AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
hij zag haar alle dagen wenen hij zag haar kwijnend versterven en met de armen toegevouwen moest hij als een radeloze die treurnis aanzien voor een moedig ridder als hij was die onmacht pijnlijk en soms knarste hij met inwendige bitsigheid de tanden
de vlamingen werden overhoopgeworpen en uiteengedreven ondanks de verwonderlijke pogingen van gwyde kon hij de aftocht van zijn volk niet stuiten want er waren wel drie ruiters tegen een vlaming de paarden stieten hen ten gronde of dreven hen met onweerstaanbaar geweld af
en zij zagen zich door hem al hun rechten op het volk ontroven zonder dat zij zulks konden beletten met waarheid mag men zeggen dat deconinck een der grootste hervormers van de staatkundige betrekkingen tussen de edelen en de gemeenten was
zodra men in vlaanderen vernomen had dat er een frans leger gevormd werd liep de schreeuw te wapen te wapen door het ganse land nooit zag men zulke geestdrift
de aders lagen als koorden op de armen van breydel zozeer waren zij gezwollen dampend zweet liep stromend van de wangen der worstelaars terwijl hun adem kort en brandend werd men zag hun boezems snellijk opzwellen en dalen doch niets hoorde men dan enige morrende vloeken tussen de doffe zuchten
op deze woorden die hij met razende gramschap had uitgegalmd sloeg hij de soldenier die hem bij zijn kolder vasthield zo geweldig met zijn zware vuist op het hoofd dat hij wankelend te gronde zeeg als een bliksem vloog hij door de verstomde wachten en smeet er een goed getal op de vloer der zaal
indien het uwe majesteit geliefde mij met dit vertrouwen te vereren zou ik het niet durven wagen uw koninklijke wil enigszins te weerstaan met dankbaarheid en onderwerping zou ik deze gunst ontvangen en uw grootmoedige handen met eerbiedige liefde kussen
eensklaps werd zijn gelaat somber met een grammoedige drift wierp hij de bijl op de vloer en plaatste zijn voet erop ga riep hij een slaaf behoeft geen wapen en dan zonk hij weder met de hand op de kapblok
alzo wonnen de vlamingen al de kostelijke gulden en zilveren vaten en oneindig meer schatten welke de vijand met zich gebracht had op het slagveld was de strijd nog niet ten einde omtrent duizend ruiters verdedigden zich nog in een hoop en vochten als leeuwen niettegenstaande dat zij met wonden overdekt waren
ja mijn zoon antwoordde gwyde met statigheid ja ik ga naar frankrijk en gij met mij dit is de wil uws vaders welaan het zij zo hernam robrecht ik zal met u gaan maar de voetval de schandelijke voetval
en zal ik dit gedogen neen bij mijn zaligheid neen het is gedaan deconinck het is gedaan ik luister naar niets heden moet ik bloed zien veel bloed of ik sterf
robrecht van bethune liet zijn van geluk verdwaalde dochter nevens adolf geknield zitten en voor de ridders komende sprak hij tot hen in dezer voege gij edelste mannen van vlaanderen hebt heden een zege behaald welke als een bewijs uwer hoge manhaftigheid tot onze zonen zal overgaan
nu scheen het hun dat de fransen veroordeeld waren want zij hadden een vol betrouwen in de macht en de kunde van die nieuwe krijger de blikken die zij zich onderling toestuurden zegden o geluk daar is de leeuw van vlaanderen
wacht u vort van selken spele ghi fransoyse syt heir onteert ghi syt anderwerven geleert philippe le bel had inderdaad niet veel lust om de oorlog weer aan te vangen maar de roep om wraak welke uit al de delen van frankrijk zich deed horen
machteld liet zich hijgend in een zetel neerzinken de onsteltenis ener zedige schaamte blonk op haar wangen niet dat zij zich als plichtig aan een zondig bedrijf erkende want haar hart was zuiver maar de uitdrukking van adolfs gelaatstrekken en zijn gloeiende woorden hadden haar iets gezegd dat haar fel geschokt had
daarbij een hoge gestalte welgemaakte leden en kundige houding maakten hem de volmaaktste ridder zijns tijds hierom ook werd hij door gans europa le bel of de schone genaamd
god hebbe u onder zijn hoede gij hebt dan volstrekt geen medelijden met weerloze ridders zij hebben geen medelijden met onze broeders gehad hun bloed moeten wij hebben de galg die zij geplant hebben staat nog recht
welke achttien jaar oud zijnde het franse leger als opperveldheer in sicilië aanvoerde wee de vijand die zulke mannen op eigen grond dorst aantasten het was moeilijk de leeuwenzonen te temmen
zou de monnik daar de dood gevonden hebben doch nu was de ganse slagorde reeds tot bij hem gekomen en de fransen welke om hem stonden werden overhoop teruggedreven de gulden ridder had de vijanden die de jonge gwyde omringden in enige ogenblikken verstrooid en hij ging zonder rusten voort altijd
buk uw hoofd niet houd het recht opdat de graaf die na mij komen kan vrij van blaam en schande zij hierna werd de voorbereiding tot de reis wijdlopiger besproken men redeneerde over meer dan een staatkundig punt
ja god zij hem in zijn laatste uur genadig hernam de graaf gwyde kunt gij begrijpen mijn zoon dat hij onze vijand edelmoedig genoeg zij om zichzelf voor ons in gevaar te stellen en zich de haat van johanna van navarra op de hals te halen
makkers sprak leroux van woede trillende laat mij alleen met de vlaming begaan hij zal door mijn handen sterven terwijl hij deze woorden sprak kwam hij tot bij breydel en riep gij liegt en leve de lelie
vooruit mannen van vlaanderen komt aan gelijk de razende zee die haar palen met onberekenbaar geweld bestrijdt gelijk zij na een lang gevecht de dijk onder een hemelhoge golf verplet en haar schuimende baren over de velden rollende de wouden ontwortelt en de steden ten gronde werpt
duizenden mensen met messen bijlen speren hamers knotsen en ander gevaarlijk wapen liepen schreeuwend en als dol over de markt boven hun hoofden op de beukelaar zat deconinck aan handen en voeten geboeid nevens hem gingen de beenhouwers met blote armen en blinkende bijlen
mijn vader riep zij o mijn dierbare vader ik zie u weer vrij zonder keten laat mij u in mijn armen sluiten o god hoe goed zijt gij onttrek mij uw wang niet lieve vader laat mij de vreugde die ik gevoel uitstorten
