AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
met de goedmoedigste gezichten en de handen in de zakken stonden af te wachten wie hen straks meenemen zou om sinterklaas met hen te houden en nu het schouwspel dat de galanteriewinkels boden hier ontzinkt ons de pen dit was letterlijk de wereld in t klein
het laatste spoor van trotsche schaamteloosheid was er van geweken hij keerde zich om en schreide zij greep zijn hand zij bracht ze aan haar lippen
ik vertelde haar geregeld wat ik dacht en voelde mijn geheele hart lag geloof ik voor haar open voor tante mientje niet daar was ik bang voor tante bet daarentegen
in een ommezien is het voorbij en het eindje draagt nog den zwaarsten last halleluja in menschen een welbehagen zeker buurman ga je gang maar
wat voor een ding dat zijn moest toen op een dag een van ons de voordeur onder aan de trap had
die niet denkt dat hij al van je af is als hij je françois haverschmidt familie en kennissen maar een paar centen heeft toegeduwd een die je naar school stuurt en die je later een knappen baas bezorgt wie weet mogelijk word je zelf dan ook nog eens een knappe baas
en soms zaten wij er met ons vieren achter in ik en de kindermeid en vrouw koelewijn en haar dochtertje dat was zooveel als de weduwe die op zondagmiddag kwam om de vaten te doen als de andere meid haar uitgaansdag had maar
door een bosch zouden rijden waar echte roovers in waren waarom mijn vader een geladen geweer zou meenemen misschien ook maakte ik mij zelven wijs
en men had haar bij herhaling gezegd om haar niet volkomen ongedeerd gebleven gezondheid niet bloot te stellen aan al te sterke verkoeling zij was dus op den terugweg en al niet ver meer van het logement verwijderd toen zij
en toen woonden ze samen in een snoeperig olie en azijnstelletje daar kregen ze drie kinderen eerst een meisje dat noemden ze de peperbus omdat ze van die scherpe uitvallen hebben kon
is de reeks der genietingen voor dezen dag dan ook gesloten de paarden matigen hun draf zij beginnen te stappen wij staan stil
zij had het hem voorgerekend heen en terug was het nog de helft minder doch nu moest men het zich maar uit het hoofd zetten tante had gezegd sophie heeft gelijk
mijnheer swart dacht aan de leelijke recensie die hem in elk geval op dit oogenblik geen goed deed hij gromde zelfs zoo iets tusschen de tanden als van ezels en botteriken en dan moest het wel erg zijn als hij dat deed ook maar in zijn eigen
gezien had zou het hem niet hebben aangezegd er waren onder de studenten die uittrokken niet velen flinker uit de kluiten gewassen
al had ik wel terug willen keeren maar toen was het te laat en ik mocht nooit aan u schrijven en op het laatst toen alles op was toen dorst ik niet meer toen wou hij wel dat ik schreef om geld maar dat wou ik niet eens had ik het toch haast gedaan
en de stoep en de gang die pas gedaan waren een en al modder doch dàt wil ik nu tot eeuwige eer van lenemie eigenlijk leonie gezegd hebben zij vergat in een wip stoep en gang en als kiliaan
en ofschoon het even te voren aan iets in haar oogen en om haar mond had geleken alsof zij met haar zuster te doen had dat die zoo sukkelde met haar humeur
dat een mensch eigenlijk niet noodig heeft om naar de kerk te gaan want zeide hij wat nicht in de kerk van den dominee geleerd had dat had mijnheer blik ook zonder dat hij den dominee raadpleegde begrepen
ik geloof het was een mosterdmolen en een jongen wees mij onze oude mie die met een doek voor haar oogen zoodat ze mij dan toch gelukkig niet zien kon
dat het wezenlijk wel een wonder mag heeten dat ik nog zoo klaar wakker ben en met oogen als huizen de gestalten op de banken vr mij zit op te nemen wier omtrekken zwart tegen de heldere lucht afsteken zonderling maar terwijl de anderen voortgaan met zingen
want dat ik zoo stil zit we zijn het laatste tolhuis gepasseerd waarvan de bewoner niet dan op herhaald geroep naar buiten is gekomen zijn groote slaapmuts heeft den vooraan zittenden nog eens versche stof geleverd tot vroolijk gelach
toen de een het huis was uitgedragen had de ander geen rust meer voordat ze weer bij elkaar waren in de eeuwige woning en dus zal mijn boekje dan nu maar zonder opdracht de wereld in moeten och ja waarom niet
die weer boven komt en een straal water opblaast maar dat is zijn laatste de dominee had hem goed geraakt hij is dood wij verademen maar waar ben ik
daarom in vredesnaam mijn boekje beproef het nog eens en voor dezen keer z maar kwam het er ooit toe dat gij voor de derde maal gedrukt moest worden wie weet of ik u dan niet opdroeg aan mijn kinderen
dat sinterklaas het iedereen naar den zin kan maken er zijn ontevredenen grooten en misschien ook zelfs kleinen broertjes die zusjes benijden en omgekeerd en als er vanavond engagementen worden aangeknoopt daar raken mogelijk ook verkeeringen af doch het kan zijn
ook deed als zij minder bij de hand was geweest en zij had den bedroefden weduwnaar stil zijn gang laten gaan dan zou het niet alleen met zijn financiën nog ongunstiger gestaan hebben dan het nu al
och de vrede hier op aarde is dan toch altoos nog maar betrekkelijk dacht mijnheer swart zeker het doet mij genoegen voor dien armen drommel van een telegrammenbode
en sommigen daarvan liggen nog bij ons begraven in het koor van de groote kerk met wapens op hun steenen maar die zijn er van het overheenloopen afgesleten en er is ook nog een graftombe met beelden maar daar missen de neuzen af
te duidelijker meende zij zich nu te herinneren dat zij toch wel eens wat van die dochter gehoord had wie had haar dat ook weer verteld was het die nicht van juffrouw sellemans geweest uit den haag dat blik een dochter had gehad die had geërfd van een tante
asjeblieft vergeet die niet kijk de koetsier stopt alles in den wagenbak en onder de banken nu als dan ten laatste de heele boel is ingepakt en de dames zijn eindelijk ook klaar
hoe davert en dondert en ratelt nu alles vannieuws als wij de keien weer onder en de hooge gebouwen links en rechts nevens ons hebben de paarden ruiken den stal
een soort van sterken drank voort die wijd en zijd de wereld door verzonden werd het gebruik van dezen drank moest zeer weldadig zijn dat de menschen er overal zooveel van noodig hadden
