AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
aan den muur was een oude kaart van frankrijk tijdens de republiek gespijkerd aanwijzing genoeg voor een politie-agent om hen op het spoor te komen
ook de leeuwerik had genoemd was het zijn ursula den gevangene scheen dat woord de leeuwerik niet getroffen te hebben en hij had op de eenvoudigste wijze der wereld geantwoord ik weet niet wat
dat mij reeds veel geld had opgebracht en van t welk ik zooveel moest trekken om er mijn geheel leven van te kunnen bestaan een meisje dat mij alles zou vergoed hebben wat ik in die afschuwelijke kroeg verloren en als een dwaas doorgebracht heb
hun vaders naar den vleesche waren f feuillanten f koningsgezinden f doctrinairen geweest om t even
avond beteekent de naam patron minette kwam waarschijnlijk van het uur waarin hun arbeid eindigde met den dageraad verdwijnen de spoken en scheiden de bandieten deze vier mannen waren onder dien naam bekend
ter hoogte der straat petit gentilly sloeg hij links de straat petit banquier in het begon donker te worden de sneeuw die een oogenblik had opgehouden begon weder te vallen
gij hebt den arm mijner vrouw genomen ik mijnheer voel maar in mijn zakken derde hoofdstuk
hij leefde er in alleen daar behaagde het hem hij volgde hen overal t was hem een lust die schaduwen te midden der wijndampen heen en weder te zien gaan en om zijn goede luim werd hij verdragen
zij scheen elf of twaalf jaar oud doch zoo men haar nauwkeurig beschouwde ontdekte men dat zij wel veertien jaar oud moest zijn dit was het kind hetwelk den vorigen avond op den boulevard had gezegd ik ging aan den haal
t is een edele geheime triomf dien geen blik aanschouwt geen vermaardheid beloont geen trompetgeschal begroet het leven de verlatenheid de armoede het zijn slagvelden die hun helden hebben
in de schaduw der archi voor de herberg van gozzi vereenigd het schept canaris pisacana
ieder oogenblik aan het zenith der eeuwen gansche sterrenbeelden van overwinningen te doen opdagen het fransche rijk een romeinsch rijk tot tegenhanger te geven
wat zal ik zeggen antwoordde de man met den knuppel zij wilden er allen bij zijn t is een slechte tijd er valt zoo weinig te doen de krib waarop de heer leblanc was geworpen geleek als die uit een hospitaal en stond op vier dikke ruwe vierkante pooten
toen zij dit couplet gezongen had riep zij haastig gaat ge soms naar den schouwburg mijnheer marius ik ga er dikwijls heen ik heb een jongen broeder die een vriend der acteurs is en mij soms kaartjes geeft maar ik houd niet van de galerij men zit er ongemakkelijk
die schrikkelijk was om te zien met haar woest vliegend haar zette de beenen van elkander boog zich achterover en wierp uit alle macht de straatkei naar javerts hoofd
nicolette kwam de heer gillenormand nam het lint het doosje en de overjas wierp alles midden in t vertrek op den vloer en zeide breng die plunje weg
waarom heette hij gavroche waarschijnlijk omdat zijn vader jondrette heette den familieband te verbreken schijnt bij sommige arme familiën een instinct te zijn de kamer welke het gezin jondrette in het huis gorbeau bewoonde was de laatste aan het einde van de gang
hé zeide hij de lamp is nog niet opgestoken t is toch donker zouden zij uit zijn hij wachtte tot tien uren tot middernacht tot één ure s ochtends geen licht scheen door de vensters der derde verdieping en niemand kwam te huis
had dat de aanlegger van het plan jondrette heette dat hij zeker medeplichtigen zou hebben waarschijnlijk barrière schooiers onder anderen een zekeren panchaud genoemd printanier of
en zoo had hij zich opgeofferd opdat zijn zoon eens rijk en gelukkig zou zijn men scheidde hem van zijn kind om politieke meeningen ik ben niet tegen politieke meeningen maar er zijn menschen die te ver gaan
welke in een wijde bruin gekleurde broek als hij zat immer over elkander waren geslagen zijn gezicht had de kleur van zijn broek
in zijn smart heen en wedergaande gelijk de wolf in zijn hok overal de afwezige zoekende door liefde verstompt
is deze uitzondering gegrond terwijl in iedere andere groote stad een zwervend kind als t man is geworden verloren gaat terwijl schier alom het aan zich zelf overgelaten kind
en bleek min of meer thuis in de oostersche talen bovenal was hij goedhartig en gaf in zake van poëzie de voorkeur aan het
geval iemand hem van achteren nastaarde hij bereikte het tegenovergestelde einde keerde terug en kwam dezen keer een weinig dichter bij de bank
den brief met koortsachtige stuiptrekking vrouw riep hij vrouw thénardier kwam toeloopen hier is de brief gij weet wat ge te doen hebt een huurkoets wacht vertrek terstond en kom ten spoedigste terug
wat wij missen trekt ons aan niemand heeft het licht meer lief dan een blinde de dwerg bewondert den tamboer-majoor de padde richt immer de oogen ten hemel waarom om den vogel te zien vliegen
zij zou zeker achting en belangstelling voor mij hebben dacht hij bij zich zelven zoo zij wist dat ik de schrijver der verhandeling over marcos obregon de la ronda ben welke de
palfreniersvesten grove hemden grove lakensche broeken schoenen van dik leder en hun gesnater is als hun vederen hun geraaskal is evenmin iets waard als hun sloffen
en deze man die even te voren het voorkomen had van een goed oud man was plotseling een soort van worstelaar geworden en legde met dreigend gebaar zijn gespierde hand op den rug van den stoel
derde hoofdstuk werking der lente op zekeren zoelen dag was het luxemburg met schaduw en zonneglans overstroomd
en hij had een nieuwe maar het was een groene jas toen ging marius niet dan des avonds uit en dit maakte dat zijn rok zwart geleek immer rouw willende dragen kleedde hij zich in de tint des nachts
deze mannen zijn vreeselijk wanneer men ze om middernacht op een eenzamen boulevard ziet of ontmoet zij gelijken geen menschen maar uit levenden nevel gevormde gestalten
zij hield zich met bloemen verzen en muziek bezig kon zich met etherische geestvervoering in hooger sferen verplaatsen en was reeds van haar kindsheid af aan het ideaal van een denkbeeldigen held verloofd
