AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
hoor die allerliefste vogeltjes daar boven eens zeiden de rozen die beginnen nu ook hun best te doen om te zingen maar zij kunnen het nog niet het zal intusschen wel gaan wat zal dat plezierig zijn het is wel aardig zulke vroolijke burinnetjes te hebben
hoe schoon is het leven toch zei iedere roos slechts één ding zou ik wenschen de zon te kunnen kussen omdat zij zoo warm en zoo helder is ook de rozen daar beneden in het water onze evenbeelden zou ik wel willen kussen en de lieve vogeltjes beneden in het nest
heden echter antwoordden twee oude musschen en een jonge met piep en een driewerf herhaald gekrabbel met den linkerpoot wel zoo goeden dag goeden dag het waren twee ouden uit het nest en nog een kleine uit de familie
zie je dan niet dat het veeren zijn levende kleerenstof zooals ik draag en zooals jelui ook eenmaal zult dragen maar de onze is fijner ik zou overigens wel willen dat we ze boven in het nest hadden want ze verwarmen lekker
wat weerga zei de boer en deed nu den oven dadelijk open waarin hij al de heerlijke lekkere spijzen zag staan die zijn vrouw daarin weggestopt had maar die zooals hij nu geloofde de toovenaar in den zak voor hen getooverd had
de boerin deed de deur open maar toen zij hoorde wat hij wilde zeide zij dat hij maar zijns weegs moest gaan haar man was niet thuis en zij wilde aan iemand die haar wildvreemd was geen onderkomen verschaffen
het is maar een musch zeiden zij doch zij lieten haar toch niet vliegen maar namen haar mee naar huis en telkens wanneer zij piepte gaven zij haar een slag op den snavel in het boerenhuis bevond zich juist een oud man die scheerzeep en waschzeep in vierkante stukken zoowel als in ballen vervaardigde
maar de rozen dachten dat de nachtegaal zich zelf bezong hetgeen men heel goed had kunnen geloven want dat het gezang haar gold daaraan dachten zij niet zij hadden er echter veel schik in en dachten er over na of al de kleine musschen misschien ook nachtegalen konden worden
en deze man kreeg uit zijn zak een boek met witte blaadjes het was een schilder en met een potlood teekende hij het rookende huis de verkoolde balken en den overhangenden schoorsteen uit en deze helde al meer en meer over
de vrouw dorst niets zeggen maar zette de spijzen terstond op de tafel neer en zoo aten beiden van den visch van het gebraden vleesch en van den koek nu trapte de kleine klaas weer op zijn zak zoodat de huid knarste wat zegt hij nu weer vroeg de boer
kijk die eens kijk die eens schreeuwden ook haar jongen toen zij dicht bij het nest kwam dat is stellig een jonge pauw wat heeft hij mooie kleuren je oogen doen er zeer van zooals moeder verteld heeft piep dat is het schoone
men zag daar een groot huis dat met vele bonte kleuren beschilderd was dicht bij het kasteel en bij het kanaal waarin vele met appelen en potten beladen schepen voeren de ramen waren beneden breeder dan boven en als de musschen er doorheen keken dan kwam iedere kamer haar als een tulp met de bontste kleuren en schakeeringen voor
deze vogels worden pauwen genoemd en dat is het schoone als ze maar eens een beetje geplukt werden dan zouden zij er niets anders uitzien dan wij ik zou ze al geplukt hebben als ze maar niet zoo groot waren
foei schreeuwde hij en deinsde terug ja nu heb ik hem gezien hij zag er precies uit als onze koster dat was verschrikkelijk daarop moest er gedronken worden en zoo dronken zij dan tot laat in den nacht
wat zou hij daarmee toch willen doen dacht de groote klaas en smeerde teer op den bodem daarvan opdat er van hetgeen er in gemeten werd iets aan zou blijven hangen en dat gebeurde ook want toen hij de schepelmaat terugkreeg hingen er drie nieuwe zilverstukken aan
hij zegt antwoordde de kleine klaas dat hij ook drie flesschen wijn voor ons getooverd heeft en dat zij daar in den hoek bij den oven staan nu moest de vrouw den wijn dien zij verborgen had voor den dag krijgen en de boer dronk en werd zeer vroolijk zulk een toovenaar als de kleine klaas in den zak had zou hij wel graag gehad hebben
maar ik kan je niet in den zak naar de rivier dragen je bent mij te zwaar wil je er zelf naar toe loopen en in den zak kruipen dan wil ik je er met alle plezier ingooien heel graag zei de groote klaas maar wanneer ik geen watervee krijg als ik beneden kom geloof mij dan zal ik je een duchtig pak slaag geven
och ik zou hem toch graag willen hebben vervolgde de boer en ging voort met smeeken welnu zei de kleine klaas eindelijk daar je zoo goed geweest bent mij van nacht een onderkomen te verschaffen zal ik het maar doen je kunt den toovenaar voor een schepel vol geld krijgen
een ijskoude huivering ging de moeder der musschen over de leden uit de kast waarin de mooiste kleuren lagen nam de grijsaard een doosje met bladgoud en de jongens moesten eiwit halen waarmee de musch werd bestreken nu werd het goud er op vastgeplakt en de moeder der musschen was nu geheel verguld
en zij waren het werkelijk de schilder die den rozestruik bij het afgebrande huis had uitgeteekend had later de vergunning verkregen dezen uit den grond te nemen en had hem toen aan den bouwmeester gegeven want schoonere rozen had men nooit gezien
hij wil ons beetnemen zeiden allen daarop namen de schoenmakers hun spanriemen en de leerlooiers hun schootsvellen en gaven den grooten klaas daarmee een duchtig pak slaag
de jongen boven en beneden die beneden waren echter slechts de weerkaatsing in het water waren musschen haar ouders waren insgelijks musschen zij hadden het leege zwaluwennest van het vorige jaar in bezit genomen en huisden daarin nu alsof het haar eigendom was
dat is watervee zei de kleine klaas ik zal je de heele geschiedenis vertellen maar eerst moet ik je er wel voor bedanken dat je mij verdronken hebt want nu ben ik er boven op nu ben ik waarlijk rijk
zij waren verzadigd en verlieten daarom de duiven spraken allen haar oordeel over deze uit en slopen den tuin in en toen zij de tuindeur open vonden huppelde een die volop verzadigd en daarom overmoedig was op den drempel piep zeide zij dat durf ik wel doen
