AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
iedereen miste bets de melkboer de bakker de kruidenier de slager allen vroegen naar haar de arme vrouw hummel kwam vergeving vragen voor haar onbedachtzaamheid en tegelijkertijd om een doodlaken voor haar mina verzoeken
bleef intusschen zeer statig staan en trachtte haar hart tegen hem te verharden maar het lukte haar alleen een heel verontwaardigd gezicht te zetten laurie zag haar een paar maal aan maar toen ze geen blijk van toenadering gaf voelde hij zich beleedigd en keerde haar den rug toe
zoodat ze weldra allen trots op zij zetten en elkander vriendelijkheden bewezen zonder er over na te denken welke wel de grootste was allerlei prettige dingen gebeurden in dien tijd want de nieuwe vriendschap groeide als gras in de lente
en toen teddy er hem mee plaagde erkende brooke dat hij erg veel van meta hield maar er niet over durfde spreken omdat zij zoo jong en hij zoo arm was vindt u dat niet verschrikkelijk
neen over het geheel was hij nog al geschikt ba wat had ik het land toen jij me ook afviel ik was waarachtig klaar om naar den duivel te loopen begon laurie verontschuldigend onzin sla een blaadje om en begin opnieuw teddy mijn zoon
kijk dit aardige ringetje heeft tante erbij gegeven om den ring tegen te houden hij is me nog te wijd ik wou ze zoo graag dragen moeder mag ik ze zijn heel mooi maar ik vind je nog wel wat jong voor zulke sieraden amy zei mevrouw march met een blik op het ronde handje waaraan de blauwe steenen schitterden
wanneer meta een belooning verlangd had voor uren van geduldigen arbeid ontving ze die nu in den handdruk en den goedkeurenden glimlach van haar vader wat hebt u van jo te zeggen toe zeg iets goeds want ze heeft zoo haar best gedaan en ze is zoo heel heel lief voor mij geweest fluisterde bets haar vader in het oor
daar ben ik blij om hij voelt zich zoo eenzaam nacht moes wat is het toch heerlijk u weer hier te hebben was meta's kalm antwoord de kus dien haar moeder haar gaf was bijzonder teeder en toen zij de kamer uit ging zei mevrouw march bij zichzelf met een wonderlijke mengeling van blijdschap en spijt
meta kon het zoo vriendelijk gedane aanbod niet weerstaan de begeerte om zelf te zien of ze een kleine beauté zou zijn als ze wat opgekleed was drong haar toe te geven en al haar vroegere onaangename gevoelens jegens de moffats te vergeten
denk er aan zei ze met moeite glimlachend want de zware hoofdpijn liet zich reeds voelen silence à la mort antwoordde laurie met een sierlijke buiging
hoeveel heb je noodig om alles af te doen en je crediet te herstellen vroeg meta haar beurs uit den zak halend een kwartje zou genoeg zijn dan bleef er nog wel wat over om jullie te trakteeren of houden jullie niet veel van dadels
ook betuig ik haar hierbij mijn berouw dat ik ooit om haar ouwe johanna gelachen heb aan mijn vriend en buurman theodoor laurence vermaak ik mijn papiermaarsjee portefeuille en mijn model in klei van een paard al heeft hij ook gezegd dat het geen hals had
ik heb vele pantoffels gehad in mijn leven maar nooit een paar dat mij zoo goed paste als de uwe ging jo voort viooltjes zijn mijn geliefkoosde bloemen en deze zullen mij altijd de lieve geefster in herinnering brengen
hoe onschatbaar brooke geweest was en hoe hij in alle opzichten een hoogst achtenswaardig en ferm jongmensch was waarom mijnheer march juist toen een oogenblik ophield en na een blik op meta geworpen te hebben die hevig in het vuur stond te poken
kijk zei meta terwijl ze met een half geopend wit roosje aankwam ik dacht dat dit misschien nog niet eens open zou zijn om in bets hand te leggen als ze van ons weggegaan zou zijn maar het is van nacht uitgekomen en nu zal ik het hier in mijn vaasje zetten als onze lieveling dan wakker wordt zal het eerste wat zij ziet dit roosje en moeders gezicht zijn
dadelijk ontdekte ze dat er een soort van aantrekkingskracht in mooie kleeren steekt ten minste voor een zeker soort van menschen verscheiden jonge dames die den vorigen keer volstrekt niet op haar gelet hadden werden plotseling zeer hartelijk
maar je bent moedig voortgegaan en ik geloof dat de pakken mooi op weg zijn af te vallen zei mijnheer march terwijl hij met vaderlijk welgevallen de vier jonge gezichtjes aankeek hoe weet u dat heeft moeder u daarvan verteld vroeg jo
misschien wel maar je weet nooit wat er in drie jaar gebeuren kan zei jo peinzend dat is waar zou je niet wel eens in de toekomst willen zien om te weten waar we dan allemaal zullen zijn ik wel
hm stijf en koel genoeg ik geloof niet dat je dat ooit zult zeggen en ik weet dat hij er niet mee tevreden zal zijn als hij aanhoudt zooals gelukkige minnaars in boeken zul je hem aannemen liever dan hem te kwetsen
lieve kind word er niet boos om ik zal je vertellen hoe het gebeurd is john ging met mij mee op verzoek van mijnheer laurence en hij was zo zorgzaam voor vader dat wij wel van hem moesten gaan houden
hoe durft u zooiets zeggen tante john is boven zooiets verheven ik wil geen seconde langer naar u luisteren als u zoo praat riep meta in haar verontwaardiging alles vergetende behalve de onrechtvaardigheid van die verdenking
och och het lijkt net of alle ellende op eens gekomen is en ik het zwaarste deel op mijn schouders heb gekregen zuchtte jo terwijl zij haar natten zakdoek over haar knieën uitspreidde om te drogen
neen ik niet want misschien zou ik iets treurigs zien en nu ziet ieder er zoo gelukkig uit dat ik niet geloof dat het veel beter worden kan en jo liet langzaam haar oogen door de kamer gaan ondanks zichzelf glimlachend want het was een allergenoegelijkst tooneeltje
nu bets zei amy die verlangde dat haar beurt kwam maar bereid was te wachten er is zoo weinig van haar over dat ik niet veel durf zeggen uit vrees dat zij heelemaal zal verdwijnen hoewel ze niet meer zoo verlegen is als vroeger schertste haar vader vroolijk
hoofdstuk xvii kleine getrouwen een heele week lang was iedereen zoo deugdzaam in het oude huis dat men de geheele buurt tot voorbeeld zou hebben kunnen strekken
