AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
hetzelfde werd aan jan breydel gepleegd en hij ook werd ridder geslagen terzelfder tijd kwam machteld uit de stoet en plaatste zich voor de geknielde dekens zij nam beurtelings de twee wapenschilden uit de armen der knapen en hing dezelve aan de hals der twee veredelde burgers
elkander overhoop lopende vielen de voorsten van hun paarden en werden door de vlamingen doodgeworpen of zij versmachtten in de modder die er uitgeraken konden keerden in allernaast terug en dorsten het niet meer wagen zich nog zo roekeloos bloot
van zijn mannenkracht gebruik makende hief hij het huilende meisje van de grond en plaatste ze terug op het bed zij bezag hem met verwijtend gelaat en begon bitter te wenen
zij werden bij die plechtigheid hevig ontroerd een onbekend gevoel kwam hun harten in edele zelfverloochening ontsteken en het scheen hun dat de stem gods hen tot de
zijn kleding en uitrusting ging die der andere ridders ver in pracht te boven het schild dat op zijn borst gewrocht was droeg drie gulden leliën op een blauw veld onder een graaflijke kroon dit beduidde dat hij van koningsbloede was
dit waren de slingers verschriklijk wapen waarmee zij hun vijanden zo juist wisten te treffen dat de zware stenen die zij heen slingerden zelden de bedoelde plaats misten
mijn lang beproefde trouw is uedele een waarborg dat ik geen valse broeder zal aanbrengen de ridders verwonderden zich over die zonderlinge verklaring en poogden in hun geheugen de naam des onbekenden te raden
de fransen wisten dit wel zij kenden degene die alle ogenblikken de wielen van hun zegewagen verbrijzelde zij zouden de lastige waker wel uit de weg geruimd hebben maar met het vernuft bezat hij de voorzichtigheid der slang
hoe groot ook de moed en de behendigheid der ambachtslieden was konden zij echter uit oorzaak hunner slechte standplaats het geweld van die felle aanval niet wederstaan vijf uit het eerste gelid vielen dood of gewond ter aarde en gaven hierdoor aan de ruiters het middel om de slagorde te breken
terwijl hij dus in diep gepeins verzonken was en dat de andere ridders met oogwenken over zijn droefgeestigheid schertsten ontvouwde het slot wijnendale zich voor hen met zijn hemelhoge torens en
zij gingen gerust in hun voorbereidsels voort terwijl de chatillon met zijn ruiters elke uitval der burgers belette het duurde niet lang of hoge torens met valbruggen verhieven zich in het leger der fransen stormrammen en springalen waren ook bijkans veerdig en alles voorspelde de bruggelingen een akelig lot
heeft dit bevel verhaast zij heeft zelf om uw genade bij de vorst haar gemaal gebeden en heeft mij belast u te zeggen dat uw onderwerping haar zeer aangenaam is tot morgen dan mijne heren vergeeft mij dat ik u zo spoedig verlaat hare majesteit wacht mij ik mag niet beiden de heer hebbe u in zijn hoede
dit vaarwel scheen haar een eeuwig afscheid tranen barstten overvloedig onder haar wimpers uit dan hief zij haar snikkende kinderen van de grond en liep vol wanhoop naar binnen
johanna was paars van spijt en toorn haar wezenstrekken hadden niets vrouwelijks meer in zich zodanig waren dezelve in een helse uitdrukking te samen getrokken men zou gezegd hebben dat zij door een beroerdheid geslagen was vangt hem vangt hem barstte zij uit
het was juist op de markt dat de twee vijandlijke benden elkaar in het gezicht kregen want de fransgezinden kwamen even uit de breydelstraat terwijl de ambachten nog in de vlaamsestraat waren groot was de verbaasdheid der leliaards wanneer zij bemerkten dat hun geheim ontdekt was
