AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
oom en elize vroegen hen uit beleefdheid te logeeren maar st clare weigerde vriendelijk zij hadden reeds hunne kamers genomen in het hôtel des flandres vincent was niets veranderd in zijn uiterlijk en in zijn gebaren en eline bespeurde op eens toen zij beiden staande praatten en zij zich naast hem in den spiegel weêrkaatst zag dat zij oud was geworden
en eline die eene scène onder vreemden vroeger het vreeselijkste onheil zou genoemd hebben dat haar overkomen kon bleef betsy driest aanzien haar uittartende hen allen uittartende die daar verrast waren omdat zij hunne conventioneele wetten van fatsoen dorst te trotseeren
het was toch een zegen dat ze dien half gestorven neef kwijt waren het was waar ze had zich om een kleine onhebbelijkheid wel wat driftig gemaakt maar een onhebbelijkheid was het toch geweest en nu haar drift zoo een goed gevolg had gehad had zij er niet het minste berouw van
het is wel overdreven maar het is prachtig het is zoo boeiend zie je raoul doet boete voor zijne moeder die een zondares is geweest hoewel ik niet geloof dat het zoo vreeselijk was wat ze gedaan had hij wordt priester en kastijdt zich en geeselt zich ik kon er niet van slapen toen ik het gelezen had
hij had veel van zijne vroegere flinkheid verloren hij had zich niet kunnen opheffen onder zijn smart die hem in doffe mijmeringen verweekt had maar als mathilde klaagde hij nooit toonde hij zich nooit ongedurig en ontevreden en bleef hij eenvoudig en degelijk uiterlijk dezelfde van voorheen
adieu amuzeer je sprak zij met een schuchter glimlachje tot elize oom en vincent bespottelijk bromde oom daniël terwijl zij in het rijtuig zaten bespottelijk hij wil niet hebben dat ze naar dat bal gaat maar hij wil wel bij haar blijven om haar gezelschap te houden dat is zeker amerikaansch
frédérique stikte bijna in haar ingehouden tranen toen zij de kinderen een weinig bedrukt door de somberheid welke zij om zich rieden zag eten zoo ging dan het leven onafgebroken en eentonig voort als met een reusachtig egoïstisch materialisme er werd geleden en er daalde geen algemeen rouwfloers neêr op de wereld
natuurlijk niet het is heel mooi ik heb nooit zoo iets poëtisch gezien zeg eens toos ik dacht dat je meê zoû doen ja freule maar alleen in het laatste tableau met etienne van erlevoort nu moet ik langzamerhand weg om mij te gaan verkleeden
zij was na dat bal vooral zeer ontevreden over zichzelve geworden toch had zij niets gedaan niets gezegd dat zij zich verwijten kon lientje foei wat plaag je hector je zal zien dat hij je nog eens bijt riep
ik dacht dat ik over dit punt geschreven had antwoordde zij een beetje hoog dat is ook zoo maar ik hoopte je zou misschien van opinie kunnen veranderen nooit sprak zij kalm en beslist en steeds uit de hoogte
vincent deelde eenvoudig mede dat hij met zijn vriend lawrence st clare een reis dacht te doen naar europa en kondigde oom hun komst te brussel aan zij zouden van liverpool over londen naar parijs gaan en vervolgens te brussel komen wanneer oom zijn brief ontving waren zij op zee
en eline luisterde in een stijgende woede hij heeft zoo iets om van te huiveren zoo iets van een pad van een reptiel vindt u niet iets griezeligs met die valsche gluiperige oogen
al die vragen werden haar als een labyrinth waarin haar gedachte ronddoolde zonder een uitweg te kunnen vinden en desniettemin vermoedde zij wel eenigszins waar de uitweg was maar zij wilde niet voor zichzelve weten dat zij dit vermoedde
schrik je dan al de courmakers af ik laat me geen cour maken hou je ze dan zoo op een afstand o ja heel ver op een afstand zoo ver mogelijk lachte zij steeds ik heb nog niemand gevonden die me waard is nog niemand
mevrouw hovel gaf altijd nogal intieme diners de invitatie was ook intiem ze zou er emilie en georges de woude vinden en paul zou ze dus maar voor eline accepteeren
oom arnold en etienne zijn altijd als hanen tegen elkaâr zei marianne arnold echter beweerde dat hun strijdlust nu versmolt in de teederheid van het weêrzien en hij omhelsde etienne in groote comieke omhelzingen terwijl zijn lange armen om zijn schoonbroêr heen en weêr zwaaiden
maar daniël vond het nog al gek van je dat je zoo gehoorzaam was intusschen hem kan het ook niet schelen hoor je bent bij ons zoo vrij mogelijk dat weet je eline zweeg maar je moet me toegeven ging elize lachend voort dat het geval nogal te denken geeft gedecideerd eline het geeft te denken eline zag haar onderzoekend aan
je vindt hem valsch maar ik vind jou valsch jou die hem zelf vraagt hier te komen die hem daarna het huis uitjaagt door om een nietigheid tegen hem te schelden als een vischwijf jou jou vind ik valsch
betsy integendeel ging alleen naar de opera om te zien en zich te laten zien zij zou eline's genot zoo zij hiervan geweten had kinderachtig hebben gevonden en er de schouders over hebben opgehaald maar eline genoot in stilte omdat zij betsy's opinie vermoedde en liet haar zuster dus denken
na een pooze kwamen echter eline en otto terug en beklaagden hem schertsend over zijn eenzaamheid en ook betsy werd weldra teruggeleid door hijdrecht die zij hartelijk lachend de hand drukte het was reeds laat tal van menschen waren reeds vor het laatste nummer vertrokken en nu het concert uit was vloeide de menigte langzaam door de kurzaal weg
iv na de derde herhaling van den droom ging mevrouw verstraeten in de kleedkamer zij vond er frédérique en lili schaterend bezig zich van haren egyptischen dos te ontdoen zoekende naar de tallooze spelden tusschen elke vouw
zij gevoelde zich verlegen met haar houding zij was nu wel genoodzaakt den eersten stap der verzoening te doen en dit krenkte haar fierheid het zou wezen als ware zij zoo opgetogen over hun cadeau dat alle vroegere onaangenaamheid nu was
kon hare gedachten niet volgen afgeleid als zij werd door het geruisch der waterstralen op de breede bladen van een rhabarberplant door het gieren der kinderen en hectors geblaf en toch wilde zij zoo gaarne weten waarm zij eigenlijk ontevreden was over zichzelve
