AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
mevrouw die de reis heeft drgedrongen het jonge meisje dat haren vader met haar vooruitgebabbel over dat feest heeft verveeld en de jongeheer die gezworen heeft dat het mooi weer zou blijven voelden zich als het ware verantwoordelijk voor iederen regendrop die viel vallen zou of zou kunnen vallen en ongerust zagen zij elkander aan
begraaft zijne tengere ledematen een fijngeplooid kraagje dat hem in de ooren prikt wordt naar hetzelfde stelsel van inperking te keer gegaan in iedere buitensporige golving die het zou kunnen aannemen door een dasje van turkschgele zijde zeer uitvoerig gestrikt
van dien welwillenden lach die niets heeft van een grijns het zou dan een toon van aangename gezelligheid hebben waarbij men zich op zijn gemak gevoelt en die den lezer zou boeien en bezighouden en naar willekeur stemmen tot heldere genoegelijkheid en ongemaakten ernst het is maar een wensch vriendlief
al het gedraag met mantels hoeden en jassen het verwarde bezige en drukke van dit vertrek verstrooide onze aandoening maar toen gij allen op het rijtuig zat en achter den voerman die niet eens begreep dat gij naar de kaap gingt en wegreedt met die lieve vrouw en die lieve kinderen toen
slechts werd zijn vreugde verbitterd door een paar jongelui die ook van een candidaats zwanger gingen en hem vermoeiden met informatien hoe die en hoe die vroeg en of dat weten wilden en daar diep intraden op alle welke vragen de candidaat niets anders antwoordde dan dat het hun mee zou vallen
zij zijn herwaarts en derwaarts gegaan met hunne respectieve doctorale graden en dit boek zend ik hun na als eene gedachtenis aan ons genoegelijk verkeer en mijn hartelijken vriendengroet voeg ik er in gedachte bij
de persoon nochtans dien ik mijnen lezers wilde voorstellen voldeed in zoo verre niet aan de formaliteiten die in deze rampzaligste aller folterplaatsen gevorderd worden dat hij die verzeld van slechts een enkelen vertrouweling
graag de jongejuffrouwen van een kostschool tegenkomt en niet graag latijnsche themata maakt het geheele doel der onderlinge genegenheid wordt bereikt als men zich onder t ongestoord genot eener goede verstandhouding te zamen vermaakt
hij heeft al de vreugde gemist die de buitenman gesmaakt heeft toen zijn eerste kip begon te leggen en zijn eerste sneeuwklokje bloeide op den naakten en harden grond
zoo dit laatste het geval mocht zijn blijft het met te meer nadruk nec lusisse pudet intusschen heeft eene te groote belangstelling de uitgevers tot een derden druk van hildebrands boekske verleid
je der nou al uit heet het een oogenblik later uit den mond van denzelfden magistraat tegen een boer die aan bod is en zoodra hij hem aanspreekt wegsluipt uit vrees voor zijne bekende
gij meent een schilder een jong schilder gij vergist u het is de vriend van iemand met nog lager nog breeder geranden hoed met lange maar schoone gekrulde haren met een nog dikker maar ook mooier stok met een nog korter maar fluweelen jasje en nog bonter pantalon
de kinderen keken haar strak aan maar gaven geen antwoord hoeveel van die lieve diertjes zijn er wel geen antwoord maar eenige verwondering in t oog van t zesjarig meisje want op t boerenland noemt men een eend geen diertje
naar de eenden het waren deze lieve kinderen die amelie in staat stelden al de liefderijkheid van haar zachtgestemd gemoed te toonen
het laatst evenwel van keesje die mijn koffertje gekrooien en van pieter die mij naar de rustende moor vergezeld had terwijl ik buiten de poort komende nog gelegenheid had om uit het portier een groet
toen de liefderijke amelie eensklaps aan den rechter oever een plantje of zes nog laat bloeiende vergeetmijnieten in t oog kreeg en uitriep
dit geschiedde en hoewel er s winters als er schaatsen gereden werd van alles te krijgen was zoo was er nu niets te bekomen dan melk die dan ook in groote glazen overdadig vloeide
reeds haalde ik de riemen in en liet dolf alleen nog maar met de zijne spelen reeds gaf ik mijne aanwijzingen aan pieter hoe hij het roer moest wenden om de kom in te draaien
de panden van zijn jasje zweefden boven de golven en de merkwaardige petrus stastokius junior zich op zijne handen op den bodem des waters ophoudende hield het beslikte maar nog altijd gebrilde gelaat
maar toch moesten wij ons wegens den vallenden avond haasten christien wilde dolgraag ook zelf eens roeien en amelie gaf voor gaarne eens aan t roer te willen zitten
wij manspersonen werkten ons half dood en zaten dan weer een oogenblikje neder om krachten te herkrijgen in een van die tusschenpoozen begon dolf ons bij den zwitserschen robinson te vergelijken
haar wensch geschiedde en wij waren in een oogenblik bij de hemelsblauwe bloemekens waarvan de vraag was
en daar hij de riemen veel te stijf had vastgehouden had hij vrij aanzienlijke blaren in de handen dolf hielp de dames uit de boot bij welke gelegenheid hij iets heel streelends van christiens voetje zei
en vier schilderijen aan den wand ons de geschiedenis van willem tell herinnerden om niet te spreken van een dier tabelletjes
in de rookende waschtobbe stak en het liedje van klompertje waarschijnlijk gezongen had dat's een weergaasch mooi liedje trijntje ik hiet geen trijntje zei de meid schalk omkijkende hoe hietje dan riep
wij lieten pieter aan hare zorgen over en begaven ons naar de werf het was ondertusschen halfzes geworden en schoon t nog zeer licht was de zon was al ondergegaan en wij konden ons nog alleen in den kouden naglans verheugen
het eerste deed hem evenwel bijna nog meer genoegen dan het laatste hij had het onverstand gehad met zijn puimsteenkleurige glacéhandschoenen te willen roeien die nu als vellen om zijn vingers hingen
totdat haar stem op eens weer zeer hoog uitschoot met dezelfde woorden zum kühlen grab toen het lied werd afgewisseld door een goede ronde vroolijke boerinnestem die van buiten kwam met het liedje
bij te pas die een mooi meisje goed staan maar die een leelijk meisje als amelie nog leelijker en metterdaad belachelijk maken
juffrouw van brammen zei ik ze vertelt dat het wijfjesvarken in de kraam is gekomen amelie kreeg een kleur voor zoover haar vel daartoe in staat was