hij niet diep doet droomen en peinzen al wat rein al wat onschuldig is smelt in dien hemelschen gevaarlijken blik samen welke meer dan de listigste lonken
wat zijn wij voor elkander wie zijn wij wie zijt gij wie ben ik verstaan wij elkander omtrent den keizer ik hoor u buonaparte zeggen
de grieven er eigenlijk niet door vergroot worden toen nicolette op bevel van grootvader de plunje van marius haastig naar diens kamer bracht had zij zonder het te bespeuren
met wedergekomenen en wederkomenden van lieden van voorheên die over alles verbaasd waren van brave en
zoo t dien beiden jongelieden verleend ware geweest tot de geschiedenis te behooren zou de een de rechtvaardige de ander de wijze geweest zijn enjolras was mannelijker combeferre
de jonge dame ging voorbij hem strak en met een zachten peinzenden blik aanziende die hem van t hoofd tot de voeten deed rillen t was alsof zij hem verweet in zoolangen tijd niet bij haar te zijn geweest en of zij tot hem zeide nu kom ik
op het marktplein te corinthe stond een door silanio gebeiteld beeld waarvan plinius gewag maakt het stelde episthates voor wat heeft episthates gedaan
aan t schrift gij zijt het dus dien wij gisteren tegen t lijf zijn geloopen t was zoo donker dat men niet zien kon niet waar ik vroeg aan mijn zuster was t een heer mijn zuster antwoordde ik geloof dat t een heer was
het lijdelijk wezen dat zich tevreden stelt met te aanschouwen en de onuitputtelijke zelfhandeling
een dezer nesten dat berucht is gebleven heeft de zwaluwen der brug van arcola voortgebracht t is overigens het rampzaligste
dit was marius van alles het duidelijkst een soort van betoovering hield hem op zijn plaats gekluisterd van waar hij dit geheele tooneel aanschouwde en beheerschte
zijn stoel als wilde hij dien in zijn hand vermorzelen verroer u niet riep hij zijn vrouw toe en tot den heer leblanc zeide hij
eschylus en jesaja te lezen in t fransch stelde hij corneille boven racine en agrippa d'aubigné boven corneille hij wandelde gaarne op roggevelden met
haar bestemming is ook anders hieruit echter ontstaat een lijdelijkheid die ware zij beredeneerd op wijsbegeerte kon gelijken zulke lieden dalen zinken storten zelfs neêr zonder er bijna iets van te bespeuren
toen trok zij haar hemd weer over de schouders maakte voor marius een diepe buiging vervolgens een gemeenzamen handwenk en trad naar de deur zeggende goeden dag mijnheer om t even ik ga toch mijn oude opzoeken
o zoo ik rijk ware was t niet terwijl hij een meisje begluurde gelijk vader gillenormand maar alleen bij de beschouwing van een oud boek
daar komt het van dat men van zijn familie wegloopt dagbladen zijn de pest alle zelfs de drapeau blanc
op een zondag toen hij in st sulpice de mis ging hooren en wel in dezelfde kapel der h maagd waarheen zijn tante hem geleidde toen hij nog klein was
bijgenaamd printanier of bigrenaille herkende hief boven het hoofd van den heer leblanc een soort van knots op zijnde een ijzeren staaf aan beide einden met een looden kogel
wij zullen t uitleggen marius bewoonde in het huis gorbeau voor dertig francs s jaars een krot zonder schoorsteen dat men een kamertje noemde
evenals men een sleutel hebbende alles opent even zoo werd hem openbaar wat hij gehaat doorgrondde hij wat hij verfoeid had
de wanden waren er tot aan de zoldering behangen met groote tapijten van gobelin en beauvais waarop herderlijke tafereelen voorgesteld werden die op de bekleedsels der stoelen in t klein waren nageschetst
preutsch devoot en tante zijn het is toch altijd aangenaam een lansier in zijn kamer te zien gij hier théodule riep zij voor een oogenblik tante maar kus mij toch komaan zei théodule en hij kuste haar tante
en het geld vroeg de vrouw jondrette tastte in zijn zak en gaf haar een vijffrancstuk wat is dat riep zij verwonderd jondrette antwoordde deftig
dat is die zekerlijk mensch was maar die ook verheven in zijn misslagen schitterend in zijn vlekken machtig in zijn misdaden bleek
men gaat ze dagelijks bedaard en ongedeerd voorbij zonder iets te vreezen zelfs vergeet men soms dat zij er zijn men gaat peinzend schertsend lachend heen en weder maar eensklaps voelt men zich gegrepen t is gedaan
kom bij mij wonen mijnheer zei courfeyrac ik zou de voorhand hebben hernam l'aigle maar ik heb zelf geen woning zwijg bossuet riep
kijk ik dacht dat t een groote hond was hij herhaalde op spottenden en gerekten toon het woord alsof men schrijven zou groote hond
ha ge herkent mij niet nu ik herken u ik herkende u dadelijk zoodra ge hier uw neus hadt ingestoken
pontmercy in zijn jeugd was deze georges pontmercy soldaat in het regiment van saintonge de revolutie brak uit het regiment van saintonge behoorde tot het leger van den rijn
prouvaire toe neen antwoordde jean prouvaire t is ernstig t was inderdaad ernstig marius was in dit eerste machtige bekoorlijke uur gekomen waarin de groote hartstochten beginnen
t is de toestand van een vooruitgaanden geest dien wij aangeven vooruitgang heeft meer dan éénen stap noodig dit eens
t is alsof zij zoodanig met de duisternis vereenzelvigd zijn dat zij er niet van te onderscheiden zijn dat zij geen andere ziel dan de schaduw hebben en zich slechts voor oogenblikken van den nacht losmaken om eenige minuten een gedrochtelijk leven te voeren
waar gaat die diligence heen naar andelys gaat marius dan ook naar andelys ja zoo hij althans niet evenals ik onderweg uitstapt
zingt alles zelfs de profundis vindt zonder te zoeken weet wat hem onbekend is is spartaan zelfs tot stelen dwaas tot wijsheid lyrisch tot het onreine toe
armoede in de jeugd heeft dit nut dat zij wil en ziel tot krachtsinspanning aanspoort armoede legt het stoffelijke leven al dadelijk bloot
de oorlog de oorlog nu de beschaafde oorlog bevat alle vormen van het rooversbedrijf in zich van de rooverijen der troepen in de engten van het jaxa gebergte af tot de strooptochten der comansche indianen op de
hieruit was zijn kennismaking met den pastoor van vernon den abt mabeuf ontstaan deze achtenswaardige priester was de broeder van den kerkmeester van
zeventiende hoofdstuk hoe het vijffrancstuk van marius besteed werd marius oordeelde dat het oogenblik gekomen was om zich weder op zijn observatorium te begeven