zij hebben zich in brugge en in gent huizen gebouwd welke onze kastelen in pracht te boven gaan is dit niet een hoon voor ons gewis dit mogen wij niet langer verdragen
zij dorst echter deze twijfel door woorden noch gebaren te kennen geven want sedert enige uren vreesde zij de liefde van adolf te zeer heer van nieuwland sprak diederik de vos indien gij uw edel voornemen gelukkig wilt volbrengen is het raadzaam dat wij deze plaats verlaten en dat gij spoedig vertrekke
hij verborg de bijl onder zijn kolder en wendde zich met een haastige stap naar de deur maar deconinck had zich door een nog spoediger beweging voor hem geplaatst en belette hem alzo de uitgang
neen toch niet morgen bij de intrede des vreemden meesters zullen al de wolwevers onder de wapens zijn de beenhouwers zult gij aanvoeren wat vermogen de wallen dan niets dit weet gij welnu dan stel ik jonkvrouw machteld vooraan dat johanna van
door wonden en vermoeidheid afgemat zonk hij ten laatste op de lijken zijner wapenbroeders neer en de gentenaren liepen toe om hem te doden maar jan borluut wilde de dappere fransman niet laten sterven hij deed hem achter de slagorde dragen en nam hem onder zijn bescherming
de soldeniers die hij in de veroverde stad gelaten had begingen allerlei misdaden en plaagden de burgers op een boosaardige wijze deze dwang wars zijnde keerden de vreemde kooplieden meestal naar hun vaderland terug en de handel van brugge verging alle dagen meer en meer
terwijl hij dit zegde liep hij met ongeduld naar de zaal waar de heren met de graaf waren en drong met geweld door hen tot voor zijn vader de ridders verwonderden zich grotelijks want robrecht was nog in volle harnas en gans met ijzer overdekt
sire het is mij onmogelijk sprak hij de soldeniers langer te betalen het volk wil de lasten niet meer opbrengen de provoost der kooplieden van parijs heeft de toelage geweigerd en welhaast zal ik in de uitgaven van het huis des konings niet meer kunnen voorzien
mijnheer van bethune riep de valois dit is een vogel die zijn zaken dapper aflegt het is een schone giervalk ja heer en een allerschoonste antwoordde robrecht ik zal u zijn arendsklauwen aanstonds laten bewonderen
uw nicht johanna is het die de ondergang van vlaanderen gezworen heeft de chatillon werd rood van toorn hij bracht zijn paard driftiglijk voor robrecht en schreeuwde hem in het aangezicht gij liegt
zij gingen uit het vertrek en lieten de jonge machteld alleen weldra kwamen de heren van maldegem van rode van kortrijk van oudenaarde van heile van nevele van roubaix de heer wouter van lovendegem met zijn twee broeders en meer anderen ten getale van tweeenvijftig beurtelings in de zaal bij de oude graaf
dit is een schone gelegenheid wij konden niet beter wensen al de vlamingen zijn bij kortrijk te saamgelopen wij gaan erop aanvallen en zo straffe mij god indien er veel ontvlieden de voeten onzer paarden zullen over dit slechte volk recht doen gij bode blijft in het leger morgen zult gij met ons te kortrijk zijn
in het gezelschap van zoveel oude krijgsgezellen voelde hij de moed in zijn hart terugkomen en beloofde zich innerlijk nog enige schone wapenfeiten uit te voeren het gelaat van de oude vorst boezemde de grootste eerbied in zachtheid en zielsrust stond er op geprent
zwierige behangsels waren om de troon geschikt en rijke tapijten dekten de markt tot op een zekere afstand bij de ingang der steenstraat stonden vier in marmer geschilderde voetzuilen en op ieder derzelve een bazuinblazer als een faamengel gekleed met lange vleugelen en in purperen gewaad
om zijn strijdbaarheid en schone wapenfeiten overal vermaard had hij een bende van achthonderd onversaagde mannen bijeengeraapt en ging met dezelve in alle landen waar slechts te vechten was meermalen had hij de zege door zijn tegenwoordigheid naar de zijde van de vorst welke hij diende doen hellen en was zowel als zijn mannen met wonden overdekt
de chatillon had de graaf ook menigmaal bezocht en met gelukwensingen begroet maar er schuilde een duivels geheim in zijn hart en hij grimlachte om het te verbergen johanna van navarra zijn nicht had hem het land van vlaanderen ten leen beloofd al zijn eerzuchtige ontwerpen hadden het verkrijgen van dit rijke graafschap voor doel gehad
vergeef mij mijnheer uw trouw als ridder verdient mijn achting ik zal over uw koningin niet meer klagen en acht mij gelukkig in mijn rampspoed een eerlijk ridder als uedele tot leidsman te hebben
gij hebt het wel gezegd mevrouw zulke ondernemingen behagen mij geenszins maar het gebod van mijn veldheer zal ik stiptelijk volbrengen het gelieve u derhalve de jonkvrouw machteld in onze handen over te leveren wij kunnen niet langer wachten spaar mij onaangename woorden
nu werd de woede van johanna nog heviger philippa wedergeven viel zij uit maar sire gij denkt er niet aan dan trouwt zij edward van engelands zoon dan is uw eigen kind van die hoop verstoken
veel ambachtslieden klaagden bij jan van gistel dat zij niets winnende de tol niet konden betalen maar de verbasterde vlaming luisterde niet naar deze rede en wilde de schatpenningen met geweld doen lichten een groot getal burgers werden in de gevangenissen gesmeten anderen ter dood gebracht
hierbij de mesthopen met ontellijke azende duiven en eenden overdekt op de linkerzijde het gebouw waarin de wapenlieden en trosknapen hun huizing hadden verder in het verschiet lagen de stormtuigen die men in de krijg voerde
deconinck ontvlamde in woede want zijne volksliefde kende geen palen temeer daar hij een wever dus hoorde spreken scheen hem het gans ambacht erdoor onteerd hoe riep hij is alle liefde tot vrijheid en vaderland in uw boezem gesmoord
en de gevangenissen werden te nauw voor zoveel slachtoffers wiens bloed van het schavot op de straat moest vlieten niemand dorst over iets dat s landszaken aanging spreken veel min schrijven de beul was de librorum censor
komen morgen te brugge en die schone heren van het magistraat hebben honderd wevers veertig beenhouwers en ik weet niet hoeveel volk meer tot het maken van praalbogen van wagens en van schavotten gevraagd
smeek u mijnheer jan ga en troost haar geef haar die sluier welke in het bloed der vreemden gedoopt is