en zijn korte broek maakte hij op mij den indruk van een eenigszins bovenmenschelijk wezen ik hield mij overtuigd dat hij niets zondigs doen kon en stout te wezen in zijne tegenwoordigheid scheen mij het toppunt van verbastering
dat hij het niet wist maar dat iedereen zei dat de glazen ingeslagen werden bij den burgemeester nu toen ik dan op de gracht kwam waar de burgemeester woonde
en kennissen meer nog werd mij al spoedig na mijn komst bij tusschen poozen door nicht verboon en kee in het oor gefluisterd inmiddels had ik mij mogen overtuigen dat tante mij nog kende toen zij mij zag noemde zij mijn naam
hoe de bisschop uit spanje in eigen persoon was binnengekomen precies zoo gekleed als hij in de prentenboeken stond met zijn hooge muts en zijn wijden mantel en zijn langen baard maar ofschoon zijn eerwaarde een bril had gedragen de oogen die daar
lag in het vuur onder den distilleerketel alleen het pistool moest nog dienst doen als bewijsmiddel tegenover de jeugdige misdadigers
zeker was dat frits geen lust had om te luisteren naar ooms dagelijksche voorlezing over de oordeelen die aanstaande waren als oom den bril opzette ruimde hij de kamer
maar toen het hem voor den geest was gekomen had hij gewenscht dat hij dood was neergevallen en hij had zich herinnerd hoe hij eens als jongen van zeven jaar terwijl ze den vuurtoren waren gaan bekijken op de borstwering van den omgang was geklommen
vrede op aarde in menschen een welbehagen ruischte het aan gene zijde van den muur gij liegt riep mijnheer swart hardop hij was van zijn stoel gerezen
maar hij trok die hand ijlings terug alsof zijn aanraking suze bezoedelen zou frits moeder is in den hemel maar ik ben nog bij u in deze wereld in naam van moeder zeg ik u
in het gezicht hij perst u de tranen in de oogen maar dat is niemendal hij meent het zoo erg niet en als hij eenmaal aan land is dan doet hij weinig kwaad meer
zij zou er pleiten met haar tranen en haar gebeden voor het arme verloren kind toen hief zij haar hand op zij was een ouderwetsch gekleede juffrouw haar groene zijden hoed was lang uit de mode
de metselaars waren weggegaan om te schaften en ik wou mij al omkeeren en gaan kijken of broertje ook bij het kippenhok was toen ik zijn strooien hoedje ontdekte dat in de sloot dreef
hierop wordt er nu krijgsraad belegd zooals neef het noemt en het spreekt vanzelf dat hij blijft eten maar wat moet er vanavond gedaan worden
en o menschen en goden daar had ge nu die wonderwereld het tooneel vlak voor ons het was een bosch en neen niet maar een bosch zooals ge er ook een bij ns hadt even buiten de stad want dat was men
en de kleine vergissingen die hij beging in de woorden waarvan hij den zin nog niet geheel kon begrijpen gaven er bovendien zoo iets teers aan en aandoenlijks het was haast niet om aan te hooren
dan zijt gij geborgen gij gaat onder de aarden borstwering liggen en laat den vijand veilig over u heen blazen of kruipt bij een van de beide kanonnen op en kijkt hem terwijl gij u goed vasthoudt vlak
en als hij ons ook werkelijk voorkwam wanneer wij er in vollen ren afstoven doch wat bekommer ik mij
doch in plaats van te gaan fluiten bracht hij zijn rood gezicht aan het bleeke voorhoofd van de arme jonge vrouw en zeker had hij vergeten dat de werkster er bij was
die zelve niet bij vader vandaan kon hoewel er gelukkig geen gevaar bestond moeder liet vragen hoe of het met mijnheer was en daarop waren de kinderen begonnen te schreien maar de jongen had er zich over geschaamd en er toch nog zveel françois haverschmidt familie en kennissen uit weten te krijgen als dat god het mijnheer vergelden zou
blij zijn dat hij het was want behalve dat het de vraag zou geweest zijn of hij op zijn drieëntwintigste jaar een andere betrekking had kunnen krijfrançois haverschmidt familie en kennissen gen hij had het best in het huis van zijn rijken patroon
ik denk dat hij evenals de oude martelaars op een brandstapel zou gestorven zijn liever dan iemand voor een halven cent
dat er in mijn leven nog nooit zoo iets was voorgekomen van een zwartgemaakte bende die den koetsier van den bok schiet de paarden in de teugels grijpt en ons toeroept de beurs of het leven
wat was dat nu al lang geleden bijna een halve eeuw en toch hoe spoedig was die lange tijd om geweest hij kon het haast niet gelooven
dit klinkt nu wel wat vreemd dat de groote van daveren zich zoo zou hebben uitgelaten tegenover een doodeenvoudig françois haverschmidt familie en kennissen schoenlappertje men zou haast denken dat jillessen er in zijn relaas wat van st anna onderdoor liet loopen
en aan dezen het merkwaardige van de plaats liet zien dat benevens een schilderij in het weeshuis waarop twee dikke erflaters uit de de eeuw voornamelijk bestond in een zeker vermoedelijk zilveren voorwerp dat op de secretarie berustte
een heeten traan op mijn wang en hij kust mij zooals ik niet weet dat hij mij ooit gekust heeft hij zegt dat ik wat moet eten en terwijl hij mij
denk om mijn muts ik moet het er morgen k mee doen maar ja wel wàt muts tante wordt zonder genade gemokkeld jij oude beste goeie engel
en als men er tijd mee dacht uit te halen dan kon het wel eens gebeuren dat een mensch zijn levenstijd ook werd ingekort ja
waaraan niet veel te bederven viel want er wilde niets in groeien behalve brandnetels tegen de schutting waar de wind niet komen kon en ja dan stond daar ook een witte roos en het heugde vrouw haak
want moes zegt dat hij zoo knap was en zoo braaf en vrouw haak zegt het ook en hij had een gouden kraag en gouden knoopen op zijn jas maar het geeft toch een benauwd gevoel
knap vonden beide hoewel de eerste daarbij meer doelde op de examens die zij had afgelegd en de laatste het oog had op haar beproefde bekwaamheid in huishoudelijke zaken knap vonden anderen nog in een anderen zin mooie bruine oogen frissche roode wangen
van haar drukke bezigheden wat graag het geval mocht zijn namelijk met zoo'n bui nu dan liet tante bet de kous die zij voor tante mientje maasde in haar schoot vallen
