AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
en besefte niet dat nessos geschenk het geschenk des noodlots geweest was en dacht niet dat zij in hare hand hield een vreeslijk gif
die aarde aan hera geschonken had het bruiloftsgeschenk toen de godin huwde den god aan het einde aller aardschheid groeide de boom aan den hemelschen aanvang bloeide de boom eeuwig zijne rozige bloesems
en dat hera machtiger zijn zoû dan zeus en athena samen hij stond droef en roerloos tusschen het verbleekte volk mykenæ's toen wendde hij zich af mompelend in den baard alleen het is goed
de stil in zich verontwaardigde menigte verwijderde zij zich met den held alle de ruggen toe wendende naar den koning die bleef op zijn troon gezeten tusschen de hem omringende hera priesters en zijne koper gehelmde wachten
wat is zij o artemis schoon uw hinde wat is zij wonder wonderschoon de kerynitische hinde van artemis waar ter wereld werd hinde verwekt te vergelijken met keryneia's goudzilveren hinde
megara verworgd zijn zonen en dochteren verpletterd vermorzeld vernietigd in verblinding en razernij
gestaan door onzen raad van der goden priesteren en mykenæ's wijzen tien werken der boete droeg het orakel van delfi u op door onzen vorstelijken mond tien werken der boete hebt gij volbracht
beschermt de groote god den slechtaard zoo zal dit heden o vreemdeling blijken want apollo's eigen orakel dwong eurytos te doen uit roepen den wedstrijd dien hij vreest en iole den overwinnaar af te staan
naar het einde der wereld naar den ijskouden afgrond des heelaloceaans reeds kraakte het laatste winterijs in de wel weêr stuwende wateren
moede viel zijn machtige arm viel zijn zware hand open neêr als voortaan zonder vreugde des arbeids meer al zoude hij ook van knechtschap zoo aanstonds worden bevrijd om naar thrachis terug te keeren
op de andere zij zagen zijne bevende voeten machteloos trappen zijn trillende armen machteloos wringen zij zagen hem kruipen en krimpen en als verschrompelen meê met het kleed
gedempt dacht de held aan admete daar ginds waar de nu leêge vrouwenvertrekken zich rijden achter de roode gordijnen
deianeira thans o vrienden verschenen zijt gij in thrachis dit maal om die eindelijke zaligheid te zien witte zalige nacht zal zij uit bloeien in de roode zalige nacht
hoè zoû hij deze hinde ooit bereiken hij wist niet de held voelde zich zwaar en dom te groot en te sterk om zulk een fijn dier zonder haar leed te doen in zijn machtige vuisten te grijpen
den wagen omgolfde de vrouwe had verijsd in haar bloed de armen op geworpen en stond met puilende oogen
over de witte velden en heuvelen langs den blank overdonsden donkeren woudzoom over den witten weg de sneeuwvlokken ijler vallende sisten op hunnen gloed zonder te dooven
en in het huis waar hem ifitos liefdevol borg is het kind dat herakles nooit meer terug zal zien en aan zijn voet ligt de vrouw die herakles nooit meer omhelzen zal
plots in den zilverigen nachteschemer veronzichtbaarden zij herakles wankelend als dronken liep naar de stallen toe
die wringende de armen en handen beweenden het naderende einde de snerpende wanhoopskreet telkens der verkrankzinnigde vrouwe die bijna in een lach van zinneloosheid ontaardde nu zij meê
mijn tweede werk is tot straf voor mijn overmoed den hemelbol te torsen en hem te wiegelen op het juk mijner schouders
en herakles poogde zich op de bare te leggen géen hielp hem géen steunde hem géen roerde hem aan terwijl hij kreunde
dezen keer zoû hij komen en vrij vrij van boete en knechtschap zoû zij hem in hare armen sluiten en dank zij het tooverkleed behouden voor hàre liefde alleen
want vaarkunst was hier nutloos hier bewaarden hem alleen helios en hades maar hij wist die goden gunstig
achtervolgd vluchtten voor den arkadischen bokspoot god pan dikwijls op het reeds blakende uur van den middag der goudene lente zag herakles de dryaden gluren langs harer boomen stammen
angstige flanken in zijne handen zij liet nu met zich doen als een doodmoede geschaakte maagd zij gaf zich over aan haar overwinnaar
en warrelde in de nacht dadelijk de vreeslijke strijd vriend en vijand makker en makkeres waren in den valen maneschijn alleen aan het geslacht te herkennen
toen herakles den blanken en sterken en wonderschoonen pazifaë's woesten minnaar wilden verdelger van kreta gevangen had
de koningen berustigden met hoffelijke woorden de vrouwe en iole omhelsde haar teederlijk wijl hyllos angstiglijk vroeg waar vader bleef
de schoonkrachtige thespeïden om het offer hunner dankbaarheid te volbrengen daar zij hun vader hadden omhelsd
toch nog breed als een wal en steeds forsch maar zijne gespreide vingers trilden terwijl de knots als moede ook van zoo vele reeds volvoerde werken leunde tegen den schouder des helden
dat alkaïos telkens de zelfde gade omhelsde zoo gelijken hare vijftig zonen elkander in voortreffelijke deugd
deel ons mede hoe de strijd verliep en hoe de held het monster verwon nieuwsgierig verdrong de menigte om iolàos die zich zette ter tempeltrede en sprak
maar een radelooze smartgalm steeg op van de flanken des bergs hadden de mannen den stapel gebouwd met de vrouwen mede en de kinderen
de hooge zon zeefde door de laatste takken der laatste boomen hare groote gouden looveren neêr op het strand op het zand op de bijna schuimloos zijde achtig ruischende verblauwende aanrimpeling
machteloos is hij den boel te verdelgen machteloos is hij zich te wreken op ontrouwe
werpt den fakkel in den stapel smeekte de held aarzelt niet meer erbarmen au de pijn de pijn nu ik roer aan mijn lijf nu ik rùk aan het kleed nu ik mij de stukken brandende vleesch
het waren geharnaste ruiteressen berijdende zwarte rossen de voornaamste harer waren ommalied in nauw sluitende skythische rusting en gewapend met boog en pijl en zwaard en speer
ik heb u zo lief dat ik u zeg zwakker thans ik dan uw edele sterkhartige moederen gaat gaat allen weg van mij leent mij nch uw bijstand
ik voelde en toen herakles op nieuw de wanhoop nabij den kop vermorzelde stak ik mijn toorts uit en brandde de ziedend sissende wonde dicht