geraaskald hebt in je dolle drift maar je hebt hem beleedigd beleedigd ga dadelijk zij zag hem ontsteld met open mond aan zij huiverde van zijn beslist bevel en kromp bijna ineen van angst terwijl hij in het halfdonker zoo hoog en breed met zijn forsche gestalte haar de deur wees je vindt hem beneden in den salon ga je
hij zette zich bij hen neder en vertelde op eline's vraag met een matte stem hoe hij juist in den haag was gekomen voor bezigheden het laatste was hij geweest te malaga in een wijnzaak vr dien tijd in een assurantiemaatschappij te brussel daarvr in een rijk oogenblik als compagnon in een tapijtenfabriek te smyrna die failliet was gegaan
in deze stemming die haar ziel als met idyllen vulde zag zij ook in alles den weêrschijn van dat geluk en de menschen harer omgeving schenen haar allen vriendelijk en liefderijk toe nooit medegesleept in hartstochtelijke twisten en levende voor elkaar zonder een zweem van egoïsme
en eline dacht in een dwalende mijmering aan de wals van mireille aan haar twist met betsy over grete aan de groep der vijf zinnen aan mevrouw van raat en de woude aan heur roze japon en ben saïd
freddy integendeel sprak hij zacht en trok haar tot zich op de bank ik wil heel gaarne met je spreken over over eline waarom zou ik niet maar stel nu eens dat ik misschien veel heel veel van eline hield vindt je het dan nog zoo onverstandig en ondegelijk in me
zijn open glimlach zijn zachte doordringende oogen boeiden haar en wekten haar op en het trof haar eensklaps toen zij aan tafel een blik over allen die daar zaten weidde hoe hij van eene rustige gezonde waarheid straalde waarbij de hoffelijkheid van oom de schuimachtige lichtzinnige oppervlakkigheid van elize
maar daarna zonk zij tot laat in den morgen in doffe rust neêr en zij roemde oom daniëls dokter zeer hij wist een zoo heilzamen invloed op haar uit te oefenen als reijer nooit vermocht had te doen hij wist ten minste haar te laten slapen
hij scheen niet te weten hoe hij zich in een fatsoenlijk huis te gedragen had en zij had hem al lang eens willen vragen of hij ook manieren bezat zij stonden beiden vlammend van gramschap tegenover elkander hij kalm en zich inhoudend zij schreeuwend en niet meer in staat heur haat in te toornen die hare verwijtingen als met eene onbesuisde vlam
boos maar lieve meid is dat nu iets om boos te zijn antwoordde hij met een gedwongen luchtigheid een surprise kan geen eeuwigheid duren en daarbij je hebt het toch zeker niet aan eline verteld o neen natuurlijk niet nu wat is er dan dan is er immers niets sprak hij achteloos of ben je bedroefd dat de waaier niet voor jou bestemd was
kalm en eenvoudig vloeide het leven op de horze voort otto was naar elzen vertrokken etienne studeerde in een ontoombare aandrift na het ontbijt verdween hij in zijn kamer en werkte na het koffiedrinken verdween hij er opnieuw en werkte eveneens
hij pakte haar om heur middel en toonde haar bewonderend aan zijn vrouw die vroolijk toezag ach dwaze jongen lachte frédérique blozend en duwde hem van zich af alsof ik je zuster niet was hè
het is waar op ondersteuning van mijn aanstaande schoonouders zoo zij het ooit worden fluisterde hij glimlachend reken ik niet het zou me zelfs niet eens aangenaam zijn afslaan zoo ze een duit in het zakje legden zou je toch niet geloof ik
hij had geen conversatie morgenavond zoû zij hem ook al moeten genieten tantes loge was een uitkomst haar man stond in de serre met een groep heeren den heer verstraeten den heer hovel otto en etienne van erlevoort die druk redeneerden
neen ik vindt dat hij op het tooneel nogal een goed figuur maakt meende emilie kom freule dat meent u niet emilie bleef bij haar opinie en eline lachte om hun verschil van meening het belletje waarschuwde echter dat de vierde acte begon en vincent nam afscheid ofschoon georges hem beleefd zijn plaats in de loge wilde afstaan
we hebben bijna bovenmenschelijke pogingen gedaan om ze te behouden nietwaar mevrouw voegde frédérique er bij maar ik heb je niet voorbij zien komen waar ben je dan toch geweest vroeg mevrouw verwonderd in de conversatie zaal naar het dansen gaan zien
mathilde mama konden troosten maar aan haar had hij niets zij was kinderachtig en zij zou hem niets weten te zeggen het heugde haar hoe zij hem eens lang vor zijn verloving over eline gesproken had
vincent iets moet je me beloven als ik ooit iets voor je doen kan als ik je ooit van hier helpen kan schrijf me dan uit new-york en ik verzeker je dat ik je niet zal teleurstellen beloof me dat
emilie luisterde vriendelijk toe en maakte haar goed aan het praten zij wist hoe die herinneringen uit indië jeanne vermochten te wekken uit haar gewone stilte betsy vond haar ongeschikt in een groot gezelschap en vroeg haar dus slechts alleen met haar man soms met een paar goede kennissen
en hij nam met een tevreden blik haar nogmaals goed op hij vond haar een echte erlevoort nu hare fierheid zijn ingeboren familietrots gestreeld had maar wat zeg je van eetje vroeg mevrouw verheugd die komt hier studeeren de komst van meneer is mij een aangename verrassing sprak théodore met een deftige buiging
ik zie je al op een klein bovenhuis met zeker eens in de week een biefstuk hè nu enfin dat leven je te beschrijven kan ik niet ik heb er geen idee van wil ik wel bekennen je bent het goed gewend lili ook hoe willen jullie samen och kom het is kinderpraat het is onzin wees toch verstandig ik ken je
toch was zij schijnbaar vroolijk dien middag te midden van de vroolijkheid harer kennissen die haar kwamen gelukwenschen maar mevrouw van raat uit wier peinzende lichtblauwe oogen zij gaarne een straal van sympathie had opgevangen was ongesteld en liet zich door paul verontschuldigen en deze teleurstelling woog haar zwaar op het harte
je bent mooi je hebt geld genoeg om heel onafhankelijk te zijn en je profiteert niet van je leven je droomt altijd lieve meid je droomt maar je leeft niet was ik in jouw geval geweest voordat ik trouwde ik had geleefd ik had genot gehad
eens was hij verzekerd geweest dat zo hun toekomst zich zou ontrollen nu bleek die zekerheid een ijdele herschenschim geweest te zijn nogmaals staarde hij den brief over en het scheen of hij het nu eerst goed las hij had haar verloren voor altijd