maar ik had dat volmaakte weeskind wel kunnen schoppen zoo'n hekel kreeg ik aan hem nu al de aanwezigen verklaarden mij uit éénen mond voor een laffen
en ik beefde ook niet langer van de kou toen zei hij zie mij aan en zijn gedaante was veranderd hij was nu een man en het leek wel een koning zoo hoog was zijn gestalte maar zijn gelaat was vriendelijk en hij droeg een kroon waar een glans van afstraalde als van de zon
en was ik niet vaak een ondeugend kind en ondeugende kinderen mochten immers niet komen waarde heilige engelen zijn later is mij wel beduid hoe zulke françois haverschmidt familie en kennissen overleggingen zeer bekrompen
was er weer schemerlicht gekomen in de duisternis en op het laatst hij zou wel slecht moefrançois haverschmidt familie en kennissen ten zijn om het niet te erkennen op het laatst had hij zich dikwijls weer gelukkig gevoeld
moesten hier een beurt hebben en dat kon niet als ze allemaal bleven en hij helderde het mij op met een voorbeeld want zei hij daar is nu dit ledikant waar wij in slapen
of ik haar dan niet met oom onder den hemelingen gezien heb om de waarheid te zeggen neen maar gij moet bedenken dat ik er zoovelen tegenkwam het was onmogelijk
het had ook zijn gedeelten die in gezelligheid alles overtroffen wat de verbeelding maar zou durven verzinnen de tuinkamer bij voorbeeld en dan als ge van deftigheid woudt spreken niet stijve maar rustige vriendelijke
haar behoorlijk aandeel toe te dienen het kleine monster op zijn grijzen weldoener aanviel en hem een schop gaf tegen een van zijn schenen die oom gijs brullen deed van pijn suze bleef daardoor werkelijk vrij van klappen
en ik zal niet zeggen dat hij er kwaad mee gedaan had maar de eenvoudige man had er niet toe kunnen besluiten de meiden van mijnheer zoo noemde françois haverschmidt familie en kennissen hij zijn bovenbuur plaagden hem wel eens want hij was een goedhartige ziel
de dag neigde reeds ten einde en boven den prachtigen bruinen beuk door mijn vader als knaap geplant ook die zou moeten vallen hoog aan den bleekblauwen hemel ontdekte mijn oog een groote ster het kwam mij voor
en gij zaagt de stralen van de zon schuins tusschen de bladeren door vallen en prachtige roode en blauwe bloemen van
en nu geloofde ik zeker graag dat er een liefderijk god is mijn moeder françois haverschmidt familie en kennissen had mij het voorbeeld gegeven van dat geloof en ik had er altoos vrede bij gevonden maar om nu
onder een omhulsel van zilvergaas maar anders als het gehaald werd of teruggebracht was het een heele drukte en de muziek speelde
en de zon scheen zoo helder en ik zei nu wil ik toch eens zien of de natuur al wakker gaat worden uit haar winterslaap maar wat ik opkeek als ik de weiden al vol bloemen vond
in het huisvertrek of naar het tegen allen tocht beschutte plekje in den tuin heensleepte nog hoor ik dat welbekende kuchje op de trap
en daarbij komt dat hij nu vooral niet in de rechte stemming was mogelijk hebt ge dat ook al gemerkt om de zaken onpartijdig te bezien leonie in de wandeling lenemie
met een tegenwoordigheid van geest die aan het ongelooflijke grensde snelde hij zoodra de dokter hem verzekerd had dat de noodlottige krankheid in zijn slaapvertrek woedde
en de luitenants grasbeek en van pingelen trekken hun degens toen hadden ze nog geen sabels want later is er veel verbetering gekomen in de schutterij
en zij bogen zich eerbiedig voor hem neder die den hemel verlaten had om mij arm verloren menschenkind op te zoeken en zalig te maken en door al de diepten
tot hij met een vervaarlijken slag aan den anderen kant van zijn onderstel wipte er wordt hevig op ons geknord met de ijselijke verzekering dat het dooden had kunnen geven
och ziel dat kon al gauw weer te pas komen maar de mangelvrouw wist niet hoe er ook tranen hadden gevloeid bij het inpakken van dat kleinkindergoed
maar nu aangenomen dat het niet reeds tot brandhoutjes gekloofd is en dat de voornaamste palen niet als hoofdbestanddeelen van
mijn jongste zuster eindelijk mijn broertje en ik kom tot het besluit dat ik er niet één van missen kan en ik doe in het verborgen een gefrançois haverschmidt familie en kennissen bedje dat als er dan toch spoedig een doodgaan moet ik het maar zijn mag
of des zondags na afloop van de kerk ik stel mijn vader mij nog voor in zijn vaste hoekje wat is hij een knap man gezondheid en kracht ernst en vastheid van wil
had mijn hart veroverd en zoo oude rat werd die dramatische avond om een beeld aan een kleinen confrater van u te ontleenen een muis met een staartje
had kunnen worden van ongelijksoortige bestanddeelen dat vertoonde zich hier geheel natuurlijk bijeengevoegd onmerkbaar ging het landschap over
had moeten klaar stoomen voor hun her-examen een gevolg mede van al die inspanning was dan ook geweest dat de kapitein tegenwoordig zelden meer van zijn kamer kwam
waarachtig het was mooi vader zelfs liet zich overhalen om mee te spelen en hij deed het met een waardigheid die bewees dat hij nog uit de school van snoek
wat ook te wenschelijker was omdat het heden ondanks ooms beginselvastheid in zake van opvoeding voorloopig althans voor hen niet veel aangenaams opleverde toen het lente werd en ik weet niet wie
met een doodelijken haat dat is letterlijk waar al is het schande toen hij begraven werd had ik pleizier ik klapte in de handen er waren verscheiden schilderachtige koppen bij
en wat of het was weet ik ng niet maar eerst was het net of er een ketting rammelde en toen hoorde je al maar door van die zware zuchten en ik kan je zeggen dat mijn tanden begonnen te klapperen
wissel uw naar vertoog op zijn minst af met een paar boterletters of nu en dan een kopje chocolade dat houdt de aandacht ook wèl zoo levendig en anders ja anders buurman
doch onwillekeurig dwaalden zijn gedachten af naar de dagen en jaren die gevolgd waren op haar henengaan welk een onderscheid vreugdeloos neen toch niet allengs tenminste
vader vader hoor mij smeekte de dochter in al de jaren dat ik u niet gezien heb is er geen dag voorbijgegaan dat ik er niet aan gedacht heb hoe lief gij mij hadt toen ik een kind was
maar zoo'n vriendelijk gezicht als hij toen zette en dat dan voor den koning als oom mij niet goed had vastgehouden was ik zeker van pleizier achterovergeslagen en s avonds kregen wij de illuminatie