waar in woude en weide over de helling der heuvelen in den schoot van het dal hare blakende adem schroeide verzengend heeft hij gezegevierd
abderos wij naderen thrakië ik weet niet waarom zoo droeve weemoed mij overvalt in deze nacht vol starren
eer tot haar eer dan tot haar smaad daverde luid des helden stem over het slagveld even als eer tot uw eer dan tot uw smaad
dwaalde hij alleen met zijn weemoed zijn weemoed om alles wat hij verloren had zijn weemoed bijna om alles wat hij bezat en wat daar sluimerde in de nacht
herakles hoor wij hebben u lief wij foibos apollo en ik zoo als athena u lief heeft als dionyzos u lief heeft u onzen menschelijken broeder
in het midden der zaal stond de held orndrongen van allen en hij leunde als moede op zijn knots die hem steunde als een sterke vriend zoû hebben gedaan
hij maakte zich gereed den wagenschulp te beklimmen toen door het volk waarde een gerucht want een schare van vreemde jongelingen vijftig volgroeide efeben naderde het tempelplein en smeekte bij monde éen hunner den held herakles te mogen begroeten
maar omdat zulke groote schare zoo dwaas blijde om de hydra gebaarde dansende kluchtig klappend de maat in de klinkende handen meende de herder dat waar zoo velen niet vreesden
en zoo wij tegen u streden was het om te bestrijden de bloedige zede die gij eert o held riep uit
tot geheel hij genezen zoû zijn want een sluier bleef over zijn brein gespreid en hief zich niet over zijn heugenis hij had vergeten
al beval het hem zijn vader zeus zèlve en hoog en breed hief zich de held ontzettend van rijpste mannekracht en zijn minachting daverde in zijn lach
het hooge gras groent de heuvelen over de jonge kudden blaten de zonne weêr toe de herders zingen blij bij den schal der schalmeien
ontroerd was herakles op gerezen en zijne zonen drongen zich rondom hem terwijl hij bijna fluisterzacht hernam
vragend o goddelijke maagden der nacht o heilige hesperiden o droomsters is het mogelijk dat herakles gij vergunt de drie appelen te plukken van hera's eigenen boom
en voor het landhuis klonken de lieren en fluiten en zongen de zuiverstemmige knapen en dansten in landelijke rijen de lieflijke maagden in afwachting dat de meester zoû komen
zenuwig kwispelde haar staartje herakles naderde haar knielde neêr en omvatte haar in beide armen
levend en levend hare acht halzen om den stomp van haar verdwenen onsterflijken kop uit rekte in velerlei richting
in de van stralen schichtende dageraad een schiereiland dat zwevende op die lucht van licht dreef als de eenige wolk en rondomme die wolk blaakte een rossige gloed als de weêrschijn van onderaardsch vuur
den leeuwenkophelm over den kruin de vlokkige vacht van de schouders vallende langs den rug hij glimlachte kalm nu en
en iolàos wien de blanke paarden ter zijde graasden over de bloemige velden en het was herakles toen hij blikte
en ik ontmoette uwe blijde horden maar hijzelve is gebleven in zeus eikenwoud bij de zee om zich te reinigen in de heilige wateren
nu nu in ontzetting zagen zij het haar roode feestkleed vermengde zich met de vlammen rood en door de wijde vlammen heen ging zij voort en steeg zij op
en de meer en meer aan druischende ontsteltenis een zee van volk golfde naar het landhuis toe de handen van ontzetting geheven golfde de menschenmassa nader en huilde aan een oceaan van smart
en het woud was alleen bewoond door pan en de nymfen want in dit woud had iedere boom zijne dryade die hem beschermde
hielp zij mij niet de rossen verdelgen en helaas helaas zoo laat hippolyte's gordel halen
en schreeuwend de herderinnen de lauweren scheurden rijtend de lange festoenen tot uit riep de oude koning de heerscher honderdjarige
zij naderden tot waar hij veinsde te slapen en hij dan ze omhelsde in de geheimzinnigheid van het wellust trillende woud
en buigt gij gij allen de hoofden o held o mykenæërs als wij priesters en wijzen de hoofden bogen
terwijl zijne schapen angstiglijk op trippelden de gewijde treden des tempels dat de hydra niet meer scheen dan haar eigene gestroopte huid gepropt met verdorde looveren tot zij weêr gezwollen scheen
o gij mij zoo lange over de blauwe vlakte voort stuwende makkers wilt nu de nacht zich legert over zee en land aan leggen ter kuste oichalia
deianeira verheerlijkt van vreugde had dien morgen met de vorsten en de vorstelijke maagd in de omringende tempels de offers gebracht en het aanstaand festijn bevolen in koortsige afwachting van haar
weer ik niet iedereen van mij zoo ik vermag iolàos bleef mij de vriend der kinderjaren maar nu hij de witte wilde rossen twee niet van noode te mennen had noopte ik hem te thrachis te blijven
de koning zelve staande zag vol ontroering hen naderen en hij hernam en gij o mijn gasten onbekend gij die den knots en de lier draagt
haar vang haar maar wond haar niet o herakles gij die vroom aan artemis waart en wederom zal het moeilijke boetewerk volbracht zijn onder het eigen oog van wie u behoeden zal
overgoten van maneglans tusschen blanke madelieven en donkere anemonen en zij graasde de lange graspluimen en trok ze tusschen de tanden terwijl ze den ranken nek sierlijk kromde hinde kom je dan niet lokte herakles
nu zoû zij weldra samen met hèm hera den eigenen tempel stichten tusschen de heiligdommen die herakles gronden te thrachis omringden
zoo vertelde de brave menner iolàos van des helden strijd met de hydra en rondom hem vroeg het juichende volk van argos
in de rondom hem maandauw overdropen bloemen zag hij uit het tooverig diepe zilverige verschiet dat droomerig verre zich boorde naar opener straling
maar breek haar met uw vreeslijke kracht geen poot ruk haar geen hoorn af want te genezen zoû zij niet zijn en nooit o herakles zoû ik mijn smart te boven komen zoo gij mijn geliefde hinde geweld aan deedt
de god lachte zacht in de nacht in de nacht had hij de handen gelegd tegen herakles schouders en lachte hem in het gezicht
en de held zijn hand op mijn schouder beval de trouwe rossen geen dwang aan te doen maar hen veilig te binden in donkeren spleet van rotsen opdat zij tot rust zouden komen
zij dacht hem met het vergiftigde kleed dood te doen storten neêr op den drempel van het heiligdom zeus maar herakles overleefde haar listige lagen