zal deze van grove gemeene aarde gekneede dwerg dom ongeleerd ruw eenmaal een ioniër of een beotiër zijn
si volet usus zegt horatius ik veracht dus het menschelijk geslacht willen wij van het geheel tot de gedeelten afdalen
liever had hij honger geleden dan te leenen en vele vastendagen had hij beleefd wijl hij gevoelde dat de uitersten elkander raken en dat zoo men er niet op
eens geviel het dat marius tusschen enjolras en courfeyrac de straat jean jacques rousseau doorging toen
luitenant théodule was geheel en al van zijn stuk gebracht toen hij zoo onverwacht een graf voor zich zag hij gevoelde een onaangename zonderlinge gewaarwording welke hij zich niet kon verklaren
was niet uit den tijd van lodewijk xv of van lodewijk xvi t was het kostuum der incroyables modegekken van het
zij bezat wonderschoone kastanjebruine lokken met gouden gloed een als uit marmer gehouwen voorhoofd wangen als een rozenblad een lichten blos een teedere blankheid een schoonen mond waaraan de glimlach als een schittering
de stilte was er diep en kil en zonder dit licht zou men zich naast een graf hebben gewaand marius trok zacht zijn laarzen uit en zette ze onder zijn bed eenige minuten verstreken marius hoorde de benedendeur op haar hengsels draaien
neen ik heb hem wel gezien maar hij heeft zich nooit verwaardigd op mij te letten en ge gaat dus morgen beiden op reis ja hij op de imperiale ik in de coupé
op naderde den schoorsteen nam het scherm weg dat hij tegen het naaste bed zette en vertoonde alzoo het komfoor met gloeiende kolen
dit was ook zoo diens aard was begonnen hem met zijn verliefdheid geluk te wenschen waarover hij zich elders verbaasde maar toen hij marius tot zulk een zwaarmoedigheid zag vervallen zeide hij tot hem ik zie dat ge niets dan een ezel zijt geweest
ik zal dien ellendeling kunnen tegenhouden wanneer ik wil dacht hij hij had de overtuiging dat de politie in de nabijheid in hinderlaag was het bepaalde teeken afwachtende en gereed om de handen uit te steken
zoo zijn onze zeden wij verslinden niet maar knagen wij vernietigen niet maar houden toch vast met onze
vijfde hoofdstuk het spiegat marius die sedert vijf jaren in armoede in ontbering en zelfs in nood had geleefd zag nu dat hij de wezenlijke ellende der armoede niet gekend had hij had ze nu gezien
er is een hardnekkige onbekende moed die zich in de duisternis voet voor voet verdedigt tegen de rampzalige aanvallen van nood en
dat hij er is met zijn glans van geluk zijn machtige geestdrift en vroolijkheid zijn handgeklap dat op wiekgeklap gelijkt om dit enge bedompte donkere vuile ongezonde leelijke
zijn in de volgreeks onafscheidbaar men kan naar verkiezing o en p of orestes en pylades zeggen grantaire een wezenlijke wachter van enjolras verkeerde in dien
scheen een papyrusrol er waren jongelieden maar zij waren reeds eenigszins overleden in de antichambres waren de livereien ouderwetsch de meesters werden er bediend door dienstboden even verouderd als zij
de wanhopige vaders liepen de agenten te lijf in zoodanig geval kwam het parlement tusschenbeide en liet ophangen wie de politieagenten neen de vaders
hij stond op ging naar den muur waartegen het bord waarvan wij gesproken hebben stond en draaide het om terwijl hij t echter tegen den muur liet staan
dit teedere hulsel der ziel dit alles wordt ruw aangegrepen door de hand die naar redmiddelen zoekt die eerloosheid vindt en die zich daarin schikt vaders moeders kinderen
ge dwaas zijt ge zinneloos welk een hoop botteriken tijd verspillen niet waar er om trekken met strootjes of de namen op papiertjes schrijven en ze in een pet schudden
deze bloote voeten deze bloote armen deze lompen deze onwetendheid deze verdorvenheid deze duisternis kunnen nuttig aangewend worden men zie door het volk heen en men zal de waarheid ontdekken
elfde hoofdstuk schertsen en heerschen parijs kent geen grenzen geen stad heeft zulk een heerschappij gehad als de hare die soms hen bespotte welke zij onder het juk bracht u te behagen o
gedurende vijftig jaren was in griekenland de aanzienlijkste man de grammaticus philetas die zoo klein en mager was dat hij zijn schoenen met lood moest vullen om niet door den wind weggevoerd te worden
en de mannen der wereldgeschiedenis schept maakt in tegenstelling van den latijnschen pottenbakker van de kruik een amphora
te overwinnen te overheerschen en te verpletteren een van roem schitterend volk te zijn in europa in de geschiedenis een titans trompetgeschal te doen klinken
wie iets vrooms zegt zegt ook iets kwezelachtigs want er is evenveel ondeugd in de deugd als er gaten in diogenes mantel zijn wien bewondert ge den vermoorde of den moordenaar cesar of brutus
de gevangene dacht een oogenblik na toen nam hij de pen en schreef mejuffrouw fabre ten huize van den heer urbain fabre in de straat st dominique
hij is behagelijk des avonds gaat de homuncio voor eenige sous welke hij zich steeds weet te verschaffen naar een schouwburg
en een jonge geestige vrouw had wier scharlakenrood fluweelen laag uitgesneden kleederen met gouden snoeren deze sombere wereld verschrikten
ik ken dat hol t is onmogelijk ons er in te verbergen zonder dat de acteurs het zien en dan zouden zij er af zijn met het kluchtspel niet op te voeren zij zijn zoo bescheiden het publiek hindert hen
hij had een goede maag een broeder die pastoor was met witte haren geen tanden in den mond noch in den geest een beving in al zijn leden een picardischen tongval een kinderlijken lach en een gezicht als een oud schaap
eens had hij een ontmoeting die een zonderlingen indruk op hem maakte in een der kleine straten in de nabijheid van den boulevard der invaliden had hij iemand als een arbeider gekleed ontmoet
mijn hemel ik zou het volstrekt niet vreemd hebben gevonden zoo ge om hulp hadt geroepen men roept in sommige omstandigheden soms moord en brand en ik zou u dit volstrekt niet kwalijk hebben genomen
die salons bleven niet lang zuiver reeds in daagden er eenige doctrinaires op als een onrustbarend verschijnsel dezen waren koningsgezind maar slechts toen ze t moesten zijn
