AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
bijna trotsch over haar miskenning maar toen ze zijn smartelijk ontdaan gelaat bespeurde met die vochtige oogen waarin zij voor het eerst tranen zag met die lippen trillend onder zijn snor met die zware rimpels op zijn voorhoofd
zij in hare zwarte kant eene stof die zij tegenwoordig steeds placht te dragen geleek met hare ingevallen schouders en hare sombere doffe oogen een ruïne van hare vroegere schitterende jeugd een ruïne van binnen als van buiten
toch wat kon haar dat alles schelen waarom hinderde het haar dat hij die nuffen zooals ange en léonie en dat dwaze nest van een françoise courtizeerde waarom trok zij zich dat aan meer dan zij het zich van een ander jongmensch uit haar kringen zou aangetrokken hebben
hij was versmaad geworden die rijkdom en zelve gevoelde hij zich nu armer dan de armste en leêg zoo leêg slechts vol wanhoop en
hovel was hem uitstekend bevallen bij nadere kennismaking hij was zeer humaan zeer vriendelijk en zij waren overeengekomen dat paul met den volgenden maandag beginnen zou op zijn kantoor te komen werken
vincent blijf eten vanmiddag wil je vroeg betsy betsy vreesde namelijk voor een vervelende avond zij waren nergens geïnviteerd en daarbij had zij gemeend op den verjaardag harer zuster geen plannen te moeten maken om uit te gaan had dit ook niet kunnen doen daar zij tijdens de bouderie dien morgen pas bijgelegd haar nauwelijks een woord had toegesproken
deze schrik deed haar hart sneller kloppen en zij wond zich op en meende dat zij vincent liefhad terwille van de nagedachtenis haars vaders liefhad omdat zij een slachtoffer van de kleingeestigheid der wereld in hem zag iets ideaals en romanesks
tante zegt u toch aan lili dat ze moet rusten en hij wierp eenige bonte tapijten van de koorden af waarover zij geplooid hingen dien ging aan het opvouwen dien witte lakens en witte tulle riep marie dien hoorde verkeerd en bracht verkeerd aan
is is er geen vergeving voor die aanmatiging wanneer ze uit een vriendschappelijk gevoel voortspruit vroeg hij en stak zijn hand uit o zeker antwoordde zij ijskoud schijnbaar zonder zijn hand op te merken maar spaar mij voortaan zoowel uwe aanmatiging als uwe al te vriendschappelijke gevoelens te veel belangstelling kan hinderlijk worden
otto was in den laatsten tijd bij tusschenpoozen op de horze geweest hij had dikwijls ernstig met théodore gesproken hij wilde iets in de provincie zoeken en den haag verlaten hij was reeds half geslaagd door protectie van oude vrienden zijns vaders had hij nu kans om als rentmeester op een der kroondomeinen in gelderland geplaatst te worden
ik spreek zoo beredeneerd dat ik er van huiver hoor lawrence je weet dat ik geëngageerd ben geweest ja je hebt hem zijn woord teruggegeven ja ik heb hem zijn woord terug gegeven en ik hield toch van hem terwijl ik hem schreef om hem zijn woord terug te geven hield ik van hem vind je dat niet vreeslijk
de kennissen van mijn oom en tante kunnen ook de mijne zijn meen ik in alle geval is het een zaak waarmeê u u niet heeft te bemoeien waarom verbiedt u mij belang in u te stellen omdat u aanmatigend is
eline wist niet wat te beslissen maar mevrouw zelve drong er met hare treurige stem op aan dat eline ooms verzoek niet zou afslaan en dat zij naar brussel zou gaan oom bepaalde nu dat eline twee dagen daarna hem zou vergezellen
het applaus weêrklonk krachtiger marie kan zich natuurlijk weêr niet ernstig houden sprak emilie haar hoofd schuddend ze schatert het straks uit werkelijk trilde er iets zeer ongepast spotachtigs om het fijne mondje van den engel terwijl zijn roerende blik eenigszins komiek werd
hoe mooi ze in haar eenvoudig roze katoentje was krachtig van gestalte groot en vol als van eene koningin die steeds vriendelijk glimlachte omdat zij gelukkig was zoo gelukkig
toen kreeg ik een groot verlangen om alles voor je te zijn want ik dacht àls ik alles voor je was zou je gelukkig worden en het leven niet meer zoo somber inzien elly lief
heb ik goed gehoord freule is meneer de woude een broêr van u vroeg frans zacht aan emilie zoowel haar als georges ontmoette hij voor den eersten keer en zoowel hunne gelijkenis als hun contrast trof hem
je hebt wel eens afleiding noodig na al wat er gebeurd is we blijven denkelijk den geheelen winter uit misschien korter misschien ook langer verveel je je dan kan je altijd terugkeeren en zooals je dat verkiest op jezelve gaan wonen
arme meid wat heb je een moeite en nauwlijks drie maanden pas in holland je bent immers in september gekomen vroeg eline het doorzichtige chineesche kopje op de peluche babbytafel zettend
zij werd na zijn vertrek ook weêr meer zichzelve en voer niet meer om de minste aanleiding tegen de bedienden of tegen eline henk en ben uit zij sprak zelfs somtijds eline vriendelijk toe
o waarom had zij hem niet eerder ontmoet wat was het noodlot wreed zij begon te vreezen dat zij anders met hem had moeten handelen dan zij gedaan had zij had hem misschien moeten afstuiten door stugge koelheid door verontwaardiging over zijne inmenging over hare zaken
eindelijk barstte haar ergernis los het was op een middag voordat zij aan tafel gingen er was niets anders gebeurd dan dat vincent die zich reeds vor er gebeld was in de eetkamer bevond uit een karaf wijn zijn glas had ingeschonken
hij stond op als in een droom en zij volgde hem ja dat is wel zoo sprak ze niet overtuigd dan vergeet je elkaâr vervolgde hij op denzelfden toon
mevrouw lette niet op die éene bel tusschen de telkens herhaalde bellen der leveranciers maar frédérique scheen het dat de klepel doffer klonk dan gewoonlijk en zij schrikte willem kwam binnen mevrouw daar is mijnheer van raat die vraagt of hij u even spreken mag
zij martelde zich met die leugen maar het was ter wille van vincent die haar liefhad en niet van haar smart mocht weten doordringend zag hij haar aan zichzelven afvragend waarom zij loog maar hij moest zich het antwoord schuldig blijven hij begreep haar leugen niet hij begreep alleen dat er in een vrouweziel altijd iets raadselachtigs bleef hangen een nevel