en nu pikten zij met haar kleine snavels naar den vogel zoodat het hem onmogelijk was in het nest te komen hij was zoo uitgeput dat hij niet eens piep kon zeggen laat staan dan ik ben je moeder ook de andere vogels vielen nu op de musch aan zoodat zij bloedend op den
dat is maar iets uiterlijks maar op het adellijk kasteel waar de duiven haar eigen huis hebben en waar iederen dag erwten en gerst voor haar gestrooid wordt ik heb zelf met haar gegeten en dat zullen jelui mettertijd ook wel doen
o neen neen riep de koster ik zal je een geheel schepel vol geld geven als je er mij uitlaat zoo dat is wat anders zei de kleine klaas en deed de kist open de koster kroop er gauw uit stiet de leege kist in het water en ging naar zijn huis waar de kleine klaas een schepel vol geld kreeg
maar onze burinnetjes zoo'n rozestruik tegen den muur aan veroorzaakt vocht hij zal wel weggenomen worden dan groeit hier ten minste misschien nog koren de rozen deugen nergens toe dan om er naar te kijken en er aan te ruiken en op zijn hoogst ze op den hoed te steken
hoor eens nu moet ik je verzoeken het niet meer te zeggen zei de groote klaas weer want als je het nog eenmaal zegt dan geef ik je paard een slag voor den kop dat het dood neervalt dan is het met hem gedaan
wat zijn dat voor grauwe beestjes die achter ons loopen vroeg een oude duif met rood en groen in de oogen kleine grauwe kleine grauwe riep zij
ja dat zal ik doen zei de waard en schonk een groot glas wijn in waarmee hij naar de doode grootmoeder toe ging die rechtop in den wagen gezet was hier is een glas wijn van uw kleinzoon zei de waard maar de doode vrouw sprak geen enkel woord en bleef roerloos zitten
zij was wel is waar heel lastig en slecht voor hem geweest maar hij was toch diep bedroefd en nam de doode vrouw op en legde haar in zijn warme bed om te zien of zij niet tot het leven zou terugkeeren daar moest zij den heelen nacht liggen hij zelf zou in den hoek gaan zitten en op een stoel slapen dat had hij wel meer gedaan
daar zul je voor boeten zei de groote klaas toen hij buiten op den straatweg was ja dat zal ik je betaald zetten kleine klaas toen nam hij zoodra hij thuis kwam den grootsten zak dien hij maar vinden kon ging naar den kleinen klaas toe en zei
hij dreef een groote kudde koeien en stieren voor zich uit deze liepen tegen den zak aan waarin de kleine klaas zat zoodat hij omver viel och och zuchtte de kleine klaas ik ben nog zoo jong en moet nu al naar den hemel toe
piep en drie krabbels met den linkerpoot zoo had zij het heele jaar door al zoo dikwijls gegroet maar niemand had haar antwoord gegeven want die eenmaal gescheiden zijn treffen elkaar niet alle dagen aan de groet was haar tot een gewoonte geworden
ook boven zijn er enkele zij steken er hun kopjes uit en piepen zacht zij hebben geen veeren zooals vader en moeder het zijn goede burinnetjes zoowel die beneden als die boven zijn
toen zij den man echter hoorden aankomen verschrikten zij en de vrouw verzocht den koster in een groote leege kist te kruipen dat deed hij want hij wist immers dat de arme man het niet kon verdragen een koster te zien
en al de drie musschen wilden over de rozen en den schoorsteen wegvliegen maar zij vlogen tegen een vlakken muur aan alles was een schilderij een groot prachtig schilderij dat de schilder naar een schets vervaardigd had
de beide andere trouwlustigen echter brachten er het leven gelukkig af toen de zon weer opging en alles er zoo verkwikt uitzag als na een gerusten slaap waren er van het boerenhuis nog slechts enkele verkoolde zwarte balken over die tegen den schoorsteen leunden die nu geheel op zich zelf stond
jongens wat klapte de kleine klaas dan met zijn zweep boven al de vijf paarden zij waren immers op dien eenen dag zoo goed als de zijne de zon scheen heerlijk en al de klokken in den kerktoren luidden
zoo ging het ook den volgenden zondag want alle zondagen werden er versche rozen in het glas gedaan maar de rozestruik bloeide altijd even mooi de jonge musschen hadden nu veeren en wilden graag meevliegen maar haar moeder wilde dit niet en dus moesten zij thuis blijven
maar zij dacht niet aan het sieraad en beefde over al hare leden en de grijsaard scheurde van de roode voering van zijn oude jas een lapje af tandde dit uit zoodat het er als eene hanekam uitzag en plakte het den vogel op den kop
vaarwel zei de kleine klaas en reed met zijn geld en de groote kist waarin de koster nog zat weg aan den anderen kant van het bosch was een breede diepe rivier het water stroomde daarin met zooveel snelheid dat men tenauwernood tegen den stroom in kon zwemmen men had er een groote nieuwe brug overheen gelegd
wat moet dat voor een man zijn die zulk een verstandigen schim heeft dacht zij het zou een ware zegen voor mijn volk en mijn rijk zijn als ik dien koos ik zal het doen en zij werden het er al spoedig over eens de koningsdochter en de schim namelijk maar niemand mocht er iets van weten voordat zij naar haar rijk teruggekeerd was
maar dat moet ik u zeggen sedert adams en eva's tijd is geen mensch daar geweest ge kent die zeker wel uit uw bijbelsche geschiedenis jawel zei de prins
menschen moeten er dus wel wonen de deur werd ook tegen den avond op een kier gezet maar dan was het donker althans in de voorkamer uit het binnenste van het huis hoorde men muziek
eindelijk ging het eene ei na het andere open een gepiep deed zich hooren en al de dooren van de eieren waren levend geworden en staken de kopjes uit de schalen
wat was het daar ijskoud maar het duurde toch niet lang de oostenwind spreidde zijn vleugelen uit en deze schitterden evenals het helderste vuur o wat was dat een grot de groote rotsblokken waarvan het water afdroop hingen in de zonderlingste gestalten
en zoo bleef het roerloos liggen terwijl de hagel door het riet snorde en er schot op schot knalde eerst laat op den dag werd het stil maar het arme eendje durfde nog niet opstaan het wachtte nog verscheidene uren voordat het omkeek en toen snelde het uit het moeras weg zoo vlug als het maar kon
het arme eendje had het al heel slecht op zekeren avond juist toen de zon in haar pracht onderging kwam er een heele troep groote vogels uit het bosch het eendje had er nooit zulke mooie gezien zij waren spierwit en hadden lange buigzame halzen het waren zwanen