hielp mijn vader zeus mij niet met leiding en raad den nemeïschen leeuw verslaan hielp snaaksche iolàos mij niet de hydra dooden als gij zelve zoo slim uit vondt
sloten de poorten zich achter den vorst en vor uit de portiek trad kopreus en riep met helder klinkenden mond waarvan de koperen klank langs de lange straat vergalmde dood de hydra van lerna
hieven hunne looverdommen stille om zoo lauwen wind in den starrenschijn en kartelden in dien lauwgouden glans hunne schemerende ommelijn maar in het midden dier boomen hief zich de eeuwig vruchtendragende appelboom
vertakt bijna als dat van een hert en hare pootjes nu vrij van des jagers gewicht bleken hoe broos niet gebroken
zie herakles komt tch terug herakles komt tch te thrachis terug om de ontrouwe vrouw te verrassen
kind ga niet verder den noodlottigen weg keer terug de terugweg is nog zoo kort keer terug keer terug opdat wie ik redde van den razenden stier
de blank gevleugelde blond lokkige knaap met de ranke schouders en de ronde maagdearmen en de slanke efebe beenen schim van schoonheid in het nachtelijk schemeren
het woud was dicht gewarreld van weelderige lianen die zich weefden tusschen de stammen der ilexen berken
en de vorst verscheen de te wijde kroon om de kruin de gouden koningsmantel belachelijk prachtig om de schrale mismaakte leden en rondom schreden de priesters en wijzen des lands
hare negen koppen steken op dreigende slangenhalzen uit den modder omhoog en de middelste kop o vader is de onsterflijke
tusschen de warrelende takken de lentegoud overgoten zacht groene looveren waar in het droomerig verre verschiet tooverig diep zich boorde naar opener zonnigheid en omdat hij bleef liggen
zouden ooit zij anders in hunne armen de amazonen hebben geketend zonder dat eén druppel bloed werd vergoten
maar toch die zuigende diepte die ziedende kolken die zwirrelende trechters vol schuim tusschen welke het schuitje wendde zonder te zwichten of helios zelve bezielde zijn bijna zwevende
den modder uit en zag met stralend flitsende oogen een tweede pijl schoot een tweeden kop een derde een vierde
de stille trouw en dankbaarheid als een vlindertje wit vallen in het roode razende vuur misschien een broeder alleen
zij lag onder hem den hijgenden hals gerekt dien hij haar achterwaarts rukte zijn beide vuisten thans aan haar gouden gewei
en hij lachte daverend de zuilen langs of aan duizende snaren ontlokt werd zijn donderende ironie dat geén der door mij volbrachte werken geldig is want dat ik in elk dier werken werd bij gestaan en voor elk dier werken
de zwaarst geslagene tusschen de armen van ifitos en van iole de smartelijke bedezang des ouden konings des heerschers keyx die tusschen de priesters der gunstige goden gunstig helaas
hij kwam uit het nachtelijk woud en er heuvelde in zacht schemerigen starrenschijn de zoom der weelderige weiden en plotseling zag hij te gemoet hem dwalen een zacht lichtende gestalte
stille vonkelden de sterren over de zee in zijn durende ruste had de held zwaar gezucht uit verlangende borst en in zijn doorzongen droom zag hij de nymfen van woud en van water
de lach van den held verstomde plotseling en hij stond als versteend want hij wist nu dat steeds het werk der onmogelijkheid hem tot zijn eindelijke bespotting en smaad zoû worden
gaf ik in u o mijn kroost de vijftig moedige kleinzonen uw jeugd heeft zijn paleis met hoop vervuld uw jongelingschap zijne worstelperken getooid
dan ontsloot zij de geheime lade der bronzene kist en bezag een purperen bal die zij in bol van bladgoud bewaarde
en poogde deianeira onder hoffelijkheid van gastvrouw hare gasten vergeten te doen de spanning die pijn haar deed in het hart omdat herakles nog niet naakte
griffioenen en lemuren en door allen heen de vlinders groot als vogels en de immense scarabeeën wier gespreide schilden donker schaûwden voor de zon
en hij bepeinsde dat zoo zij niet vor hem uit waren gevlucht zij hem wellicht o zoo lichtelijk hadden verslagen
ginds had zij geleefd de lieflijke maagd daar ginds had zij zoo vaak den voorhang laag gebeurd
hoe de eenzaamheid ook heden met zachten zachten zang hem wiegde den weemoedigen droom hij verlangde naar de liefde
de goddelijke appelen van het eetbare goud dat geeft de geheime kennis door de bespiegeling gekweekt herakles dronken van licht was genaderd hij zag om den zwaren stam van den heiligen boom de drie goddelijke maagden
zoo iole de waarheid meldde waarom beschermt dan de vèrtreffende glanzende foibos apollo den goeden boogschutter maar slechten koning
hydra lerna's ontzetting op wat onsterfelijk aan haar was na had kunnen vermorzelen onder den goeden knots
en poogde zijn kindersmart prangend het snikkende kopje in den purperen koningsmantel te troosten met de eigene smart doortrillerde stem
hij komt hij komt riep deianeira en stortte vooruit over den weg golfde de menigte aan en nu was er niet aan te twijfelen aan het klagend
en hij zette de vuisten zich schrap aan de borsten haalde wijd adem na adem en begon hij begon te hard loopen de hinde achterna
en omringende abderos en herakles maakten met de anderen zij zich op ter stede oichalia daar woelde de druischende menigte reeds om het paleis van den koning eurytos
omgloeid en verblind door de zalige glorie heugde de held zich atlas woord en liep langs den boord van den aardschijf ten westen toe plotseling zag hij steken in de in glanzen badende
gaarde in gebed en in boete de heilige waarheden zoo dat zij de toekomst ziet wee u allen o amazonen zoo gij ooit andere mannen dan ares den god
o iole is deze witte nacht niet de blijde nacht nooit was mij nacht gelukkiger de ure de ure nadert
het was herademing hij herademde diep misschien dacht hij was hij dood zoû hij straks hades verschijnen zien en de schimmen dwalende over de wateren de meerkalme diep diepe wateren
beleedig o herakles niet langer den lankmoedigen maar ijverzuchtigen god volvoer eurystheus bevel en jaag en vang zoo gij vermoogt mijne lieflijke hinde
de hydra is het reuzigste monster dat bestaat hare schubbige kronkels vullen het moeras van lerna