eindelijk zelfs in de synodale commissie van dit verheven standpunt oefende hij naar de meening van den president met wien hij het in dezen geheel eens was een wijduitgestrekten invloed
om zich nog te kunnen voorstellen dat men niet was op de kast van een echten student mijn kamer mocht zich in die betere dagen dan ook verheugen
hoe tante van balkum een toque op had wat ze daarmee bedoelden weet ik niet maar naar den toon waarop het gezegd werd te oordeelen
hoewel dat had niet gehoefd die hebben wij genoeg bij ons merkte de mangelvrouw vroolijk op en dan zwoegden zij nog onder een pak maar toen de mangelvrouw dat opendeed toen kwamen haar de tranen in de oogen wat een heerlijke paren
wat of hij tegen haar gezegd heeft weet ik niet ik denk dat het een hartig woordje geweest is want een kwartier later was hij met tante terug hij heel rood en tante erg bleek tante mientje ging bij het ledikant zitten
van dat liedje dat vrouw koelewijn placht te zingen en dat broertje gezongen had den avond voor zijn dood doch het ergste van alles was dat ik mijn broertje altoos voor mij had
kon er zich evenwel ook aan gewennen en dan leverde het meer dan één voordeel op zooals bijvoorbeeld dat men weinig eten noodig had
en de meester vertelde juist van balthazar gerards als ik mij wel herinner dan was hij niet geheel françois haverschmidt familie en kennissen neutraal in zijn voorstelling en trok hij bepaald partij voor den zwijger nu de meester was nog niet aan het eind met zijn verhaal
en die mij dringt om goed te zijn zlang zal ik mij niet verlaten gevoelen vele dingen begrijp ik niet maar één ding weet ik dat er een heilige vriendelijke macht is die over mij waakt eén ding dat ik het kind ben van een hemelschen vader
die als gij begraven liggen ergens niemand kan het schelen wààr of ze komen met hamers en houweelen en laten geen steen van uw huis op den ander
en ware hij plotseling teruggekeerd ik zou hem een oprecht welkom hebben toegeroepen ook en voornamelijk omdat ik dan reden zou gehad hebben van te hopen dat hij niet alléén weerom kwam vooreerst
ook van een medelijden geboren uit de eigen ervaring van wat lijden is op w avondje sinterklaas hoe menigeen die er opnieuw leert dat het zalig is te ontvangen hoe menigeen dat het zaliger nog is te geven
want het stijve gezicht ik geloof van napoleon of zoo iemand had hem op eens zijn overleden vrouw herinnerd en hij had den geheelen avond niets meer gezegd
aan bezoekers te zeggen dat hij niet thuis was terwijl hij binnen op zijn gemak de krant zat te lezen zulke kleinigheidjes mochten geen naam hebben
maar de pompers waren toen juist niet voor het opscheppen en zoo kon de man dus weer aan het pompen gaan wat hij nog doen zou als hij er niet kort daarop aan overleden was maar om tot suze terug te keeren
als de mijne hier feestvierde en de kinderen zeker nog al eens een kruimeltje op het tapijt achterlieten hemel wat hadden wij toch een pret op de verjaardagen en op den
met dien eigen meelijdenden bemoedigenden lach hoorde zij de verhalen aan van de ongelukkigen die bij haar om raad om troost of om hulp kwamen
uit het ledikant tilt en in zijn armen naar beneden brengt fluistert hij mij in om als ik kan niet te hard te schreien want moeder ligt op de logeerkamer en hij vreest dat zij niet wel is ik wil vragen
ofschoon het wereldbekend was dat de rijke van daveren nooit gepraktizeerd had dit was wereldbekend dat wil zeggen men wist het de gansche stad door en ook hier en daar elders
van een eerwaardig voorkomen hij droeg het hoofd nog rechtop ofschoon zijn haar zilverwit was van den ouderdom met zijn driekanten hoed
de meesten hadden de kooi opgezocht maar frits en suze stonden nog steeds op het plekje waar zij de zon in de nevelen die over de zee hingen hadden zien ondergaan
en het gas brandde dus niet door een menigte morsige straten te hebben gedraafd en na aan een pokdalige juffrouw met een statige françois haverschmidt familie en kennissen muts op te zijn voorgesteld
oude goedige gezicht behouden mocht die schrandere donkere oogjes die wangen met dat blosje als van rijpe appelen en met die twee kuiltjes waar ik altoos schik in had als tante lachte
en had hij nu dien heer maar gemerkt dien jan en ik een oogenblik tusschen de boomen ontdekten en jan hield vol dat het meneer hanewinkel was
hadden meer geleken op de oogen van grootvader die goedige oogen die nu ook al voor immer geloken waren zou de bisschop dit jaar weer verschijnen en zouden zijn oogen ook weer op die van grootvader lijken en zou hij weer vertellen van zijn verren tocht
familie en kennissen tante mientje en tante bet toen ik te x schoolging woonde ik bij twee tantes van mij
hij speelde nog altoos de staatsloterij hielp ook hem dieper zinken misschien trok hij wel eens wat doch wij weten wat men op die manier wint is vooral in jonge handen ais van frits louter kwikzilver dat u zoo weer door de vingers glipt
niet alsof de tantes ze niet voor haar beidjes hadden kunnen bekostigen maar het zou tante mientje waarschijnlijk gegeneerd hebben als er gedurig buitengewone uitgaven noodig waren geweest voor twéé en dan
ja en al had god hem in den hemel gebracht zou het daar echt wel zoo heerlijk zijn als de menschen meenden en vooral zou mijn broertje het daar nu pleizierig vinden bij dien god die hem zoo vreeslijk mishandeld had
was alles bedorven of had veeleer een god het gebed verhoord waarmee de zuster was ingeslapen om haar broeder en haar vroeg of laat naardat het hem goeddacht maar haar niet zonder hem te brengen in zijnen hemel
die zooveel op de zonden van anderen te zeggen weet tegelijk zoo onpleizierig kon zijn voor zijn huisgenooten ze zitten immers allen als lammeren om u heen veilig onder uw hoede voor het wolfsgebroed daar buiten al uw zonen en dochteren
hier stond het ongelukkige schepseltje waarmee zij en niemand buiten hen raad geweten hadden en ik werd er zelf een beetje verlegen onder
toen lei ik de tang en het blikje neer want ik had net een kool in de kachel gedaan en ik nam mijn schort en begon ook te schreien en hiermee
