niet noodig hij was vooral niet zichzelve dit was het woud bijna wild
de oude menschen blijven en de vrouwen en de kinderen maar o signora het is wel eens heel eenzaam want dan hgt de sneeuw hier voeten dik
er was eene zoo groote troosteloosheid in haar dat zij zich afvroeg of verder leven wel mogelijk was zij was nog jong en zij voelde zich oud zij was ziek
hij zou wandelen gaan in het woud of er liever een plek zoeken en slapen slapen in het mos maar hij bleef
zij wist niet meer waarom en hoe maar zij voelde hare voeten gaan zij bewogen en zij was zelve willoos er was niets dan een intuitie in haar om een langen donkeren mantel te grijpen die hing over een stoel
het was niets dan echo van verklonkene smeeking hare handen vielen slap zij glimlachte hij drukte dan even hare hand zoo forsch dat zij een kreun had van pijn
van zijn balkon keek aldo ardo telkens naar het pavillioen daar ginds stond zij laat op wat kon het hem schelen hij ging weg hij ging van daag naar livomo terug
maar ik weet niet ik voel je hart het klopt wat klopt het gauw ik rust zoo uit ik ben wel moe van dat klimmen
aan den weg van de vreugde de vreugde die verder gelokt had altijd verder weg van haar daarginds daarginds bagni di lucca zomer
het hagedisje dat al verder wilde vluchten bleef na twee glippertjes stil het luisterde naar dat vreemde smakken het was zeker een
en toen zij zich te bed legde hoorde zij uit naar den stillen nacht en sliep in teleurgesteld dat zij de hooge kristallen kreten niet hoorde
en nu liep hij den straatweg dwars over en klom de helling der heuvelen op het woud heuvelde vochtig groen op naar boven naar verdere hoogte naar hoogeren berg aan dien heuvelvoet der
op en ver neen naar de ijskleurige toppen der appenijnen zij had in de zitkamer geruimd onder boeken dien brief gevonden open mio aldo adorato
er klaterde een lach er was een onverklaarbaar geplas zijn arm voerde haar het donkere woud op de donkere stammen der boomen verwrongen als de gedraaide zuilen eener magische kathedraal
maar heeft professor lurazzi gezegd dat u maar stil moest zitten in schaduw zijn stem werd
die zij even raadde vermoedde die zij weten wilde en zoo ontheiligen zij kon niet zich overgeven aan den droom zonder doel aan de vreugde zonder achterdocht zij moest achterdenken
aldo ardo tegen zijn boom aan droomde de oogen verloren in de hoogste en heel jonge twijgjes met teer
het hotel lag in een park lommerdicht van oude boomen en was villino van de vroegere villa buitenverblijf der toskaansche hertogen
naar haar zinneleven naar haar man die misschien morgcn zou komen en terwijl zij achter het casino om gingen en over het houten bruggetje dat wankel de lima oversloeg vroeg hij achteloos achter haar
toen zij hem weer naderde gebroken kwijnend zat hij zoo starende over het kiezel toen plots keek hij snel op en ontmoette haar blik
beneden detnde breeder en breeder de vallei van de lima lagen de huizen hotels van villa en achter de heel groen weelderige hellingen verschoten de verre toppen der appenijnen
nu zelfe zoii ik u best kunnen vervoeren naar de bagm of zelfs naardestad neen dank u dokter ik blijf liever hier en zoo als u zegt lang zal het niet duren misschien ik zal gauw weer kunnen opstaan en loopen
hij glimlachte bedacht zich de opene wegen die begaanbaar in den nacht zouden zijn en als de slaap over het stille hotel was gezonken vonden zij elkander geheimzinnig terug op den weg in den nacht
te gaan ver ver weg te gaan te dwalen te zoeken ik weet niet wat dan zijn ze niet vast te houden dan gaan ze
maar een allee van bloeiende hortensia's onder heel hooge platanen verschoot recht voor aldo ardo als een pad naar iets dat op zou klaren
het is niet te warm de lucht is zuiver de zon is heerlijk het is mij te warm hij zag haar bleek worden en het was in hem nu plots
als hij dacht aan het beestje als hij het zag verpletterd en met opgerekt bekje en verwonderde doode kraaloogen begreep hij dat hij milia haar moord nook vergeven kon
was hij treffend gezond dat trof uit zijn bronsroze kleur uit den helderen blik van zijn heel groote
zij kon er niet aan gelooven zij zag terug hare peinzensmoede melancholieke meisjesjaren haar huwelijk als een taak die zij aanvaard had hare liefde hare liefde voor hugo
maar het was immers niets had hij later gezegd en hij had het gemeend het was niets natuurlijk zij had het niet moeten doen maar het beteekende toch niets zoo weinig
plots voelde zij zijn zoen als een schroeiend rood zegel zij kreunde zachtjes onder dien brand in zijn armen laat mij los herhaalde zij
de roomkaas de vijgen en lieten hun gasten alleen terwijl giannina haar zoontje vlug met een grapje meetrok
en waarop zij haar k wel eens legden op zijn bed op zijn leege bed giannina verlegde haar zoo en een paar buurvrouwen hielpen
o mijn aldo o mijn aldo vergeef me zij kronkelde naar hem op en in haar wanhoop drukte zij in eens haar gezicht aan zijn hart hij liet haar
weg in de lucht een nymfegordel een sluicr van fee die verijlde aldo ardo was heel vroeg opgestaan na onrustigen nacht
als zij haar dan hadden verlegd mocht milio binnenkomen en was heel zoet en speelde met de blokkedoozen en tinnen soldaatjes
alle banden geslaakt in eerlijkheid en de maatschappij wat ironiesch van ter zij aangekeken zonder te veroordeelen zelfs te oordeelen
en niettegenstaande het wreedfelle licht was uitgestroomd scheen het haar toe dat zij niet begreep dat zij niet begreep dat zij over moest lezen
