AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
er is geen schepter meer maar maakt eens een revolutie tegen dien kleinen welriekenden geborduurden zakdoek ik zou t wel eens willen zien
arme moeders hebt nu nog mooie jongens nu hij is dood er zullen nu twee begrafenissen uit de koetspoort gaan ge hebt u dan ter liefde voor den generaal lamarque opgeofferd wat had generaal lamarque u gedaan
het oog dat venster der ziel brandt er door een bril verbergt niets zet eens een glasruit voor de hel de onbekende hernam glimlachend
opzeide de politie agent ja vert is onder een schuit bij de pont au change verdronken gevonden maar bewijs dit thénardier nam uit zijn zak een grooten grijzen omslag waarin papieren van verschillende grootte schenen bewaard te worden
beminde nero nero was een monsterachtige vergulder het toeval wilde dat zooals wij gezegd hebben eene dier woeste groepen gemaskerde in eene ruime kales gepakte vrouwen en mannen ter linkerzijde van den boulevard stilstond terwijl de bruidsstoet ter rechterzijde bleef stilstaan
cosette wendde zich tot marius u keer ik den rug toe toen bood zij jean valjean haar voorhoofd jean valjean naderde haar een schrede cosette trad achteruit ge zijt bleek vader hebt ge pijn aan den arm hij is genezen zei
hij stiet de deur open trad het huis binnen riep tot den portier die te bed lag en van uit zijn bed aan de deurkoord had getrokken ik ben het en hij ging de trap op
de man om te straffen en de man om te lijden dat deze twee mannen die zoowel de een als de ander zaken der wet waren zoover waren gekomen dat zij zich beiden boven de wet stelden
nieuw model en van brons voegde combeferre er bij zulke stukken zijn onderhevig aan springen wanneer men meer dan tien deelen tin op honderd deelen koper neemt te veel tin maakt ze te week
mijn hemel hoe koud is t hier riep cosette binnenkomende och neen zei jean valjean hebt gij dan aan basque gezegd geen vuur aan te leggen
telkens wanneer hij een vertakking ontmoette betastte hij de hoeken en bevond hij dat de opening die zich voordeed minder breed was dan de gang waarin hij was dan trad hij ze niet binnen maar zette zijn weg voort
zoodra onder dezen of genen vorm het werk zich in deze vorming waagt vindt het ontelbare onderaardsche hindernissen t zijn vloeibaar leem springende bronnen harde rotsen
ik begrijp u niet mijnheer de baron zei thénardier ik zal mij begrijpelijk maken luister in een arrondissement van pas de calais
de langzame stikking door vuilnis een steenen kist waarin de stiklucht haar klauw in de modder opent en u bij de keel vat pestdamp met den doodssnik gepaard slijk in plaats van zand zwavelzure waterstofgas in plaats van wind
achter in het vertrek was een schoorsteen van zwart geverfd hout met smallen mantel er brandde een vuur in t geen aanduidde dat men op jean valjeans antwoord dat hij beneden wilde blijven gerekend had
waaronder nationale en municipale garden gestoken steunende op groote massa's die men hoorde zonder ze te zien rukte met den
men heeft het recht niet hen zijn rood boevenbuis te laten dragen men heeft het recht niet listig het geluk van anderen door zijn verworpenheid te storen hen die gezond zijn te naderen
een snoer fijne paarlen een krans van oranjebloemen dit alles was wit en in die witheid schitterde zij zij was een uitstekende bescheidenheid die in helderheid straalde en er zich in oploste zij scheen een maagd die in godin herschapen werd
men wilde fraai zijn men tooide zich met kant en purper een burger geleek een bloem een markies een edelgesteente men droeg geen souspieds noch laarzen men was keurig glinsterend verguld zwevend lief
t lag echter zoo voor de hand en was zelfs zoo merkwaardig waarom had hij zelfs het gezin thénardier niet genoemd inzonderheid den dag toen hij eponine had ontmoet hij had moeite zich thans zijn stilzwijgen van toen te verklaren
bossuet feuilly en combeferre zoo lang verdedigd hadden het kanon had het midden der barricade deerlijk gehavend zonder echter een voldoende bres te hebben geschoten
daardoor worden op sommige tijden de edele voorposten van het menschelijk geslacht ijskoud bovendien wij erkennen het treedt de utopie uit haar schitterenden kring zoodra zij oorlog voert
bewonderenswaardig is het dat de poëzie van een volk het element van zijn vooruitgang is de hoeveelheid beschaving meet zich af naar de hoeveelheid verbeelding
ge ziet immers wel dat ik heel slecht gehuwd ben mijn man slaat mij kom omhels mij dadelijk jean
eenige dorre bladeren die van den vorigen herfst waren overgebleven joegen elkander vroolijk na en schenen te dartelen het schitterend licht had iets geruststellends alles vloeide over van leven sap warmte
geraas is in de voorhoede gewoel in de achterhoede men schreeuwt tiert brult vloekt en dartelt van pleizier de vroolijkheid ruischt de kwinkslagen vlammen het vreugdgenot schittert als purper
in de voorkamer speelden drie violen en een fluit met zachte tonen kwartetten van haydn jean valjean had in het salon op een stoel plaats genomen achter de deur wier vleugel hem schier verborg
thans was marius in die soort van bedwelming dat de strakheid buigzamer werd dat het ijs smolt en dat de heer fauchelevent voor hem evenals voor cosette een vader was
t was een beweginglooze stille muur men zag er niemand hoorde er niets geen kreet geen gerucht geen adem een graf
na de zaak champmathieu ten gevolge van zijne vlucht van eenige dagen naar parijs had kunnen gaan en bijtijds de door hem onder den naam van den heer madeleine van
wij voor ons spreken deze woorden nooit uit zonder droefheid en eerbied want wanneer de wijsbegeerte de zaken onderzoekt welke deze woorden aanduiden vindt zij er vaak veel grootheid naast de ellende
alles was liefelijk en vroolijk zelfs de naderende regen die de meibloemen en kamperfoelie zou verfrisschen had niets verontrustends de zwaluwen dreigden hiermede door hun lage vlucht
kortom het kanon deze despoot kan niet wat het wil kracht is een groote zwakheid een kanonskogel legt slechts zeshonderd mijlen in het uur af
brokstukken sysiphus had er zijn rots en job zijn potscherf geworpen kortom t was vreeselijk t was de acropolis der barrevoeters omvergeworpen karren vormden het talus