het was heerlijk buiten op het land t was zomer het koren was rijp het hooi stond op de groene weiden aan oppers en de ooievaar liep op zijn lange roode pooten en praatte egyptisch want deze taal had hij van zijn moeder geleerd
nu kwam de herfst de bladeren in het bosch werden geel en bruin de wind rukte ze af zoodat zij in de rondte dansten en boven in de lucht was het snerpend koud de wolken zaten vol hagel en sneeuw en op de heg zat een raaf en deed haar klagend gekras hooren
daar kunt ge mij geen antwoord op geven zei de koningsdochter dat heb ik al in mijn kinderjaren geleerd zei de schim ik geloof zelfs dat mijn schim die daar bij de deur staat er wel antwoord op zou kunnen geven uw schim riep de koningsdochter uit dat zou iets zeer opmerkelijks zijn
het eendje moest in het water rondzwemmen om te maken dat dit niet heelemaal dichtvroor maar met iederen nacht werd het gat waarin het zwom al kleiner en kleiner het vroor dat het kraakte het eendje moest voortdurend zijn pooten gebruiken opdat het gat niet geheel dicht zou gaan
hoe zag het er dan in de binnenvertrekken uit vroeg de geleerde man was het daar als in het koele bosch was het daar als in een heiligen tempel waren de vertrekken evenals de gesternde hemel wanneer men op de hooge bergen staat
wat ben je het waarlijk zei de geleerde man dat is toch iets opmerkelijks ik had niet gedacht dat men zijn ouden schim ooit als mensch zou kunnen weerzien zeg mij maar wat ik te betalen heb hernam de schim want ik zou niet graag bij iemand schuld hebben
wat ben jij er voor een vroegen zij en het eendje wendde zich naar alle kanten en groette zoo goed het kon je bent verschrikkelijk leelijk zeiden de wilde eenden maar dat kan ons niet schelen als je maar niet met iemand van onze familie trouwt
en hij gaf zijn moeder zulk een duchtigen kus dat zij bijna achterover gevallen was het was een verschrikkelijk wilde jongen nu kwam de zuidenwind met een tulband en een
maar er overviel mij een soort van verlangen om u nog eenmaal te zien voordat ge sterft ik wilde deze streken weerzien want men blijft toch altijd aan zijn vaderland gehecht ik weet dat ge een anderen schim gekregen hebt heb ik aan hem of aan u iets te betalen wees maar zoo goed dit te zeggen
het liep over veld en weide maar er woei zulk een hevige storm dat het werk had om op zijn pooten te blijven staan tegen den avond bereikte het een kleine armoedige boerenhut deze was zoo bouwvallig dat zij zelf niet wist naar welken kant zij zou vallen en daarom bleef zij maar staan
ik begreep destijds mijn innerlijk wezen niet in de voorkamer onthulde zich dit aan mij ik werd mensch rijp kwam ik er weder uit maar gij waart niet meer in de warme landen
ik zag in de diepste rivier zag hoe deze van de rotsen naar beneden stortte stof werd en naar de wolken vloog om den regenboog te dragen ik zag den wilden buffel in de rivier zwemmen maar de stroom voerde hem met zich mee hij dreef met een troep wilde eenden die er in de hoogte vlogen naar de plaats waar het water naar beneden stortte
je bent zelf een ijsbeer antwoordde de zuidenwind wil je in den zak gestopt worden vroeg de oude vrouw ga daar op dien steen zitten en vertel waar je geweest bent
de deur stond op een kier en van binnen deed zich muziek hooren zoo heerlijk zoo schoon dat men zich daarbij werkelijk in liefelijke gedachten kon verdiepen het was als een tooverwerk maar wie woonde daar waar was de eigenlijke ingang
de een sprak een ander zong en de menschen wandelden er reden rijtuigen er draafden muildieren klingelingling deze dragen namelijk schelletjes aan hun tuig er werden lijken met gezang begraven de kerkklokken luidden ja het was werkelijk zeer druk en levendig op de straat
ja als iemand er nauwkeurig op gelet had dan zou hij gezien hebben hoe de schim de halfgeopende balkondeur van het huis aan den overkant juist op hetzelfde oogenblik doorging waarop de vreemdeling naar zijn kamer terugkeerde en het lange gordijn liet zakken
daar ratelde een donderslag zoo zwaar en verschrikkelijk als niemand dien ooit gehoord heeft en alles stortte ineen de schoone fee en het bloeiende paradijs zonken al dieper en dieper
de walruslijken kisten en touwwerk moesten zij op het ijs uitpakken ik schudde er sneeuwvlokken over heen en liet ze in de beklemd geraakte vaartuigen met hun vangst naar het zuiden drijven om daar zout water te proeven zij komen nimmer meer naar het bereneiland toe
de professor maakte mij tot professor de kleermaker gaf mij nieuwe kleeren ik ben daarvan goed voorzien de muntmeester sloeg munten voor mij de vrouwen zeiden dat ik mooi was en zoo werd ik de man die ik nu ben
laat mij het ei dat niet wil opengaan eens zien zei de oude eend geloof mij het is een kalkoenenei ik ben ook eens zoo beetgenomen en had toen heel wat werk met mijn jongen want zij waren bang voor het water
het was de noordenwind die met een ijzige koude binnentrad groote hagelsteenen kletterden op den grond neer en sneeuwvlokken dwarrelden in de rondte hij droeg een broek en buis van een berenhuid een muts van zeehondenvel was heelemaal over zijn ooren getrokken
dat zou niemand gelooven zei de schim wees verstandig of ik laat de wacht roepen ik ga regelrecht naar de koningsdochter zei de geleerde man maar ik ga er eerst heen zei de schim en jij gaat naar de gevangenis toe en dit gebeurde want de schildwachten gehoorzaamden dengene die zooals zij wisten met de koningsdochter zou trouwen
ik kan u niet jij en jou tegen mij laten zeggen maar ik wil met alle genoegen jij en jou tegen u zeggen dan wordt uw wensch ten minste voor de helft vervuld en nu zei de schim jij en jou tegen zijn vroegeren heer
telkens wanneer die tijd voorbij is krijgt ge meer kracht eindelijk denkt ge er volstrekt niet meer aan heden avond is het voor de eerste maal nu heb ik u gewaarschuwd
daar vlieg ik morgen eerst naar toe zei de oostenwind morgen is het honderd jaar geleden dat ik er geweest ben ik kom nu uit china waar ik zoo om den porseleinen toren gedanst heb dat alle klokken
