AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
uwe hoogheid moet aan die dagen denken zonder zich te laten meêsleepen door de smart ervan de kleine prins zal waarschijnlijk niet blijven leven hoogheid zal zij daaraan denken en denken aan hare ouders hunne arme majesteiten
het volk voorbij het lijk van den kleinen prins den daarop volgenden werd het vervoerd naar altara en bijgezet in den keizerlijken grafkelder in den dom van st ladislas
een arme zieke jongen hoe kan ik keizer worden ik weet niet waarom het is mama en hoe het komt maar ik voel me niet als een aanstaande keizer
het stortregende steeds othomar was weêr gaan zitten de kilte van den regennacht drong koud naar binnen en viel op zijne schouders roerloos echter bleef hij staren op de punten zijner laarzen
de anderen volgden de vorstelijke genoodigden de adjudanten de hofdames zij glimlachten tegen de keizerlijke verloofden die in een der open vensterbogen ze lieten
wachtte het hem drukker dan ooit de opening van het parlement was gauw op zijne terugkomst gevolgd de keizer was tevreden geweest over de houding van den kroonprins in het noorden
en zij beschouwt hem meer als een cavalier servant voor kleinere diensten en hofintriguetjes dan als iemand voor wien het ooit mogelijk zoû zijn dat ze eene emotie zoû kunnen voelen
als een zachte donder die over den grond strijkt golft de zanthos aan in de kerk galmt het orgel zingt men bidt men den geheelen nacht
afgekondigd na éen enkel uur van ongeregeldheid dat had durven volgen op het besluit van den keizer om het huis der standen te ontbinden
en de dagen gingen voorbij othomar sprak niet meer met de keizerin over zijn besluit om haar dit leed zoo min mogelijk aan te doen de keizerin sprak er ook niet over en hoopte
iedere minuut was gevuld en iedere dag vulde zijne minuten anders dan de vorigen het diner werd altijd met groote etiquette en splendeur gebruikt
of had het huis der standen gelijk zoû het goed zijn beperking van het absolutisme het was wel moeilijk te beslissen de overstroomingen
achttien jaren oud met de hertogelijke kroon en den mantel en den keten van de orde van den
othomar en de adjudanten steunden hem buiten op het plein groeide de menschenmassa steeg de ontzetting borrelde de opstand uit het zwart van die menschentrossen omhoog
een kelk lyciliër in de hand luistert ze aandachtig hangt aan de jong keizerlijke lippen en voelt eene emotie
woorden die ik je gezegd heb othomar ik ben hevig en driftig dat weet je ik hield meer van berengar dan van jou maar jijzelf hield van dat kind
de koorts was gestegen maar het prinsje wilde uit zijn bed hij was stout schold had zelfs den goedigen dokter met zijn dikken kop geslagen geranseld met de kleine gebalde vuist
dat ik niet ongelukkig ben o verre daarvan ons geluk is bijna nooit wat wij ons voorstellen dat het zijn zal en wat wij betreuren dat het niet wordt
en de geheele kathedraal vult zich ééne volle wemeling van ritselende zware zijden stoffen de galatoiletten der gedecolleteerde dames wier juweelen
als het nu drie vier vijf malen was geweest maar de twéede maal pas wat moeten al de jongens wel van me denken
zeker voelde hij zoo niets geen opstand in zijne ziel voelde hij die rust dat besef van harmonie als eene erfenis kwam zijn geschenk tot hemzelven weêr terug
in de stof van goudglans die haar boezem omglinsterd hield en op de dikke plooien van den sleep scheen te breken met kantlijnen van licht hij had tot haar gesproken
toezwaaien de zonneschijn poeiert door den blonden sluier der knielende bruid steekt een gloeibrand over haar wit en zilveren sleep
in ontzenuwing totnogtoe door zelfbeheersching en spontaan plichtsbesef in evenwicht gehouden maar in deze oververmoeidheid plotseling zich
maar de jonge officier wist hem in te fluisteren zo kalm hoffelijk alsof dit alles de eenvoudigste zaak ter wereld was ik sprak de hertogin van yemena hoogheid hare excellentie zei me
ik had bijna gezegd alleenheerscher ze zijn niet die van een vorst niet waar othomar je begrijpt je met je met trouwen hare stem klonk beslister dan gewoonlijk bijna hard
de groepen vormen zich weêr als op een intimen raôut de hertogin is met othomar verder gegaan tot de lange serre toe
hier blijven op st ladislas zich terugtrekken op castel xaveria al de keizerlijke paleizen en kasteelen dwarrelen haar nu door haar arm hoofd hare eigen bezittingen en
ik voelde mij onwel worden en zag zeker ook zeer wit ik had al mijn energie noodig om niet te willen flauw vallen maar herman stak zijn arm onder den mijne en steunde mij zooveel mogelijk zouder
bijgeloof gewiegeld door de mooie legenden van hunne gothlandsche zee die als eene sirene vreemde sprookjes zingt van mystiek hij wist het misschien zelve niet
berengar er is niets te zien ga slapen toen boog hij zijn arm tot elizabeth mevrouw sprak hij koel
hij sliep zwaar een vage nevel van gedroom trok door zijn nacht heen de man die hem bij zanti had willen vermoorden grijnsde hem aan met ballende vuisten
deed een weg voor mij uitstralen dien weg mama ik zie hem nu iederen dag klaarder en klaarder stralen voor mij uit en ik wil hem volgen met mijn man en mijn kind met mijn keizer en met mijn
maar bij eene wending der gangen schrikte hij de groote ceremonietrap gaapte flauw verlicht aan zijne voeten met de holte der kolossale vestibule onder
waar wil je naar toe othomar naar het recht papa naar rechtvaardigheid de natuur is soms onrechtvaardig en blind ze had berengar eerst moeten laten geboren worden en dan mij of mij maar zelfs niet
maar er is een roep opgegaan verder eerst in den donkeren avond onduidelijk vernomen dan eindelijk duidelijker hoorbaar
in de mysterieuze melancholie van het imperiaal had haar nauwlijks kunnen troosten uren bleef zij daarna liggen voor haar crucifix zij bad met heel hare ziel bad om klaarheid in haarzelve en in haren zoon
maar weet je je bent veranderd als ik het maar niet zoo zal moeten laten het lijkt niet meer het zal wel weêr gaan lijken als ik er wat beter ga uitzien antwoordde
zij juichen hen ondanks m hunne koelheid misschien beminnend zij juichen als dollen langzaam gaat de stoet van ceremonie door de eindeloos lange hoofdstraten voort
