AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
de priorin liet eenige kralen van den rozenkrans door haar vingers glijden fauchelevent bleef zwijgen zij hernam ik heb omtrent deze kwestie verscheidene geestelijken geraadpleegd die in onzen heer arbeiden die hun leven aan de kerk wijden en heerlijke vruchten voortbrengen
hij tastte in zijn vestzak nam er een sleutel uit opende de deur trad binnen sloot ze zorgvuldig weder en cosette steeds dragende klom hij de trap op
zijt verstijfd zei fauchelevent t is jammer dat ik hink wij zouden anders sneller kunnen gaan o antwoordde jean valjean een paar schreden en ik ben weder vlug
haar oogen konden zich van deze betooverende kraam niet afwenden hoe meer zij staarde hoe meer zij werd verbijsterd zij meende den hemel te zien
haar angst voor vrouw thénardier was zoo groot dat zij niet zonder den emmer met water durfde vluchten zij vatte met bevende handen het hengsel met moeite kon zij den emmer dragen
en langer dan de vorige keeren om voor de laatste maal eens goed te rusten toen spande zij al haar krachten in vatte den emmer weder op en ging moedig voort het arme kind was echter wanhopig en kon zich niet weerhouden uit te roepen
loopende verliet zij het dorp en loopende trad zij in het bosch naar niets meer ziende naar niets meer luisterende zij hield niet eerder op met loopen dan toen de adem haar ontbrak zij ging echter langzamer voort gejaagd en hijgend
zich oprichtende fauchelevent zonk op de knieën heilige maagd welk een schrik hebt ge mij veroorzaakt en zich weder oprichtende riep hij ik dank u vader madeleine jean
cosette boog het hoofd en nam een ledigen emmer die in den hoek van den schoorsteen stond deze emmer was grooter dan zij zelve en t kind had er gemakkelijk in kunnen zitten
deze angst kwam nog bij haar schrik van zich des nachts in het bosch te bevinden zij was reeds uitgeput van vermoeidheid en nog altijd in het bosch bij een kastanjeboom gekomen dien zij herkende hield zij weder stil
cosette werd kaatje aan het voeteneinde van haar bed gewaar en nam haar op terwijl zij spelende honderd vragen aan jean valjean deed waar zij was of parijs groot was of madame
zij liet zich op het gras neer en bleef er gehurkt zitten zij sloot de oogen en opende ze weder zonder te weten waarom doch zij kon niet anders naast haar vormde het deinende water in den emmer nog kringen die als slangen van wit vuur geleken
dat zij onverwacht de kannen en karaffen in de kamers der aangekomen reizigers had moeten vullen en er geen water meer in t vat was het stelde haar toch eenigszins gerust dat men ten huize van
het gezag van den exarch en het oppergezag des keizers te bestrijden en te verwerpen gauthier bisschop van châlons verzette zich in dezelfde zaak tegen otto hertog van bourgondië de vroegere rechtspraak was hiermede in overeenstemming
hij zelf was als wanhopig fauchelevent echter door zijn haast om aan de ontknooping van het avontuur te komen merkte deze treurige zijde van het gevolg zijner daad niet op
dat moeder crucifixion volgens haar wensen in haar doodkist onder ons altaar zal begraven worden verbeeld u vader fauvent zoo hier eens wonderen gebeurden welk een glorie in god voor ons klooster de wonderen komen uit de graven
nu hernam vrouw thénardier het halfvolle glas beziende t zal wel genoeg zijn cosette hervatte haar arbeid maar langer dan een kwartieruurs voelde zij haar hart als een hamer in haar borst kloppen zij telde de minuten die aldus verliepen
ja nu hoor ik de doodsklok eerwaardige moeder de moeders hebben haar in de lijkenkamer naast de kerk gedragen ik ken die kamer
derde hoofdstuk de menschen moeten wijn de paarden water hebben er waren vier nieuwe reizigers aangekomen cosette was in treurige gedachten want hoewel eerst acht jaren oud
door moeder crucifixion is het klooster gezegend geweest t is gewis niet aan ieder vergund te sterven zooals kardinaal de berulle terwijl hij de h mis deed
eertijds hadden wij stem in het kapittel zelfs in wereldsche zaken de abt van citeaux generaal der orde was geboren raadsheer bij het parlement van bourgondië
men kent den naam van pater coton niet omdat hij een der drie was die de instellers der oratorianen doordreef maar wijl hij aan den hugenootschen koning hendrik iv stof tot vloeken gaf
die kei buonaparte gekroond heeft voor een sluwerd als fauchelevent was deze herinnering zeer onhandig gelukkig hoorde de priorin die geheel in haar gedachten verdiept was hem niet zij hernam vader
de bosschen zijn verborgenheden en het klapwieken eener kleine ziel maakt een doodelijk gedruisch onder hun kolossaal gewelf zonder zich eenig begrip te vormen van haar gewaarwordingen
fauchelevent boog zich over jean valjean doch wierp zich ijlings zoo ver achteruit als de ruimte van den kuil toeliet jean valjean had de oogen geopend en staarde hem strak aan
t is vader mestiennes schuld waarom is die domme kerel gestorven waarom moest hij op een oogenblik sterven dat men hem noodig had hij is t die madeleine heeft doen sterven vader madeleine
de vier koormoeders zullen u helpen om de doodkist dicht te spijkeren ik heb haar daartoe niet noodig neen om ze neder te laten
geen antwoord fauchelevent rilde hij liet zich eer in den kuil vallen dan dat hij er in klom wierp zich op het hoofdeinde der kist en riep zijt ge er
ik zeide het wel hij wilde mij niet gelooven nu t is een fraaie geschiedenis de goede man is dood de beste mensch dien men onder de beste menschen vinden kon
hij ligt in de doodkist hij is er geweest t is uit mijn god hij is dood wat zal ik nu met zijn meisje beginnen wat zal de groentevrouw zeggen
en het meisje waarachtig ik keer niet terug ik blijf hier welk een slag is het der moeite waard dat wij beiden zoo oud werden om nog zoo dwaas te zijn maar hoe heeft hij t toch aangelegd om in het klooster te komen
want er zijn dingen die de oogen der dooden in hun graf openen zij hijgde en steunde smartelijk haar keel was door het gesnik dicht gewrongen maar zij durfde niet weenen zoo bevreesd was zij zelfs in de verte voor vrouw
een bed de vloer diende er tot stoel en tafel in een hoek zaten op eenige lompen stukken van een oud vloerkleed een magere vrouw en verscheidene kinderen