k wil niet dansen k zel niet dansen dansen is men order niet nonnen paters paters nonnen nonnen paters dansen niet
wij werden alzoo in het beste vertrek van t huis gelaten waar het pronkbed was een friesche klok en een dambord hingen
en daarna een ander alsof er een glas werd ingeschonken nog ééne seconde en hildebrand bood den beiden kampioenen twee ongelijke bekers aan en de eervolle vrede werd gedronken
zij kon tot dit werk haar mantel niet gebruiken en stond er ik geloof meer uit ondeugendheid dan uit medelijden op dat de gemelde drenkeling dien nog over zijn duffel zou aandoen
tilde hij haar van haar stoel op en walste ondanks haarzelve een toertje met haar door de kamer onder het herhalen van het refrein nonnen paters paters nonnen nonnen paters dansen wel de levenslustige christien stiet koosje aan
een roode bouffante van teeuwis om den hals en een pakje nat goed in zijn zakdoek samengebonden onder den arm binnentrad en denzelven pieter oogenblikkelijk bij de linkerhand grijpende en zijn eigen rechter om pieters midden slaande
het speet amelie verschrikkelijk dat zij de oorzaak van dit oponthoud was christien vond het daarentegen ijselijk aardig
en achteruitstoof terwijl de edele bewerker van dit voorval zelf voorover in het water stortte daar lag hij alleen zijne laarzen waren nog aan boord
het duurde een heele poos eer een kleine leelijke bastaard van een mop en een fikshond geheel ophield uitvallen van vijandigheid te plegen
amelie plukte ze allen op een na af en deelde ze aan al de leden van het gezelschap uit zoodat wij in een oogenblik ieder met zulk een levend albumblaadje in ceintuur of knoopsgat pronkten
hij liet de zorg voor zijne zuster aan den ongelukkigen pieter over de schuit werd vastgelegd en een heldere boerin kwam
ik stelde amelie voor de kraamvrouw te gaan zien want ik vond het pikant een sentimenteel meisje in een boerenloods bij een zeug met veertien biggen te brengen
wien t maar te doen was om een naam dat weet me moeder wel hoor zei de meid lachende en eene rij van de witste tanden zien latende die ooit een boerinnemond versierd hebben
amelie zag dat zij met deze arkadische kleinen niet vorderde haalde de schouders op en zweeg
toen zei dat aardig nonneke k zel dansen al wat ik kan k wil wel dansen k zel wel dansen dansen is men order wel nonnen paters paters nonnen nonnen paters dansen wel
maar zij had er geen zin in en scheen eenigszins gebelgd over het voorstel de schommelaars kwamen weerom met kleuren als boeien
te vergeefs zoo wij poogden los te raken de schuit zat vast en bleef vastzitten er scheen geen verwikken aan
amelie zong verscheidene duitsche romances en zong ze waarlijk vrij goed maar zij bracht er tot haar aanmerkelijk nadeel al die kleine behaagzieke naïveteiten
als ik opmaakte uit de zinrijke woorden die ik tusschenbeiden op kon vangen als daar zijn weetje nog wel van blijde dagen nooit zoo gelukkig meer worden veel aan denken en wat dies meer zij
dolf ging op de achterste bank op de voorste kwam de vroolijke christien mij helpen en nam een der riemen zeer handig op
en pieter maakte zijn zakdoek in een kopje melk nat en hield het verzachtend vocht tegen de blaren in zijn hand
en ik was juist in deze bespiegeling verdiept toen zij met lange uithalen een zeer
welnu hij heeft een denkbeeld van onzen toestand zitten riepen dolf en ik tegelijk in s hemels naam blijft zitten
want indien het waar is dat muziek en zingen menige recht prettige bijeenkomst storen en bederven zoo moet men ook zeggen dat er niets beters is om een niet prettige bijeenkomst of mislukte partij aan den gang te houden dan juist diezelfde muziek en zang
welk een uitwerksel de plotselinge indompeling van petrus op onze dames maken moest hij hoort ze allen gillen hij ziet ze allen opstaan
koosje bloosde keerde zich om en vroeg onmiddellijk aan christien of ze niet moe werd van het roeien het was gedaan met petri stastokii junioris zaligheid
dolf en koosje hadden neus aan neus op het plankje gestaan en hij had het genoegen gehad ze op te geven
er was een algemeen medelijden zelfs dolf deelde er in de drenkeling werd in de schuit opgenomen en er werd besloten naar de boerderij terug te varen om hem te drogen
niet dan met moeite boven zijn hoed dobberde op de ongewisse baren het was verschrikkelijk een ieder die ooit in de zaligheden van een roeischuitje met de schoone sekse heeft gedeeld
kenje meer zulke liedjes zoete vroeg dolf loop zei de boeremeid wier naam haar moeder wel wist ik heb niet zongen wat verbeel jij je wel
want haar gehechtheid strekte zich letterlijk uit tot de struik waarvan zij waren geplukt tot het stuk grond waarop zij gebloeid hadden met andere woorden wij zaten op land
toe te werpen aan den heer rudolf van brammen die reeds dààr was om naar de oefening van een paar pelotons recruten te zien die met bevende handen eene gezwinde lading ondernamen waar zij ruim zooveel tijd aan besteedden
het was een schotschbonte pieter liet zich bewegen en in dat gewaad zette hij zich aan koosjes zijde in het schuitje amelie keek naar de lieve maan en de lieve sterren
eens zei hij koosje als we hier voor eeuwig blijven moeten dan trouw ik met jou hoor en hij maakte een beweging om haar de hand te kussen
en nauwelijks was het liedje uit of rudolf van brammen gaf een fikschen klap op zijn stroohoed zoodat hij in plaats van boven op zijn hoofd te staan op zijn linker wang kwam te hangen en zijn weemoedige zuster om haar paarsen spencer grijpende
op dit gewichtig oogenblik was het dat de merkwaardige petrus stastokius junior een simsonsverzuchting slaakte
broek dat's een weergaasch aardig liedje zei dolf het venster openstootende en de dikke boeremeid aansprekende die hare purperen armen als rotgans het uitdrukt
student in de rechten aan de hoogeschool te utrecht en tegelijk die van s mans eerste minnekoozerij een einde neemt wij waren spoedig thuis en toen ik den anderen dag te elf uren op de gele diligence zat die van e over
ze zijn in de boet zei de kleine jongen zich oprichtende en een paardebloem plukkende waarmee hij herhaalde malen op den grond tikte veertien