zie je kom dan eerst wat bij ons logeeren te brussel en blijf bij ons tot we gaan we reizen nogal veel en doen het zuinig zonder ons eenig pleizier te ontzeggen want we hebben er tact van en jij je bent immers toch zoo een rijke partij eindigde hij schertsend
hare oogen flikkerden en hare stem verheffend riep zij over de bloemen en het kristal der tafel hare zuster met eene stem vol trillenden trots toe betsy ik verzoek je kies je woorden een beetje uit je bent niet thuis en ik raad je aan meneer hovel met iets anders te amuzeeren dan met die vulgaire hatelijkheden op vincent
rukte zich gekrenkt los eline wordt je krankzinnig riep zij maar eline liet haar niet uitspreken zij bleef vlak voor betsy staan en hare sidderende handen balden zich ik zeg je
o zeker niet in anderhalf jaar ik geloof dat hij toen we hem het laatst spraken naar londen zou gaan waar hij iets gevonden had als reporter bij een courant geloof ik of iets dergelijks verbeeld je ze zeggen dat hij een tijdlang in het vreemden legioen in algiers is geweest maar dat geloof ik nooit hij heeft van alles gedaan en bezit nooit een sou
ik ben altijd bang dat hij ons nog eens compromitteeren zal fluisterde betsy emilie in het oor maar zooals ik zeide totnogtoe heeft hij zich nogal fatsoenlijk gedragen en daarbij ik ben lief tegen hem om hem te vriend te houden ik heb een soort vrees voor hem men kan nooit weten
hij antwoordde een weinig afgetrokken in korte hortende zinnen terwijl zij luisterde was het haar als had zij kunnen weenen en zijn woorden klonken haar door een waas heen toen zij hem hoorde zeggen als viel hij zich zelve in de rede maar ik wilde u iets vragen ik wilde u vragen of u in den tijd dat ik weg was nu en dan eens aan mij zou willen denken
o je kan niet begrijpen hoeveel hij over heeft voor iemand van wien hij houdt ging vincent vertrouwelijk voort als ik je vertelde wat hij al niet voor mij heeft gedaan zou je het niet willen gelooven ik zou niet aan iedereen willen vertellen wat hij me gedwongen heeft van hem te accepteeren en zelfs nu ik er jou over spreek schaam ik mij er wel een beetje over
wat een weêrtje mevrouw sprak mina bibberend toen zij betsy's rotonde afnam het is of de wereld vergaat er zullen zeker wel boomen in het bosch omwaaien denkt u niet ik ben er bang van geworden met grete hè ik ben blij dat u maar thuis is
natuurlijk antwoordde eline een weinig verbaasd nu dan waarom zijn we niet met elkaâr zooals we vroeger waren toen je ouders nog leefden het is nu vier jaar geleden dat ik trouwde en naar indië ging en nu we terug zijn gekomen nu ik je weêr terug zie is het of alles tusschen ons veranderd is
des avonds even over zevenen kwamen de verstraetens de twee neefjes jan en karel die in de tableaux hadden meêgedaan vergezelden hen vervolgens kwamen de van raats en eline daarna de oude mevrouw van raat en paul
de donkere groene massa's van het park en het tintelende gewelf van starren daarboven maar toch werd het haar alsof zij de poëzie hiervan nooit had gezien en toen hij zijn barcarolle eindigde met een zacht uitgesponnen hooge ut in falset scheen het haar als geurden er jasmijnen en zongen er nachtegalen om haar heen
reeds in zijn slaapkamer had teruggetrokken onbewust van den storm die beneden gewoed had en henk klopte aan de tusschendeur eline riep hij er klonk geen antwoord en hij draaide kalm den knop om op den grond bijna in het donker lag eline haar tenger lichaam geschokt door een onhoorbaren snik en het
zij had er dan ook zelve wel eens over gedacht voor goed de horze te betrekken en afstand van haar geliefde woning te doen maar het had haar steeds een te zwaar offer geschenen zij zou het nu echter op de horze zoo lang mogelijk willen rekken misschien wel tot november toe het landelijke leven lachte haar toe temidden van het lieve troepje van théodore
jeanne trok zacht hare hand terug en gevoelde iets als een ergernis over die vraag na de conversatie aan tafel zij antwoordde kortweg maar eline liet niet af als was ze bewust nu in liefheid te moeten inhalen wat zij eerst had verzuimd en zij kon z iets gevoelvol medelijdends in haar stem leggen dat jeanne er onwillekeurig door werd bewogen
zij had het reeds bij zich gestoken met het voornemen het hem aan te bieden en zij gaf het hem nu dank je het is morgen dus vroeg opstaan hé o ja zeg willem even dat hij me wakker maakt wil je nu
sedert verslaafde zij als het ware aan de koele fluïde van die hand die haar zelfs niet aanraakte maar die een kouden bries door haar verhit hoofd scheen te kunnen laten waaien
je moet me niet verkeerd begrijpen vervolgde zij in het genot dat haar vlug geratel haarzelve verschafte ik vind liefde moet iets aangenaams blijven zoodra ik er mijn zielsrust door verloor zou ik niet meer
nu herhaalde eline en toch vreesde zij in haar terughoudendheid voor die vraag die komen zou later later als we weêr eens alleen zijn stotterde jeanne
je bent een lieve meid freddy maar heusch je vindt me misschien ridicuul dat ik je zoo een raad durf geven volstrekt niet ik ben je er integendeel innig innig dankbaar voor maar toch je moet je niet zoo door een gevoel laat me zeggen door een antipathie die niet eens eenige aanleiding heeft laten meêsleepen om zoo hard te oordeelen over een ander
het licht van de bougies der venetiaansche kroon tintelde zonderling over al dat antieke brons dat antieke porcelein en die antieke stoffen de gasten hadden allen iets eigenaardigs dat belang inboezemde elize had immers afkeer van banale menschen
met betsy kon zij niet meer overweg naar het scheen herhaaldelijk had zij twist met haar zuster en de schuld lag toch niet altijd bij haar frédérique was in het oog loopend koel tegen haar waarom kon ze ook maar in de verste verte niet vermoeden
hij las hoewel zij het niet schreef eveneens dat elke poging om zijn geluk in haar liefde mocht hij die ook opnieuw kunnen doen ontvlammen weêr te vinden tevergeefsch zou zijn hij las er dat zij eeuwig gescheiden waren omdat zij geene kracht had gehad hare liefde te bewaren