was gelijk al de woningen der armen een kot zonder huisraad en toch vol een pakkist misschien een doodkist verving er een ladetafel een boterpot een watervat een stroomatras
t was een natuurlijke kuip door het water in den leemachtigen bodem uitgehold van omstreeks twee voet diep omgeven van mos en hoog gerimpeld gras kraagjes van hendrik iv genoemd en geplaveid met eenige groote steenen
een en veertig koninginnen drie duizend zeshonderd heilig verklaarden geleverd en bestaat sinds veertienhonderd jaren aan den eenen kant st bernardus aan den anderen de agent der
zij staarde angstvallig en hoorde dieren in het gras loopen zij zag duidelijk spoken zich in de boomen bewegen toen greep zij weder den emmer de angst gaf haar moed
zevende hoofdstuk zich niet van zijn stuk laten brengen zie hier wat boven de doodkist gebeurde waarin
had zij bereids zooveel geleden dat zij even sombere mijmeringen had als eene oude vrouw haar ooglid was blond tengevolge van een vuistslag dien
weinig water dronk t ontbrak niet aan lieden die dorst hadden maar t was een dorst die zich liever met wijn dan met water lescht wie een glas water tusschen al die glazen wijn had gevraagd zou al deze mannen een wilde hebben
nest voor uil en vleermuis voor dat vervallen gorbeau huis hield jean valjean stil gelijk de nachtvogels had hij dit eenzaam oord gekozen om er zijn nest te bouwen
tegen de oneindige stilte des grafs tegen alle mogelijke onbekende wezens tegen het geheimzinnig buigen der takken tegen schrikbarende
eensklaps riep de ruwe stem van vrouw thénardier haar tot de wezenlijkheid terug hoe deern zijt ge nog niet weg wacht ik zal bij u komen ik vraag u wat doet ge daar toch klein monster ga vrouw
toen deed zij een twaalftal schreden maar de emmer was vol zwaar en zij was gedwongen hem neder te zetten zij schoot even in den adem toen nam zij den emmer weder en ging verder
de portier trok aan de koord de deur opende zich en zij gingen er uit t gaat alles best zei fauchelevent ge hebt waarlijk een goed denkbeeld gehad vader madeleine
wat den h franciscus van sales bij de wereldlingen behagelijk maakt is dat hij valsch speelde en daarbij randt men den godsdienst aan waarom wijl er slechte priesters zijn geweest
hoe verder zij kwam des te dikker werd de duisternis er was niemand meer op de straat evenwel ontmoette zij een vrouw die in t voorbijgaan het hoofd omkeerde staan bleef en
t is overeengekomen eerwaardige moeder kan men op u rekenen ik zal gehoorzamen goed ik ben geheel ten dienste van het klooster
van het westen zijn orde heeft veertig pausen tweehonderd kardinalen vijftig patriarchen zestienhonderd aartsbisschoppen vier duizend zeshonderd bisschoppen vier keizers twaalf keizerinnen zes-en-veertig koningen
een hersenschimmige werkelijkheid verschijnt in de onbestemde diepte het onbegrijpelijke teekent zich op eenige schreden van u met spookachtige juistheid af
moeder ascension die zoo sterk als een man is zal u helpen een vrouw is nooit een man wij hebben slechts een vrouw die u kan helpen ieder doet wat hij kan ik veracht merlonus horstius niet
zonder belemmering gingen zij door de barrière vaugirard in den omtrek van een kerkhof zijn een spade en een houweel twee passen t was eenzaam in de straat
die van te vluchten zoo snel zij kon door het bosch over het veld tot de huizen tot de vensters tot de brandende kaarsen te vluchten haar blik viel op den voor haar staanden emmer
en hij wierp den tweeden schop aarde op de kist fauchelevent was nu op het punt gekomen dat men niet meer weet wat men zegt maar ga toch mede om te drinken ik betaal immers
zij bukte en ontdekte cosette stijf aan t andere einde der tafel schier onder de voeten der drinkers wilt ge komen riep vrouw thénardier cosette kwam uit den hoek waarin zij zich verborgen had vrouw
alzoo verliep de dag cosette zonder zich te vermoeien om hier iets van te begrijpen was bij de pop en bij dezen goeden man onbeschrijfelijk gelukkig
derde hoofdstuk moeder innocentia er verliep ongeveer een kwartieruurs de priorin kwam terug en zette zich op den stoel
de priorin vervolgde gij moet uwe schel afleggen t is niet noodig dat de zuster aan den paal gewaar worde dat gij er zijt eerwaardige moeder
dit gebeurde in een bosch des nachts des winters ver van eenig menschelijk oog t was een achtjarig kind god alleen zag dit oogenblik dezen treurigen toestand en zeker ook haar moeder helaas
wat doet het er toe belet dit dat martinus van tours een heilige is en hij de helft van zijn mantel aan een bedelaar gaf men vervolgt de heiligen men sluit de oogen voor de waarheden duisternis is alledaagsch
een gehoor hoedanig het ook zij is voor hem voldoende die te lang gezwegen heeft den dag dat de rhetor gymnastoras de gevangenis verliet
toen nam fauchelevent een moedig besluit hij plaatste zich tusschen den grafkuil en den doodgraver sloeg de armen over elkander en zeide ik betaal de doodgraver aanschouwde hem verwonderd en antwoordde wat landman
in vijf minuten kunt ge het graf niet vullen het is verduiveld diep en van hier gaan voor dat het hek gesloten is ge hebt gelijk
alles moet met de grootste geheimhouding geschieden in de kapel zullen geen anderen zijn dan de vier koormoeders moeder ascension en gij
de priorin gewoonlijk tot zwijgen veroordeeld en te veel in haar geest opgezameld hebbende stond op en riep met een woordenstroom als van een opengezette sluis
drong door het venster en trok langs de zoldering lange schaduw en lichtstrepen eensklaps deed een zwaar met steenen beladen
wat nog de ledige doodkist er ontstond een pauze fauchelevent dacht de priorin dacht wat zal men met de doodkist doen vader fauvent buiten begraven ledig weder een pauze
zij heeft het ons verzocht dat is te zeggen bevolen maar t is verboden door de menschen verboden door god geboden zoo men het te weten kwam wij vertrouwen u
de priorin maakte een kruisteeken en zag den tuinier strak aan wien de lettergreep vel in de keel bleef steken
wie is benedictus hij is de patriarch van monte cassino de tweede stichter der klooster heiligheid hij is de