overigens is parijs toch goedhartig het neemt alles aan in t geen venus betreft is het niet keurig zijn callipyge is een hottentotsche vrouw zoo het maar kan lachen vergeeft het alles
een paard tot consul karel ii een runderlap tot ridder pronk dan nu tusschen den consul incitatus en den baron roastbeef de innerlijke waarde der menschen is weinig
wat bedoelt ge vroeg de vrouw hij schudde het hoofd knipoogde en verhief de stem als een marktschreeuwer die op de straat iets verklaren wil wat ik bedoel luister
maar ik heb geld noodig verzoek courfeyrac dan om bij mij te komen zei marius courfeyrac kwam en de logementhouder verliet hem marius verhaalde courfeyrac wat hij hem nog niet had
en op het oogenblik terugkomende dat hem bezighield nu zijt ge zeker heel zeker dat hij komt hij volgt mij op de hielen was het antwoord
twintigste hoofdstuk de hinderlaag de deur van het vertrek werd eensklaps geopend en drie mannen in blauwlinnen kielen met zwart papieren maskers voor traden
de mensch is slecht de mensch is wanstaltig de kapel is gelukt de mensch is mislukt god heeft dit dier niet afgewerkt een menigte is een hoop leelijkerds de eerste de beste is een ellendige
was aartsbisschop van toulouse en kwam dikwerf te parijs om zich te ontspannen bij zijn neef den markies de t die minister van marine en van oorlog is geweest de kardinaal de
juist kwam courfeyrac uit het koffiehuis marius glimlachte treurig en zeide ik ben sinds twee uren in die woning en wensch ze te verlaten maar t is een rare geschiedenis want ik weet niet waar ik heêngaan zal
weg met het treurspel waarmeê de burgerlui zoo hoog loopen riep bahorel en marius hoorde combeferre antwoorden ge hebt ongelijk bahorel de burgerluidjes hebben het treurspel lief en daarom moet men hen op dit punt in rust laten
de straatjongen houdt van rumoer en allerlei woestheid behaagt hem hij verfoeit de pastoors op een dag teekende een dier jonge snaken een grooten neus op de koetspoort van het huis
alle mogelijke gekheid een jaar geleden ging men naar hernani nu vraag ik u naar hernani welke tegenstrijdigheden en schandelijkheden die zelfs niet in goed fransch zijn geschreven
en naderde hem zoo dicht mogelijk zonder dat de heer leblanc achteruit week en in deze houding van een wild dier dat zijn prooi bespringt riep hij ik heet niet fabantou ik heet niet jondrette ik heet
deze redder van den kolonel pontmercy was op het punt een aanslag te volvoeren waarvan marius nog niet duidelijk den vorm zag maar die een moordaanslag geleek en op wien goede god welk een noodlottigheid welk een bittere scherts van het lot
ieder oogenblik hielp het licht der waarheid zijn rede er ontstond in hem als een inwendige vermeerdering van groeikracht hij gevoelde dat hij natuurlijk grooter werd door hetgeen die beide hem geheel nieuwe dingen zijn vader en zijn vaderland hem brachten
hij kwam te huis en vond er nood doch wat treuriger was geen enkelen glimlach koude aan den haard en koude in de harten
neen mijnheer zeide moeder plutarchus dan treurig t is de waterdrager kortom op zekeren dag verliet mabeuf de straat
een wonder is zulk een stad t is zonderling dat deze grootheid en dit bespottelijke zulke goede buren zijn dat al deze majesteit door al die parodie niet in de war wordt gebracht
wie in t geen ons een verschiet aanbiedt niets dan velden huizen of boomen ziet blijft aan de oppervlakte hangen al wat de dingen voorstellen zijn gedachten gods
nu ik zal ze uit de kamer van den buurman halen haastig opende zij de deur en trad in de gang marius had den tijd niet om van de commode te klimmen naar zijn bed te gaan en er zich onder te verbergen
een overwinning tel ik weinig niets is dommer dan overwinnen de ware roem is overtuigen maar poog dan iets te bewijzen zoo ge slaagt zijt ge
zijn domheden insgelijks zijn gelach is de krater van een vulkaan die de geheele aarde bespat zijn lazzi zijn vonken het legt den volken zoowel zijn caricaturen als zijn ideaal op
de gevangene sloeg geen acht op t geen gebeurde hij scheen te denken of te bidden zoodra de touwladder was vastgemaakt riep thénardier kom vrouw en hij ijlde naar het raam
en in een slechten naam stond en die onder loodsen nog eenige oude rijtuigen had marius achtte het raadzaam van jondrettes afwezigheid gebruik te maken om weder in huis te gaan bovendien werd het laat alle avonden ging vrouw burgon uit
dat de heer leblanc kon meenen dat degene dien hij voor zich had van ellende krankzinnig was geworden zoo ge mijn schilderij niet koopt waarde weldoener zei jondrette zie ik geen uitkomst en blijft mij niets over dan in het water te springen
liet zijn degen en uniformrok aan een uitdrager verkoopen de buren plunderden den tuin en roofden de zeldzame bloemen de overige planten verwilderden en verstierven
niets zal mij tegenhouden bijna een half uur verliep op deze wijze thénardier scheen in sombere gedachten verzonken te zijn de gevangene verroerde zich niet
waar is cleopatra ha zijt gij t louison goeden avond zoo stroomden de woorden uit den mond van den meer dan dronken
allerlei droomerijen rezen in zijn geest op en vermengden zich met zijn gedachten welk een schouwspel biedt de nacht men hoort onduidelijke geruchten zonder dat men weet van waar zij komen men ziet jupiter als een kool vuurs gloeien
ge dien grooten man niet wilt welke groote mannen wilt ge dan hij bezat alles hij was volkomen in zijn hersenen lagen de menschelijke begaafdheden in haar volste kracht hij maakte wetboeken als justinianus hij dicteerde als
vergeving dat ik u mijn dochter zend en niet zelf kom maar treurige redenen van kleeding veroorloven mij helaas niet uit te gaan
de heer leblanc hield zich lijdelijk de bandieten bonden hem stevig terwijl hij stond met de voeten aan t hoofdeneind der krib die het verst van het venster en het dichtst bij den schoorsteen
aan beide kanten wroeging wat te doen wat te kiezen de plechtigste herinneringen hoonen de innigste verbintenissen met zich zelven aangegaan verbreken
streng was van nature hij beminde het woord burger maar gaf aan het woord mensch de voorkeur gaarne zou hij gelijk de spanjaards hombre man en mensch hebben gezegd hij las alles ging naar den schouwburg volgde de openbare lessen