en dat ze hem er doodsbleek van schrik hadden afgehaald want hij had kunnen vallen en dan zou hij dood geweest zijn dood maar dat was toch beter geweest dan zooals nu
met een zwaren slinger in de hand en op die wel wat eentonige wijze hield hij behalve een oude moeder een vrouw en eenige kinderen in het leven
de vorige maal z had het kereltje gevraagd en gesnapt honderd uit en hij kende het nieuwe versje al en over veertien nachtjes nog dan zou het wezen had ma gezegd
haar weer tot tranen toe gekrenkt had gaf het jonge mensch een vuistslag aan de tafel zooals het overgeërfde meubelstuk er waarschijnlijk nog nooit een ontvangen had en daarbij stiet hij een vloek uit die oom wezenlijk deed verbleeken
zij raadpleegde haar moederlijke vriendin en die nam een predikant in den arm van wien zij hoopte dat hij meer invloed op den weerbarstigen knaap zou hebben dan zijn eigen dominee die hem trouwens van de lijst zijner leerlingen geschrapt had
bleek het toch dat zij het nog niet had kunnen verdragen want zij werd erg ziek en na dien tijd was zij nooit weer dezelfde geweest van vroeger zij was wel goed voor de kinderen maar met den besten wil kon zij tegen geen drukte
ik weet een hoekje in ons land niet zoo heel ver van zijn oostelijke grenzen daar zou ik nog wel eens een paar weken willen doorbrengen er is heide gij vindt er graan en boekweitvelden en houdt gij veel van gras en bloemen te plukken
natuurlijk ging zijn dochter met hem mee waar ze heengegaan zijn zou ik u niet kunnen zeggen de werkster vond het verdrietig want zij was er haar brood mee kwijt
haar humeur en haar karakter ook hadden er licht eenige leelijke deuken bij kunnen bekomen ook was zij misschien niet zoo aanhankelijk als haar vader graag gezien
maar hij ging om zeven uur naar bed ik kroop dan heel stilletjes onder de dekens om hem niet wakker te maken en als de meid van de kamer was zei ik mijn gebedje op daar wachtte ik altijd mee tot dat de meid weg was zij behoeft het niet te weten dacht ik
toen volgde er een verdrietige tijd moeder ziekelijk en de zusters de eene na de andere gestorven behalve lenemie die had altoos een taai gestel gehad en dat had ze nog stil hoorde hij haar niet de meid zal weer wat gebroken hebben
dat is jammer zeide van daveren's geneesheer t ventje had slag van waken en hij maakte goedkoope schoenen ook voegde de knecht er bij met een zucht donderdag daarop stond er in de stadscourant een treffend
dat was nog wat anders dan die twee luie bruintjes van de oude juffrouw krop en toen gaf het een gejuich en een gefrançois haverschmidt familie en kennissen roep van leve de koning dat het koude water mij langs den rug liep maar oom
maar toen jillessen weer in zijn kelder zat toen was het evenals den vorigen avond tusschen de matte hamerslagen op de zoolpinnetjes alsof er iemand
nu ik wil er niet met u over twisten maar hij was toch zeker wel een beetje buitengewoon hij was nooit stout met alles was hij tevreden zelfs als hij zich stootte
toen jillessen het schoenmakertje deze koets voor zijn kelder zag stilhouden dacht hij aan den zwarten wagen die nu bijna tien jaren geleden op dezelfde plaats stilgehouden had om zijn goede vrouw te halen
als we zijneerwaarde met een eenigszins beklemd hart hebben gegroet gaan wij stuivertje wisselen tusschen de dennenstammen of wij zoeken sparappels en doen de ontdekking dat er al rijpe boschbessen zijn ook worden er kransen gevlochten van
en even innig als zij zijn gebreken verfoeide kon zij wenschen dat de in zijn oog goddelijke bedreigingen die hij aan zijn huisgenooten voorlas zijn eigen verstokt gemoed nog eens weldadig mochten treffen
je hebt nog nooit zoo'n mankeliek deuntje gehoord en als hij dàt doet dan is hij zielsbedroefd dat weet ik wel nu wanneer juffrouw pippeling
en dan van een ongenaakbare hoogte uitdagend op ons neerkijkt zoodoende wordt het in een ommezien tijd om aan tafel te gaan
foei frits zeg dat niet maar als gij het wilt zal ik god bidden dat hij er u en mij brengt vroeg of laat naar dat hem behaagt
getuige was van een in haar oogen aandoenlijk tooneeltje zij behoorde al een week of drie in gezelschap van een bevriende familie
eerst den volgenden dag nadat ik aan tante bet mijn misdrijf bekend had kwam ik weer tot rust tante zei namelijk dat mijn vraag zonder twijfel ongepast was geweest
en toen was het dus al over het half uur dat hij weg was en ik dorst toch maar niet naar het keukentje te gaan want ik verbeeldde mij dat ik achter wat hoorde en de kat kon het niet zijn want die had ik op het plaatsje gesloten
en het zou mij ook niet mogelijk geweest zijn moeder bad kort maar zij drukte in haar weinige woorden zoo'n diepen eerbied uit en zoo'n vast geloof dat ik een gevoel kreeg alsof ik niet meer op de aarde was
nu moet ik in de wasch in dat geval hebt gij de meest wettige oorzaak om met den kreet is me dat hier in huis een boel eeuwig en altoos het huisvertrek uit te vliegen
de neus van tante mientje en haar kin waarop genoeg haar groeide om een jong tweede luitenantje jaloersch te maken maar het was grijs haar die neus en die kin
maar ik huiverde van verrukking toen het mij aangezegd werd dat men naar de komedie zou en ik mocht ook mee jan en jet waren er we eens een enkelen keer geweest maar ik had dien geheimzinnigen drempel nog nooit overschreden
en moeder in op de achterste bank en het is daar zoo knusjes in dat zachte donkere en tegen alle avondkoelte beschutte hoekje
gansch andere tranen dan die zij nu bij het uitpakken vergoot zij wist niet dat moederlippen hartstochtelijke afscheidskussen hadden gedrukt
is ruimte voor ieder die eerlijk zijn best heeft gedaan ik was mijn leven lang een ijveraar voor mijn kerk maar ik was het niet om eigen eer of voordeel
maar zij wilde dien dank niet aannemen ik dank dat gij mij zoo trouw geholpen hebt of neen hier hield zij op gij meent dat de eer van den avond aan den goeden bisschop toekomt neen sprak zij zacht maar ik geloof dat het onze lieve jongen was die uit den zaligen hemel u en mij
moeder dierbare gestorven moeder en we wisten toch en iedereen wist het buiten haar dat die moeder nog leefde en verbeeld u ze had haast nog die eigen moeder een glas met vergiftige