voorbij den hoek van het laatste huis gekomen bleef cosette staan voorbij de laatste kraam te gaan was moeielijk geweest verder dan het laatste huis te gaan werd onmogelijk
de heilige terentius bisschop van port aan den mond van den tiber in de zee wilde dat men op zijn grafsteen het teeken grifte t welk men op den grafkuil der vadermoorders stelde
aan den eenen kant st benedictus aan den anderen de inspecteur van politie de staat de politie de begrafenis ordonnantiën de reglementen het bestuur kennen wij dat alles allen die zien hoe men ons behandelt zouden verontwaardigd zijn
t was nu montfermeil niet meer t was het open veld een donkere eenzame ruimte lag voor haar wanhopend aanschouwde zij deze duisternis waarin geen mensch was waarin dieren waarin misschien spoken waren
tot het laatste oogenblik is zij bij haar kennis geweest zij sprak met ons een weinig later sprak zij met de engelen zij heeft ons haar laatsten wil te kennen gegeven
de purperkleurige nevel vergrootte de ster zij was als een lichtgevende wond een koude wind blies over de vlakte het bosch was donker zonder bladerengeritsel zonder de minste avondschemering
morgenochtend zult ge bij den portier van het kerkhof uw kaart vinden en hij legde spade en houweel op den vloer wat beteekent dat vroeg
een geschiedenis alle heiligen in den hemel welk een geschiedenis maar ge zijt levend en dat is de hoofdzaak ik ben koud zei valjean dit woord bracht
zij was gewoon zich te verbeelden dat vrouw thénardier altijd tegenwoordig was op deze wijze kon zij evenwel weinig vorderen niettegenstaande zij elk rustpunt verkortte en na ieder zoo lang en zoo snel mogelijk voortstapte
die voor haar verscheen vrouw thénardier vreeselijk met haar hyena'smond en vlammenden toorn in de oogen het kind sloeg een erbarmelijken blik voor en achter zich wat te doen wat zou van haar worden waarheen te gaan
eigen is zonder te weten bij wien zij was en zij sliep nu voort zonder te weten waar zij was jean valjean boog zich en kuste de hand van het kind negen maanden te voren kuste hij de hand der moeder die ook was ingeslapen
ik zal alles doen om aan het klooster mijn ijver te bewijzen dit is bepaald ik zal de doodkist dicht spijkeren precies te elf uren zal ik in de kapel zijn
eponine en azelma hadden uren in haar beschouwing doorbracht en zelfs cosette had hoewel steelsgewijze ze durven begluren toen cosette met haar emmer in de hand uitging
en hij lichtte de spade op fauchelevent hield hem tegen t is echte argenteuil zijt ge klokluider want ik hoor niets anders dan bombam altijd hetzelfde ga voort
van den zoom van t bosch tot de bron was de afstand slechts zeven of acht minuten cosette kende den weg wijl zij dien meermalen over dag had afgelegd zonderling zij verdwaalde niet een soort van instinct leidde haar
lag bleek en bewegingloos fauchelevent stamelde met een stem zoo zacht als een ademtocht hij is dood
het uur had van pas geslagen en maakte een einde aan het vaker t is mogelijk dat de priorin en fauchelevent dat kluwen nooit zouden ontward hebben
om te zeggen als gij eerwaarde moeder maar ik heb niet vaker gezegd ge hebt het niet gezegd maar ik heb t gezegd om als gij te zeggen op dit oogenblik sloeg het negen uren
jean valjeans gezicht kwam in de schemering bleek en met gesloten oogen te voorschijn fauchelevents haar rees te berge hij richtte zich op viel toen tegen den kant van den kuil op t punt van op de doodkist te zinken en aanschouwde jean
de rij kramen strekte zich zooals men zich herinnert van de kerk tot aan de herberg van thénardier uit al deze kramen waren in afwachting der inwoners die naar de middernachtmis zouden gaan
maar gij kunt een ijzeren stang krijgen ja maar gij licht den steen met den stang in den ring op maar
loop naar den duivel zei de doodgraver en hij wierp een schop aarde op de doodkist de doodkist gaf een doffen klank fauchelevent wankelde en was op t punt zelf in het graf te vallen
ja maar de dragers die de kist in de lijkkoets dragen en in den grafkuil nederlaten zullen voelen dat er niets in is o dui riep fauchelevent
het beteekent dat ge uw kaart uit uw zak hebt laten vallen dat ik ze op den grond vond toen ge vertrokken waart dat ik den kuil gevuld en uw arbeid heb verricht dat de portier u uw kaart zal wedergeven en ge geen vijftien francs behoeft te betalen
zij voelde dat haar handen door het waterputten nat geworden koud waren zij stond op haar angst was teruggekeerd een natuurlijke onverwinbare angst zij had slechts ééne gedachte
als het gewelf open is zal ik het weder sluiten maar eerst wat eerwaardige moeder er moet iets in nedergelaten worden
en zijn ziel aan god te geven met de woorden hanc igitur oblationem doch zonder zulk een uitstekend geluk te bereiken heeft moeder crucifixion evenwel een zeer schoonen dood gehad
fauchelevent was nu geheel gerust en haastte zich niet meer het kerkhof was gesloten door den doodgraver gribier verrast te worden was niet te vreezen
in naam der revolutie men weet niet meer wat men noch aan de levenden noch aan de dooden schuldig is t is verboden heilig te sterven de begrafenis is een burgerlijke zaak t is
jupiter verschool zich achter de wolken met ontstelden blik aanschouwde het kind deze groote ster welke zij niet kende en die haar vrees inboezemde
dit zeggende en zich aan dit reddingsmiddel vastklemmende dacht hij maar zal hij dronken worden als hij drinkt landman zei de doodgraver zoo ge volstrekt wilt t is mij wèl maar wij drinken na den arbeid niet eerder
ik hoor nauwelijks als ik gescheld word zij is bij t aanbreken van den dag gestorven van ochtend was de wind niet naar mijn kant t is moeder crucifixion een zalige
met een aantal dilemma's en syllogismen die hij in zijn hoofd verzameld had bleef hij voor den eersten boom dien hij ontmoette staan sprak tot hem en deed alle mogelijke moeite om hem te overtuigen
volkomen tot de werkelijkheid terug en de tijd drong beide mannen zelfs toen zij hun bezinning hadden herkregen waren zonder er van bewust te zijn nog in de grootste geestverwarring en in hen was iets zonderlings eigen aan de treurige plaats waar zij zich bevonden
