AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
maar van oudijck was een uitzondering de meesten dienden en plantten voor een latere rust haar man immers ook beulde zich af om als hij assistent-rezident was geworden over enkele jaren zijn pensioen te nemen beulde zich af voor zijne illuzie van rust
naburige rezidentie's maar in hen vloeide ook geen drup meer van het edele bloed neen hij van oudijck had nooit gekund wat hij zoo gaarne had willen doen zij wier belang hij voorstond werkten zelven hem tegen het was met hen gedaan
maar onder die lustigheid huiverde toch een angst groepjes verzamelden zich blikken keken spiedend uit naar buiten waar op den weg zich verdrongen indo's javanen chineezen arabieren rondom louis couperus de stille kracht de draagkeukentjes die walmden
in een eenvoudigen roman had zij die niet rustig en eenvoudig was den eenvoud en rust van haar leven gezocht maar zijne kwaliteiten voldeden haar niet vooral nu langer in indië en verslagen wordende in den strijd met het land dat hare natuur niet sympathisch was
waarom al dat gewirwar en die drukte van menschen als morgen misschien alles dood is en zij zeide het hem hij antwoordde dat een ieder leefde niet voor zich en zijn tijdstip van heden maar voor allen en voor de toekomst
mevrouw van does laat ons een heele boel moois zien zeide zij streelend van oudijck voelde een schok in zijn borst louis couperus de stille kracht het was hem nooit aangenaam mevrouw van does in zijn huis te zien
en men deed laagheden om toch maar geïnviteerd te worden op hare dinertjes die waren beroemd en berucht want zij eischte dat hare heeren in rok kwamen en niet in hun singaporesche jasjes zonder hemd zij stelde rok en witte das in en zij was onverbiddelijk
een noodlot scheen op deze vrouw niet te drukken hare onverschilligheid was glanzend was geheel onverschillig zonder minachting zonder afgunst zonder emotie hare onverschilligheid was eenvoudig onverschilligheid
uit de verte waaiende aan als iedere dag om dat uur maar soms zakte hij in eens onverwachts neêr in-een als met een onmacht zijner waaiende vlerken en de opgeheven zee strookte haar maanwitte schuimkrullen glad en
langzamerhand alles gaan missen waaraan zij behoefte had een nihilisme om te zeggen waarvoor alles waarvoor de wereld en de menschen en de bergen waarvoor al dat kleine louis couperus de stille kracht dwarrelen van leven maakte zich wanhopig van haar meester
over ze heen regenboogden de eeuwige illuzies liefde kunst groote vraagteekens van recht en vrede en ideale toekomst zij vond het alles om niets zij miste het doel en zij dacht waarom dat alles zoo en waarom de wereld en de arme menschen
en de tact waarmeê zij instinctmatig zonder ooit veel na te denken haar leven leidde en beheerschte was zoo groot dat misschien als zij alles verloren zoû hebben wat zij nu bezat hare schoonheid hare pozitie bij voorbeeld zij nog onverschillig zoû kunlouis couperus de stille kracht nen blijven in hare onmacht om te lijden
glimlach van aantrekking de een trekkende den ander aan van het eene einde der zaal naar het andere als onweêrstaanbaar dat was geen toeval en ook zij ze haatte mama nu mama met hare mooie kalmte hare souvereine onverschilligheid hare eigen natuur van drift van passie kwam in botsing met die andere
en een onverklaarbaar nauwlijks waarneembaar gekreun als een zacht geheim van gekwelde kleine zielen zeurde hoog boven als in de lucht als in de heel hooge takken der boomen
wasch mij neen haal geen zeep met water alleen laat mij niet alleen oerip wasch mij dan toch hier verbrand de kimono oerip zij dook in het zwembad zij zwom radeloos rond de meid half naakt dook mede
men kwam geen ander rijtuig tegen een onbezielde menschenloosheid hield de tuinen en galerijen betooverd een paar jongelui in het wit wandelden en namen den hoed af het rijtuig had de notabele lanen verlaten
vroeg zijne vrouw hiervan uitlegging vroeg haar waarom zij eva beleedigde door zonder reden haar de kinderen te ontnemen en bij zich boven te nemen waar zij de hôtelrekening aanzienlijk vermeerderde
slechte pleizier te plagen enkel voor het pleizier ervan het gaf haar een exquis genot het maakte voor het eerst misschien want zij was altijd zeer voorzichtig geweest haar man jaloersch theo jaloersch doddy jaloersch zij maakte alle jonge vrouwen en meisjes jaloersch en daar louis couperus de stille kracht zij stond boven hen allen als vrouw van den rezident
maar je bent toch een nj hier geboren hier opgevoed en je hebt niets van een nj ik vind het heerlijk je ontmoet te hebben ik hoû van je als varieteit help mij dan ook opper iets nieuws geen bal en geen bergtocht ik heb behoefte aan iets nieuws
ja het was toch maar een goed leven in indië bij het binnenlandsch bestuur ten minste voor hem was het altijd goed geweest maar hij had ook een beetje gebofd nu was het wanhopig met de promotie hij kende tal van assistent rezidenten die zijn tijdgenooten waren en die in jaren nog geen kans hadden rezident te zullen worden
maar hoewel deze epizode iets zachts en weeks en waardeerends in haar had opgewekt was het maar een epizode en was zij de zelfde toen de emotie er om voorbij was
de heel jonge vrouw met de goudgewaasde wangen en de koolzwarte oogen die zij even in een flits had gezien en dan zijn er broêrtjes die moeten leeren in garoet ziet u dat is nu mijn huiselijke kring
en zij verlangde weg te komen batavia beklemde haar den adem trots haar iederendaagschen toer langs het wijde koningsplein zij had alleen nog maar éen wensch van weemoed afscheid te nemen van van oudijck
niet meer dat zij op patjaram logeerde naar hij voorgaf om de de luce's geen hoop te geven dat addy ooit doddy zoû krijgen want hij dorst léonie niet over zijn ijverzucht spreken dat addy ooit doddy zoû krijgen in zijn dochter was ook wel indiesch bloed maar hij wilde een volbloed europeaan voor schoonzoon hij haatte
maar het is vooral bij de indo's niets dan hoffelijkheid en gratie een kalme uitbloei van bewegingsbevalligheid een gratieus teekenende arabesk van precieze pas op zuivere maat over de vloeren der