natuurlijk ook riep meta de zilverachtige plooien van haar eerste zijden japon gladstrijkende want mijnheer laurence had er op gestaan haar die te geven kinderen wat een gelukkige dag zei mevrouw march dankbaar
bets ging op de canapé liggen de anderen hervatten hun werk en de hummels werden vergeten een uur verliep amy kwam niet meta ging naar haar kamer om een nieuwe japon te passen jo was verdiept in haar verhaal
ze eindigde haar zin niet want belle schudde het hoofd en viel haar vriendelijk in de rede volstrekt niet grappig waarom zou daisy veel japonnen hebben als ze nog niet uitgaat er is niets geen reden om naar huis te schrijven daisy zelfs al had j er een dozijn
vraag maar niet wat er toen gebeurde want de overkropte harten vloeiden over zoodat al de bitterheid van het verleden werd uitgewischt en niets dan het blijde heden overbleef
meta bette het gepijnigde handje met glycerine en tranen bets voelde dat zelfs haar geliefde katjes geen balsem konden brengen voor een smart als deze en jo meende in haar woede dat mijnheer davis zonder uitstel behoorde gearresteerd te worden
daardoor was jo aan zichzelf overgelaten want mevrouw march had haar plaats als verpleegster ingenomen en haar geraden na de lange opsluiting in de ziekenkamer eens goed uit te rusten beweging buiten te nemen en zich te ontspannen
ja hij heeft veel gaven en een prachtige opvoeding gehad hij zal een knap man worden als hij niet door vertroeteling bedorven wordt antwoordde haar moeder en hij is niet verwaand wel vroeg amy volstrekt niet dat is juist de reden waarom hij zoo aantrekkelijk is en we allemaal zooveel van hem houden
de storm klaarde beneden op toen mevrouw march thuiskwam na het verhaal aangehoord te hebben bracht ze amy weldra tot inzicht van het onrecht dat ze haar zuster had aangedaan
hier is er een en haar hand vattende die op den arm van zijn stoel rustte wees hij op den ruwen wijsvinger een blaartje op den rug en een paar harde plekjes in de palm
en toch hebt u hem aangeraden te gaan moeder en schreide niet toen hij heenging en u klaagt nu nooit en ziet er nooit uit alsof u hulp noodig hebt zei jo verwonderd
maar moeder had haar aanbevolen naar hanna te luisteren en hanna wilde er niet van hooren dat alles aan mevrouw verteld zou worden en dat men haar met zulk een kleinigheid zou lastig vallen jo wijdde zich dag en nacht aan bets en dit was geen zware taak want bets was uiterst geduldig en verdroeg haar leed zonder klagen zoolang ze maar eenigszins kon
dat zou hij kunnen zijn als t hier maar wat netter was maar de meiden zijn lui en ik weet niet hoe ik het aan moet leggen om te maken dat ze den boel onderhouden t is vervelend ik zal t binnen een paar minuten in orde brengen want er mankeert niets aan dan dat het om den haard wat aangestoft moet worden zoo en nu de ornamenten recht op den schoorsteen
je kunt moeder niet om een paar nieuwen vragen zij zijn zoo duur en je bent zoo wanhopig slordig moeder zei toen je de andere bedorven hadt dat je dezen winter geen nieuwe kreeg kun je r niets op bedenken vroeg meta bezorgd
u mijnheer zei jo en voelde zich van nu af volkomen op haar gemak want zooiets viel juist in haar smaak wat heb je met dien jongen van mij uitgevoerd zeg was de volgende vraag op eenigszins scherpen toon gedaan
daarom laat ik meta er maar voor opkomen en blijf zelf buiten gevaar dans jij niet soms zie je ik ben verscheiden jaar in europa geweest en nog niet lang genoeg hier om te weten hoe alles hier toegaat in europa riep jo o vertel er mij eens wat van ik hoor zoo dolgraag over reizen vertellen
ik zal een sneeuwbal naar boven gooien dan zal hij wel eens kijken en dan zal ik hem eens een vriendelijk woordje toeroepen een stevige bal vloog de lucht in en het hoofd keerde zich dadelijk om en vertoonde een gezicht dat onmiddellijk begon te glimlachen jo knikte lachte terug en riep zwaaiend met haar bezem hoe gaat het ben je ziek
hier ben ik met pak en zak zei ze vroolijk moeder laat je vriendelijk groeten en was heel blij dat ik iets voor je kon doen meta wou dat ik wat blanc manger meenam ze heeft ze zelf zoo lekker klaargemaakt en bets dacht dat je haar katjes wel aardig zou vinden ik wist wel dat je er om lachen zou maar ik kon het haar niet weigeren ze wou zoo graag iets voor je doen
ik noem me zelf geen kind en ik ben toch nog niet eens dertien merkte amy op wat zeg jij er van bets ik dacht over onzen pelgrimstocht antwoordde bets die niet naar het gesprek geluisterd had
stel je voor wat romantisch riep meta bespottelijk zei jo laat den jongen musicus worden als hij dat verlangt en plaag hem niet dood door hem naar de academie te sturen als hij er een hekel aan heeft
ik geloof niet dat rijke jonge dames meer pret hebben dan wij ondanks verbrande krullen oude japonnen één handschoen per hoofd en nauwe schoentjes die je laten zwikken als je zoo dwaas bent ze te dragen antwoordde jo en ik geloof dat ze gelijk had
daar er in het heele huis een zomersche temperatuur heerschte leidde laurie haar van kamer tot kamer en liet haar rustig alles bekijken wat haar aandacht trok tot ze ten laatste bij de bibliotheek kwamen waar jo in de handen klapte en stond te trippelen van plezier zooals ze altijd deed wanneer ze bijzonder opgetogen was
mademoiselle dat is mijn zuster margaretha en dat wist je heel goed vind je haar mooi ja ze doet mij denken aan de duitsche meisjes ze ziet er zoo frisch en kalm uit en danst zoo netjes
ik zal ze in mijn hand moffelen dan kan niemand zien hoe smerig ze zijn dat is al wat ik kan doen neen ik weet wat laat ons ieder één goeden aantrekken en een slechten in onze hand houden vind je dat geen schitterend idee maar jou handen zijn grooter dan de mijne en dan rek je mijn handschoen zoo vreeselijk uit begon meta wier handschoenen een teere plek in haar hart besloegen
neen maar het is heel ongemanierd wat heb je toch al dien tijd achter dat gordijn uitgevoerd jo vertelde haar avonturen en toen ze er mee klaar was waren ze thuis
zei laurie goedhartig wat spreek je het mooi uit laat eens zien je zei wie is die jonge dame met die mooie schoentjes is t niet
dag laurie dag jo slaap wel toen alle merkwaardigheden van dien avond verteld waren voelde de heele familie lust om gezamenlijk een bezoek te brengen in het groote huis aan de andere zijde van de heg