mijnheer de maire hij hoort mij niet kom er toch uit hij rukte zich de haren uit het hoofd in de verte door het geboomte heen hoorde men een scherp gekrijsch t was het hek van het kerkhof dat gesloten werd
cosette had een zakje in haar voorschoot zonder te spreken nam zij het geld en stak het in dat zakje toen bleef zij stijf staan met den emmer in de hand voor de open deur zij scheen te wachten tot men haar te hulp kwam ga toch riep vrouw
den jodendooder beheerschte in het concilie van reims deed gilbertus de la porée bisschop van poitiers eon de l'etoile veroordeelen vereffende de geschillen der vorsten onderwees koning lodewijk den jonge gaf
de koormoeders en moeder ascension zullen er zijn t ware beter twee mannen om t even ik zal mijn hefboom meebrengen wij zullen het gewelf openen
nu hernam de koopman vergramd t doet er niet toe laat men mijn paard te drinken geven en daarmede uit cosette keerde onder de tafel terug
wij doen met onze dooden wat wij verkiezen is het lichaam van den h benedictus zelf niet in frankrijk in de abdij van fleury saint benoît sur loire geheeten hoewel hij in italië
dat tot hiertoe somber en ernstig was geweest verhelderde zich zij gaf hem een wenk als een hoogere die een mindere ontslaat fauchelevent ging naar de deur toen hij er uit wilde gaan zeide de priorin met vriendelijke stem
zij gingen door de lanen waarlangs de lijkkoets was gereden aan het gesloten hek en het huisje van den portier gekomen wierp fauchelevent die de kaart van den doodgraver in de hand had ze in de bus
toen zocht zij in een lade waarin klein geld peper en sjalotten waren en zeide daar juffer pad breng als ge terugkomt een grof brood van den bakker mede hier hebt ge een
weet ge dat mijn dochter u die deugd en goedheid ademt dagelijks ziet in de kerk welke gij met uw geuren vervult en waar zij gaat bidden
door de komst der vreemden afgeleid had het kind opgehouden te schreien en zag nu met alle aandacht naar de jonge dame schrei balk toch beet jondrette haar in t oor
de beide zoo even gekomenen naderden dus eenigszins aarzelend nauwelijks de voorwerpen kunnende onderscheiden terwijl zij volkomen gezien en opgenomen werden door de oogen der bewoners van het kot die aan deze schemering gewoon waren
dramatisch artist goed t was goed dat jondrette deze vraag gedaan had want juist kwam de heer leblanc naar hem toe en sprak tot hem op den toon van iemand die een naam zoekt
belisarius een aalmoes geven maar neen niets geen sou in huis mijne vrouw ziek en geen sou en mijn dochter gevaarlijk gewond en geen sou
negende hoofdstuk jondrette weent bijna het was zoo donker in het vertrek dat degenen die van buiten kwamen aanvankelijk in een kelder meenden te gaan
want op dat punt versta ik geen scherts ik prent haar de beginselen van deugd eer en zedelijkheid met nadruk in vraag haar maar
ik zie dat ge wel zeer te beklagen zijt mijnheer fabantou antwoordde jondrette haastig mijnheer fabantou juist nu herinner ik mij
zullen wij morgen mijn oudste dochter ik mijn vrouw met haar koorts mijn kind met haar kwetsuur wij alle vier uit het huis gedreven en op de straat op den boulevard worden gezet zonder onderkomen in den regen in de sneeuw
eensklaps van een oogenblik gebruik makende dat de beide vreemden met belangstelling het meisje nopens haar gewonde hand ondervroegen trad hij naar zijn vrouw die als versuft en wezenloos te bed lag en zeide haastig en heel zacht tot haar
mijnheer leblanc keerde om en antwoordde glimlachend ik vergeet hem niet maar laat hem hier o mijn beschermer zei jondrette mijn edele weldoener ik kan mijn tranen niet weerhouden vergun mij dat ik u tot aan het rijtuig uitgeleide doe
sinds eenige oogenblikken beschouwde jondrette den menschenvriend op een zonderlinge wijze terwijl hij sprak zag hij hem scherp en nauwkeurig aan als of hij zijn geheugen
de zieke vrouw met goedhartigheid en het gewonde meisje met teederheid toesprak bespiedde hij al haar bewegingen en trachtte haar woorden te verstaan
onze hemelsche weldoener overlaadt ons met weldaden zei jondrette tot den grond buigende toen de beide bezoekers daarop het armoedig verblijf in oogenschouw namen fluisterde hij zacht en haastig zijn oudste dochter in t oor
verd dat niet in de familie fabantou ik wil ze deugdzaam opvoeden zij moeten eerlijk en braaf zijn en in de vreeze gods opgroeien
de bekoorlijke jonge dame die marius in zijn hart zijn ursula noemde naderde haastig uitroepende arm lief kind
mijnheer leblanc nam een vijffrancstuk uit zijn zak en wierp het op de tafel jondrette had den tijd zijn oudste dochter in t oor te fluisteren
ondertusschen had mijnheer leblanc een groote bruine jas uitgetrokken die hij over zijn blauwe jas droeg en op den rug van den stoel geworpen mijnheer fabantou zeide hij ik heb niet meer dan vijf francs bij mij maar ik zal mijn dochter naar huis brengen en van avond terugkomen
de overjas die op den stoel was achtergebleven trok juist het oog der oudste dochter die zeide gij vergeet uw overjas mijnheer jondrette sloeg een verpletterenden blik op zijn dochter gepaard aan een heftig terughoudend gebaar
zij moeten strikt op den rechten weg blijven zij hebben een vader zij behooren niet tot die rampzaligen welke beginnen met geen vader te hebben en eindigen met het publiek te trouwen men is mejuffrouw niemand en wordt mevrouw iedereen
ja ik ben een leerling van talma eertijds lachte mij de fortuin toe helaas nu is de beurt aan het ongeluk zie mijn weldoener geen brood geen vuur mijn arme kinderen hebben geen vuur
geen cent ik zou voor een sou op de knieën vallen mijnheer zoover is het met de kunst gekomen en weet ge bekoorlijke jonge dame en gij mijn edele beschermer
mijn vrouw lijdt aan benauwdheden t is de ouderdom en daarbij komt het zenuwgestel zij moet hulp hebben en mijn dochter ook maar de geneesheer de apotheker hoe ze te betalen
zoolang zij er geweest was had hij in die vervoering geleefd welke de zintuigen het vermogen van stoffelijke opmerking ontneemt en de geheele ziel op één punt richt hij aanschouwde niet de jonge dame maar dat licht met een zijden mantel en fluweelen hoed
marktschreeuwers voor een kermistent als van den ootmoed des straatbedelaars had riep hij een leerling van talma mijnheer