nu zal ik u eens het een en ander vertellen zei de schim en toen zette hij zijn voeten met de verlakte laarzen zoo vast als hij maar kon op den arm van den nieuwen schim van den geleerden man neer die als een poedel aan zijn voeten lag dit deed hij of uit hoogmoed of misschien ook opdat de nieuwe schim daaraan zou blijven kleven
de kinderen wilden met hem spelen maar het eendje dacht dat zij hem kwaad wilden doen en vloog in zijn angst juist in het melkvat zoodat de melk overal in de kamer
het noorderlicht straalde over uitgebrande vulkanen van het noorden dat was een vuurwerk dat niemand kon nabootsen de prins gevoelde zich hoogst gelukkig ja hij zag nog honderdmaal meer dan wat wij hier vertellen en kan ik hier altijd blijven vroeg
neen dan mag je ook geen meening hebben als verstandige lieden met elkaar spreken en het eendje zat in den hoek en voelde zich diep ongelukkig daar drong de zonneschijn in het huisje door het kreeg zulk een lust om in het water te zwemmen dat het zich niet kon weerhouden dit tegen de kip te zeggen
neen dat is toch te dwaas zei de geleerde man dat wil ik niet dat doe ik niet dat heet het geheele land bedriegen en de koningsdochter daarbij ik zal aan allen zeggen dat ik mensch ben en gij schim en dat ge maar
begrijp eens ja zulke arme schimmehersens kunnen niet veel verdragen begrijp eens mijn schim is krankzinnig geworden hij verbeeldt zich dat hij mensch geworden is en dat begrijp eens dat ik zijn schim ben
ik voor mij heb een dergelijk gevoel als ik u jij en jou tegen mij hoor zeggen ik gevoel mij daardoor evenals in mijn eerste stelling bij u terneergedrukt ge ziet dat dit een eigenaardigheid is en geen trots
maar reeds toen hij een grootere jongen werd meer leerde en verstandiger werd begreep hij wel dat er een heel andere heerlijkheid in den tuis van het paradijs te vinden moest zijn o waarom plukte eva toch van den boom der kennis
de oostenwind gaf haar het beschreven blad van den vogel phoenix en haar oogen fonkelden van blijdschap zij nam den prins bij de hand en bracht hem naar haar kasteel waar de muren kleuren hadden als het prachtigste tulpeblad wanneer het tegen de zon gehouden wordt
kun je eieren leggen vroeg zij neen welnu wil je dan wel eens zwijgen en de kater zei kun je een hoogen rug zetten en spinnen en maken dat er vonken uit je lijf komen
kommer en ellende worden uw deel ik blijf hier zei de prins en de oostenwind kuste hem op het voorhoofd en zei wees sterk dan ontmoeten wij elkander hier na verloop van honderd jaren weer vaarwel vaarwel
bloemen met levende vlammen vertel vertel je waart op het balkon je gingt de deur door en toen toen bevond ik mij in de voorkamer zei de schim
nu eens was het er zoo nauw dat zij op handen en voeten moesten kruipen dan weer zoo hoog en uitgestrekt als in de open lucht het zag er uit als grafkapellen met stomme orgelpijpen en versteende orgels
en dat wilde hij liever niet van zich laten zeggen hij zou er daarom maar niet over spreken en dat was verstandig van hem bedacht toen het avond was ging hij weer op zijn balkon
en hij deed zijn oogen open de ster in de verte die als het gezonken paradijs fonkelde zag hij nog het was de morgenster aan den hemel hij stond op en was in het groote bosch dicht bij de grot der winden en de moeder der winden zat naast hem zij zag er kwaadwillig uit en hief haar arm omhoog
een oude vrouw forsch en sterk als ware zij een verkleed manspersoon zat bij het vuur en wierp er het eene stuk hout na het andere op kom maar naderbij zeide zij zet u bij het vuur neer dan kunt ge uw kleeren wat laten drogen
ik zeg u dat ik er geweest ben en dus begrijpt ge wel dat ik alles gezien heb wat er te zien was maar als gij er naar toe gegaan waart dan zoudt ge geen mensch gebleven zijn maar dat werd ik en tevens leerde ik mijn innerlijk wezen mijn aangeborene eigenschappen en de betrekking kennen waarin ik tot de poëzie stond
laat ons wat gebruiken zei de moeder der winden en nu zetten zij zich allen bij elkander neer om van het gebraden hert te eten de jonge prins zat naast den oostenwind daardoor werden zij al spoedig goede vrienden
toen kwamen er twee wilde ganzen of liever gezegd genten naar hem toe het was nog niet lang geleden dat zij uit het ei gekropen waren en daarom waren zij zoo overmoedig
en het snelde naar het water plofte er in en zwom naar de prachtige zwanen toe deze zagen hem en kwamen met klappende vleugels op hem af doodt mij maar zei het arme beest boog zijn kop voorover en verwachtte niets anders dan den dood
nu dacht ik ook aan mijn spel ik blies en liet de torenhooge ijsbergen de booten insluiten och wat floot en wat schreeuwde men maar ik floot nog luider
op de straat kregen de beambten zweepslagen een bamboes riet werd op hun rug aan stukken geslagen en dat waren lieden van den eersten tot den negenden graad zij schreeuwden hartelijk dank mijn vaderlijke weldoener maar dat ging hun niet van harte af en ik klingelde met de klokken en zong
dat hangt van u zelf af antwoordde de fee als ge u niet evenals adam laat verleiden om het verbodene te doen dan kunt ge hier altijd blijven
maar ik was voorzichtig ik gunde mij den tijd en dat moet men ook doen en wat zag je nu vroeg de geleerde man ik zag alles en dat zal ik u vertellen
dat waren de zonderlingste samenstellingen van vogels bloemen en ranken dicht daarnaast in het gras stond een troep pauwen met ontplooide glanzige staarten ja dat was werkelijk zoo
nu ben ik zoo gelukkig en machtig als maar iemand worden kan nu zal ik ook iets bijzonders voor je doen je moet bij mij op het kasteel wonen met mij in een koninklijk rijtuig rijden en honderd duizend gulden in het jaar hebben
daar is het prachtig daar is een vloer om te dansen zoo glad als een bord half ontdooide sneeuw met een weinig mos puntige steenen en geraamten van walrussen en ijsberen lagen er in de rondte evenals reuzenarmen en beenen met beschimmeld groen men zou haast denken dat de zon daarop nooit geschenen had
hij had door de ramen van het kasteel gekeken zoowel door die van beneden als door die van boven hij had het een en ander omtrent haar vernomen en dus kon hij aan de koningsdochter antwoord geven en zinspelingen maken waarover deze zich niet weinig verwonderde