eline was huiverig en had zich bij het groote vuur gezet een boek in de handen haar oogen dwaalden zoekend door het vertrek en een onbewust glimlachje speelde om haar bleeken mond
eline gevoelde bijna een vrees betsy in de eetkamer te zullen zien en zij begaf zich naar heur boudoir waar de kachel reeds vlamde en wierp zich op haar divan diep ongelukkig in een smart vol wanhoop en verlatenheid waarom waarom leefde zij
zij wachtte tot hij verder zou gaan tot hij wellicht eene vraag zou doen waarop zij reeds eenige dagen wachtte maar het was wellicht uit kieschheid dat hij niet vroeg het was nog zoo kort geleden sinds zij otto geschreven had
dat dat is geen zekerheid weende zij dat is zoo maar evenmin is het zekerheid dat je otto ongelukkig hebt gemaakt dat voel je ook nietwaar dat weet je niet zeker neen neen ik geloof wel dat ik het weet
ach ja eline ik vind hem nu ook zoo vreeselijk onverdragelijk niet als de meeste menschen hem vinden maar je begrijpt betsy als huisvrouw heeft misschien een ondervinding van zoo een mannelijken logé opgedaan die haar minder zachtzinnige ideeën heeft doen krijgen
het schijnt toch niet geheel en al kon hij eindelijk in het midden brengen met zijn zachte stem die zoo kalm afstak bij den klank harer levendige verontwaardiging ten minste ik meen wel mijn behoeften te kunnen inrichten naar mijn middelen
en evenals zij de dames bestuurderessen niet vertrouwde vertrouwde zij thans de haveloosheid dier armen niet er speelden haar verhalen van rijke bedelaars door den geest zij had ergens gelezen dat er in londen bedelaars leefden die schatten bezaten en des avonds feesten gaven met stroomen champagne en schoone vrouwen
en weldra vroeg zij hem vaak wanneer zij aan hoofdpijn leed of hij even zijne koele hand vr haar voorhoofd wilde houden hij had dit eens uit zichzelven gedaan en het was eline aanstonds geweest of een verfrisschende versterkende stroom door heure gloeiende hersens was gevloeid
ga ga je dan naar amerika dat weet je toch je hebt me immers zelf den brief van st clare gebracht ik ik wist niet dat je gedecideerd was arme vincent
een prettig mooi zusje waaraan men iets had en die lief hielp als er een dinertje was of als er des avonds menschen kwamen o betsy zou niets liever gewenscht hebben dan ze altijd bij zich te houden altijd
otto en suzanne hadden onzichtbaar achter de dikke stammen geluisterd en zij keerden nu op hun weg terug zie je suze sprak otto met dien zelfden pijnlijk schertsenden glimlach ik ben niet in éen nacht grijs geworden ik ben heusch niet als raoul
marianne die van kostschool voor goed thuis was gekomen kwam met edmée en de twee bébés der van stralenburgen het rijtuig in de laan reeds tegemoet en de drie dreumessen sprongen als jonge honden en poogden het rijtuig bij te houden tot grooten angst van marianne
ze is nu veel kalmer mijn kleine meid ze heeft tenminste geen koorts meer maar toch geheel beter is ze niet dokter reijer was nog al tevreden ik vind het heel lief dat je ons gevraagd hebt
zij bleef zwijgen hangende aan zijn arm en zwaaiende met hare kamperfoelie poogde zij even te lachen en neuriede zij een wijsje v
dat zij eigenlijk geen ander genoegen in den schouwburg smaakte dan als zij kennissen te zien en door dezen gezien te worden zij betreurde het nu bij zichzelve zoo laat gekomen te zijn ze zag le tribut de zamora voor de eerste maal en ze wist niet den inhoud der twee voorafgaande actes
waarmede had hij dit verdiend hij die eens zooveel rijkdom in zich had gevonden hij die niets gewenscht had dan eener andere dien rijkdom te schenken dien rijkdom van rust en vrede
hoe is het mogelijk ik wel tienmaal maar het duurt altijd heel kort bij me zoo drie à vier weken zie je bij voorbeeld in bonn op mijn teekenmeester daar was ik dol op en dan een jongmensch blond met blauwe oogen die me altijd stilletjes bonbons bracht
ze moest zich integendeel een enkelen keer vertoonen ze behoefde niet iedere uitnoodiging aan te nemen als ze nog geen lust in uitgaan had maar voor alles te bedanken waarlijk dat zou geen goeden indruk maken bij voorbeeld nu een diner bij mevrouw hovel over acht dagen
verhalen wel neen wat voor verhalen heele romans ik verbeeld me dan bijvoorbeeld een ridderjonkvrouw te zijn de jongens zijn mijn schildknapen en de kinderen mijn pages en dan bemin ik een ridder die me wil schaken omdat mijn vader wreed en bloeddorstig is en hem niet tot schoonzoon wil hebben
théodore ten minste beviel hij zoo goed in zijn gezonden opgeruimden levenslust dat zijn gastheer hem uitnoodigde eenige dagen bij hen te blijven op voorwaarde dat hij etienne niet van zijn wetboeken afhield
vi mathilde van rijssel had aan het strand een tent gehuurd en jeanne ferelijn gezegd dat zij maar zooveel zij wilde met haar kinderen bij haar moest komen zitten
arme meid sprak emilie medelijdend kom georges haal mijn sortie eens mina bracht echter de sorties der dames binnen terwijl de woude zijn ulster ging aantrekken en henk zich in zijn dikke handen wreef aangenaam gestemd dat hij van avond thuis zou kunnen blijven na een lekker diner
er begon een blos op haar wangen te tintelen en zij kreeg iets terug van hare vroegere schitterende bevalligheid een enkele maal bracht zij haren champagnekelk aan de lippen aandachtig hoorde zij naar zijne verhalen hij sprak zeer boeiend daar ginds galmden de hooge kreten van de sopraan en het lage gebrul van den bas tegen elkander op als een schrille
en zelfs zonder dat hij wordt aangevallen hervatte ferelijn glimlachend en voldeed aan emilie's verzoek maar toch zooveel merk ik al dat hij een bedorven kindje van de dames is niet alleen van zijn zuster ook van mevrouw van raat en
kinderstemmen weêrklonken in de vestibule de deur werd geopend en tina johan lientje en nico kwamen naar binnen vroolijk en springende gevolgd door mathilde henk stond op
het was nu gedaan met de lange pauzes die de artisten zich veroorloofd hadden was het twee uren geworden en de heer en mevrouw verstraeten ontvingen de dankbetuigingen der gasten die afscheid namen