van verdwalen kon geen sprake zijn het dennenbosch was niet groot en valérie kende altseeborgen goed rouwens e ids aargang er was niets dan het bosch en het strand en het dorp
er na hem ook dàt komen eene tweede ketting die zich voort zoû slingeren in de toekomst of en waartoe de telkens terugkomende eindeloos eeuwige wedergeboorte van het leven
toen belde hij en aan den lakei die verscheen mijn kamerdienaar andro deze verscheen na eenige oogenblikken
mijn jongen riep ze uit een halve snik brak in hare keel ja ja noem me zoo mama laat ons elkaâr weêr gauw terugvinden laten wij elkaâr niet verliezen wat is uw verzoek geef mij al die boeken
terwijl een paar doktoren uit den groep der geneesheeren met wie ik sprak me iets gaven om aan te ruiken o mama het was een verschrikkelijk schouwspel
hoe dikwijls had hij er niet op getuurd met ergernis om hun troonopvolger die zoo geheel haar eigen zoon was maar alsof eene schemering van glans voor zijne oogen aar opging zag hij nu naar het delicate gelaat
zij koningin hier hare zuster keizerin daarginds en de kroonprins met zijne eenvoudige mannelijkheid herman met zijne
de brief was van de aartshertogin eudoxie de moeder van valérie met eene beverige opgewonden hand geschreven en vermeldde in termen die onverschillig wilden zijn
door de recepties aan de grenzen door de ontvangst aan het centraal station te altara met de begroeting van haar keizerlijken bruidegom die er haar gekust had en de toespraak der autoriteiten
er heerschen gevaarlijke tyfeuze koortsen en vele gevallen van cholera zijn voorgekomen de grèves in het oosten zijn nu gedaan maar ik ben zoo bang voor dat bedwingen met ruw geweld
glanzende escortes van kurassiers begeleidden de keizerlijke landauers de keizerin had othomar ook verzocht zijne eenzame morgenritten te staken en zich nooit te vertoonen dan met gevolg
ik haat u niet al denkt u dit misschien ik haat niemand hoe ouder ik geworden ben hoe minder ik heb leeren haten hoe meer zachtheid er in mij gekomen is ziet u
je zag dat ik meer hield van je broêr je dacht dat ik je laf plan goed zoû vinden geen oogenblik kwam het in je op dat je mij met die lafheid het grootste verdriet zoû doen dat ik ooit kon ondervinden
een heftige bui volgde het snikken woest sloeg hij met de armen rond trok de kompressen af wierp zich het ijs van het hoofd richtte zich met dolle oogjes staande in zijn bed gooide de dekens weg
zij stoorden zich dus niet aan een heel enkel ondeugend woord van prins olaf of prins christofel
over de onhandigheid van den markies van dazzara met zijn dwaze eerewacht aan het station bij ons vertrek
met een timbre van meerderen eerbied omdat de titels klonken aan de luisterende ooren van ontvangende majesteit
het is vijf uur s namiddags nog zacht zonnig maar niet warm meer er waait een frissche bries het landschap is wijd en grootsch de bergen wisselen bij het verschieten van den weg hunne golvende sneeuwlijnen van panorama
toen kwam het als met een woeste golf tot hem bruisend over zijne doodkalmte heen waarom had die man hem gehaat hem willen vermoorden hem willen slachten als een beest
ook zij had geleden dat men haar niet liefhad ook hij leed zoo en zoo begreep ze hem in éen oogwenk geheel en al met geheel haar vreemd
in geheel liparië's verleden van historie in geheel het verleden der wereld klonk geen enkele valsche toon
die knikte dat ze begreep de jongere vorsten spraken meestal engelsch herman soms met othomar een paar woorden liparisch en de kinderen die op een lager terras waren gaan spelen
hij was gewend aan dit leven van zich altijd bewegen zich e ids aargang altijd voordoen dan hier dan daar er zoo aan gewend dat hij niet voelde de vermoeienis die hem reeds vr de tournée in het noorden afmatte
den keizer thera en den aartshertog en de aartshertogin van karinthië die den vorigen avond te lipara waren aangekomen men zat stil bij elkaâr nu en dan ging een zacht woord om
vroeg naar othomar thera nu o nu wekte hij bij de keizerin een fijn gevoel op van het sympathieke van familie iets van een geheimen band van bloed een zeer stevigen steun van
ontbond de keizer het huis der standen het volk trilde afgezweept neêrgeranseld tot kruipen gebracht aan de keizerlijke voeten
maar de prinses was licht nerveus geworden ze trok er den zijden lap in eens weêr over heen othomar verscheen niet aan het diner
en galerijen naar een grooten ontvangsalon schitterend van het licht der kostbare rotskristallen kroon waar het kaarslicht in regenboogt en breed neêrglanst en watert op het marmermozaiek van den vloer
zijn reëele verschijning verbrak den toover van den nacht en immobilizeerde de spoken weêr tot portretten hoogheid andro kom hier hoogheid wat is er
ze zonder den keizer was want zij was het minst angstig als zij zich naast oscar vertoonde op tentoonstellingen bij plechtigheden in de opera
en een nieuwe orde starrelde met de anderen mede op zijn borst die van het oostenrijksche gulden vlies zij scheen ouder geworden dan zij te altseeborgen was in haar roze zijden avondtoilet met groote
toch was de vermoeidheid van den prins zoo zichtbaar dat ducardi zelve over tafel zacht tot hem zei voelt uwe hoogheid zich niet wel
gewend aan het ceremonieele hofleven van het imperiaal aan welks etiquette keizer oscar streng de hand hield verwonderde de bijna burgerlijke eenvoud zijner gothlandsche familie hem eerst maar verheugde hem later
ik bracht die moeilijkheid ook onder de oogen van hare xcellentie maar misschien als uwe hoogheid zoo genadig was zoû men toch
hoe zal ik het doen o god hoe zal ik het doen hoorde zij berengars stem nog uit de antichambre in wanhoop opsnikken
de paarden schuimen op hunne gebitten ongeduldig pezig gebogen de pooten trappelend om den langzamen stap van ceremonie over de verblindend vierkant geplaveide straten heen
de drukte van onze goede syriërs is voorbij en lipara weêr kalm ik kan tot nadenken komen maar mijn nadenken is niets dan treurigheid ziehier waarom olga
achter die hofdames volgen hare eere jonkvrouwen gelijk gekleed met gelijke bouquetten het zijn de prinses thera de prinses wanda