en als zij dan las van het sociale drijven in europa de groote sociale kwestie in indië de opkomende kwesties der indo's dacht zij waarom de wereld als de mensch zoo eeuwig de zelfde blijft klein en lijdend en neêrgedrukt in al de ellende van zijn menschelijkheid
een omgeving antipathiek en in de helderste oogenblikken van dit spel en weêrspel was het de duidelijke vrees de vrees die zij van alles het helderst voelde de vrees die zij
toen verschenen in mindere bladen uitingen van een kleine vijandige pers beschuldigingen vaag of tastbaar onwaar een haat borrelde overal op
ik ben nooit van java afgeweest en ik voel iets onvolkomens in mij omdat ik nooit sneeuw en ijs heb gezien sneeuw dat is mij iets als een vreemde onbekende zuiverheid waarheen ik verlang kom ik zelfs nooit langs
maar zoo is het in indië mevrouw wij werken hier allemaal hard tot dat wij niet meer werken en u gaat al over een week wat zal u blij zijn uw ouders te zien en mooie muziek te hooren ik ben u nog altijd dankbaar u heeft veel voor ons gedaan u was de poëzie in
maar al mijmerde hij niet de stemming was onafweerbaar als een druk op zijn breede borst als een ziekte van teederheid een malaise van sentimentaliteit in zijn anders heel praktisch gemoed van
hij verontschuldigde zich over zijne lompheid de raden ajoe pangéran had zijne beweging opgemerkt en haar oude gelaat werd bleek zij zeide niets maar zij wenkte een volgeling
toen wachtten zij weêr af terwijl de soep lichtjes dampte een andere jongen vulde de drie waterglazen met groote brokken ijs het jonge meisje was nader gekomen neuriënd
en als een openbaring van artistieke vizie was haar geweest het karakter van den javaan zijne sierlijkheid zijn gratie zijn groet en zijn dans zijn voorname aristocratie zoo duidelijk dikwijls afstammeling van edel geslacht
met reminiscenties aan kloos en gorter zoo in haar spleen bracht toch haar peinzen haar verder en ging evolutie door haar heen want het was in haar het kind harer ouders bijna ongelooflijk dat zij niet altijd kunst het hoogste zoû vinden
zij liepen in elkanders arm aan elkaârs hand liepen zij voort in een liefde van ontzenuwende handtastelijkheid die nooit durfde tot het einde met hunne handen voelden zij elkaâr heelemaal aan zij beminden elkaâr met hun handen kwam zij dan thuis dan was zij dol razend op mama in wie zij beneed de kalme glimlachende verzadiging als zij in
overheerschers beschaving dat een verbroedering tusschen meester en dienaar nooit zijn zal omdat onoverkomelijk het verschil blijft dat voortwoekert in ziel en bloed
dat kind van liefde was die jongen van liefde de wereld het heelal het leven hij maakte haar het hof hij zoende haar stilletjes op den mond maar niet meer dan hij gedachteloos andere deed hij zoende andere meisjes ook en kon hij dan ging hij verder natuurlijk weg als een verzengende jonge god een god zonder gedachte
zij zagen elkaâr strak aan en de kalme flinke blik van van oudijck ontmoette den transe vonk van den regent de personen die u inlichten kunnen zich vergissen
hij antwoordde vaagweg en zij werd op haar hoede en beangstigde zich op een morgen gaande door de slaapkamer van haar man trof haar het fluisterend gesprek van van oudijck met den schout en zij luisterde even haar oor aan het schutsel
maar zij lachte telkens even na zacht verlegen zij was nog heel jong misschien even achttien jaar zij was een solosche prinses en van oudijck kon haar niet uitstaan omdat zij solosche manieren solosche zeggingen invoerde te
meer eerbied moest hebben maar eens toen hij doddy terwijl zij troost bij hem zoeken kwam berispend sprak over hare wandelingen met addy gilde zij op dat mama zelve op addy verliefd was van oudijck boos joeg haar de kamer uit maar het kwam alles te veel met elkaâr overeen de anonieme brieven
zijn armen tot zij hijgde tegen hem aan hij zoende haar de verwijtingen van de lippen tot zij dol van liefde wegsmolt aan zijn mond verder gingen zij niet bang vooral doddy zij liepen achter de kampongs op de galangans der sawahs terwijl zwermen van vuurvliegjes in den donker om hen heen starrelden als heele kleine lampjes
de rezident wandelde eerst langs het huis van den secretaris dan ter andere zijde een meisjesschool dan de notaris een hôtel de post de prezident van den landraad aan het einde van de lange laan stond de roomsche kerk louis couperus de stille kracht en verder op de brug over der kali lag het station
vlak bij bij het spookhuis welks pilaren zij overdag kon schemeren zien in de verte door het loover der boomen voelde zij iederen dag zich zenuwachtiger den geheelen dag om haar heen fluisterden de bedienden spiedden zij schuw in de richting van de bespookte residinân
zoo vele verscheidene belangen van cultuur en voor bevolking liever had hij zich benoemd gezien voor soerabaia waar veel omging of in een der vorstenlanden waar zijn tact om met javaansche vorsten om te gaan te pas zoû zijn gekomen maar batavia voor een rezident als ambtenaar het minst interessante gewest voor den
dat haar man en ook eldersma en de rezident vreesden voor een opstand der bevolking opgestookt door de regentenfamilie die het nooit vergeven zoû dat de regent van ngadjiwa ontslagen was
en dien hij na een poos geduld met hem en zich had laten overplaatsen had laten springen als hij zeide en hij was trotsch dat hij trots zijn straffe autoriteit trots zijn straffen werkdrang bemind was onder zijne ambtenaren
het was vroeger anders zei de oude mevrouw de harteman de schoonmoeder van eva's vriendin nu waren ze er niet meer de gezellige huizen met hun indische gastvrijheid met hun open tafel met hun oprechte hartelijkheid van ontvangst
en van oudijck en eva op den weg achter louis couperus de stille kracht het station langzaam voortrijdend om de drukke menigte die gonzende altijd de hadji's omringde hun dragende eerbiedig hun reisgoed hun vleierig aanbiedend hunne karretjes zagen plotseling elkander aan
wat ik weet lachte zij wat ik weet ik weet wat ik weet hé plaagde hij een carambole mikkende met een ruwen stoot jij met addy hè nou en jij met mama hij haalde de schouders op je bent gek zeide hij