maar georges je bent pardonnez moi le mot je bent niet wijs wees toch geen kind en schep je geen illuzies uit onmogelijkheden heb je soms bij toeval dat boekje in handen gekregen hoe heet het ook weêr de kunst om van vijftienhonderd gulden fatsoenlijk en getrouwd neen ik ken het niet maar vijftienhonderd is geen zevenentwintighonderd gulden en ik maak me sterk
heeft betsy u veel kwaads van me geschreven vroeg zij innemend innerlijk nieuwsgieriger dan hare conversatietoon blijken liet wat betsy me alzoo geschreven heeft heeft me verrast alsof ik het in keulen hoorde donderen ik wist er niets van dat je niet met je zuster
en een groot verlangen omving haar plotseling om hem vergeving te smeeken en hem te vragen wat hij wilde dat zij doen zou het zou zalig zijn zich te schikken naar zijn wil zich geheel en al aan hem over te geven het zou zoo rustig zijn zoo rustig en zoo zoet
ii men wist het spoedig de eekhofs hijdrechten en van larens vertelden het aan elkander eline vere ging op reis naar haar oom daniël vere die te brussel woonde en een jaar geleden getrouwd was ook henk en betsy zouden met den kleinen jongen den haag voor eenigen tijd verlaten
ben steeds gehoorzaam en gewillig ging aanstonds weg met de vaas tusschen de beenen van henk door eline viel weêr in de kussens neêr en zag haar zwager aan met een flauw lachje ik voel me akelig vandaag niets wel sprak zij kwijnend
ja weet u het heeft hij den brief al gelezen den brief neen willem bracht hem zooeven mijn god van raat het is toch niet dat eline otto
om je te laten voelen dat ik je begrijpen kan en om je te laten zien dat ik nog leef en nog langer leven moet en vooral om je te toonen dat je niet alleen al het verdriet hebt dat er op de wereld is misschien dat je dat een beetje troost
nog eens ik weet niet hoe ik je voor je aanbod danken moet maar waarlijk ik ik kan het niet aannemen ik kan het niet zij bleef staan en zij verbleekte ja ja hij had haar lief hoe had zij nog kunnen twijfelen dat hij haar liefhad
je begrijpt mij ruïneert het niet als je me niet terug geeft wat je me schuldig bent en ik val je er ook nooit lastig om maar alles te zamen loopt het nu toch naar de tweeduizend gulden en het begint me de keel uit te hangen blijf dan toch niet zoo ellendig hier in den haag lummelen zoek dan toch iets
zij betsy begreep het niet met den besten wil van de wereld begreep zij het niet wien kon eline zich liever dan otto wenschen ook al was hij nu eenmaal niet schatrijk zoo waren dus ook haar eigen plannen voor de toekomst vernietigd eline trouwde niet eline bleef natuurlijk bij hen en vincent vincent bleef waarachtig ook hangen eeuwig hangen
hare gedachten dwarrelden een weinig zij wist niet wat zij dacht had zij energie gehad had zij zich laten medesleepen zij wist het niet zijn kracht drukte haar neêr en verhinderde haar na te denken
prachtig magnifique hoorde men van alle zijden in den witten gloed van het licht scheen het oude egypte herschapen te zijn tusschen weelderige draperieën zag men iets als een oaze doorschemeren een blauwe lucht een paar pyramiden een palmengroep op
deze brief wekte eline eenigszins op uit hare geestelijke lethargie zij herinnerde zich hoe vincent kwijnende van zwakte op haren divan had gelegen in zijn turkschen chambercloak en hoe zij hem verpleegd had
groot en zwaar gebouwd met zijn vollen donkerblonden baard die hem op de borst hing blonk er trotschheid uit zijne heldere oogen maar eene trotschheid die zonder een zweem van aanmatiging van kracht en vasten wil getuigde
hare zachte gedruktheid scheen hem zelfs verdacht en hij vreesde dat zij plotseling zou opspringen en iets geweldigs doen zij antwoordde echter zeer rustig oom al ben ik van henk en betsy weggeloopen daarom moet u toch niet van me denken dat ik niets dan dwaasheden doe ik was mezelve niet meer van drift zoo agaceerde betsy me
eline hoorde haar op iets doelen dat in haar eigen geest slechts in zeer vagen omtrek was opgedoemd zij bleef stil en terwijl elize die nog wat moê was van haar bal zich met een boek op een divan wierp en weldra sliep zette zij zich in het balcon om na te denken
en dat is marie en die andere o dat is lili onherkenbaar wat een prachtige costumes wat een moeite ziet u die draperie van lili dat violet met zilver heb ik hun nog geleend hoe doen ze het murmelde de oude dame
zij kreeg genoeg van hen allebeiden en toch wist zij niet hoe zij een toestand zou veranderen die de gezelligheid van heur huis verdreef en haar geheele leven van oppervlakkig genot vergalde men sprak tot betsy's ergernis veel over otto en eline nu hun engagement af
en het meest ontevreden was zij over zichzelve daar zij haar goed humeur langzamerhand geheel en al verloor toch lag de schuld niet bij haar maar bij haar neef en bij hare zuster
kom nu maar beginnen sprak lili die zeer ongemakkelijk lag bet breng de lamp weg dien de deur dicht en dan beiden hier elk aan een kant van de
er hing een zwoele geur als een adem van tropische bloemen onder de palmen de vanille planten en de orchideeën door de glazen zag men buiten een sneeuwstorm zijn wit dons verstuiven
en wat kwam je bij me doen eens op een avond ook vijf jaar geleden toen ik mijn man van me had laten gaan mijn man dien ik na dien avond nooit meer gezien heb zeg wat kwam je toen bij me doen heb ik je toen soms ook gevraagd wat je me nu vraagt sprak zij met een droef verwijt
daarna vroeg zij hem of hij hare portretten uit dien tijd wilde zien en terwijl zij een album van een tafel nam dacht zij er aan dat zij hem wel kon vergunnen haar bij den naam te noemen maar zij kwam er niet toe
hij maakte een ongeduldig gebaar en hield haar nogmaals tegen zij sidderde nog van woede maar toch bleef zij ik verzoek u vriendelijk wees nu niet boos hernam hij gemoedelijk het is mogelijk dat ik wat vrijmoedig gesproken heb maar u vindt u zelf dat u hier in gezelschap is dat u past
het was nu zijn beurt te veinzen en verwonderd antwoordde hij je iets te vertellen hoe meen je dat ach ik weet niet ik dacht ik meende zoo iets in den krul van je knevel te zien schertste zij is er waarlijk niets
o ja naar onze tafeltjes stemde johan in ieder stond op en men volgde den bisschop en de kinderen naar den kleinen salon en de meisjes gichelden weêr om st nicolaas afgezakte pruik maar de heilige riep de meiden en willem toe gauw gooi de deuren maar open gauw