had den arm der schoone jonge dame genomen en wendde zich naar de deur tot van avond vrienden zeide hij te zes uren riep jondrette te zes uren precies
trek die overjas aan als ge uitgaat antwoordde mijnheer leblanc t is scherp koud jondrette liet het zich geen tweemaal zeggen en trok haastig de bruine overjas aan alle drie gingen naar buiten jondrette ging beide vreemden voor
ge mijnheer wij hebben samen in de buitensteden gespeeld ik heb deel aan haar lauweren gehad célimène zou mij gewis helpen mijnheer elmire zou
mijn weldoener riep jondrette in vervoering en hij voegde er zacht bij bezie hem goed vrouw
tegelijkertijd kneep hij in haar gewonde hand dit alles voerde hij uit met de behendigheid van een goochelaar het meisje begon luide te krijten
de vrek wat meent hij dat ik met vijf francs kan uitvoeren mijn stoel en glasruit zijn er niet eens meê betaald men make nu nog kosten
tiende hoofdstuk tarief der huurrijtuigen twee francs in t uur niets van dit tooneel was aan marius ontgaan en evenwel had hij er inderdaad weinig van gezien
dramatisch artist mijnheer indertijd zeer toegejuicht jondrette meende dat nu het oogenblik gekomen was om den menschenvriend in te pakken en met een stem die evenveel van den bluf
voor den d nu mijnheer mijn waarde heer weet ge wat morgen zal gebeuren morgen is het de de februari de noodlottige dag het laatste uitstel dat de huisheer mij heeft gegeven zoo ik hem van avond niet betaald heb
ge mijnheer ik ben vier kwartalen schuldig een jaar dat wil zeggen zestig francs jondrette loog een jaar huur bedroeg slechts veertig francs en hij kon geen vier kwartalen schuldig zijn wijl geen zes maanden verstreken waren sinds marius twee kwartalen betaald had
mijnheer leblanc naderde met zijn goedhartig en treurig gezicht en zeide tot vader jondrette mijnheer gij zult in dit pak nieuwe kleederen wollen kousen en dekens vinden
ware de ster sirius de kamer binnengekomen zou zijn verbijstering niet grooter hebben kunnen zijn terwijl de jonge dame het pak opende de kleedingstukken en dekens ontvouwde
bezie dien man eens nauwkeurig toen keerde hij zich weder tot den heer leblanc en hervatte zijn jammerklacht zie mijnheer ik heb geen andere kleeding dan een hemd mijner vrouw een gescheurd hemd in t hartje van den winter
avond moet ge betalen niet waar op zonderlinge wijze verhelderde zich jondrettes gelaat haastig antwoordde hij ja mijn waarde heer te acht uren moet ik bij den huisheer zijn ik zal hier te zes uren wezen en u de zestig francs brengen
want ik geef mijn kinderen een godsdienstige opvoeding ik wil niet dat zij zich aan het tooneel verbinden ik zou haar niet raden dat ze iets onbehoorlijks deden
nu heb ik t niet gezegd kleederen geen geld zij zijn allen eender zeg eens hoe was de brief aan dezen ouden schelm onderteekend fabantou antwoordde de dochter
zijn oogen waren steeds gericht geweest op de jonge dame zijn hart had haar om zoo te spreken geheel omvat en opgenomen zoodra zij dit vertrek was binnengekomen
ik kan niet uitgaan bij gemis van kleeding zoo ik slechts eenigszins voegzame kleeding had ging ik tot mademoiselle mars die mij kent en mij zeer genegen is zij woont immers nog in de straat
waarlijk zei de oude heer verschrikt het meisje dat de zaak in ernst opvatte begon opnieuw hevig te schreien helaas ja mijn weldoener antwoordde de vader
zie haar bloedende hand schoone jonge dame zei jondrette dat ongeluk heeft zij gekregen aan de machine waaraan zij werkt om dagelijks zes sous te verdienen haar arm zal misschien afgezet moeten worden
mijn eenige stoel is zonder mat een gebroken vensterruit in zulk een weder mijn vrouw ziek te bed arme vrouw zei leblanc mijn kind gewond voegde jondrette er
zijn edelen blik waarin de smart zich in kalme majesteit oploste bij groote en sterke karakters doet de strijd van het vleesch en der zinnen tegen stoffelijke pijn de ziel te voorschijn komen en zich op t gelaat
zesde hoofdstuk magnon met haar twee kinderen bij den heer gillenormand uitte zich de smart in toorn
de vader had zich in t belang van den kleine onderworpen en was toen hij zijn kind niet meer bezitten kon de bloemen gaan liefhebben
eenige woorden vermoedelijk de naam door haar man deze dikke halfslapende vrouw ingefluisterd waren voldoende geweest om haar op te wekken en nu werd zij van afzichtelijk vreeselijk
die verdacht en gluipend was een hoogst revolutionair verschijnsel de nevengedachte van het gezag treft in het ondermijnen met de nevengedachte des volks samen
zoodra hij den tooverachtigen drempel heeft overschreden is hij herschapen hij was straatjongen nu wordt hij werkgast de schouwburgen zijn een soort van schepen met het ruim boven in dit ruim pakken de werkgasten zich op elkander
hij behoorde gelijk men ziet niet tot die soort van ziekelijke grijsaards die zooals voltaire levenslang sterven hij had niet het lange leven van een gebarsten pot de fiksche grijsaard was altijd gezond geweest
des avonds hoort men ze lachen deze groepen warm door de middagzon beschenen of in den schemeravond gezien houden den denker lang bezig en deze verschijningen mengen zich in zijn
op zekere plaats buiten een der barrières staat een rijtuig met twee goede paarden daarheen voert men uwe dochter zij stapt uit de
die eene nimf omarmt en haar kleed dit kleed heiliger dan dat van isis bijna tot aan den kouseband oplichtte een fraai gevormd been kwam te voorschijn marius zag het hij was woedend van toorn
bossuet zei marius maar ik meende dat ge u l'aigle hebt genoemd van meaux antwoordde l'aigle bloemsprakig bossuet courfeyrac klom in de cabriolet en zei hôtel de la porte st jacques
de duivel hale blondeau hij doopte juist zijn van t doorschrappen reeds zwarte pen in den inktpot liet zijn bespiedersoog over zijn gehoor gaan en herhaalde ten derde male marius pontmercy toen antwoordde ik
vruchteloos al het geweld trachtende af te schudden dat hem aanviel werd de heer leblanc onzichtbaar onder den afschuwelijken groep bandieten evenals een wild zwijn onder een troep huilende doggen en jachthonden
der russische keizers bepaald ongezond is al de beschaafde volken geven der bewondering des denkers deze bijzonderheid