toen enjolras het bevel gaf stond hij op men herinnere zich dat bij de komst van den volkshoop in de straat chanvrerie een oude vrouw een matras voor haar venster had gehangen om zich tegen de kogels te beveiligen
hij sloeg van ter zijde op marius een woedenden blik die echter dadelijk was verdoofd hoe snel deze blik was ontsnapte hij aan marius niet t was een derzulke die men herkent wanneer men ze eenmaal gezien heeft zekere vlammen kunnen slechts in zekere zielen ontstaan
ik heet marius pontmercy mijn lijk moet bij mijn grootvader den heer gillenormand straat des filles du calvaire no in het marais gebracht worden
des nachts zal hij zingen en over dag zal cosette praten uw kamer ligt op het zuiden cosette zal er uw boeken plaatsen uw reis van kapitein cook en de andere die van
eensklaps zag hij zijn schaduw voor zich zij teekende zich af op een nauwelijks zichtbaar rood schijnsel t welk den grond aan zijn voeten en het gewelf boven zijn hoofd flauw verlichtte
zij komt alle dagen in de gedaante van een oud heer naar uw gezondheid vernemen sinds gij gewond zijt brengt zij haar tijd door met weenen en pluksel te maken
men is net gekleed gewasschen gezeept gestreken geschoren gekamd gewast gewreven geschuierd uitwendig schoongemaakt onberispelijk glad als een
jean valjean verwijderde zich en liet cosette verbaasd over dit raadselachtige vaarwel achter tweede hoofdstuk andere schreden achterwaarts den volgenden dag kwam
ieder kind dat een geheimzinnige jeugd heeft gehad is steeds tot ontberingen gereed zij bleef echter jean valjean vader noemen
thénardier had een wild woest gluipend voorkomen sprak eenigszins dreigend maar toch vriendelijk t was zonderling thénardiers bewegingen waren niet natuurlijk
opdat ik mij zelven kunne achten dan verhef ik mij ik ben een galeiboef die zijn geweten gehoorzaamt ik weet dat dit niet bij elkander past maar wat kan ik er aan doen t is z ik heb verbintenissen met mij zelven aangegaan en houd ze
god verduistert hun ziel t is een familie van tevens kleine en groote geesten horatius en goethe behoorden tot hen misschien ook lafontaine
zij werd dan ook zoo geweldig dicht geworpen dat zij de vijf vingers van een soldaat die zich aan den deurpost vastklampte afsloeg marius was buiten gebleven een geweerschot had zijn sleutelbeen verbrijzeld hij gevoelde dat hij bezwijmde en neerzonk
die de schoten ontving zonder ze te beantwoorden eensklaps zagen de belegerden een helm die op een naburig dak in de zon glinsterde
ik heb haar gelukkig gezien met den man dien zij bemint en dat in dit huis een goede grijsaard een gezin van twee engelen was met allerlei geluk en ik zeide tot mij ga niet binnen gij
en gezegende herschepping der groote fransche republiek in een groote algemeene menschenrepubliek te gelooven wat de middelen betreft achtte hij
t is heden een schoone dag mijnheer fauchelevent zei de grootvader ik stem er voor dat alle droefheid en verdriet een einde nemen
zou voor hem reeds eene onvruchtbare en vermoeiende zaak zijn geweest maar de gedachte aan hetgeen dien dag gebeurd was was een foltering hij moest evenwel na zulke schokken zijn geweten onderzoeken en aan zich zelven rekenschap van zich zelven geven
te zamen vijfmaal honderd vier en tachtig duizend francs dit is een kostelijk boek zei de heer gillenormand vijfmaal honderd vier en tachtig duizend francs prevelde de tante dit brengt veel bezwaren in orde niet waar mejuffrouw
wij moeten bekennen dat hij allengs door afgrijzen werd aangegrepen de duisternis die hem omhulde drong in zijn geest hij ging als in een raadsel
en dat van de achttiende eeuw in het westelijk gedeelte van het hoofdkanaal dat in gemetseld werd deze twee gewelven vooral het jongste dat van
gaan al deze nietige zonderlingheden rimpelingen luchtbellen vluchtige kringels op de oppervlakte komen soms uit een vreeselijke diepte
want sedert den vorigen avond waren de twee rijen huizen in de chanvreriestraat twee muren geworden vreeselijke muren gesloten deuren gesloten vensters gesloten blinden
en de prefect van politie gisquet moest het verborgen parijs onderzoeken terwijl generaal bugeaud het openbare parijs
de patronen der belegerden raakten uitgeput niet hun kwinkslagen in dien draaikolk des doods waarin zij zich bevonden schertsten zij
laat ons tot een einde komen hoeveel had de doode in zijn zak jean valjean tastte in zijn zakken t was zooals men zich herinnert zijn gewoonte altijd geld bij zich te hebben
door hen het woord orde in de ooren te fluisteren dan was de burger om zoo te spreken de hulpgenoot van den strijder en het huis spande samen met de geïmproviseerde vesting die er tegen steunde
de benedenkamer had zich een weinig opgeschikt basque had de flesschen en nicolette de spinnewebben weggeruimd al de volgende dagen brachten
de wezenlijke som was vijfmaal honderd vier en tachtig duizend vijf honderd francs jean valjean behield vijfhonderd francs voor zich later zullen wij zien dacht hij
op deze wanstaltige versperring was de woede der baren ingedrukt welke baren de menigte men meende versteend rumoer te zien
t is moeite vergeefsch onnoozele dokter ga hij is dood geheel dood ik heb er verstand van want ook ik ben dood hij heeft de zaak niet ten halve gedaan
de republiek van drieëntwintig driehonderd een en tachtig de tegenwoordige regeering zeventig duizend
wist geen woord meer te zeggen cosette haalde de schouders op de stoelen te doen wegnemen den vorigen dag laat ge het vuur uitdooven ge zijt zonderling
niets is verschrikkelijker dan zulk een ontmoeting zoo het water het overwicht heeft is de dood plotseling en er heeft verzwelging plaats zoo de aarde het overwicht heeft is de dood langzaam en er heeft verzinking plaats
voor deze deemoediging werd hem vijfhonderd francs betaald en alles wel beschouwd nam hij ze aan maar desniettemin was hij zeer verstomd
in de keuken die een ambulance was geworden lagen op matrassen en bossen stroo vijf ernstig gewonden waarbij twee municipale garden de municipale garden werden het eerst verbonden