onder de duisterende nacht de menschen samen met de kudden p loeiden van smart naar den hemel toe en vloekend de herders de wimpelen trokken verscheurend vertrappend het
terwijl hij kermende neder zich legde want zoodra hij niet meer stond op de bevende voeten maar zich legde op den wonden rug
eurytos daalde den troon af en herakles en abderos naderden en legden zich ter zijde der vorstelijke tafel
de hinde stond rustig stil onder de hand der godin die haar beminde als niets ter wereld en steeds zag zij herakles aan
en allerzwaarst te dragen noodlots onrechtvaardigheid in de duizendzuilige zaal van eurystheus drongen met herakles mede
wel gevoelde hij blijde tot zich komen de liefde van argiviërs en mykenæërs maar toch toch voelde hij eenzaam zich
xxxx te thrachis wachtten allen de held niet twijfelend aan zijn vrijspraak nu de tien werken waren volbracht ongedacht en over waren gekomen om te eeren beminden herakles
vreemd was het den held te moede te gaan op de grenzen van wereld en van onwereld van aardeschijf en van hemelbol maar het was of de starrenglans hem met zalige
en steen en zij sloeg steen tegen steen de vonk ontschoot de heldere vonk viel in den harstigen fakkel en bloeide uit tot vlam
is zij onsterflijk in haar onbreekbaren kerker gevangen en zult gij rondomme haar dansen kunnen en het feest der verlossing vieren zoo als gij gedaan hebt om haar bespottelijke drakevel dat wij tot hier hebben gedragen
de held op het bedde waar iole zat aan het voeteneind en abderos ter andere zijde op het bedde des vorsten eurytos
de zeilen van gunstigen wind naar het noorden en herakles fronste de brauwen in de richting van thrakië
de held immer steeds dichter naderde daar waar zich het zwevende schiereiland hechtte aan den aardschijf wringelden
en have een gade en een nageslacht het was het zachte geluk dat nooit jubelde omdat steeds de weemoed deed den ondertoon klinken
geene landbouwerswoning reden wij langs geen kudde blaatte naar stal toe geen boschvogel wiekte over de enkele verschroeide boomen geen watervogel wiekte over het gekrookte riet van den vunzen vliet
dan bepeinsde deianeira of ontrouw haar was de gemaal die niet telde de trouw en of wèl of niet hij beminde de jonkvrouw die hèm beminde
in de zee van glans in den gloed van den drake adem bleef het eiland koelgroen en grauwen nachtekleurig steeds de koele tuin het kalme bosschage der droomen de boomen die herakles niet had kunnen zeggen
herakles wenkte ze nader en toen zij genaderd waren vroeg hij den voet op de wagentreê wie zijt gij o jeugdige gasten zoo schoon en krachtig van leden en zoo bekend mij
plotseling een blanke bliksemschicht heugde de held zich hij wilde rijzen maar de knaap hield hem tegen
bij de vorstelijke eerwaardige hera die mij beschermt bij den stralenden foibosapollo wiens heiligste orakel u te delfi o moordenaar en misdadiger stelde onder mijn heerlijk bevel ik beveel
zijn weemoed om megara en hare kinderen die hij verworgd en verslagen had àl zijn weemoed om deianeira en hyllos die wellicht hij eenmaal verslaan zoû
de zwaar ge uierde geiten de wollig gevachte schapen te zien zwellen om de eikene zuilen van het nederige landhuis de trossen van dionyzos
van drakekoppen door dien adem van drakemuilen hij zoû geraken om de gewijde appelen drie te plukken
tot zij eindelijk onder hen speurde den nog meer dan allen het doode ondier bespottenden iolàos herakles trouwe menner der wilde witte rossen twee voor den snel wielenden wagen
de verschrikkelijkheid van den leeuw waar bleekend de geknaagde beenderen en geknauwde koppen wijd lagen over het barre gerotste heeft hij gezegevierd heil heil
het hert met sprong na hoogen sprong verdween de bloemen ontloken overal er waren geurige sneeuwvallen van amandelbloesems en bloedpurperen velden van anemonen
zich wentelde op de wondene flanken vrat het vlammende gif het brandende bloed als met hydra tanden zelve in zijn vleesch en spitste als met gloeiende tongen door zijn bloed en tot in zijn merg
maar thans nog eenmaal herhaal ik u mijn vaderlijke bede herhaal ik u mijn vaderlijk bevel gaat gaat tot uwe moederen terug gaat tot den grijzen oudvader weêr
geschroeid het weinige gras van gelige halmen door het gifspoor en vurige speeksel der hydra een hem ontzettend schouwspel zich voort bewegen over den witten weg die voerde
helaas deianeira deed herakles den dood aan en nooit vreesde deianeira herakles den dood aan te doen o hadde
maar zijn tred was zwaar zijn veerkracht niet luchtig zijn ruime longen en breede borst maakten hem de kunst te ademen gemakkelijk hij liep steeds door hij liep den geheelen dag het schemerde en de nacht viel
abderos abderos àllen die ik lief had en die mij beminden deed ik leed aan onzegbaar allen was ik noodlottig aan allen was mijns noodlots schaduw de kille
in den bleeken glans van de maan woelde de strijd als in een weêrschijn van tartaros herakles zelve had
de held angstte hij klemde zich aan de slanke flankjes van het schuitje vast dat voort schoot slingerende heen en weêr en toen sloot herakles de oogen
herakles herakles geloof mij nièt dacht deianeira ànders dan herakles aan hare liefde te boeien toen zij met des kentauren bloed hem bestreek het noodlottige
bruischten de brekende takken der heesters van een met breed gewei doortocht banend hert hij opende de oogen zag het verschrikt stil staande dier in de zijne en roerde zich niet
het is mij of er dreigt een smart in de dagen die komen gaan een smart die ik niet kan door zien o kind waarom wildet ge mij vergezellen
en herakles zag dat rondomme het schiereiland honderd drakekoppen zich wendend en wringelend bewogen en het drakelichaam zich kronkelde onder het zwevende schiereiland zelve
wie van hen zag de witte bleeke ijle gestalte die zich na den menner met wagen en tweespan wierp in herakles stervensgloed wie van hen zag de stille liefde het
ik heb hem vergiftigd ik heb hem vermoord deianeira deed herakles den vlammenden dood aan herakles helaas was eenmaal bang dat hij hyllos en deianeira den dood aan zoû doen
marren wij liever den blijden dag in oichalia en begeven wij ons naar het feest want de weg naar thrakië is lang en overijling bracht nimmer voordeel aan