als blauw wazig ijs scherp silhouetteerend in trilling van middaggloed een gevoelige weekte werd aldo ardo meester
ik ben bij u antwoordde hij zijn arm had haar heel vast gednikt zoo dat zij zich nu roerde
en zoo vroeg weg te gaan nog voor de druiven geplukt zijn maar weet u signora als de mannen hier dat eenmaal hebben die zucht om te gaan
alles het zelfde onschcidbaar het een is er niet zonder het andere en je houdt van hugo niet maar van mij neen stil stil ik hou innig van hem
plots zag hij haar staan in de open terras deur van den salon hij schrikte in zich verrast maar het hagedisje had die ontroering van den god die zoo groot was in het geheel niet gezien
zij had nooit gedacht dit te kunnen doen met hem op te gaan in die glorie en zij ging zij ging licht van tred
was hij getrouwd was er een vrouw in zijn leven waren er meerdere vrouwen het was niet alleen vrouwelijke nieuwsgierigheid die haar zoo peinzen deed tot zelfs aan zijn lippen
ik ben geen vrouw dadelijk te winnen door den eersten besten man dien zij ziet van een ander geloof ik zou ik niet hebben geduld dat wat je gedaan hebt zonder boos te zijn geworden
het was nu zij er berouw over had gehad en hij er niet meer aan dacht een kleinigheid niets en er waren veel emstiger dingen had zij bij voorbeeld geen smart
en dan zou hij voor een paar maanden voor een paar maanden slechts met dien vriend op reis gaan naar indie voor
steun op uw parasol of liever geef mij uw parasol neem mijn stok en steun u zoo ik kan heusch niet ik denk dat ik maar terug keer naar het hotel
en ik verberg je niets ik zweer je ik heb geen geheim en mijn ontslag heb ik genomen omdat ik er genoeg van had
was haar zenuwgestel misschien voor goed geknakt langzaam aan jaren jaren lang gedurende die grauwe jaren was hugo in haar leven gekomen en had zij hem wel lief gehad met geheel haar ziel
en meer wist zij niet van hem ook al sprak hij wel eens over den oorlog en over de hospitalen een geheim had hij niet zeide hij en zijn ontslag had hij genomen omdat hij er genoeg van had
onmogelijk signor tenente medico om om negen uur is het dan te warm neen neen dus om negen uur
nu geschroeid door aldo ardo's kussen wantrouwend het plotse geluk was zij bijna bang het verleden die twee drie verledene jaren in te blikken was zij bijna bang in die brieven teblikken
wanneer zegt men vol men zegt voi als men iets beveelt tegen een mindere en als men spreekt in een zekeren graad van intimiteit een dokter tot zijn patient
zijn knie met een durende koozing ongaarne verbroken iniemand ziet ons cesor mio aldo bello mio aldo bimba mia
en ze beantwoordde met een enkel kort woord dat vermeldde hoe zij in de appenijnen verbleef en niet meer en niet meer
tot de voile maan spande over de heuvelen als een klaar weefsel van witten glans witten dauw een groot ijl webbe
een vrouw ontmoet bij toeval bij toeval door hem bekoord toen hij alleen was en zij alleen een ontmoeting als vele ontmoetingen een mooie blonde bekoorlijke vrouw een bloem geplukt aan den weg was zij meer
waarom heb je je ontslag genomen omdat ik er genoeg van had om niets anders om niets anders ik geloof je ik heb zoo een behoefte om je te geiooven
neen aldo waarom niet ik wil niet door jou behandeld worden waarom niet door mij ik weet niet je bent geen dokter voor me mijn man is geen dokter
door dejalouzie zag zij zijn jalouzie gesloten hij waar dacht hij aan zij ze dacht aan het arme verleden aan hugo zij las diens brief het was of er skiers voor haar oogen werden
de zonbloemen omhoog zij had nog maar geglimlacht zonder te spreken zij waren alleen nu en hij wees haar op een korenblonde madonna aan den wand
druk me niet vaster wees nu lief blijf nu zoo ik lig zoo goed ik lig zoo heel goed amor mio amor mio
zij stond op onweerstaanbaar geroepen onbewust bevolen zij bewoog naar hem toe door de lanen der hortensia's die roze bloeiden met immense
wat het pleizier het genot de vreugde ik wil nu mijn pleizier mijn genot mijn vreugde
ten mond en het blcef alles verrassing betoovering ieder oogenblik was een frissche bloem ontsproten uit de verrassing bekorende met de
zij waren de brug over een weggetje klom naar den grooten weg storhg zonnig waar moeten wij heen vroeg zij weifelend
zij moesten dien middag terug wel keeren en het was niet eerder dan na een week dat zij weer in een rijtuigje naar benabbio
het mannetje naderde en besprong haar hevig en teeder en met zijn bekje wijd open beet hij haar in het nekvel
stappen over het grint en zij sloten de deuren en hadden in het geheel niet bespeurd dat uit haar raam de oude marchesa hun spel had bespied en er
blijf hier dan haal ik onze collazione in het dorpje daarginds groot kind verweet rij lachend aan zijn hals je zou er in staat toe zijn hoe heet dit dorpje
niet meer smeekte zij bang niet meer zoen mij niet meer laat mij zoo stil stil blijven ik zou kunnen schreien zoo in je armen je moet niet
correspondeert u met professor lurazzi neen niet meer u wordt zoo niet gezond het komt er zoo weinig op aan het gaat niet
en toch ging zij als gisteren avond langs de roze hortensia's van de allee de zon door de platanenbladeren regende goud over haar neer
je kon toch maar niet altijd op je fluitje spelen en de gewichtigste dingen vergeten vergeten haar voor te stellen wat zij weldra zouden doen zij kon er om schreien en zij moest er om lachen
een hooge wind streek door het gebinte der hoogste takken als met een gewuif van groote engelwieken verder was het doodstil milia zeide hij plots verroerje niet