ze raken den grond pas zoo vurig zijn ze en straks het zachter rollen van françois haverschmidt familie en kennissen de wielen op den steenweg buiten de stad terwijl we de lekkere zomersche lucht insnuiven wie zou zich onder dat alles nog om een zweepje of om wat in de wereld bekreunen
en wel met dat afschuwelijke gezicht waarmee ik hem uit het water had gehaald en hij was in den hemel maar die hemel was vol met zulke akelige verdronken kindertjes en ik weet niet
als hij de brug eens misliep die hij over moest foei foei swart hoe kom je op de afschuwelijke gedachte help help mijn god wat is er te doen vlak vr hem hij dacht
als de kinderen moesten zorgen dat zij een langen gelukwensch voor oom gijs en de juffrouw op schrift en in het hoofd hadden waarvoor zij dan
kennissen groot tenue en die niet beter wist had wel kunnen meenen dat het echte officieren waren en om twee uur komt levi lamark over het plein rennen die was zooveel als onderredacteur van het stedelijk nieuwsblad en hij had een pen achter het oor
als de avonden in hun woning nog steeds radeloos vervelend bleven de lamp zoo laat mogelijk op er stond trouwens een gaslantaarn op den wal
de school is juist uitgegaan en de meester gaat naar den toren om de klok te luien want er moet iemand begraven worden kijk maar als wij het dorp
dat het een bode van het telegraafbureau was z zag hij hem en z was de man weg in de gracht geraakt hoor daar beneden in de donkere diepte
en die een goeden engel zond om hen nog bijtijds te redden van het pad des verderfs dat zij blindelings afholden
hij stond bij een stoel maar hij ging zitten en hij trok mij aan zijn knie alsof ik zijn kind was geweest wat bedoelt gij met die vraag jongenlief zei hij daarop
hoewel voor een evangelie dat immers blijde boodschap of zoo iets beteekent naar het mij toescheen op een al te bedroefden toon
hij keek er u niet langer recht mee aan en de meester en de dominee en iedereen die wel eens acht gaf op den zonderlingen gloed waarvan ze konden branden
en ik wist precies hoeveel ruiten er in elk venster van de huizen aan den overkant waren en weer hoor ik het geratel van den aschman wiens
eerst dat groote aandoenlijke stuk moeder en zoon of misdaad en liefde in acht tafereelen en een naspel twintig jaar later en ten slotte die kluchtige vaudeville met zang heer en knecht of de gelukkige vergissingen
om laat uit de sociëteit aan tafel komende zich zoo eens flink te laten gelden is er geen beter raad dan dat zij voor of onder hun partijtje
maar zij was ook de mooiste en de vroolijkste van ons allen en nu is zij al lang verbloeid en vergaan als de roos in haar françois haverschmidt familie en kennissen lokken de eerste van ons allen arme marie op den dag toen de koning zijn intocht zou houden
want er was haast bij toen hij die laars den volgenden morgen vroeg thuis bezorgd had verbeeldde hij zich de meid die hem had opengedaan
was zij thans een engel en zong zij mee daarboven aan het lied dat morgen de aarde zou herhalen op het kerstfeest geen twijfel of had kiliaan zijn serafine hier gehad
kwam de drogist naast ons naar buiten en stak bengaalsch vuur af en dat wou ik dat gij gezien hadt want al de huizen aan den overkant stonden in laaien gloed eerst rood en toen wit en toen blauw en op het laatst werd alles oranje
en dat het bepaald een edel vocht was kon men hieruit opmaken dat de dieren het niet lustten maar er waren verscheiden menschen die er van dronken totdat zij nog onredelijker werden dan de dieren men begon met er vroolijk van te worden
s avonds thuisgekomen in zijn nederige woning die ik nooit voorbijging dan met verhaaste schreden en hij beschouwt de sporen in zijn wijsvinger van de kindertandjes die hem dien dag weer gebeten hebben en hij verheugt zich
wat of er op de tegeltjes staat waarmee de schoorsteen is opgezet men ziet er schepen en bloempotten en de heele bijbelsche geschiedenis
de anderen aan om het zoo te maken dat zij daar ook eens mochten komen dààr waren de helden en weldoeners van ieder volk en het was een onbeschrijfelijk geluk
en haar ernst was zoo kinderlijk dat wij zoo dol als we waren daar haast nog de voorkeur aan schonken maar ach hoe vaak
en dan den indruk gevend of er iets was waarvoor hij françois haverschmidt familie en kennissen niet dorst uitkomen deed hij haar wel eens bij zich zelve vragen of dat nu diezelfde frits was van wien zij zich toch stellig herinnerde dat hij eenmaal
en dat was van alles door malkaar ongelukken en grappen en daar kon men dan nog eens om lachen maar toen vader daar op eens voor den dag kwam met in doorgaans welonderrichte kringen verzekert men
tusschen koren vol blauwe bloemen en klaprozen en bloeiend vlas en boonen die z heerlijk geuren dat de koetsier op algemeen verzoek eens even stilhoudt en dan hooren wij meteen de leeuweriken
zwol eens mijn borst niet van edelen trots toen ik voor de eerste maal van mijn ouders verlof kreeg om dien huissleutel op een late avondpartij mee te nemen en dan zou ik nu nu ik voor den laatsten keer den vertrouwden vriend in mijn zak mocht voelen
en toen dat nog niet hielp vroeg zij of ze den koster ook om een glas water zou wenken en gelukkig dat de dominee toen net amen zei
want hij was het werk van den liefderijken god neen ik zal niet zeggen dat ik dit weigerde maar het was mij volstrekt onmogelijk ik hoorde dus den dominee met de uiterste verbazing aan toen hij vroeg zoudt gij willen dat een ander dan god het gedaan had hoe kon hij dat vragen
ik beloof niets volg mij en we zullen zien akkoord van putten zegt mijn oom daar is het spreekwoord nog van anfrançois haverschmidt familie en kennissen nemie valt nog eens stokstijf van zich zelf maar nu is er geen tijd meer te verliezen de loopjongen krijgt dus den hoffmann en den vliegenden geest
in de vraag wie van ons het eerst zal moeten sterven ik ga ze allen na een voor een vader moeder mijn oudsten broer mijn oudste mijn middelste
en de een was al ongezeggelijker dan de ander verklaarde juffrouw bekker hoewel zij er vergoelijkend op liet volgen