der daad rozigde dageraad reeds ten oostlijken horizon en rezen in de rozige ochtendzon de torens der stede der vrouwen
de weelde hyllos hoog in de handen te beuren blijde dat hij geboren was blijde dat het den zwerveling eindelijk vergund scheen een huis te bezitten
misschien zoû dit allerlaatste wel het allermoeilijkste werk zijn dat alkaïos zoû kunnen worden op gedragen want heer hij verzekert u plechtig dat zijn minachting voor u het hem beletten zoû te volbrengen
over het moeras hing in de huiverende nacht een gloeiende damp die de schroeiende adem was van het gebeeste en de stinkende vurige smook verlichtte den wijden modderplas met een
was driftig gerezen en repte zich tusschen de zuilen naar de open paleizepoort en hij trad buiten den wijden portiek op de neêr tredende trappen en hij zag onder zijn hand uit in het verschiet van de zonnig beschenen straat
herakles gij op aarde voor eeuwig beroemd om mijn haat weet dat uw boete hera's haat verzoende en dat uw geleden leed thans in den oympischen hemel u beroemd zal maken
zoo sprak ontroerd zijne zonen den een na den âar aan zijn harte prangend de heerlijke held onbewust van eigene goddelijkheid die hij slechts in zijne zonen weêrspiegeld zag toen naderde hij den wagen
en smachtte tch en miste iets en streek zich met de hand over het brein en gedacht smachtende admete en trachtte zich te herinneren en meende de tijd gekomen te zijn naar mykenæ zich op te maken
gij allen o amazonen ik smeekend gevangen zie in de armen van mijne makkers het zijn helden die verwonnen heldinnen
hoe vrees ik niet voor deianeira en ons kind dat zij draagt in den schoot en gij o abderos verliet land en vader waarom om den vervloekte in vriendschap te volgen o ng is niets te laat
erbarmen erbarmen erbarmen plotseling richtte zich deianeira uit de haar omprangende armen van iole
waar vrede en vriendschap ons voor bereidde voor den dagenden dag over de stad was de roode winterzon stralend gerezen toen reeds de amazonen en thrakiërs zich op maakten
waar ment iolàos herakles heen vroeg slaapdronken de verwonderde menner naar skythië juichte zacht de held naar de strijdbare aan mannen gelijke amazonen
en uit de duistere nacht over de opene onheilsvlakte stortten herakles en iolàos en de tachtig thrakische helden te voorschijn verrassende der weerbare vrouwen schaar
en het waren geen stemmen die juichten het was als een verschrikte klacht en ontsteltenis die dof nog versmoorde in den smook en het sneeuwdons tot zij duidelijk duidelijk hoorbaar werd
naar de opene poorten toe terwijl op de verlatene vlakte op de onbebloede altaren de priesteressen zich verzamelden om de oude wijze en luid
scheen hoe machtig van rijpste kracht ook herakles wie hem beminde niet anders toe dan als één die uit zag naar de eindelijke rust
en toen plotseling schreeuwbulkende van onduldbare smart rees de held van de bare de oogen gek tot grijns verwrongen den baardmond en stond hij in de sneeuw
dat was als van een jongeling zoo breed schoon van trekken gebeiteld onder den koperen punthelm waar uit golfden de zwarte lokken over de eng ommaliede schouders
nu dacht hij na hij legde leeuwenvacht knots boog en pijlen ter zijde en baadde zich in de klaterende beek
op het plein van den tempel van zeus verdrong zich de lachende jubelende juichende menigte en nu nu zag de herder
toen wederom met weêrlichtsnelheid den hemelschen wagen met het hemelsche vierspan als op gerukt zagen den zilveren hemel in verdwijnen
niet verga in alkaïos schaduw door het noodlot dat hij steeds om zich op roept in de nacht in de schaduw der eiken had de knaap zich gezet en leunde de lier aan een boomstam en hij zeide
heil heil tot kristalleklaar meer is gelouterd de modderpoel en de heldere wateren weêrspiegelen der weldadige reigeren vluchten die aan brengen het nieuwe geluk van de liefde
de zee der ruggen rondom den hoogen leeuwvelrug van den held vervloeide naar het hellere buitenlicht in thans geheel verzwijgzaamde verontwaardiging die een onmetelijke leêgte breidde tusschen den troon
de beide knapegoden knikten glimlachend de blonde hoofden heeft admete mij lief riep immer twijfelend de held de goden knikten
die uit zag naar de huiselijke rust tusschen vrouw en kind en trouwe dienaren de landelijke rust te thrachis om er te tellen het teelende vee
toen stormde de stier op mij aan en hij was zo schoon als een stormwind en zijn vaart golfde mij toe als blanke zee en ik hoorde alleen de muziek van die vaart en niet de angstige kreten mijner broeders
toen riep de held met wanhopige stem o mijn vader o heilige zeus ik kàn niet sta mij bij
maar zij ijlde ijlde steeds door en haar staartje nu en dan kwispelde angstig herakles zag dat zij met eene ommewending terug ijlde naar het woud hij won op haar steeds meer en meer
in vervoering terwijl ze den niet stof maar sneeuwwitten weg over zag terwijl zij zag over de witte weiden en heuvelen waar zwaar overdonsd donkerden de al schemerende wouden
door de morgens van rozige lichtzeeën vol glans waar in de zelfde droomebeesten doemen de zelfde bosschages door monstergroote mastodonten staarteslingerende chimeren loensche
de nacht van zilveren luchteglanzen en goudene fakkelvlammen was vol van vèr gezongene bruiloftszangen bij vèr getokkel de lieren en kunstig bespeelde klank droppelende fluiten
opdat hij wete dat onze gedachte hem te gemoet ging ongeduldig van liefde deianeira stemde toe en zij schreed met iole en kleinen hyllos ter
is alkaïos geschikt om huis te hebben en hof weiden en wingerd vee en vruchtbare landouwen trouwe gade en trouwen vriend en trouwe dienaren
om der landbouwers herbouwde woningen dartelen de blonde kinderen want tusschen arbeid en spel schakelt de liefde zich
makkers sprak de held zoo oichalia des konings eurytos stad is in feeste om manlijken wedstrijd
er rees als een onmetelijk geluk in herakles ziel de knapehanden tegen de schouders des helden drukten hem zacht zacht ter
hij bereikte met haar de bloemige plek waar zij verschenen hem was naast hare godin en legde voorzichtig haar neêr in het bloemige gras
door de spottende larven toen getooverd terwijl nu al was het seizoen ook dat van den wreeden winter nù over enkele uren over een uur wellicht zij haar gemaal in de armen zoû sluiten