de straatsteenen weg te ruimen den rooster op te lichten marius bewegingloos en stijf als een dood lichaam op zijn schouders te nemen met dezen last op de lenden steunende op ellebogen en knieën
de kamers waren ledig zelfs vrouw toussaint was er niet meer de treden van jean valjean maakten in de kamers meer gerucht dan gewoonlijk al de kasten waren open
krampachtige handen de armen recht uitgestrekt als een afgenomen gekruisigde dien men met het gezicht ter aarde heeft gelegd zoo bleef hij twaalf uren de twaalf uren van een langen winternacht verstijfd van koude zonder het hoofd op te richten zonder te spreken
maar niet de kamer eener maagd de poëzie zou het nauwelijks wagen het proza mag t geheel niet t is het inwendige eener nog gesloten bloem
de soldaten stieten de deuren der huizen open waaruit geschoten was terwijl tegelijkertijd de cavalerie de samenscholingen op de boulevards uiteendreef
t was de afgrond door het allerlei geparodiëerd de massa bij het stofdeeltje het uitgebroken muurvak bij het gebroken bord een dreigende verbroedering van allerlei brokstukken
hoort zij die een gezin hebben moeten goede jongens zijn ons een handslag geven en heengaan en ons hier alleen het werk laten verrichten
het laatste tooneel greep hem echter aan in dat tooneel was een punt die tot hem doordrong en hem deed ontwaken hij had slechts ééne gedachte die van te sterven en hij wilde die gedachte niet verdrijven
de geneesheer scheen in treurige gedachten nu en dan schudde hij het hoofd alsof hij een vraag die hij bij zich zelven deed beantwoordde zulke geheime samenspraken van den geneesheer met zich zelven zijn een slecht teeken voor den lijder
en de parijsche guano de rijkste van alle is blijft men beneden de waarheid zoo men het gedeelte van het verlies voor parijs op vijf-en-twintig millioen francs schat van het half milliard dat frankrijk jaarlijks wegwerpt
ik kon liegen t is waar u allen bedriegen mijnheer fauchelevent blijven zoo lang het haar gold kon ik liegen maar nu zou het mij gelden en ik mag niet
de laatste die van hier gaat zal dezen spion een kogel door den kop jagen hier vroeg een stem neen dit lijk mag niet onder de onze gemengd worden men kan over de kleine barricade in de steeg mondétour klimmen zij is niet hooger dan vier voet
met hangende armen stijve beenen scheen slechts de doodkist te wachten jean valjean scheen een schaduw en javert van steen en in dit donkere rijtuig dat van binnen telkens als het langs een lantaarn reed
nicolette gebruikte voor pluksel een beddelaken dat zoo groot als een wolk was zooals zij zeide met moeite werd het koudvuur door aanwending van chloor en helschen steen tegengegaan zoo lang er gevaar bestond was
al wat in de lente te voorschijn komt en verdwijnt had zijn gewonen loop de seringen verdwenen de jasmijnen kwamen te voorschijn sommige bloemen waren ten achter
frankrijk is groot en schoon wijl het minder voor den buik leeft dan andere volken het snoert zich lichter den buik dicht het is het eerst wakker en het laatst in slaap het gaat voorwaarts en zoekt
op een dag gaf ik u een raket en een bal met gele blauwe en groene veeren ge zijt het zeker vergeten gij waart zulk een aardig meisje toen ge jong waart
zij was het licht hij was de schaduw hij was op verren afstand en in de duisternis hij drong zich tegen den muur en bleef daar staan
combeferre antwoordde slechts ernstig en glimlachend er zijn lieden die de wetten van eer beschouwen zooals men de sterren beschouwt zeer uit de verte het binnenste der barricade was zoo met verscheurde patronen bezaaid alsof het gesneeuwd had
een derzulken welke wij gekarakteriseerd hebben een fanatiek en onbedwongen aanhanger der regeering kon de bekoring niet wederstaan om vr het bepaalde oogenblik vuur te geven en aan de eerzucht om alleen
dit is mijn programma hemelsblauw en geld ik zou op het feest de veldgoden de bosch en zeenimfen noodigen
ik was reeds oud toen hij nog zeer klein was hij speelde in de tuilerieën met zijn kleine spade en wagentje en opdat de opzichters niet zouden knorren maakte ik met mijn stok de gaten weder dicht die hij met zijn spade in den grond groef
ziedaar haar jurkje ik ben een ellendig mensch ik zal cosette niet wederzien dit zeide ik op het oogenblik dat gij de trap opgingt
neemt de vlucht in den slaap evenals de kinderen wanneer zij den boeman hooren komen en steken schielijk het hoofd onder de dekens
armoede prostitutie stadssergeanten de gevangenis st lazare ziedaar waartoe deze teedere schoone meisjes deze broze wonderen van schaamte lieftalligheid en schoonheid frisscher dan de seringen der maand mei zullen komen
de dreigende majesteit van den ontwapenden en bewegingloozen enjolras scheen het tumult te bezweren en enkel door het gezag van zijn rustigen blik scheen deze jongeling de eenige die niet gewond was
door het riool aan de beschaving gebracht en in dit opzicht het geweten van tartuffe een vooruitgang op den stal van augias is het riool van parijs zich onbetwistbaar verbeterd heeft
de barricade in de chanvreriestraat was dan ook slechts een proeve een begin vergeleken bij de twee reusachtige barricaden welke wij geschetst hebben evenwel was zij voor dien tijd geducht
in t rood is het heel onaangenaam er is een purper in de laagte t was waarschijnlijk een onaangenaamheid en een rood van dezen aard welke de eerste wilde ontsnappen
t was t gerucht van voetstappen men ging in de duisternis en men kwam naar zijn kant een vreemd verschijnsel dat in het riool nog een ander man was dan hij
en hoeveel geld zesmaal honderd duizend francs het geheim hiervan was hem alleen bekend hij had alles kunnen behouden maar had alles overgegeven bovendien had hij uit zich zelven zijn toestand geopenbaard niets verplichtte er hem toe
en zoo bleek dat de middagzon er maanschijn geleek al het overige was nevel stank en duisternis
wij wonen nog altijd in de rue de lhomme armé t schijnt dat uw schouder vreeselijk gekwetst is men heeft mij gezegd dat men er de hand in kon leggen en men heeft het vleesch uitgesneden
neen god heeft gedacht zooals gij en ik en verandert niet van meening t is noodzakelijk dat ik heenga de dood is een goede schikking god weet beter dan wij wat wij behoeven