portret van je vader schaterde frédérique en de ridder hoe ziet die er uit dan eens zoo en dan eens zoo zeg freddy ben jij nog nooit verliefd geweest ach wel neen
hij drukte even haren arm zonderling bijna tot weenens toe verweekt door die herinnering uit zijne kinderjaren welke zich dooreen warde met herinneringen van een paar zomers geleden toen hij niet met suzanne toen hij met hàar hier had
weg van dat kruis jan en karel geef die lier op andere jan brulde paul zorg daar toch een beetje voor marie en nu bet en dien hier bet met de lamp dien bij de deur de anderen weg er is geen plaats meer kijken in den tuin aan het raam van de groote zaal daar zie je alles prachtig uit de verte
als je toch geen cent in de wereld hebt luibak dan zoo niet maar zoek iets ik kan je toch niet onderhouden hè vincent had in een vaag voorgevoelen een uitbarsting verwacht en liet de korte zinnen die henk met drift log uitstootte over zich neêrplompen zonder tegenspraak
zij hoorden op de trap vroolijk fluiten met de brutale helderheid van een straatjongen terwijl stappen bij tusschenpoozen bonsden als van iemand die de treden bij twee of drie tegelijk afsprong etienne kwam binnen goedenmorgem saam dag mama zoo dag gezellige dikzak hoe kom jij hier hoe maak je het
emilie wind je nu niet op voor niets zeide hij bedarend totnogtoe hangt alles in de lucht nietwaar ik heb nog geen stap gedaan ik weet niet eens of ik ja georges dat begrijp ik antwoordde emilie eenigszins gestild door de kalmte zijner fijne stem
théodore's woorden hadden haar iets in zichzelve getoond dat zij nooit zoo scherp afgeteekend in zich vermoed had hare fierheid namelijk geen fierheid op haar geboorte en haar naam alleen maar een fierheid die in de minste harer zenuwen trilde als met een ingeboren
hoewel zij hare vroegere kennissen een weinig verwaarloosde ontmoette zij ze toch een enkele maal in de salons van betsy uit verveling had ze daar met een oude freule eekhof een tante van ange en léonie afspraak gemaakt om den volgenden zondag gezamenlijk naar de fransche kerk te gaan
x er verliep een groote week dat de vere's noch vincent noch st clare zagen daar zij eenige dagen in holland doorbrachten er was sprake van een bal masqué dat de graaf zou geven oom daniël zou zich niet costumeeren maar elize ging als almée en eline wier fantazie niet veel werkte ging denkelijk ook als almée
en ze zou je nooit een tiende nooit zooveel kunnen teruggeven van wat jij haar gaf ze heeft geen hart ze is een koude steen vol egoïsme alles is egoïsme in haar maar freddy freddy viel hij haar in de rede lieve meid wat hol je door hoe zou jij aan zooveel menschenkennis komen om precies te weten wat eline is
als betsy niet meer geërgerd werd door een neef dien zij haatte dien zij vreesde en dien zij uit vrees gekoesterd had tot zij van hem walgde voor hij vertrok des ochtends had vincent een laatst gesprek met eline in haar
er waren niemand anders dan emilie en georges de woude françoise oudendijk hijdrecht en paul maar het was de eerste maal dat zij haar zagen nadat het bekend was geworden dat haar engagement verbroken was en zij moest zich wel dat pijnlijk kruisvuur van blikken getroosten
van de armen welke zij met de freule bezocht walgde zij nu na die maand de muffe benauwdheid hunner onzindelijke kleine kamertjes geheel hunne ellende en hun gebrek beklemde haar de keel zij zou gestikt zijn had zij éen dag in zulke vuile bekrompenheid moeten ademen
waar zij de hooge schreeuwende stem van de blonde dame in het rood fluweel en het gelach van elize hoorde doorklinken het geraas van die orgie verhinderde haar trots de druppels te slapen maar hoewel zij niet sliep en het daarginds niet rustig was gevoelde zij toch iets van een rust in zichzelve
er liepen nog wandelaars maar het gedrang was zeer verminderd zij haastten zich schijnbaar onverschillig maar lili met een kleur op de wangen naar hun tafeltje toe mevrouw verstraeten zat alleen met marie en frédérique otto en eline waren weg
hij wilde vertrekken maar zij nam zijn hoofd tusschen hare handen en zoende hem je bent een beste jongen dat je naar de horze gaat wat zal mama blij zijn en théodore vooral als hij hoort waarom je meêgaat sprak zij vriendelijk hij was recht vroolijk dat zij verzoend waren en zij hoorde hem weldra fluitende de treden der trap afspringen
zag hij een beetje tegen haar op omdat zij nu en dan eens ernstig zich met hem onderhield allerhatelijkst werd haar die gedachte allerhatelijkst zou het haar zijn zoo paul tegen haar opzag
henk en eline versuft door dien hagel van woorden hoewel de laatste zeer geprikkeld werd tot tegenspraak zij was er echter te moê voor en ze zweeg en zuchtte van verlichting als betsy ten laatste een ander thema ter tong nam en zij leed stil om vincent die haar lief had en zoo kiesch was geweest
st clare maakte aanstonds een zeer aangenamen indruk zoowel op elize als op eline als amerikaan had eline zich hem eenigszins ruw en zonder manieren voorgesteld misschien wel spuwende vloekende en om whisky vragende en zij werd aangenaam verrast door zijne innemende gemakkelijke wijze van zijn
ik apprecieer wat u doet ik verzeker u dat ik het apprecieer betuigde hij ernstig oom daniël kwam binnen bonsoir st clare je gaat niet meê wel maar eline kleed je je nog niet aan
van zijn sissende stem en zijn vloek wankelend liet zij zich omhoog trekken wat wil je vroeg zij nogmaals maar nu kalmer schijnbaar hoogmoedig in haar schrik dat zal je hooren ik wil dat je oogenblikkelijk oogenblikkelijk versta je naar erlevoort gaat en hem vergiffenis vraagt je weet misschien niet meer wat
omdat zij hem beter en langer kende en omdat hij de neef van marie en lili was dit was toch geen reden en het hinderde haar dat zij niet met haar gewone oprechtheid in zichzelve dorst zien als in een spiegel
die kracht die vastheid van wil gaven hem iets onafhankelijks iets bijna koninklijks iets als een fiere oprechtheid die vertrouwen inboezemde ofschoon eline vroeger van vincent slechts nu en dan iets over st clare had vernomen scheen het haar zoodra zij eenige woorden met hem gewisseld had dat zij hem lang gekend had