de werkelijkheid de dag van heden en ze glimlacht er om en haalt de schouders op zoo is het leven de lakei gaat de kok komt binnen in zijn wit schort
ze wilden het niet meer boven zich erfelijk en daardoor in zijn erfrecht altijd autoritair ze wilden het gekozen
angst als zij zat in een open rijtuig in de comedie bij plechtigheden en in de kerk zelfs bij bezoek aan liefdadige instellingen
hij sloeg een blik om zich heen zag de oogen van prins dutri zijn adjudant als bezilisken op hem gevestigd en liet zijne stem van trotsch weekhartig worden
voor zoover dit niet in hun cosmopolitisme weggesmolten was othomar was met herman drie maanden op zee geweest zij hadden voor-indië china japan en amerika aangedaan
de uniform éen goud den mantel hermelijn en scharlaken de kroon op het hoofd het is de eenige maal dat het volk hun keizer gekroond ziet
maar kan ik het nagaan wat er in mij omgaat wat ik denk van het eeneoogenblik op het andere ik miste het toch
zij zag wat bleek haar gezicht was een weinig uitgetrokken hare oogen vreemd groot brandend zij droeg een eenvoudig zomertoilet van zacht lila soupele stof met een paar witte linten
in de suggestie zijner eigene overdenkingen viel het othomar niet op dat de kleine prins zeker moest zijn zieker geworden zoo de keizerin zelve lijdende bij hem was
zanti wezenloos tuurde naar het lijk toen sprak hij de officieren ontsteld druk in verwarring om den prins heen gaat nu en zoo het kan gaat in vrede
suist er iets in de verte is dat water of of verbeeld ik het me de man luisterde ik hoor niets hoogheid u zal wat koortsig zijn
terwijl het hem dankbaar was of zoû het een loerend mysterie vermoeden achter al die grootheid die othomar van zich wierp en achterdocht koesteren
de crizis was ten einde op het marsveld zouden de groote voorjaarsmanoeuvres plaats hebben zoodra de koning en de koningin van syrië te lipara waren
in haar licht geel getint antiek kanten toilet de bloote borst regelmatig golvend over eene gelijke ademhaling
mama dat is geen ongeluk het is een gevoel waarin zeker heel veel weemoed schuilt maar meer sombers schuilt er ook niet in
wij gingen ook naar de hoogeschool de meeste professoren kende ik nog van twee jaar geleden toen ik er studeerde een verschrikkelijk schouwspel was buiten de stad o mama waren het honderden waren het duizenden lijken
het prachtige park wemelend achter de spiegelruiten met tinten van oud middeneeuwsch goudleêr nu in het lager schijnene der zonnestralen zijne moeder over hem zoo lief zoo delicaat zacht in het intime
antipathie ze wilden elkaâr zelfs niet ontmoeten zelfs uiterlijk was er niets dan koelheid tusschen hen o wat heeft mij dit alles leed gedaan als ik onze jongens zoo tegen elkaâr zag doen
misschien is othomar zoo door de gesprekken die alle weven om de hertogin heen als middenpunt en de kleinere nieuwtjes van het imperiaal behandelen van de overstroomingen is hier nauwlijks sprake
als met magneet detachementen huzaren gingen reeds door de stad hielden het opgewonden volk in bedwang de hertog van mena doni zag men als op alle punten tegelijk
niemand had oscar nog ooit zoo gezien niemand ook had nog zoo tot hem durven spreken verklaar u dan nader donderde hij in het strakke gelaat van den professor deze verroerde geen trek
de keizerin zag in othomar zoo zeer haar eigen zoon dat in hunne intieme ochtendgesprekken want de kroonprins kwam nog altijd iederen morgen een oogenblik bij zijne moeder
de dingen die schijnen zijn dikwijls anders maar hoe het ook zij verdriet heeft ze zeker ik kan haar dat dus niet vragen nu het is jammer jullie zijn nu samen
en vreemd verrast door de ongrijpbare kortheid van dit eerste allergewichtigste moment van hun leven als groote menschen
en niet meer op den ouden gekartelden burcht van den schutsheilige van het rijk zij de oude stad de moeder van het land blijft ze trouw in hare
en nu kom ik met het volgende verzoek tot u ik weet dat herman spoedig een groote vaart op den viking gaat doen naar oost-indië japan en amerika
me niet terug te kunnen trekken in heiligende afzondering maar te moeten blijven ademen de zondige atmosfeer van de wereld
en deel ik mijn geld geheel en al onder hen allen ziet u dat is zoo mijn zwakte mijn zonde ik ben maar een mensch
hooger te stijgen of ze het geheele paleis zouden veroveren met hun zwart de behangers zagen den kroonprins niet en werkten door zwijgend in het flauwe licht maar eene koude rilling ging over othomar heen
de hertogin van yemena stond daar met hare dochters zij zagen uit naar het rijtuig dat zij reeds tienmalen besteld hadden een tooneelknecht haalde onverschillig de schouders op hij wist geen rijtuig te halen
het gelaat wat bleek onder een licht waas van roze poeier zoo kwam ze nader langzaam weifelend in haar goudgeel broché satijn met zwaar sabelbont omzoomd zoo boog ze voor hem
en voelde dat zij zoo alleen sprak om hèm om hem op te beuren en niet uit overtuiging en de gedachten dwaalden niet meer losjes
wiens rijke uniform afstak tegen de eenvoudigere der anderen zelfs die der prinsen adjudanten generaal liparische en gothlandsche adjudanten ordonnans officieren volgden hen
de keizer had den prins beetgepakt en hem het nog vijfmaal geladen pistool ontrukt ook het tweede schot ging in dat korte oogenblik van strijd af in het plafond wezenloos bleef othomar staan
titels zijn dwaasheid hoogheid in de negentiende eeuw zij schertste en toch voelde zij eene stille huivering ze wist niet waarom dat zanti daar zoo dicht bij castel vaza was komen wonen vond ze
en wie haar gehoord had zoû nooit vermoed hebben dat zij een slapeloozen nacht had doorgebracht badende in tranen en voor zich ziende het lijk van een jongen man met verpletterde slapen
zij voelde er een smartelijken weemoed om vocht waasde over hare oogen en de lichtwisselingen van het bal trilden voor haar heen als door water telkens vergat zij te glimlachen maar zoodra zij er aan dacht glimlachte zij weêr
hij was hun zoon de opvolger op hun troon van waar had hij dan zijne weifeling van niet kunnen die zijn vader niet had en de liefde voor hun volk