deconinck nam de lamp uit de handen der vrouw die hen geleidde en nadat zij het vertrek verlaten had sloot hij de deur vast toe opdat niemand hen mocht bespieden of verrassen hij gaf breydel een zetel en plaatste zich nevens hem terwijl de beenhouwer hem met nieuwsgierigheid bezag ving hij aan
enige tijd na de uitzending van de knaap waren er reeds een groot getal wevers in de zaal verenigd met de hevigste drift spraken zij over de zaak die hen moest bezig houden en het grootste misnoegen was op hun wezenstrekken te lezen
verwonderd over zulk een onverwachte hinderpaal vertraagden de ruiters de gang hunner paarden en bezagen die zwarte kamper niet zonder innige vrees hij die onder hen scheen te gebieden kwam vooruit en riep uit de weg heer ridder uit de weg of wij lopen u over het lijf
ja ik bewaar mijn trouw een eed zo plechtig breekt men niet in mijn hart woont hij mijn vader komt ik zie reeds een straal een heilig licht
wanneer de vrouwen zich aldus zonder één beschermer zagen werden zij met nog meer benauwdheid bevangen nu scheen het haar dat zij niets meer dan de dood te verwachten hadden in de namiddag verliet machteld de stad met al haar dienaren en vrouwen dit vertrek gaf aan vele anderen de gedachte dat zij in kortrijk veiliger zouden kunnen wonen
het is zeker meester dat de stad brugge niet vrij en onafhankelijk blijven kan zolang de andere steden des lands in de slavernij der vreemden zijn immers dan wonen onze vijanden gedurig onder onze wallen het is ook niet billijk het heilige woord vaderland voor het mindere woord geboortestad te vergeten
en dan nadat het graf op haar zal gesloten zijn ho wat blijft er mij dan in de wereld over dat ik kan beminnen uw vaderland en deszelfs grootmaking was het antwoord
ontvangen en dat degenen welke door list of geweld de betaling dezer zetting zouden willen weigeren hiertoe wettelijk door de heer baljuw zullen gedwongen worden de burgers die deze afkondiging aanhoorden bezagen elkander met verwondering en morden in stilte tegen dit willekeurig gebod onder hen bevonden zich ook enige gezellen van het weversambacht dezen zonder zich langer op te houden gingen dit spoedig aan hun deken kenbaar maken deconinck verstond dit nieuws met innig misnoegen zulk een gewichtige slag aan de voorrechten der gemeente toegebracht baarde hem het grootste mistrouwen
ik bid u toont hem niet dat gij als overwinnaars komt en vergroot zijn lijden niet door hoogmoedige woorden maar graaf de valois viel de chatillon bitsig uit denkt gij dat wij de wetten des ridderschaps niet kennen weet ik niet dat het een franse ridder betaamt zich na de zegepraal edelmoedig te gedragen
wanneer deze twee hartstochten zich in de tegenwoordigheid van een dreigend gevaar te samen smelten veranderen zij in razernij dit gebeurde ook onder de vlamingen hun ogen werden stijf en halsstarrig hun tanden nepen zich bitsig opeen
maar welke zalige ontroering veranderde alsdan haar smart in vreugde wat strelend gezicht bracht alsdan een onuitsprekelijke glimlach op haar lippen
de onderdaan moet zijn meester gehoorzamen hoe streng de straf ook zij is het hem niet geoorloofd de daden zijner oversten te beoordelen gij hebt gelijk mijnheer de mortenay zo spreekt men in frankrijk en daar uedele een natuurlijk onderdaan van de koning philippe le bel is betaamt het u zijn bevelen te volvoeren
intussentijd zouden deze heren hun vazallen kunnen vergaderen en gereed houden totdat mijnheer van gulik met zijn duitse ruiters terugkomt de zwarte ridder gaf menigmaal zijn misnoegen door de bewegingen zijns hoofds te kennen het was merkelijk dat hij grote lust tot spreken had doch hij weerhield zich telkens