niet erg mijnheer en je vindt me niet zoo knap als je grootvader niet precies mijnheer en ik heb een ontzettend vasten wil
laurie keek in eerbiedige stilte naar haar en toen ze hem uitnoodigde op de canapé te gaan zitten zette hij zich met een zucht van voldoening neer en zei dankbaar dank je wel ja dat ontbrak er aan neem nou als t je belieft dien grooten stoel en laat ik iets doen om mijn gast te amuseeren
is er niet het een of ander aardig meisje dat je zou willen voorlezen en gezelschap houden meisjes zijn stil en spelen graag voor ziekenoppasster ik ken er geen een je kent mij toch begon jo lachend en zweeg toen dat is waar wil jij komen
toen ze van de theetafel opstonden stelde ze voor naar huis te gaan maar laurie zei dat hij haar nog iets moest laten zien en nam haar mee naar de oranjerie die ter harer eere verlicht was
ja dat is bets ze is mijn lievelingetje en een echte dot de mooie is meta en de kleine met de krullen amy is t niet hoe ben je dat te weten gekomen
toen het hek achter hen toeviel riep een stem hen nog achterna meisjes meisjes heb jullie wel allebei een net zakdoekje ja ja keurig hoor en meta heeft eau-de-cologne op den hare riep jo en voegde er lachend bij ik geloof heusch dat moeder daar nog naar vragen zou al vluchtten wij allemaal voor een aardbeving
het is niet veel bijzonders maar ze waren allemaal even vriendschappelijk gestemd en wilden dat ook graag toonen zeg aan de meid dat ze het bewaart voor van avond bij de thee er is niets scherps in zoodat j'er gerust van kunt eten t is een echt ziekenkostje en glijdt gemakkelijk naar binnen zonder je pijnlijke keel zeer te doen wat is dit een gezellige kamer
ga je weg nu ik ben je ten hoogste verplicht en hoop je eens weer te zien mijn beleefde groeten aan je moeder slaap wel dokter jo de oude heer drukte haar hartelijk de hand maar zag er toch uit alsof iets hem niet beviel
het toeval wilde dat bets pleegkinderen juist van pas kwamen want laurie vergat al lachende om de jolige jonge poesen zijn verlegenheid en was dadelijk heel gezellig
het huis der familie march grensde aan dat van den heer laurence beide lagen in een der buitenwijken waar het nog landelijk was met boschjes en laantjes groote tuinen en stille straten en een lage heg scheidde de twee eigendommen
niemand kwam haar aanspreken en langzamerhand verliep het groepje in haar buurt totdat de arme jo geheel alleen overbleef vrij heen en weer loopen kon ze niet want dan zou de verzengde plek in t gezicht komen zoodat zij min of meer ongelukkig naar de anderen stond te kijken tot het dansen begon
een oogenblik overviel haar een onweerstaanbare begeerte weg te loopen maar dat was laf en de meisjes zouden haar uitlachen ze besloot dus te blijven en zich zoo goed mogelijk uit de verlegenheid te helpen
alles was stil de gordijnen beneden waren neergelaten de bedienden niet te zien en nergens iets te bekennen behalve een donker hoofd voor een der bovenramen daar is hij dacht jo arme jongen heelemaal alleen en ziek op zoo'n somberen dag het is schande
de mijne zitten vol limonadevlekken en ik kan geen nieuwe koopen dus zal ik zonder dienen te gaan zei jo die zich nooit veel om haar toilet bekommerde je moet handschoenen hebben of ik ga niet riep meta vast besloten
prachtig je maakt me heelemaal beter vertel nog meer als t je blieft zei hij rood en stralend van pret uit de canapékussens opduikende opgewonden door dien bijval vertelde jo verder over hun spelen en plannen hun hoop en vrees voor vader en de belangrijkste gebeurtenissen uit de kleine wereld waarin de zusjes leefden
ik voel me veel beter en ben er heel dankbaar voor als jij door al dat praten maar niet moe bent geworden maar t was zoo prettig dat ik je niet kon laten ophouden zei laurie hartelijk
ik zou denken dat twee lange wandelingen per dag genoeg waren het is koud en akelig buiten en ik raad je liever warm en droog bij t vuur te blijven zooals ik van plan ben zei meta huiverend
want ieder had iets wat er haar speciaal aantrok mevrouw march verlangde wat te praten over haar vader met den ouden man die hem blijkbaar niet vergeten had meta zou graag eens in de oranjerie wandelen bets smachtte naar de prachtige piano en amy wenschte niets vuriger dan de mooie platen en beeldjes te zien
ik wist wel dat je je voet met die malle dingen bezeeren zou het spijt me maar ik weet ook niet wat je doen moet een rijtuig nemen of hier den heelen nacht blijven antwoordde jo den armen enkel zachtjes wrijvend
ik ben toevallig niet stil en aardig maar ik wil wel komen als moeder t goedvindt ik zal t haar even vragen doe het raam nu weer dicht als een brave jongen en wacht tot ik kom
ik heb alleen geprobeerd hem wat op te beuren mijnheer en jo vertelde hoe zij er toe gekomen was hem op te zoeken je meent dus dat hij wat vroolijkheid noodig heeft is t niet zoo
ik heb hem toch op de partij gezien en uit je verhalen blijkt dat hij zich goed kan voordoen dat was heel aardig wat hij zei over het geneesmiddel dat moeder hem zond hij meende zeker den blanc manger wat bén je toch nog een kind hij bedoelde jou natuurlijk ja en jo zette groote oogen op alsof het iets heel nieuw voor haar was
jo wilde maar dat bets hem kon hooren maar ze zei er niets van en prees hem tot hij verlegen werd en zijn grootvader hem te hulp kwam genoeg jongejuffrouw genoeg te veel zoetigheid is niet goed voor hem zijn spel is niet kwaad maar ik hoop dat hij het in belangrijker zaken evengoed zal maken
hoe heb je er de jongens toe gekregen om niet langer dora te zeggen ik ranselde ze ik kan tante march moeilijk ranselen dus zal ik het moeten verdragen en jo schikte zich met een zucht in haar lot
ja mijnheer hij voelt zich wat eenzaam geloof ik en jongens van zijn leeftijd zouden hem misschien goed doen wij zijn maar meisjes maar we zouden hem graag helpen als t kan want we zijn het heerlijke kerstpresent nog niet vergeten dat u ons gezonden hebt zei jo levendig tut tut tut dat was het werk van den jongen hoe gaat het met die arme vrouw