ik zal s middags maar vroeger baden dacht léonie zij ontdeed zich van kimono en sarong en naakt zag zij even in den spiegel hare silhouet van melkige molligheid de rondingen van een vrouw van veel liefde
zij bleef dus maar liever wonen in haar natte huisje s nachts kon zij wel blijven waken bij de njonja haar oudste dochtertje paste dan op de kleintjes en onderworpen aan haar klein bestaan van kleine ellende liet saïna haar lenige vingers sterk zacht drukkend glijden over de zieke leden van haar meesteres
nu was het een korte kreet dan was het een steunen als van ziek kindje dan was het zacht snikken als van gemartelde meisjes wat voor beesten zouden dat zijn zei theo zijn het vogels of insecten
om hem zoû ze die ijverzuchtjes en ijverzucht altijd kennen haar leven lang hij zoû haar leven zijn patjaram haar wereld de suiker haar belang omdat het het belang van addy was
zoo had zij om zich heen den dokter en zijn vrouw den hoofd ingenieur en zijn vrouw den controleur kotta en zijn vrouw en soms van buiten-af een paar controleurs een paar jonge employé's van de
daar roept hij kandjeng louis couperus de stille kracht bawa whiskey soda kandjeng de eene oppasser stond op om den drank te halen hij had alles vlakbij in het logeergebouw om niet in huis behoeven te komen dichter schoven de anderen bij een en fluisterden door
of zij de eens zoo dagschuwe demonen gezegevierd hebben en niet meer schuwen het licht omdat zij het met de schaduw van hun funèbre vlucht tch verduisteren
ik begrijp niet zooals je indië ziet tegenwoordig er is een tijd geweest dat je oog hadt voor het mooie en interessante hier dat schijnt nu heelemaal voorbij je moest eigenlijk maar naar holland
haar mondje was klein en een beetje dik en haar bovenlip donsde even met een donker zweempje van haar zij was niet groot en al te vol van vorm als een haastige roos die te snel
een weemoed van levensgelatenheid eene berusting in al het kleine donkere aardsche onder dien eindeloozen hemel aan die zee van fosforizeerende verte dreef om en tooverde eene geheimzinnigheid die beklemde
hare nu aangenomen moederlijkheid en razend omdat hij wist dat zij addy de luce veel zag dat zij veel op patjaram logeerde op de feesten danste addy met haar op de concerten hing hij over haar stoel in de ge improvizeerde rezidents loge wel was hij haar niet trouw want het was niet in zijn natuur
bij het station was meer verlicht dan de andere huizen een groote europeesche toko de maan hooger geklommen zich heller zilverende bij hare stijging bescheen de witte brug de witte toko de witte kerk dit alles om een vierkant square
en met haar vingers zacht drukkende op addy's hoofd suggereerde zij hem ook te blijven in zijne houding te blijven knielen aan hare voeten en zeide zij als in een zelfhypnoze verbaasd luisterende naar den klank van haar eigen even heesche stem
in de diepte van het open huis het zeer groote huisaltaar de plaat der goden pronkende in licht de tuin aangelegd met gemaniëreerde krinkelpaden maar mooi volgezet met vierkante potten en lange bloemvazen van donker blauw en groen glazuur
buigzaam toegevende hoffelijk schijnbaar naderende maar diep in zich heilig zeker van eigen meening en zoo wijd verwijderd van alle
dus geen bal geen bergtocht geen liefde mijn god wat dan wat dan ik weet wel iets zei mevrouw doorn de bruijn en over hare placide melancholie kwam een plotselinge angst en ter zijde keek zij mevrouw rantzow aan de duitsche vrouw begreep haar blik
zijne groote verantwoordelijkheid was zijner heerschersnatuur een genot zijn werkkring was gevarieerd kantoorwerk en tournée de belangen van zijn werk waren gevarieerd men sufte niet dood op zijn kantoorstoel na het bureau was er de louis couperus de stille kracht vrije natuur en het was altijd afwisseling altijd iets anders
op een rieten stoel ouis ouperus e stille kracht en het was in huis nieuw opgefrischt wit gekalkt na het vreemde gebeuren dat voorbij was een haat die als uitschoot overal als de duivelsche bloem zelve van dat vreemde geheim een haat rondom die glimlachende vrouw die te loom was om
een jong meisje neuriënd liep door de middengalerij als in afwachting het huis was gemeubeleerd volgens het conventioneele type van rezidentie woningen in het binnenland plechtig en banaal
dat een javaan van geboorte trots al de edele traditie in zijn aderen zich kn gedragen als louis couperus de stille kracht de regent van ngadjiwa dien nacht was hem nooit mogelijk voorgekomen zoû hij nooit hebben geloofd als hij het niet met eigen oogen gezien had
en hij ging weg stilletjes zonder een blik naar achteren naar zijn groot arbeidsveld waar hij eens met zooveel liefde ge schapen had een geheel het bestuur bleef in handen van den
zij sidderden tegen elkaârs borst aan van oudijck had haar gehoord hij stond op kwam van achter het schut zijn oogen knipten als moê van werken léonie theo hadden zich hersteld wat is er léonie
maar was het eerlijk vroegen de dokter eldersma van helderen u moet ons vertrouwen verdedigden zich de twee dames top zeide eva wij hebben met ons diner gedaan laat ons tafeldans doen
klopte op de deur een gebrom een gestommel rommelde binnen op maar toen addy riep louis couperus de stille kracht werd de deur met een schop geopend en de beide jongelui traden binnen in de eenige kamer van het huisje half bamboe half
hij wist niet te antwoorden zoekende naar zijne woorden zweeg hij toen zeide zij aanhalig niet boos zijn rezident het was niet aardig van me ik weet wel dat mevrouw van oudijck die beslommeringen vervelend vindt ik neem ze haar gaarne uit de handen ik zal alles doen wat u verlangt
en het was genoeg om in het indische vrouwtje op te wekken hare blanke nonna instincten en plotseling zonder verklaring hare kinderen aan eva te ontnemen van helderen voor een paar dagen boven komende
over de stad wier wit gepilaarde villa huizen laag wegscholen in het geboomte der lanen en tuinen hing een donzende geluideloosheid in de windstille benauwdheid der avondlucht als was de matte avond moê van den zonneblakenden dag
die hollanders weten niet neen ze begrijpen niet hij rookt veel ja wel twaalf sigaren per dag hij drinkt niet veel neen alleen s avonds zijn whiskey soda zoo straks zal hij er om vragen