want zij had hem een vreugde verdorven en hij kon niet meer fluiten en was daar bitter en weemoedig om hij kon niet meer naar benabbio gaan
te dikke te magere te gele te bleeke gasten die de in onbruik geraakte baden wel niet veel bezochten maar hier toch verzomerden voor lucht en voor lommer en koelte
meende hij dat hij zich al beheerschte en dat hij voortaan heel sterk zou zijn zich door geen week gevoel meer vermeesteren laten door geen medelijden zich meer zou laten binden
alleen nu dezen morgen het woud in te gaan met den frisschen bries van de bergen om zijn slapen op de hoogste toppen had het gesneeuwd
het is werkelijk niet zoo moeilijk als u denkt wil ik u voor gaan ja wijs mij den weg dan hij klom op zij volgde hem
door het regenende zonnegoud van de laan verschieten krakelde schel een courant ginds open of wuifde een waaier als een groote kapel
zijn arm was om haar middel voor hij het zelve wist kijk zoo steun op mijn stok z j zeide niets een kleur gloeide op hare wangen en enkele droppels parelden op haar voorhoofd
en hare lippen dor en droog waren van dorst omdat hare voeten gingen buiten haar eigen wil om maar zij was al genaderd het hoofdgebouw van het hotel
je er niet mee en zend hem palace hotel livorno ik hou je op de hoogte van mijn reis je weet ik verlangde altijd naar indie ik zal je altijd schrijven wij zullen groote jachten doen
en daarna had hij zich blijde verwonderd over het stille vuur dat smeulde in die ziel en uitlaaide uitlaaide nu en hij had zijne zege gevierd in het blijde feest hunner zinnen
ik vergeef je zei hij eindelijk dof geef me een zoen hij kuste haar aldo ik heb zoo een verdriet snikte zij
hij kwam soms op zijn ezel en soms met zijn karretje en aan hem vroeg ze het speelgoed voor milio te koopen
de varens droppelend van regen nog waadde hij khmmende door schond blijde het geheim van haar maagdelijkheid de waaierbladeren knakkende onder zijn wreed krachtig zich drukkenden voet
mocht het noodig zijn lieve mevrouw dan zal ik zeker zegt u maar alles wat ik verder nog doen kan verder zal er niets zijn te doen dokter verder ntets
tot ze beiden struikelden zij hem meesleepte hij haar ophield opdat zij geen pijn zich zou doen zij zaten op een massa hout die de hakkers hadden gestapeld
zou zij den heelen morgen in haar kamer blijven was zij misschien al uit het pavillioen had een deur aan den weg zij behoefdehet park niet
er zijn overal paadjes die de herders met hun geiten nemen zonder u zou ik zelfs niet op het idee zijn gekomen hier naar bovcn in het woud te gaan
zonder muziek te kennen floot hij er op smeekend en dwingend melodieen die hij van zelve vond hij maakte er de beestjes mee tarn hij had er het hagedisje mee tarn gemaakt zoo tam
hij betreurde een ding dat hij met zijn horloge zijn fluitje had thuis gelaten waarmee hij zeker het hagedisje had dichter gelokt
pazienza riep aldo ardo razend tegen jij pazienza jij pazienza en moge je geen vrouw met je pazienza hebben
herschiep de bergen in tronen van licht waarop hij zetelde onder den troonhemel van licht het licht regende uit het bevend azuur het licht droop den erbarmenden god van de flanken af
wier sluiers opfladderden in heftige bries in hare armen niets dan vruchten en bloemen zij ging en hij was altijd naast haar zij ging en zijn omhelzing was m haar
tot het heel dicht den rooden mond was genaderd in de hand van den god vlak bij die purperen bron der toovermuziek zoo vlak bij dat het beestje die bron met zijn opene bekje nu
het kon o het mdcht niet zijn dat een enkele ontmoeting een enkele morgen dat enkele kussen een vaag van hartstocht wegwischte geheel dat arme lieve verleden
kijk hij was een gespannen aandacht en wil en zijn hand zonder trilling bleef uitgestrekt breed
er goed uit te zien als twintig anderen maar hij was gelukkig omdat zij zoo verliefd was jij mijn hart jij mijn schat
heel klein aan zijn hart een moord herhaalde hij zacht maar beslist dat beestje was kiein en vertrouwcnd net kwam omdat net vertrouwen had naar mij toe
op mij zijn ze ook jaloersch omdat ze allemaal gaarne un marito bello hebben het was goed dat giannina sprak maar doorbabbelde doorbabbelde altijd
zij zag op zij zag hem aan in zijn oogen zij zag naar zijn mond zij zeide ik moest boos zijn om wat je gedaan hebt ik ben het niet omdat ik wel van je hou
hij had niet van haar gesproken toen hij sprak zoo onverschilig over al die andere vrouwen niet van de vrouw van zijn kolonel
waarom zou hij er dan nog mee voortgaan ik meen gehoord te hebben dat hij heeft geerfd hij moest trouwen hij wil niet trouwen
fluit nog eens straks milia geef menunog een zoen nog een nog een ik zou kunnen leven van je zoenen als je me er maar veel gaf heel veel altijd door zonder ophouden
maar de krekels dreunden door het woud zoo ontzettend zwaar dat het een orgel geleek daverend door een immense stilte ik zou hier niet zonder u durven zijn zei zij bang
groetten spraken staande een oogenblik in den tuin hier en daar installeerden zich de groepjes der gasten met handwerk courant en boek de warmere morgens drukten de energieen in droomerige loomtes
maar het was niets het was maar een hagedisje het heeft niet eens geleden kom weesnu rustig zoo aan mijn hart ik hou van je ik hoii van je
hij was zoo nieuwsgierig dat hij zich hoewel zijn onbeleefdheid bewust niet verhinderen kon verder te vragen allang eenjaar heeft u kinderen neen
niet zoo ver droomen en iangs den weg hever nemen wat zich al bood praktiesch weg en egoist geen vrouw zou zijn leven omkluisteren geen vrouw had macht over hem