wanneer zij tot op een zekere afstand genaderd was kwamen de edelvrouwen statiglijk tot bij haar gereden en verwelkomden hun nieuwe vorsten met veel hoofse spreuken de enige machteld zweeg en bezag johanna met een stuurs gelaat het was haar niet mogelijk die vrouw te eren welke haar vader in een kerker had doen werpen
welaan gij zult ze niet meer te betalen hebben ik wil onder uw leger niet meer dienen dus is ons geschil ten einde al de ridders ja de veldheer zelf verbaasden bij dit gezegde want zij aanzagen het vertrek van hugo als een waar verlies
terwijl dit gevecht plaats had was deconinck in de steenstraat bij st salvators nog bezig met de laatste fransman op te zoeken dit deden insgelijks de andere ambachten in de kwartieren die hun bedeeld waren men wierp de lichamen der gedoden uit de huizen totdat de straten er gans mede overdekt zijnde men met moeite in de duisternis
het hart van de wanhopige minnaar adolf was door somber wee benepen want hij herhaalde gedurig de woorden van machteld nochtans zodra zijn paard over de brug geraakt was sprong het als een hert vooruit want hij had het grammoedig met de spoor in de zijde gestampt
heil frankrijk heil frankrijk denkende daarbij de soldeniers aan te moedigen maar jan breydel herkende zijn stem mannen riep hij met dolle woede de ziel van de bastaard moet ik hebben vooruit dit heeft lang genoeg geduurd wie mij bemint volge mij maar
welke hoeveelheid wraakroepend bloed hing er niet boven het hoofd van die dwingeland hij herinnerde zich hoe de bruggelingen hem met schand beladen uit hun stad verjaagd hadden en beloofde zich geen geringe wederwraak het scheen hem onmogelijk dat de vlamingen aan de verenigde macht van zoveel koningen prinsen en graven
een glimlach van onuitsprekelijk geluk en een zoen van tedere liefde waren machtelds antwoord en mijn echtgenoot zal met ons wonen was het gedacht dat haar nog meer streelde zij zegde maar dierbare vader gij spreekt mij niet van adolf waarom komt hij niet met u
sancta maria moeder gods ik bid u aanhoor mij vertroost haar in de donkere kerker o heilige maagd gwyde wachtte totdat het gebed ten einde was en dan vroeg hij maar zeg mij eens willem dunkt het u niet dat wij mijnheer de valois een grote dankbaarheid schuldig zijn
wat duivel riep jan breydel opstaande waar blijft gij hospes de keel brandt mij schriklijk zeg vlaming vroeg leroux kunt gij
zijt gij het wel maria die mij aldus aanspreekt vroeg zij terwijl zij de handen over haar vochtige wimpers dreef wat brengt u toch zo ontijdig bij mij o rampzalige vriendin barstte maria wenende uit rijs op dat ik u klede o rijs met haast een groot ongeluk wacht u
bij de smedenpoort is de muur afgebroken het zal u niet moeilijk zijn in het veld te geraken uw paarden zal men niet kunnen tegenhouden de chatillon en van gistel aanvaardden dit middel met blijdschap
bij god gij brengt de wreedheid te ver ik verzeker u dat het ons een schande voor de ganse wereld zijn zal laat ons het leger der vlamingen bevechten en overwinnen dit zij ons genoeg en noemt dit volk niet een hoop boeren wij zullen er spel genoeg mede hebben en staan zij niet onder de zoon van hun vorst
zij volgden hem een mijl juichend in de velden na en schenen hun gezicht niet genoeg te kunnen verzadigen want de gulden ridder werd hoe langer hoe wonderbarer voor hen hun inbeelding herschiep hem in zulke gedaante als zij de heiligen
de andere ridders hadden insgelijks het een of ander lid met doeken omwonden en de uitrusting van allen was schriklijk geblutst en doorhakt maria wenende zat geknield nevens haar broeder zij had een zijner handen gevat en besproeide dezelve met tranen terwijl adolf haar met flauwe blikken bezag
de leliaren hadden ongemene pogingen tot de versiering der stad aangewend zij konden hierdoor hun nieuwe vorst behagen en zijn gunst verkrijgen al de ambachtsgezellen waren tot het oprichten van praalbogen gebruikt geweest geld was er niet gespaard de rijkste stoffen waren uit de winkels gehaald en voor de gevels
de rechtvaardigheid en de gunsten des heren van nieuwland zijn onder de wolwevers nog niet vergeten antwoordde deconinck diensvolgens mag uedele op mij als op een dankbare dienaar rekenen
ziet gij de zwarte leeuw niet rijzen zo fier op t trotse gouden veld ziet gij zijn forse reuzenklauwen waarvan één slag de vijand velt ziet gij zijn bloedige ogen gloeien ziet gij zijn maan zo breed verward die leeuw is onze leeuw van vlaandren die rustend nog de wereld tart
geen ridder was er op het slagveld zo prachtig uitgerust als deze onbekende maar hetgeen hem meest onderscheidde was zijn gestalte hij was een hoofd langer dan de zwaarste mannen en zo machtig van lichaam en leden dat men hem voor een reuzenzoon zou genomen hebben
geloof o adolf dat mijn hart niet koud blijft bij uw edelmoedige opoffering de ridder liet op dit gezegde de brief uit zijn handen vallen en zijn gelaat kreeg een heldere uitdrukking van opgetogenheid en blijdschap
in de namiddag kwam het overige volk van het oost en westvrije uit de omliggende dorpen van brugge ten getale van tweehonderd wel uitgeruste krijgslieden de derde dag voor de noen kwam mijnheer willem van gulik de priester met jan van renesse terug van kassel
op duizenderlei wijzen spande hij zijn geest in om enige verzachting in het lot der jonge machteld te kunnen brengen en iedermaal werd zijn wanhoop groter want niets vond hij dat haar mocht troosten
sedert enige tijd hoorde men een groot gedruis aan de voorpoort der abdij het was even alsof er een oploop des volks plaats had dit gerucht groeide gedurig meer en meer aan en bij pozen verhief het zich in een hevig
hoe licht vergeet gij uw pijnen om een onzeker geluk te omhelzen alsof de kelk des rampspoeds voor u geledigd ware terwijl het bitterste de grond u overblijft gij vindt een glimlach op alle wezens en drukt de hand van allen die zich in uw voorspoed schijnen te verblijden
al de ridders die geen mannen hadden aangebracht of dezelve in andere scharen gesteld hadden bevonden zich met hem de koningen van majorca en melinde renden aan zijn zijde tussen al de anderen kon men thibaut ii hertog van lotharingen aan zijn prachtige uitrusting herkennen