ze heeft gelijk de jongen heeft het eenzaam ik zal eens kijken wat die kleine meisjes voor hem doen kunnen dacht de heer laurence toeziende en luisterende jo trok hem aan haar eigenaardige maar open manieren vielen in zijn smaak en ze scheen zijn kleinzoon bijna zoo goed te begrijpen alsof ze zelf een jongen geweest was
hinder ik je niet volstrekt niet ik kwam alleen hier omdat ik niet veel menschen ken en mij in het eerst nogal vreemd voel ik ook ga als t je blieft niet weg of je moest liever willen de jongen ging weer zitten en keek naar zijn laarzen totdat jo die beleefd en spraakzaam wilde zijn begon
ik heb nooit iemand zooals jij gezien je begrijpt niet eens een complimentje als j er een krijgt zei meta met het air van een jonge dame die er alles van wist onzin ik wou dat je niet mal was en al mijn plezier bedierf
handschoenen zijn van nog meer belang dan iets anders je kunt zonder handschoenen onmogelijk dansen en als je ze niet aandoet schaam ik me dood dan zal ik maar stil blijven zitten ik geef niks om die deftige dansen en dat statige voortzeilen t is veel prettiger rond te vliegen en eens een bokkesprong te maken
ik weet wel haast zeker dat ik het vergeten zal als je me iets ziet doen dat niet goed is geef mij dan maar een wenk wil je antwoordde jo trok eens aan haar jurk en streek haastig haar haar glad
dat is een gek geval ik zocht juist iemand om dit aan te geven mag ik het aan je zuster brengen o als t je belieft ik zal je wijzen waar zij is ik zal maar niet aanbieden het zelf te dragen want als ik het deed zou ik zeker weer in nieuwe moeilijkheden komen
ik volg nooit iemands raad op ik kan niet den heelen dag stilzitten en omdat ik nu eenmaal geen poes ben houd ik er niet van bij het vuur te zitten dommelen ik houd van avonturen en ik ga ze opzoeken
opende zijn mond om nog een andere vraag te doen maar zich bijtijds herinnerende dat het niet beleefd is te veel naar iemands omstandigheden te informeeren deed hij hem weer dicht en keek min of meer verlegen voor zich
toen bond hij ze bij elkaar en zei met den opgeruimden blik dien jo zoo graag zag geef deze bouquet als t je blieft aan je moeder en zeg haar dat het geneesmiddel dat ze mij zond bizonder in mijn smaak is gevallen
ik geloof toch dat ik een beetje bang voor hem ben al zou ik niet weten waarom moeder zei dat ik mocht gaan en ik geloof niet dat jij er erger door bent geworden zei jo op bedaarden toon hoewel ze haar oogen op de deur gevestigd hield
met overschoenen aan een ouden mantel om een versleten hoed op het hoofd een bezem in de eene hand en een schop in de andere buiten wat bewegingen nemen antwoordde jo met van ondeugendheid flikkerende oogen
ga je op een prettige school vroeg hij van onderwerp veranderend na een kleine pauze waarin hij in het vuur had zitten staren en jo voldaan had zitten rondkijken ik ga niet naar school ik ben een man van zaken een meisje van zaken bedoel ik ik houd mijn tante gezelschap een lieve kribbige oude ziel antwoordde jo
ze vonden den heer laurence voor het vuur staan in de zitkamer maar jo's aandacht werd aanstonds getrokken door een prachtige piano die open stond speel je vroeg ze met iets van eerbied in haar stem aan
wat saai je moest het maar eens wagen om overal waar je gevraagd wordt een visite te gaan maken dan zou je een massa vrienden krijgen en gelegenheid hebben om uit te gaan je moet j er niet aan storen of je wat verlegen bent dat zal wel overgaan als je maar veel uitgaat
wat zou meta hier wel van zeggen dacht jo terwijl zij naast laurie's grootvader voortstapte en haar oogen dansten van pret bij de gedachte hoe ze alles thuis zou vertellen heila
ik geloof nu zeker dat ik niet bang voor hem zou zijn want hij heeft heel vriendelijke oogen maar zijn mond is streng en hij ziet er uit of hij een ontzettend vasten wil heeft hij is niet zoo knap als mijn grootvader maar hij lijkt me aardig
o ja heel aardig zijn haar is kastanjebruin niet rood hij was heel beleefd en ik heb z pleizierig met hem gedanst hij zag er uit als een sprinkhaan die een stuip krijgt toen hij dien nieuwen pas deed laurie en ik hebben gebruld van t lachen kon je ons hooren
soms antwoordde hij bescheiden och speel dan nu eens ik zou t zoo graag eens willen hooren om het aan bets te kunnen vertellen wil jij niet eerst ik zou niet weten hoe te dom om t te leeren maar ik houd dol veel van muziek
ik heb alleen maar gezegd dat ik dat dacht maar ik lijk je toch wel aardig ja mijnheer dat antwoord beviel den ouden heer hij lachte gaf haar een hand en haar bij de kin nemende lichtte hij haar gezicht op bezag het ernstig en liet haar toen weer los zeggende
daar is de dokter jongeheer en de meid wenkte hem terwijl ze sprak mag ik je een oogenblikje alleen laten ik moet even naar hem toe zei laurie bekommer je niet om mij ik ben hier zoo gelukkig als een krekel antwoordde jo
ik zal wel gaan neen zeker niet het is over tienen en pikdonker ik kan hier ook niet blijven want het huis is vol sallie heeft al een paar meisjes te logeeren ik zal blijven zitten totdat hanna komt en dan zien hoe het gaat
wij zijn geen vreemden wij zijn buren en je hoeft nooit te denken dat het ons lastig zou zijn wij verlangen er naar dat je komt ik heb al zoo vaak geprobeerd kennis te maken we wonen hier nog niet lang maar we kennen toch al onze buren behalve jullie
dat vertel ik je wel eens op een anderen keer john zal je thuisbrengen ik kan het nu niet doen dat hoeft niet hoor het is maar een stapje zul je goed op je zelf passen ja maar je komt toch terug hoop ik als je belooft bij ons te komen zoodra je weer beter bent ja dat zal ik doen
daarom heeft hij dus zulke mooie zwarte oogen en zulke aardige manieren italianen zijn altijd beleefd geloof ik zei meta die wat sentimenteel was wat weet jij van zijn oogen en manieren je hebt nauwelijks twee woorden met hem gesproken riep jo die niet sentimenteel was
laurie bloosde maar antwoordde oprecht och zie je ik hoor jullie dikwijs elkaar roepen en als ik hier boven alleen ben kan ik niet nalaten naar je huis te kijken jullie schijnt altijd zooveel pret te hebben