verblind door haar ijverzucht die smartelijk leed was door het groote geluk harer liefde bleef onbesefbaar voor de verschrikkelijkheid die zij bladgoud omgeven bezag in hare hand
dan glimlachte hij vermaakt wendde zich om en sliep tegen de knoesten van zijn knots ter nauwer nood roerde hij zich den wentelenden dag
en hij steunde telkens op den sterken knots als een wandelaar op zijn stok onverschilligheid vervulde zijn hart toen helios weêr schertsende met de felle pijlen hem boorde door kruin en door nek
hij ijlde een geheele nacht haar achterna langs het strand van de zee hij ijlde een geheelen dag haar achterna door een vlakte van zand zij stortte zich in een stroom
langs den weg dien iolàos zoû komen met de wilde witte twee en den wagen wimpelden de purperen vreugdevanen en slingerde het lauwerfestoen van stok tot stok
dankbaar allen en deianeira zelve dat zij was komen melden van den dwalenden verdwaasden held
en zag hij zijn vader zeus op den troon in verblindende majesteit en zag hij tot hem komen hera de eindelijk verzoende hera zelve
en zoudt gij niet meenen o wijzen o priesters o stralende eurystheus dat mijn vader zeus zelve mij allermachtigst bij stond
de nacht was vol rozen en duiven de nacht was de heilige van afrodite want thespios de heerscher huwde zijne vijftig schoone dochteren
om de zuilen der huizen was lauwerfestoen gewonden uit de ramen der huizen hing purperdoek uit in de straat verdrong zich het volk zoo als het zich verdrong op de daken
vrouw wil niet zo wanhopig meer zijn vrouw wil alleen de wanhoop voelen omdat de man sterven moet maar reken den moord je niet aan wat was anders deianeira dan de liefde
zij dronk nuffig en fijn aan het water nippende met haar roze tong zag toen op de held stond haar steeds te bewonderen blijde glimlachende om hare schoonheid
en hij verwonderde om de aandoening die hem door tintelde van wie toch de vijandin was en de
stiet iole uit en de beide vrouwen stortten zich in elkanders armen terwijl huilende hyllos hing aan de goudene eikels van zijn moeders
herakles herakles brandde de roode arabesk van nessos bloed ik heb hem vergiftigd ik heb hem vermoord galmde radeloos uit deianeira
en zichtbaar werden de zilveren voorportalen van oympos uit dien breeden glans ratelde als een lichte donder en plotseling zagen de duizenden die zwermden over den oita
tegen de grove bruine spieren des booms of goddelijke broeder rustende lag bij aardschen broeder die stond
die mijn beheer dankt welvaart en vrede wat bedoelt deze jubelende eeretocht van een die een misdadiger is een boeteling en een slaaf
tegen zijn lichaam aan als een vriend lag de knots en sliep herakles eene hand gespreid over zijn knoesten
herakles vol heiligen angst sloop weg naar het verre verre verre oosten toe naar de wereld naar hellas naar de menschen naar
in het schieten der pijleschichten met de borende punt aan den pluimigen schacht naar het verre wachtende doelwit en beloofden zij den overwinnaar iole des konings dochter tot prijs
bereidde de kostbaarste offeren en feesten honderd blanke stieren geofferd in zeus eikenwoud
zij wentelden om in de nacht dwaalde herakles om door zijne wouden langs zijne sluimerende velden en weiden
toen zag ik hem zich ontdoen van zijne zware wapenen en ze neêr leggen op een steen en toen toen zag ik hem staan
met een zwaren zucht van verlangen uit deinende breede borsten zeeg herakles hoofd neêr over den wortelvoet van den eik
maar tegen het noodlot dat zelfs beheerscht de oympiërs zelve maar riep deianeira uit als verhelderd haar geest in een vervoering van bijkans de zinnen krank slaande smart
want de overwinnaar is sterker toch nog dan de overwonnene en herakles hief in zijn armen de arme hijgende hinde en steunde
nu versnelde hij zijn dralende pas en trad op de hinde toe zij zag hem aan komen vroolijk sprong zij eenige luchte passen en bleef staan
bouwt mannen den stapel hoog stapelt herakles het bedde breed o herakles riep deianeira strekkend de armen zal ik zelfs in den doodstrijd vèr moeten blijven met mijn omarming mijn leêge omarming
aan de geschuinde slapen zwollen de aderen aan den korten kolom van den nek de spieren de breede schouders heuvelden op en verglooiden naar de spiermassa's der bovenarmen
twee malen drie malen verbrijzelde herakles den zelfden monsterkop tweemalen driemalen zag ik den vreeslijken kop weêr groeien en tweevoudig herleefd herakles gorgel
uren uren verdraag ik haar reeds eindigt haar eindigt haar smeek ik zoo niet met meerdere vlammen deze toovervlammen worden gevoed opdat zij worden eén groot vuur
en niet van hippolyte's gordel te reppen voor zelve athena en afrodite herakles geest verklaarden te midden der vrome festijnen bespiedde deianeira iole en bespiedde zij herakles
breede getinde wallen breidden zich uit poorten openden zich reeds van verre gastvrij toen uit riep de oudste der priesteressen grijze haren om mager gelaat verward
hylas werd hem ontroofd thans was hij de eenzame slaaf die slechts deed naar den wil eens onwaardigen meesters
ontrouw ik gilde smartelijk de vrouwe uit ontrouw ik deianeira die nooit minde dan herakles o zinnelooze die ik was om den mantel te versieren met nessos giftig bloed
o hinde riep de held hij ook hijgende uit o wonderschoone schalke krachtige snelle o artemis beminde hinde heb ik je gevangen en geen pootje gebroken en geen hoorn verwrikt
en de mannen de vrouwen de maagden de jongelingen van argos omringden den grappig gebarenden menner en vroegen hem iolàos iolàos gij die herakles mende tot den boord der sombere moerassen
wezenloos stond de held en het duizelde hem als vloeide al zijn kracht hem zijn spieren uit de wreede verrassing die nog zijn knechtschap deed duren vermorzelde hem murwer dan knotsslag hadde gedaan
en helaas niet blijde der paarden hoeven zich hieven niet blijde de wagenwielen aan wielerden niet blijde iolàos zweep klikklakkerde door de lucht en zij tot hun hevige smart den menner
rozige glans zeefde het woud door en spiegelde in de dauwdruppelen weêr de vogelen trillerden op alle takken en uit alle boomen half verzonken tusschen de breede schilfers