vrees niet graaf vrees niet hernam de valois ikzelf zal u verdedigen en bijstaan een vrijgeleide met mijn zegel en op mijn eer bekrachtigd zal u te rupelmonde terugbrengen indien onze pogingen vruchteloos waren
na hem rond het leger gesleurd te hebben kwamen zij altijd huilende bij het vuur en trokken hem vier of vijf malen dwars erdoor totdat de kolen die op zijn aanzicht kleefden hem onkennelijk hadden gemaakt hun loop dan weer hernemende verdwenen zij met het dode lichaam in de duisternis
bij deze woorden spande hij de springveer van zijn kruisboog en mikte op de schildwacht de schicht bereikte haar doel want zij vloog aan stukken op de borstplaat van de fransman deze door die slag verschrikt liep van de wallen en schreeuwde uit al zijn kracht frankrijk de vijand te wapen te wapen
hernam de priester uw edele gevoelens verwonderen mij met rede ik twijfel geenszins aan uw moed maar hebt gij wel overwogen in welk gevaar gij u gaat stellen zodra de list ontdekt wordt zult gij uw liefde met de dood boeten
zij naderde de peinzende jonker en sprak met een glimlach door haar tranen vergeef mij mijnheer adolf bedroef u niet denk niet dat ik op u gestoord ben omdat gij mij te veel heil hebt voorspeld ik ken de vurige wensen die gij voor het geluk ener arme jonkvrouw vormt
ook juichte hij reeds in zijn hart en betoonde een blij gelaat op hem volgde zijn broeder guy de st pol die niet min wraakzuchtig dan hij was dan kon men thibaud hertog van lotharingen tussen de heren jean de barlas en renauld de trie
wanneer de wevers vernamen dat men hun deken nutteloos gezocht had waren zij niet meer tegen te houden in plaats van verder onderzoek naar hem te doen liepen zij bij hopen naar de woningen der voornaamste leliaards en braken alles in dezelve aan stukken nochtans gelukte het hun niet een enkele leliaard aan te treffen want dit bezoek was door hen voorzien geweest
hoe pijnlijk het haar ook was dit rampzalig nieuws aan haar vriendin te brengen mocht zij echter niet aarzelen de tijd was kostelijk alle ogenblikken konden de soldeniers in de kamer komen en wat schande wat pijn ware dit niet voor de edele machteld geweest
dan nog waren er onder anderen tegenwoordig de heren simon de piémont louis de beaujeu froald kastelein van douai en alin de
de koelheid van de chatillon bedroefde van gistel nog meer het is zo herhaalde hij och god wat schriklijk ogenblik hoe zullen zij ons martelen
foei van engelsche haarden duitsche kagchels smakelooze vierkanten van porselein hoe plagt de vlam u toe te lagchen weêrspiegeld in de koperen zijplaten van den schoorsteen hoe vrolijk dansten de vonken weleer den donkeren krater in
jan zegt zoowel van achter zien we dit met andere ooghen aan als zoo staan ze u in den nek zij plaghten voor te staan vader valt jan compagnie in die deernis schijnt te hebben met de mijmerzieke vlaag van den anders opgeruimden oude
niemand zette groote oogen op wanneer ik hem vertel dat an omstreeks den jare vijftienhonderd in de luijers lag en echter heden ten dage als een stevige zestiger nog fiksch op zijn koten staat
s c h was in hare jeugd haar woord wilt gij er een voorbeeld van uit honderd die ik zou kunnen bijbrengen wilt gij het eerste het beste dat mij invalt nu ik haar aanzie
waartoe zou ik u den disch beschrijven er is niemand die niet weet dat jan van tafelvreugde houdt er is niemand onder ons die ze hem niet gunt al wat ik nu nog te vertellen heb maar daar is jannetje jan op zijde vader mag jan salie meê aanzitten
ik vleide mij dat ik wist wat de tijd vermag maar schoon er geene betere school is dan de mijne als men leeren wil van niets iets te maken zeggen mijne vijanden om weinig in veel te verkeeren beweer ik toch moet ik bekennen dat ik na al mijne proeven niet weet waartoe ik hem gebruiken zal
ik heb zijn woord dat hij vader van het leger zal wezen al mijne jongens zijn tegenwoordig lans kinderen arme gastheer hoe menigh vader lijdt in zijne zone alleen zegt vondel indien gij jan vr u zaagt zoo als ik het doe gij zoudt het met hem uitroepen
of stond ik toen ik de hoogste ontwikkeling van mijn karakter had bereikt niet aan de ergste ontaarding van mijn aanleg bloot weelde ontzenuwt verslapt ontmant jan salie is de zoon van mijn overvloed
louter met het gloeijend koloriet louter door de tot overdaad toe weelderige vormen van den vlaamschen meester treft men jannetje niet als ze gelijkend zal worden voorgesteld mag de nadenkende ernst van den hollandschen schilder bij
a a r een koopman denk niet dat ik er mijn beroep om smade er is geen nuttiger ter wereld een man die verstand moet hebben van allerlei dingen en van allerlei menschen een man die moed dient te hebben voor de veelsoortige ondernemingen
wat klaag ik over hem ik die mij zelven moest aanklagen in plaats van den verhevenen en edelmoedigen geest die mij in de dagen mijner opkomst bezielde werd ik de prooi van de bekrompenheid des verstands en van de onverschilligheid des harten van den nieuwelingsrijke ik ben verwaten en verwaand ik ben trotsch en traag geworden
veel geld jan we komen al op onze dagen als ge het nog om den wil van onzen jongsten vroegt oud wijfje de drommel is oud en zoo wij het goed stellen kunnen daar zijn er onder onze kinderen die het meer verdienen dan
wij willen niet vragen wie de vrager is die jan crediet zoo eensklaps zuur doet zien wij willen hem niet opzoeken onder de jantjes goddome en jannen kalebas die in een hoek des vertreks zitten te klinken dat hooren en zien vergaan er zijn spotters genoeg onder de snaken
zoo als ik zeî vader hernam jan crediet ik heb de proef genomen of er wat bruikbaars in jan salie stak de uitslag was ontmoedigend ja ontrustend zelfs in de laatste jaren maar wie zijn neus schendt schendt zijn aangezigt gij eischt niet dat ik er ons huis weder aan wage
ik mag het paar dat met een opgeruimd gelaat de komst van hunne kinderen en kleinkinderen verbeidt ten einde te zamen uitgang en ingang te vieren het pleegt een vrolijk uur te zijn maar dat een ernstig doel heeft