nu was zij in dienst bij andere menschen op samarang maar zij had beloofd dadelijk weêr tot haar te komen zoodra zij in indië terug waren en jeanne zou haar uit holland eenige mooie katoentjes voor kabaia's
ik zeg je ga weg hij boog zich en vatte haar bij de polsen vol van een drift die al zijn bloed naar zijn gelaat joeg hij deed haar pijn en zij slaakte een kreet vervloekt sta je op siste hij tusschen zijn tanden bijna niet meer meester van zijn woede terwijl hij haar woest omhoog trok zij schrikte van zijn bloedrood gezicht van zijn
jeanne begon te klagen hoe zij niet geloofde dat dokter reijer zorgvuldig genoeg haar meisje had onderzocht en eline die zich op het zilveren blad dat gerard de knecht voorhield haar mokka suikerde hoorde vol belangstelling naar de moederlijke klacht emilie en betsy waren in het aangrenzend boudoir gegaan waar de eerste modeplaten wilde zien
o ik bid u u mag me niet dupeeren hoorde men elize smeeken ze vraagt hem zeker iets voor te dragen en hij is confuus lachte eline eline had gelijk elize sloeg een zegevierenden blik op eenige dames in hare buurt en de graaf met een gebaar alsof hij het niet helpen kon poseerde zich
en zij vroeg zichzelve af wat betsy het minst passend zou hebben gevonden dat zij met oom en tante naar dat bal was gegaan of dat zij dien avond alleen en zelfs en négligé met st clare was zeker het laatste dacht ze maar hij scheen dat zoo eenvoudig en natuurlijk te vinden dat zij hem niet eens dorst vragen of zij zich even mocht verkleeden
zij liep hem om de tafel na terwijl hij behendig en met haar spottende een paar malen over een stoel wipte dien hij haar vlug voor de voeten zette freddy en lili schaterden om hun beider komieke zwenkingen rondom de tafel en de stoelen plotseling stormde hij weg en zij achtervolgde hem
ik heb geen kennissen en bijna geen familie hier in den haag en ik zou gaarne mijn vroegere kennissen blijven behouden maar jeanne o ik weet het je vindt me misschien dwaas dat ik zoo spreek maar ik voel me soms zoo gedrukt door al die soesah ik zou zoo gaarne eens aan een goede vriendin mijn hart willen uitstorten wat ik natuurlijk niet aan mijn man doe
o ze moeten door een achterdeur gekomen zijn elize zal niet weten dat ze er zijn gedecideerd niet lachte hij viii in de zaal ontrolde het programma zich voort men zong men declameerde ernstige gedichten men zeide comieke monologen
in haar zilverlaken en haar met paarlen doorvlochten blonde haren meer aan met iets dreigends en geweldigs dan met den deemoed van smeekenden hartstocht eline voelde dit gemis in zijn actie maar toch behaagde haar het contrast dier uitdrukking van gebiedenden trots in zijn houding met die andere van deemoedigheid in zijn stem
neen maar geef het paul van avond nog terug als je hem ziet ik zal er je wel aan helpen ik heb nog geld je hebt toch niets tegen paul neen niets murmelde zij maar het is toch beter dat je geen verplichtingen aan hem hebt maar freddy aan mijn besten vriend ik ben niet bang hem iets verplicht te zijn
wat kon het hem toch schelen dacht zij weêr bijna kribbig één keer uit beleefdheid gevraagd was meer dan genoeg maar toch zij antwoordde nu zelve en zeide dat zij niet meer hoestte een kuch logenstrafte haar aanstonds en dat zij zich voelde bijkomen onder de goede zorgen van mama en marie
op eline die hem in twee jaar niet gezien had maakte hij in zijn pels een indruk van vriendelijke distinctie en elegante wereldkennis en zij schaamde zich een weinig haar oom te ontvangen in dit kleine kamertje in deze eenvoudige omgeving
misschien verbeeld ik het mij ook vroeger waren we meer samen nu leef je in geheel andere kringen je gaat veel uit en ik we zijn zoo langzamerhand aan elkaâr vervreemd maar als men elkaâr in vier jaar niet gezien heeft we hebben toch correspondentie gehouden
ze loopen ten minste fatsoenlijk met elkaâr zeide ange soms zie je er die bespottelijk zijn bij voorbeeld marguerite van laren die altijd de pluisjes van de jas van haar aanstaande wegplukt weet je nog hoe we verleden gelachen hebben
in de groote zaal was niemand vincent gerokt had zich op een divan neêrgevlijd en nam l'indépendance op st clare stond in het balcon de handen in den zak na te denken en hij tuurde op de sneeuw die vaalwit schemerde in den avond de knecht kwam vragen of de heeren thee wilden drinken
lili haalde ongeduldig haar schouders op hij zal er toch niet om jokken mon dieu wat ben je in eens vol ijver om hem te verdedigen vroeger was er geen haar goed aan ik heb hem altijd heel vriendelijk gevonden heel beleefd lili hoe kan je zoo schandelijk jokken je vond hem
het rijtuig stond reeds een half uur in de dooiende sneeuw te wachten met dirk den koetsier en herman den palfrenier onder hunne groote bonten pélérines als verzonken op den bok frans
ja papa slaapt herhaalde zij met de oogen knippende georges lachte en emilie heeft die ook geslapen vroeg hij luimig emilie stemde meê in zijne vroolijkheid neen ze had niet geslapen ze had alleen maar wat zitten soezen bleef georges thuis thee drinken dat was gezellig
en op het laatst durf je me nog impertinenties toe te dienen onder vreemden dat verdraag ik dan niet langer begrijp je als je die onbeschoftheden geleerd hebt in je idiote filozofische gesprekken met vincent
in hare stem klonk zulk een toon van hard bevel dat de gesprekken allen even ophielden en ieder naar betsy en eline zag verrast door dien brusken aanval welke de vroolijke gezelligheid als met een killen tooverslag verbrak
maar elize legde in een vloed van betuigingen het stilzwijgen aan haren man op hij mocht geen kwaad spreken van een nichtje dat onder zijn dak was en van een vriend dien zij zooveel zagen kwaad o neen hernam oom daniël nog zeer gekrenkt het is alleen maar amerikaansch het zal amerikaansch zijn
en u is dus het lieve nichtje waarvan vincent me zooveel verteld heeft het nichtje dat hem zoo goed heeft opgepast vroeg hij met een glimlach terwijl hij zijn handen in de zakken stak en zijne heldere oogen doordringend in die van eline zagen
ja eline het kan wel antwoordde hij je zegt dat je van niemand anders dan van mij hadt kunnen houden wanneer je mij eerder gezien hadt misschien was je mij dan onverschillig gebleven in elk geval zijn dat veronderstellingen die mij niets kunnen schelen nu nu hou ik van je zooals je bent je zegt dat je ziek bent maar ik weet dat je gezond zal worden ik voel dat