en de beide meisjes lachten achter haar zakdoek amelie zeeg doodaf en waarschijnlijk met een halfhonderd steken in haar zij op een stoel neder
alsof het een lauwe avondstond in juli geweest ware daarop kwam de gitaar binnen die in onze omstandigheden waarlijk een heele vervulling was
er al an dat ie bij de schoppel staan hadde zoo kniezerig en zoo triesterig uitzien dat ze al in haar aigen zeid hadde nou dat komt nooit goed of met dat heerschop
en daar ik naderhand nooit van eenige verstandhouding tusschen hem en koosje van naslaan heb gehoord maar veeleer vernomen heb dat koosje van naslaan in den laatst verleden herfst op haar vaders zilveren bruiloft
met de dubbele herhaling van den laatsten regel besloot die gedurig lager en doffer werd zum kühlen grab zum kühlen grab zum kühlen
en wij luisterden allen dans nonneke dans dan zei ik je geven een muts neen zei dat aardig nonneke ik heb er een van me zus
dit duurde zoo voort totdat het ongeluk wilde dat de heer rudolf van brammen zijn laatste sigaar had uitgerookt en dus een ander tijdverdrijf behoefde kijk reis aan riep hij het overschot in t water gooiende kijk reis aan
en vertrouwelijker naar haar toe zijn gelaat luisterde op en hij scheen werkelijk een teeder en aandoenlijk gesprek met haar te hebben aangevangen
onze zeug het ebigd zei het meisje opeens uit zichzelve wat zegt het schepseltje vroeg amelie voor wie deze inlichting volkomen onverstaanbaar was zij zegt iets dat haar zeker hoog op t hart ligt
zijne manlijkheid toonende en met een fikschen zwaai wierp hij vonkelende van woede den op zulk een krachtsbetooning niet verdachten dolf van zich af en bijna tegen den muur
maar wat het tooneel eenige schilderachtigheid bijzette waren drie kinderen waarvan het oudste een meisje van een jaar of zes het kleinste een wicht van even zoo veel maanden op schoot had
klompertjen en zijn wijfje die zouwen vroeg opstaan om eiertjes te verkoopen en na de markt te gaan ze waren halverwege halverwege den dijk daar braken al der eiertjes
en een aardig drukje in koosjes handje gaf dat zij beiden wel heel ondeugend maar toch niet heel onaangenaam vonden
wil je vechten kereltje ook goed trek reis aan dien stok zie zoo jij den degen en ik de schee kom
elkander en ook zelfs ons in de armen knijpen en zeggen o g zijne verbeelding slaat alle pogingen gade die zij gezamenlijk aanwenden om zoo mogelijk een nog grooter ongeluk te krijgen
van een aarden dijkje aan drie kanten omgeven en hadden het uitzicht op een vrij groote kroosgroene eendekom een loods en een zeker ander klein gebouwtje
die vruchteloos zich poogde los te worstelen galoppeerde hij met hem door de kamer onder het juichen van die zelfde regels die hem zoo bijzonder schenen te bevallen laat me los van brammen riep pieter voor de eerste maal sedert ik hem kende
toen wij nu zoo mooi waren wilden wij weer heen maar de schuit scheen nog veel grooter liefhebster van vergeetmijnietjes dan amelie zelve
den haak in edele verontwaardiging opnam tegen den wal zette en er met zooveel geweld en zoo groote inspanning van krachten op neerviel dat de schuit plotseling losraakte
pieter zit waarlijk te vrijen pieter bloosde en wierp een grimmigen blik ter zijde uit op den spreker volmaakt als een schichtig paard dat op den straatweg een hondewagen tegenkomt
zeker had onder dit boerendak nog nimmer zoo teergevoelig een liedje geklonken als de bleeke amelie met de vergeetmijnietjes aan haar boezem en den gitaar met het lichtblauwe lint op de knie er menigeen voortbracht
dat mij wonder wel beviel daar ik moe van t roeien was en nog veel roeiens vooruitzag voor een sentimenteel meisje was er op die werf niet veel te zien
zei christien haar voorhoofd afvegende dat s prettig geweest maar dolf had ons bijna laten vallen het ging dol hoog pieter had niet mee geschommeld zijne beblaarde handen hadden hem niet toegelaten de touwen vast te houden
dans nonneke dans dan zel ik je geven een huis neen zei dat aardig nonneke daar ben ik niet van thuis k wil niet dansen k zel niet dansen dansen is men order niet
plechtig is verloofd geworden aan een jongen wijnkooper uit een naburige stad zoo houd ik het er voor dat hier de droevige geschiedenis der eerste en teedere liefde van petrus stastok junior
en t bottertje viel in t slijk het speet er niet om de eiertjes maar om er mooien doek die ze gisteren nog gemaakt had van klompertjes beste broek
naar c rijdt had ik voor lang afscheid genomen van mijn oom en tante stastok en van al de kennissen die ik te d gemaakt had
om ons welkom te heeten en te zeggen dat we binnen moesten komen maar wij verkozen een tafeltje op de werf te hebben om immers zoo veel mogelijk van de frissche octoberlucht te genieten
er was een schommel aan den anderen kant van het huis en dolf noodigde de dames tot zijne genoegens christien had er een dollen zin in en koosje ging ook mede en pieter volgde natuurlijk
deze evenwel zonder zijne bedaardheid te verliezen greep zijn degenstok op stak den van zichzelven verbaasden stastok den knop toe
als hunne nijdige sergeanten tot die in vier tempo's noodig hadden en waarover de bejaarde tweede luitenant een waakzaam oog hield
maar op dit oogenblik ging de deur open en de vroolijke dolf van brammen schoot met dezelfde uitgelatenheid op den persoon van pieter af die met een wijd duffelsch buis aan
eerst nog werd de hoed van pieter achterhaald en weldra zag de glundere boerin ons terug ze had wel docht zei ze dat dat heerschop een ongeluk krijgen zou want hij had
pieter was kopje-onder geweest en tot het midden doornat hij zag er hartverscheurend uit zijn druipend haar zijn bleek en verwilderd gezicht zijn zwarte beslijkte handen
toen de dames een weinigje waren uitgerust stelde ik voor weer aan boord te gaan om zoo spoedig mogelijk naar de kom te roeien waar wij zouden drijven drinken en dwepen
asjeblieft en zich in de positie stellende van iemand die schermen gaat begon hij eenige parades te maken de dames waren zeer onthutst
na te halen kruip maar op je handen naar wal hij deed als hem gezegd was en in een oogenblik was hij op het terrein der gezegende