vaarwel mompelde jean valjean hij zeide niet vaarwel cosette maar hij had ook de kracht niet te zeggen vaarwel mevrouw geheel terneergedrukt ging hij heen
al de dogma's waarop de politieke en burgerlijke veiligheid berust de souvereiniteit de justitie de logica die uit het wetboek voortvloeit het maatschappelijke absolute de openbare waarheid dat alles was
courfeyrac verweet het schrootvuur zijn weinige uitwerking en zeide tot het kanon ge begint te beuzelen goede man men intrigueert in een gevecht als op een bal
om t even het was bekoorlijk hij legde de kleedingstukjes op het bed het halsdoekje bij het kleedje de kousjes naast de schoentjes het borstrokje naast het onderrokje en aanschouwde het een na het ander
t was om zoo te zeggen buiten zijn wil dat zijn hand zich geopend en hem losgelaten had allerlei soort van raadselachtige nieuwigheden openden zich voor zijn oogen
de zinkgaten en riolen in de middeneeuwen speelden in het romeinsche rijk en in het oude oosten een groote rol de pest werd er geboren de despoten stierven
deze doodsstrijd en deze onsterfelijkheid zullen zich mengen en onzen dood vormen broeders wie hier sterft sterft in den glans der toekomst en wij zullen een graf van morgenrood ingaan
op een dag van opstand werd een jong dichter genaamd paul aimé garnier op het koningsplein met de bajonnet vervolgd en ontsnapte nauwelijks door onder de koetspoort van het huis no te vluchten
en alles onder haar tot rust brengen venus de groote coquette van het heelal de celimene van den oceaan de oceaan is voorwaar een ruwe alcestus
overal dreigende bliksems de stormklok van st merry die thans als gesnik klonk de zachtheid van het jaargetijde de prachtige hemel vol zonneschijn en wolkjes de schoonheid van den dag en de vreeselijke stilte der huizen
wat moet dit beteekenen dacht jean valjean hij zette de stoelen op hun gewone plaats bij den schoorsteen het weder aangelegde vuur bemoedigde hem echter
en de oude kar van anceau stuk geschoten t geen de barricademannen toen zij het zagen in lachen deed uitbarsten gaat zoo voort riep bossuet tot de
indien ik dien draad had kunnen uitrukken breken den knoop losmaken of hem doorhakken ver van hier gaan ik ware gered geweest ik behoefde slechts te vertrekken in de straat
ik ik ben er wanhopig geweest wat hebt ge toch tegen mij gij veroorzaakt mij veel verdriet foei en eensklaps ernstig wordende zag zij jean valjean strak in t gezicht en voegde er
maar reeds vele jaren geleden schreef een hand met een potlood deze vier regels er op welke allengs door den regen en het stof onleesbaar zijn geworden en waarschijnlijk thans uitgewischt zijn
en den stoffer onder den arm bezig was de voorkamer te doen zacht aan de deur hoorde tikken men had niet gescheld t geen op zulk een dag fatsoenlijk is basque opende en zag mijnheer fauchelevent
steeds vreedzaam te zijn hangt evenmin van den vooruitgang als van de rivier af leg ze geen dammen werp er geen rotsen in de hindernissen doen het water bruisen en de menschheid gisten
wie was cosette hij wist het zelf niet juist hij vermoedde wel iets van onechtheid want fantines geschiedenis was hem altijd verdacht voorgekomen
maar hoopte deze man zich met eenig gevolg achter dien hoop puin te verbergen welken men slechts behoefde om te gaan dit hulpmiddel zou kinderachtig zijn geweest hij dacht er zekerlijk niet aan de dieven zijn zoo onnoozel niet
het schroot verdween er in het wanstaltige de houwitsers zonken er in werden er in bedolven verzwolgen de kanonskogels boorden er slechts gaten in
de zwanen begrijpen de seinen zei de burger die zich verheugde zoo schrander te zijn geweest in dit oogenblik nam plotseling het verwijderd gerucht in de stad toe t was ditmaal vreeselijk sommige windvlagen spreken duidelijker dan andere
eenige dagen vr den bepaalden dag van het huwelijk was jean valjean een ongeluk overkomen hij had zich den duim der rechterhand geklemd t was niet erg en hij wilde niet dat iemand er zich mee bemoeide
hoe kon het gebrek in de wapenrusting der maatschappij door een grootmoedig ellendeling gevonden worden kon een eerlijk dienaar der wet zich eensklaps tusschen twee misdaden geklemd zien tusschen de misdaad van een man te laten ontsnappen en de misdaad hem in hechtenis te nemen
zijn handen hingen als dood neder zijn leden waren koud en aan de hoeken der lippen was gestold bloed in den strik van de das lag een bloedklomp het hemd was aan de wonden gekleefd
en het eenvoudigste was langs den boulevard te rijden een der genoodigden deed opmerken dat het vastenavond was en er dus een drukte van rijtuigen zou zijn waarom vroeg
stiet de deur achter zich dicht en rood stikkend verwoed met uitpuilende oogen stond hij eensklaps voor den eerlijken basque die in de voorkamer de laarzen poetste
en het hoofd aan een geheel bataljon biedende liet hij hen achter zich binnengaan allen stortten het huis binnen enjolras bediende zich nu van zijn geweer
zoo u de zaak van het riool bekend was geweest zoudt ge mij bij u hebben doen blijven ik moest dus zwijgen indien ik gesproken had zou ik u maar hinderlijk zijn geweest
demi liard bijgenaamd deux milliards die tot tien jaren galeistraf waren veroordeeld tegen hun ontsnapte en voortvluchtige medeplichtigen was eeuwigdurende galeistraf uitgesproken
dengene die hem marius had gered dan bleef hem niets meer te wenschen over hij opende een lade van zijn secretaire nam er eenige bankbriefjes uit stak ze in zijn zak sloot de secretaire weder en schelde
wij zullen hem terughalen medenemen hij moge willen of niet hij zal ons niet meer verlaten zoo hij maar te huis is zoo wij hem maar vinden mijn geheele leven zal ik hem vereeren en dankbaar zijn
het feit was echter zeker en marius kon er niet aan twijfelen of hij had aan zijn eigen persoonlijkheid moeten twijfelen zooals wij gezegd hebben alles was onverklaarbaar in dit zonderlinge raadsel
zijn lippen bewogen zich alsof hij tot iemand sprak dien hij niet zag hij glimlachte onwillekeurig en trad zoo langzaam hij kon voort men zou gemeend hebben dat hoewel hij wenschte aan te komen hij echter het oogenblik vreesde dat hij er zijn zou