trok mathilde tot zich en verborg het schokkende hoofd aan mathilde's borst mathilde wist het als er geleden werd kwam men tot haar en zij sloeg den arm om den hals harer moeder en kuste
ongelijk herhaalde elize nog in weifeling ach misschien niet eline kan natuurlijk doen wat ze wil wil ze liever niet gaan eh bien soit dan zullen we een migraine voorwenden niets gemakkelijker dan dat maar je zal je verschrikkelijk embêteeren eline
hoe weet je dat ik geleden heb ik heb een klein beetje menschenkennis zij schudde ontkennend het hoofd ik geloof het niet ik heb niet geleden ik heb medelijden met met otto maar zelve heb ik niet geleden
tina tina niet de kinderen nat maken en laat het niet zoo hard over die bloemen regenen een beetje zachter vermaande mathilde zeker paul zou haar ondragelijk vinden dacht frédérique terwijl zij haar boek in den schoot legde en naar de kinderen zag
mag ik je doen opmerken dat je in mijn huis bent en dat als ik hier binnen wil komen ik het doe ik kom je spreken maak het dan kort want ik zeg je nog eens ik wil alleen zijn
heusch mevrouw ben is nog te klein u moet bedenken hij is pas drie jaar en het wordt te laat hij had wel even met onze martha naar huis kunnen rijden als de kinderen naar bed zouden gaan ik had juist iets aardigs voor hem sprak mevrouw teleurgesteld
niets vlotte nu verveelde hem dat gereis en getrek hij had genoeg blijk van energie gegeven maar het noodlot was hem tegen alles waarin hij zich moeide scheen hem ongeluk aan te brengen
riep hij snikkend uit en klemde zich aan haar vast en reikte haar bevend den brief daar lees kreet hij zij las weemoedig en streelde zijne haren als zij een kind gedaan had
zij schrikte en zag hem glimlachend aan hij sprak daar evenals vincent en zij gevoelde zich dankbaar zeer dankbaar voor zijn vriendelijke stem ja zij nam aan zij nam dankbaar aan
emilie en cateau van der stoor stonden weldra samen op een stoel elkander om het middel vasthoudend o wat mooi riep emilie en zij werd stil van wat zij zag
niet in gezelschap dat mij past herhaalde zij langzaam mag ik u herinneren dat ik mij in het huis van mijn oom en tante bevind dat weet ik maar uw oom en tante schijnen menschen te zien in wier kring u niet behoort u is hier natuurlijk met goedvinden van uw andere familie
zij was zeer nieuwsgierig wat oom van het epistel zou mededeelen misschien vroeg vincent wel om geld maar hierin vergiste eline zich vincent vroeg om geen geld zelfs niet om recommandatie of andere hulp
zij begon te sidderen over haar geheele lichaam maar zij deed zich geweld aan waarom zou u niet verder gaan murmelde zij waarom zou u niet de wereld van al haar zijden willen zien
raisonnons hernam zij en schoof haar fauteuil dichter naar zijn stoel veronderstel dat alles eerst rozengeur en maneschijn is dat je haar vraagt dat zij je accepteert wat dan hoe lang zal je dan niet moeten wachten eer het tot een huwelijk komt
elize al ratelde zij scheen van haar te houden en oom daniël al was zijn galante hoffelijkheid wat koud eveneens wel kreeg zij soms het vermoeden dat zij huichelden zooals ook iedereen in den haag gehuicheld had maar zij wilde dezen twijfel niet analyzeeren heure hersenen sluimerden in als in eene lethargie
daar is niets geen logica in hetgeen u nu zegt dat is wel mogelijk maar toch wil ik fransch blijven spreken goed weet u wel dat u niet zoo heel zwak meer is maar dat u flinker wordt
hij wekte haar vroolijk op hunne reis zou haar wel genezen van die sombere ideeën nadat jeanne die eline geroepen had van het plan had gehoord vertrok hij hij moest nog op het nassauplein een visite maken bij van raat
vooral eline begreep zij niet zij vond iets ongewoons iets raadselachtigs in geheel haar wezen dat steeds met zichzelve in contrast was haar gelach om niets vermoeide haar en zij verwonderde zich uit een fijn instinct er over hoe iemand die naar men zeide zoo heerlijk zong zoo onaangenaam en onnatuurlijk lachte
dat is hij ook daar heb je gelijk in misschien juist daarom houdt hij van mij hij beweert ten minste altijd dat ik beter ben dan iedereen en ikzelve me vinden dat is ten minste troostelijk niet waar
zij gevoelde nu ook minder pijn op heure borst maar zij was vermagerd en hare oogen stonden wat hol en somber in heur gelaat waarover nu eene vaalgele bleekte lag zij zat in een grooten stoel dicht bij het kleine kacheltje en zij tuurde uit het raam en vermaakte zich een weinig met de leveranciers te volgen
zij legde zich te bed zij sliep niet zij nam ook geen druppels in om halfzes hoorde zij elize zuchtend van vermoeidheid met oom daniël terugkomen maar heur slapeloosheid was niet verstoord geweest door angstige nachtmerries en het had haar geschenen of er een kalme roze lichtschijn om haar heen had geschitterd
het scherm viel maar de vier acteurs werden teruggeroepen en eline zag hem weder buigende met een koelen onverschilligen trek die afstak bij de glimlachjes van den tenor de forte chanteuse en de chanteuse légère
dat ben je niet je bent bij mij en je hebt je te gedragen zooals ik het wensch en als je niet weet hoe je je te gedragen hebt zal ik je dat zeggen zoolang je in mijn huis bent henk verscheen in de opengebleven deur
toegegeven wat den kring van kennissen betreft maar dien af te danken zou ook niet in mijn plan liggen en ze te blijven zien kost zooveel geld niet kost wel veel geld georges geloof me drong emilie beslist aan
grete deed open leo en faust renden naar binnen daar schaterde ze het uit ze had vergeten de doggen naar den stal terug te brengen luid daverde het geblaf der honden door de vestibule als een duo van bassen
hij kwam nader en met iets brutaal hoogmoedigs en bijna uittartends wierp zij haar hoofdje in den nek en zag hem vlak in de oogen hij beantwoordde dien blik met den zijne als gewoonlijk zonder gedachte en ging verder
de geraniums en bolbegonia's neêr zoodat de bloemen heen en weêr schudden en de grasperken glinsterden van vocht op het grindpad solden lientje en nico met hector somtijds gillend verjaagd door eene dreigende beweging van tina's