ze herinnert zich het weelderige appartement van den adjudant en ziet er zich terug met anderen en in hare verwarring merkt ze niet dat ze hem zeer pijn heeft gedaan en zijne
zelfs met de keizerin had hij er niet over gesproken uit zekere vrees en bijgeloovigheid en bij dit denk verdriet dat zijne ziel van kracht waarin altijd een zweem van kinderlijkheid gebleven was
hij zeide haar dat hij zoo bang was voor zijne eigen weifelingen en hoe hij vermoedde dat zijne besluitnemingen altijd te laat zouden komen en zij antwoordde hem zacht lachend
een rijk natuurmooi zuidelijk rijk hooge sneeuwbergen in het noorden middeneeuwsche en moderne steden die lagen in wijde
professor barzia die zelve den prins behandelde en hem in het paleis zijne dubbele daagsche koud waterdouche toediende scheen zich over lichamelijke zwakte het minst ongerust te maken
ze weet door haar zelfinzicht dat deze filozofie is als schuim van champagne en glimlacht er ook zelve om
mama zij antwoordde niet ik moet u mijn besluit meêdeelen welk besluit wil u het aan papa zeggen wat wat othomar mijn jongen
waarop de keizers en keizerinnen van liparië hunne handteekeningen sedert eeuwen geschreven hebben waarop na het kroonprinselijke paar de vorstelijke getuigen de akten
de huizen tusschen al de vlaggen en trofeeën dreunen er van de wachten prezenteeren het geweer en in den
over lipara anders eene stad als marmer wit lange witte villa reien aan zuidblauwe zee
de sleep van zilverbrokaat en wit fluweel is zoo lang dat zes hofdames ze in golvingen aan zilveren handtrensen achterna dragen
en het gejuich stijgt luider op en luider uit die grillige menigte bedwongen als een vrouw door een heerscher dien zij nu aanbidt om zijn kracht
eén verblindend gewemel van glans doorleefde de immense zaal met zijne flonkerwisselingen want het licht bleef nooit wisselde onophoudelijk zijn helste punt
de kroonprins was blijven staan het leven kwam tot hem terug eene werkelijkheid van smart uit nachtmerrie geboren zijne oogen liepen vol tranen
dat daar ginds lacht en mooi is van nieuw marmer aan hare blauwe zee maar dat zijne vorsten niet heeft zoo lief als zij de onttroonde hoofdstad met haren
twee dagen geleden den dag vor dien waarop de reis van de bruid naar altara bepaald was was het bekend geworden dat prins von lohe obkowitz zich te parijs had doodgeschoten
al de balkonvensters der hel verlichte galerij stonden open onder als in een afgrond van stroomlandschap vloeide de donau
toen drukte hij othomar in zijne armen het trof hem pijnlijk de tengerheid van den prins te voelen in zijne stevige omhelzing zoo dadelijk na zijne woorden de laatste van mijn geslacht
beet op zijn snor met een schuinen glimlach uw hoogheid spreekt wel wat luchthartig over dat liefhebberen in communisme zanti's theorieën en praktijken zijn meer dan dilettantisme
hoewel de zee betrekkelijk kalm was wipte het bootje telkens over den gladden rug van een golf heen en daalde dan weêr
onberekend wist hij die deugden in den prins te zijn als een hem onbekende schat zouden zij
toen de prins gegaan was en oscar alleen hierover dacht en die drijveer zocht in hetgeen hem in zijn kind bekend was vond hij niet maar voelde toch dat wat ze ook ware
en langs de ornamentale spiegels in lijsten van zwaar louis xv gekrul schilderijen van meesters der renaissance aan de wanden
een woedende vloek boort tusschen zijne vast geknarste tanden door terwijl hij zijn bloeduniform zoo hard openrukt dat de knoopen rondom hem
daar zullen ze zijn wees leoni zijn vinger wees een gehucht aan van lange houten gebouwen klaarblijkelijk frisch gebouwd naar nieuw hout riekend in den aanwaaienden
en door den hoofdintendant worden ontvangen in den binnenhof van het kasteel dit wil de etiquette de hertogin mag zich niet vertoonen voor de hoofdintendant te midden van het geheele personeel des hertogen
de hertogin was stil de conversatie interesseerde haar niet maar hare stilte had iets glimlachend rustigs dien avond bestudeerde othomar met ducardi weder de kaart onder de kanten lamp
beloofde visites toen wendde zij zich tot een lakei ga zien waar mijn rijtuig staat en laat het uit de file gaan en het laatst voorkomen hier zij gaf een klein goudstuk de lakei ging
wil ik je even alleen laten valérie vroeg hij zacht zij knikte weemoedig glimlachend van neen eene onbedwingbare emotie scheen hare borst zenuwachtig op en neêr te doen hijgen waarom
en waarom dan ik weet het niet we hadden veel met elkaâr gesproken en zoo langzamerhand begonnen we te voelen dat we elkaâr niet meer gelukkig konden maken
nu zoo verschrikkelijk was het niet viel de koning ze in de rede zoo te roeien is wel eens prettig en een goed middel tegen migraine je moest het ook eens doen elsa als je migraine hebt
toe de villa's vlagden de blauw en witte vlaggen met de witte kruisen joelden als een jeugd van kleuren onder het bestofte loof der oude boomen en acacia's het
en en dan zullen we wel eens zien dàn zullen berengar kom dadelijk door het paleis hier binnen dadelijk beval de keizerin
een geroep was opgegaan een schot knalde kort beslist zonder zweem van aarzeling de man vloekte een schorren kreet uit knarsende van onwil
een bries waait buiten en de vluchtige wolken die elkaâr als vlokkige schimmen doorzichtige sluiers aan flarden najagen aan de ijlblauwe lucht sleepen hare schaduwen
weet uwe hoogheid niet dan moet zij er maar eens over denken maar zij moet zich heel kalm houden niet waar héel kalm en hij streelde othomars hand met zachte gelijke bewegingen
neen laat ons niet bang zijn voor water zij hebben immers allen door het water geleden hier maar ducardi zag hem aan
ik ben onbescheiden sprak ze maar ik kon het niet laten ik wilde voor mij zelve weten hoe u was hoogheid misschien heb ik u ook willen verrassen ik weet het zelf niet
en dat het krip als met wolken in de stad lag en als een hoop van floers boven de stad steeg het werd er donker om
neen er is niets mama ik wil er naar toe ik moet zien wat er van is
je meent dat alles vroeg hij ja papa je ijlt niet neen papa ik ijl niet dan ben je gek de keizer stond op
de stoet nadert het imperiaal langs het kolossale marmeren voorplein scharen zich de lanciers en kurassiers aan drie zijden voor de zijvleugels en langs de façade