de derde streng maakt den kabel welk een vreemd begin van een feest helaas ieder huis heeft zijn kruis en hoe ver jan en jannetje het in de wereld brengen mogten het hunne bleef er niet van verschoond gluur met mij dien hoek in als ge weten wilt wat het is
hoe zij verjongt als ze hare eigene liefelijkheid herboren ziet in den schroom van eene aanvallige bruid bruidstranen zijn een eigenaardig zwak van jannetje in het geluk eener jeugdige echtelinge het te huis is de hemel eener hollandsche vrouw in de dankbaarheid eener zalige moeder
slechts aan hen herneemt jan de poëet slechts aan de rhetorici die mij handen vol werks geven slechts aan deze heb ik het te wijten dat jan crediet mij ingewikkeld verwijt dat mijne kunst eene nuttelooze weelde dat haar tijd voorbij is
en ieder een doorluchtig man vult jan de poëet aan ik die met den prins over de maas ben geweest een eenigh zwijgher weegt de weret in een schaal klinkt het er tusschen waar vond de chalk den regel
terwijl zij de welkomstgroet wisselen terwijl zij hun eerste glas leêgen hebben wij gelegenheid voor eene enkele opmerking ik vlei mij dat gij er hen te volkomener door kennen zult
krachtig schudt jan het hoofd en dus heeft jan salie voor goed zijn afscheid van ons het beste wat gij met hem doen kunt hij zou geen jan crediet zijn als hij er niet altoos wat op wist
borst zij uit hoe ge mij schreijen doet van vreugd zoodra de dag was gekomen dat hij den bezem op den mast voerde hoe is hij veranderd
eindelijk echter kwam het mopsje het mopsje met de zilveren sloten uit de beugeltasch aan het licht maar tegelijk rees de groote vraag wat er gezongen zou worden iets geestelijks of iets wereldlijks
wat doet jan schudt hij zuchtende het hoofd als iemand die onder de pantoffel staat als iemand die zich op de flaauwe verontschuldiging beroept bij wijlen heeft mijnheer den naem mevrouw de daet goddank neen
wie weet of ge niet juist ziet valt jan crediet in wij de luî van de negotie we hebben altijd zin gehad voor iedere glorie want we trokken van elke partij als ge meer op de hoogte onzes tijds waart
dien acht gij nog te goed voor jan cordaat te goed om soldaat te worden wees gerust zwakke beklagenswaardige moeder jan cordaat weigert hem
zoo ooit jongelui verdienden te worden voortgeholpen dan waren zij het ik weet geen grooter lof voor beiden dan dat willem van oranje er pleizier in vond dit te doen een portret van jannetje te leveren zou een lust wezen zoo het geene meesterhand eischte
het is alles verdwenen er zijn mooije meisjes met hem binnen gekomen maar hij heeft er geene oogen meer voor jan vraagt hem naar den wind en toch praat hij van geene schepen op de kust het onverschillige verving het overdrokke het moedelooze het mannelijke
goedronde gezigtjes blank als de sneeuw welke ook de kleur der geestige kijkers moge zijn wat gulgaauwe lach als we regt kennis hebben gemaakt en zij ons wild woelwater schelden schoon zij stouten schalk meenen
hij is zoo kloek gebouwd hij is zoo breed van schouders zijne knoken zijn zoo forsch dat tienmalen vijf jaren bij hem naauwelijks die verandering te weeg brengen welke eenmaal vijf op ieder onzer pleegt uit te oefenen
dewijl het hem toeschijnt dat het h o o f d van onzen vo l k s s t a m geen kleintje neen verduiveld veel eigenliefde heeft dat de zelfzucht zoo ongeveer zijne tweede natuur is geworden
ik wil hem niet eens tot koelie van mijn palanquin valt jan compagnie in op een mooijen dag zou hij mij halverwege een berg neêrsmakken al zuchtende oei wat eene vracht
gij kunt het den stouten opslag zijner oogen aanzien hoe ondernemingziek hij is maar even sterk als deze spreekt uit de plooijen om zijn mond eene bedachtzaamheid die zich niet op één nacht ijs waagt
hoe springt deze hem des ondanks nog in de oogen hoe anders plagt hij in zijn jongheid oudejaars avond te vieren dan heerschte de vreugde in aller hart dan speelde de minne haar spel dan werd er gekust en nu
jongen barst hij uit jongen gij steekt mij een riem onder het hart ik begon mij zelven te verwijten wat plannen ik al voor jan salie heb gemaakt jan salie poëet
onder de spreekwoorden van jan's buren onder die der groote heeren welke eenen belangrijken invloed op zijn vroeger leven hebben uitgeoefend treffen wij er vele aan die tot in hart en nieren toe monarchaal zijn
hij ziet zijne toekomst voor zich dacht ik dan in mij zelven hij wikt wat hij worden zal zijn strijd begint en noode weêrhield ik mij bij iedere ontmoeting van dien aard met den wild vreemde een gesprek aan te knoopen niet om hem allerlei jammeren des levens te voorspellen
niet om hem toe te roepen vriendlief wat gij ook in het verschiet moogt zien de sirenen duiken nog niet op neen ik wenschte het dewijl ik mij zoo gaarne verlustig in al den moed der jeugd in al het grootsche harer ontwerpen in al het koene dat uit hare oogen schittert bij de denkbeeldige worsteling
plagt in hare jeugd bij de wieg in den bijbel te lezen hoe zij verjongt als eene wolk van gezondheid om hare knieën dartelt eene wolk waaruit zij allerlei zoete stemmetjes grootemoê grootemoê hoort roepen
jan jan waarom deedt gij daar afstand van ten behoeve van een schoorsteentje met marmeren mantel eene spanne breed waarom liet gij dien inkrimpen tot zijne schaduw tot eene nis
hebben jannetje straks in hare dochters geprezen hooger lof komt haar toe dewijl ze in hare jeugd ook jongens flink wist op te fokken en kloek wist groot te brengen schoon jan drie vierde van het jaar met den prins te velde was
jan salie wat kwaad stak daarin of een andermaal plaagde hij jannetje hem hare zoete keel te laten hooren en rustte niet vr hij de luite had opgeschommeld de luite die hare blanke vingeren zoo zoet tokkelden
hans moff voegt hij er bij zou die courant hem weêr hebben geërgerd hans moff die doorslaat nu hij de bietekroten i d e a l i s i r t hm hm hm monsieur ook al wien het toch heugen moest hoe goed hij het hier had
doch dat gebeurt maar enkel doorgaans is zij over hare dochters nog al tevreden hoe kan het anders orde spaarzaamheid liefhebberij in het kraak zindelijke huiselijkheid deernis met armoede vroomheid zij heeft ze haar van kindsbeen af ingescherpt