alleen het bovengedeelte van den gevel van corinthe leed het venster der eerste verdieping en de dakvensters die door geweerkogels en kartetsen doorboord waren verloren hoe langer hoe meer allen vorm
intusschen was enjolras bezig zijn karabijn weder te laden hij zag rondom zich heeft niemand er iets tegen toen zich tot jean valjean wendende neem den spion
iets helders in de schaduw t is de binnenste cel eener gesloten lelie die niet aanschouwd mag worden door den mensch zoolang zij niet door de zon is
zijn uitspatting zijn praal zijn weelde zijn heerlijkheid zijn riool is overigens zijn deze wonderbare verkeerdheden niet nieuw t zijn geen jeugdige dwaasheden
courfeyrac was blootshoofds wat hebt ge met uw hoed gedaan vroeg bossuet zij hebben hem mij ten laatste met kanonskogels afgeschoten antwoordde
derde hoofdstuk verlichting en verduistering enjolras was op verkenning uitgegaan langs de huizen sluipend had hij zich door de steeg
vier de vermetelsten die aan de spits waren werden aan den voet der barricade neergeschoten en deze moedige troep nationale garden die echter de militaire standvastigheid misten
cosette ach ja t is waar ge zult het cosette zeggen t is billijk zie ik had er niet aan gedacht men heeft kracht tot het eene maar niet tot het andere
thans was de stilte aan de zijde van waar de aanval moest komen zoo diep dat enjolras ieder zijn verdedigingspost deed hernemen men deelde aan allen een rantsoen brandewijn uit
zij was zoo gelukkig haastig zond zij nicolette naar mijnheer jean om te vernemen of hij ziek was en waarom hij den vorigen dag niet was gekomen nicolette bracht het antwoord van mijnheer
moed en voorwaarts waarheen gaan wij burgers naar de op wetenschap gegronde regeering naar de macht der omstandigheden welke de eenige openbare macht is geworden naar de wet der natuur die haar bekrachtiging en strafrecht in zich draagt
men gevoelde in de schepping de onuitputtelijkheid der bron en al deze van liefde bezwangerde koeltjes in deze golving van lucht en licht
door ieder bewonderd en benijd marius in het zwart zij in het wit voorgegaan door den kerkeopzichter met colonelsepauletten die met zijn hellebaard op de vloersteenen stampte
scheen niet te hooren hij keek jean valjean strak aan zijn gerimpelde kin bracht zijn lippen naar zijn neus een teeken van wreede overpeinzing
in de vertrouwelijkste oogenblikken wanneer men meent de harten tot in de diepste schuilhoeken voor elkander te hebben opengelegd wanneer wij met ons vieren te zamen waren uw grootvader gij met uw beiden en ik zou er een onbekende zijn geweest
hij bevond zich in de groep der opstandelingen trad te voorschijn en zeide tot enjolras zijt gij de kommandant ja gij hebt mij zoo aanstonds bedankt
die vroolijke weelde welke iedereen had de muziek die tot de bruiloft behoort symphonie boven tambourins beneden dans vroolijke gezichten aan tafel geestige puntdichten gezang vuurwerk hartelijk gelach
ik wilde u juist over hem spreken handel met mij naar welgevallen maar help mij vooraf hem naar zijn huis voeren ik vraag u niets anders
de regen die het vroegere riool vuil maakte wascht het tegenwoordige men vertrouwe het echter niet te veel het wordt nog steeds door pestdampen bewoond het is eer een huichelaar dan een vrome wat de politie en de gezondheidscommissie ook gedaan hebben
iemand had hem uit de wijk der hallen naar de champs-elysées gedragen en op welke wijze door het riool t was een ongehoorde opoffering
en nog verder later zien zal het toeval had hem bij een proces dat hij bezorgd had in betrekking gebracht met een voormaligen kantoorklerk van het
in dezen schijnbaren notaris den vreeselijken doodenbrenger te herkennen die in den nacht van den den juni met gehavende kleederen vuil afschuwelijk verwilderd het gezicht met bloed en slijk bedekt aan zijn deur was verschenen
in den burgeroorlog is iets van den apocalypsis al de nevelen van het onbekende mengen zich in die woeste vlammen de revolutiën zijn als de sphinx en wie een barricade heeft bijgewoond meent een droom gehad te hebben
hij was op zich zelven vertoornd vertoornd op dien maalstroom van aandoeningen welke hem verdoofd verblind en medegesleept had hij was over zich zelven ontevreden wat nu te doen van de bezoeken van
gevloek tegen de normandische paarden met opgebonden staart valsch galon leeren hoed zwaar gepoederd haar groote zweep en hooge laarzen
marius die nog altijd vocht was zoodanig met wonden bedekt vooral aan het hoofd dat zijn gelaat door het bloed onzichtbaar was en men zou gemeend hebben dat zijn gezicht met een rooden zakdoek was bedekt
hij liet zijn grooten armstoel bij het bed van marius brengen hij wilde dat zijn dochter het fraaiste linnen zou nemen om er compressen en windsels van te maken
ik houd het geheim te uwer beschikking wenschende de eer te hebben u nuttig te zijn ik zal u het eenvoudig middel aan de hand doen om uit uw zeer geachte familie dat individu weg te jagen
ten negende t is een feit dat men dagelijks de gendarmen op de plaats van de prefectuur de rechterlijke verhooren der beschuldigden hoort verhalen
eenigen tijd na de gebeurtenissen welke wij verhaald hebben werd boulatruelle levendig getroffen boulatruelle is die wegwerker van montfermeil welken men reeds in de donkere gedeelten van dit boek even gezien heeft
hij ging liggen stond weder op verschool zich in den hoek eener deur sprong voorwaarts verdween kwam weder te voorschijn liep weg
schimmen gingen voorbij wat was het men zag handen waarop bloed kleefde t was een schrikkelijk oorverdoovend geraas tevens een schrikbarende stilte
wij zullen slechts één dak één tafel één vuur hebben hetzelfde hoekje van den haard des winters dezelfde wandeling des zomers dat is vreugd dat is geluk dat is alles wij zullen één familie uitmaken
maar sinds den bisschop bestond bij jean valjean tegen elken aanslag ware ze ook tegen hem zelven een diepe godsdienstige aarzeling de zelfmoord dit geheimzinnige feit tegen het onbekende
den griffoen die het monster der lucht was en met de vleugels van een arend en de klauwen van een tijger vloog vreeselijke dieren die boven den mensch waren maar de mensch spande zijn strikken