een adem van vroegere vorstelijkheid van verledene opulentie dreef tusschen de groene schaduwen om van dit dorpje villa genaamd een der drie dorpjes der baden van lucca
dien middag gedurende de siesta bleef zij in haar dichtgeschemerde kamer zij lag op haar bed
zij schrikte er van toen zij haar plots die nymf allerteederst maar allerheftigst voor zich zag rijzen en gelukkig glimlachen zag als een gelukkig wachtende bruid
hunne liefde had wel innig met een zomer van roode liefkoozingen random hen gebloeid zij hadden elkander geluk en vreugde gegeven en zij was wel een zachte blonde vreugde geweest
madonna wat was zij mooi omdat zij zoo blond was een glimlach was om zijn woorden opgeglansd over haar wel treurig gezichtje en zij was heel bekoorlijk blond
in zijn sfeer hem te zien hem te beroeren zou hij naar haar verlangen zij dacht van wel zij bedacht het met een zacht geluk zij zou niet kunnen slapen
het ging gisteren niet en tnorgen zal het ook niet gaan ik voel me zoo nerveus dat ik iets slechts zou kunnen doen wat spreekt u goed italiaansch u heeft tot nog toe geen foat gemaakt
maar zij deed het niet strak opgetrotst in onwillige haar overheerschende zenuwen die trilden trilden in haar
hij was nu eenmaal zoo ontoerekenbaar onbewust somtijds dat wist zij had zij geleerd dien fatalen dag toen zij het hagedisje vertrapt had omdat hij rustig kon fluiten terwijl zij verdriet had omdat hij niet sprak
in hevige woorden in litteraire zinnen misschien zij had geen zinnen nauwlijks woorden gehad misschien dacht zij naief
het wemelde daar van de mieren hij kwam niet ook zij at niet eindelijk bij zonsondergang kwam hij terug
die geen rekenschap geeft eerst had zij in de omtoovering van hare zinnen dit zoo niet gezien nu plots in kalmer geregeld geluk trof het haar dat hij zweeg
zij schrikte maar drukte zich tegen zijn hart pakte hem in hare armen spreek dan o spreek dan zeg me datje me vergeeft
zij zag even naar zijn raam maar onderscheidde in den grijzigen mist niets niets en zij viel ce bed neer
er was nog zoo veel zoo vcel en nooit zou jc dat bereiken als je bleef in je hospitalen en alleen leefde voor je patienten en voor je promotie een vies en een duf bestaan
dwalen langs de wegen van dorp tot dorp van stad tot stad als een vagebond die hij is zijn beeldjes verkoopen voor kleine verdienste maar dwalen dwalen vooral
tot zij de palmen drukte aan zijn slapen zijn hoofd meer dwong naar zich toe en vroeg aldo
en zij had nooit willen beginnen schuchter afwachtende verlangende als de jubel van hare zinnen voorbij was en zij ontwaakte uit den rooden roes
maar neen dat doe ik niet meer al het geld ging er aan en we brachten niets thuis en sedert blijf ik maar hier in mijn huisje
wel soms niets en soms zes a tien lire per dag ja de reis moet er af en hij eet toch en slaapt maar hij komt toch wel thuis met een groote honderd lire verdienste en dat is toch wat
er was zoo iets na'iefs in van een grooten jongen iets ontoerekenbaars bijna dagen waren er zoo voorbij gegaan hij lag maar te fluiten en sprak niet met haar
uit de kanten mouwen hingen de handen slap en hare oogen treurigden uit naar de in guldene dommeling verschietende laan der roze hortensia's
stil zou dan zij blijven liggen tot de volgende dag zou zijn aangebroken en zij hem weer zou zien hem weer zou zien buiten was de nacht drukkend zwoel
met het diner verscheen zij niet aan tafel zeide aan het kamermeisje dat zij ongesteld was de avond donkerde zij hoorde stemmen buiten de andere gasten die daar ronddwaalden en lachten
nu zij dien morgen niet meer naar beneden niet meer terug was gegaan en nu zij besloten waren hier te blijven hier te blijven met elkaar nu hij ten minste die gedachte geuit had
de vraag was gedaan voor zij het zich bewust was en zonder te weten waarom schrikte zij even hij zag haar aan en zeide eenvoudig
gesteld te vreemd mooi verwrongen hij had ze toch gemeend die fraze o neen hugo had nooit komedie gespeeld hij was zoo
mevrouw de sanctis scheen een lieve vrouw maar ze was leelijk hij zou straks toch wat met hen praten met den kapitein misschien een partij billart
de huizenklomp arendnest stoer sterk afstak terwijl als toren van slot of ruiine de campanile van het kerkje vierkant toskaansch zich verhief
zij pakte zijn schouders in eens vast in hare handen aldo aldo zeg mij o zeg het mij alsje van mij houdt is er niets was er iets is het is het een geheim
zoo blond als hij blond beminde vrouw al was zij vrouw van het noorden en voor hem dokter ter en bleek en gebroken heel
aldo had ze ingericht buiten haar weten om zij geleken niet anders dan twee kamers in een eenvoudig hotel zonder eenige weelde verfijning maar het frissche en het mime deed lief haar aan
zij dronken van elkaar die zelfde gedachte door iets ingegeven sterker dan zij hier te willen blijven om in eenvoud hun geluk
ik zend dadelijk om den dokter ja doe dat zij kon niet opstaan zij kon het niet het was een verluchting nu nina weg was om den jongen van de buurvrouw naar villa te zenden om den dokter van de bagni te halen
ik kan waarlijk niet het zal ook zoo warm zijn het is niet slecht het warm te hebben hier uw voet kom ik kan niet
mooi het was alles mooi geweest de zomer het zuiden die zoo eenvoudige muziek en hijzelve het had haar alles bekoord hij had haar betooverd
de zon brandde in glorie neer onder de randen van hunne hoeden droomden beider oogen elkander toe terwijl zij voortgingen in den stralenkrans van den oppermachtigen god