meester antwoordde geeraert uw woorden bedroeven mij ik vrees de dood geenszins maar mijn vrouw mijn arme kinderen blijven hier aan alle onheilen blootgesteld de schrik en de benauwdheid maken hen ziek zij wenen en bidden de ganse dag en de nacht geeft hun geen krachten
en gij hebt geweend maria weent men wanneer de terugkomst eens broeders ons toelacht gij plaagt uzelf mijn vrouw ho de smart moet diep wortelen in uw hart geschoten hebben dat gij de zwarte beelden die u bedroeven mogen met zoveel vurigheid omhelst
niet zonder voor hun geboortestad te duchten zagen zij dat de franse soldeniers reeds bezig waren met het ineenvoegen der balken die tot schrikverwekkende werktuigen moesten opklimmen de belegeraars werkten op een ruime afstand der muren en waren niet onder het bereik der pijlen die hun uit de stad konden toegezonden worden
de wapenrustingen waren op veel plaatsen doorhakt en verbroken en het paard van de st pol had een wijde wonde in de nek het liet zich daarom door zijn meester niet wel meer sturen en deze had de grootste moeite om de slagen van de zwarte ridder te ontwijken
jan borluut overwegende dat het zeer schadelijk zou zijn indien hij zijn plaats verliet om de mannen van rodolf aan te vallen bedacht een ander middel van zijn achterste gelederen nam hij er drie en verenigde dezelve spoedig in twee nieuwe scharen
wie gedurende deze korte aanspraak het gelaat van breydel gezien had zou verscheidene aandoeningen erop bemerkt hebben spijt woede droefheid verwisselden zich steeds in hem en het was aan de wringing zijner vuisten zichtbaar dat hij tegen zijn eigen driften worstelde
een vazal die valselijk tegen zijn landheer en koning opstaat verbeurt zijn leen en die welke met de vijanden van frankrijk aanspant verbeurt zijn leven
aanvaard die naam mijn lieve maria ik bemin u zo tederlijk en is uw edele broeder adolf mij niet door mijn vader geschonken zijt gij de zuster niet van mijn bruidegom
al de scharen bukten zich tegelijk en aten insgelijks een weinig aarde van de vaderlandse grond die aarde in hun boezem zinkende vervulde hen met een gevoel van stille razernij en van sombere wraaklust vergiftig was de blik hunner weifelende ogen men zag hun aangezichten afwisselend bleek of rood worden terwijl een doodse uitdrukking erop bleef staan
wat denkt gij dan dat mijne macecliers alzo voor het gevaar beven neen ziet ze daar met hun opgestroopte mouwen het hart klopt hun zo fel zij hijgen zo onrustig naar de slachterij en zal ik hun zeggen geeft de stad over ho die taal verstaan zij niet ik zeg het u bij mijnheer sint jan
op dezelfde wijs had adolf van nieuwland de mindere vlekken bezocht om het volk te wapen te roepen in kortrijk lagen bij de drieduizend fransen onder het bevel van de kastelein van lens
zij bezagen elkander lange tijd in onuitdrukkelijke droefheid maar de tranen die zij stortten kwamen haar wee allengskens verzachten en ongevoeliglijk daalde de hoop in haar ontlaste boezems terug maria die ouder en ook sterker tegen het lijden dan machteld was rees eerst uit de duistere mijmering en sprak
de jonge machteld met de zuster van adolf en meer andere edelvrouwen werden naar de abdij van groeninge gezonden om aldaar een veilige schuilplaats te hebben indien de fransen kortrijk vermeesterden dit alles alzo beschikt zijnde namen de ridders nog enige andere maatregelen en vertrokken tegelijk naar het leger
de dwang die hem door de noodwendigheid was opgelegd werkte pijnlijk in zijn boezem en menigmaal kon een nauwkeurig oog bemerken dat zijn vuisten zich toewrongen alsof zij enige banden breken wilden