souper is afgeloopen moet je op de wacht gaan staan voor hanna en me dadelijk waarschuwen als ze komt ze gaan nu soupeeren ik zal bij je blijven dat doe ik wel graag neen jo haal me veel liever een kop koffie ik ben zoo moe dat ik me niet kan verroeren
buren wat ter wereld ga je nu doen jo vroeg meta op een sneeuwachtigen middag toen haar zuster de gang door kwam stappen
neen ik kwam juist om jou te amuseeren zal ik iets voorlezen en jo keek verlangend naar een stapeltje uitlokkende boeken in de nabijheid dank je ik heb ze allemaal al gelezen en als je t goedvindt zou ik liever wat praten antwoordde
laurie laurence wat een vreemde naam mijn voornaam is theodoor maar ik houd niet van dien naam want de jongens noemden mij dora en toen heb ik me laurie laten noemen ik heb ook een hekel aan mijn naam zoo sentimenteel ik wou dat iedereen jo zei in plaats van
laurie schoof het raam op en riep met een schorre stem wat beter dank je ik ben geweldig verkouden geweest en heb een week huisarrest gehad dat spijt me wat voer je uit niks t is hier zoo stil als in een graf lees je niet niet veel ze willen het niet hebben kan niemand je voorlezen
maar laurie lachte niet hij keek een oogenblik naar den grond jo wist niet wat van zijn gezicht te maken totdat hij zeer vriendelijk zei stoor er je niet aan maar zeg ik weet wat er is hier een lange gang daar kunnen wij heerlijk in dansen zonder dat iemand ons ziet kom als
in orde laat haar maar boven komen t is juffrouw jo zei laurie en ging jo tot aan de deur van zijn kleine zitkamer te gemoet de bezoekster zag er blozend en vriendelijk uit en was volmaakt op haar gemak in de eene hand hield ze een dekschaaltje en in de andere bets drie kleine katjes
moeder zou zoo hartelijk voor je zijn en bets kon voor je zingen als ik het haar vroeg en amy dansen meta en ik zouden je aan t lachen kunnen maken met onze gekke vertooningen en zoo konden we samen een dolprettigen tijd hebben zou je grootvader het
zoo en de boeken hier en de fleschjes daar en je canapé met den rug naar het licht en de kussens een beetje opgeschud ziezoo nu is het prettig en dat was waar want al lachend en pratend had jo de dingen op hun plaats gezet en de kamer een heel ander aanzien gegeven
daar gaat de bel wij drinken vroeg thee om teddy ga mee naar beneden en zet de kennismaking voort als u goed vindt dat ik blijf mijnheer anders zou ik het niet vragen zei mijnheer laurence en bood haar met ouderwetsche beleefdheid zijn arm
wat een rare lucht het ruikt net naar verbrande veeren vond amy en streek hare eigen mooie krullen met voldoening glad ziezoo nu zal ik ze uit de papieren doen en dan zul je eens zien wat allerliefste krulletjes het geworden zijn zei jo de tang neerleggende
ik wou dat ik naar de academie kon gaan jij schijnt het niet zoo heel prettig te vinden ik heb er een hekel aan het is hard werken of fuiven en ik vind dat ze hier in amerika geen van beide op een leuke manier doen wat zou jij dan willen in italië wonen en mij op mijn eigen manier amuseeren
houdt u niet van dansen juffrouw jo vroeg laurie haar aankijkend alsof hij vond dat de naam goed bij haar paste ik houd er dol van als er maar ruimte genoeg en iedereen jolig is in zoo'n mooie kamer gooi ik zeker iets om of trap op iemands toonen of doe iets dat onbehoorlijk is
heel goed ik kan den heelen dag wel praten als je me maar aan den gang brengt bets zegt dat ik nooit weet op te houden is bets niet het meisje met de roode wangen dat veel thuis blijft en soms uitgaat met een mandje vroeg laurie
een tweede blik overtuigde haar dat de levendige oogen onder de dikke grijze wenkbrauwen nog vriendelijker waren dan de geschilderde en er speelde eene lichte flikkering in die haar vrees voor een groot deel wegnam maar de barsche stem was barscher dan ooit toen de oude heer na een vreeselijke pauze kortaf vroeg je bent dus niet bang voor me hè
moeder waarom zou mijnheer laurence laurie niet graag hebben hooren spelen vroeg jo die van een onderzoekende natuur was ik weet het niet zeker maar ik denk omdat zijn zoon laurie's vader met een italiaansche dame een zangeres trouwde waar de oude heer die heel trotsch is diep verontwaardigd over
grootpapa doet het soms maar hij vindt mijn boeken vervelend en ik heb er een hekel aan het altijd aan brooke te vragen is er dan niemand die je eens komt opzoeken er is niemand dien ik graag zou willen zien jongens maken zoo'n kabaal en ik heb erge hoofdpijn
aan de andere zijde een statig steenen gebouw dat duidelijk de kenteekenen droeg van gemak en weelde van het groote koetshuis en den goed onderhouden tuin af tot de serre toe terwijl men hier en daar tusschen de zware gordijnen door een kijkje kon nemen van de weelde
en ze op vijftienjarigen leeftijd even onschuldig en open was als een kind laurie was ziek en eenzaam en gevoelende hoe rijk zij was aan huiselijk geluk en onderlinge liefde wilde ze dien schat graag met hem deelen haar donkere oogen keken heel vriendelijk en haar scherpe stem klonk ongewoon zacht toen ze zei
och je kunt niet van boeken alleen leven zei laurie terwijl hij op een tafel tegenover haar wipte eer hij er nog meer kon bijvoegen werd er gescheld en jo sprong op verschrikt uitroepend o hemel daar is je grootpapa nou wat zou dat jij bent immers voor niemand bang antwoordde laurie ondeugend
laurie is een aardige jongen ik houd van hem en ik verkies geen gekheden te hooren over complimentjes en zulke flauwiteiten we zullen allemaal aardig voor hem zijn omdat hij geen moeder heeft en hij mag hier bij ons komen is t niet moeder ja jo je vriend is van harte welkom en ik hoop dat meta bedenken zal dat kinderen zoolang mogelijk kinderen moeten blijven
indien de laurences geweest waren wat jo stijf en harkerig noemde zou ze niet met hen overweg hebben gekund want zulke menschen maakten haar altijd verlegen en onhandig maar toen ze zag dat ze vrij en gemakkelijk waren werd zij het ook en maakte een goeden indruk
dank u juffrouw zei een barsche stem achter haar en zich omkeerende zag ze tot haar grooten schrik den ouden heer laurence voor zich staan de arme jo bloosde tot achter de ooren en haar hart begon geweldig te kloppen toen ze bedacht wat ze gezegd had