wat zijn ze lief herhaalde milia zoo zijn ze altijd zei aldo weer het kleine ventje had zich verlegen door milia laten lokken
ik sprak met hugo altijd ik leefde met hem mee we spraken over alles we wisselden onze opinies en ik kende hem en hij kende mij en jou ken ik niet en mij denk ik kenje ook niet
uit naar den ratelenden regen in een regennacht liep hij over naar hare deur en borg zij hem in hare liefde hij was doornat zijn dunne zomerkleeding kleefde op zijn lichaam
de vreugde die naderen zou die hij naderen zou eenmaal als hij slechts sterk was en vrij sterk voor aandoeningen van banden vrij
zoo als een mooie vrouw als je vrij je mooie leven wi zoeken dan kin je niet officier zijn niet militair geneesheer die operaties verrichtte ook al deedt je ze zo goed als hij
zij staarde hem in zijn diep donkere groote oogen opgeskgen onder den staaf zijner brauwen en toen zij staarde op zijn mond klein en als bloedrood geverfd
omdat ik je zoo mooi vind zoo mooi zoo mooi hij lachte zacht drukte haar vaster hij meende zich niet mooter dan een ander te zijn
want honderde glimvliegjes dansten en weefden een webbe van glans voor hem uit boven zijn hoofd rondom hem heen onder zijn voet het spon als een lichtend
er was als een heel klein kreetje geslaakt een verwonderd doodsnikje hoorbaar slechts voor wie het beestje kende en het hagedisje lag nu plat vermorzeld zijn hjfje en staart
o zij vermoeden het wat geeft het blijf je hier en haal ik ons dejeuner neen neen ik zou bang zijn alleen het is hier zoo eenzaam en als ik alleen ben maken de krekels me bang
maar toch dokter zou ik u willen spreken over wat gedaan moet worden mocht ik hier sterven maar u zal hier niet sterven mevrouw
de laatste krekel vedelde nog zacht in de boomen bijna weemoedig maar het was de maand van de hagedisjes langs de rotsblokken glipten en gleden zij
niets doen me alleen stil en vast zoo houden dat ik uitrust want ik ben ziek ik ben ziek mijn aldo
zij zetten zich neer in den tuin dwaalden de engelsche dames de witte blouses dropen van hare smalle schouders met lange lijnen neer ik heb nu mijn ontslag genomen zei aldo ardo
het is geen verlamming en ik ben overtuigd dat u voor het winter is zal zijn opgestaan en zal kunnen loopen dan wordt het ook tijd voor u om weg te gaan de winter is hier geen pleizier
wat signora emilia doe ik goed door lei tegen u te zeggen zeker het is heel beleefd mij in de derde persoon toe te spreken maar uzelf zegt vol tegen mij
dat trof om die gemakkelijke bewegelijkheid dat zekere van kort gebaar sympathiek blijvende omdat het niet brusk was en stootend maar precies zoo als het wezen moest van een grooten en sterken man
en hun vreugde te hebben ver van de anderen ver van het andere zich los te maken van hunne eigen beschaving om misschien in ontbering van veel iets te vinden dat zij nogmisten
scirocco drukte over het land hing laag in de lucht en zwoelde tusschen de boomen scirocco woog over het huis als een stille stille oppressie die altijd dreigde en nooit werd tot
zinnelijk en rood een ver paradijs van mode rozen iets dat voor hem was weggelegd voor de overmenschelijkheid die in hem zou zegevieren aan het einde
welke vrouwen welke vreugde welke smart welke moeilijkheid zij wist niets van hem af hij was voor haar gebleven de triomfantelijke liefde
die ik heb ten minste de eenige die mij dierbaar is en dan wilde ik u over geld spreken
dat de vrienden patienten de vrouwen in zijn leven niet hadden geteld dat hij egoist zichzelve was en niet meer
lang voor negen uur was zij klaar had zij ontbeten en toen zij de terrasdeur van haar kamer opende zag zij hem daar ginds in zijn raampost zitten hij zag haar dadelijk zij groetten elkander van verre
aldo ardo prezenteerde hij zich en uit gewoonte richtte hij zich militair beleefd de hielen aan een gesloten recht en stond een mooie kerel
te gemoet honden blaften kippen kakelden weg de heel oude kerk eerwaardigde op het plein slaande een breede schaduw neer op de drempels der huizen zaten de vrouwen te breien
hij zeide niets stond daar zag nu naar den grond een radeloos berouw doorgolfde haar zij was een flauwte nabij zij trilde door geheel haar lichaam
het zonnegoud regende uit den hemel er was niets donker geen geheim en geen angst er was niets dan die morgen
zie je als hugo in een slecht humeur was geweest dan spraken we daar over of we schreven elkander lange lange brieven en ik kan niet schrijven zeide hij
en toen je me zoende toen dacht ik dat ik in je opging of je met me smolt met me smolt fiamma mia ardore mio stil toch aldo mio bello aldo
hij had haar kunnen verleiden betooveren alleen omdat hij zoo mooi was wat wist zij van hem van zijn leven zijn geest
zij legden haar van haar bed op den langen stoel in kussens en zij legden haar van den stoel op bed haar kleine ijzeren bed naast het andere leege bed dat zij niet wilde laten wegnemen
en zijn verdorde zomerbladeren uitdwarrelde de varens waren wel door de zon geschroeid en de weemoed van een einde ging om de eenzaamheid deed aldo ardo weldadig aan
je maakt ze heusch tam zei milia bleek hij glimlachte trotsch ze zijn heel moeilijk tam te maken antwoordde hij maar als je eenmaal het kan kan je het alien en dadelijk
een oogenblik met een verbaasden bhk sedert hij den moed had gehad zichzelven blij en vrij te erkennen zich te bekennen dat hij geen dokter was en geen officier
gloeiend purper gefardeerd in zijn lichtbrons en breed gezicht zuidwestenwind die opstak blies hem over het voorhoofd en maakte hem wakker