eline kon haar gramschap niet meer beteugelen hem die haar aan heur vader herinnerde die haar nu het dierbaarst was van alle menschen ter wereld hem hoorde zij door hare zuster verguizen met de laagste scheldwoorden en hovel lachte hij lachte om die
eline riep hij lachende wat voor dingen haal je je toch in je hoofd wat zou je dan wenschen wat voor dwaasheden zou je dan eigenlijk willen doen toe biecht eens op ondeugd zij lachte meê
maar nu zag hij in dat hij het niet vermocht dat hij slechts ergernis in haar wekte en dat zij dol werd en stikte ze kan soms vervloekt driftig worden ging henk voort terwijl hij door den salon loopend en innerlijk woedend eenige troostredenen poogde te verzamelen
snikte snikte zooals hij nooit had hooren snikken schor krijschend woest als in een radelooze smart iedere snik moest haar pijnigen als een marteling en iedere snik dreunde in zijn hoofd weêr bij iederen snik wachtte hij op de volgende ten laatste verminderde het gesnik tot een zacht gesteun toen hield het op
trouwens jullie hebben allemaal zulke vreemde ideeën jij en daniël en vincent het is wel amuzant het is origineel zie je maar het is curieus zoo curieus het frappeert me telkens is je zuster ook zoo
waar ga je naar toe vroeg hij ik ga mathilde met de koffers helpen antwoordde zij toe help mij liever met de mijne hernam hij gemaakt ongedwongen mathilde heeft immers de juf en ik heb geen geduld al dat goed zoo netjes te leggen
zij was juist bezig te verhalen hoe ze verleden op de bevroren sneeuw gevallen was voor de voeten van een heer die haar onbeweeglijk had staan aankijken inplaats van haar op te beuren verbeeld je mijn mof links mijn hoed rechts ik in het midden en daar stond hij met open mond naar me te kijken
moeder en dochter zagen elkaâr even aan maar zij zwegen eene onbestemde vrees welke zij beiden in elkander rieden doemde in haar op terwijl die brief in hare nabijheid de geheime aankondiging van een
ook betsy verdween even naar boven en eline en vincent bleven alleen in de groote salons nu hel van gasgloed kom laten wij in het boudoir gaan zitten zei eline en vincent volgde haar in het kleine vertrekje
henk wilde zijn hand uitsteken maar vincent had zich reeds omgewend en henk zag hem zich langzaam een weg banen door de menigte terwijl hij een enkelen keer met een loom gebaar zijn hoed afnam zeer ontevreden over zichzelven bleef henk alleen aan het tafeltje
wellicht zou hij echter bij een kinaonderneming op java een betrekking kunnen krijgen maar hij moest eerst juiste inlichtingen inwinnen morgen in den ochtend hoopte hij bij van raat te komen dien hij spreken moest
eline behoefde het hem niet te verzekeren dat zij onder dit schrijven geleden had als zij niet wist dat iemand lijden kon hij las dat in elk dier woorden die van tranen schenen te vloeien elk dier woorden die elk een nieuwe smart in zijn ziel goten
zij reikte hem de hand en wees hem een stoel hij zette zich zag haar onderzoekend aan glimlachte vriendelijk weemoedig en schudde ten laatste afkeurend het hoofd foei foei eline begon hij langzaam wat heb je me een verdriet gedaan weet je wel dat ik niets tevreden over je ben nichtje
zij vermoedde uit zijn halve woorden zooals zij het uit haar gesprek met vincent vermoed had dat st clare hem met alle mogelijke gemakken omringde ik geloof dat u nog al goedhartig is kon zij niet nalaten te zeggen
nu twaalfhonderd plus vijftienhonderd gulden maakt zevenentwintighonderd gulden wil je daarvan leven met een vrouw maar waarom niet emilie zij sloeg de handen van wanhoop
op het nassauplein werden zij door gerard opengedaan nog vor herman gebeld had en betsy en eline repten zich naar binnen terwijl henk dirk eene zorgvolle vermaning over de paarden toeriep eline ging aanstonds naar heure kamer
henk keerde zijn groot lichaam driftig naar vincent toe zeg vere komt er nog geen einde aan dat gezanik hè ik moet het gul bekennen dat het me razend begint te vervelen het is dan vijfhonderd gulden dan honderd gulden dan vijftig gulden waar waar wacht je dan toch op wat denk je te doen
van carmen sylva zij vertrokken beide en ook otto en suzanne wilden een wandeling maken en lieten mevrouw en mathilde alleen suzanne had otto in langen tijd niet gezien daar hij den vorigen zomer te londen bij zijn zwager howard vertoefd had in plaats van op de horze te komen
betsy ontving hem als altijd met zekere warmte en voorkomendheid in een voortdurende vage vrees voor dien neef eline bedankte hem zijn beide handen in de hare drukkend vincent verontschuldigde zich dat hij zoo laat kwam
zij begon te sidderen over haar geheele lichaam en haar oogen zagen hem met al den hoogmoed aan dien zij op dit oogenblik wist te verzamelen mag ik u vragen meneer st clare waaruit u het recht put mij een verhoor te laten ondergaan
ik hoop dat u me dien raad niet kwalijk zult nemen zij zou natuurlijk onder de hoede geweest zijn van haar oom en van u maar ik dacht dat zulke kringen voor een jong meisje nog eerder te ontwijken zijn dan voor een getrouwd vrouwtje al is ze ook gracieus als u had ik ongelijk
eline had hem gesproken over hare slapelooze nachten en hij had willen pogen haar naar hij zeide alleen door zijn wil te laten slapen maar zij had hem gesmeekt haar niet geheel en al tot een niets te maken
denk daar eens over na heusch kindlief denk daar eens over na je bent nog jong genoeg om je te veranderen eline wist dat er niets aan haar te veranderen was zij was steeds willoos van een hellend vlak gedaald zij was steeds naar omlaag geduwd en hoewel zij den afgrond had zien gapen had zij nooit omhoog kunnen stijgen
hun eerste gesprek over zijn nietsdoen over het gehalte zijner kennissen over zijn hatelijk cynische wijze van praten kwam haar in hare stemming van ontevredenheid nog bespottelijker voor dan dit laatste dat ten minste een raison d'être gehad had
aan tafel zat zij tusschen georges en hijdrecht zij gevoelde weinig lust tot spreken en vond het gemakkelijk dat hijdrecht zeer lange verhalen deed waarnaar zij schijnbaar met een vaag lachje hoorde zonder ze met een woord te onderbreken