en kiliaan en de meid die mijnheer swart al op een stoel hebben en ieder aan een weerspannige laars trekken wat gaat hij nu doen ik geloof warempel dat hij van zijn stokje raakt maar
niet alles veroudert niet alles vergaat de vormen wisselen het wezenlijke blijft ook van hen die vr ons leefden is niet het gansche bestaan vernietigd de stof koos nieuwe gestalten de geest werd geroepen tot hooger arbeid tot hooger geluk
want ik had veel liever dat ik thuis mocht blijven om te spelen met broertje dan dat ik op visite moest bij jongens van mijn eigen leeftijd dat was misschien niet goed van mij maar het was nu eenmaal niet anders
en dat wekt de geesten z op dat er ondanks de vermoeienissen van den dag besloten wordt tot een algemeen patertje langs den kant dat is voor mij
en bij mevrouw gewekt en voortdurend in stand gehouden door het nooit geheel ongegronde vooruitzicht van plotseling getuige te kunnen zijn
en twee oogen françois haverschmidt familie en kennissen zagen mij aan twee oogen vol liefde en een stem noemde mijn naam vredig en zalig en twee lippen kusten mij de lippen van mijn moeder
dat het steenen hart van den onverbiddelijken vader eindelijk vermurwd was en toen kon de juffrouw het niet langer uithouden zij vergat alles om zich heen en als zij niet tamelijk
die is te zien achter het huis op het straatje dat ge daar hebt eer men aan den tuin komt de kinderen maken bellen van het
een groot ongeluk overkomen vader was gestorven en ik hoor juffrouw bekker nog zeggen hoe het ergste was dat hij alles meenam in het graf dat begreep ik toen niet
dan is er ng iets in mijn boekje dat is ook niet verzonnen ik hoop namelijk dat ik hier en daar den indruk geef van een recht gelukkige jeugd te hebben gehad
en er stonden tranen in haar goedige oogen en na dien tijd heb ik haar niet weergezien maar we hebben haar wel zien begraven en onze meiden vonden dat het een heel knappe begrafenis was met twee
een gulden ontvingen dien zij wel niet te zien kregen maar die naar ooms verzekering voor hen belegd werd in de spaarbank het was wel een bewijs
ik zal hier maar dadelijk zeggen dat zij niet doorgegaan is tante mientje was er zoo hardnekkig tegen dat tante bet van haar lievelingsplan heeft moeten afzien ik wil er geen ruzie om hebben zei tante bet en er viel een traan op haar werk
dat ze hem daar dan wel op het bureau zouen houden en dat gaf mij toen een heele gerustigheid en toen kwam er nog een vrouw bij maar die kon ik niet die zei dat bij haar in de buurt had zich ook een man verdronken
zoo dikwijls als hij opkeek van zijn arbeid rustte zijn oog in een liefhebbenden aanmoedigenden blik en toen de prijsvraag af was en hij las het werk aan haar voor och zij kon er onmogelijk iets van françois haverschmidt familie en kennissen vatten maar hij deed het ook voor zichzelf
zestig geworden met sint maarten ja ja hij had zijn tijd zoo goed als gehad de meesten brachten het niet zoover hoevelen waren er nog over van de kameraads die hem zijn sierlijke pijp benijdden
dat hij bijna zeker was van te winnen ik weet niet hoe het kwam maar hij voelde dat dit laatste eigenlijk niet in den haak was
waarom dan niet ons vergeetmijnietje en onze roos en zelfs onze gemeene grasbloemen ik wist er immers zulke mooie ruikers van te maken en onze bruine beuk en onze eik of de populier
maar hij had het ongeluk op een hoepel te trappen de hoepel slaat omhoog achter tegen hem aan onder zijn rug en de vluchteling verschrikt zoo dat hij zich omkeert op de knieën valt en roept kwartier pardon ik geef mij over
vooreerst de voornaamheid van door alle dorpelingen te worden gekend en gegroet als het zoontje van dominee's jaantje wat ik overigens weer minder aardig uitgedrukt vond want mijn moeder
onder allerlei gestalten ontmoet ik telkens weer die liefde op mijn weg en indien het niet vermetel is om het te zeggen dan is er iets van haar in mijn eigen binnenste
eindelijk vroeg zij om wat water hij wist het haar niet spoediger te bezorgen dan met behulp van een paar groote bladeren die hij in het holle van zijn beide handen legde en toen zij zich op die wijze verkwikt had vermocht zij hem eerst weer te zeggen
dan werden zelfs de brutaalste jongens als lammeren en de globe kon vooreerst weer gerust naar boven op de kast nu of daardoor
zij had de ouders van hare leerlingen moeten volgen naar het ander eind van het land en al werd er druk genoeg over en weer geschreven de leegte die mijnheer swart sedert kon bespeuren was bij tijden niet voor hem om uit te staan
daar zullen wij straks spoedig genoeg van moeten hooren ik zei dat broer zoo'n snoeperig ventje was misschien zult ge zeggen dat zijn alle kereltjes van drie jaar
en van de logeerkamer werd het vaandel gehaald want vader was commandant geweest van de schutterij en het vaandel stond altoos in een hoek van de logeerkamer
wat toen nogal geld kostte en ze hielden allen evenals hun moeder wonderbaarlijk veel van hun oome het lijdt dus geen twijfel of het was zooals jillessen zeide dat de groote van daveren gemeenzaam met hem over den nieuwen dominee had gesproken
ofschoon zacht genoeg om den zanger niet te storen vrede op aarde ja wel dat liedje kennen we ginder vechten de russen en de turken
doch in plaats van dat wikkelde de onverlaat zich in het versmade voorwerp bromde iets tusschen de tanden en sliep in hadden frits en suze ook maar kunnen slapen
en er druppelde ook wat langs mijnheer zijn gezicht zoo waar ik hier sta mensch hij zat te huilen maar of het van pleizier was dat kan ik wezenlijk niet zeggen want den heelen dag heeft hij verder loopen fluiten
met een gouden bril en een snor als een generaal wat tegenwoordig weinig zeggen zou nu de goedhartigste kereltjes er uitzien als voor dertig jaren de rooverhoofdlieden in de prentenboeken
want eigenlijk is er geen mensch gesneuveld en de eenige die geraakt werd dat was pons de luthersche koster en dan nog wel bij ongeluk ik weet het in de bijzonderheden
en zelden verliep er een week waarin zij geen gelegenheid vond eenige uren in den ouden kring door te brengen maar een maand of vier geleden was daar een eind aan
en dat was haar behoud want een oogenblikje later leegde de schurk dat glas en o heeremijntijd wat een pijn of die deugniet toen kreeg en zulk krimpen hij was er nog niet eens mee klaar