en batavia zoo een eigenaardige en bijna verkleinde pozitie had te midden van zoo vele hooge ambtenaren raden van indië en louis couperus de stille kracht directeuren en al zag zijn oog dus verder zijn praktische middelmaattevredenheid zoû geheel bevredigd zijn
léonie naast hem had een nieuwe mauve mousseline japon aan uit batavia en een hoed met mauve papavers een dameshoed in het binnenland is een luxe iets van overgroote elegance
maar in den blik van den regent toen hij dronk schemerde het toch heel licht ironisch op dat al had de stille kracht niet gezegevierd dezen keer ze toch raadsel zoû blijven en onverklaarbaar altijd voor het kortziende oog van die westerlingen
meestal begreep de javaan en maakte zich klein en kromp in-een aan den rand van den weg en ging als loophurkende voorbij een enkelen keer onwetend pas uit zijn dessa
de bruine gezichtjes gluurden om den hoek en hij riep ze hij lokte ze vriendelijk met een breed vaderlijk gebaar maar hoor baar op bloote voetjes stampten zij weêr weg hij lachte
van oudijck ging niet naar bed zijn hoofd in vuur éen woede van verdrietelijkheid in zijn hart nam hij dadelijk een bad kleedde zich in nachtbroek en kabaai en liet zich in de galerij voor zijn kamer koffie brengen
want de zoon wàs onwaardig de regent van ngadjiwa was onwaardig geweest en wat gebeurd was had niet anders kunnen gebeuren zijn stem werd even streng en zij boog het grijze hoofd bleef zwijgen scheen aan te nemen
keek plotseling op o zoo zeide hij en hij sprak half hollandsch gebroken javaansch maleisch door elkaâr ik herken hem mijn echte en wat komt de kerel doen
nu en dan zag zij ter sluiks naar de gezichten der spelers in de binnengalerij verdonkerd in schemer en winzucht en zij bedacht wat van oudijck zoû zeggen hoe boos hij zoû zijn als zij hem hiervan vertelde
niemand is bij hem gebleven neen de anderen hebben begrepen ze zijn allen weg laat gaat hij naar bed ja hij werkt veel hij slaapt toch nooit s nachts alleen s middags zie hem fronsen hij werkt maar door
terwijl de eerste strafzaak behandeld werd luisterde van oudijck nog naar de stem zijner vrouw in de middengalerij toen de beklaagde zich verdedigde met den luiden kreet van ot n
maar zijn disharmonie met den regent disharmonie alleen van karakter en nooit gekomen tot werkelijkheid van feit hij draaide het mannetje immers om zijn vinger was de eenige groote moeilijkheid die hem gedurende al die jaren wel eens had laten pikeren
en in die bitterheid scheen het dat zijne zenuwen zich ook vernijdigden zooals zijn ziel versomberde verslapte zijn lichaam en bood het geen weêrstand aan het vernietigende klimaat
zij bleven zelfs niet in de rezidentie van oudijck liet hen gaan hij behield alleen kario en de oppassers en de gestraften iederen dag verzorgden den tuin
hoewel van oudijck hem dreigde met ontslag bleef hij zwijgen starende met onbeschaamde oogen in de oogen van den rezident hij opende niet de lippen hij volhardde in een volkomen
had een blik over voor den koetsier en den staljongen en zij zette zich langzaam loom blanke sultane en steeds met haar glimlach neêr de drie stiefzoons volgden louis couperus de stille kracht haar de meid reed achter in een karretje
klaarblijkelijk verzon niemand ze noch de drie dames noch van helderen altijd zeer in de puntjes en die klaarblijkelijk verontwaardigd was over de ongegeneerdheid van den spotgeest
had den regent opgedrongen een koetsier van solo met de solosche galadracht de pruik en den valschen knevelbaard waarnaar de bevolking tuurde met open oogen louis couperus de stille kracht hare gele tint was nog lichter opgeblankt door een lichte laag van bedak vochtig opgelegd de wenkbrauwen waren even opgebogen met een streekje zwart
de chineesche winkeltjes overvol van koopwaren en beteekend met roode en gouden karakters en beplakt met roode en gouden papiertjes met spreuken op den achtergrond het huisaltaar met de heilige plaat de witte god gezeten en achter hem de grijnzende zwarte god
nooit bloeit er de liefde die eender voelt en altijd is er tusschen de kloof de diepte de afgrond het verre het wijde waaruit aandonst het mysterie waarin als in een wolk de stille kracht eens zal openbliksemen
het is niet te begrijpen dat vreemde dat oneigenlijke als men het niet ondervonden heeft in zijn vleesch en in zijn bloed totdat het doordrong in je merg ik geloof wel dat ik het ook wel eens gevoeld heb
maar ontwikkeld alleen in die lijn langs welke zijn oog altijd gewoon was te turen de hiërarchische lijn van het binnenlandsch bestuur het was hem altijd meê geloopen van veel capaciteit was hij veel gewaardeerd was vroeger assistent-rezident dan de meeste en jong rezident geworden
in een haat hij haatte haar nu met al zijn instinct van blonde kleurling die hij eigenlijk was trots zijn blanke tint want hij was het kind van zijn moeder meer dan de zoon van zijn vader o hij haatte haar nu want zijne vrees voor de straf had hij maar gevoeld éen oogenblik en hij hij was nu alles vergeten en zijn gedachte was haar kwaad
al haar juweelen heeft zij uit laten nemen en de steenen bewaart zij hier in alles geteld zij vertrouwt mij toe om te verkoopen door mijn melk heb ik relatie wil u zien mevrouw van oudijck ja moie steenen
en u rezident vroeg zij gaat u ook gauw naar europa hij staarde voor zich uit toen lachte hij pijnlijk voor hij antwoordde en hij zeide eindelijk bijna verlegen
en sedert heb ik het altijd gevoeld het was om mij in de lucht onder mijn voeten ziet u dat en dat alleen fluisterde hij heel zacht dat heeft het gedaan
een nieuwe zijden japon is onverklaarbaar met vochtvlekken uitgeslagen een andere is louter van de warmte geloof vergaan tot losse draadjes daarbij verschillende kleinere misères van dien aard
het was zeker heel vreemd eva twijfelde even of mevrouw rantzow louis couperus de stille kracht de tafel oplichtte maar toen zij de duitsche doktersvrouw vragend aanzag schudde deze het hoofd en zag zij dat zij eerlijk was
t h e o verbeterde toen de tafel haar stiefzoon het is verschrikkelijk dat is wat anders algemeen bekend riepen de stemmen toestemmende uit