neen neen zoo ziek ben ik niet u moet opstaan kom signora zoo een verdriet moet u toch niet hebben u ziet den signore immers gauw terug
het was dat zelfde wat hem bemind had doen zijn door zijn zieke soldaten ook door zijn superieuren en door alle kennissen die nooit goed begrepen waarom hij zijn ontslag plots had genomen
doejij het doe jij het u moet opstaan ik ben moe ik ben niet wel ik zal een boodschap zenden naar den dokter signora dokter van beneden van de bagni
en om te slaan over hare witte schimmegestalte zij stiet de jalouzieen iets verder op trad naar buiten scirocco deed haar bijna bezwijmen
de signoria hier wiilen collazione hebben hij kwam de trappen af hen te gemoet hoffelijke gastheer hebben de signoria gewandeld het is warm
bij het eerste woord dat zij tot hem gesproken had was het onherroepelijk geweest een noodlot zij had niet anders kunnen doen dan met hem meegaan het heuvelende groengouden woud in
de godeliefde scheen het hagedisje te naderen maar het was zoo ontroerd dat het voor het zich die weelde bewust was wegslipte in een val in het gras van den hemeldroom neer op de aarde
nu zag hij haar zij hep langzaam het hotel om daar was een pavillioen waar ook enkele kamers werden verhuurd
hortensia's des avonds langs de lima onder de donkere dichte platanen terwijl de nu voile maan over de bergen als een klaar weefsel spande
haar lichaam klopte tegen het zijne en zij werd niet moe hij kuste haar het zweet van de slapen en zei haar hoe mooi zij was en zij legde om zijn hoofd haar armen en zei hem hoe mooi hij was
een der hagedisjes glipte te voorschijn weer aldo herkende het dat was het mannetje mooi gestriemd met fel gele streepjes hij joeg het weg en het vluchtte ver in een schicht
aan de natuur in den goudgroenen dom van het woud zwak klaagden de zinnen mooi afgerond sierlijk gesteld met de modewoorden der jongste schrijvers klaagden zij van
hij had zich gebukt en zij zag dat zijne tanden nog altijd knarsten knarsten toen zij zag dat zijhe oogen vochtig werden barstte zij in snikken uit schreeuwde op en wierp zich schokkend over den vloer
het dejeuner was heel goed de spaghetti waren goed bereid en zijn wandeling had aldo ardo eetlust
hij veegde moedwillig zijn lippen tegen haar wang op haar hand ik verf zeniet ik verf ze niet milia mia kijk ze geven niet af
ik ben jaloersch zeide zij en legde haar handen aan zijn slapen zag hem aan kuste zijn mond aanbiddend zoo als zij een reliquie had gekust ik ben jaloersch hij lachte
kom dan hier op mijn hand dat ik je til aan mijn mond mooi beestje bellezza mia tesoruccio mio mijn schatje kom hier kom hier
stil zeidehij nu roerloos smakte hij zacht geluid als van zachte zachte kussen
een stijgende onwil in hem enkele dagen lui nadenken droomen eigenlijk en toen zien dat het zoo niet behoefde vervolgd te worden want dat er niemand en niets hem dwong
dat duurde niet langer dan een seconde maar die seconde was die zijner ziel die zijner voor altijd en iedereen geslotene ziel het was er misschien dat wat geheel zijn ziel was
een ruwe stok in zijne hand klom hij op klom hij op en de stok zwaaide dan soms in zijn vuist en sloeg de varens neer doelloos maar luchtig en blij
wil ik u helpen neem mijn arm hij trok haar op zij viel bijna uitglippende tegen hem aan heusch ik kan niet meneer aldo ardo zei zij en schertste hem noemende bij zijn vollen naam
als de ziekekamer van haar ouden man haar al te veel had benauwd het was een hooge mooie liefde geweest een liefde van zusterziel en
eenmaal en eenmaal zou hij het bereiken dat was in een flits van strevend verlangen al die gedachte al dat vizioen
aan het einde en die vooral zou zijn om zichzelve maar ook vooral om hemzelven om zijn genot zijn geluk zijn vreugde
en dat zij niet mee zou gegaan zijn maar hij had toch wel kunnen vragen zij zou het lief hebben gevonden en hij was wel een vreemde man
de vroege morgen sleepte den heel teeren nevel van dauw de bosschige heuvelen op en kronkelde dien nauwlijks wolkje
en de storm huilt door de bergen en de koude wind giert om het huisje en kruipt daar door door de reten onder de deur
drukte haar borst met de handen voelde hare slapen kloppen vreesde voor slapeloosheid vreesde
zij legde als zij zoo dikwijls kon doen hare handen aan zijne slapen zag hem aan diep in zijn oogen milia we zullen zoo gelukkig hier zijn
de hotelhouderszoon oogen wrijvend rees op toen hij zijn bijnaam hoorde zeg eens pazienza veel engelsche dames he vroeg aldo ardo met een blik op de vreemdelingenlijst aan den wand
zij zag hem njzen tusscnen ac zonneoioemen zij wachtte tot hij zou spreken maar hij zweeg zij dorst niets zeggen
en de stemmen die riepen waren niet duidelijker dan die van de ver verre faunen welke in die groene hoogte daar ginds moesten schuilen
zij liep tegen hem aan aan zijn lichaam en het was of die voeiing haar steunde even moe glimlachte zij gelukkig
zij vond hem heel mooi zij vond het dairom een pleizier met hem te wandelen hij verliefd had geen plan doel had hij nooit veel in zijn leven
zie zij klom een paar trappen op week golfde de lijn van haar witte kleed nu was zij op een balkon opende de jaloezieen van een deur
maar somtijds des morgens vroeg al dreef hij en drong hij kom laten we gaan wandelen het bosch in er zijn overal mooie plekken er is het bosco sacro
hij zag haar sprakeloos aan in verliefde aanbidding hij begreep dat zij meer maagd was dan hij had gedacht zijn zoen was de eerste zoen voor haar zinnen geweest