toch geloof ik dat ik alles voor hem over zou hebben als er een greintje goed in me is is dit door zijn invloed in me gekomen terwijl ik ziek was heeft hij weten te bewerken dat mijn plaats ik was tweede boekhouder alleen tijdelijk door een ander werd vervuld zoodat ik niet op zwart zaad zat toen ik tel quel hersteld was
een oogenblik meende hij haar zoo iets te zeggen maar hij zag er geen nut in en hij zweeg zij zou het toch niet hebben willen erkennen vincent stamelde zij ten laatste zenuwachtig door hare overspanning door het wachten op iets dat niet kwam
papa slaapt vroeg georges terwijl hij emilie's zitkamer binnentrad des avonds na het diner emilie schrikte een weinig zij was eenigszins onder den indruk van een copieusen maaltijd haar stoel was zoo gemakkelijk en het vuur zoo gezellig
toe wees niet boos vervolgde zij ik kon het heusch niet helpen ik kwam s morgens even op je kamer ik wilde er lak van je schrijftafel halen en je hebt me toch nooit verboden op je kamer te komen nietwaar ik klopte maar je was al uit en toen ik naar het lak zocht zag ik in dat loketje den étui staan dien ik s avonds dadelijk herkende
jij je hebt er de middelen toe je hebt voor kind noch kraai te zorgen je zou kunnen leven voor je eigen genot maar je denkt te veel en veel denken maakt ongelukkig ik ik denk nooit ik heb impulsies ik heb invallende gedachten maar ik denk niet gelukkig niet ik filozofeer nu maar ik denk niet
laten we dan eens een verdrag maken jij zoekt voor me een meisje dat je lief vindt en geschikt om mijne gemalinne te worden en waarvan je niet jaloersch bent heb je haar dan gevonden en bevalt ze mij ook dan denk ik nooit meer aan eline vindt je dat goed
maar weldra begreep hij en toen hij de smart zijner grijze moeder die altijd zoo zonnig en blijmoedig was begreep knielde die groote jongen voor haar neêr en pakte haar troostend onder een stortvloed van lieve woorden als van een kind in zijne armen
achter haar en eline zag een wijle half glimlachend in het rond terwijl zij haren waaier en haren parelmoeren binocle neêrlegde toen begon zij langzaam hare sortie van wit peluche met roze satijn gevoerd los te strikken
wel neen en jij je maakt jezelve bang o ja dikwijls dan verbeeld ik me allerlei griezelige dingen van spoken en schimmen van ridders tot ik er van ril maar jij bent ook zoo prozaïsch je maakt zeker ook nooit verhalen bij jezelve
en ook zij begreep hem niet zij begreep niet waarom hij haar niet vroeg hem lief te hebben nu niets hen meer scheidde en nu hij op het punt stond te vertrekken nog een uur en hij zou gegaan zijn o misschien dacht hij dat het te laat was zij zuchtte en dringend sprak zij nu
vincent had haar bij beide handen genomen en haar opmerkzaam aangestaard hij was haar dankbaar voor wat zij hem vroeger gedaan had en iets als medelijden vervulde hem nu ik heb wel een beetje aan je verloren elly sprak hij terwijl zij in het balcon ging zitten je moet een beetje zien aan te
eline zelve gevoelde behoefte aan een andere omgeving dan die harer eenzaamheid waarin hare gedachten als over een cirkel steeds een zelfden loop beschreven en steeds op het zelfde terugkwamen zij gaf betsy dus gelijk en zij accepteerde de invitatie van mevrouw hovel
zij keek hem even aan met groote oogen groette in haar verbazing niet dadelijk terug maar wendde zich eensklaps om legde heur hand op betsy's knie en fluisterde haar zuster toe zie eens betsy zie eens wie daar staat waar wie dan daar in de stalles vincent zie je niet
zij kuste hem nogmaals de oogen vol tranen en terwijl hij wegging zonk zij op den divan neêr en knikte hem voor het laatst toe hij verdween de deur achter zich sluitend
gerard mina riep zij van het bovenportaal zij antwoordden beiden weet je zeker dat alles goed dicht is o ja mevrouw ga toch eens kijken op zolder bijvoorbeeld
zij gevoelde zich weinig thuis naast het coquetteerend paartje eline en grande toilette de woude in zijn rok die beide als een groepje vormden uit een galadiner terwijl zij er in haar zwart japonnetje povertjes bij afstak
jeanne ferelijn overstelpte haar met tal van huiselijke klachten en zij had al haar wellevendheid en innemendheid noodig om die niet al te blijkbaar ongeduldig aan te hooren cateautje van der stoor die zij evenals mevrouw van raat gaarne had gezien scheen haar verjaardag vergeten te hebben zij kwam niet en liet ook niets van zich hooren
oom ik weet heusch niet begon zij ontroerd ik ben tegenwoordig niet vroolijk ik zal geen prettige reiskameraad zijn lieve meid dat weet je niet zoodra je een andere omgeving ziet en andere menschen krijg je ook andere ideeën er is niets wat zoo een levensbehoefte voor een mensch is als afwisseling
al schenen ook de meubelen de ornamenten een weinig van iedere auctie bij elkander gesleept toch vormden zij te zamen een geheel van aangename zacht doffe tinten en bevallige lijnen
de knechts die haar telkens wilden inschenken en den naam van een wijn noemden haar cavalier die haar bediende verveelden haar maar eensklaps werd zij uit hare doffe neêrslachtigheid gewekt door een naam betsy vertelde aan den heer hovel dat vincent hen verlaten had en misschien naar amerika zou gaan
ga naar boven naar juffrouw frantzen en stil zijn fluisterde zij de kleinen gingen verbaasd terwijl nico huilde mathilde sloot de deur zij trad nader en zag henk angstig aan frédérique deelde met trotsche stem het haar mede in een enkel woord terwijl haar oogen flikkerden
zij opende den étui en zag een haarspeld in den vorm van een diamanten spin maar henk riep zij uit wat bederf je me toch ik herinner me verleden zag ik dat bij van kempen en ik zei dat ik het zoo aardig vond ik ga heusch beter op mijn woorden passen in het vervolg durf niets meer zeggen sprak zij bijna verlegen en zij dacht aan haar waaier van
groote goedheid waar hebben jullie met elkaâr gezeten riep marie uit terwijl georges en lili plaats namen op de stoelen die ter bewaring met een paar mantels waren behangen geworden ik heb in dien tusschentijd met paul gewandeld en eline en otto konden heusch niet langer op je stoelen blijven