zijn gezicht klaarde op hij kuste haar teeder met effuzie informeerde hoe zij het maakte hij was blij de jongens terug te zien en zich herinnerende wat hij over theo had nagedacht had hij voor zijn oudste een vriendelijk woord
zocht een potlood papier schreef op er kwamen drie namen een van een raad van indië een van een directeur een van een jong mensch van den handel
de mooie melkblanke léonie naast de geel gerimpelde raden ajoe douairière theo hollandsch blank en blond met zijn volle lippen van sensualiteit die hij van zijne nonna moeder had doddy als een rijpe roos al met hare vonkel irissen in de zwarte pupillen de
over de zee naderde droefgeestig een eentonig rhytmisch zeuren van zingen een zeil donkerde aan als een groote nachtvogel en een visschersprauw met hoog opbuigende voorsteven met iets van een antiek schip gleed het kanaal in
en eindelijk hoorde eva dat van oudijck te bandong woonde daar zij er eenige afscheidsvisites te maken had ging zij naar den preanger maar te bandong was hij niet te vinden
hij niet in zijn huis had kunnen blijven en hij geloofde aan een haat die rondom hem walmde uit den haatdragenden grond als een pest hij geloofde aan een kracht diep verborgen in de dingen van indië in de natuur van java het klimaat van laboewangi in het gegoochel zoo noemde hij het nog dat de javaan soms knap maakt
maar àls zij oplegden de handen leefde de tafel en zij moesten wel gelooven volgens vreemd alfabet kwamen verward dikwijls de letters die zij aftelden en de tafel als bestuurd door een spotgeest had telkens neiging te plagen te verwarren plotseling op te houden en grof te zijn en vuil
langzaam doelloos gingen zij van daar naar de voorgalerij waar een vochtige duisternis dreef tusschen de aanzienlijk opgaande pilaren door den plassenden tuin zagen zij een witte gedaante komen
in hunne omgeving van gewoonheid glansde die vriendschap voor hen uit als een heel exquize glorie waarop zij beiden trotsch waren hij kwam veel vooral nu zijne vrouw op tosari was en in de avond schemeringen wandelden zij naar den vuurtoren die aan zee stond als een kleine eiffel kandelaber
maar de vieze brieven uitgespogen uit een duisteren hoek vond zij onaangenaam lastig ook al geloofde van oudijck niet wat als hij eens gelooven ging
dikwijls waren de morgens frisch rein gewasschen door de overvloedige regens en in den jongen zonneschijn der eerste ochtenduren doomde uit de aarde op een teeder waas
maar in de duistere voorgalerij waar zij zwijgend dicht naast elkaâr als in radeloosheid zag zitten haar stiefmoeder en haar broêr voelde zij in eens zij wist niet waarom dat het geen brutale javaan was geweest
een tijd van vroeg opstaan en laat naar bed gaan van in enkele dagen honderde guldens verteeren met écarté en aan den totalizator die dagen spatte uit de zucht tot pleizier en prettige levensvreugd naar die dagen zagen maanden lang uit koffie planters en suiker employés
zij zoû dien middag haar stiefzoon haar blonde toch zeggen niet zoo jaloersch te zijn het werd zichtbaar zij was zeker dat doddy het zag had zij gisteren het arme kind niet gered
torende hij hoog dramatisch boven die europeanen van oudijck zag hem in stupefactie aan nu werd de regent handgemeen met den patih die hem bezwoer op den weg verzamelde zich de bevolking stil ontzet de laatste gasten kwamen uit de societeit waar de lichten donkerden
laboewangi herleefde als eenstemmig kwam men overeen niet meer te praten over het vreemde met menschen van buiten af omdat het ongeloof in deze zaak zoo vergeeflijk was en men in laboewangi geloofde
de jonge man uit de voorgalerij was aangeslenterd hij leek op zijn vader groot breed blond met een dikken blonden snor hij was nauwlijks drie-en-twintig jaar maar hij zag er wel vijf jaar ouder uit hij droeg een wit pak van russisch linnen maar met een boordje en een das
mampoes nadoende zijn accent van kè zij klommen in den flamboyant en wiegelden als apen aan de takken zij wierpen de katten met steenen zij hitsten de honden der buren op tot zij zich heesch blaften en elkaâr de ooren stuk
adoe dan toch riep het vrouwtje de tafel wilde niet meer moê tikte ze men bleef de handen opleggen uitscheiden tikte de tafel
de residèn hij koop voor u nu u weêr thuis is doddy geef mij een zwart lapje als fluweel is het beste doddy wist een stukje zwart fluweel door de djaït te laten zoeken in een kast met
en nu hier mijn nieuwe huiselijke kring maar ik hèb nu ten minste mijn kring het is me wel een indische boel zal u zeggen dat indische huwelijk met een dochter van een koffie opziener en daarbij nog op den koop toe de oude vrouw en de broêrtjes en zusjes maar ik doe er nog iets goeds meê
en voor die vochtige oogen verscheen hem het beeld van den javaan dien hij lief had gehad als een vader maar toegeven deed hij niet
het is niets ernstigs zeide zij mat lachend het zal wel weêr overgaan waarmeê kan ik u helpen rezident er moest iets gedaan worden mevrouwtje lief en wij kunnen niet zonder u mijn vrouw zei van morgen ook vraag het maar aan mevrouw eldersma
neen de menschen hadden geen geld meer om zich s avonds te amuzeeren zij gaven soms een heel duur diner of zij gingen naar een vergadering van aandeelhouders waarlijk eva vond het te laboewangi toch nog veel gezelliger
neen mevrouwtje ik ga maar niet meer terug ziet u eens hier in indië ben ik wat geweest daar zoû ik niets zijn ik ben nu ook niets meer maar ik voel toch dat indië mijn land is geworden het land heeft zich van mij meester gemaakt en ik behoor het nu toe
had hij niet nu vijf jaar geleden toen hij aankwam te laboewangi voor de bestuursovername den pangéran type van den echten javaanschen edelman geïnviteerd aan zijn zijde plaats te nemen in zijn eigen rijtuig en niet zooals gebruikelijk was den regent laten volgen in een tweede rijtuig achter het
nauwlijks schetste een glimlach van ironie zich om zijn mond de ambtenaren werkelijk denkende dat de regent krankzinnig was trokken de schouders op verlieten het vertrek
kracht zeide ook hij voelde zich ziek op en hij vroeg verlof aan den gouverneur-generaal hij ging naar batavia hij zeide er niets van maar hij was zeker te laboewangi niet meer terug te keeren