de deur werd geopend wat wilt ge vrouw bougon vroeg marius zonder zijn oogen van de boeken en papieren op te slaan die op de tafel lagen
op hetzelfde oogenblik viel een langwerpig en in blauw papier gewikkeld pakje uit den zak van de overjas juffrouw gillenormand raapte het op en deed het blauw papier er af het waren de honderd kaartjes van marius
dat zwart harig kleverig is nu langzaam dan snel voortkruipt dat geen geluid geeft maar slechts kijkt en zoo vreeselijk is dat nooit iemand het gezien heeft hij noemt dit monster de doove
nu zag hij en bewonderde aan den eenen vereerde aan den anderen kant vol leedwezen en wroeging bedacht hij wanhopend dat hij al wat zijn ziel bevatte voortaan slechts aan een graf kon zeggen
ik zeide u dat ik een schilderij te koop had een zacht gerucht liet zich aan de deur hooren een tweede persoon trad binnen en zette zich op het bed achter vrouw
wendde zich tot marius en zeide wilt ge t zien kijk ik zal een woord schrijven om t u te toonen vr hij tijd had te antwoorden schreef zij op een vel papier dat op de tafel lag de dienders zijn er
enjolras was het hoofd combeferre de gids courfeyrac het centrum zoo de anderen meer licht gaven hij gaf meer warmtestof en had werkelijk alle hoedanigheden van een middelpunt rondheid en straling
tusschen de logica der revolutie en haar wijsbegeerte bestaat dit verschil dat haar logica tot den oorlog besluiten haar wijsbegeerte echter slechts tot vrede leiden kan combeferre vulde enjolras aan en verbeterde
de neufchateau als de zijne aan het hoofd zijner éditie van gil blas heeft geplaatst hij liep de bank voorbij tot aan het einde der laan waar hij dicht bij was keerde op zijn schreden terug en ging nogmaals langs de
vierde hoofdstuk begin eener zware ziekte den volgenden dag nam marius op het gewone uur zijn nieuwen rok nieuwen pantalon en nieuwe laarzen uit de kast
deze kocht de kleederen voor twintig francs men ging naar den horlogemaker deze gaf voor het horloge veertig francs dat is zoo slecht niet zei marius tot
ten tweede combeferre duide het mij niet euvel is een verleende charte een slecht middel tot beschaving den overgang weg te nemen te verzachten den schok te verminderen
om het verblindend ideaal goed in de oogen te zien en er te midden van den bliksem met bloed en vuur aan de klauwen op aan te vliegen
sire ik dank u voor mijn weduwe een uur later viel hij in den hollen weg van ohain en wie was nu die georges pontmercy het was de bandiet van de loire
en verontrustende woorden die t voorkomen hebben steeds aan slechte dingen te denken en gewoonlijk des daags slapen t geen doet vermoeden dat zij s nachts werken
met die vijf francs ware hij gered geweest herboren en van de spleen de eenzaamheid de verlatenheid gered hij knoopte den zwarten draad van zijn lot weder aan den schoonen gouden draad vast die voor zijn oogen had gezweefd en wederom gebroken was
hij zou ons ontsnappen t is mijn baard die mij gered heeft mijn romantische baard mijn lief romantisch baardje en wederom lachte hij
op den achtergrond napoleon in een stralenkrans op een donkerblauwe kolom met geel kapiteel rustende waarop deze inscriptie marengo austerlits jena wagramme
en toen hij dit gezegd had schrapte hij mij mijnheer riep marius het doet mij waarlijk leed vr alles hernam l'aigle zou ik blondeau wel in eenige diep gevoelde lofredenen willen balsemen
en op hetzelfde oogenblik dat hij door de justitie een roover te midden zijner misdaad wil doen vatten roept het lot hem toe t is
babet dentiste lid van verscheidene academiën neemt natuurkundige proeven op metalen en metaloïden trekt tanden en wortels die door geen anderen konden uitgehaald worden
toen hij eenige regels geschreven had behelzende de gewone formules sloeg hij de oogen op zeggende laat de heer naderen dien deze heeren gebonden hadden
dat hij zich slechts tevredenstelde met in de eerste behoeften des levens te voorzien en veel te vroeg rust nam t was duidelijk dat dit voor zulk een krachtige en edele natuur slechts een overgangspunt was
dit vertrek had echter een stookplaats en daarom werd het voor veertig francs s jaars verhuurd er waren in die stookplaats een komfoor een pot gebroken planken aan spijkers hangende vodden een vogelkooi asch en zelfs een weinig vuur
den volgenden dag kwamen zij niet in het luxemburg vruchteloos wachtte marius den geheelen dag toen het donker werd ging hij naar de westerstraat
ge haar blijft ontvluchten en steeds voor haar bloost zult ge een wild dier worden een andermaal ontmoette courfeyrac hem en zeide goeden dag mijnheer de abt
verdwenen is ze onder twee revolutiën welk een stroom van ideeën hoe snel overdekken zij wat zij moeten vernietigen en begraven en hoe haastig delven zij schrikwekkende diepten
et les dames par dure de terwijl de man schreef sprak hij luid en marius hoorde deze woorden
de gevangene hernam doet met mij wat ge wilt hij was weerloos vat hem zei thénardier twee bandieten grepen hem bij de schouders
in grantaires nabijheid aan een stil tafeltje waarop men tusschen twee glazen een vel papier een inktpot en een pen zag was men bezig een vaudeville te ontwerpen
ik zie af van de overwinningen der balie ik zal de weduwe niet verdedigen en den wees niet bestrijden geen tabbaard meer aan u mijnheer pontmercy heb ik mijn doorschrapping te danken ik wil u daarom plechtig mijn dankbezoek brengen waar woont ge
toen de inspecteur dit nummer hoorde noemen hief hij het hoofd op en zeide koel t is dus in de kamer aan t einde van de gang juist zei marius en hij voegde erbij
het licht t is epopine's schrift duivels hij wenkte zijn vrouw die schielijk naderde en toonde haar den op het papier geschreven regel met doffe stem zeggende
de maatschappelijke ugolino is in dien poel de wilde vreeselijke gestalten half dier half schimmen die zich in dezen kuil bewegen bemoeien zich met geen maatschappelijken vooruitgang zij kennen evenmin het woord als de beteekenis
alles scheen reeds lang geleefd te hebben en zich tegen het graf te verzetten behouden behouding behouder dat was er bijna het geheele woordenboek de hoofdzaak was in goeden reuk te staan
zijt toch zoo verteederend mager van verliefdheid helaas in uw plaats zou ik haar laten loopen