strikjes die zich luchtig schenen neêrgezet te hebben op haar schouders en aan haar middel in haar lichtbruine haren opgekamd in den vorm van een antieken helm stak een roze veêren touffe met aigrette roze schoentjes schoeiden haar voet loom en licht als die eener fee een enkel parelsnoer schakelde zijn matwitte kralen om haar hals
ik voel mij soms zeer geneigd een vreeselijk dollen streek te doen en zij glimlachte schalks en dacht aan fabrice hij schudde glimlachend ook zijn hoofd en tikte haar even op heur omhoog geheven hand die bevallig
ii den volgenden avond om en bij negen uur rammelde de oude tentwagen waarmede théodore van erlevoort en klaas zijn koetsier naar het station van elzen gereden waren de hooge eikenlaan der horze binnen
dit gebeurde en zij bevonden zich allen met kloppende harten in het pikdonker terwijl paul aan het venster tikte om zich daarna bij de jongens in den hoek te voegen langzaam en weifelend ontvlamde het bengaalsche licht tegen den reflector aan
clair vroeg eline nu terwijl zij zich een weinig tot georges wendde betsy sloeg echter voor een oogenblik in den foyer te gaan en zij stonden op en verlieten hunne loge
was een beetje gepiqueerd foei wat kan u soms toch hatelijk zijn sprak ze verwijtend was ik hatelijk vroeg hij vergeeft u me dan het is waar dit zijn uw portretten ik was een oogenblik in de war het is ook moeilijk voor me u hierin te herkennen
meerdere groepjes kwamen den wintertuin vullen men behoefde er niet de vereischte bewondering van daar ginds te toonen men praatte en lachte er zeer vroolijk vincent voegde zich bij st clare en eline
hij keurig en elegant gekleed was de zelfde van voor twee jaren zelfs scheen zijn gelaat naast het hare zoo geel bleek hol en mager gezonder dan zij het ooit gezien had
daniël vere bewoonde met zijn jonge vrouw elize moulanger in de avenue louise een groot appartement het vertrek waar ze het meest vertoefden was een soort van zaal die met vijf ramen op straat uitzag half salon half huiskamer was dit vertrek hoewel in geen stijl artistiek weelderig ingericht
aan vincent had zij gevraagd of st clare blond of bruin was maar zij herinnerde zich niet wat hij geantwoord had zij herinnerde zich ook niet meer st clare's trekken zij was zeer nieuwsgierig naar hen beiden
beiden zwegen zij een pooze het scheen eline alsof zij elkaâr veel te verhalen hadden en niet wisten waarmede te beginnen het had haar geschenen alsof zij hem reeds lang kende en nu bleek het dat ook hij haar reeds kende zij waren geen vreemden meer voor elkander
ik bid u blijf nog een oogenblik vergeef me als ik u gekrenkt heb ik heb dat niet willen doen maar ik stel in u belang ik had veel van vincent over u gehoord ik kende u voordat ik u gezien had ik beschouwde u eenigszins als
een droefgeestige zwaarmoedigheid omving haar als met een nevel en zij vroeg zichzelve af waarom zij leefde zoo zij toch niet gelukkig kon wezen om haar onbestemde smart een bepaalden vorm te geven zocht zij naar grieven en stapelde ze opeen zij had behoefte aan liefde en er was niemand die haar beminde
zij was nu gereed en op eenmaal overviel haar een huivering zij kon zich niet naar beneden begeven hoe zou zij betsy moeten naderen zou zij geheel en al een afwachtende houding aannemen waarom kwam betsy haar dan toch ook niet tegemoet zij was toch eigenlijk zeer kwalijknemend zoo lang boos te blijven om een kleinigheid
de wanorde steeg ten top de drie jongens lieten zich bedienen op hun matras waarover een der jannen een stroom orgeade goot toen stortte marie op hen in een woede van woorden toe en zij trok met dien de matras onder hen weg naar de andere kamer
otto antwoordde niet en bleef zitten zooals hij zat er was een te groote vertwijfeling in zijn ziel gezonken dan dat henks goedigheid hem zou kunnen opbeuren hij dacht er aan hoe hij eline eens gezegd had dat zij maar éen fout had dat zij zichzelve niet kende dat zij schatten in zich liet sluimeren dat hij haar wekken zou uit die sluimering
o god dat was de dag dien otto en zij een paar maanden geleden bepaald hadden als hun trouwdag zij staarde als wezenloos naar die zwarte cijfers
wat dan een van die munten waarmeê u zoo lang is bezig geweest om ze in uw haar te schikken eline glimlachte en zij ontnam zich voorzichtig uit heur kapsel het snoer van munten en rukte er een af die ze hem aanbood
zeker wil ik aan u denken sprak zij met trillende lippen u is zoo goed en vriendelijk voor me geweest en en ik zal altijd een aangename herinnering van u houden dank u sprak hij zacht vind u niet dat er iets treurigs in is als men elkaâr heeft leeren kennen en sympathie voor elkander voelt en als men moet scheiden
hoewel mevrouw van erlevoort hem steeds afried zich in een stille afzondering terug te trekken was hij te moê van den haag om niet naar een atmosfeer van nieuwe frischheid te verlangen hij hoopte op niets hij wenschte niets hij smachtte alleen naar een eenzame ruimte waar hij niemand ergeren zou met zijn doffe melancholie
hij zweeg even en richtte haar hoofd zacht van zijn borst op ik zal je niet langer martelen eline maar alleen moet ik je nog dit zeggen weiger nu niet wat ik je gevraagd heb
zij greep betsy's polsen in den nerveuzen greep harer vingeren en sissende tusschen hare tanden kreet zij met een schelle stem en nu stil hou je mond zeg ik je praat niet meer over otto praat niet meer over vincent want ik bega ik bega een ongeluk aan je je agaceert me je agaceert me ik word dol zooals je me agaceert pas op
zij zag naar buiten maar de wind blies er eene vale stofwolk van de straat omhoog en zij wendde zich om huiverend van dien herfst daar buiten toen haar blik plotseling op frans scheurkalender viel die aan den wand hing en door jeanne trouw werd afgescheurd met groote zwarte cijfers zag zij er november
maar ook om de gespannen zeer romantisch gekleurde intrigues de eenigszins ruw geschilderde melodramatische peripetieën vol haat en liefde en wraak waarvan het conventioneele haar niet hinderde en waarin zij zelfs geen waarheid zocht
maar emilie de woude bracht haar eigenaardige bruyante vroolijkheid mede die haar tot schaterens toe opwond de tintelende kout verlichtte haar een weinig de doffe atmosfeer der salons