eenige bladen papier die op de tafel lagen tusschen den arabier en den sinjo frommelde de laatste haastig bijeen zichtbaar wrevelig over het onverwachte bezoek maar hij herstelde zich en joviaal doende riep hij uit
hij schreef zijn eerstvolgende receptie af het was december en voor de kerstvacantie zouden uit batavia rené en ricus komen voor een week of tien dagen maar hij schreef de jongens af
het was in dit clubje dat eva eldersma louis couperus de stille kracht heerschte behalve frans van helderen de controleur bestond het uit al heel gewone indische en europeesche elementen menschen zonder kunstlijn zooals eva zeide maar zij had niet anders kunnen kiezen in
en een heimwee naar holland omving haar een heimwee naar hare ouders een heimwee naar het mooie kunsthuis waar men altijd ontmoette schilders schrijvers toonkunstenaars uitzondering van louis couperus de stille kracht artistieke salon in holland waar een oogenblik te samen kwamen de anders altijd in holland geïzoleerde kunstelementen
en met een omweg waren zij gekomen achter de fabrieksgebouwen van patjaram hier nam si oudijck afscheid van hen van theo met een handdruk waarin deze een paar rijksdaalders liet glijden die gretig werden aangenomen met een opflikkering van den loerblik maar zonder een woord van dank
van louter ontspanning herademing dolheid gaf men steeds meer en meer geld uit wilde men evenaren de enkele schatrijke chineezen die van vor de opiumregie
het clubje van getrouwen dat zij met zoo veel illuzie om zich heen had verzameld dat zij te dineeren vroeg waarvoor haar huis altijd open was wat was het eigenlijk
hoe dan ook otto zeide zij weêr zacht kalm lief laat addy niet langer in onzekerlouis couperus de stille kracht heid en jij addy wees niet bang en vraag doddy's hand aan papa ik heb over doddy niets te zeggen dat heb ik je al gezegd
een doodsche stilte spande alom als een sluier van zwijgen of na de lange middagsiësta de avondrust zonder overgang van leven begon
de andere si oudijck geheim in zich houdende achter zijne bruine slimme loergezicht al zijne jalouzie al zijne bitterheid en haat woon je hier vroeg theo om iets te zeggen neen ik ben op het oogenblik bij haar antwoordde
in de intimiteit van hun kring waar hij nu iederen dag tweemaal kwam eten had hij er nooit over gesproken en hoewel eva er niet naar vroeg maakte het haar in hooge mate zenuwachtig
lieten zij wel dansen maar zij hadden schik in de inepte stommigheden de vuiligheden van den spotgeest zij met van helderen vatte het hoog ernstig op al vond zij die tafel eigenlijk toch komiek en zoo bleef er niemand over dan van helderen voor hare sympathie
nu voelde zij altijd het heimwee naar europa naar holland naar hare ouders naar menschen van een artistieke ontwikkeling en nu werd het de haat voor het land dat zij toch eerst had gezien overweldigend groot mooi met zijne koninklijke louis couperus de stille kracht bergen en met het donzende mysterie in natuur en
die was hem altijd geweest volgens den leeftijd zijn vaderlijke vriend volgens de etiquette zijn jongere broeder maar altijd medebestuurder van zijn gewest
wel mogelijk rezident alles is ontstemd in en om mij mijn vernuft mijn piano en mijn arme ziel de natuur dan ik voel mij er zoo niets in de natuur overweldigt me en eet me op
ja die residèn lachte mevrouw van does als was een rezident altijd rijk van oudijck haatte dat lachje zijn huishouden kostte hem iedere maand enkele slordige honderde guldens meer dan zijn traktement en hij teerde in had schulden
als de jonge nonna gezichtjes gluurden om het huisje stampte de oude vrouw boos met de slof en schold ze een plotseling woord toe en dan verdwenen ze gichelend en liepen hard weg op hoorbaar klinkende bloote voetjes
en nadat de villa stad in de zon den geheelen dag was somber geweest en doodsch en als uitgestorven de mannen ginds in de oude stad de vrouwen verborgen in hare huizen kruisten nu in den donker om koningsplein en langs de groene lanen zich enkele equipages enkele europeesch uitziende menschen die gingen naar een receptie
zij las een beetje meestal de tijdschriften van den leestrommel maar voornamelijk deed zij niets en droomde het waren vage verbeeldingen die opblauwden in hare
hij zoû misschien een oogenblik niet begrijpen maar dan dadelijk weêr vatte hij vast in zijn mannehand de ketting van zijn logiek en schakelde de ijzeren feitschalmen samen
de rezident was gepreoccupeerd zei doorn de bruijn zoû hij weten van zijn vrouw vroeg ida somber met hare groote oogen vol zwart fluweelen tragiek
prauwen spookachtig met zeilen als nachtvogels gleden in het kanaal met het zeurige zingen der visschers een weemoed van levensgelatenheid van kleine wereld en kleine menschen waarde om onder de sterretintelluchten waar mystiek het zuiderkruis opdiamantte of
weêr overgevende aan de aantrekking die léonie lang op haar had uitgeoefend dadelijk nu vergat doddy al wat haar gehinderd had in de te groote intimiteit tusschen mama en addy als hij hing over haar stoel en met haar fluisterde
het blonde haar goudde zich en een parelglans droop van hare schouders over haar hals en verschaduwde weg tusschen hare kleine ronde borsten zij hief hare haren op zich bewonderend bestudeerend of een rimpel zich plooide aanvoelende of hard haar vleesch was
zij vond het een troosteloos bestaan zich zoo afbeulen voor laboewangi zij leed aan malaria en hare meid saïna pidjiette haar masseerende met de lenige vingers hare pijnlijke leden
ik zoû naar parijs willen ik geloof wel dat ik het element in me heb me in parijs te amuzeeren verveel ik je ook jij zij streelde hem met hare handen over zijn gezicht over zijn borst tot langs zijn beenen
was niet meer bestand tegen het stroomen van het water tegen het uit-een kraken van haar meubels tegen het vlakkig worden van haar japonnen en handschoenen tegen al de vocht schimmel en roest die haar bedierf hare exquize omgeving die zij om zich heen als troost had ontworpen geschapen als troost voor indië