een hing er in een verguld lijstje hier zetten wij ons op de matten stoelen neder en begonnen nadat amelie die het op haar zenuwen zeide te hebben een weinig bedaard was rijnschen wijn te drinken en sinaasappelen te eten
met zijn fijnen stalen bril zijne bouffante zijn duffelsch wambuis en het opgedrongen rapier vrij onhandig in de hand een zeer zonderling schouwspel op de teekenpen van een cruikshank overwaardig
maar de pose duurde niet lang hij wierp het staal verachtelijk weg ik wil geen ruzie maken zei de edelmoedige pieter daar hebje wèl gelijk in antwoordde dolf op dat belangrijk oogenblik hoorde men een geluid alsof er een flesch werd opengetrokken
och mijn lieve mijnheer stastok wilje me een groot plezier doen stuur dan reis even naar die vergeetmijnietjes ik ben dol op
maar de gebeden van koosje en de zenuwachtige gillen van amelie weerhielden haar en daar dolf een goed roeier was en ferm slag hield waren wij al heel spoedig nabij de kom der genoeglijkheden
amelie hield er volstrekt niet van en kreeg er zoo'n ijselijken steek in de zij van ik bleef dus om haar gezelschap te houden met haar aan ons tafeltje zitten
wij zaten aan een vrij verveloos tafeltje waarvan maar drie pooten den grond raakten op eenen door kippen en hanen omgewoelden grond
het was ondertusschen hoog tijd om te vertrekken aan vr boomsluiten thuis te zijn was geen denken maar het was in geen geval noodig daar wij verlof hadden het schuitje buiten den boom te laten en er een knecht komen zou om de riemen af te halen
koosje scheen zeer lief voor hem verscheidene malen hielp zij hem zich te beter in de plooien van den mantel wikkelen en meer dan eens zag ik dat zij hem met een innig medelijden aankeek hij schoof dan ook inderdaad gedurig dichter
en in een oogenblik staken wij de riemen aan bakboordzij in den grond om het verder afdrijven van het schuitje te beletten pieter jongen je bent nou toch nat we zullen je met het schuitje volgen zoodat je de beenen niet hoeft
zij trok dus den kleinen linkerhandschoen van de kleine linkerhand en besloot ze op de innemendste en wegslependste wijze toe te spreken wel liefjes kijk jelui zoo naar de eendjes
maar christien kon haar lachen toch niet laten en amelie was half in haar schik dat zij een zoo romanesk geval bijwoonde ondertusschen leverde pieter
dat raam tocht vreeselijk merkte amelie aan die deze samenspraak om duizend redenen weinig beviel maar nauwelijks was het raam toe en had dolf nog eens ingeschonken of er klonk een nog vroolijker liedje uit den mond der frissche deerne
want de wijn werd op de schikking der dames epicuristisch geheel voor de drijvende zaligheid bewaard dolf vroeg onder veel grappen om een beetje jenever met suiker
het bleek nu welk een dolle streek het eigenlijk was in de maand october na den middag een watertochtje te beginnen er stak een zéér koel windje op en wij vonden t beter binnen te gaan
dolf roeide en rookte om t zeerst christien had allerlei vroolijke invallen en plagerijen met mij pieter was dus met het voorwerp zijner genegenheid zoo goed als alleen
het zou dan wel te laat worden om in de kom te drijven maar wij zouden nu in de boerderij onze ververschingen gebruiken en daarna stevig door naar
welke men verkorte uitgaven van trommius zou kunnen noemen en waarop men lezen kan hoeveel kapittels hoeveel verzen hoeveel ende's in den bijbel staan en dergelijke wetenswaardige dingen meer
nonnen paters paters nonnen nonnen paters dansen niet dans nonneke dans dan zel ik je geven een zoen neen zei dat aardig nonneke daar wil ik et niet voor doen
dolf moest op de achterste roeibank ik op de voorste en pieter met zijn beblaarde handen aan t roer christien die door t schommelen door t dolle heen geraakt was had een razenden lust om te gaan wiegelen
terwijl de derde een jongen van omstreeks vijf jaren met spierwit haar op zijn rug op den grond lag deze groep bevond zich aan den rand van de eendenkom en keek dan eens schichtig naar ons en dan weer vertrouwelijk
het was derk joosten de eenige mensch in geheel schoorl die hem niet lijden mocht en dien hij niet kon uitstaan
der respectieve bewoners dreunen mijnheer kegge beweerde dat men hard moest rijden want dat men anders geen ontzag onder de voetgangers krijgen kon ik kon dan ook het woord ongepermitteerd duidelijk lezen op het gelaat
nog datgene te vervolgen wat buiten onze heerschappij ligt eene nieuwsgierigheid die wij dan ook gewoonlijk met walging afschuw of ontzetting boeten of gevoeldet gij niet een akelig mengsel dezer drie gewaarwordingen
en hij weer de vroolijke grappige teun de jager was van altijd de jacht was zijn lust en zijn leven en van half september tot januari genoot hij eerst recht met het blijmoedigst gezicht van de wereld
hoe middelmatig en ongeregeld ook vertolkt en slechtweg voorgedragen bij haar hadden ontmoet en hoe hij mij
en leunde tegen den muur van de kas met al de gemakkelijkheid van iemand die een lange historie beginnen gaat de heeren hadden men vader motten kennen zei barend dat was een vast man toen ie stierf was ie omme
van veete tegen de belgen wat van lantarenvullers en waar de namen van een smallenburg een macquelyn een don carlos genoemd worden
daarop verhief de orkestmeester zijn ebbenhouten stafje en de symphonie begon natuurlijk de zooveelste van beethoven
onderpand en outer der huiselijkheid zelve hoeveel verliest gij van uwe bekoorlijkheden van uwe waarde en van uw gezag
in elk dezer opzichten dubbel werk te maken van den toen reeds in uitzicht zijnden thans in t licht verschijnenden veertienden druk en zich daarbij van de hoog te waardeeren hulp van zijn vriend dyserinck te verzekeren zij is hem rijkelijk te beurt gevallen en
haar eigen naaldekoker bleek te zijn of toen de heer hupstra in het spaansch speksnijden dat hij nooit te voren gedaan had met zekere verliefdheid
oogen teun de jager het laatste eenigszins teekenachtige dorp aan hollands westelijken kustkant is zonder twijfel het armelijk schoorl het ligt aan den voet der duinen
o het is niets het is niets ik weet dat het niets is maar het is eene zoete gedachte en ik bid de verstandigen der aarde mij niet uit te lachen maar mij te benijden men weet