zijn ineengezonken troostelooze houding deed henk pijn en het was henk eensklaps alsof zich iets in hem staalde hij zou het niet dulden dat eline otto dien hij zoo hoog stelde zoo straffeloos verguisde hij zou het niet dulden er was iets veêrkrachtigs in zijn zwaren stap nu hij den salon verliet
zij begaven zich met eenige moeite beleefd dringend naar den kleinen wintertuin er zaten slechts twee groepjes twee oude heeren aan een tafel vol leêge wijnglazen en een jong vrouwtje met een jongmensch die haar iets scheen te vragen en telkens met een waaier op heur knie tikte
hij zag haar even aan of hij haar iets vragen wilde maar hij zweeg een pooze toch vroeg hij daarop en waarom ben je niet gelukkig waarom ik het niet ben ik weet het niet ik weet het niet murmelde zij
dat hijzelve echter dat leed moest aankondigen viel hem zwaar en zijn gedachten weigerden bijna zich in woorden te uiten mevrouw van erlevoort was verpletterd zij hoorde niet meer naar henks moeilijke zinnen zij dacht slechts aan de groote smart welke otto wachtte
zij ried iets van de waarheid maar zij wilde die uit een zekere schaamte niet doorgronden pauls geflirt met al die meisjes had haar gehinderd hij maakte haar allen het hof en hij meende het met niemand was dat louter scherts dien zij allen begrepen of was dat iets valsch
er lag een vertrouwelijke zachtheid in dien blik evenals in zijne stem waarin hij tegenover haar geen cynischen klank en geen flirteerende brutaalheid legde was het de landelijke lucht van de horze die hem zoo innemend deed zijn zoo eenvoudig en hartelijk
dan bijvoorbeeld aan vincent die alleen maar ziekelijk is hij zag haar een pooze vast aan wanneer hij getracht had energiek te zijn en onder zijn poging bezweken was ja anders niet
met de woude met dat pedante être dien geaffecteerden fat maar lili dat zal nooit gaan je vond hem altijd zoo
ik hield van hem o vergeef me dat ik het je nu zeg ik hield zoo innig veel van hem hij was zoo goed en hij had zijn leven voor me over gehad en er kwam een oogenblik dat ik niet meer wist of ik van hem hield dat ik zelfs dacht van een ander te houden terwijl ik van niemand hield dan van hem nu weet ik dat nu het te laat is en nu ik hem misschien ongelukkig heb gemaakt
onbewegelijk lag freddy met den adder en alleen lili sidderde in haar gewrongen poze paul zag met een stralend gezicht uit zijn hoek toe alles was goed wat ligt die freddy stil en alles zoo rijk en toch niet overladen iets als een schilderij van makart sprak betsy haar veeren waaier ontplooiend
georges was stiller dan hij gewoonlijk placht te zijn maar aan de andere zijde der tafel ontvonkte een luidruchtige scherts tusschen emilie en françoise die paul tusschen haar beiden gezeten om strijd bedienden
hij was toch niet zoo wuft en ijdel als zij gedacht had en zij ze hield wel van hem ze mocht hem ten minste heel graag de lucht was helder en vol sterren en zij lieten zich in het bootje op den vijver drijven terwijl paul en arnold van stralenburg de riemen hielden
mina betuigde dat zij zeker was van den zolder zij had er zelve de ramen gesloten dien middag ga toch eens kijken je kan nooit weten de meid en de knecht liepen het huis door alle kanten onderzoekend
houdt u veel van vincent vroeg zij heel veel ik heb veel medelijden met hem wanneer hij een flinker gezondheid had gehad was hij een buitengewoon man geworden er zit energie werkkracht in hem en hij heeft een ruimen blik over veel zaken maar zijn lichamelijke zwakte belemmert hem in iets vol te houden en iets tot stand te brengen
dag eline dag betsy gecharmeerd je weêr eens te zien freule van berg en woude zoo ik me goed herinner hij drukte haar beiden de hand zoo ongeveer ik bewonder uw geheugen ik was u vergeten antwoordde emilie meneer de woude van bergh meneer vere prezenteerde betsy zeer aangenaam en hoe gaat het goed
waar ga je naar toe marianne vroeg suzanne ik ga lezen op mijn plekje achter in het park zeide zij freddy daar is zoo een heerlijk plekje vol lelietjes van dalen ga meê dan zal ik je daar vertellen van een prachtig boek dat ik bezig ben te lezen
stel dat ik in lapland gewoond had en daniël aan de zuidpool we hadden elkaar nooit gezien en we hadden beiden iemand anders bemind ik een eskimo en hij een zuidpoolsche natuurlijk niet waar liefde is toeval en een mensch kan honderdmaal liefhebben in zijn leven
wil u dit voor mij bewaren oma gilde nico en stortte een regen van opgezamelde lekkernijen in den schoot zijner grootmama dan ga ik nog meer halen nico nico vermaande mathilde ach zeide mevrouw van erlevoort goedig
frédérique begon weer te lachen ja die goede jongen sprak ze vroolijk tot van stralenburg verbeeld je arnold bijna had hij vergeten zijn geleerdheid meê te nemen een uur voordat we van ochtend weggingen kwam hij wanhopig met een stapel wetboeken of ik weet niet wat voor histories aandragen bijna in elk van onze koffers zitten nu een paar deeltjes
haar leven was een nutteloos bestaan zij slingerde zonder doel van den eenen dag op den anderen en zij verlangde naar iets als een vaag droombeeld zonder bepaalden omtrek dat oprees in een sfeer van liefde soms zeer ideaal als een idylle soms ook zeer eenvoudig met een waas van huiselijkheid en stil geluk
spreek toch eens iemand aan henk je staat al den heelen tijd in dien hoek circuleer eens een beetje je ziet er zoo uit net of je je verveelt je das zit scheef hij stotterde iets en tastte aan zijn hals zij echter keerde zich om en was weldra te midden van een luidruchtig troepje dat zich om freule de woude geschaard had
wat kom je bij mij doen vroeg hij met een troostelooze stem er was immers niets bij hem te doen niets hij was al gestorven wat kwam jij vroeger bij me doen nu wel vijf jaar geleden wanneer je naast me kwam zitten en me tegen je aantrok
hij zocht een weinig naar zijn woorden voorzichtig wantrouwend of zij zich door hem zou laten leiden hare vlucht had in hem een denkbeeld opgewekt alsof zij onbesuisd en niet te regeeren was koppig en hartstochtelijk driftig