ik ben de herbergier van montfermeil hoort ge wel thénardier herkent ge mij nu een nauwelijks zichtbare blos vloog over het voorhoofd van den heer leblanc en hij antwoordde zonder dat zijn stem beefde of zich verhief
en alles voor niets ik heb den portier en de portierster gesproken een schoone sterke vrouw zij kenden den naam niet marius ademde ruimer zij ursula of de leeuwerik hij wist niet meer hoe haar te noemen was gered
raadpleegt procureurs notarissen advocaten procedeert stelt huurcontracten op gevoelt zich meesteres koopt verkoopt regelt belooft bindt en ontbindt brengt nu alles in orde dan in
tweede hoofdstuk en t werd licht in het tweede jaar juist op het punt waar wij met onze geschiedenis gekomen zijn liet marius zonder eigenlijk te weten waarom zijn gewone wandeling in het luxemburg varen
de verbaasde moeder bewoog zich niet met de vlugheid van een koordedanser nam de vader een gebersten pot van den schoorsteen en wierp water op de rookende spaanders toen zeide hij tot zijn oudste dochter komaan ruk de mat uit den stoel
van arago de polarisatie van het licht en geraakte in vuur bij een voorlezing waarin geoffroy saint hilaire de tweevoudige functiën der in en uitwendige halsslagader verklaarde
de heer leblanc was zeer bleek hij beschouwde alles wat hem in het vertrek omgaf als iemand die begrijpt in welken kuil hij gevallen is
aangenaam wezen dien zijn kameraden jollllly noemden ge kunt met vier l ailes vleugels vliegen zei jean prouvaire tot hem joly had de gewoonte den knop van zijn stok tegen zijn neus te houden
zal ik u nog eens iets zeggen wat vroeg zij kortaf en met zachte stem antwoordde hij dat mijn fortuin gemaakt is
op de kermis van saint michel had hij comedie gespeeld hij was iemand met inzichten een redenaar die zijn glimlachjes onderschrapte
in gewichtige aangelegenheden had hij alle gegevens om dom te zijn maar zoo men den sleutel nog eens omdraaide kon hij verheven worden
waren de emigranten van rechtswege in het vijf-en-twintigste jaar hunner jongelingschap alles was in harmonie niets had te veel leven het woord was er nauwelijks een adem het dagblad in overeenstemming met de salons
voor zijn vader en wel voor zulk een vader later zeker gestraft zou geworden zijn dat het niet rechtvaardig was zoo zijn vader alles en hij niets had geleden wat waren overigens zijn werkzaamheden en ontberingen bij het heldenleven van den kolonel vergeleken
hoewel ge geen acht op mij slaat mijnheer marius ken ik u toch ik ontmoet u hier op de trap en zie u nu en dan bij den ouden heer mabeuf ingaan die in de nabijheid van austerlitz woont wanneer ik daar wandel
wees gerust antwoordde marius en terwijl marius de hand aan den deurknop sloeg om te gaan riep de inspecteur hem toe mocht ge mij vr dien tijd noodig hebben kom dan of zend iemand
hij komt van avond te zes uren zijn zestig francs brengen de canaille hebt ge gehoord hoe ik hem met mijn zestig francs huur mijn huisheer en den februari beet heb gehad t is nog geen drie maanden hij zal dus te zes uren komen
dit is de oorzaak van zoo veler donker lot men noemt dit want deze treurige zaak is een spreekwijze geworden op de straat geworpen te zijn
voor zijn zienersoog vertoonden zich in een helder verschiet de revolutie en het keizerrijk ieder dier twee groepen van gebeurtenissen en personen zag hij in twee groote feiten samengevat
veel schuldig ben zou hem in de schaduw waar hij zieltoogt niet vinden om hem op mijn beurt uit den dood in het leven terug te brengen o ik zal hem
en dan zet men nog kanonnen op het plein van het louvre zulk bandietenwerk ziet men in dezen tijd ge hebt gelijk oom zei theodule
du barry peet van la vaubernier werd bij den maarschalk van richelieu zeer gaarne gezien deze wereld was de olymp
hij meende in het luxemburg eens eenige woorden van haar te hebben opgevangen doch was daar niet volkomen zeker van hij had tien jaren van zijn leven gegeven om haar te hooren en in zijn ziel een weinig dier muziek te kunnen medenemen
hoe het zij de schuilplaatsen der dieren zijn boven die der menschen te verkiezen dierenholen zijn beter dan menschenholen wat marius zag was zulk een hol
bijgenaamd printanier of bigrenaille geleek dien courfeyrac hem eens gewezen had en die in de buurt voor een zeer gevaarlijk nachtzwerver gehouden werd
t is in naam der blankheid ontevreden zijn op het albast op de sneeuw op den zwaan en op de lelie t is voor sommige zaken zoo vooringenomen zijn dat men er bijna vijandig tegen wordt
maar deze zeide hem ook streef er naar om eerwaardig te zijn wil ik u een goeden raad geven lees niet zooveel in de boeken maar kijk meer naar de meisjes die schepseltjes zijn zoo kwaad niet marius
en van den eenen trap van armoede tot den anderen in de maatschappelijke diepte verzinkt tot aan de volgende twee wezens bij wie alle stoffelijke zaken der beschaving een einde nemen den gotenschepper die het slijk wegveegt
de gevangene ontroerde en zag op naar thénardier schrijf lieve dochter hernam thénardier de heer leblanc gehoorzaamde
marius liet zich op handen en knieën vallen en kroop stil onder zijn bed nauwelijks had hij zich aldus verscholen of hij zag door de reten
parijs in zijn atomen bestudeerd eerste hoofdstuk parvulus parijs heeft een kind en het bosch een vogel de vogel heet musch het kind heet gamin
hij wachtte met de schemering ging hij naar het huis geen licht aan de vensters de jaloezieën waren dicht alles was donker marius klopte aan de deur trad binnen en zeide tot den portier de heer der derde verdieping
deze jongelieden vormden door hun onderlinge vriendschap een soort van gezin allen uitgezonderd laigle waren uit het zuiden
evenwel waren de teedere namen gelijk vaak gebeurt overgebleven zij noemde hem nog steeds mijn lieve mijn hart mijn vriend enz met den mond maar het hart zweeg de man had zich weder aan t schrijven gezet
eensklaps deed de verwijderde treurige klank eener klok de glasruiten trillen het sloeg op st médard zes uren jondrette knikte bij iederen klokslag met het hoofd
tegen de grieken hebben wij den tiber uit den tiber te drinken is het oproer vergeten parijs drinkt dagelijks een millioen kannen water maar dit belet niet dat het bij gelegenheid den stormmarsch slaat en de stormklok luidt