waarvan hij er toch misschien maar duizenden gezien had en maar honderden kende dan éene groote liefde die overal armen naar hen uitsloeg om ze te omhelzen
dat u niet al te ontevreden is over uw jongen zooals mijn vader verlangt blijf ik hier nog een week
zoo eene vrouw als zij was die niet geheel anders dan zijne moeder en zijne zusters of spraken zijne adjudanten onder hen ook over zijne zusters zooals ze over de hertogin spraken
die er is in de waarneming van onze godsdienstige plichten o als ik mij geheel kon storten in het zoete mysterie in god als ik gaan kon in een klooster
het geheele park scheen te sidderen angstig voor de wolkbreuk die komen zoû hélène was opgestaan en sloot het open venster
de keizerin echter droeg nog zwaren rouw dien zij eerst op den dag van het huwelijk af zoû leggen hélène droeg grijs de liverei was grijs vele wandelaars ruiters equipages gingen langs den weg
eene wanorde scheen door zijn hoofd te dwarrelen alsof de hertogin en dutri er allerlei vastgezette denkbeelden van zijn jeugdig nadenken met éen adem hadden door elkaâr geblazen
van oud kunstwerk hij zag zichzelven terug een kleine jongen in het imperiaal in een strenge kamer ijverig leerende hij zag zijne meesters die zich afwisselden
aan de markiezinnetjes zij stonden met strakke gezichtjes angstig ronde oogen en gesloten monden en hare jonge figuurtjes teekenden zich met eene schuchterheid van nieuwelingen
de gouverneur hoorde hem en trad nader een detachement neen sprak othomar verbaasd had uwe hoogheid dan niet bevolen ging ducardi voort
wat was dit gevoel waard zoo het z weinig maar woog in eene vrouweziel wat woog het bij hemzelven voor alexa wat was het dan
ardi k zweer het u hoogheid sprak de adjudant gedempt en strekte zijne vingers uit naar het crucifix aan de muur othomar drukte zijne hand is prins berengar
wel neen riep wanda ga het zelf halen hoor luilak maar erik wilde toch gaan er ontstond een schermutseling wanda hield den kleinen jongen in beide armen vast karel deed meê zij stoeiden
richt zich op den divan wat hooger en leunt op hare hand laat hem binnen alles komt tot haar terug
god ik weet het niet antwoordde zij zichzelve hardop maar het moet het moet en met de schokken van haar sterk vorstinnelijf werkte zij zich terug naar het leven
maar deze arrestatiën en zoekingen hadden niets aan het licht gebracht en maakten daarom een des te pijnlijkeren indruk
zij komen langzaam aan vullen den hemeldom met hunne wisselende schijn massas als van rotsen alpenketen die zouden zweven op atmosfeer en drijven langzaam weêr voort weg
hoe zij het dragen zoû in een tête-à-tête als zij toe kon geven aan hartstochtelijkheid hier wist hij het hoe zij het dragen zoû glimlachend als vrouw van de wereld
dat zij wèl voor elkaâr geboren waren dat was alles voor die herinnering zoû hij dankbaar blijven zijn leven lang
tallooze kleine bootjes gleden snel over de zee heen als waterspinnen een schot van wenceslas fort den straffen ether verscheurend meldde het oogenblik dat de kleine vloot het syrische yacht ontmoette
en keizerlijke ceremonie en des avonds trots illuminatie en vuurwerk en gala voorstellingen is het centraal station bestormd door duizenden die
en blik ik met huivering terug naar mijn slecht verleden en dan klaart het nieuwe leven van mijne toekomst weêr voor mij op
hij herkende hare sombere passieblikken van gisteren hij herinnerde zich haar zoen hij zag haar lang aan
maar tevens met onverholen blijdschap dat valérie er nu misschien nooit weêr over denken zoû vrouwe te willen worden van een gebied dat zes meter in het vierkant mat
ik ben zoo en zoo overgevoelig voor sym e ids aargang ee in het algemeen en voor de uitingen van ons volk in het bizonder
verschillend gevoel woelde nog in hem streeling van rust een beetje angst zich te verraden schaamte in het boudoir liet de hertogin hem alleen het was er stil
andro kan je niet hier komen slapen als u het wil hoogheid ja hier onder aan mijn bed ik geloof dat ik nog al ziek ben andro haal je kussen hier
aan uwe voeten smeek ik u neem ze in genade aan lees ze in genade verscheur ze daarna u zal door ze de laatste gedachte weten die ik heb gewaagd te wijden aan het mysterie dat onze liefde was
hijzelve naar lipara terug zoû keeren om de crizis in het kabinet de kroonprins sprak hierover steeds een beetje vormelijk en koudweg hij
op dien dag gingen ook over lipara waarvan de blankheid zwart schemerde onder rouw decoratiën en zwarte vlaggen de schoten van wenceslas fort dof bulderend zijn gelijkmatig
het suisde rond om de keizerin zij zat daar glimlachend zij luisterde naar hélène die las zij poogde te luisteren zij verstond niet altijd
de moeilijkheid van een gesprek met zijn adjudant scheen hem iets onoverkomelijks zijn hart klopte nu hij dutri ontmoette die hem wachtte in de xaverius kazerne
u te beschrijven wat ik voelde in dien nacht terwijl wij hoopten en wachtten beurtelings hoopten dat god en zijne heilige moeder dit onheil van ons zouden afwenden en wachtten tot de catastrofe zoû losbarsten
en omhelsde bijna von fest de kroonprins dronk op zijn redder en allen brachten hem hulde daarna ried ducardi in stilte den kroonprins aan zich vroeg ter ruste te begeven
en door dien angst heen hare berusting hare afwachting van de catastrofe de uitbarsting waarin zij met de haren zoû omkomen
maar de heiligen zullen hem zeker later kracht geven zijn lot te dragen en zijn kroon hier vertrouw ik op en toch o olga onmetelijk is de weemoed in mij dat wij vorsten zijn
in het kabinet van den keizer wachtten de keizer de keizerin en graaf myxila den uitslag van het onderzoek en het daarop gevolgde consult af
de keizer stond op heb je me te spreken ja papa wacht dan even ik ben na van morgen nog niet bij berengar geweest hij ging liet de deur aanstaan
zeg xardi ik weet wel minder tengere personen dan de markiezin van dazzara die zouden vervallen om de keizerlijke disgrâce et toi de markies lacht luid meê en
hij wist dat oscar altijd een revolver geladen had in een open loket van zijne schrijftafel zijne hersenen spanden zich in bedenken hoe dit wapen te bereiken