tusschen de zuilen der verandah zagen zij truus met suzanna en haar man arnold van stralenburg klaas deed na een breeden ratelenden draai om den vijver zijn paarden stil houden van alle kanten stapten de reizigers uit en men kon elkander in de eerste minuten niet verstaan door de drukte der kinderen die omhelsden en zoenden waar zij maar konden
mevrouw glimlachte verheugd die is vroeg opgestaan sprak freddy heeft met veel drukte en deftigheid zijn studeerkamer ingericht en werkt al je ziet hij profiteert van zijne goede impulsies marianne stond eensklaps op
toen zij gezeten waren vroeg mevrouw van raat naar lili en georges ze maken het goed en hebben eline gezien bij die fransche familie van vere's vrouw ze amuzeeren zich uitstekend sprak mevrouw verstraeten maar toch schreef lili me dat ze beiden al hun volharding moesten verzamelen om het twee weken in parijs uit te houden ze verlangen zoo in hun huisje te zijn
ii toen eline den volgenden morgen wakker werd was zij betrekkelijk kalm zij was moe en had een weinig hoofdpijn maar heur ellende bleef haar alleen bij als de herinnering aan een somberen droom omdat zij er zich niet in verdiepte zij huiverde dit te doen
goed sprak mathilde en betsy ging met henk naar bruid en bruidegom de van raats kwamen ook niet meer bij de erlevoorts aan huis maar men was toch steeds goede vrienden gebleven en mathilde dacht aan jeanne die zij misschien voor goed verloren had toen hare arme vriendin reeds zes maanden geleden haar man terug naar indië was gevolgd
kom mevrouwtje u moet het maar doen wees nu niet zoo onaardig te weigeren u mag op uw gewone uurtje weêr weg ce n'est pas à refuser enfin mevrouwtje zou het dan maar doen maar eigenlijk gevoelde zij zich niet thuis bij al die jeugd
ik had mijn vraag toen al op de lippen freddy is die wedervraag dus het eenige antwoord dat ik krijg zij zweeg een oogenblik zij streed de tranen welden in haar oogen
het waren de spoken de spoken die al grijnzender en grijnzender opdoemden nadat het eene spook was opgedoemd zoo plotseling in dat gesprek met vincent zij wilde zij wilde zich niet door hen laten medesleepen zij wilde ze weg wegjagen maar telkens en telkens rezen zij weder op en wierpen zij haar hunne kille twijfelingen in de ziel
na vieren kwam hij zij gingen wandelen hij bleef eten zij waren s avonds veel thuis zij waren veel alleen en wanneer hij om halftwaalf weg was en zij zich terugtrok in hare slaapkamer moest zij zich geweld aandoen om niet in tranen uit te barsten daar zij uit zijn bijzijn niet meer zoo weldadig een rust putte als voorheen
na het lied klonk een licht applaus en zij hoorden eline even vroolijk lachen en haar spreken met otto en cathérine henriette en marianne stoven naar binnen om haar een complimentje te maken
zij antwoordde niet maar wierp zich snikkend gebroken door haren strijd overwonnen aan zijne borst en voelde dat hij haar klemde in zijne armen je wilt dus je wilt dus mijn vrouwtje worden
zij was druipnat voor jeanne's voeten neergezonken terwijl ook de trap droop van het vocht dat uit haar sleependen mantel vloeide mijn god eline eline kreet jeanne die hare oogen niet gelooven kon
het was bij eenen toen de drie jongelui opstonden en paul beweerde dat zij etienne moesten thuisbrengen daar hij van zijn eerste opgewondenheid vervallen was in een droeve melancholie en van zelfmoord sprak
elize's familie in parijs was ook charmant maar haar oom en tante die bij bordeaux woonden op een kasteel dàt waren lieve menschen des luynes heetten zij zij eline had er de feesten van den wijnoogst bijgewoond vreeselijk lief en champêtre iets van eene episode uit een roman van
hij wilde haar antwoorden maar hij bemerkte françoise die zich met vluchtige gebaartjes tusschen de stoelen en de heen en weêr dansende paren voortschoof naar hun canapé ruim me een plaatsje in vroeg françoise je hebt me immers als tweede praatdame gevraagd
maar hij nam heure hand niet aan en zij was genoodzaakt die onaangeroerd terug te trekken je kent me dan wel goed herhaalde hij bitter ik wist niet dat je mijn karakter zoo goed bestudeerd had en ik wist niet dat ik zulke nauwkeurige studie nog waard was
en waarom hoû je op het oogenblik niet van me die vraag kan jij jezelve beantwoorden als je even nadenkt antwoordde zij en zij wilde zich met haar kom verwijderen hij echter vatte haar bij de beide polsen
marie lachte nog steeds en emilie schudde het hoofd over hare dwaze grappen kijk eens hoe netjes sprak zij tot marie en zij deed een kast open waar al lili's huishoudgoed in stapels met roze en blauwe lintjes omstrikt geschikt lag tafellakens servetten beddelakens sloopen
ja ik sprak ze vanmiddag op de witte antwoordde paul vincent leunde achterover tegen de oude roode bank en het licht van de lampen wierp een vale tint op zijn geelbleeke gelaatskleur
en vlijmender snerpte de striemende regen in haar gelaat woedender rukte de wind aan heur mantel nu zij goddank voor hun deur stond nergens zag zij licht maar zij aarzelde niet
hij was genadig en schoof in het midden van de canapé zoodat françoise kon zitten en zijne beenen bijna bedolven waren onder de tarlatan der beide meisjes nu gaan we al de anderen uitlachen sprak hij als gaf hij een bevel
en niet tegen me spreken als ze gedaan heeft ach natuurlijk ze kent me zoolang dat ze vanzelf eenig belang in me stelt en ze hoort natuurlijk een heele boel slechts van me door mama en tante en de nichtjes het is een lieve degelijke meid ik mag haar heel graag
toch ben ik zoo gauw ik kon met gerard op straat gegaan om haar desnoods terug te sleepen maar het was zoo vervloekt donker de lantaarns waren uitgewaaid en ik zag haar niet meer ik wist niet meer wat ik doen zou toen zijn we naar het politiebureau op de schelpkade gegaan en vandaar zijn eenige nachtwachts haar gaan zoeken
we zijn toch niet op voet van oorlog meen ik neen maar ik kan niets zeggen of je vat het verkeerd op en je bent toch niet zoo koel tegen me alleen omdat ik op het oogenblik niets uitvoer zeg me dus ronduit waarom ben je zoo koel tegen me hij dreef haar een beetje in het nauw maar zij liet het niet blijken