ik denk het wel als je moeder het hem vroeg grootpapa is heel aardig al ziet hij er niet naar uit en hij laat me vrij wel doen wat ik wil hij is alleen maar bang dat ik lastig zou zijn voor vreemden zei laurie opgevroolijkt
toch scheen het een eenzaam uitgestorven soort van huis want geen kinderen stoeiden op het grasveld geen moederlijk gelaat glimlachte ooit achter de vensters en zelden ging er iemand in of uit behalve de oude heer en zijn kleinzoon
wat is t hier mooi zuchtte jo en zonk in een uitlokkenden armstoel neer met een uitdrukking van de grootste voldoening om zich heen ziende theodoor laurence jij moet wel de gelukkigste jongen op de wereld zijn voegde ze er met nadruk bij
voor jo's levendige verbeelding scheen de mooie villa een soort van betooverd paleis vol heerlijke wonderlijke dingen waarvan niemand genoot ze had er al lang naar gehunkerd deze verborgen pracht eens te zien en die jongen van hiernaast te leeren kennen die er wel naar uitzag alsof hij kennis wilde maken als hij maar wist hoe te beginnen
toen ze in de gang waren gekomen vroeg jo aan laurie of ze iets verkeerds gezegd had maar hij schudde zijn hoofd neen dat was om mij grootpapa hoort me niet erg graag piano spelen waarom niet
jo zou erg graag gevraagd hebben wat die eigen manier was maar zijn zwarte wenkbrauwen zagen er nogal dreigend uit als hij ze samentrok dus veranderde zij het onderwerp van gesprek en zei terwijl ze met haar voet de maat sloeg dat is een heerlijke wals waarom doe je niet eens mee
kan ik soms helpen vroeg een vriendelijke stem en daar stond laurie met een vol kopje in de eene en een schoteltje in de andere hand ik zocht iets te bemachtigen voor meta die heel moe is maar stootte me en nu zit ik er mooi mee antwoordde jo terwijl ze mistroostig haar oogen liet gaan over de bevlekte japon en den koffiekleurigen handschoen
dat gaat nogal mijnheer jo stak in zee en sprak heel snel en vertelde alles van de hummels voor wie haar moeder de belangstelling van een paar rijke vrienden had opgewekt dat is juist dezelfde manier waarop haar vader weldeed ik zal uw moeder eens komen bezoeken zeg haar dat
het plan om over te wippen werd niet vergeten en toen de sneeuwmiddag kwam besloot jo eens te probeeren wat ze kon doen zoodra ze mijnheer laurence zag wegrijden stapte ze naar buiten om een pad tot aan de heg te maken waar ze even rust hield en eens
laat ik het laurie vragen hij zal wel gaan zei jo en haar gezicht klaarde op bij die gedachte o toe alsjeblieft niet zeg het aan niemand krijg even mijn overschoenen en zet deze schoentjes bij ons goed ik kan toch niet meer dansen maar
meta ging weer in de kamer om haar voeten te roosteren en ivanhoe te lezen en jo toog met grooten ijver aan t werk de sneeuw lag niet hoog en met haar bezem had zij gauw een pad schoon geveegd de heele lengte van den tuin zoodat bets als de zon doorkwam zou kunnen wandelen want de zieke poppen hadden behoefte aan frissche lucht
je grootvader al lijkt je dan ook uiterlijk niets op hem hij was een knap man beste meid maar wat nog beter is hij was een braaf en een eerlijk man en ik was er trotsch op zijn vriend te wezen
dat schijnt zoo te oordeelen naar de wijze waarop je de trappen af rent komt laat ons gaan theedrinken en gedraag je fatsoenlijk en na den knaap bij wijze van liefkoozing aan het haar te hebben getrokken ging de heer laurence naar de andere kamer terwijl laurie achter hun rug allerlei dwaze gebaren maakte die jo bijna deden uitbarsten in lachen
toen begonnen ze over boeken te praten en bemerkte jo tot haar verrukking dat laurie evenveel van lezen hield als zij en nog meer gelezen had als je zooveel van boeken houdt kom dan eens mee naar beneden om onze bibliotheek te zien grootpapa is uit dus je hoeft niet bang te zijn zei
deed hij een schoon boord om en begon hij de kamer op te ruimen die er ondanks een half dozijn dienstboden alles behalve netjes uitzag na een poosje werd er haastig aan de bel getrokken en een flinke stem vroeg naar mijnheer laurie waarop een verbaasde dienstbode naar boven liep om een jonge dame aan te dienen
ik heb nog nooit zoo'n brompotten familie gezien riep jo die uit haar humeur raakte toen ze een inktkoker omgegooid haar veters gebroken had en op haar hoed was gaan zitten
jo's eerzucht ging er naar uit iets groots te doen ze kon zelf niet zeggen wat maar ze liet het aan den tijd over dit te openbaren en inmiddels bestond haar grootste verdriet hierin dat ze niet naar hartelust kon lezen loopen en beweging nemen
terwijl ze zich zocht te ontdoen van het katje dat langs haar rug was opgekropen en zich als een klis aan haar vastklemde jo lachte meta bromde bets smeekte om genade en amy huilde omdat zij niet kon onthouden hoeveel negen
ze was geparalitizeerd van schrik maar ging toch en o wat denk jullie dat hij deed hij trok haar bij een oor verbeeld je is het niet verschrikkelijk en duwde haar onder het bord waar ze een half uur moest blijven staan en haar lei z voor zich houden dat iedereen de teekening zien kon
terwijl ik van morgen blauw baaien borstrokken zat te knippen in het magazijn voelde ik me ongerust over vader en dacht er over hoe eenzaam en bedroefd we toch zouden zijn als hem eens iets overkwam
jo herinnerde zich den ouden vriendelijken heer nog zeer goed die haar van zijn groote woordenboeken spoorwegen en bruggen liet bouwen haar vertelseltjes vertelde over de wonderlijke plaatjes in zijn latijnsche boeken en lekkers voor haar kocht telkens als hij haar op straat tegenkwam
de arme meta klaagde zelden maar een gevoel van onrechtvaardigheid maakte dat ze soms bitter gestemd was jegens iedereen want ze had nog niet leeren beseffen hoe rijk ze was in datgene wat alleen het leven waarde geeft
meta was amy's vertrouwde en raadsvrouw en door de wonderlijke aantrekkingskracht die er dikwijls tusschen twee tegenovergestelde naturen bestaat was jo die van de zachte vriendelijke bets
meta s morgens na de partij want nu de vacantie om was maakte de week van pretmaken haar weinig geschikt tot het opgewekt hervatten van een taak waar zij nooit mee ophad ik wou dat het altijd kerstmis of nieuwjaar was zou dat niet genoeglijk zijn vroeg jo akelig geeuwende