hoe zij hem beminde haar held wien de liefde zoo veelvoudig geweest was hoe zij hem beminde met haar
langs zijne blanke vleugelen zacht streelde des helden hand als liefkoosde hij een grooten vogel
zoo tenger en teêr of zij gesponnen waren uit goudglas toch nervig en sterk de geledingen uit bloeiend naar den even zwellenden knop boven den enkel en de geheel gouden hoeven
hij worgde kind de slangen van hera zijn pijl trof toen hij jongling gegroeid was den leeuw van thespiæ maar enkele dagen geleden worgde en verstikte hij den monsterleeuw van nemea
tot ten laatste de oude koning keyx goedhartig zeide o waardige vrouwe o gij door ons àllen beminde
de afstand tusschen haar en heur jager verwijdde verwijdde elke seconde hoe ooit zoû hij dacht herakles deze hinde vangen
maar de hinde schalk behaagziek had zich langzaam langzaam verwijderd en trippelde even om ziende de bemoste rotsen op waar uit een
en zijn grauwe oogen blauwden en bliksemden van nauwlijks te overmeesteren woede en om eurystheus schaarden zich nauwer de herapriesters en de koper gehelmde wachten
artemis wat kan uw balsem dionyzos wat kan uw drank zeus wat kan uw macht gunstige goden wàt kunt gij
zoo zag hem eurystheus naderen en hij vergrauwde van nijd en grijnsde van haat en eindelijk schor en schril schreeuwde hij zijn slaaf en zijn volk toe die hèm naderden als triomf van een koning
helaas helaas o hylas hij was gezonken op door den bliksem getroffen eikenstam en het scheen hijzelve was een boom geveld door de bliksemende flitsen
dat zij ieder van hen zoo geen heelen stam toch aan brachten een tak toch aan brachten een arm vol twijgen en de laatste pijnappelen en ze wierpen in de holten tusschen de tronken
en door de zaal en omgaven den held met hunne liefde die hem niet had vermogen vrij te spreken van immer nog durende knechtschap en de oudste der wijzen zeide verheffend de waardige stem van
de snelvoetige artemis was den held genaderd en stond stil voor hem waar hij lag en de hinde stond stil naast hare goddelijke meesteres
aan den zoom van den aardeschijf en als uit een roze morgenmist klaarden p de droomtuinen der elyzeïsche velden
toch hoe het zij verontschuldigen dat hij niet wetend de schoone eere die gij bewijzen hem wilt zich niet spoedt met haastiger vaart en reeds niet verheugd in ons midden treedt
nauwlijks toog de droevige glimlach om herakles welwillende lippen nauwlijks vonkte het blauw in zijn oogengrauw iets blijder van dankbare liefde
athena wendde zich af van mij en verbijsterde mijn brein ik heug mij de goden die herakles lief hadden hebben hem immer nog lief sprak de knaap
de beide handen geklampt aan den wand van zoo klaar kristallijn dat het onzichtbaar was ik dank u o torser zei de weemoedig herakles en wilde zich richten
ja mijn dierbare vijftig ik herken je gelaat na gelaat herken ik gelaat na gelaat weêrspiegelt mij moeders gelaat na moeders gelaat
pennen en hermes zelve hoed en enkel gewiekt geleidde zwevend den slangestaf in de hand het vierspan der goddelijke zuster de zilveren klaarte uit
mijn armen broeder ifitos en rechtmatig de erfgenaam van oichalia s troon sloot eurytos in gindschen toren op om den hongerdood hem te doen sterven
de door deianeira geteekende vlammen der versiering de arabesk beschreven met het gestolde nessosbloed
toen zij reeds was verdwenen in een zilveren nevel in een manestraal die snel verijlde naar den hemel toe maar in de nacht zoo nabij
maar wien heeft zij lief en wat alleen kan haar genezen mij heeft zij mij lief o plagende knaap
vreesloos en kalm hare maagde oogen goudbruin en zacht starende in de bewonderende oogen des helden tot herakles eindelijk murmelde verbaasd van verwondering geslagen
de weelde om zich te zien de landouwen en weiden en wouden ten geschenke door den koning keyx geschonken de gezwollene aren te zien vallen onder de flitsende sikkelen
iolàos iolàos waar bleef herakles dien wij verwachtten verlost van slavernij en van
rondom hem heen golfde zichtbaar met grauwe ethergolven de wereldnacht en herakles ontzet van zijn eigene stem vroeg als een kind hadde gevraagd aan een reus die hem verschenen ware in den droom
en achter den menner zag deianeira niet haar gemaal terwijl de zee de donkere zee de vreeslijk klagende zee de zee van ontsteltenis de huiveringwekkende menschenmassa dicht
dat van de jonkvrouw admete vroeg herakles wanneer o herakles zag je admete voor het laatst
een bloedpurperen feestvrouw in haar rijk plooiende feestgewaad zij streek weg met de witte handen de witte sneeuw zoekend den steen die aan het steen de vonk zoû ontlokken
neen o wilde en woeste vrouwen nze glanzende goden willen niet meer dat hun ter eere golve het bloed der menschen
de trouwe vriend bij de trouwe gâ deianeira zoo niet smeekende meleagros mij verschenen was in den droom hadde ik ooit zijn edele zuster tot mij genomen
en hem u een hymne toe te doen bassen uit zijn drie muilen neen zeg hem liever u den oympischen troon te winnen van zeus
dit oogenblik is het omdat herakles thrachis terug ziet zijn huis en deianeira schijnt duldbaar de vreeslijke pijn schijnt waarlijk dùldbaar de vreeslijke pijn
en duldt niet dat wie ok het verdelge en gij amazonen zoudt meenen dat menschenoffer dat mànnenoffer welgevallig haar was
afrodite en dionyzos zouden volbracht zijn deianeira trotsch dat zij allen herakles gunstig waren de goddelijke vader de goddelijke broeders en zusteren tegen onverzoenbare hera's haat in
helaas riep luid uit de menner niet wilde herakles mij vergezellen naar huis sedert de priesters van hera met eurystheus samen ongeldig verklaarden
want de titan welfde de schouders boog den nek en hield de heuvelhoog gespierde armen gebogen op en breidde de breede handepalmen als torste hij
deianeira van den grond waar over zij lag hief de oogen hoog en zij zag boven zich herakles rijzen
en zichtbaar op duiken ten noordlijken einder de tinnen van themiskyra zij hèm en zijn dappere schare als vrienden ontvange in der vrouwen
en de bulderende zee had zich gelegd voor het schip bol van zeilen van kiele krom herakles en de gunstige zwellende winden bliezen het