en zij ging naar achteren om den koetsier te waarschuwen enkele dikke druppels vielen neêr de honden op het gazon rekten zich een voor een uit en kwamen lui en langzaam binnen zeker van dichtbij een goed thuis te zullen vinden
met een mat lachje knikte zij mevrouw toe en sloot toen hare oogen behagelijk gestreeld door die rust vol gezellige huiselijkheid mevrouw nam heur haakster weêr op en het werd haar eensklaps of zij niet meer zoo doof en onverschillig voorthaakte als zij placht te doen het werd haar of zij door hare stramme oude leden een nieuwen
zeker en ook dat je energie in zoo een strijd het onderspit moet delven hare opmerking klonk wat hatelijk en zij had er dadelijk berouw over wat behoefde zij artistieke eerzucht in hem op te wekken als hij genialiteit miste
jij hebt dat niet willen zien en ik verzeker je dat als ik dien kinderen die je bedoelt werkelijk het hof had willen maken ik geheel anders tegen ze zou geweest zijn dan ik geweest ben dat verzeker ik je er klonk iets dreigends in zijne stem en zij vond hem bijna gevaarlijk zij zweeg
en daarbij voer marie voort je hebt meer capaciteiten dan henk daarom vind ik die luiheid en dat gebrek aan energie dubbel onuitstaanbaar in je ach marie zeide lili opstaande zit nu niet zoo uit te varen tegen paul poor boy ga jij morgen naar hovel hoor fluisterde zij hem in dan is alles weêr in orde
a propos van eline vroeg mevrouw van der stoor komt ze nog niet terug reist ze nog altijd u weet ze is eerst in spanje geweest met haar oom en haar tante later heeft ze lang bij hen gelogeerd in brussel toen heeft ze geloof ik in nice een séjour met hen gemaakt
maar dat ze zooveel tegen me heeft bewijst toch wel dat ik haar niet onverschillig ben dacht hij terwijl hij langs den schouwburg ging en de houtstraat insloeg ze beweert nu wel het kan haar niet schelen of ik dit doe of dat doe of ik zoo leef of zus leef maar kn het haar niet schelen dan zou ze me niet
arm kind ze schrijft me dat ze zich zoo verlaten voelt onder al die vreemde menschen al zijn ze ook nog zoo aardig voor haar ze is blij dat haar zwerven nu een eind zal nemen ze komt dus bij ons wonen vroeg paul hoe jammer dat ik nu juist het huis uitga
frédérique was stil wat toen men van den tak gehoord had aan hoofdpijn werd toegeschreven toch zouden zij beiden moeilijk hebben kunnen verbergen dat er iets tusschen hen verbroken was zoo dien middag de jongens willy en gustaaf niet van kostschool waren thuis gekomen met groote vacantie
het was in het begin van juni nog frisch en weinig zonnig zoodat de grijze lucht met een grauwe vaalheid in de kamer en over hare versleten luxe viel zij hinderden paul wel een weinig die verschoten ouderwetsche gordijnen die zware versleten meubels die doffe deventersche tapijten
zij vond er tal van brieven vergeeld van papier brieven van oude schoolvriendinnen brieven van tante vere geschreven ten tijde dat zij op kostschool was geweest zij zou de eerste verscheuren want zij hechtte niet meer aan die vriendschapsontboezemingen van meisjes die zij nooit meer zag en die ze vergeten had zooals zij haar vergeten hadden
eline was in snikken uitgebarsten en bleef aan heure voeten liggen jeanne poogde haar op te richten en waar zij eline voelde voelde zij haar steenkoud en druipend van de regen god eline wat heb je gedaan wat is er gebeurd je bent zoo nat zoo nat overal nat en koud mijn god eline
mevrouwtje begon zij met een zacht trillende sternen zij legde hare eene hand op die der oude vrouw mevrouwtje ik wilde u iets vragen ziet u erlevoort nog wel eens of hoort u nog wel eens wat van hem
hoe was het mogelijk dat zij zoo gelukkig zoo lang gelukkig was geweest met heur man en dat haar lieve elly zoo weinig vreugde had gekend en omdat zij vroom was met de kinderlijk geloovende vroomheid van een eenvoudig hart dat dankbaarheid voelde voor wat het eens geschonken was geworden
slechts hier was redding en zij belde hevig hartstochtelijk dringend als met een rinkelenden roep om hulp zij belde zij belde door
marie tilde eenige omvangrijke deelen in haar armen van den grond op en bracht ze proestende aan wat heb je toch vroeg emilie vroolijk terwijl zij zich boog en de boeken aannam ik weet het niet lachte marie ik lijd tegenwoordig telkens aan een fou rire pas toch op mijn boeken zullen vallen
zooals wij haar ook altijd gekend hebben niet waar vertelde mevrouw verstraeten sprekend over lili's brief ze hebben gedineerd bij die fransche lui en eline was geheel en al parisienne geworden vond lili niet waar marie marie lachte even zij stelde zich eline voor en naast eline verrees otto
geen wensch meer geen overpeinzingen meer over haar toekomst vanzelve zou zich die ontrollen een verschiet van glans en goud niets dan de stilte van dat meer waarin heure ziel gegleden was niets dan de rust en de liefde van die blauwe extaze vol zaligheid alleen dat niets anders niets meer
maar de slaap daalde niet op ze neder en eline gevoelde zich trots de duisternis voor haar blik klaar klaar wakker het werd haar zelfs of zij steeds wakkerder en wakkerder werd
ze vond hem tegenwoordig ook volstrekt niet meer aardig zij hoorde steeds allerlei slechte dingen van hem hij moest zoo pierewaaien en zooveel geld stukslaan maar je bent al een dame riep paul spottend uit je bent al geheel en al een dame denk je dat ik dat niet zie
het is toch voor niets sprak hij wrevelig ze sturen je naar beroemdheden in leiden en utrecht die je een tientje laten betalen voor een praatje van een paar minuten maar wat wil je dan je kan toch niet met een tooverslag genezen van iets waar je al twee jaren aan
hijgend klam van zweet doorvloeid van een doffe lauwte met een verschroeide keel stond zij op verfrischte zich het gelaat in een natten handdoek en dronk een twee drie glazen water achter elkander zij rilde niettegenstaande de drukkende benauwdheid van het gesloten vertrek en hulde zich in een grijzen wollen
en het werd haar vaak of hij haar geweten verpersoonlijkte waaraan zij alles verhalen kon wat een meisje verhalen mocht en hoe meer zij zichzelve in zulke oogenblikken van oprechtheid en waarheid afbrak hoe meer hij haar vergoodde en hoe meer hij hare ziel meende te doorgronden door dien glans van schoonheid en