of hij ging zoo lang als hij was op den grond liggen en broertje boven op hem en ik natuurlijk ook maar om broer
nu overviel de juffrouw een doodelijke angst waar of ze op dit oogenblik was de rampzalige zou men haar weer kunnen vinden
waarop verscheiden kamers en kamertjes uitkwamen op een van deze laatsten herinnerde ik mij zat alle vrijdagen de naaister dezelfde die dien ui sloeg van de klok ze had nog meer uien vaste die geregeld op hun tijd terugkwamen
en hij had nog eens gespeeld van vrede op aarde dan zou er geen stem in mijnheer swart tegen zijn opgekomen zijn linkerhand streelde de zachte lokken van zijn kind en met zijn rechter
en kennissen niet verminderde toen ik met de plechtige verzekering van de beide dames naar bed werd gezonden dat er in de heele wereld geen tweede jongen te vinden was met zoo'n bedorven
en dan lachte hij meteen weer door zijn stille traantjes heen en nu moet ge daarom niet meenen dat hij misschien wat dommelig was want hij was erg bij de hand
intusschen was juffrouw pippeling door het zakje van den diaken herinnerd aan haar plicht om niet langer over andere dingen te denken maar haar gedachten bij de preek te bepalen
ondanks de sporen van gebrek en verdriet zooals zij daar door haar tranen heen glimlachte o wat een droeve en toch wat een zalige glimlach was dat om strijd verlegen diep beschaamd en dankbaar maar
en toen hij broertje goed en wel dood had toen had hij hem of zijn zieltje want z was het immers meegenomen naar den hemel maar zou het wel eens waar zijn dat broertje zijn ziel in den hemel was
of dat ik terstond mocht ophouden met leven maar toen zag zij mij aan mijn allerbeste moeder en in haar oog zwom een traan
maar nu waren daar behalve de soldaten ook de schutters en grasbeek de apotheker en van pingelen de goudsmid liepen al maar op en neer
die ijdele hoop te onderdrukken had dat alles maar een droom was geweest of wat ik deed op dien zondagmorgen terwijl de kerkklokken buiten tevergeefs om ons riepen
om de lijn behoorlijk te vieren pas op of anders slaat de boot om en we liggen allen in het water ik houd mij aan mijn vaders knie vast want ik zit op een stoof naast mijn broertje
want al het andere nog daargelaten dat kwam toch niet te pas een luithersche koster met een knevel en als pons wat van de hondenbelasting gezegd had dan had hij nog niets miszeid want wie heeft daar ooit vroeger van gehoord een rijksdaalder
zelfs de ouderling die op de leer zat was vermoed ik niet klaar wakker en dat ofschoon hij nog wel recht overeind op zijn post stond maar hij françois haverschmidt familie en kennissen staarde den dominee aan met een uitdrukking in zijn oogen of ze van lood waren
om dat kind dat daar was heengegaan god wist waarheen met den vloek van een vader op het geweten en dan ook die vader zelf met zijn hopeloos verbitterd gemoed ging haar aan het hart doch
op den stoep waardig gekeurd om tot dit paradijs te worden toegelaten en allen in stille of luide verrukking vermoedt gij misschien daarbuiten op een akelige tegenstelling te stooten t is waar het heeft iets hards
die onlijdelijke pijnen uitstaat dan de zachte geruststellende stem van den gevreesden den miskenden den bewonderenswaardigen davidson volgt een geheimzinnig
zij is er nog de groote ster en haar zullen ze niet wegbreken en zoo zij ook al bestemd mocht zijn om met der eeuwen loop voorbij te gaan toch is zij ons stervelingen van éénen dag het beeld der oneindigheid
en geen twijfel voor wie nauwlettend weet op te merken of daar wordt nog gerouwd in het binnenste der beroofden en vandaag allermeest gij kunt er op aan
toen de muziek het wien neerlandsch bloed speelde kijk dat mijn moeder dat ook meedeed dat maakte dat ik begon te schreien als een kleine jongen
er was veel ijs in de rivier en wij hebben s nachts bij de twee uren werk gehad om er door te komen meer dan eens keek ik op naar de donkere lucht en zei dan zacht bij mij zelf laat mij tante nog levend zien laat mij tante nog bij kennis vinden
en er was een gat boven in den stam daar woonden kabouters in wij wisten het door mijntje de kindermeid en die wist veel want zij was een
aldus is de schrijver begonnen den derden druk in te leiden hij had thans zijn boekje kunnen opdragen aan zijn kinderen maar zoo ver is hij niet gekomen den laatsten zin reeds heeft hij niet mogen voleindigen
overvloediger bron van huiselijk genot had de zuster die de zorg der opvoeding met hem deelde maar altoos één weg met hem willen gaan of althans had zij maar beter de kunst verstaan om aan te vullen wat er
indien frits toen gewild had maar hij had het immers zelf erkend hij was bedorven hopeloos bedorven geen maand was hij in zijn nieuwe betrekking
sloeg de klok nu maar zes maar jawel t is of alle uurwerken verroest zijn zoo kruipt de tijd zal het dan nooit nit zes uur worden hoor daar kraait een haan en verder op nog een ander
en jongens dat weet je die zijn nog veel wilder dan de meisjes ofschoon ik voor mij het ook niet op de meisjes heb want zoo klein als ze zijn de nuffigheid en de nesterigheid zitten er al van het eerste begin af aan in
ik wou dat hij het eens probeerde om mij weg te jagen ik ben volstrekt niet verlegen om een dienst dit laatste kan mevrouw natuurlijk al heel bezwaarlijk nazeggen zij weet maar al te wel
griffermeerd en voor ons trouwen zei beumer altoos dat hij er niet op stond maar u weet wel mevrouw hoe of dat gaat en ten was het de meisjes zouden met mij mee maar het zijn alle vijf jongens geworden en nu zijn het bij mij
toen waagde hij het weer haar op te nemen en droeg hij haar nog een eind verder het was blijkbaar zijn bedoeling haar te onttrekken aan de nieuwsgierigheid van den kleinen jongen die hem eerst was nageloopen en wel eens op den voet gevolgd kon worden
tegen het uitgespannen beddelaken opgehangen glinstert verleidelijk genoeg ook in de onzekere stralen van het kaarsje maar half in zijn papieren huisje
en bello wordt kort daarop van de hand gedaan en het begint mij langzamerhand duidelijk te worden wat de juffrouw bedoeld heeft met haar zeggen van vader