wees stil mijn schatje t is niets ween niet uw vader zou boos worden neen riep de vader integendeel schrei en snik dat is goed
beneden dit hemd zag men een beslijkte broek en laarzen waaruit de teenen staken hij rookte een pijp er was geen brood in het hol maar wel tabak hij schreef waarschijnlijk een brief van de soort als marius gelezen had
dat god hem toont hij aanziet den hemel het uitspansel de starren de bloemen de kinderen de menschheid waarin hij lijdt de schepping waarin hij straalt
ook zijn dienstmeid was een rariteit van onschuld de goede vrouw was nog vrijster sultan haar kater die het miserere van allegri in de sixtijnsche kapel had kunnen mauwen vervulde haar hart en bevredigde de hoeveelheid
een vertrapte eigenwaarde velerlei dingen waaraan men zich onderwerpt verdriet bitterheid en moedeloosheid marius had geleerd hoe men dit alles moest verduren en hoe het soms zelfs de eenige dingen zijn die men te verduren heeft
wel schold men er de kamer der pairs voor een afschuwelijke jakobijnen kamer en koppelde er spottende namen aaneen ook parodiëerde men er de revolutie
in beiden school de man bij dezen echter geheel anders dan bij genen in tholomyes een pleitbezorger in courfeyrac een dolend ridder
en in de duisternis der groote gebeurtenissen gehuld die den horizont nog bedekten en langzamerhand in het verleden wegzonken in dat licht en die duisternis leefde een kleine nieuwe en oude wereld grappig en treurig jeugdig en
bij deze gelegenheid werd hij getroffen en haalde men uit zijn linkerarm niet minder dan zeven-en-twintig splinters acht dagen vr de capitulatie van parijs had hij met een kameraad geruild en was bij de cavalerie overgegaan
hier en daar werd het licht reeds ontstoken hij vroeg den eersten den besten dien hij ontmoette naar het huis van mijnheer de pontmercy want hij was van dezelfde gedachte als de restauratie en erkende zijn vader evenmin als baron of kolonel
een blik had dat alles bewerkt wanneer de mijn geladen de brand smeulende is geschiedt dit zeer eenvoudig een blik is een vonk
wij hebben de indigo slechts twee bezoekers de boekhandelaar en marius werden er toegelaten in zijn hut te austerlitz welke oorlogzuchtige naam hem vrij onaangenaam was
derde hoofdstuk zijn doopnamen op zijn zestiende jaar had hij de eer gehad op één avond in de opera te gelijk door twee destijds rijpe en vermaarde schoonheden beide door voltaire bezongen
zij zweetten een druipend kleverig vocht uit men zag er met houtskool ruwe ontuchtige figuren op geteekend de door marius bewoonde kamer had een steenen vloer die der andere had noch steenen noch planken
het overluid lezen is eenigerwijs de bevestiging van t geen men leest er zijn zelfs lieden die zeer luid lezen alsof zij hun woord van eer willen geven dàt zij lezen
op zekeren ochtend was de heer gillenormand juist bezig met het lezen van een blad de quotidienne toen zijn dochter binnentrad en op den vleiendsten toon want het gold haar gunsteling zeide vader
de knaap ging voort met tegen de deur te trappen de oude vrouw riep buiten adem gaat men tegenwoordig zoo met de huizen om eensklaps hield zij stil zij had den straatjongen herkend
hij was ernstig en driftig zijn blik doorvloog haastig al de hoeken van t vertrek hij geleek een veldheer met de laatste toebereidselen voor een veldslag bezig die zoo aanstonds beginnen zal
de oudste dochter bromde met bloote voeten in de sneeuw te staan schilderen morgen zult ge laarsjes van bruine zijde hebben zei de vader zij gingen de trap af en eenige seconden later verkondigde het dichtslaan der voordeur dat zij op de straat waren
dat deelneming en medelijden in hem ontwikkelde had wellicht zijn driftigen aard eenigszins getemperd maar zijn afkeer van wat laag en verachtelijk is in volle kracht gelaten hij bezat bij de welwillendheid van een bramin
vierde hoofdstuk samenstelling der bende deze vier bandieten vormden te zamen een soort van proteus die door de politie
daar moet iets van patron minette onder schuilen die naam trof marius patron minette zeide hij ik heb inderdaad dat woord hooren noemen
zijn kleeding kostte hem honderd zijn linnengoed vijftig en zijn wasch ook vijftig francs zoodat alles te zamen geen zeshonderd vijftig francs bedroeg hij hield dus vijftig francs over dat maakte hem rijk
want door zijn strengheid zelf drijft het absolute de geesten opwaarts en doet ze in het onbegrensde zweven niets geschikter om droomen te scheppen dan het dogma en niets bevrucht de toekomst meer dan de droom
met sneeuw overdekt en in t maanlicht als groote lijkwaden gelijkende het flauwe licht der straatlantaarns die hier en daar op den treurigen boulevard en op de lange rijen zwarte olmen een rood schijnsel werpen
montparnasse was een somber wezen een knaap nog geen twintig jaar oud met een fraai gezicht lippen als kersen fraai zwart haar den glans der lente in de oogen hij bezat alle ondeugden en streefde naar alle misdaden
de algemeene arbeid die er wordt verricht heet vooruitgang het oogenblik is nu gekomen om andere diepten de afschuwelijke diepten te aanschouwen onder de maatschappij
op zekere oogenblikken was zijn kuisch voorhoofd in zonderling contrast met zijn weelderigen glimlach zijn oog was klein zijn blik groot
t was nu de verzachte vertaling van zijn eerste misnoegen bovendien achtte hij zich gelukkig geleden te hebben en nog te lijden dat was voor zijn vader zijn sober leven bevredigde en behaagde hem
mijnheer mabeuf had haar den bijnaam van moeder plutarchus gegeven mabeuf had genegenheid voor marius gekregen wijl marius jong en zacht van aard zijn ouderdom verwarmde zonder zijn bedeesdheid te verschrikken
wel een prefect terwijl de receptiën in s prefects huis de boden in de voorkamer met een keten om den hals de officiëele bals de aanspraken in de mairie en het denkbeeld de vrouw van een prefect te zijn
dit was alles wat gillenormand toestond en de vader antwoordde in zeer teedere brieven die de grootvader in zijn zak stak zonder ze te lezen
er waren jaren voorbijgegaan voor marius tot dien welstand kwam ruwe jaren waren t pijnlijk om door te komen moeielijk om te doorgraven