dat hij hunne kinderen op school neemt hoe haveloos hoe havikkig ze er ook uitzien jan's goed hart vertrouwt te regt dat er verband is tusschen verlichting en veredeling jan zou een weêrgalooze vent zijn als hij zijn jongsten zoon maar niet had
dan wordt hij mijn buurman wat spijt het mij dat jan gat en jan hen hier geen toegang hebben ik zou er hem tusschen plakken of de drommel zou mij halen broertje wat een flaauwe aardigheid was dat ik zeî er beter in mijn jeugd mijn jeugd
die met willem den derden het is of jan de poëet het stilzwijgen straks door hem bewaard wil vergoêlijken hij haalt vondel's meesterstukje aan prins willem draaft alle aemstelridders voor
werden wij uitgevraagd zoo vaak er wafelen werden gebakken zoo vaak er slemp werd gelept o dagen mijner schande als ik soms ook ik droeg in mijn geweten den wreker met mij om
die met mouringh bij nieupoort de zege zoo gaarne bij de vleugels had gepakt om ons verder te voeren met mouringh voor wien alle oorloghsman in zijnen tydt z o u wijken valt jan de poëet in
welke herinneringen verlevendigt het verlangen zich van het huiskruis te ontslaan in welk een tweestrijd brengen hem zijn verstand en zijn gevoel hij moge zich verheugen in de degelijkheid die over het booze beginsel zegevierde in de degelijkheid welke den gevaarlijken invloed dien het uitoefende te keer ging en overwon
wie zegt dat herhaalt onze oudste krijgsman wie zegt dat een lafaard die zijn woord niet staande durft houden ik zeg het klinkt het eensklaps ik
hij er bij kan voegen wat hij er bij denkt komen eenige van deze de deur in en aan hun hoofd een der oudste zijner zonen als gij opmerkt hoe hij zwalkt naar den haard dan ziet ge dat het hun eersteling dat het janmaat is
een zoet deuntje mogt hij smeeken andermaal schudde het lieve kopje neen en dan dan had hij in een omzien het speeltuig van hare knie geschaakt tot zij berouw gevoelde
jannetje jannetje gij die der spreuk in uwe huishouding getrouw zijt gebleven waarom wilt gij haar in de lotsbestemming uwer kinderen geweld aandoen gij die in een tijd die ontwikkeling aller gaven eischte
vader wat suft gij hebt ge mijne broeders hebt gij mij niet eéne slechte vrucht onder de honderd ik zou den boom wel eens willen zien die er geene had schud hem af en ge zijt weder de kroone des wouds
hij moet gedrild hij moet soldaat worden klinkt het wie zegt dat hooren wij van twee zijden vragen eerst door eene zachte en aangedane stem nu op forschen en geraakten toon
maar wie van allen hier heeft zich minder zijne herinneringen te schamen dan ik help mij jan de poëet help mij en getuig hoe ik gestreden heb onder vijf vorsten uit hetzelfde huis
waarlijk ik begrijp zijne toegeeflijkheid jegens die heertjes van luttel verwachting wier hoed op het linkeroor zit wier neus van karbonkels schittert wier gebaren zoo ruw zijn ik begrijp haar niet half zoo goed als de genade welke hij allengs milder aan jan hagel en jan rap en zijn maat bewijst
jan salie professor jan salie diplomaat jan salie lid van de tweede kamer jan salie minister ik verbeeldde mij waarachtig dat hij het al was ik meende overal zijn geest te zien
maar de maaijer die hier tusschen zijne schoven en op zijn zeissen inslaapt heeft nooit zwaarder gearbeid dan ik het op den dag der inzameling van mijne nagelen en noten doe
hoe heb ik er voor geboet dat ik hem in zijne wieg een aardig wichtje vond dat ik hem tot mijn c u p i d o o t j e maakte cupidootje met zijn loddrige oogjes
ik weet wel dat het ligter gezegd dan gedaan is vooral dewijl ik jan salie niet meê zou nemen al schreeft gij hem drie h's op den rug allerlei uitspatters weet ik te temmen allerlei loshoofden tot nadenken te brengen
als ik mijne koetjes niet vroeger op het drooge had gebragt antwoordt hij met een spreekwoord van zijne voorvaders die kaasboeren waren het zou me zwaar zijn gevallen ze in een en veertig uit het water te halen
als gij de aarzeling had opgemerkt waarmede zij jan salie's uitnoodiging bestraffen wilde maar niet durfde de pikbroek zag het en schoof zijn stoel om en blies eene wolk uit zijn kort eindje opdat niemand zien zou hoe waterig zijne oogen werden ruwe zeebonk als hij is
jan compagnie herneemt jan cordaat de scheldnaam l a f a a r d past niet op u hij heeft nooit op u gepast verontschuldiging te over brave borst en toch houd ik mijn woord staande
eerst dan luik ik mijne oogen om in den droom de stemme te hooren dat wie meester is van java beheerscher kan worden van indië jan compagnie heeft den waren toon aangeslagen om jan op te beuren zijne oogen schitteren bij de grootsche toekomst hem voorgespiegeld zijn gemoed schiet vol
u de visioenen van voorspoed en glorie die hem over de spiegelende oppervlakte der baren toeschitteren hoor het dieper ademhalen van den breedgeschouderde nu hij zich aan het hoofd waant van eene vloot een heir van schepen wier tallooze zeilen de wind de noordooster die allengs feller opsteekt volblaast
eerst als eene wolk van schepen met die weelde van het oosten voor het handelshuis mijns vaders bevracht uit mijn gezigt is verdwenen waar het azuur mijns hemels in het goud van mijnen oceaan smelt
het minnedicht o wat klagtjes ieder genre was in predikatie's ontaard ik wist in verzenbundels van alles wat te vertellen maar den hartstogt werd ik vreemd poëzij en jan saliegeest hoe konden zij zamen gaan verlamlendigd en verlamzaligd had ik niet eens ooren meer voor van haren
of weet ik mij op het punt van mijn geloof niet maar kwalijk naar mijne grondwet te schikken ik die terugdeins voor het onderzoek mijner vroegere partijschappen ik die roestte in mijne rust jongens laat mij uitspreken dààr hebt ge er mijne hand op jan compagnie dat ge op java nooit gekweld zult worden met jan salie
mag de rustige zielskracht waardoor zijne beelden de duisternis om hen heen verlichten er niet aan ontbreken eene moeder wordt echter het liefst in hare kinderen geprezen en die hadden de kloeke echtelingen bij de vleet jan genoot onder al zijne ellende den zegen van roemer visscher
de duitsche volksgeest wist geene volslagener armoede uit te denken dan waar de keizer zijn regt had verloren m u s t i s f o r t h e k i n g zeî de engelschman en de groote weg heet bij de deenen de weg des konings