als broeders en gewijden werkten zij heimelijk aan het ideaal onder deze hartstochtelijke gemoederen en overtuigde zielen was een
het venster te openen er in te klimmen er het been uit te brengen was het werk van een oogenblik hij was er half buiten toen zeer forsche vuisten hem grepen en ruw in het vertrek terug trokken t waren de drie stokers die op hem toegeschoten waren
t was het gezicht van den man met de bijl waarom hebt ge uw masker afgedaan riep thénardier toornig om te lachen antwoordde de man
en wrokkende onbeschaamdheid lag zuiver en schier gekuischt en men ontdekte in dezen ellendeling die zoo aanstonds slechts een bandiet was
eensklaps springt blondeau die de sluwe neus moet zijn waarvan boileau spreekt tot de letter l over l nu is mijn letter
wanneer er dus van bonaparte werd gesproken stond beide weenen of lachen vrij mits haat er slechts den grondtoon van aangaf
hij had slechts één liefde het recht slechts één gedachte de omverwerping der hindernissen op den aventijnschen berg zou hij cracchus
luister met een glans van blijdschap in de oogen viel zij hem in de rede en zeide ha nu doet gij wel gij hebt den ouden heer met zijn dochter hierheen gebracht
vr ik sterf wil ik ook een beurt hebben en een weinig millionair zijn hij ging nog eens door het vertrek en voegde er bij gelijk anderen
t was het liefelijke wezen de ster welke zes maanden voor hem geschenen had en toen verdwenen was t was dat oog dat voorhoofd die mond dat bloeiend schoon gezicht
hij geloofde zoo zeker het ware in t leven en de wijsbegeerte gevonden te hebben en had het misschien ook gevonden dat hij eindelijk schier niets dan den hemel aanschouwde het eenige wat men in den put der waarheid zien kan
verschrikkelijk lot want toen kwamen er dagen zonder brood nachten zonder slaap avonden zonder licht een haard zonder vuur
wie weet of deze duisternis zich niet zal ophelderen zijn de revolutiën geen herscheppingen gaat wijsgeeren onderwijst verlicht ontvlamt denkt luidt spreekt luid gaat vroolijk in het volle zonlicht
t is niet voldoende dat montesquieu de revolutie vooruit ziet dat diderot ze preekt dat beaumarchais ze aankondigt dat condorcet ze berekent dat
om frederick in de auberge des adrets te zien marius vermaakte zich ontzaggelijk maar tegelijkertijd werd hij schuwer dan ooit toen hij den schouwburg verliet durfde hij niet naar den kouseband eener modiste zien
onder anderen die tot deze laatsten behoorde had het paar eenigen tijd gadegeslagen maar daar hij het meisje leelijk vond had hij het zorgvuldig vermeden hij was als een parth gevlucht
op dat uur gaat de buurman eten vrouw burgon is uit schoonmaken er is dus niemand in huis de buurman komt nooit vr elf uren t'huis de meisjes zullen de wacht houden gij moet ons helpen het moet gebeuren
op een zomeravond zag lodewijk filips te voet huiswaarts keerende een zeer kleinen jongen die op de teenen zich in het zweet werkte om een reusachtige peer op een der pilaren van het hek van
door werkzaamheid volharding oplettendheid en emmers water was het hem gelukt den schepper na te scheppen en had hij een soort tulpen en dahlias uitgevonden
deze kreet in beroemd is een strategische waarschuwing die de eene aan den anderen straatjongen geeft die kreet wordt bijna als een vers van homerus gescandeerd met even onuitsprekelijke melodie als de eleusische melopée
ik haat carthago en londen de wereldstad der weelde is de hoofdstad der armoede alleen in de parochie van charing-cross sterven jaarlijks honderd menschen van honger zoo is albion
wanhopend keerde hij naar zijn woning terug hij had bij zich zelven kunnen zeggen dat de heer leblanc beloofd had s avonds terug te komen en hij nu beter moest oppassen om hem te volgen maar in zijn verrukte aanschouwing had hij nauwelijks gehoord
hij trad naar het venster het sneeuwde nog altijd en de lucht was grijs t is een hondenweer zeide hij toen knoopte hij de jas dicht ze is mij te wijd zeide hij om t even de oude schurk heeft wel gedaan
de man zweeg nu de vrouw sprak niet het meisje scheen niet te ademen men hoorde de pen over het papier krassen de man bromde zonder zijn schrijven te staken canaille canaille alles is
t is zijn gestalte zijn gezicht nauwelijks iets verouderd er zijn lieden die niet verouderen ik weet niet wat zij er voor doen
en die slingering door een hersenschim veroorzaakt hield lang aan zelfs wanneer de schim reeds lang verdwenen was een horloge staat niet dadelijk stil op t oogenblik dat men den sleutel er van verliest
de in hem ontstane verandering te danken en tevens had deze hem zijn vader leeren kennen en beminnen hij heeft mij van de staar gelicht zeide hij voorwaar deze kerkmeester had het pleit beslist
bij was nooit sprak mijnheer gillenormand dat kind anders dan op strengen toon en soms met opgeheven stok toe hier domoor
wat dan hij ziet er uit alsof hij iemand volgt t is waar zei bossuet zie welke oogen hij zet hernam
ik antwoord present toen ziet blondeau mij met de teederheid van een tijger aan glimlacht en zegt als ge pontmercy zijt kunt ge l'aigle niet zijn woorden die voor u onaangenaam voor mij echter treurig waren
hij luidde als volgt met dezelfde fouten van taal en stijl mevrouw de markiezin de deugd van het mededoogen en der milddadigheid is de engste band die de maatschappij
na de mis was marius nog in gedachten verdiept eenige schreden van daar blijven staan toen de grijsaard hem opnieuw naderend zeide
en gij komt in onze holen ja in onze holen om ons bandieten te noemen maar wij zullen u verslinden ja verslinden weet mijnheer de millionair dat ik een goed gevestigd gepatenteerd man
marius had geen lust het hierbij te laten hij wendde zich dus tot enjolras en zijn stem klonk met een trilling die uit het beven van zijn hart ontstond
de nederstorting van een volk in de waarheid een verschrikte hem en toch had hij van stilstand nog meer afkeer
ik heb een nieuwen hoed en een nieuwen rok met marius er in ontmoet hij ging waarschijnlijk een examen afleggen hij had een zeer dom voorkomen
lichtte haar neus op daar stond de luitenant théodule voor haar en bracht haar zijn militairen groet zij slaakte een vreugdekreet want men moge oud