ik moet zeide hij het is immers geen zonde het kan geen zonde zijn waarom de schoonheid en de vreugde niet te volgen ik wil haar zien slapen er is immers niets aan misdaan als ik haar maar geen kus geef en een kus zal ik haar niet geven ik ben sterk ik heb een vasten wil
ik schaamde er mij over als mensch zoo te loopen als ik liep ik had laarzen ik had kleederen en al dat menschenvernis noodig dat den eenen mensch van den anderen onderscheidt ik zocht bescherming ja aan u kan ik het wel toevertrouwen gij zult het immers in geen boek zetten
waar zijn uw zonen vroeg de prins ja het is moeilijk een antwoord te geven als men ons een dwaze vraag doet zei de vrouw mijn zonen doen alles op hun eigen houtje zij zijn met de wolken daar in de koningszaal aan het raketten en daarbij wees zij naar de hoogte o zoo
kijk eens hoe aardig hij daar tusschen de bloemen zit de deur staat maar op een kier nu moest de schim eens zoo slim zijn en naar binnen toe gaan daar eens rondkijken dan terugkomen en mij vertellen wat hij daar gezien heeft
met ieder volk en met ieder land kon hij daardoor kennis maken maar waar de tuin van het paradijs te vinden was daar stond geen woord van in en deze juist was het waaraan hij het meest dacht
maar kijk eens naar de anderen zijn dat niet de liefste eendjes die je ooit van je leven gezien hebt zij lijken allemaal precies op hun vader maar die ondeugd komt mij niet eens bezoeken
dat is verschrikkelijk zei de prinses hij is immers in de gevangenis gezet dat spreekt vanzelf ik vrees dat hij niet meer zal herstellen die arme schim riep de prinses uit
eindelijk werd het moede bleef doodstil liggen en vroor in het ijs vast s morgens vroeg kwam er een boer voorbij toen hij het eendje zag ging hij er heen trapte het ijs met zijn klomp aan stukken en bracht het dier naar zijn vrouw toe daar kwam het weer bij
want versche lucht moet men toch hebben al is men er ook aan gewoon zoo bruin als mahoniehout te worden dan werd het boven en beneden levendig beneden stalden schoenmakers en kleermakers hun goederen op de straat uit dan bracht men tafels en stoelen en werden er lichten opgestoken ja over de duizend lichten
men hoorde het gezang der priesters en zag den dans der wilden begeleid door het geroffel van trommels en het geschetter van trompetten de piramiden van egypte die zich tot aan de wolken verhieven omvergevallen zuilen en sfinxen half onder het zand bedolven zeilden insgelijks voorbij
hij was hierover geërgerd doch niet zoozeer omdat de schim weg was maar omdat hij wist dat er een geschiedenis was van een man zonder schim alle menschen in zijn vaderland waren met deze geschiedenis bekend en als de geleerde man nu in zijn vaderland terugkwam en zijn eigen geschiedenis vertelde dan zouden zij zeggen dat het maar een naäperij van hem was
vlug wat vlug zeide zij en nu haastten zich al de kleine eendjes wat zij konden en zij kwamen uit de eieren te voorschijn en keken naar alle kanten onder de groene bladeren en de moeder liet ze kijken zooveel als zij maar wilden want groen is goed voor de oogen
al moge het ook eeuwig nacht voor mij worden een minuut als deze is rijkdom genoeg en hij kuste de tranen uit haar oogen zijn mond raakte den haren aan
de schaduw wist altijd de eereplaats in te nemen dat liet de geleerde man zich echter maar welgevallen hij had een zeer goed hart en was uiterst mild en vriendelijk nu zei de heer op zekeren dag tegen den schim
en de zwanen zwommen om hem heen en streelden hem met hun snavels eenige kinderen kwamen den tuin inloopen ze gooiden brood en gerst in het water en het kleinste riep
dat zal ik doen zei de oostenwind maar waarom hebt ge mijn broeder uit het zuiden in den zak gestopt laat hem er uit hij moet mij van den vogel phoenix vertellen van dezen wil de prinses in den tuin van het paradijs altijd hooren als ik om de honderd jaren een bezoek bij haar afleg
het draaide zich als een tol in het water rond strekte zijn kop hoog in de lucht naar de zwanen uit en gaf zulk een luiden en zonderlingen schreeuw dat het er zelf van schrikte
wat is dat voor een dwaze inval zei deze je hebt niets uit te voeren en daarom verzin je allerlei dwaasheden leg eieren of spin en maak je anders uit de voeten
hij zag hoe de achtergrond der zaal zich opende en de boom der kennis stond daar in een glans die zijn oogen verblindde het gezang was daar zacht en liefelijk evenals de stem van zijn moeder en het was alsof zij zong mijn kind mijn geliefd kind
maar het is zoo prettig in het water te zwemmen zei het eendje zoo prettig het boven zijn kop te laten uitspatten en op den grond te duiken nu dat is ook een heel plezier zei de kip
eindelijk ging alles in vlammen op de oude vogel phoenix werd tot asch verteerd maar zijn ei lag gloeiend rood in het vuur het barstte met een geweldigen knal open en het jong vloog er uit
welkom zijn wij nu in den tuin van het paradijs vroeg de prins neen nog niet antwoordde de oostenwind maar wij zullen er spoedig komen ziet ge daar dien rotsachtigen muur en die ruime grot waarvoor de wijngaardranken als een groot groen gordijn hangen daardoor zullen we er inkomen
naar deze warme landen was een geleerd man uit de koude streken vertrokken deze dacht nu dat hij daar eveneens kon rondloopen als in zijn vaderland maar van die meening kwam hij al spoedig terug
en kroop er uit het was een groot en leelijk beest de eend bekeek het eens wat is dat een verschrikkelijk groot eendje dacht zij geen van de anderen ziet er zoo uit zou het misschien een kalkoensch kuikentje zijn
je kunt je fortuin daar wel maken hoe leelijk je ook wezen moogt piefpafpoef klonk het juist en de beide wilde genten vielen dood in het riet neer en het water werd bloedrood gekleurd
alles was er zeide de schim ik ben er wel is waar niet heelemaal in geweest ik bleef in de voorkamer in de schemering maar daar stond ik heel goed ik zag alles en weet alles ik ben aan het hof der poëzie in de voorkamer geweest