toen riep hij plotseling nu het zij zoo laten we t ons gemakkelijk maken en met apengezwindheid zijn haar achteruit werpend zijn bril afrukkend de beide penneschachten uit zijn neus halend
t is des daags een huis des nachts een citadel achthonderd inwoners ziedaar het dorp waarom zoo veel voorzorg omdat het een gevaarlijk land is vol menscheneters waarom gaat men daarheen
ik heb de kleine cosette bij de hand ik zal ze hem geven dan zal hij mij wel een weinig moeten liefhebben of de reden zeggen ha gij meendet dat de oude zou gaan vloeken en razen neen zeggen en den stok tegen al dat teedere opheffen
wij moeten evenwel zeggen dat in dezen afschuw eenig medelijden ja een zekere verwondering lag deze dief deze dief bij herhaling had hem toevertrouwd geld teruggegeven
plotseling herinnert men zich alles en de dronkaard die niet weet wat sedert vier-en-twintig uren gebeurd is behoeft slechts de oogen te openen om geheel op de hoogte te zijn
een klein gaatje was aan een der ellebogen zichtbaar bovendien ontbrak aan den rok een knoop op de borst maar dit was slechts een kleinigheid daar een staatsman zijn hand steeds in den rok en aan het hart moet houden kon hij op die wijze den ontbrekenden knoop verbergen
men had alles in de barricade geregeld de benedenkamer in de herberg opgeruimd de keuken tot hospitaal ingericht al de gekwetsten verbonden
ter plaatse genaamd de laagte blaru in den grond begraven had deze som van zesmaal honderd duizend francs geheel in bankbriefjes was klein van omvang en een doosje kon ze bevatten
heerlijke egoïsten van het oneindige stille aanschouwers der smart die zelfs nero bij schoon weder niet zien voor wien de zon den brandstapel verbergt
de lagere school moet aan iedereen opgelegd het middelbaar onderwijs voor allen toegankelijk gemaakt worden ziedaar de wet uit de gelijke school komt de gelijkheid der maatschappij
de politieagent kent ge zijn naam ja hij heeft hem ons gezegd hoe heet hij javert marius richtte zich op op dit oogenblik hoorde men juist het pistoolschot jean valjean kwam terug en riep t is geschied
het valluik der redding had zich plotseling onder hem geopend de hemelsche goedheid had hem om zoo te spreken verraderlijk overvallen aanbiddelijke hinderlagen der
hij bleef er koel voor de grootvader verspilde vruchteloos zijn armen ouden glimlach marius zeide bij zich zelven dat dit alles mooi was zoolang hij marius niet sprak en hij liet zich alles welgevallen
t is mij onverschillig ik zal ook sterven ik durf zeggen dat er in parijs geen meisje is die zich niet gelukkig zou achten met dien ellendeling vereenigd te zijn
t is niet vriendelijk van u dat ge mij den nacht zoo hebt laten doorbrengen bind mij zooals t u belieft maar ge kunt mij wel op een tafel laten liggen evenals den andere en met eene hoofdbeweging duidde hij naar het lijk van mabeuf
en er moest terstond een besluit genomen een middel gevonden een partij gekozen worden men vocht op weinige schreden van hem gelukkig woedde alles op één punt tegen de deur der herberg maar zoo t slechts één enkel soldaat in de gedachte kwam het huis om te gaan
onder t gesprek vond hij middel om een stuk van den rok des vermoorden af te scheuren zonder dat de moordenaar dat bemerkte gij begrijpt t was een bewijsstuk een middel om weder op t spoor der zaak te komen en den schuldige van de misdaad te overtuigen
zoodra de zwanen den vijand zagen spoedden zij zich in hun vaart en hierdoor veroorzaakten zij met de borst een beweging in t water die den kleinen visscher nuttig was het water stroomde voor de zwanen uit
de linkschen zijn uitmuntend zij nemen plaatsen die voor anderen ongemakkelijk zijn velen maken zich gereed om zittend te kunnen strijden men wil op zijn gemak kunnen dooden en op confortable wijze sterven
was hij zonder zich genoegzaam omtrent de omstandigheden in te lichten deze liefdesbetrekking aangegaan welke zijn huwelijk met cosette ten gevolge had hij erkende en t is ten gevolge van een menigte dergelijke
ik zou aan uw zijde uw leven hebben gedeeld steeds bezorgd het deksel van dien vreeselijken put op te lichten ik een doode zou mij aan u levenden hebben opgedrongen
maar de bekoorlijke stilte van de ondergegane zon aan den helderen hemel de avondschemering was gevallen de nacht kwam de groote bevrijder de vriend van allen die een mantel van duisternis behoeven
deze verklaring was voldoende wat maakt overigens één duister plekje bij zulk een overvloedige vreugde cosette en marius waren in een dier zalige zelfzuchtige oogenblikken waarin men tot niets bekwaam is dan om geluk te smaken
zooals schier altijd in dergelijke gevallen gebeurt schermutselde marius om zich te oefenen vr hij slag leverde dit heet het terrein onderzoeken op zekeren ochtend gebeurde het
ditmaal was het geen verschrikkend licht t was goed helder licht het daglicht jean valjean zag den uitgang
nauwelijks was gavroche gevallen of hij richtte zich weder op hij bleef zitten en een lange bloedstraal vloeide over zijn gelaat hij hief beide armen op zag naar den kant van waar het schot was gekomen en zong
daarnaast stond oud ambassadeur en eene noot welke wij insgelijks overschrijven in een afzonderlijke doos een net gekrulde pruik groene bril horlogeketting en twee kleine penneschachten een duim lang met katoen omwikkeld
in den noodlottigen oorlog van juni had een opstandeling die een onfeilbaar schutter was zich op het plat van een dak een armstoel laten brengen waaruit hij schoot hij werd hier door het schroot getroffen
zij behoort tot zijn werkplaats de wijsbegeerte is het microscoop der gedachte alles wil er voor vluchten maar niets ontsnapt er
hoe de zonderlinge rust ook zijn moge die in de barricade heerscht en waarvan wij gesproken hebben zij blijft voor degenen die er in zijn slechts een visioen
t was niet voldoende bij de oude heerlijkheid te blijven een geheele reeks onverwachte feiten verhief zich en overweldigde hem een geheel nieuwe wereld verscheen voor zijn geest
vooreerst was hij met die alle niet bekend vervolgens wantrouwde hij in zijn ziekelijke misschien nog koortsige droomen die teederheid als iets vreemds en nieuws dat ten doel had om hem te onderwerpen