en de deur gesloten vindende begon hij er met zulk een geweld tegen te schoppen en te trappen dat het gerucht veelmeer de mansschoenen die hij droeg dan de kindervoeten die hij had deed uitkomen
mevrouw de gravin ik ben een ongelukkige huismoeder met zes kinderen waarvan het jongste slechts acht maanden oud is
ik heb koude voeten zeide hij nu waren in de kamer met thénardier en den gevangene slechts nog vijf bandieten deze geleken met hunne zwarte maskers of zwart gemaakte gezichten kolenbranders negers of duivels
wat willen zij hier vroeg hij bij zich zelven ha zij zal hier voorbijgaan haar voeten zullen dit zand betreden in deze laan op twee schreden van mij
een staande een knielende en een in t hemd op den vloer liggende hij die op den vloer lag was de kolonel de beide anderen waren de geneesheer en de priester
en ik een van de twaalf bloedzuigers ben die het gezet zullen worden ik wil drinken ik verlang het leven te vergeten het leven is een vreeselijke uitvinding van ik weet niet wien
t was een eentonige arbeid en een onwillige werkster eenige uren zat zij reeds op haar stoel toen de deur werd geopend juffrouw
een brand kan zekerlijk ook ochtendrood geven maar waarom het aanbreken van den dag niet afgewacht een vulkaan verlicht maar de dageraad verlicht nog beter
door een enkele kaars verlicht en in dat kot twee mannen aan een tafel gezeten de heer leblanc gerust jondrette glimlachend en vreeselijk
wat de preutschheid betreft zou zij t van een engelsche dame zelfs gewonnen hebben t was de beschaamdheid tot het uiterste gedreven zoolang zij leefde vervolgde haar één schrikkelijke herinnering eens toch had een man haar kousenband gezien
nu is er voor niemand een minuut meer te verliezen vervolgde de inspecteur hoe laat is het half drie dus te zeven uren om zes uur zei marius
hij was zoo diep in gedachten dat ieder kindermeisje die hem zag meende dat hij op haar verliefd was hij verliet het luxemburg in de hoop haar op de straat te zullen vinden
weinige oogenblikken later kwam marius nog vr hij den drempel van den salon overtrad bespeurde hij zijn grootvader die een zijner kaartjes in de hand hield
keerde jondrette om overtuigde zich dat niemand hem volgde noch zag stapte over den muur en verdween het ongebouwde terrein waarlangs deze muur liep was in gemeenschap met de achterplaats van een rijtuigverhuurder die bankroet was geweest
maar tegelijkertijd gevoelde hij iets als wroeging in zijn binnenste en verachtte hij zich zelven om die daad maar was t zijn schuld dan hij beminde immers zijn vader niet welnu
laat zijn boksbaard groeien meent al een kerel te zijn en loopt van zijn oude lui weg t is republikeinsch romantisch wat is romantisch wees zoo goed mij nu eens te zeggen wat dat is
ik heb den tijd hernam de inspecteur maar ook niet meer dan den tijd vergeet niets van t geen ik u gezegd heb één
t was hem alsof hij in het azuur des hemels zweefde maar tegelijkertijd voelde hij zich vreeselijk ongelukkig zijn laarzen waren bestoven hij geloofde zeker dat zij ook naar zijn laarzen had gezien
het schepsel dat magnon heette zond hem het volgende jaar een dergelijk geschenk nu kapituleerde mijnheer gillenormand hij gaf aan de moeder de twee kleinen terug en verbond zich om maandelijks tachtig francs voor hun onderhoud te betalen
eenige seconden later ging hij recht en stijf schoon tot over de ooren blozende de bank voorbij zonder rechts noch links een blik te durven slaan en evenals een staatsman met de hand in zijn rok
de heer mabeuf was evenwel bij die gelegenheid niets dan het rustige lijdelijke werktuig der voorzienigheid geweest hij had marius toevallig en zonder het te weten licht geschonken evenals de kaars doet die door iemand binnen gebracht wordt
hoewel de personen zijn uitgeroeid bestaat de stam zij hebben altijd dezelfde bekwaamheden hun ras blijft onvermengd zij raden de geldbuidels in de zakken en ruiken de horloges
dat noemen zij maatregelen de wanorde kruipt in haar schulp en wordt kindsch ik heb een chaos gezien en nu zie ik een warboel dat schooljongens over de nationale garde delibereeren men zou t niet eens bij de
in het werken voor den boekhandel vond hij een zekeren en weinig vermoeienden arbeid waaraan hij zooals wij zeiden genoeg had
maar die zij waarschijnlijk aan de deur had nedergelegd om te meer medelijden te verwekken en bij t heengaan weder omgedaan had zij trad binnen stiet de deur achter zich dicht stond even stil om in den adem te schieten want zij hijgde vreeselijk
gij westersche volken die in uw modes en bevalligheden al de onreinheden der majesteit hebt gemengd van het vuile hemd van koningin isabella af tot den kinderstoel van den dauphin toe
zou hij een man van vijftigjarigen ouderdom hebben kunnen zien die een lederen pet een broek en buis van grof grijs laken waarop iets geels was genaaid
vertrok hij voor zestien sous had hij dus een diné en een lonk gehad deze restaurant rousseau waar zoo weinig wijn en zoo veel water werd gedronken
te parijs onder meer samenscholingen van dien aard het genootschap der vrienden van het a b c wat waren de vrienden van het a b c een genootschap dat schijnbaar de opvoeding der kinderen maar inderdaad de verheffing der menschen ten doel had
naast het rijtuig stond te midden van paarden en postillons een boerinnetje dat den reizigers bloemen aanbood met den uitroep koopt bloemen voor uw dames marius naderde haar en kocht de schoonste bloemen uit haar mandje nu waarlijk zei théodule
tweede hoofdstuk zoo de man zoo de woning hij woonde in het marais in de straat des filles du calvaire no het huis behoorde hem dit huis is sedert afgebroken en herbouwd
t was in alle opzichten en ingeval grootvader eenigszins behoefte had een jeugdig gezicht in huis te hebben het ochtendrood doet de bouwvallen soms genoegelijk aan t was noodig een anderen marius te vinden
hij dacht evenmin aan dit meisje nu zij schoon was als hij er aan gedacht had toen zij nog leelijk was evenals vroeger ging hij dicht voorbij de bank wijl t zoo zijn gewoonte was