dat is zooals rijke menschen het hebben en ik benijd altijd meisjes die zulke dingen kunnen doen o ik houd eigenlijk zoo dol veel van weelde bekende meta terwijl ze onderzocht welke van twee versleten japonnen de minst versletene was
perkins kwam van morgen op school met een beelderig ringetje aan met een donkerrood steentje ik wou het vreeselijk graag hebben en dacht maar al hè k wou dat ik susie was
de sombere stoffige kamer waar de bustes haar van de hooge boekenkasten aanstaarden de globes maar vooral de onafzienbare massa boeken waarin ze zich naar hartelust kon begraven maakten de bibliotheek een paradijs voor haar
daarbij kon ze op zoo'n droevigen toon zeggen toen papa rijk was deden wij zoo en zoo dat het heusch aandoenlijk klonk en de meisjes op school vonden haar lange woorden wel wat driftig maar toch leuk
indien iemand getuige was geweest van de zorg aan dit popje besteed zou het zeker zijn hart getroffen hebben al wekte het ook tegelijkertijd den lachlust op
zelfs na zijn vertrek en terwijl haar moeder geroepen was om haar beste krachten te wijden aan een vereeniging tot hulp en ondersteuning van de militairen te velde ging bets trouw alleen voort en deed haar uiterste best
hij was niet dik of rood alleen maar een beetje stomp en al het knijpen ter wereld kon hem geen sierlijke punt geven niemand dan zij zelf vond het bizonder betreurenswaard en het lichaamsdeel deed zijn best te groeien maar amy gevoelde diep het gemis van een grieksch neusje
bets had haar moeilijkheden zoo goed als de anderen en daar zij geen engel was maar een zeer menschelijk klein meisje schreide ze dikwijls een deuntje zooals jo zei omdat ze geen muziekles en geen mooie piano kon krijgen
bracht haar kleine bouquetjes las haar voor ging met haar in de lucht warm ingestopt onder haar mantel zong wiegeliedjes voor haar en zou nooit naar bed gaan zonder een kus te drukken op het verveloos gezichtje en zacht te fluisteren ik hoop lieveling dat je een goeien nacht zult hebben
dat was nu wel niet heel wijs van me maar ik bleef aan het tobben totdat er een oud man binnenkwam met een briefje voor enkele dingen hij ging dicht bij me zitten en ik sprak hem eens toe want hij zag er zoo arm en vermoeid en bezorgd uit
bij de familie king voelde ze dagelijks wat haar ontbrak want de oudere zusters dier kinderen gingen dien winter voor het eerst uit en meta zag dikwijls met een oogwenk keurige baljaponnen en dure bouquetten
de last van mij af zal vallen of zoo licht worden dat ik er niets meer om geef deze gedachte prikkelde jo's verbeelding en bracht haar in een goed humeur maar meta klaarde er niet door op want haar last uit vier bedorven kinderen bestaande scheen zwaarder dan ooit
moeder moeder dàt is ondeugend van u om onze eigen verhalen als een wapen tegen ons te gebruiken en ons een preek te geven in plaats van een lang verhaal riep meta
geen geld te hebben viel haar zwaarder dan de anderen omdat zij zich een tijd kon herinneren toen alles in huis mooi het leven vol gemak en genot en ontbering van welken aard ook onbekend was
hier keek jo plotseling op alsof ze iets wilde zeggen maar ze veranderde van gedachte toen ze zag dat het verhaal nog niet uit was daar ze verstandige meisjes waren besloten ze haar raad op te volgen en weldra waren ze verbaasd over de goede uitwerking
jo wilde niet uitscheiden met fluiten en maakte veel onnoodige drukte en beweging om klaar te komen mevrouw march deed haar uiterste best een brief af te krijgen die volstrekt dadelijk op de post moest en hanna had een booze bui want laat opblijven vleide haar niet
erkende ze later dat ze t mooi vond vroeg meta wel neen maar ze liet den ouden belsham gelukkig rusten en toen ik van middag terugkwam om mijn handschoenen zat ze weer zoo verdiept in haar
en jo stapte weg ten volle overtuigd dat de pelgrims niet volgens hun plicht de reis aanvaardden voor ze den hoek om gingen keken ze altijd nog eens om want mevrouw march stond altijd aan het raam om ze nog eens toe te knikken en na te wuiven
haar kleine gemaaktheden en pedanterieën werden zeer bewonderd evenals haar talenten want behalve teekenen kon zij twaalf stukjes spelen aardig handwerken en fransch lezen zonder meer dan twee derde der woorden verkeerd uit te spreken
een driftig humeur een scherpe tong en een rustelooze geest brachten haar telkens in moeilijkheden en haar leven bestond uit vallen en opstaan aandoenlijk en grappig tegelijk
dat ze niet eens hoorde hoe ik in de gang liep te springen en te dansen uit blijdschap over den goeden tijd die ophanden is wat zou ze een plezierig leven kunnen hebben als ze maar wou
t arme menschje was zoo blij en verbaasd dat ze den visch in haar arm nam en mijnheer wel tienmaal bedankte hij zei dat ze nu maar gauw heen moest gaan en den visch dadelijk koken en toen liep ze dolblij op een drafje naar huis aardig van hem hè
de dagen waren lang en stil voor haar maar werden niet eenzaam of in ledigheid doorgebracht want haar kleine wereld was bevolkt met denkbeeldige vrienden en ze was van nature een werkzaam bijtje
men was mooi op weg amy te bederven want iedereen vertroetelde haar en de kiemen van ijdelheid en zelfzucht ontwikkelden zich voorspoedig er was echter iets dat die ijdelheid beteugelde
nu maar ik vind op school te pronk gezet te worden ook iets ontzettends zei amy en schudde haar hoofd alsof haar ondervinding in het leven al bijzonder treurig was
het hartje van de meest terugstootende zelfs werd nooit gekrenkt door verwaarloozing maar allen werden met onuitputtelijke teederheid gevoed en gekleed verzorgd en
dat ze niet kon blijven weigeren want in haar hart hield ze veel van de oude snibbige dame ik geloof eigenlijk dat de ware aantrekkingskracht zat in een groote bibliotheek die sinds den dood van oom march een prooi geworden was van stof en spinnen
vond een plaats als gouvernante en gevoelde zich rijk met haar klein salaris ze kwam er rond voor uit dat ze hunkerde naar weelde en armoede haar grootste verdriet was
hij sprak zoo opgeruimd keek me zoo oprecht aan en scheen zoo gelukkig dat hij zijn alles geven kon dat ik mij over mijzelf schaamde ik had maar één man gegeven en vond het veel terwijl hij er vier gaf zonder morren