jean valjean deed met eenige moeite den geknevelden javert zonder hem echter een oogenblik los te laten de kleine barricade der steeg mondétour overklimmen toen zij over deze versperring waren bevonden zij zich alleen in de steeg niemand zag hen meer
vader en zoon waren bij den vijver blijven staan waarin de beide zwanen dartelden deze burger scheen een ongemeen bewonderaar der zwanen hij geleek in zooverre op hen dat zijn tred evenals de hunne was
eenige minuten verstreken jean valjean stond bewegingloos op de plek waar basque hem verlaten had hij was zeer bleek
overigens sprak fauchelevent niet tot hem aanschouwde hem niet en scheen zelfs niet te hooren toen marius de stem verhief om te zeggen ik ken hem
dat al deze onbestaanbaarheden zich verwezenlijkten en zich op hem stapelden dat verplette hem eén ding had hem verbaasd namelijk dat jean
zoodat de geheele zaak aan de prefectuur voor een sprookje werd gehouden men schreef dat verzinsel aan den koetsier toe een huurkoetsier die naar fooitjes hunkert is tot alles in staat zelfs om iets te verzinnen
de grootvader keerde zich om staarde hem aan met oogen die grooter en bloedig schenen te zijn geworden en zeide kalm ik dank u mijnheer ik ben bedaard ik ben een man en heb lodewijk xiv zien sterven
te zes uren s morgens zou een regiment dat men bewerkt had omkeeren des middags parijs in volslagen opstand met zonsondergang revolutie
elfde hoofdstuk verbazing onderweg spraken zij geen woord meer wat wilde jean
hielp jean valjean marius op zijn schouders laden toen trad hij op de teenen zijner bloote voeten naar het hek wenkte jean valjean hem te volgen zag naar buiten legde den vinger op zijn mond en stond een oogenblik als besluiteloos stil
aan de andere zijde van het hek zag men de open lucht de rivier het daglicht den zeer smallen oeverkant die echter breed genoeg was om zich er langs te verwijderen de verre kaden parijs dien afgrond waarin men zich zoo gemakkelijk verbergen kan
een luchtbel stijgt op en berst t is weinig maar vreeselijk t is de ademhaling van het onbekende dier sommige zonderlinge gewoonten zooals te komen wanneer anderen heengaan ter zijde te gaan wanneer anderen zich vertoonen
nu en dan wanneer een soldaat een officier of een volksvertegenwoordiger het waagde de eenzame straat te betreden hoorde men een scherp zacht gefluit en de voorbijganger viel f gekwetst f dood
de zon vergulde en kleurde de tulpen die niets anders zijn dan alle verschillende vlammen in bloemen veranderd om de tulpbedden gonsden de bijen als de vonken van dezen gloed
het wreed en sluw profiel van den roofmensch kwam weder te voorschijn mijnheer de baron is onfeilbaar zeide hij met een duidelijke stem waaruit alle neusklank was verdwenen ik ben thénardier en hij richtte zijn gebogen rug op
alleen door zijn riviermonden jaarlijks een som van een half milliard in den atlantischen oceaan werpt men bedenke dat met deze vijfhonderd millioen het vierde van het staatsbudget kon betaald worden
de doorspeling had een instorting ten gevolge gehad de verbrokkelde vloer was in het slijk gezonken over welk een lengte was onmogelijk te zeggen de duisternis was daar dikker dan elders t was een moddergat in een nachtelijk hol
een eigen huis dienstboden een rijtuig een loge in den schouwburg moeten hebben er is niets te goed voor u waarom zoudt ge geen gebruik van uw rijkdom maken rijkdom past bij geluk
akelig als door een bliksemstraal verlicht werd had het toeval het lijk het spook en het standbeeld
zij was aanbiddelijk schoon maar wat hij met dien diepen blik aanschouwde was niet de schoonheid t was de ziel
als de armen eener schoone vrouw die ontwakende zich uitrekt dit alles wees hem een spoor aan hij volgde het maar verloor
de barricade saint antoine was reusachtig zij had de hoogte van drie verdiepingen en was zevenhonderd voet breed zij versperde de wijde monding der voorstad van den eenen hoek tot den anderen
t is waar hij noemde hem niet mijnheer maar hij vond het middel noch het een noch het ander te zeggen door op zekere manier zijn woorden te verdraaien blijkbaar moest eene crisis komen
uit het grootste gevaar in de volkomenste veiligheid overgegaan deze plotselinge val in een kelder deze verdwijning in het onbekende van parijs
t was duidelijk dat hij dit doen moest maar hij kon niet iets belette hem den weg naar dien kant iets wat
tevens schoot mijnheer gillenormand iets in den zin drommels zeide hij deze stoel is ledig ga gij er op zitten marius uw tante schoon zij ook recht op u heeft zal t u vergunnen deze stoel is voor u zoo zal t aardig zijn
stak de onderlip vooruit met een veelbeteekenende draaiing van den hals ge hebt hem voor weinig geld vermoord zeide hij hij begon nu heel familiaar de zakken van jean valjean en die van marius te betasten
soms gebeurde het dat het riool van parijs overliep als ware deze miskende nijl eensklaps door toorn bevangen er hadden afschuwelijke riooloverstroomingen plaats somwijlen was de spijsvertering van deze maag der beschaving slecht
voorwaar en wij drukken er op hij had zich niet zonder tegenweer aan dit monster overgegeven aan dien eerloozen engel aan dien afschuwelijken held over wien hij schier even vertoornd als verbaasd was
zijn treurig leven dat immer tot hulpmiddelen gedoemd was verplichtte hem hiertoe ditmaal echter was hij zonder geld toen hij den vorigen avond zijn uniform van nationale garde aantrok had hij in treurige gedachten verdiept zijn portefeuille vergeten
eertijds werd het vernis gemaakt van hars en lampezwart en kostte vier francs het pond ik heb uitgevonden het van gomlak en terpentijn te maken het kost dan slechts dertig sous en is veel beter
de takken zonder zich van den stam los te maken verwijderen er zich van t is hun schuld niet de jeugd gaat naar den kant der vreugde naar feesten naar glans naar liefde de ouderdom gaat naar het einde
deze costumen verhuurder heette de wisselaar de parijsche gauwdieven hadden hem dien naam gegeven en kenden hem onder geen anderen zijn verzameling kleedingstukken was tamelijk volledig de vodden waarmede hij de lieden opschikte waren genoegzaam draagbaar