ben je en un mot uitgegaan je bent nu verliefd je hebt nu zowat poëzie misschien in je idées maar geloof me dat slijt en als je eenigen tijd getrouwd bent vind je het heel gezellig een aangenamen kring van kennissen te hebben
nu en dan een kennis toelachte en haar oogen niet weêr naar het tooneel richtte dan toen ben saïd en zijn slavin onder hun troonhemel gezeten waren en het ballet begon daarin schiep zij behagen en zij volgde de danseuses die als glijdend op de tippen der teenen zich rijden onder de
sterft ze vindt je het niet vreeselijk ik heb er over liggen te snikken en berthalda doet ook boete en gaat in een klooster onder de aarde waar de zon nooit schijnt en raoul is in éen nacht geheel en al grijs geworden
hij is rijk en heeft veel relaties en zou in new-york aan een handelshuis eens voor mij rondzien maar zie je op het oogenblik zeg van raat je zou me toch een immens groot pleizier doen als je me nog een vijftig gulden kon leenen
ik een rijke partij mijn rijkdom is niet schitterend oom en à prendre ben ik niet meer sprak zij weemoedig lachend ik word zoo langzamerhand oud ik heb uitgediend
maar zonder genoeg kracht om zijn eigen wil door te drijven wordt men toch dadelijk meêgesleurd door alle oude gewoonten zie je en daarom hij lachte om haar allerbeminnelijkste logica daarom zou ik zoo gaarne eens iets dwaas doen iets vreeselijk dwaas
maar als die persoon geleden had vooral geleden had uit berouw over wat hij eens deed fluisterde zij bijna smeekend met een vochtigen glans in hare oogen en haar voet trippelde zenuwachtig in de schapenvacht hare vingers slingerden met het zwarte medaillon zijn blik werd zeer zacht overvol van medelijden
hij schudde dan ook ontkennend zijn hoofd maar toch hij zag haar slechts glimlachend aan hij kwam niet verder zijn vraag scheen dan wel moeilijk in woorden te brengen voor iemand die zoo ratelen kon ach neen antwoorde hij alles is gezegd in een paar woorden maar er zijn soms oogenblikken nietwaar dat woorden goud schijnen te kosten
zij kwamen f eten f om elf uur des avonds wanneer eline zich reeds bereidde naar bed te gaan zij bleven dan tot half drie drie uur er werd gerookt en er werd champagne gedronken en elize rookte meê en lachte zeer luid
ja ik kan onmogelijk aan alles denken verdedigde etienne zich fatale druktes die je hoofd doen omloopen spotte arnold met zijn toegeknepen zwarte oogen ik kan me dat zoo goed begrijpen bezigheden conferenties correspondenties consultaties
ik geloof dat het de hand van eline is zoo een dikke brief hoe curieus van eline vroeg mevrouw ik geloof zoo zij gaf den brief terug aan willem die hem op een japansche schotel op het buffet legde en wegging
que ça fait hij is tenminste galanter dan paul of etienne en als hij me helpen wil marie lachte steeds hij kan immers niet rijden riep zij minachtend uit hij zegt dat hij er dol van houdt och geloof het toch niet praatjes
zij nam zich voor eenige terughoudendheid in hare antwoorden te leggen maar zijn gezelschap was haar zoo weldadig dat zij er niet in slaagde en haars ondanks zeide zij ik ben heel blij u weêr eens te zien
betsy kookte van woede haar lippen sidderden haar handen trilden haar adem schokte in de keel ze kon niets meer zeggen zij had eline wel kunnen slaan maar deze ging langzaam met de opspringende honden door het gangetje naar den tuin en vulde zelve een emmer met water aan de kraan
mathilde zag aanstonds dat er iets was voorgevallen zij zag haar moeder weenen zij zag frédérique's machteloozen toorn zij zag de verlegenheid van henk breng de kinderen snikte mevrouw en zij stootte nico van zich af mathilde wenkte ze aanstonds te zamen aan de geopende deur
laat me zeggen als een onbekend zusje zooals ik vincent als mijn broêr beschouwde en ik vind u hier tusschen menschen ik dank u voor uwe goede bedoeling hernam zij koud als ijs maar wil uw broederlijke belangstelling voortaan op gepaster wijze uiten
op zekeren dag kreeg etienne een brief van paul waarin deze hem mededeelde dat hij hem wellicht spoedig met een bezoek zou komen vereeren daarna wilde paul gaan reizen in duitschland of italië
hij trachtte zich in haar te denken en te raden hoe zij zich nu gevoelde en waar zij was maar hij kon geen logischen gedachtenloop volgen want hij leed nog te zeer onder haar slag
waarom niet waarom niet herhaalde zij peinzend omdat ik al ben ik jong gebroken ben waarom wil je dat niet inzien omdat alles in me verbrijzeld is omdat ik een ruïne ben
zij tobbende met haar drie kinderen en haar klein verlofs traktementje eline en betsy onbekrompen steeds verkeerende in een zwier van vermaak en wereldschheid waar was de vroegere gezellige vriendschap die haar samenbond toen zij nog ondeugende kinderen met haar tasschen naar school slenterden
zij gevoelde zich in den aanvang een weinig bevreesd voor die belangstelling als zou hij iets in haar doorgronden dat haarzelve onbewust was en dat eene schande zou blijken te zijn maar er ging iets als een magnetische invloed op haar uit zij gevoelde zich als gebiologeerd door zijn vasten vriendelijk doordringenden blik
jij maakt je sterk ja jij zal wat ben jij iemand om met een paar ellendige duizend gulden met een vrouw een geheel jaar van januari tot december te moeten doortobben ja jij zal wat vervolgde zij opgewonden en bijna boos toen hij haar in de rede wilde vallen en zij rees driftig van haar fauteuil op
ja hernam zij verlegen en zette zich met eene liefkoozende beweging naast hem en ordende hare kamperfoelies maar zusje lief vervolgde hij steeds dof en op een wijze als uitte hij een zin dien hij met moeite van buiten had geleerd
kom ga eens zitten en hoor eens even wat ik je te vertellen heb een degelijke verstandige zuinige jongen zooals jij geeft geen waaier van ik weet niet hoeveel aan een jong meisje als hij niet verliefd op haar is dat zul je mij niet wijsmaken
zoo even zei je zelf ik twijfel altijd ik zoek altijd ik weet nooit weet je dan nu zonder te twijfelen dat het nooit zou kunnen zijn ben je daar dan zoo zeker van zal je geen berouw hebben als ik weg ben als het te laat is o kermde zij hoe kan je me zoo doen lijden je martelt me