de bepaling maakt dat niemand het zwarte kleed zal aantrekken maar waar deze of eene andere nog geldiger reden niet bestaat o mijne vrienden maakt bid ik u die bepaling niet
daarna de zijpe westfrieslands grootste drooggemaakte vlakte en dan de woestijn van het koegras totdat hij bij den helder in het marsdiep staat te staren en aan den oostkant het eiland tessel ziet opdoemen
verheugt het u wel eens te denken dat uwe beeltenis in handen zal komen van dien uwer vrienden dien gij het liefst hadt
terwijl het ongeluk klachten en verluchtingen noodig heeft om van de tranen niet te spreken want de menschen die altijd den mond van hun geluk vol hebben heb er ik wel eens op aangezien of zij ook naar een autoriteit zochten die na gehoord verslag hun zou verklaren dat zij gelukkig zijn
kromme spelden slangen en kurketrekkers als bliksemschichten liefdestrikken krakelingen varkensstaarten waterstralen en ziegezagen
zoo hoog en zoo luchtig dat het er somtijds aan de beenen tocht wij hebben er niet zelden het uitzicht op een bleekveld met een appelboom of op een binnenplaats met een bestekamer maar toch de meester is zoo dik en de ondermeesters zijn zoo lang
zonder dat hij haar één zoet woordje had toegevoegd tenzij dan houje nog al van evenveeltjes hij had er op den duur ingezeten
toen trok de een zen wammes uit en de ander trok zen wammes uit en lei dat over me vader maar het holp niet want het was te kort zoo kwammen ze te uitgeest maar het was nog wel en anderhalfuur varens maar die menschen
om ze met een enkelen slag van de wereld te doen verdwijnen het dorpje o is zoo weinig uitgestrekt dat het zelfs geene kerk heeft maar welk vlek is zoo klein
de kist wordt neergelaten de naaste betrekking werpt er de eerste aarde op en den eerstvolgenden zondag gaat hij over dat graf ter kerke waar hij woorden van troost hooren zal
heb ik abondantelijk occasie om er mij van te overtuigen dat een derde der edelmogenden o schimmen der voorvaderen zich de hulp der faculteit ontzegt maar laten wij dit voor ons beiden chagrinant capittel laten varen mijn brief is reeds lange en
die aan alles wat het onze is eene romaneske eene ridderlijke tint geven wij nemen de goede voorgeslachten zoo ernstig te biecht en vallen hun zoo hard omdat zij hier en daar de helden en de wijzen
hij had tegenover zijn eigen voornemens en tegenover wat hij voor zijn hartstocht hield een mal figuur gemaakt wat wonder zoo hij uit zijn humeur geraakt was
en zeg dan dat bij den dood alle gemeenschap tusschen u en uwe naasten ophoudt en dat het u om het even is hoe zij bij uwe sponde staan wààr zij uw lijk begraven zullen mij is het eene aangename gedachte en
het welluidend toongeruisch de zachte kleurschakeering den zoeten geur ik zou den riem niet met woestheid kunnen bewegen noch onnoodig rumoer maken
en hingen eene verleidelijke schilderij van deze gelukzaligheid op van der hoogen was weder in ons midden en stond zoo dicht mogelijk tegen den linkerarm van henriette aangedrongen
al waar maat zeide zij en greep naar de tasch om zich te overtuigen maar hij trok haar de tasch uit de lieve hand en schoof ze met een woesten ruk op zijn rechter zijde het meisje lachte en sprong voor hem heen om er toch in te zien
ofschoon er verscheidene waren die met een wijs en veelbeduidend aangezicht beweerden dat het potdevin niet was eene blijkbaarheid die ook door het programma voldingend werd uitgewezen
dat is niet het minst belangrijk gedeelte van een concert als het dissoneerend vocaal het harmonisch instrumentaal voor een half uur afwisselt
en in uw zwak tasten daar zit gij sedert klokke halftien op school bij mooi weer in de maand mei als het groen jong is gelijk gijzelf en wat meer is als de plassen opgedroogd zijn zoodat het heerlijk weer is om te knikkeren daar zit gij sedert halftien op de school
waartoe ik de materialen had meegebracht een werkje daar ik alle oogenblikken van scheiden kon maar daar ik ook genoeg aan had om met belangstelling in bezig te zijn ik kwam beneden en werd door mijn gastheer als den geleerde begroet die den heelen ochtend
dat het zijner onbekommerde jeugd hij weet zelf niet hoe over het algemeen eenigszins gelukt moet wezen met waarheid te schetsen zoodat in zijne kleine tafereelen de mensch den mensch
zoo onafhankelijk zoo luidruchtig zoo opbruisend en voor geen kleintje vervaard was kleinmoedig en benepen van ziele
van welke ik er één was wien de lofspraak die het mij van den meester bezorgde op een bevroren neus te staan kwam om niet te spreken van een kaartje van vlijt dat mij ontging omdat mijne handen
bleek ons weinig of niets van die gemeenzaamheid waar hij zoo hoog van had opgegeven de freule beantwoordde zijn diepe buiging met een stijven groet
dat het geene begraafplaats behoeft dààr is zij een lieve zandige heuvel vanwaar men op bosschen en hoven nederziet en in de nabijheid blinken de witte duinen
en hij had een gelen degenstok in de hand die hij om dezelfde reden thuis had kunnen laten amelie wier peettante eigenlijk meeltje geheeten had was zeer bijzonder gekleed zij had een spencer aan van paarse zijde
kinderen zijn er te bescheiden toe doch dit alles verandert onze kleine morsbroekjes zijn anticipaties op volwassen menschen voor hen bestaat van moeders schoot af geen enkel vroom bedrog geen enkele wonderbaarlijke jokken meer moeder de gans is veracht zij weten
maar ik neem de vrijheid te mogen opmerken dat ze alleen door menschen van leeftijd of ten minste door jongelingen geschreven zijn van wier standpunt gezien het kinderlijk geluk bijna geen uitzondering toelaat
dat alle koningsmoorders zelfmoordenaars oproermakers en comedieschrijvers in frankrijk en elders hunne verwildering grootendeels hieraan te danken hebben
laat het nooit eene gril wezen die gij denkt dat u fraai staat nooit een gekozen partij worden waar gij niet van wilt terugkomen gij weet niet hoe gaarne men over dierbare betrekkingen rouwt
een belangrijken dienst te hebben bewezen zij zelve had er berouw van ik stond op om hem uit te laten mijnheer studeert te leiden niet waar vroeg hij mij in de gang