hij tart den storm hij overwint den vijand hij verovert eene wereld welk een beeld welk een droom hij verwezenlijkte dien toen onder de spaansche tirannij de nood te huis hoog geklommen was toen kuste hij het beangste jannetje goeden dag met een
ik heb allerlei straffen beproefd zeide hij als ik hen eindelijk eens verpligtte te werken en het pleit voor zijn vaderingewanden dat hij tegenwoordig meer doet dan hun stichtelijke predikatiën te houden als ze in de boeijen zitten als ze naar het
wij zouden hem onregt doen al hangt hij zoo neêrslagtig over dien stoel of hij bij mistig weder in den mastkorf zat zijn open aard spreekt luide uit zijne klacht
en wat zijne zaken betreft daarin geeft jan het u en mij nog te doen hij was de eerste en de laatste in den winkel en op het kantoor en schoon hij nu de woeligheid over heeft gedaan aan zijne jongens de rekening waaronder hij accoord gezet heeft komt uit tot eenen penning zegt hij spreekwoorden aan centen ontleend vallen nog niet in zijnen smaak
of ik zoo mogt voortvaren zucht jan cordaat maar van den utrechtschen vrede af totdat ik met napoleon van de bidassoa naar de berezina zwerven moest was ik aan jan salie geest ter prooi
voor den goederen handel dat zag ik bij het eerste gezigt voor den goederen handel deugde hij niet die eischt allerlei kennis van reederij van uitreize en van tehuisvracht van assurantie van wissels van artikelen van markten van talen van zeden van volken
en toch verrijk ik dien rijkdom nog dat tuigen de indigo de thee de cochenille die bengalen en china en mexico zullen beschamen eerst als mijne zorgen over dat alles zijn gegaan
ik ga verder ik geloof dat jan uit den aard zou zijn geslagen zoo hij immer zin had aan den dag gelegd voor bleuheid die zich zoo min weet te schatten als te doen gelden jan's vader jan's ooms al de verwanten van jan hadden zaken uitstaan met de hertogen van bourgondië in wier wapen eer een leeuw dan een kruis had gepast
n w i l was uw woord toen de onderscheiden aard uwer kinderen aan het licht kwam gij temperdet slechts de overdrijving die ten verderve zou leiden maar dezen dien gij niet kondt verbeteren dien gij zoo ge nog in uwe kracht waart de wijde wereld zoudt hebben ingejaagd vreemde oogen maken menschen
en hij slaat met het houten zwaard dat hij op zijde heeft tegen zijne spillebeentjes welk een andere jongen was ik toen huygens had plezier in me huygens de taalgeleerde hagenaar huygens die de geheimen van drie prinsen wist
kinders zegt jan tot hen kinders janmaat heeft zich straks bitter beklaagd dat ik in langen tijd niets voor hem over heb gehad dan een onnoozel kruistogtje dan eene verdrietige non activiteit
wat zat hij er gaarne op als het er zoo van passen donker bleek voor zijn eerste voor zijne éénige vrijaadje of hij ons vertellen wilde wat hij jannetje in dat tweelicht al toefluisterde tot zij opsprong tot zij eene vedel voor den dag haalde tot zij hem die toereikte
mijne kinders vallen tengerder dan ik plagt te wezen moge zij klagen smeltend noch smachtend hebben de oolijken niets van het teringzieke dat uit vreemde poëzij in de onze is overgewaaid maar dat wij toch niet mooi vinden dan in verzen
zalig is hij die zijn jok in zijne jeugd draagt zegt de chrift er gaat geen kind op school dat niet weet te vertellen hoe zuur jan het had onder de voogdijschap van den koning van spanje ik zou het hem ten goede houden al was hij wat trotsch op de ontwikkeling van zijn karakter in dien tijd
hij heeft zich te lang het vaderschap over die ellendigen geschaamd hij heeft hen zoo dikwijls en zoo vruchteloos met galg en rad gestraft dat hij eindelijk is beginnen te twijfelen of geeselen en genezen wel één en hetzelfde was
houd moed janmaat er zal te avond een einde aan komen zegt hij en reikte nu een paar andere gasten de hand gasten die jannetje te regt vriendelijk ontvangt gasten van welke de eene er alleropgeruimdst uitziet wie zijn het vraagt ge
echter moeten we er voor uit komen dat zij met dezen knaap weinig moeite had janmaat wiegde zich zelf zoodra hij in de broek was gestoken werd hij den rapste te rap af weêrgasche dreumel plagt zijne moeder te zeggen als zij hem s ochtends uit had zien gaan en hem s avonds weêrom zag komen maar den ganschen dag niets van hem had gehoord
bilderdijk moest me tot hem optrekken bilderdijk schudde mij wakker van toen af scheidden wij jan de poëet gaf jan salie den schop of al mijne zangers als ik beu van hem waren of zij inzagen dat hij onder het mom der rhetorica op nieuw binnen zoekt te dringen
immers ik die in geheel europa vermaard plagt te zijn om de wijsheid welke er van mijne hoogescholen uitging ik meende eene halve eeuw lang een heel licht te zijn als ik eindelijk te hooi en te gras vernam wat in den vreemde al overbekend al weder vergeten was in allerlei vakken van studie
ik leide geen louter nabob'sleven de rijstbouw de koffijpluk de suikerteelt geven mij handen vol werks het is waar ik dartel om in een paradijs als mijne geurige molukken in bloei staan
we zijn er wreed voor gestraft wie wil er zich weêr aan blootstellen ik heb geene plaats voor den treuzel zoo min bij het leger als bij de schutterij waterloo hasselt leuven zeg mij wat ik er zou hebben uitgevoerd als hij meê was geweest als hij geroepen had
maar zoo vaak ik mijne handen met andere dingen volhad en de zijne dus vrij waren wat kocht hij anders in dan prullen in den laatsten tijd a r d o i n s niet nu ze voor een zuur gezigt te krijgen zijn maar toen ze boven de zestig
vader vraagt ze nu gevalt u de trouwhartige uitdrukking niet jan heeft intusschen zijn glas geledigd wèl bekome het hem vader vraagt zij hebben we een goed jaar gehad zij heeft er alle regt toe zij die hem het huis hielp bouwen
s minder omdat hij zoo veel tegen de turken had dan dewijl zijn beunhaas hem te fijn af was z u i d a m e r i k a a n t j e s en kansbiljetten klinkt het uit den hoop stil kwâ jongen roept jan
doch ik laat dien verdedigenden toon varen hij strookt kwalijk met de stemming van het paar brui ik er me om wat ze van mij zeggen zou mijn hoofdpersoon mij toeroepen immers jan is in den laatsten tijd voor lof en voor laster zoo onverschillig geworden dat zij hem niet eens aan zijne koude kleêren meer raken laat staan aan zijn