en was niet verschrikt en trilsidderde verliefd met het staartje hij floot door zij aan de deur had een beweging
en giannina weer frissche bracht dat waren de herfstbliren en zij hadden kleuren ah de doeken van de buurvrouwen
want giannina ginds was met den koffer bezig signora signora moet ik alles inpakken wat ik van den signorvind uit
en bloederig het slagveld en het boudoir van een meid de militaire club en de restaurants de provinrie bals en de jonge vrouw van zijn kolonel
om hunne hefde heen was het gewone menschen leven in het hotel zonder dat zij er over spraken leefden zij het afzonderhjk mede voor zoo veel het niet anders kon zonder afspraak vermeden zij elkaar aan te zien
en toch nog leefde en uitschoot onsterfelijk maar sedert eeuwen ook schenen geslachten van houthakkers hier te hebben gekapt
kom hier zij reikte de vrouw hare hand met een lief gebaar en giannina begon te snikken arme giannina je houdt kleine milio toch bij je troostte milia zacht maar zij kreeg tranen in hare oogen
en hij was nog altijd wel innig verliefd op haar immens verliefd met een verlangen altijd altijd neen hij zou haar niet meer roepen je moest een vrouw niet dwingen
en zij had zich er na dikwijls kalm en weemoedig tevreden gevoeld dikwijls ge exalteerd en dikwijls diep ongelukkig heel goed begreep zij dan niet waarom
haar eigen wil was niet sterker dan de drang van haar geluk zij had zelfs voor haar eeuwige zaligheid zich niet haar geluk kunnen ontzeggen
plotselmg schnktc hij in die glorie verrast hem tc gemoet kwam een gestalte in het wit ook haar tusschen de roze hortensia's omweefden de elven
want dat zij heusch heel treurig geweest was neen niet boudeeren hij was niet iemand om tegen te boudeeren dat had zij wel geleerd altijd zou zij deeerste moeten zijn om te vereffenen wat kleine stoornis er zijn zou
is zoo vriendelijk en u is dokter ik ben heel ziek geweest ik heb veel verdriet gehad ik kan me soms niet inhouden het overvalt me dan het overmeestert me het is sterker dan ik
altijd lokte de helle fluitsccm lokte de kus van den god en het hagedisje plots slipte over de opene hand van den god maar glipte weer af
het was misschien waar geweest en geen voorwendsel want hij was toch altijd lief gebleven zoo als hij altijd was zonder een drift zonder een boosheid
mij vroeg zij blozend verrast soms vergetende dat de liefde haar in nieuwe schoonheid bootste en jeugd quanto e bella hoorde zij op haar weg
ze denken dat wij jonggetrouwden zijn zei aldo wil ik ze niet vragen mee te eten aarzelde milia arme menschen
zij moest spreken als hij niet sprak zij moest hem leiden als hij een groot kind was zij had het liever anders gewenscht zij had hem gaame meer praktiesch gezien en hij al die dingen regelend maar als het nu zoo moest zijn ach
aldo keek lachend naar milia en milia nam dadelijk aan omdat het blonde kindje zoo mooi was bello hoe heet je vroeg milia het kindje het lachte in zijn vuistje verlegen
maar nooit vergeven zou daar was hij te klein voor en verzaad van haar kussen zou het hem spoedig een ergernis worden dat zij vorschte naar zijn geheim
zijn moed zijn karaktcr zijn ziel zij wist met zij wist allccn dat zij hem mooi vond zoo dat zij door hare waardeering iets anders in zich had voelen ontwaken
strijk me nu strijk me nu ja zoo over mijn oogleden zoo strijk je mijn boosheid weg als ik kijk in je oogen is het of ik zie in de nacht
beter eet worstjes en zuurkool hoe lang blijft amedeo s winters wel weg o signora dat duurt wel eens zes maanden
hij alle banden ontknoopte om vrij te zijn in het leven dat den vrijen mensch zoo veel nog kon geven zoo vele vreugde daar ginds daar ginds genot voor ziel en zinnen
een pijn zoo een pijn omdat zij niet huilde niet snikte omdat zij zich zoo machteloos voelde zoo radeloos zoo geslagen gebroken ellendig
in een oneindigen hemel van diep heel diep azuur aldo ardo verliet het hotel dat nog sluimerde langs zijn eigen balkonterras was met twee drie treden in den tuin
breidden dan hoog in de lucht versche takken uit en ook lager aan hun verweerde tronken waren dit voorjaar de allerteerste twijgen ontleefd
er is niets anders dat is alles en genoeg en genoeg en genoeg wat is er meer noodig te doen liefde dat is genoeg amore elkaar te zien elkaar te voelen
en dan zoo heel veel oude dames tel eens vijf zes zeven oude dames brave zielen maar alien zoo oud
en zij had toen niet bevroed dat zij hem er mee zoo veel leed zou doen dat zij er daarna zoo veel smart om zou hebben om een hagedisje een
hij haalde de schouders op omdat ik er niet aan gedacht heb dat is onmogelijk het is de zuivere waarheid waarom zoii ik anders niet over haar gesproken hebben ik heb geen geheimen voor je
en dat in haar ziel iets vereenvoudde glad maakte en heel blij en heel gelukkig tot zij op eens vaster zijn arm om zich voelde
altijd glimlachend kalm en mannehjk effen zijn mooie gezicht waarin de schuine roode mond misschien alleen van onbewuste wreedheid sprak boven
kennissen zou ik vervelen gezondheid zoek ik eigenlijk voor mijzelve om verder verdriet te hebben als ik heel ziek ben voel ik niet zoo mijn verdriet vergeef mij ik weet niet waarom ik u dat zeg
haar verhemelte schroeide hare lippen waren droog van dorst de handen die stil langs haar lichaam lagen trilden
soms bracht de postbode een brief van hugo dien zij las en overlas omdat hij zoo heel mooi schreef als met de zinnen van een boek maar hij wist niet dat zij ziek was en zij had hem nooit over aldo geschreven