het arme beest wist niet hoe die vogels heetten ook niet waar zij naar toe vlogen maar toch liep het er hoog mee zooals het nog nooit ergens mee gedaan had het benijdde ze volstrekt niet hoe zou het hem ook in de gedachten komen te wenschen zelf zoo mooi te zijn
dat was een schrik voor het arme eendje het draaide zijn kop om om hem onder de vleugels te steken maar op hetzelfde oogenblik stond er een vreeselijk groote hond dicht bij het eendje de tong hing hem uit den bek en zijn oogen schoten vlammen hij strekte zijn snoet juist naar het eendje uit liet het zijn scherpe landen zien en
ziet er werkelijk als een schim uit zeiden de menschen tegen hem en er ging den geleerden man een huivering over de leden want hij dacht daarvan het zijne ge moet naar een badplaats zei de schim die hem een bezoek bracht er is geen ander redmiddel voor u ik zal u ter wille van onze oude betrekking meenemen
en zoo waren zij er dan zoo goed als thuis maar het arme eendje dat het laatst uit het ei gekomen was en er zoo leelijk uitzag werd gebeten gestooten en voor den gek gehouden en dat zoowel door de eenden als door de kippen
plof plof ging het weer zonder dat hij het beetpakte goddank zei het eendje met een zucht ik ben zoo leelijk dat de hond mij zelfs niet wil bijten
daarop bogen de bananen haar lange hangende takken over de boot neer zwarte zwanen zwommen er in het water en de zeldzaamste dieren en bloemen vertoonden zich aan den oever dat was nieuw-holland het vijfde werelddeel dat met een uitzicht op de blauwe bergen
er zijn menschen die het niet kunnen verdragen aan grauw papier te ruiken zij worden daarvan onpasselijk anderen gaat het door merg en been als men met een spijker op een glasruit krast
zag millioenen gelukkigen die glimlachten en zongen zoodat het in ééne melodie samensmolt de voornaamsten onder hen waren zoo klein dat zij kleiner schenen dan de kleinste rozeknop wanneer deze als een punt op het papier geteekend wordt
zeide zij en het eene eendje na het andere plofte er nu ook in het water spatte hun om den kop en zij doken even onder maar kwamen al spoedig weer boven en zwommen uitmuntend hun pooten gingen van zelf en allen waren zij in het water zelfs het leelijke grauwe eendje zwom mee
en de zon ging onder de geheele hemel werd een en al goud dat aan de leliën den glans der heerlijkste rozen gaf en de prins dronk van den parelenden wijn dien de meisjes hem toereikten en voelde een gelukzaligheid als nooit
winter zei de noordenwind en barstte in een luid gelach uit koude is mijn grootste plezier maar wat ben jij voor een kereltje hoe kom je in de grot der winden
daar heb je een palmblad voor de prinses zei de zuidenwind dit blad heeft de vogel phoenix de eenige die er op de wereld was aan mij gegeven hij heeft er met zijn snavel zijn heele levensgeschiedenis gedurende de honderd jaren die hij geleefd heeft
lange ijskegels hingen er aan zijn baard en de eene hagelsteen na den anderen gleed van den kraag van zijn buis naar beneden ga niet dadelijk bij het vuur zitten zei de prins anders zoudt ge licht winter in uw gezicht en uw handen kunnen krijgen
slechts in één huis tegenover dat waar de vreemde geleerde man woonde was het doodstil en toch woonde daar iemand want er stonden bloemen op het balkon en deze bloeiden heerlijk in de zonnehitte en dat hadden zij niet kunnen doen als zij niet van tijd tot tijd begoten werden en iemand moest ze toch begieten
het arme eendje wist niet hoe het zich zou wenden of keeren het was treurig omdat het er leelijk uitzag en door al de anderen bespot werd zoo ging het den eersten dag en later werd het al erger en erger
dat was grievend maar in de warme landen groeit alles zoo vlug en na verloop van acht dagen bemerkte hij dan ook tot zijn vurige blijdschap dat er een nieuwe schim uit zijn beenen groeide als hij in den zonneschijn kwam de wortel moest alzoo zijn blijven zitten
ben je niet in een warme kamer gekomen en heb je niet een gezelschap waarvan je nog wat kunt leeren maar er is geen huis met je te houden en het is alles behalve plezierig met jou om te gaan je kunt mij gerust gelooven ik meen het goed met je ik zeg je de waarheid al vind je dit ook niet prettig en daaraan kan men zien wie zijn ware vrienden zijn
klonk het weer en nu vlogen er geheele scharen wilde ganzen uit het riet op en toen deed zich andermaal een knal hooren er werd een groote jacht gehouden de jagers lagen rondom het moeras ja eenigen zaten boven in de takken der boomen die zich ver over het riet uitstrekten
de blauwe damp trok in dikke wolken in de boomen en ver over het water heen de jachthonden gingen het moeras in plof plof het riet boog zich naar alle kanten heen
neem mij niet kwalijk zei de geleerde man dat je is een oude gewoonte en die legt men niet zoo gemakkelijk af ge hebt volkomen gelijk en ik zal er aan denken maar vertel mij nu wat ge gezien hebt alles zei de schim want ik zag alles en weet alles
nu kan zij het zelf lezen hoe de vogel phoenix zijn nest in brand stak en daarin zat en verbrandde evenals de vrouw van een hindoe wat knetterden de dorre takken het was een rook en een damp van belang
maar de liggende schim hield zich kalm en bedaard om eens goed te kunnen luisteren hij wilde ook weten hoe men zich kon losmaken en zijn eigen heer en meester worden weet ge wie er in het huis aan den overkant woonde zei de schim
maar wat hebt ge dan gezien gingen door de groote zalen al de goden van den voortijd streden daar de oude helden speelden daar lieve kinderen en vertelden hun droomen
hij moest de verstandigste man van de heele wereld zijn zij kreeg hooge achting voor alles wat hij wist en toen zij weer met hem danste raakte zij op hem verliefd en dat merkte de schim heel goed want zij had hem met haar oogen bijna door en
morgen zei de oostenwind ge hadt best nog een beetje kunnen blijven slapen want er is niet veel op het vlakke veld onder ons te zien of ge moest lust hebben om de kerken te tellen die staan als krijtstipjes op het groene bord
een schim een schim een woord een woord zei de schim want zoo moest deze wel spreken het was overigens uiterst opmerkelijk hoe hij geheel en al mensch geworden was