hij lachte luide t was de eerste keer dat marius hem zag lachen die lach was kil en flauw en deed iemand rillen jondrette opende een kast bij den schoorsteen en nam er een oude pet uit die hij opzette
in dat woordje haar dat zij nu in plaats van hen gebruikte lag iets bijzonders en scherps nu kunt ge t doen vroeg marius ge zult het adres der schoone jonge dame hebben er lag in deze woorden schoone
wat hem het meisje gezegd had een schemering van hoop in zijn ontzettende wanhoop dit alles woelde verward in zijn hersenen eensklaps werd hij met geweld
een karakteristieke bijzonderheid was t voorzeker dat niemand buiten den engen familiekring ooit haar voornaam geweten had men noemde haar altijd de oudste mejuffrouw
als geloovige verachtte enjolras dezen ongeloovige als sober en matig verachtte hij dien dronkaard hij verwaardigde hem met een weinig trotsch medelijden grantaire was een miskend pylades
men hoorde het gesis van het brandende vleesch en een brandlucht verspreidde zich in het vertrek marius waggelde van ontzetting zelfs de bandieten ijsden
dit is een vreeselijke plaats wij hebben haar de derde mijn genoemd het is de galerij der duisternissen de kolder der blinden inferi deze grenst aan den afgrond
courfeyrac arend van meaux ge zijt soms vreeselijk dwaas een man na te loopen die een man naloopt zij keerden om
zoo waren te rome ook carthageensche soldaten krijgsgevangen gemaakt die weigerden flaminius te groeten en die iets van hannibal's ziel in zich hadden op zekeren ochtend toen hij den procureur des konings te vernon
hij woonde er alleen en eenzaam stil en arm met een noch jonge noch oude noch schoone noch leelijke noch boersche noch steedsche vrouw die hem bediende
het beste biljart in het café voltaire was dat men goede wafels en goede meisjes in de hermitage op den boulevard du maine gebraden hoenders bij moeder
maar vermoedelijk was deze liefde door de dagelijksche wederzijdsche verwijten eener vreeselijke armoede die op het geheele gezin drukte uitgedoofd er was in haar nog slechts de asch van genegenheid voor haar man
wanneer courfeyrac hem derwijze had toegesproken vermeed marius acht dagen lang meer dan ooit zoowel de oude als jonge vrouwen en courfeyrac op den koop toe
teedere en eerbiedwaardige herinneringen want zij raken zijn moeder hechten hem aan dat verleden wij moeten overigens zeggen dat ook die kleine wereld haar grootheid had men moge er over glimlachen maar ze noch verachten noch haten
waart eergisteren niet bij de lessen t is mogelijk t is zeker zijt gij dan student vroeg marius
hoewel plutarchus zegt de tyran wordt niet oud onderwerpt zich toch rome onder sulla evenals onder domitiaan en mengde gaarne water in zijn wijn de tiber was een
vergeving wat zeidet gij ook mijnheer fabantou ik zeide u mijnheer en waarde beschermer hernam jondrette de ellebogen op de tafel leggende en den heer leblanc met strakke teedere oogen als die van een boaslang aanstarende
men gevoelde dat de vroolijke vrije bewegingen van het meisje onder andere voorwaarden van opvoeding en lotsbestemming iets geheel anders iets zachts en bekoorlijks konden geweest zijn
de flora over de omstreken van cauteretz ging volstrekt niet meer weken vervlogen zonder dat er een kooper kwam soms ontroerde de heer mabeuf wanneer hij de schel hoorde
de wet men commentarieerde er colnet den publicist boekenkramer op de kade malaquais napoleon werd er niet anders dan de korsikaansche menscheneter genoemd
als iemand die een schertsend woord verneemt hij was arm maar had een zak vol goede luim zijn beurs was al spoedig uitgeput zijn vroolijkheid echter nooit zoo de nood zijn intrek bij hem nam groette hij zijn ouden kennis beleefd
de chicaneur door den roofvogel gemeen en de roofvogel door den chicaneur afschuwelijk te maken dezen man had een langen grijzen baard hij had een vrouwenhemd aan dat zijn harige borst en zijn met steile grijze haren begroeide armen bloot liet
eenmaal daar gezeten zijnde bewoog hij zich niet meer iederen morgen borg hij zijn rok weg maar trok hem iederen avond weder aan
hij wilde in allen gevalle den man van dichterbij zien en het raadsel oplossen maar hij bedacht zich te lang reeds was de man uit het gezicht verdwenen hij was een zijstraat ingegaan en marius kon hem niet
op een dier wandelingen het huis gorbeau ontdekkende hadden de eenzaamheid en de geringe huurprijs hem verlokt en huurde hij er een kamer
op de achterzijde had de kolonel er bij gevoegd in dienzelfden slag van waterloo redde een sergeant mij het leven deze man
zelfs in vreugde was hij streng voor alles wat geen republiek was sloeg hij beschaamd de oogen neder hij was de marmeren minnaar der vrijheid zijn woorden waren als bezield en trilden als een hymne onverwacht ontplooide hij zijn vleugelen
ik geloof dat hij in den laatsten tijd op een dorp in de omstreken van parijs te chelles of montfermeil een kleine herberg had zoo mijn zoon thénardier ontmoet zal hij hem zooveel goed doen als hij kan
toen hij den aristocraat den jakobijn en den koningsgezinde had afgelegd toen hij geheel en al revolutionnair innig democraat en bijna republikein was geworden ging hij naar een graveur op de kade des
hij legde vier louisd'ors op de tafel neem dit voor de huur en de eerste behoeften mijnheer fabantou sprak hij vervolgens zullen wij zien
wil men dan altijd iets te bannen hebben is het dan zoo noodzakelijk aan de kroon van lodewijk xiv haar verguldsel te ontnemen het schild van hendrik iv stuk te slaan wij lachen om de
trekken wij in weinige woorden een gedeelte van t geen wij geschreven hebben samen het eenige maatschappelijke gevaar is de duisternis
hij kende haar oogen haar voorhoofd haar schoonheid haar gestalte haar gang maar hij kende den klank harer stem niet
vereerde de bourbons en verfoeide zonder ophouden kon hij vertellen op welke wijze hij tijdens het schrikbewind ontsnapt was en hoe vroolijk en schrander hij had moeten zijn om zijn hoofd te kunnen behouden
en eindelijk dat dit alles s avonds te zes uren op de eenzaamste plek van den boulevard de l'hôpital zou worden uitgevoerd in het huis