geen andere vrouw werd in deze achterkamer toegelaten dan louison de vatenwaschster van het koffiehuis die de kamer nu en dan doorliep om van en naar haar arbeid te gaan
t doet mij leed hernam marius nogmaals jonkman zei de arend van meaux dat u dit tot een les diene wees in t vervolg wat nauwgezetter
kortom hij wilde stilstand noch overhaasting terwijl zijn onstuimige vrienden in ridderlijke liefde voor het absolute voor de schitterende revolutionnaire avonturen dweepten was combeferre voor een gepasten vooruitgang
deze zes jaren waren een buitengewoon oogenblik beurtelings levendig en stil vroolijk en somber als door de stralen van den dageraad verlicht
toen de president der assises lacenaire in zijn gevangenis bezocht ondervroeg hij hem nopens een misdaad welke lacenaire loochende wie heeft ze gepleegd vroeg de president
van honger als gij vuur hebt sterf van kou als gij brood hebt ik heb ellende genoeg gehad mijn eigen pak en dat van anderen
vermits hij zich uit het gezichtsveld van marius had verwijderd kon deze dit voorwerp nu aanschouwen en in dit kladwerk erkende hij werkelijk een veldslag een achtergrond vol damp en rook en een man die een ander droeg dit was de groep van
en door een lief en bloeiend frisch knaapje met openhartige vroolijke oogen verzeld dat nooit in den salon verscheen zonder aller stem om hem heen te hooren fluisteren
marius trad zijn kamer binnen en stiet de deur achter zich dicht maar zij was niet in t slot hij wendde zich om en zag een hand die de half opene deur tegenhield wat is dat vroeg hij wie is daar
een dezer donkere vakken bedekte den muur waartegen marius stond zoodat hij onzichtbaar was vrouw jondrette zag hem niet nam de twee stoelen de eenige die marius bezat en verwijderde zich de deur hard achter zich
de holen de kelders de kuilen waarin sommige behoeftigen der laagste trappen van het maatschappelijk gebouw kruipen zijn niet volkomen het graf
die in haar was geen harer wenschen had zich ooit tot een man verheven de kater was haar alles zij had knevels gelijk hij
toen marius den brief opende merkte hij dat de groote ouwel nog nat was de brief kon dus niet van verre komen hij las
verhuisd antwoordde de portier marius wankelde en zeide stamelend sinds wanneer sinds gisteren
zij hebben een gids de behoefte en voor alle vormen van bevrediging de begeerte zij zijn ruw vraatzuchtig dat wil zeggen wreed niet als een tiran maar als een tijger
die geheimzinnig te midden van treffende tusschenbedrijven voortgaat en zich in schitterende tooneelen oplost t is mijn hoofddoel aan den wensch te voldoen
deze vier mannen waren niet vier onderscheiden personen maar te zamen één geheimzinnige dief met vier hoofden die te parijs zijn handwerk in t groot dreef t was de monster polyp van het kwaad dat het benedenste hol der maatschappij bewoont
op vier plaatsen zijn er liedjes ingelascht overigens is het komieke ernstige verrassende er ingemengd met de verscheidenheid der karakters en een romantische tint ligt zacht over de geheele intrigue verspreid
hij las den moniteur hij las de geheele geschiedenis van republiek en keizerrijk het dagboek van st helena alle gedenkschriften dagbladen bulletins en proclamatiën hij verslond alles
want zoo zij een anderen buurman een minder hersenschimmig en meer oplettend buurman een gewoon en liefderijk mensch hadden gehad zouden stellig hun ellende
de degens beleedigden elkander het zwaard van fontenoy was bespottelijk en heette oud roest de degen van marengo was gehaat en heette een sabel het heden miskende het gisteren
het is opmerkelijk dat de tijd van sierlijke omschrijvingen in dichtmaat juist die van ruwheid in het proza was zijn peet had voorspeld dat hij een man van genie zou zijn en had hem de twee veelbeteekenende namen van luc esprit gegeven
hij was nauwelijks in staat te denken en zich te bewegen en als vernietigd door de afschuwelijke omstandigheden welke hij van zoo dicht bij zag hij wachtte en hoopte op iets onverwachts om t even wat want hij kon tot geen kalm overleg komen en wist niet wat te doen
god beloone t u mijn edele weldoener zei jondrette daarop haastig zijn vrouw naderende fluisterde hij haar in zend de huurkoets weg zij sloop naar buiten terwijl haar man den heer leblanc met beleefdheden overlaadde en een stoel aanbood
ge democraat bonapartist de grijze kleur van de geruste muis zei courfeyrac den volgenden dag bracht courfeyrac marius in t
de mijmering beschouwt onderzoekt en bemerkt vaak even nauwkeurig als het de gedachte doen zou eensklaps stond hij op hij had boven aan den wand dicht bij den zolder
op zekeren morgen kwam de logementhouder de kamer van marius binnen en zeide mijnheer courfeyrac is borg voor u gebleven ja
oppervlakkige kenners zouden voor provinciaal hebben gehouden wat slechts verouderd was men noemde een vrouw mevrouw de generaalse t was zelfs niet ongewoon dat men mevrouw de kolonelse zeide
hij was iemand die zich er wel voor wachtte aan iets te gelooven overigens was hij een der studenten die gedurende hun academietijd te parijs het meest geleerd hadden hij wist dat het beste koffiehuis dat van
en zou op den olymp nederhurken wentelt zich op een mesthoop en komt er uit met sterren overdekt de straatjongen van parijs is een kleine
deze groep was merkwaardig zij is verdwenen in de onzichtbare diepten die achter ons liggen bij het punt van het drama waaraan wij nu gekomen zijn
hij was in den leeftijd wanneer de geest van den denkenden mensch bijna in gelijke mate uit diepzinnigheid en naïeveteit is samengesteld
in alle geesten bouwt het de idée van den vooruitgang de bevrijdende leerstukken die het verspreidt zijn voor de geslachten uitgetrokken zwaarden
uit zijn mijmering gewekt hij hoorde de luide ruwe stem van jondrette deze woorden sprekende die hem de zonderlingste belangstelling
de oude die op het bed zat en dronken scheen kwam er af en naderde waggelend met een stratenmakershamer in de hand een der stokers wiens zwartgemaakt gezicht door het kaarslicht werd beschenen en in wien marius in weerwil der zwarte kleur
en met zijn gewone bedaardheid evenmin marius hoorde dat antwoord niet wie hem in dien oogenblik in de duisternis had gezien zou hem voor verwilderd wezenloos en verplet gehouden hebben