dat was het heerlijkste van alles het was de poëzie ik ben daar drie weken geweest en dat heeft dezelfde uitwerking alsof men drie duizend jaren lang leefde en alles kon lezen wat er gedicht en geschreven is want dat zeg ik en het is waar ik heb alles gezien en ik weet alles
en het waren geen bloedige tranen meer die van den boom der kennis afvielen het waren roode fonkelende sterren die hij meende te zien kom mee kom mee luidden de bevende klanken en bij iedere schrede werden de wangen van den prins rooder vloeide het bloed hem sneller door de aderen
hoe gaat het vroeg hij ach zei de geleerde man ik schrijf over het ware het goede en het schoone maar het kan niemand schelen zoo iets te hooren ik ben wanhopig want ik trek mij dit erg aan
u in uw mantel hier brandt de zon maar nog een schrede verder en het is ijskoud de vogel die daar voorbij de grot heenvliegt heeft zijn eenen vleugel buiten in den warmen zomer en zijn anderen binnen in den kouden winter wel zoo is dat dan de weg naar den tuin van het paradijs vroeg de prins nu gingen zij de grot in
waren het palmboomen of reusachtig groote waterplanten die hier groeiden zulke sappige en groote boomen had de prins vroeger nooit gezien in lange festoenen hingen daar de wonderlijkste slingerplanten zooals men ze slechts met kleuren en goud op den rand van oude heiligenboeken of door de beginletters geslingerd afgebeeld ziet
je vroeg de koningsdochter toen de schim bij haar binnentrad is er iets voorgevallen je moogt vandaag niet ziek worden thans nu wij bruiloft zullen houden ik heb het vreeselijkste beleefd wat men kan beleven zei de schim
ik zag het allerongeloofelijkste bij vrouwen en mannen en ouders en die lieve engelachtige kinderen ik zag wat geen mensch moest weten en wat zij allen toch zoo graag willen weten kwaad bij de naasten
ik ging naar de woestijn met het gele zand daar ziet het er uit als op den bodem der zee ik trof een karavaan aan men slachtte den laatsten kameel om aan drinkwater te komen maar het was slechts weinig wat men kreeg de zon brandde van boven en het zand van beneden
maar wat zag het nu in het heldere water het zag daarin zijn eigen beeltenis niet meer die van een loggen grauwen leelijken vogel maar van een zwaan
daar we nu op zulk een wijze reiskameraden geworden en tevens van kindsbeen af met elkaar opgegroeid zijn moeten we eens op onze verbroedering drinken jij en jou klinkt toch vertrouwelijker
gebruikt je pooten nu vervolgde zij houdt je fatsoen en maakt een buiging voor de oude eend die je daar ziet dat is de voornaamste van alle zij is van spaansche afkomst daarom is zij zoo dik en zie je wel zij heeft een rood lapje om haar
door de hoogste ramen in de zalen en door het dak waar niemand in kon zien en ik zag wat niemand zag wat niemand mocht zien het is toch eigenlijk een booze wereld ik zou geen mensch willen zijn als het niet eenmaal aangenomen was dat het wat beteekent mensch te zijn
de buffel moest naar beneden dat beviel mij en ik blies een storm zoodat overoude boomen aan splinters barstten en tot spaanders werden en heb je anders niets gedaan vroeg de oude vrouw
nu daar zullen we wel gauw achter komen in het water moet het al zou ik het er ook zelf induwen den volgenden dag was het mooi heerlijk weer de zon scheen op alle groene bladeren de moeder der eendjes ging met haar heele familie naar de gracht toe plof daar sprong zij in het water
ik teeken hem slechts op doch laat hem nog een poos in de wereld rondzwerven om zijn zonde te boeten en beter te worden ik kom echter eenmaal wanneer hij het juist het minst verwacht stop ik hem in de zwarte doodkist zet deze op mijn hoofd en vlieg naar de sterren op
en dat moet hij zijn om een juist antwoord te geven geheel als een mensch wil behandeld worden dat bevalt mij zei de koningsdochter en nu ging zij naar den geleerden man die bij de deur stond en sprak met hem over de zon en de maan over de groene bosschen en over de menschen nabij en verre en de geleerde man antwoordde zeer verstandig en zeer goed
de oostenwind nam den prins op zijn armen en droeg er hem naar toe daar zongen de bloemen en de bladeren de schoonste liederen uit zijn kindsheid maar zoo welluidend en liefelijk als geen menschelijke stem ze hier kan zingen
weent ge over mij fluisterde hij ween niet gij bekoorlijke vrouw nu begrijp ik het geluk van het paradijs eerst het doorstroomt mijn bloed mijn gedachten de kracht van den cherub en van het eeuwige leven voel ik in mijn aardsche lichaam
het was alsof daar iemand een stuk zat in te studeeren dat hij toch niet goed kon uitvoeren altijd hetzelfde stuk ik speel het toch goed denkt hij zeker maar hij doet het nooit goed hoe lang hij ook speelt
gaat maar met mij mee dan zal ik je in de groote wereld brengen en je in de eendenkooi voorstellen maar zorgt dat je dicht in mijn nabijheid blijft en neemt je voor de kat in acht en zoo begaven zij zich naar de
de tijd zal op deze plaats voor u voorbijvliegen alsof het honderd uren waren maar het is een lange tijd voor de verzoeking iederen avond wanneer ik van u heenga moet ik u toeroepen kom mee ik moet u met de hand wenken
ja indertijd toen ik bij u was dacht ik daarover niet na maar altijd zooals ge weet wanneer de zon op en onderging werd ik zoo verwonderlijk lang in den maneschijn was ik bijna nog duidelijker te onderscheiden dan gij zelf
laat ons nu in de boot stappen zei de fee dan zullen wij eenige ververschingen op het water gebruiken de boot schommelt en komt niet van haar plaats af maar al de landen der wereld glijden onze oogen voorbij
want aan den straatkant en in het steegje had men in het geheele benedenhuis raam aan raam en daar konden de menschen toch niet altijd doorheen klimmen op zekeren avond zat de vreemdeling op zijn balkon in de kamer achter hem brandde licht en dus was het natuurlijk dat zijn schim zich op den muur van het huis aan den overkant afteekende
je weet goed te vertellen mijn zoon zei de moeder ik watertand er van als ik naar je luister toen begon de jacht de harpoen werd in de borst van den walrus geworpen zoodat een dampende bloedstraal als een fontein over het ijs spoot
nu waren zij in de heerlijke zachte lucht zoo frisch als op de bergen zoo geurig als bij de rozen in het dal daar stroomde een rivier zoo helder als de lucht zelf en de visschen waren als zilver en goud