dat zoo hij zo goed zijne eigen gebreken kende hij zich moest trainen in beslissen hij vroeg haar naar de rechtvaardigheid de onmogelijkheid voor hem op aarde
als het een zoon is zal het een hertog van xara zijn en toen had de keizer van liparië zich niet meer kunnen betoomen
hij klopte ze even op de blonde krullebollen en zond ze met een liefkoozing weêr weg om te spelen er waren daar de kroonprins gunther en de kroonprinses sofie duitsche
want het wit was voorgeschreven alle dames waren in het wit en de sneeuw der fluweelen de lelieglans der satijnen zilverden van het licht
zij begreep hem hij was de kroonprins hij moest lijden zijn bizonder kroonprinselijk leed een keizerskelk van smart moest hij ledigen
het is aan tafel zeer vroolijk men is in een intiemen kring menschen die gewoon zijn elkaâr iederen dag te zien de hertogin zorgt voor een gemakkelijken toon
en als u mij hier zag op ons stil st ladislas nu al de drukte der kroningsplechtigheden voorbij is dan zoû u mij gelooven othomar houdt van st ladislas en neemt zich voor hier ieder jaar een maand
hijzelve wilde te paard hij wist dat de hertogin eene uitstekende amazone was maar alexa ried dit lachend af zei dat ze bang was voor generaal ducardi
dan ben je gek zeg ik je othomar zie in dat je gek bent en kom tot je verstand terug word niet geheel krankzinnig
tenger zijne oogen hebben een zwarten blik van zachte melancholie hij schijnt aan het meisje naast hem een verhaal te doen van reizen zij luistert met haren glimlach toe
of zij niet door zouden gaan de nederzetting was zeer in den beginne toch begonnen enkele kleine boerenwoningen te verrijzen kastanjeboomen werden omgekapt
trots trilde in hem op trots en wanhoop die man had hem aangeraakt bezoedeld met zijn adem hem den kroonprins den hertog van xara
de koning en de kroonprins gingen zelve het bosch in met een adjudant herman en zijn jongere broêr olaf gingen het dorp in links othomar en christofel langs de zee rechts
hij dacht aan den ouden hertog hij vond dit alles slecht hij wist dat dutri een jonge losbol was hij hoorde door hem
de prinsen en hun gevolg voelden instinctmatig dat er een vijandige stemming door de boeren van zanti voer deden zij hier en daar een vraag
een derde de geheele stad weet dat de zanthos den dijk heeft verbroken het geheele plein is in warrelende beweging éen mierenhoop hoopen laatste vluchtelingen komen nog aan in drommen
ik zie duidelijk in wat er gebeurd is de hand van god hij streek met de hand over het voorhoofd peinzende voor zich heen
als op een zeker onafwendbaar gemikt doel de geheele zaal één tumult geschreeuw gegil wijde gebaren van hulpelooze armen dat alles heel kort nauwlijks ééne seconde
dat in eens wordt stil gerukt tot staan hij zette zich een oogenblik keek naar de herten toen stond hij op bedacht of hij bellen zoû maar vond het beter zelve even te zoeken
keizer oscar zich ombuigende naar zijn adjudant den markies van xardi achter hem de adjudant eerbiedig luisterend naar den wensch van zijne majesteit om den zanger in den salon der keizerlijke loge te ontbieden
geen veinzen was noodig tusschen henbeiden zij zagen elkanders leed trillend liggen in elkanders hart naakt
ma chère alexa pas op spreekt hij en dreigt met den vinger waarvoor vraagt ze terug tartend als of ik het niet zie
hij dacht niet anders dan dat zij dien morgen het kasteel verlaten had met een plan van zelfmoord had zij op het water berouw gevoeld of niet gedurfd had zij willen doorleven en was zij teruggekeerd
de apathie der laatste oogenblikken na eene woede van koorts scheen het hem toe dat hij dit reeds wist de groote smart die hij voelde was zonderling rustig zonder oproer in zijn hart en verbaasde hemzelven
professor siste hij wij danken u blijf nog tot morgen te lipara opdat u zijne hoogheid nog eens kunt observeeren ik gehoorzaam aan het bevel van uwe majesteit sprak barzia
zijne stem klonk zeer nadrukkelijk doe het dan om haar antwoordde othomar zacht het zal mij heel aangenaam zijn als je meêgaat terwille van mijn moeder
waar men op de rijtuigen wachtte en de jonge meisjes zagen elkaâr aan zoekende elkanders indruk nog hoogrood van de emotie harer ijdele hartjes
maar zoodra de steenkoude van het doode vleesch in hare lippen trok trok zij zich terug staarde wezenloos op het lijkje of zij nu eerst begreep
zij vroeg niet meer haar glimlach bestierf toen glimlachte zij weêr als een automaat zij vroeg niet meer omdat zij wel wist wat het beteekende als een kroonprins een reis ging doen naar verschillende hoven van europa
op den grond sloegen zij hem neêr met knuppels en zij vertrapten hem met grove schoenen zijn bloed vloeide zijne hersens stroomden uit zijn verpletterden schedel
even verwijlde zij er hare oogen sloten zich toen gaf zij haar zoen zij openden hunne oogen te gelijkertijd zagen elkaâr aan
naderden zij het opera plein waarop het wriemelde tegen de wachten aan rijtuigen passeerden stapvoets geëscorteerd een oude slechte huurkast met een mageren knol wentelde een modderig wiel vlak tegen haar aan
die seconde van verschijning vor hare majesteit de hertogin van yemena stond den sleep ook over den arm te wachten met de twee markiezinnen hare stiefdochters die zij aan de keizerin zoû voorstellen toen zij dutri zag
toen het rijzen van de gordijn de tweede acte met geheel haar melodrama van egyptische vorstenpracht de overwinning na den oorlog en de dansen daarom de liefde van den held voor de ethiopische slavin
het bevreemde hem zeer dit gevoel en op de pendule schuin kijkend zonder het hoofd te bewegen om de duizeling niet weêr te wekken rekende hij uit dat hij nog ruim anderhalf uur had vor het diner
wreed in zijne verwisselingen en wreed zelfs in zijne herbloeiingen en voor ons vorsten is dit alles misschien het wreedst maar de wereld behoort aan wat komen zal
hertog en hertogin van wendeholm zij hadden vier kinderen een meisje en drie jongens op den hertog volgde prins herman na hem de prinses wanda twintig jaar
mijn god fluisterde de hertogin tot wanda weet ze het al wat toch vroeg wanda maar een lakei kwam door den hall ook hij droeg een zilveren blad met brieven