steun mij aldo smeekte zij aan de helling neen zeide hij onwillig steun mij herhaalde zij en wierp zich tegen hem aan als je naar boven wilt zal ik je steunen ik moet naar beneden
en dan rusten in zijn armen samen op den langen stoel zij genesteld op haar plekje en zoo slapen slapen nauwlijks even door zijn telkens herhaalden zoen gestoord
zalikfluiten ja ik fluit zoo maar een deuntje een deuntje te dicht bij uw oor zal het u te veel doortrillen het is soms schel ik ga in de hortensia laan
in het hotel hadden zij niets gezegd was hij vooruit gegaan hadden zij afscheid van elkaar genomen als vreemden en zij had hem in drie dagen niet gezien toen had zij een list moeten
en bleef plots stil op de fijnvingerige voetjes gestrekt hijgend de flankjes en de kraaloogen puilend
was in een rieten stoel gezonken en bleef zoo denkende aan dingen van vroeger haar man was nu dood hugo schreef niet het was beter dat hij niet schreef
in het karretje licht langzaam den heel smal wordenden straatweg op voetstaps ging het brave paardje steeds met zijn fazantenveer midden op het hoofdstel
dan zoeken ze iets dan zoeken ze iets dat ze zelve niet weten zijn geluk is toch hier bij mij en bij milio en bij zijn bezittinkje
het deed hem verlangen zich uit te kleeden zich te baden in dat bruischende water zich uit te strekken op het vochtige mos en dan te luisteren naar vrome klokjes die ver uit een dorpje de mis luiden zouden
nu wilde hij leven gaan zijn leven er zou wat komen er zou wat komen o zoo iets moois zoo iets moois zie je de menschen wisten het niet dat er zoo mooie dingen konden bestaan als hem wachtte
naast zijn nog twee kamers daar woonde mijn vader die is gestorven giannina we zullen daar dekken voor de
haar was de liefde vol betoovering en vol verrassing als het wilde woud zelve was de hefde was haar het d walen door het onbekende woud langs de klimmende klimmende paden
of poogden zij vleugelen uit te slaan naar verre gouden zielsapotheoze zoo wel de klacht als de extaze plotseling leek emilie hoewel niet onwaar toch niet waar
u is niet coquet geloof ik ik geloof het ook niet zeide zij eenvoudig u heeft geen koorts zeide hij maar u heeft te lang stil gezeten in deze broeiende atmosfeer daarom voelen uw voeten zoo loom en toch tintelen ze
signora komt de signore van morgen niet thuis neen nina van avond dan het is voor het maal het avondmaal
haar in zijn arm tegen zich drukkend zij zag hem angstig doordringend aan in zijn oogen zijn zwarte glansoogen waarin haar soms trof
nu bonden hem niet meer banden nu was hij geen officier meer geen dokter nu had hij niet meer te doen met anderen met superieuren met zieke soldaten in
zij kende hem niet en zou zij hem dan nooit kennen wie was hij een italiaansche ofncier van gezondheid
bijna wild bijna primitief zoo almachtig om haar klein heerschend en haar overstelpend bezwijmelend haar verdrinkend in heftig leven
de goden waren hier bevriend met de heiligen en de nymfen hadden den bambino lief zoo dreef het in de atmosfeer van het land zoo voelde het aan zelfs zonder heel groote gevoeligheid van hem die ondervond
laten we hier blijven zei hij half schertsend half in emst waarom moeten wij altijd weer naar beneden ik zie zelfs geen houthakkershut schertste zij terug al minder moe tegen rijn borst aan
zonder een traan en je hebt tranen in je oogen om dat beestje omdat het vertrouwde zeide hij zacht voelende dat zij hem nooit zou begrijpen en dat hij nooit zich in woorden verklaren kon
hij ging zij w as zich plotseling om zijn gaan bewust dat zij hem steeds had aangestaard in zijn oogen en op zijn mond
lucertola mia kom fluisterde hij heel zacht en floot en smakte heel vlug kleine kusjes onbewegelijk bleef het hagedisje vol belang in den witten schoen
signora waarom biijtt u zoo liggen f u nccrt mets gegeten ik heb geen honger maaru moet opstaan wil u mij helpen zal ik het alleen doen
zij naderde zonder dat hij geheel aandacht voor het beestje haar hoorde zij voelde zich diep ongelukkig te kort gedaan en verwaarloosd
de wind die de vijand van san marcello was san marcello zoo goed die wel met de nymfen in den maneschijn danste maar zijn klokketoren toch tegen het heidensch geweld beschermde
moest hij wel zwijgen waarom kon zij niet gewoonweg gelukkig zijn in zijn armen zij legde zich dien dwang nu aan en wel gelukte het gingen de liefdedagen voorbij zalig en
en het was niet heel erg schuw meer glipte nauwlijks weg als het den god zag bewegen zijn groote godelichaam zag roeren het likte rustig de melk op en kwam nader nader
het licht murmelde zij glimlachend bedoelt u dat filozofiesch filozofiesch ja ik meen symboliesch
een webbe van grauwe weemoedigheden of zacht spiritualistiesch glinsterende verwachtingen was tusschen hen beiden in die vaak geheel ongestoorde avonduren gesponnen
hij vond dat zij er als een meisje uitzag fijn en rank en blond in haren korten wit linnen rok witte blouse witte panama hoed den rand breed opgeslagen van voren
nu purperende blaren der wildekastanjes brengen en ze m haar leggen op bed om den langen stoel en zij speelde dan met de blaren zachtjes tot kleine milio ze wegnam en er mee speelde
dat zwaar zat op hare beenen als een nachtmerrie en dat toen geklommen was hooger haar schoot op en als de grijnzende boschgeest zelve langzaam iangzaam zwaar was neergehurkt op haar hart
bij de kerk was het huisje en giannina wachtte op het terras amedeo werkte in het veld maar kleine milio bood purperen dahlia's aan