nu was zij nieuwsgierig geworden en daarom knoopte zij op de wandeling terstond een gesprek met den vreemden heer aan daar zij een koningsdochter was behoefde zij niet veel komplimenten te maken daarom zeide zij onverholen tegen hem uw ziekte bestaat daarin dat ge geen schaduw kunt werpen
maar je moet je door elk en een ieder schim laten noemen en moogt het nimmer zeggen dat je eenmaal mensch geweest bent en dan moet je jaarlijks eenmaal wanneer ik op het balkon in den zonneschijn zit en mij laat zien aan mijn voeten liggen zooals het een schim betaamt want ik moet je zeggen dat ik met de koningsdochter trouw en van avond is het bruiloft
indertijd toen zij verdreven werden zonk de tuin van het paradijs in den grond weg maar hij behield zijn warmen zonneschijn zijn zachte lucht en al zijn heerlijkheid de feeënkoningin woont daarin daar ligt het land der gelukzaligheid waar de dood nooit komt waar het heerlijk is
het zijn lieve kinderen die de moeder heeft zei de oude eend met het lapje om den poot zij zijn allemaal mooi behalve dat eene dat is mislukt ik zou wel willen dal je dat eens wat anders kondt maken
de adelaar in de donkere bosschen vloog wel is waar snel maar de oostenwind vloog toch nog sneller de kozak reed op zijn klein paard vlug over de vlakte heen maar de prins ging toch nog vlugger nu kunt ge den himalaya zien zei de oostenwind dat is het hoogste gebergte in azië nu zullen wij spoedig in den tuin van het paradijs komen
wat is de wereld toch groot zeiden al de jongen want nu hadden zij heel wat meer plaats dan in het ei denk je dat dit de heele wereld is zei de moeder die strekt zich nog ver aan den anderen kant van het geboomte uit tot aan den tuin van den pastoor maar daar ben ik nog nooit geweest
toen de geleerde man weer in zijn vaderland teruggekomen was schreef hij boeken over het ware het goede en het schoone dat er in de wereld is en er verliepen dagen en er verliepen jaren er verliepen vele jaren
je hebt dus niets anders dan kwaad gedaan zei zijn moeder marsch in den zak en eer de zuidenwind er op verdacht was had zij hem om zijn middel beetgepakt en in den zak gestopt hij lag op den vloer rond te wentelen maar zij zette zich op den zak neer en nu moest hij wel stil blijven liggen
de poëzie riep de geleerde man uit ja deze leeft dikwijls als een kluizenaarster in de groote steden de poëzie ja ik heb haar een enkel vluchtig oogenblik gezien maar de slaap stak mij in de oogen zij stond op het balkon en flikkerde evenals het noorderlicht flikkert
wel zoo hoe gaat het vroeg een oude eend die haar eens een bezoek kwam brengen het duurt geducht lang met dat eene ei zei de eend die er nu weer op zat het wil maar niet opengaan
zij dansten nog eens en het lag haar op de lippen het tegen hem te zeggen maar zij was verstandig zij dacht aan haar land en haar rijk en aan de vele menschen waarover zij moest regeeren hij is een schrander man zeide zij bij zich zelve dat is goed en hij danst voortreffelijk dat is ook goed
merkte zij dat de pas aangekomene een heel ander man was dan de anderen men zegt dat hij hier is om aan zijn baard meer groei te geven maar ik doorzie de eigenlijke reden hij kan geen schaduw werpen
het doet er niet toe door een eend uitgebroed te worden als men maar uit een zwanenei gekomen is het gevoelde zich nu verheugd over al den nood en de ontberingen die het doorgestaan had nu erkende het eerst recht zijn geluk en de heerlijkheid die hem omringde
midden in de zaal stond een groote boom met hangende weelderige takken gouden appelen hingen als sinaasappels tusschen de groene bladeren dat was de boom der kennis van welks vrucht adam en eva gegeten hadden van ieder blad droop een schitterende roode dauwdroppel het was alsof de boom bloedige tranen stortte
de huisheer van den vreemdeling zeide dat hij niet wist wie het huis aan den overkant gehuurd had men zag er geen menschen en wat de muziek betrof het kwam hem voor dat deze verschrikkelijk vervelend was
de koude regen viel hem op het gezicht de scherpe wind blies om zijn hoofd nu kwam hij weer tot zijn zinnen wat heb ik gedaan zeide hij met een zucht ik heb gezondigd evenals adam gezondigd zoodat het paradijs in de diepte weggezonken is
hij was in het zwart gekleed en droeg het fijnste zwarte laken verlakte laarzen en een hoed die men in elkaar kon drukken zoodat het niets anders dan een bol en een rand was om niet te spreken van hetgeen we reeds weten van de sieraden de gouden halsketting en de diamanten ringen ja de schim was bijzonder keurig gekleed en dat was het juist wat hem tot een man maakte
dat doe ik niet zei de schim ik word dik en vet en dat moet men trachten te worden ge kent de wereld niet ge wordt ziek daarenboven ge moet reizen ik ga van den zomer een reis doen wilt ge mee ik zou wel een reismakker willen hebben wilt ge als schim meereizen dat zou mij veel genoegen doen ik betaal de reis
de zoldering zelve was een groote fonkelende bloem en hoe meer men daarnaar keek des te dieper scheen haar kelk de prins ging naar het raam toe en keek door een der ruiten daar zag hij den boom der kennis met de slang en adam en eva stonden dicht daarbij
het is hier vrij koud zeide hij en wierp nog wat hout op het vuur ik kan wel merken dat de noordenwind het eerst van allen thuis gekomen is het is hier zoo heet dat men wel een ijsbeer kan braden zei de
als ik een krant geschreven had dan zou zij gelezen zijn maar ik schreef regelrecht aan de personen zelf en er ontstond schrik in alle steden waar ik kwam zij werden bang voor mij en zij hadden mij zoo ontzettend lief
ik kon ze er maar niet in krijgen hoe ik ook kwakte het hielp mij niemendal laat mij het ei eens zien ja dat is een kalkoenenei laat dat maar liggen en leer je andere kinderen liever zwemmen
op zekeren dag ging hij het bosch alleen in want dat was zijn grootste plezier de avond brak aan de wolken pakten zich samen er viel een regen alsof de geheele hemel een enkele sluis was waaruit water stroomde het was zoo donker als het anders s nachts slechts in den diepsten put is