een zwoele vochtdamp sloeg tegen den kolossalen glasboog van het station aan als werd die geheel beademd de express stond gereed de locomotief snoof met kort krachtige hijgingen als een ontevreden moê beest
een engelsch ingenieur zeide wel dat met betere voorzorgsmaatregelen en meerdere nauwkeurigheid van nakijken de therezia dijk het misschien had uitgehouden
de boeren op te ruien zooals hij in de steden de arbeiders heeft opgeruid die man is een gevaarlijk dweper kolonel gevaarlijk vooral omdat hij geld heeft om zijn utopieën in praktijk te brengen
en zoo is het leven de keizer van een groot rijk was te midden der zijnen doorschoten door een dweper en het leven ging voort het rijk was even uitgebreid als vroeger
de wolken wollig wit schuimden er op elkaâr de zee was verblindend van gouden schubben als een reuzenpantser wat teekenen jullie toch vroeg herman die in een geïllustreerd tijdschrift bladerde
keizerlijke adelaren blijven toch de mooiste vogels niet waar schertst lady danbury wat weet u daarvan
hier in dit heerlijk interieur aan dit uitstekende diner onder het parelen van dien zacht gouden lyciliër
maar eene groote voldoening verrieden dat prins leopold von lohe obkowitz in nice was met de beroemde actrice estelle
daarna beschaafder eene resurrectie van kracht reactie van opkomst na verval en de roem en de grootheid van het rijk tot nu toe
in eens nam othomar hermans hand en drukte die ik dank je zei hij waarvoor vroeg herman
de straat op zij van het gebouw waar de eigen entrée van den keizer was was afgezet een eerewacht stond aan de trappen geheime politie had zich gemengd tusschen het wachtende publiek de geheele groote wereld der rezidentie
iets oostersch en europeesch samen naast den echt semitischen type van den koning die iets nerveus deftigs had in zijne half europeesche half orientalische uniform waarop de diamanten schitterden had de
en de hertogin zelve vindt hem niet zoo onuitstaanbaar meer maar straalt hem met haren vollen glanslach toe wat heeft hij dan toch gezegd verbaasd is hij over zichzelven en over hun gelach
neen mama het zal niet gaan ik heb nu ik ziek ben allen tijd over om er over na te denken en ik zie nu het slot van al onze moeite
hare ziel die geene neiging tot mystiek had werd echter bijna in den schok van wanhoop die ze doorvoer bijgeloovig om deze herhaling van wreedheid
een trillend medelijden klom als nog niet gekende wellust haar op de borst en als een innig zacht orakel sprak ze de woorden ze haten u niet allen
dat het verleden niets is dan wat herinnering die als asch stuift door onze ziel en die wij soms verzamelen willen in een kostbare urn te vergeefs
toen voelde hij zich bang als een klein kind dat verteld is geworden van akelige dingen bang voor die spoken van keizers bang voor de flitsen van vizioenen die tafereelen der overstrooming weêr voor hem deden bliksemen
hooge kwaliteiten van gemoed was gesterkt door barzia's opvoeding van die zelfde kwaliteiten
er hingen al de portretten der keizers en keizerinnen die daar gerust hadden de hertogen van yemena waren steeds zeer door hunne vorsten geliefd
ik tel terloops eenige groote feiten op sire ik weet niets van het gemoedsleven van den prins als ik hiervan iets wist zoû het mij zeker vele dingen gemakkelijker maken
vaag strekte zij de armen uit en sloeg ze als tastende om zijn hals met dwalende oogen mijn jongen spreek zoo niet meer want als je zoo spreekt ontneem je mij ook mijn kracht fluisterde zij bang
ik weet wel dat u dit als een verkeerd sensitivisme weêr in mij zal afkeuren maar ik kan het niet helpen mijn lieve moeder
maar toch was hij gelukkig omtrent haar te kunnen weifelen en dat eerste vermoeden van oppervlakkigheid te kunnen ontzenuwen door zijne tweede gedachte
maar wel was de jonge prins te lipara genoodigd om de groote najaarsmanoeuvres bij te wonen er hadden jachten plaats verschillende feestelijkheden volgden elkander op
nooit terug verlangen en heimwee voelen naar den splendeur waaruit hij haar tot zich had neêrgehaald want zo zij huwden zoû hij nog minder hare gelijke zijn dan hij nu reeds was door de ongenade van zijn keizer
des te meer moeten wij de zelf beheersching van den prins waardeeren sire zijne hoogheid heeft zich klaarblijkelijk lang opgehouden en deze inspanning verraadt haar op dit oogenblik
de schoten bonsden de beide keizerinnen in rouw weenden snikten en na langen tijd voor het eerst zooals het na langen tijd geweest ook was
hij knarste met de tanden van woede dàt zoû berengar i zich niet hebben laten doen den kop af den kop af o dat plebs dat niet wist dat niet voelde dat tegen hen opdrong als schuim warrelde aan hun troon
zijn hare gebieders haar ook ontrouw en wonen zij sedert twee eeuwen in hun wit imperiaal
ik krijg juist de telegrammen de markies van dazzara ontslagen de hertog van mena doni ik hoû niet van dien man gouverneur der rezidentie lipara in staat van beleg
flinke jongens van zeventien en vijftien jaar die het gezellig vonden te plagen en daarbij oefende koningin olga verstandig en redelijk niet den minsten invloed op hen uit
vol ingehoudenheid turen hem als wegkijkende in den keizerlijken coupé uit de vensters wuifden de prinsen met de hand de autoriteiten toe die op het perron stonden buigend salueerend
wie zal het ons zeggen vraag het eens aan uzelven maar nu niet hoogheid morgen morgen na de smartelijkste nachten komen weêr de morgens
den wijden stillen hemel den verren horizont die nog even nevelde in laatste morgenmist de morgenbries aanwaaide zijn voorhoofd onder zijn uniformpet de gedachten dwaalden doelloos door zijn brein
ze verschrikt en trad nader hij wendde zich tot haar poogde te lachen pardon mevrouw ik ben al heel onhoffelijk zoo te zijn
hoog op rees ze in hare schoonheid die in dit gewissel van lichtvonkeling sculpturaal prachtig was zij scheen kolossaal groot door den zwaren
de prins werd kalm als een gesust kind zonder dat barzia éen woord geuit had mag ik uwe hoogheid verzoeken naar bed te gaan sprak de professor met zijne zachte stem van dwang
ja de menschen waren goed de wereld was goed in hare essence een vreemd mysterie alleen dwong anders te schijnen een vreemde dwang der