en dan die bekrompenheid om getallen te rectificeeren leonidas verdedigde thermopylae wel met slechts driehonderd spartanen maar daar waren nog andere honderden bij dat geen spartanen waren in plaats dat st ursula met elf duizend maagden den marteldood onderging onderging zij dien
is uw toilet voor vrijdag al in orde harriot vroeg de heer kegge ik weet niet zei harriot moet er niets nieuws zijn een ferronière of zoo wat
die ons aan andere afmetingen gewend en voor andere vormen ingericht leelijk moet voorkomen en inderdaad daar is voor mijn gemoed iets ondankbaars iets onbescheidens in in het bezit der groote aarde
over de onderdeur gesprongen en rolde zich nu met kennelijk genoegen voor zijne voeten in het zand of sprong tegen zijne knieën op
toen de oxygeen mikroscoop u de verschrikkingen van een droppel water vertoonde en sidderen deed voor de afgrijselijke gedrochten die er zich in bewogen voor mij
krijgt eerst de gezelligheid hare rechten en ik heb geen eerbied voor den man die eene anecdote vertelt of een geestigheid zegt vr dat de klok van éénen koud is ik was tot één ure op de bibliotheek gebleven
wat zal diegene doen van wien ik dit pand in de hand heb ik spreek niet van de moeielijke en wonderspreukige dingen
as ik jou je hart uit je gemoed snij dan kan je ommers ook niet in t leven blijven daar zit et em as t ware maar in
een karakteristiek der periodieke pers als in gerrit witse beproefd is wat weet het van baleintjes om lange pijpen door te steken van achtëntwintigen
en den zwarten lakei achterop die met onbewegelijke plechtigheid zat rond te kijken en iedereen eerbied inboezemde behalve den boven alle vooroordeelen verheven
zou je nog akelig maken k wij waren al spoedig klaar en weer te huis henriette die ook al berouw over hare verstoordheid had keek weer vriendelijk en toen haar vader haar de bloemen gaf stonden er tranen in haar mooie oogen
groote lichtkleurige oogen werden door lange zwarte pinkers die er iets buitengewoon zachts en ernstigs aan gaven omzoomd en de zuiverheid harer donkere wenkbrauwen was benijdenswaardig
een aantal lorgnetten geraakte in beweging om de mooie juffrouw kegge een aantal hoofdjes van dames die in een zeer druk gesprek gewikkeld waren
maar als ik vrijdag slecht speel is het uw schuld voor mijn rekening kind maar van vrijdag gesproken misschien bevalt je dat k niet ik heb neef de groot een introductiekaartje beloofd t is goed zei
of ballen over t dak het ontbreekt zeker niet aan dergelijke lofredenen op het geluk van jeugd en kinderjaren ik stem er van harte mede in
in de zijde zettende terwijl hij zijne leelijke oogen verlokkend door de zaal liet weiden of ze ook nog in t voorbijgaan een hart of tien veroveren mochten
in dit keurig opstel worden het leven en de lotgevallen zoo in den vreemde als in het vaderland van het nu meer dan veertigjarig boek beknoptelijk maar vollediglijk verhaald
die bij oude knorrige tantes zouden kunnen of willen wonen was christientje of laat ik liever zeggen christien want zoo werd zij altijd genoemd door die haar kenden wel de
met den neus in de boeken had gezeten allemaal gekheid hij was een dromedaris als hij er niet bij in slaap zou zijn gevallen henriette kwam binnen zij zag er buitengewoon vroolijk en opgewekt uit
iet of wat minder afdraaide dan anders en de doofstomme jongen die het aanzag lei zijn hoofd in den nek sprong in het rond van genoegen
de oppasser van het berger bosch die laat tehuiskwam zag hem in den maneschijn boven op het duin in zijn hemd arbeiden hij ging op hem af teun herkende hem niet wat doe je daar teun
in nanking slobkousjes die haar fijnen enkel zeer wel deden uitkomen deze kleine voet en fijne enkel maakten benevens hare handjes de voornaamste schoonheden van de magere amelie uit
die twintig huizen vr ons uit verschoten en de aan haar zorg toevertrouwde lievelingen bij de armen naar zich toe sjorden om der wereld te toonen hoe goed zij voor hen zorgden in een koffiehuis kwamen drie of vier heeren
en zulks om de duchtige reden dat er een meester was geweest die den duim van den neef van haars zusters man verknoeid had de een wilde haar vinger pappen
maar breng ik ze mee wee je gebeente gedaan riep sijtje vroolijk en zij trad naar hem toe en gaf hem een fikschen handslag en liet zich een kus op de wang drukken waarbij zich haar mondje
eene die met een allerbevalligst voorkomen en zeer innemende manieren het voorwerp der algemeene belangstelling scheen te zijn al de heeren kwamen voor haar buigen en al hunne vrouwen
na een paar uren jagens rustte hij nogmaals uit bij een plek waar de hond welwater vond het dier niet tevreden zich te laven
waarvan de zin was dat zij haar met mij plaagde tot groot genoegen van al de anderen evenwel kreeg bartje blom ook haar beurt
en laadde op nieuw ik dacht wel dat ik ongelukkig wezen zou riep hij uit nou t was maar een haas zacht veldin en hij vervolgde zijn weg t was maar een haas zei teun de jager maar wat wilde hij dan
te veel met passers ontleedmessen tabellen en vergrootglazen nageloopen göthe of een ander maar ik meen dat het göthe was sprak uit mijn hart toen hij mikroscopen en vergrootglazen met zijn banvloek trof ons oog dacht göthe of die andere
uwe spraak heeft allerlei geluid gij leeft gij zijt als bezield gij beweegt u naar alle kanten als eene kronkelende slang als eene bevallige schoone als een ontstuimig ros dat struikelblok acht noch slagboom ontziet
almede te leiden den vereerenden naam van dweilen geven zou tot groote ergenis der deënaars die veel nieuwsgieriger waren wat er nog eens van hem worden zou dan de heer rudolf van brammen zelf
had hij makkelijk kennen worden ook maar dat mot ik de heeren toch reis vertellen hij was bij een boer stoetema hiette de boer an t werk
ik kom nog eens terug op het versje van hölty hoe zalig als de jongenskiel nog om de schouders glijdt dan is het hemel in de ziel
en hunne brillen en bakkebaarden zien er zoo onverbiddelijk uit en de borden zijn zoo zwart en de tafels zoo ongezellig en de kaart van nederland
dat één zelfde graf hen en mij en eenmaal hen die mij treurende overleven moesten zal besluiten dat wij daar allen te zamen zullen rusten