die wijde lucht iederen dag als een andere weelde van tinten een overdaad van zonsondergang een glorieus sterven van den blakenden dag of de zon zelve stuk brak in vloeizeeën van goud tusschen lila dreigingen van regen
in het land poogde zij te vinden het goede om het aan hare natuur eigen te maken en het te waardeeren tusschen de menschen was zij blijde die enkelen te vinden voor hare sympathie en hare bewondering
van een oer ouden adel en zich modernizeerend tot diplomatische lenigheid van nature aanbiddend het gezag en noodlottig gerezigneerd onder het juk van die heerschers wier gouden galonnen zijn ingeboren eerbied verwekken
en hij vergelijkt hem met zijn zonen de een een dweper de ander een dobbelaar ik vind onzen regent niet dien van ngadjiwa dat is een koelie verrukkelijk zei eva
te midden van de golvende en gonzende menigte en overlieten hun hand overlieten hun tabbaardzoom aan den dweepkus van al wie hen nakwam en vreemd was het in dit land van diep geheimzinnig sluimerend mysterie in dit volk van java dat zich als altijd verborg in het geheim van zijn ondoordringbare ziel
had op hare eigen receptie's al zooveel te loopen langs de rei dames aan den wand nu nam zij haar rust bleef zitten glimlachte tegen wie haar zijn compliment kwam maken maar verder was het een woelige beweging van gasten eva was overal
aan alle hoeken van het huis luisterden de bedienden talloos toen zakte de twist lange verklaringen redeneerden nog boos op tusschen den regent en roger de vrouwen susten
de kale schurftige honden blaften de kinderen naakt met belletjes aan den onderbuik liepen weg en gluurden uit de huisjes de vrouwen bleven rustig den verleider herkennend en vaag lachend knippend de oogen als hij voorbij ging in zijn glorie
zij had iets waarnaar men dadelijk keek het was om haar blanke vel haar teint van melk haar heel licht blond haar hare oogen vreemd grauw soms even geknepen en altijd met een uitdrukking van dubbelzinnigheid
zij logeerde er nu bij vrienden hij chef van een groot handelshuis hun huis een der mooiste villa's van het koningsplein en dadelijk had haar heel vreemd louis couperus de stille kracht getroffen het funèbre de doodsche melancholie van die groote villa stad
verder doodschte de stad weg den geheelen langen warmen dag met hare fronsing van zorg met hare onzichtbare bevolking van naar de toekomst uitziende menschen de toekomst van geld de toekomst misschien meer nog van rust in europa
ik vind die bruine gezichten van mijn jongens in eens griezelig om me soms maakt indië me bang voelen jullie dat geen van allen een vage angst een geheimzinnigheid in de lucht iets dreigends ik weet het niet
haar tred was langzaam zij droeg een roze piqué rok en bolero een wit satijnen lint om het middel en een witten matelot met wit satijnen strik en haar zomersch reispakje was zeer correct vergeleken bij dat van een paar andere dames op het perron
en naast hen liep addy zich verwonderend over die vlugge sympathie maar verder zonder gedachte zij waren een louis couperus de stille kracht brug overgegaan
ik vind hem een levende wagangpop alleen zijn oogen daarvoor ben ik bang wat een verschrikkelijke oogen soms slapen ze maar soms zijn ze als van een gek maar hij is zoo fijn zoo voornaam en de raden ajoe ook is een exquis poppetje saja saja
het zoû wel een tijd duren zij was in langen tijd niet bij den dentist geweest maar van oudijck streng in zijn sombere bui van geheime bezorgdheid en stilzwijgen zei haar dat het niet kon dat zij op een avond als dien van het feest aanwezig moest zijn als vrouw van den rezident
de kandjeng toean al op soeda heeft al gebaad kandjeng breng dan mijn badgoed steek het lampje aan in de badkamer verleden was het lampeglas er gebroken en het lampje niet gevuld de kandjeng baadde vroeger ook nooit met licht
tidjem riep den veerman en hij zette hen over over de oranje brantas in het laatste geel van de als een pauwestaart waaierende zon toen zij over waren viel de nacht als met haastige wazen over elkaâr heen
de glimlach van rustige verrukking om de half geopende monden met dien droomerigen wellust van dansen dien zij zoo bevallig gebaren dansers en danseressen van indië en niet het minst zij wie het javaansche bloed stroomt door de aderen
zij verliet laboewangi met zeer gemengde gevoelens zij had er veel geleden maar zij had er ook veel nagedacht en zij had er een diep gevoel gekoesterd voor van helderen een zoo zuiver en glorieus gevoel als zij dacht dat maar éens straalde in een leven
wat hij niet zeide maar stil ambieerde was in het verschiet de troon van buitenzorg maar men had tegenwoordig in holland die vreemde manie om vreemden tot de hoogste betrekkingen te benoemen hollanders
het vulde wel met zijne kleine zorgjes voor nu en met de gedachten aan zijne toekomst een deel van haar leven zij had zelfs uitbedacht een geheele theorie van opvoeding maar het vulde niet haar leven geheel
nog sprak zij alleen doddy is al zoo lang zenuwachtig bijna ziek het zoû een moord zijn niet toe te geven otto langzaam aan klonk hare stem melodieus en kwam de glimlach om haar lippen maar staalhard blikten nog haar oogen als dreigde zij met een geheimzinnigen toorn wanneer van oudijck haar niet geloofde
slechtheid bloeide in haar op als met bedwelmende roode bloemen zij zag naar doddy zij zat naast addy zij kon bijna niet eten het arme kind gloeiende van liefde o de verleider die maar had te verschijnen en léonie in die koorts van slechtheid jubelde te zijn de mededingster van hare zooveel
langs den weg stonden nu verlicht met kleine petroleumlampjes de wandelkeukentjes gereid de drankverkoopers de gebakverkoopers de kleur in de met tallooze lichtjes opgegloeide avondduisternis was groezelig bont
was hij er gekomen zoo verwachtte hij dat zij er zouden komen en theo ook maar toch in stilte sloeg hij theo gade met al zijne vaderlijkheid met het bijna sentimenteele van zijn
niets herhaalde zij de mat is stuk en en ik struikelde bijna maar ik woû je wat zeggen otto hare stem trilde maar hij hoorde het niet blind voor haar doof voor haar nu hij nog als verdiept in zijn stukken was wat dan