de jongere broêrs met hunne stevige jongens blague hoeveel hield hij niet van ze sofie wanda de kinderen hoeveel hield hij niet van ze
was hunne liefde als eene idylle aan de zee ontloken en had de hertog van xara zelfs eens het leven gered der aartshertogin die zich met stormachtig weêr te ver in een roeiboot had gewaagd
de prins bleef echter nooit laat in zijn eigen kabinet zat hij dan nog een paar uur te lezen te werken hij ging om twaalf uur naar bed
terwijl ze een ander liefheeft is dat al niet vreeslijk genoeg voor haar als het later beslist wordt na maanden laat ons haar daarom dus nu sparen
een antieke sombere zaal waar de keizers van liparië zoo ze gast der hertogen van yemena waren geweest steeds geslapen hadden op een oud verguld paradebed vijf treden hoog
de man zag hem aan hij was niet veel ouder dan zijn prins hij had hem van kind af aan bediend en aanbad hem met eene aanbidding van lagere voor majesteit
de keizerin liet terug zeggen dat zij dadelijk komen zoû ze was nog niet gekleed met stille open oogen bleef othomar op haar wachten
en uit alle metalen ze smedend tot kristalrein goud in de hoogste hoogte van hoorbaren klank een uur later op het afgezette domplein komt beweging tusschen de wachtende
waaruit de kanten sluier afwemelt zacht blond doende om haren blooten hals die van brillanten druppelflonkert haar toilet is van een van voren met zilver doorweven en met parelen arabesken
je hadt me hiervoor kunnen sparen ik geloof dat je hoog denkt van je fijngevoeligheid maar je bezit zelfs niet het eenvoudigste gevoel
de juweelen vingertippen aan die de keizerin bood als een levende reliquie toen ging de hertogin twee passen terug
in de antichambre rees de hofdame op boog klopte aan de deur en ontsloot die zijne hoogheid de hertog van xara stil sloeg othomar een kruis als kwam hij een kerk binnen
ze voelde geheel hare moedige kalmte haar ontzinken ze sidderde van het hoofd tot de voeten tranen kon zij niet weêrhouden om haren armen keizer die stierf die zoo terug ging naar zijn paleis
de mode die zich bezield had en liep en zich bewoog maar de volle salons schenen slechts de wachtkamers dier vertooning en de opgenomen slepen gaven een indruk van voorbereiding tot dat plechtige moment
geheel zijn karakter van zachtheid en eenvoudig plichtsbesef maar hoe onverschillig zij verder zich ook dacht wreed was dit tweede toeval geweest alsof een verfijnd noodlot het oogenblik er voor had uitgekozen
othomar bleef alleen hij was gaan zitten hij zag rond in het groote kabinet dat hij zoo goed kende van hunne ochtend beraadslagingen met den
het was den volgenden morgen nog heel vroeg half zes toen de aartshertogin valérie de terrassen van
wie u is al laat u ook uw stamboom opklimmen tot voor den onze doodsbleek stond xardi voor zijn keizer
wat zoû ik u gaarne eens zien en in mijn armen drukken kunt gij niet te castel xaveria komen van den zomer u zoû er mij zoo innig
te weenen wilde men niet dat zij elkander lief hadden zoû hij haar ooit geheel gelukkig kunnen maken zoû zij zoo ze huwden en zich met hunne liefde terugtrokken in het buitenland
was het therezia plein niet overstroomd en stond het water slechts tot de groote ijzerfabriek naar men zegt
telkens schrijft hij socialistische brochures die aangehouden worden en houdt hij opruiende redevoeringen en die man is zelfs candidaat gesteld voor het huis der standen
hij zoû zelve moeten dragen zijne kroon die hij aan berengar had willen afstaan en het was hem nu of hij die terug ontving van den kleinen doode zelven
othomar ik heb hem nog niet eens mijn laatsten zoen gegeven en morgen behoort hij me niet meer toe dan defileert hier al dat volk maar hij is n nog van ons mama van u
sire maar hoe lang wil u hebben dat hij rust ik kan hier geen datum voor stellen sire hoelang wil u hebben dat zijn huwelijk uitgesteld wordt onbepaald sire
heb je niets meer gedaan vroeg zij schalk wat meent u niet het leven gered van valérie hij maakte een kleine beweging van zacht
hij zag even om zich heen alsof er iets beluisteren kon fluisterde toen herman ik moet je iets zeggen
vergeef me excellentie en hij wijst ongelukkig van gezicht naar zijn voorschoot zijne witte mouwen
en pages volgen daarna en plotseling glasschel vibreert een koor van hooge stemmen en roept er den zegen uit over de bruid die komt in naam des heeren
liparië tegen gothland gothland tegen liparië iets vochtigs van tranen kwam er om over haren blik
de prelaat las de lijkmis en het latijn van het kyrie eleison en het agnus dei smeekte voor berengars kleine ziel te midden der zielen van het vagevuur
al kost het mij ook altijd zoo veel te scheiden van mijn lieveling er schijnt toch iets waar te zijn van die geruchten over de hertogin van yemena oscar heeft er myxila
niet haten zo was hij niet zoo kon hij misschien éen oogenblik zijn maar zoo wàs hij niet hij hield van zijn volk hij was zoo dankbaar als het jubelde
houdt niet van dien rommel ze wees naar al de tijdschriften en nieuwsbladen die de lakeien zeker vergeten hadden op te ruimen ze lagen over den langen rieten reisstoel op het tafeltje over den grond
neen neen andro zeker niet ben je nu mal zoo een opschudding in den nacht ga nu maar slapen hier onder zal u dan ook probeeren te slapen
met ergens als ééne gillend witte vlek éen beeld een groot zwijgen suisde uit het park zijne vreemde hoorbaarheid van stilte naar binnen
onmogelijk nu hoogheid haastte ducardi zich te zeggen met een ongelukkigen glimlach u begrijpt dat dàt niet kan
veegde zijn bepareld voorhoofd af met haren zakdoek en het vreemde gevoel werd vreemder nog in haar intenser in zijne beide elementen intenser in trots
maar ik voelde mij gisteren zoo moê na een drukken dag en miste s avonds kracht tot schrijven laat mij u nu het een en ander van mij melden u beschrijft mij den vreeslijken indruk
en de ijverzuchtige dochter des farao en de optocht der goden met de bazuinen alles gezongen geïnstrumenteerd opzwellende van muziek in een vierkant kader van geschilderd
geene enkele opmerking kwam over hunne lippen na het artikel zij glimlachten alleen even met hunne twee navrante glimlachten