en hij trok haar naar zich toe bedaard teun tje riep het meisje geen gekheid hoor zoenen ben je raar als er maar eerst hoenders zijn dan zullen we reis kijken foei jongen geen gekheid en zij lachte
en hij zag mij stijf in t gezicht om mij al de ijslijkheid van deze jobstijding te doen beseffen als hij maar een dame meebrengt zei ik dan is t mij wel ja
ik gevoel het ook dat zal mij een troost zijn te weten dat uit wier armen mij de dood ook seheure ik tot dezulken ga die ik zal hebben beweend
plukte toen begon ik in den man met den langen blauwen jas en de zilveren oorringetjes die altijd iets te scheren en altijd iets te praten weet geloof te stellen en ik zei met hem die komeet van halley zal het hem gedaan hebben
ons oog en ons schoonheids gevoel zijn slechts ingericht en geschikt om de schoonheid dier wereld te begrijpen die onder het bereik onzer zinnen valt daarom moeten wij onszelven het onrecht niet doen ons in eene wereld te begeven waar wij geen zin geen medegevoel voor hebben
de belgische pers vereerde het hollandsche boek eerlang met een nadruk maar deze verhinderde niet dat reeds in het volgende jaar een vierde wettige uitgave in het vaderland noodzakelijk was onder wier omslag
wel mocht goethe zeggen dat de gedaante van den muzikant het muzikaal genot altijd verstoort en dat ware muziek alleen voor t oor moest wezen en ik deel in zijn denkbeeld dat al wat strijkt blaast of zingt ambtshalve onzichtbaar zijn moest
beitelen en vergulden omlauweren en omstralen wilt gij hun standbeelden oprichten zuilen stichten wilt gij hunne deugden voor de nakomelingschap vereeuwigen
wat is er nu weer met hem gebeurd gebeurd riep pieter mistroostig uit en zijn oogen vonkelden onder zijn bril niets gebeurd maar hij wil mee uit roeien
een denkbeeld waar hem de opschriften van zijn extra kaartjes op brachten eigenlijk vroolijke onderwerpen heb ik te geenen tijde door de collega's zien behandelen ik zelf heb het nooit verder kunnen brengen
geloof ik dat zij hem toch min of meer gênant voorkwam immers hoe gaarne hij die ook zou hebben willen ten toon spreiden toen hij de freule van nagel en hij moest wel zijn compliment ging maken
viert het uitschot der oneindig kleinen een bacchanaal op uw smetteloozen hals misschien hooggeleerde gaat er een rei van dartele ijdeltuitjes ten dans in de plooien van uw kin ba het is afschuwelijk hoe dit gebroed
riep een klein heertje dat zich juist aan een heet glas punch brandde met een pieperig stemmetje smaak geen zier smaak al den duivel vlugheid kunstjes brille
teun de jager verschrikte werkelijk meer dan sijtje had kunnen verdachten een koude rilling ging hem door de leden maar hij herstelde zich
ziet men de kist nederdalen met plechtigen ernst wordt de schop aarde er op geworpen dan eerst heeft men
ik wilde meer van dit alles hebben goeden morgen pieter riep ik toen de keukenmeid den anderen morgen om zes uren als gewoonlijk hare knokkels op de kamerdeur had laten spelen zonder dat ik evenwel
zooveel voor de kinderen maar inderdaad ons aller lof is droeviger geworden sedert men zoo vlijtig aan het opdekken der waarheid is gegaan de verziering
maar de sneeuw is nog weinig hoe liefelijk rust dat weinige op de immergroene dennetoppen al de andere boomen hebben het afgeschud maar ook de lange lange beukenlaan met hare onafzienbare reeks grauwe takken heeft iets indrukmakends
de oude kegge had tranen in de oogen en de charmante drukte hem de hand het was onbegrijpelijk charmant geweest henriette liet zich door mevrouw
achterblijvers die den trein niet hadden kunnen volgen op hetzelfde oogenblik was zijn vinger aan de trekkers de twee schoten knalden het eene patrijs viel onmiddellijk loodrecht neder het andere trok nog een oogenblik verder draaide in de lucht en viel evenzeer
die laatstleden kermis met denzelfden kees in t paardespel geweest was en die van de blauwe céphalide werd opgeroepen om te getuigen dat het tusschen haar zuster en kees ja ja
voegde de schrijver aan de zeven jaar te voren gedane opgave van blijken van belangstelling in den vreemde eene aanteekening toe van den volgenden inhoud
door eene oude vrijster gemaakt bij wie zij iets meer dan kamenier en iets minder dan gezelschapsjuffrouw was geweest zij droeg een mutsje met een smal kantje en een toertje
naar den gewonen loop der dingen niet sterven moeten op ons achttiende jaar wilde ik ook niet dat hun de school overviel vr hun achtste t is wel aardig en wij hebben het aan de veranderde uitspraak van de namen der medeklinkers te danken
gij zijt dunkt mij nog zoo heel jong ik ben drieëntwintig mijnheer antwoordde zij met openhartigheid en mijn moeder is vijfenzestig maar zij heeft veel ongelukken gehad mijn vader stierf
eene streelende gedachte dat aan zijn werk in deze zesde uitgave het voorrecht te beurt mag vallen in handen te komen van een geslacht van landgenooten nauwelijks of niet geboren toen hij het voor het eerst aan het licht bracht
hij nam een korte teug uit de veldflesch en wandelde zuidwaarts op hij had de plek waar hij de patrijzen had zien vallen goed in zijn ziel geprent
dat hiermee het vrij algemeen nalaten van den rouw in verband staat en dat men zijn manlijkheid toont door te zeggen
ik heb onlangs de eer gehad een patiënt te cureeren dien men met die miserabele sulphatis quinini totaliter in den grond hielp enkel en alleen door zed aan te raden gewone trosrazijnen te eten
zij halen niet bij deze geen koopman die op springen staat ziet met meer angst den dag tegemoet waarop hij zal worden omvergegooid dan een blijde jongen of vroolijk meisje den dag waarop men scheiden zal van den dubbelen tand wij zijn aan de physieke rampen welnu
raakt dat mij ik weet dat men den engelschman bewondert die wilde dat er ten algemeenen nutte knoopen van zijn gebeente en snaren van zijne ingewanden zouden gedraaid worden maar
het was een frissche maar op den duur onaangename koude wat nu die groote ideeën aangaat ik laat nog gelden dat groote mannen ze uitspreken
dan zijn getrouwe veldin heden scheen er veel naargeestigs op til te zijn voor hoofd en gemoed want traag en druilend was reeds het begin zijn gelaat helderde evenwel niet weinig op