ik denk er graag later nog eens over na als het wezenlijk gebeurd en niet te preekachtig is zei jo na een oogenblik van algemeen stilzwijgen mevrouw march glimlachte en begon terstond want ze had sinds jaar en dag vertelseltjes verteld aan dit kleine gezelschap en wist hoe ze bezig te houden
de twee oudste meisjes waren veel voor elkander maar beide namen een van de jongere onder hun bescherming en zorgden er voor op hun manier bemoederden ze zooals ze het noemden en gaven de zusjes de plaats der onttroonde poppen met het moederlijk instinct van aankomende meisjes
gaf haar zuster een bemoedigend tikje op den schouder toen ze afscheid namen waar ieder een verschillenden kant opging drukte haar klein warm trommeltje aan het hart en deed haar best opgeruimd te zijn in weerwil van het koude winterweer het harde werk en veel onvoldane
wat ben je toch dwaas jo maar meta lachte om den onzin en voelde zich of ze wilde of niet toch opgevroolijkt wees blij dat ik dwaas ben want als ik mij ook zoo beleedigd aanstelde en net zoo diep neerslachtig trachtte te zijn als jij
cutter had haast en zei nogal knorrig neen en ze wou al hongerig en bedroefd weggaan maar toen schoof mijnheer laurence haar met zijn wandelstok een grooten visch toe
ik had al mijn dochtertjes thuis om mij te troosten en zijn laatste zoon wachtte mijlen ver op hem om hem misschien voor altijd vaarwel te zeggen ik voelde mij zoo rijk zoo gelukkig toen ik mijn voorrechten overdacht
maar niemand deed het en niemand zag hoe bets wanneer ze alleen was de tranen afwischte van de gele oude toetsen die zoo ontstemd waren ze deed haar werk zingend als een kleine leeuwerik was nooit te vermoeid om voor moeder en de meisjes te spelen en zei telkens weer opnieuw hoopvol tot zichzelve
en zoodra ik dus haar muts zag heen en weer wiebelen als een topzware dahlia haalde ik de predikant van wakefield uit mijn zak en las zoo vlug ik kon met één oog op hem en één op tante
hield zooveel van muziek deed zoo haar best om vooruit te komen en studeerde zoo gelukkig op het rammelende oude instrument dat de een of ander om niet van tante march te spreken haar waarlijk wel helpen mocht
als iemand aan amy gevraagd had wat de grootste beproeving van haar leven was zou ze zonder aarzelen geantwoord hebben mijn neus toen ze nog heel klein was had jo haar bij ongeluk in het kolenhok laten vallen en amy hield vol dat die val voor altijd haar neus bedorven had
iedereen scheen wel uit zijn humeur en knorrig bets had hoofdpijn en lag op de canapé troost zoekende bij de kat met haar drie kleintjes amy pruilde omdat ze haar lessen niet geleerd had en haar overschoenen niet kon vinden
het waren allemaal afgedankte invaliden want toen haar zusters te groot waren geworden voor die liefhebberij gingen ze op haar over omdat amy nooit iets wilde hebben dat oud en leelijk was
en dat papa hem weggejaagd had ik hoorde mevrouw king schreien en mijnheer king heel hard spreken en grace en ellen keerden hun gezicht af toen ze mij voorbijgingen om niet te laten zien hoe rood hun oogen waren
hier wierpen de hoorderessen elkander steelsgewijze blikken toe en begonnen ijverig te naaien deze meisjes verlangden niets liever dan goed te zijn en namen veel flinke besluiten maar ze
eén zwerveling uit het poppendom had aan jo toebehoord en was na een stormachtig leven in de prullemand terecht gekomen uit welk somber armhuis ze bevrijd werd door bets en naar het hospitaal gebracht
terwijl ze al pratende jo's rommelig mandje opruimde toen ik voor hanna oesters ging halen was mijnheer laurence in den vischwinkel maar hij zag me niet want ik stond achter een ton en hij was bezig met cutter den vischboer
ik weet dat ik mettertijd mijn muziek nog eens krijgen zal als ik maar goed oppas er zijn veel van die betsy's in de wereld verlegen en stil in een hoekje verscholen
en raadde ze me aan er eens stil over te blijven nadenken terwijl zij zich eens voor een oogenblikje van binnen zou gaan bekijken nou dat oogenblikje duurt gewoonlijk nogal heel lang
t was of ik het heele boek wel zoo wou opslokken ik wou dat ik het kon dan was ik er af zei ik met een ernstig gezicht jullie begrijpt toen kreeg ik een lange preek over mijn verkeerdheden
alles was goed netjes gemaakt en weinig versleten maar amy's kunstenaarsoog werd pijnlijk aangedaan vooral dezen winter nu haar schoolpak bestond uit een donker paarse jurk met gele moesjes en zonder eenig garneersel
daar de stakkerd haar achterhoofd kwijt was zette bets haar een lief klein mutsje op en daar de armen en beenen in den slag waren gebleven wikkelde ze haar in een deken om dit gebrek voor aller oogen te bedekken terwijl ze haar beste kribje aan deze kwijnende zieke afstond
ze was een huishoudelijk schepseltje en hielp hanna het huis netjes en gezellig houden voor de werkende leden van het gezin zonder ooit eenige andere belooning te wenschen dan de liefde der haren
t was net of de meisjes den dag niet goed zouden kunnen doorkomen als ze dat moesten missen want in welke stemming ze ook mochten zijn de laatste glimlach van moeders lief gezicht liet nooit na als een zonnetje op hen te werken
een schrille stem zou roepen jose phine jose phine en dan moest ze haar eden verlaten om wol te winden den poedel te wasschen of urenlang uit belsham's verhandelingen voor te lezen
en teekende vellen vol mooie exemplaren om zich te troosten de klein raphaël zooals de zusjes haar noemden had een bepaald talent voor teekenen en was niet gelukkiger dan wanneer ze bloemen copieerde of verhaaltjes met allerlei zonderlinge plaatjes
je hebt wel veel voor je vaderland over gehad zei ik en ik voelde nu eerder hoogachting dan medelijden geen zier meer dan ik moest mevrouw ik zou zelf gaan als ik maar iets waard was omdat ik het niet ben geef ik mijn jongens en ik geef ze van heeler harte
tenzij men ze noodig heeft en zoo opgeruimd zich zelf vergetend voor anderen dat niemand hun opofferingen ziet totdat de kleine krekel aan den haard ophoudt met zingen en de liefelijke zonnige verschijning verdwijnt stilte en schaduw achterlatend