in zijne pozitie van izolement had hij geen vriend en hij zocht er geen hij droeg alles alleen alleen op zijne schouders op zijn rug die kromde onder louis couperus de stille kracht eene naderende oudheid
als een vriend had hij haar terecht gewezen zij was niet ontoegankelijk voor zijn raad geweest maar hare passie was sterker gebleken haar zoon soenario de regent van
maar dat weten wij zei mevrouw rantzow met haar blik naar de poot van de tafel kom zeg nu iets dat wij niet weten kom nu tafel kom nu geest zij sprak lief overtuigend tot de tafelpoot men lachte de tafel
de huizen hoe doorzichtig ook tusschen hunne zuilen hoe open ook schijnbaar bleven gesloten de menschen waren steeds onzichtbaar alleen des morgens boodschappen doende langs de winkels van rijswijk en molenvliet
en eindelijk kwam een oude vrouw misschien niet zoo heel oud van jaren maar al oud van rimpelig vel en uitgedoofde oogen in een gekleurde chitsen kabaai en slepend haar sloffen en met een beetje hollandsch en toen toch maar maleisch glimlachend beleefd vroeg zij eva te gaan zitten en zei dat de rezident dadelijk zoû komen
zij keken elkaâr verwonderd aan ida zat als wezenloos starende de vingers uitgespreid als extatisch en de tafel voor de derde maal lichtte haar poot op
maar toch wilde zij zich voorbereiden op wat gebeuren kon zij stelde geen hooger ideaal aan haar leven dan te zijn zonder pijn louis couperus de stille kracht zonder smart zonder armoê en hare passie's te maken tot de slaven van haar genot zoodat zij zoo lang mogelijk genot zoû hebben zoo lang mogelijk dit leven zoû leven kunnen
het was zoo vreemd dat de beide ambtenaren elkaâr aanzagen en met den blik afvroegen of de regent niet krankzinnig was of hij wel toerekenbaar was hij had nog geen woord gesproken hij zweeg steeds
maar ging zij voort geldelijke bezwaren zijn er niet als doddy op patjaram wil wonen en de kinderen houden van elkaâr al zoo lang zij waren bang voor jou
van oudijck voelde zich aangenamer gestemd dan hij zich in weken gevoeld had in zijn huis scheen na die twee maanden saaie verveling weêr iets van familieleven te komen
op nieuw verschenen kruiphurkend de vier bedienden bereidden een tweede glas whiskey soda van oudijck zette het glas dadelijk aan den mond louis couperus de stille kracht er was een pijnlijke stilte
de toekomst de pensioeneering was hem alles behalve een aangenaam vooruitzicht te vegeteeren in den haag in een klein huis met een bittertje in de witte en in de besogne kamer met de oude pruiken brr hij rilde ervan hij zoû er niet aan denken hij wilde aan de toekomst
dien morgen een oogenblik was zij ontstemd geweest had laboewangi na batavia op haar gedrukt met zijn verveling van binnenlandsche hoofdplaats maar sinds had zij gekregen een grooten brillant sinds had zij theo terug zijn kamer was vlak bij de hare
met een enkel woord liet hij toen uitkomen ook zijn trots op zijn solosche afkomst ook zijn trots op den aureool die bleek glom achter alle hoofden der de
theo zei dat je hier was theo had gelijk léonie zij stond op en met haar staalharde oogen beduidde zij hem dat hij gelooven moest dat zij niet anders wilde dan dat hij geloofde
jawel vroeger al jaren geleden en het geeft niet hij zegt dat ik zijn zoon niet ben dat zal dan ook wel moeilijk uit te maken zijn wettig ja maar het is een feit en algemeen bekend bekend door heel ngadjiwa
dacht hij spoedig op tournée te gaan en in dien sport zich te bevrijden van de hem neêrdrukkende somberheid hij zoû dan theo vragen meê te gaan om zich eens te verzetten een paar dagen
talrijke stoomtrammen waren aangelegd de secretaris zijn assistent rezidenten zijn contro eurs waren hem toegedaan al was het zwaar werken onder zijn bestuur maar hij had ook een prettigen toon met ze al was het werken
hoe hij hem éenmaal had aanbevolen bij de directie van een onmogelijke onderneming een rijstland waar hij theo niet langer had kunnen blijven dan een enkele maand
opstand wie staan er op binnen twee maanden soenario men werd aandachtig louis couperus de stille kracht maar de tafel in eens onverwachts sloeg weêr tegen ida's schoot aan
hoe laat komt mama morgen vroeg theo louis couperus de stille kracht om halftwaalf antwoordde van oudijck en zich wendende tot zijn lijfjongen achter zich kario denk er aan dat de njonja besar morgen om half twaalf afgehaald moet worden van het station
is een artistieke natuur u zoekt niettegenstaande u ze zelden vindt tch altijd de artistieke lijn in indië en dan komt dat groote die glorie u voor den geest dat is de poëzie
recht vrede zouden dan volgen maar het eerst moest de verbroedering benaderd worden en zij wilde dat haar zoon er aan arbeiden zoû waar in europa in indië
die mij op eens toescheen als een foutief opgebouwd levensstelsel als de meest abstracte bespiegeling omdat er dwars door heen dingen gebeurden van een andere wereld dingen die mij ontsnapten mij en aan iedereen dat dat alleen heeft het louis couperus de stille kracht gedaan ik was mezelf niet meer ik wist niet meer wat ik dacht wat ik deed wat ik gedaan had
hij vond het pret tig zijn twee rakkers van jongens in den tuin te zien ravotten ook al deden zij allerlei kwaad en vooral was hij heel tevreden dat zijn vrouw weêr terug was zij zaten nu in den tuin in négligé thee te drinken om half zes
en maakte eerbiedig de semba terwijl achter zijn rug louis couperus de stille kracht een volgeling die de gesloten goud en witten pajong als een dichtgestraalde zon ophield zich nog kleiner maakte en kromp in-een van vernietiging
het bankje van honderd van den regent was spoedig overal bekend en nu herademde men nu begreep men dat alle angst overbodig zoû zijn dat geen opstand dien avond uit zoû breken men vierde den regent en zijn glimlachende jonge vrouw die schitterde van hare mooie juweelen
het reusachtige erf was stil er brandden nu langzaam omslachtig aangestoken door den lampenjongen éen lamp van de kroon der voorgalerij en de neêrgedraaide lamp binnen als twee nachtlichtjes in het paleis van zuilen en van kinderlijk naar achter verschietende daken
eva had haar club van getrouwen de van helderens de doorn de bruijns de rantzows waar tegenover ijverden allerlei heel kleine