de school blijft altijd iets van het gevangenisachtige en de meester met en benevens al de ondermeesters iets van het vogelverschrikkende behouden dat gezegde van van alphen
ook in die achtste en voorts in alle volgende teruggehouden om plaats te maken voor eene verklaring welke thans aldus zou kunnen luiden wat er ook streelends moge zijn in de eer zich
waarop bartje blom uitriep nu nu grietje ik vertrouw jou ook niet je gaat tegenwoordig zoo dikwijls naar amsterdam ik denk dat daar ook wat zit waarop grietje verklaarde dat bartje een ondeugd was ik merkte op
en alle hoofdstoffen branden zullen en vergaan gegroet gegroet gij frissche stroomen en heldere rivieren gij dooradert de aarde gelijk het bloed
waarop de bekende geschiedenis van den zoeten inval stond afgebeeld en daar onder h p de groot alle zoorten van koek en kleyngoed ik trad den winkel binnen en er was zulk een verward geluid van
want hij was werkend lid wendde zij haar schoon hoofd even om en wierp een blik op henriette die mij juist influisterde dat die freule nagel zeker wel een jaar of dertig tellen moest
wij huurden het dus voor den geheelen achtermiddag van den volgenden dag en kweten ons vervolgens van onze uitnoodigingen
verder was het mij niet moeielijk gevallen te ontdekken hoe de goedkeuring hem gehinderd had die de schoone verzen van victor
riep hij met een forsche stem en greep hem bij den arm jonker zei de ongelukkige verschrikt en zachtjes ik begraaf haar aanstonds komt de zee
ie doet den oven open is t men een vuurtje wat doet die dikke nou weer hij doet meel an zen knuisten wel nou mot et deeg dan an zen vingers blaiven hangen jij bent ook een mooie wacht en beetje da's een kokkerd die kost wel en daalder hoor hoor je
te parijs het licht van deze zegt de schrijver dit dat de hem hierdoor wedervaren eer hier en daar nog al zeer verbitterd wordt door blijkbaar misverstand van zijne bedoeling en dat niemand het hem al te kwalijk kan nemen
ten overvloede zijn er soms fouten in de opgave der uitkomsten maar al zijn die er niet in die opgaven zijn verschrikkelijk ga eens na gij hebt uw lei
een oogenblik zal het geplas der riemen de liefelijke stilte afbreken een oogenblik de effenheid gestoord worden en dan zullen wij ons op den stroom laten drijven o wellust te drijven te vlotten zich te laten gaan losser van het stof der aarde
en zelden breed opgaf van hazen of patrijzen die hij wel niet thuisbracht maar waarvan hij zich toch overtuigd hield dat zij in een of andere onnaspeurlijke krocht aan hunne wonden zouden moeten overleden zijn de teug
u reeds nu geheel onverschillig laat de hoop op den lof der nakomelingschap waarvan gij niets hooren niets ondervinden zult u geheel koud
als hij bij een klein huisje stilstond dat zich aan zijn rechterhand half tusschen het geboomte verstak hij luisterde aan het gesloten venster een oogenblik scheen hij te aarzelen
der aardsche schepping maar des avonds als zich de breede schaduwen nedervlijen aan uwen boezem als de maan haar troostend licht doet trillen
zachtkens jankende en alle de geluiden en figuren ten uitvoer brengende van een jachthond die genoegen smaakt over t geheel is er geen dier dat lichter te vermaken valt en minder spoedig
en van den hond gevolgd naderde hij het duin en maakte zich een weg door het kreupelhout nat van den mist waaruit duizend
hij hief zijn hoofd op en miste den hond hij floot zachtkens veldin was dichter bij dan hij gedacht had en sprong uit het hooge toeterloof waaronder zich vlak naast het stulpje
al staan zij ook waarlijk verbaasd over de ontzettende kundigheden van dien man daar vader eelhart of braafmoed van verhaalt het volgende uur hebt gij geschreven
och die ellendige dolf zei hij zich tot zijn moeder wendende nu was er zeker geen menschennaam in de vijf werelddeelen die in staat was
en toen wou ze met alle geweld ook mee als ik ook reis wat doen wil koosje en mij en een leidsch student pieter zou in ieder ander geval gezegd hebben
haar natuurlijke kleur kwam weder en zij speelde alsof zij thuis was met de haar eigene verwonderlijke
in een belendende kamer die door een glazen deur met een groen horretje daarop uitzag dat ik duidelijk bemerkte dat de partij aan den gang was en ik mij nogmaals luidkeels moest aanmelden
in een half uur dat het niet te koud op het water wezen zou wat wij trouwens ook hoopten schoon wij het tegendeel vreesden
ruiker bloemen hebben dat zal slecht gaan meheer kegge antwoordde barend voor geld en goede woorden barend hernam kegge t kan me niet schelen wat het kost je weet wel dat ik op geen kleintje zie allemaal goed zei barend maar je kent de natuur niet dwingen dat s een anjer verstaje
charmante jongelui ik heb ook een halfjaar te leiden geresideerd maar t is voor t overige een miserabele stad geen amusementen de menschen zien elkander niet eens in t jaar een bal
en ook niet meer aanraakten en het wel te rusten teun was er niet minder vriendelijk om maar gisterenavond had sijtje hem erg geplaagd
onze onverschilligheid maakte het misschien gemakkelijk maar zoo gij hier of dààr nog een ouderwetsch christen ontmoet wien het grieft dat hij niet rusten zal in het graf zijner vaderen in de schaduw van het heiligdom waar hij en zij
de ondervinding leert het echter meestal anders op den zevenden dag het was een zondag uw kleine theegoedje stond klaar op uw kleine tafeltje
maar voor een vreemdeling zeer ingewikkelde aanduidingen van den heer kegge af plotseling bevond ik mij in eene donkere steeg aan welker einde een hel licht als uit den grond opkwam
nergens om een noordhollandsche jachtterm te gebruiken nergens bedekte hij leven wel speurde hij hier den voet van een haas en verder het gewei van hoenders
laat ik u iets van sijtje vertellen en gij zult het begrijpen ik zal niet beginnen met te zeggen dat sijtje het mooiste was van al de schoorlsche meisjes want zulk een uitdrukking zegt soms niets soms te veel en is in alle gevallen afgezaagd
als de jongen van ouds zouden willen bekennen dat wij zelf de wereld geformeerd hadden maar t nooit weer zouden doen liever dan het antwoord schuldig blijven op de eerste vraag van het