en hij schuift de muts uit zijne oogen de wonderbaarlijke graauwlederen muts en zijn voorhoofd blijkt zoo heel eng niet maar had ik dan geen aanleg vaart hij voort school er dan geene geestigheid in mijne breinkas en hij tikt er tegen was t r i
het beste is dat gij hem wat mij weêr opdringt valt een schalk uit die de eer zal hebben zich zelven aan u voor te stellen dewijl het u verdrieten zou zoo ik voort bleef varen al die gasten hoofd voor hoofd te beschrijven te meer daar de kring allengs grooter is geworden
ik ga van honk moederlief maar je ziet me weêr en hij hield woord woord als een man hij voer uit in een notedop hij kwam te huis in een linieschip en zoo de vrouw door hem leerde wat tranen met tuiten zijn als zij hoorde dat men hem geene haven in wou laten om den storm die hem beliep te ontgaan
wel vader herneemt de bezorgde huisvrouw ik zei immers als moeder valt hij in terwijl hij in de handen wrijft of hebt ge mij donker zien kijken toen ik straks mijn grootboek eens doorliep rigt dus te avond maar vrolijk aan al zal het klokke twaalf de oude wensch wezen veel geld en weinig zonde
er is in geen van beide een zweem van eigenlijke heerschappij jan's phlegma en jan's spotzucht kwamen aan het licht als hij zoowel van stedelijke regeringen als van staten-generaal zeide wat de heeren wijzen moeten de gekken prijzen
broêrlief zeî hij dan broer wat liefhebberij heb je er toch in zoo hoog te vliegen blijf bij den grond en je zult meer pleizier doen och we zijn bij den grond gebleven de totdat niemand meer dacht dat ik vliegen kon
waar loop je toch en het antwoord was in het eerst op het duin en werd allengs aan het strand moeder ik weet niet of jannetje het geloofde want de borst bragt nooit iets meê zoo als andere jongens van zijne jaren deden hij plukte geene helmplanten hij zocht geene schelpen op ieder
om er echter niet schaakmat af te komen moet men de gave van rembrandt aan die van rubbens paren ik wil wel gelooven dat er zulke witte raven vliegen maar ik vrees niet dat iemand zal ontkennen dat zij zeldzaam zijn
want het meesterstukje der zangster die wel wat dartel zag maar toch niet onbeschaamd was het h e i l i g e ve n u s klonk door de kamer en jannetje wist niet hoe gaauw zij de luit maar weêrom zou nemen opdat zij niet te veel klappen mogt jan salie hebt gij ooit lief gehad
ik weer hen met vuist en voet van mijn drempel die minnelijmers wier stukjes de botste kan invullen als hij maar de eindrijmen kent luister de s c h r o o m in den d r o o
heb ik er niet op gestoft dat ik de kronkelwegen der staatkunde beu werd ik die de slimste diplomaat ter wereld plagt te zijn die van alle voorvallen van alle bewegingen ten gunste der vrijheid partij trok ik die vrede en oorlog maakte voor koningen en keizers
honderd neen duizendvoud geeft mijn oost de korrelen weder er in den vruchtbaren grond geworpen en weelderiger plantenrijk is er niet dan dat wat mij nieuwe wonderen bloot legt zoo dikwijls ik zijn eeuwigen bloei gâ sla
een jaar dat ik als een landkrab sleet vader wanneer zult ge toch medelijden met mij hebben jongelief herneemt jan als het aan mij alleen hing
bravissimo jan janmaat vervolgt hij kom naast mij jongen en de trouwe borst springt op alsof hem het sein werd gegeven in zee te steken zoo rap en zoo blij janmaat gij zijt altijd een man van daden geweest en niet van woorden vergeeft ge mij ik zal me beteren
die met willem den tweeden voor amsterdam wat haper je roept jan uit grootvaêr oom en vader hadden de kroon verdiend die hij nemen wou
ik weer die nog ondragelijker spreekwoorden berijmers welke den volke eene les aanschouwelijk maken die het reeds zelf in beelden heeft gebragt en liefst van alledaagsche zaken op hun versleten doedel kwaken
jan salie zou overal te laat komen en zich overal beet laten nemen ik zal er maar niet meer van reppen ge mogt anders denken dat ik mij zelven prees ik dacht een baantje voor hem gevonden te hebben in de fondsen wat dagbladen lectuur een beursgangetje een beetje cijferen
wou ze en lang zou ze niet spelen zij wist te wel hoe zoet een jent neen zeggen is met een lachje daarbij ondanks het bekende tafelregt dat ieder voor het minst een liedeke kwelen moet aarzelde zij voort
hij houdt een oogenblik op maar vermant zich en herneemt priester van de kunst van de wetenschap van de godsdienst waarom hebt gij mij niet vroeger op mijne zwakheid opmerkzaam gemaakt
luister nog een oogenblik bid ik u naar een paar jongens die het langst bij den haard blijven drentelen die den woordwissel tusschen jan en jannetje hebben gehoord als jan salie onder aan moet zitten zegt een snaaksche bogchel de meest verwaarloosde de wreedst verstootene van jan's kinderen en zijn lach is dus ook bitter
ik die weleer jan de poëet heette en het waarachtig was ik die nu maar jan de rijmer ben schoon ik mij betere ik zou de koorts krijgen van ergernis als ik weêr naar zijne pijpen dansen moest als ik weêr moest toeknikken bij zijn loflied wat ben je lief mijn hartedief wat ben je goed mijn simple bloed
probeeren vader probeeren herneemt jan contant ik heb hem acht dagen lang achter den lessenaar zien druilen toen had ik er wèl van acht dagen valt janmaat in hij lag me van doggersbank af al aan boord
hoe hij zich bakeren zou in den glans van mijne weergalooze zon hoe hij zich zou laten bewierooken en bewaaijen wat zou het anders zijn dan nederliggen en sluimeren en slapen schoon ik het ook bij wijle doe schoon ik misschien maller ben met mijne danseressen dan het ooit den slungel in zou vallen te zijn
de man heeft in zijn voorkomen iets van een zaakwaarnemer van grooten huize zoo deftig is hij zoo bedaard zoo fijn schier niemand verdenke mij dat ik dit woord kwalijk meene zou hij het zoo ver hebben gebragt als hij niet eerlijk van inborst was
ik vrees zelfs dat men hem zich ouder zal voorstellen dan hij inderdaad is als ik van over de zestig spreke schoon jan de wereld heeft bekeken jan heeft zijne kuiten nog niet verloren voor een p a t e