hij begon iets te onderscheiden de onderaardsche gang waarin hij zich beveiligd had was achter hem dichtgemetseld t was een slop
aan de overzijde van het kanaal in de straat die langs de steilten van belleville loopt op het keerpunt der helling een zonderlingen muur die de tweede verdieping der voorgevels bereikte
discussiën vooruitgang verlichting rechten van den mensch vrijheid van drukpers en zie hier hoe men uw kinderen te huis brengt
zij vlogen heen als twee zwaluwen naar de lente deze tuin in de straat plumet maakte een indruk op hen als de dageraad achter hen in hun leven was reeds iets als de lente hunner liefde
de galeiboef veranderde zich in een christus marius werd als verblind door dit wonder hij wist niet juist wat hij zag maar t was iets grootsch in een oogenblik stond een huurrijtuig voor de deur marius hielp cosette instijgen en sprong er zelf in
alles was juist afgemeten samengevoegd en somber er was daar wetenschap en duisternis men gevoelde dat het hoofd dezer barricade een wiskunstenaar of een spook was men zag dit en sprak zacht
hij lag achterover beschenen door het licht der twee waskaarsen zijn bleek gezicht aanschouwde den hemel hij liet cosette en marius zijn handen met kussen bedekken
alles heeft er zijn wezenlijken vorm of ten minste zijn bepaalden vorm de vuilnishoop heeft het voorrecht geen leugenaar te zijn daar heeft de oprechtheid de wijk genomen
de portier wiens kaars de treurige komst van marius had verlicht was de eenige die den bewusten man opgemerkt had en hij wist er niets anders van te zeggen dan de man zag er afschuwelijk uit
deze man behoorde niet in deze streek te huis hij was er gekomen stellig te voet want op dit uur rijdt geen diligence door
die kort was en van het eene tot het andere einde door de lantaarn verlicht werd jean valjean duizelde van verbazing er was niemand meer javert was
men meende boven deze barricade de groote sombere bijen van den geweldigen vooruitgang te hooren gonzen als waren zij dààr op haar korf geweest
t is te koop ik bied het u in de eerste plaats aan goedkoop twintig duizend francs ik ken dat geheim evenals de andere zei marius
neen neen zoo zal t niet gebeuren kom er is daar een arm oud man die een engel noodig heeft en de engel komt en men ziet zijn cosette weder en men ziet zijn kleine cosetje weder ach ik was zeer ongelukkig
deze herinnering was evenwel nevelachtig en verward evenals al zijn denkbeelden hij was echter niet volkomen overtuigd maar deed zich zelven de vraag is dit niet die inspecteur van politie die mij zeide dat hij javert heette
eindelijk moest hij toch aankomen en de straat des filles du calvaire bereiken dan hield hij stil hij beefde draaide zijn hoofd met een zweem van sombere beschroomdheid om den hoek van het laatste huis en keek in die straat
zulk een schrikkelijke gebeurtenis die altijd op een of ander zeestrand mogelijk is was dertig jaren geleden ook in het parijsche riool mogelijk
men verheerlijkt zich terwijl men sterft maar hier niet deze dood is afzichtelijk t is vernederend aldus te sterven
deze duivelinnetjes zijn onze engeltjes ja de liefde der vrouw de kus is een tooverkring waar ge onmogelijk kunt uitkomen
dit jaar had voor dertig geteld wat hij op het voorhoofd had was niet meer de rimpel van den tijd maar het geheimzinnige merk
t is meer dan vooruitgang t is een herschepping tusschen het vorige en het tegenwoordige riool ligt een revolutie wie heeft deze revolutie bewerkt de man dien iedereen vergeet en dien wij genoemd hebben
uit het riool herbouwt zij de stad uit het slijk doet zij de zeden weder te voorschijn komen naar den scherf vormt zij zich een denkbeeld van de amphora of de kruik
en dit zekerlijk heden misschien denzelfden morgen het was klaarlichte dag maar de lichtstraal was zeer horizontaal zoodat zij meende dat het zeer vroeg was dat zij echter moest opstaan om marius te ontvangen
dat haar vervolgens aan italië gaf t welk haar aan frankrijk reikte goddelijke verlichtende volken vitai lampada
want zij wordt zoowel in amerika door de republiek als in europa door de monarchie toegepast deze lynchwet is onderhevig aan allerlei vergissingen
een samengaande dubbele bewerking welke de tweevoudige krijgskunst van de openbare macht vereischte die boven door het leger onder door de politie vertegenwoordigd werd drie pelotons agenten en baggerlieden onderzochten den onderaardschen weg van parijs
ik ben volstrekt geen familie van cosette wees gerust marius stamelde wat bewijst mij
een pelotonsvuur te gemoet ging en ieder hoofd dat boven den straatsteenen muur uitkwam tot mikpunt van zestig geweerschoten zou dienen
wat gaat mij dit aan zei marius de onbekende stak de kin uit zijn das een eigenaardige beweging van den gier en hernam met verdubbelden glimlach mijnheer de baron heeft dus mijn brief niet gelezen
dit alles behoorde tot den staatsman oud ambassadeur dit geheele costuum was om zoo te zeggen afgedragen de naden waren wit
en dat ieder uwer zijn deel van de overwinning begeert goed maar ge zijt niet alleen op de wereld er zijn andere wezens waaraan gij denken moet men mag niet zelfzuchtig zijn
t is reeds in rijm gebracht t is de ontknooping van de elegie de jonge zieke van andré chénier van andré chénier die door de schur door de reuzen van vermoord werd
vrouw toussaint door nicolette geholpen had haar gekleed cosette droeg haar kanten kleed over een wit zijden rok een sluier van engelsche kant
deze straat te verlaten waar alom de dood was voor dit soort van graf waar leven was dit was een zonderling oogenblik hij was eenige seconden als bedwelmd luisterend en ontsteld
terwijl die persoon zich onmatig diep bewoog en vroeg hem kortaf wat wilt gij de man antwoordde met een liefelijken grijns waarvan de vleiende glimlach van een krokodil een denkbeeld had kunnen geven
t was alsof haar hart eenigszins beklemd werd maar zij lette er nauwelijks op wijl zij er dadelijk door een kus van marius van werd afgetrokken
hij knoopte zijn jas dicht richtte het hoofd stijf op als een militair draaide zich half om kruiste de armen nam zijn kin in een zijner handen en ging heen naar den kant der halles jean valjean oogde hem na na eenige schreden keerde javert zich om