en rondom hem raasden de mykenæërs en woelden zij als een stormende zee ontevreden over hun vorst en zijn raad en riepen zij
toen hijzelve haar aan de moederborst gelegd was door listige athena die gewàakt had over alkmene's kind dronken door den aanblik van zoo veel glans rees eindelijk herakles op en zijne knieën trilden in dezen dag
dien iolàos de trouwe menner bestegen reeds had de leidsels ter hand en de snuivende wilde witte rossen twee steigerende ter zij van den
blijkt onoverwinlijk eurytos dan helaas beschermt hem foibos apollo maar hoor de roep der herauten klinkt door de tuinen de wedstrijd de beslissende wedstrijd vangt aan o gij
verheugd waren de mannen en uit hunne bundels kozen zij kleurige feesttunieken en zij vlochten zich
toen ik met hera hoort ge met hera met hera zelve streed om de roode runderen wat kan ik
trokken reeds de rimpelen der smart over de effenheid der rijpere jeugd de baard kroesde kort om het gebruinde gelaat dat in mannelijke trekken gebootst het vleesch brons rozigen deed met een donkeren blos van bloed
voet voor voet steeds vreezend het einde en hera's plots uit barstende wraak maar niets bewoog in de nacht der droomen onder de vonkelende starren
waar de vunze plassen doorkronkeld lagen met de schubbekronkels der slang waar de negen koppen het moeras ontrezen en verderfelijken gloed onthijgden
herakles verwonderde zich en richtte zich op den elleboog hooger voor de lieflijke snel wondersnel aan ijlende gedaante waren de glurende dryaden gevlucht
wat ware het dan eigenlijk ach hellas nooit meer terug te zien hyllos nooit meer terug te zien deianeira en iolàos de trouwe vrouw den trouwen vriend
dat hyllos nooit meer zijn vader zal zien en dat deze beemden en dreven eenmaal zullen weêrklinken van het vreeslijkste vreeslijkste wee dat iole gij uwe tranen zult mengen met deianeira om den held ons zoo lief
een doffe nacht zonder starren zonk over de stad in de grauwe veerte weêrlichtte het
zich begaven naar de stede oichalia antwoordden hem zijne roeiers herakles ginds heerscht de koning eurytos de spanner van den voortreflijken boog
en de weiden waar hij niet meer de kudden zal grazen zien dit is de wingerd waar hij niet meer den druif aan zal zwellen zien
neen waarlijk eurystheus mijn tien werken zij zijn allen ongeldig in gemoede raad ik o heerscher u verklaar keyx den oorlog
en weg met de vlokken wirrelde naar omlaag en boven de winterwereld schitterde de hemel bloot niet blauw maar in een effene zilveren klaarte als of de gesloten hemeldom zich eindelijk
niet had abderos den held meer willen verlaten wien hij zijn leven gewijd had de knaap hield tusschen de opgetrokkene knieën de groote goudene lier
en riepen galmende de godheid aan terwijl in plechtigheid over de vlakte en om de altaren trappelden der vrouwen rossen en telkens een luide hinnik den galm des gebeds onderbrak
de saffieren zee teekende ten einder haar cirkelenden horizon tegen de opalen luchtdom aan de kimmewelving verbleekt in het overdadige
de korte rok der godin viel tot boven haar knie en hare ranke beenen ijlden ijlden op de licht buigende
en hij droomde dat altijd grommende atlas hèm herakles de hemelbol wierp op het juk zijner schouders en dat hij wiegelend en schokkend van links naar rechts stond met den starrenbol in evenwicht
hij lag mokkend of mijmerend droef smachtend of slapend soms viel de milde regen over hem heen hij roerde zich niet verdroomde zich
schoten onder den zweepflits vooruit over den witten weg langs de grauwe zee geleidend naar de moerassen van lerna
tusschen vrouw en kind en dienaren tusschen herders en bouwers en hoeders met iole en iolàos
omdat de tijd is gekomen de tijd heùg je o herakles o lieflijke eros wàt heug ik mij
eigenen bruidsschat een moeilijk werk o werker zijn de dochteren der nacht ook immer omhuld door den bespiegelenden droom
terwijl de middelste kop de vreeslijk onsterflijke grooter dan de anderen zich rekte zich uit rekte zich immer en
en toen eindelijk hooger de maan rees uit de wolken in de klaardere lucht stelden de kort gerokte
de lange manen en staarten fladderden terwijl de ruiter de ruiteresse met de knieën de paarden bedwingend elkander omprangd hielden lijf tegen
de dieren en àlle de menschen zochten moeizaam het verloren pad in de mulle sneeuw die hoog en onbezoedeld blank neêr lag tot zij vertreden den treurigen modder
en verbaasde de held want de beide knapen hielden elkander omvat in de armen heeft zij mij lief o plagende knaap vroeg wederom herakles
of een hoorn zonder te willen van je slanke kopje te breken hinde lieflijke hinde kom liever hier en laat mij je vangen zonder dat ik poog je snelle vlucht te evenaren lieflijke hinde kom
tot plotseling hippolyte's schild ontslipte aan haar arm tot herakles het zijne dat hem niet noodig meer scheen noch nuttig ter zijde schoof aan den armriem
dien gij reeds herakles heet en wilt hem volgen in de verschrikking die komen gaat o mijn kinderen o mijn dierbare vijftig
zij wierp zich gelukkig in iole's armen die trad uit het huis op den drempel hyllos aan hare hand de vlokken vallen sprak deianeira de nacht valt maar
huivering beefde alom in het rond de zee lag stil somber ter slinke de bergen rijden ter rechte de sneeuwtoppen en uit deze donkere dreven schenen gevloden alle menschen alle dieren
maar o vreemdeling verneem thans het vreèslijkste dat wat iole's ziel zwaarder weegt dan eigen leed
een stralenden haarkrinkel als een ster in het midden gekruifd in de gladde goud zijdige vacht en hare ijle pooten waren als breekbaar zoo broos
er duurde een lange stilte terwijl de zon zonk en door het woud heen de schuinere stralen flitsten in pijlen van rossiger goud
kom mij niet meer onder de oogen en verneem dit maal mijn woord uit den helder klinkenden mond des herauten kopreus
ik moet er o atlas drie gouden appelen rooven van den eigen boom dien gaïa uit heur aardeschoot liet ontschieten toen zij hera haar huwelijksgeschenk wilde vereeren ik moet er o atlas drie appelen ontstelen aan
dat de vorstelijke vrienden in thrachis de vreugde niet zouden zien maar de smartelijkste smart alleen