dan betrokken zijn wangen zich met rimpels zijn tanden sloten zich nijdig en zijn wenkbrauwen zonken hoekig en gevouwen over zijn ogen aan de derde vleugel stonden de mannen van veurne met de wapenknechten van arnold van oudenaarde en van boudewyn van
dunkt antwoordde jan borluut dat een al te grote haastigheid ons schadelijk zijn kan alhoewel de bruggelingen opgetrokken en tot de strijd bereid zijn is het in andere steden zo ver nog niet gevorderd het ware te wensen dat wij de wraak nog wat uitstelden om des te meer middelen te kunnen verzamelen
plaats u daar dicht nevens mij mijn vriend geef mij uw hand dat ik ze bezitte mijn vader heeft ze mij geschonken weet gij dit wel o mijn bruidegom ja mijn bruidegom
een wollen kolder met een gordel was zijn kleedsel en een kruismes in een lederen schede zijn wapen zichtbaar was het op zijn gelaat dat het gezelschap aan hetwelk hij ten leidsman diende hem niet aangenaam was er schuilde voorzeker iets geheims in zijn boezem want hij wendde dikwijls de ogen met linkse blik naar de ridders
welaan begraaft hetgeen ik u ga zeggen in uw hart als in een graf de fransen hebben zich heden aan een boos werk moede gemaakt zij zullen goed slapen maar dan straffe mij god met het eeuwige vuur zo die slaap voor de meesten niet tot het laatste oordeel duren zal
de ijselijke grimlach kwam weder op breydels lippen hij antwoordde gewroken worden hoe licht belooft gij iets dat gij niet kunt volbrengen wie kan mij wreken gij niet gelooft gij dat een stroom frans bloed genoegzaam zij om het leven mijner moeder te herkopen
gij moogt boven gaan zuchtte hij het gelieve u mij te volgen hij bracht deconinck boven de trappen voor de ingang ener kamer de mortenay zat bij een kleine tafel waarop zijn helm en zijn degen nevens de ijzeren handschoenen rustten hij bezag de deken met verwondering deze boog zich voor de stadsvoogd en sprak
laat ons nu in de zaal terugkeren want ik moet u allen gaan verlaten robrecht naderde zijn dochter nam haar hand in de zijne en sprak mijn kind gij weet hoe ik mijn gevangenis heb verlaten een edelmoedig ridder die gij teder bemint waagt zijn leven voor mij in de kerker
de nesle zijn ruiters weder in orde gebracht hebbende viel opnieuw met volle ren tegen de gentenaren terzelfder tijd zakte de middenbende achteruit en de fransen denkende dat zij de slagorde gebroken hadden hieven aan met blijde kreten noël noël zege zege
verklaar u dan mijnheer diederik riep gwyde verklaar uw voorgevoel en maak ons niet bevreesd door onverstaanbare woorden welaan ik zeg u dat er voor de stad rijsel tweeënzestigduizend fransen gelegerd zijn
diensvolgens was de zon nog niet boven de kim en de velden waren nog niet met haar stralen verlicht echter klommen de dampen reeds boven het woud en de toppen der bomen kleurden zich met lieflijker groen
adolf van nieuwland kwam bij de dekens en verzocht hen voor de veldheer te verschijnen zij gehoorzaamden en gingen langzaam tot bij de ridderstoet op het gelaat van de deken der wevers was geen blijdschap te lezen hij naderde statig en kalm zonder dat enige hartstocht hem scheen te vervoeren
dit waren de benden waarvan de bijeenroeping door robrecht van bethune aan de vlaamse heren was kenbaar gemaakt met dit leger zou men tegen vlaanderen ten krijg hebben kunnen trekken maar philippe wilde geen nederlaag wagen hij besloot de wraak nog enige tijd uit te stellen om meer mannen te velde te kunnen brengen
ja ja mijne heren hernam de deken der beenhouwers achtduizend of meer al de ambachten van brugge behalve de wevers hebben mij tot hun aanleider verkozen en god weet hoe ik die hulde zal erkennen
mijnheer van leerne jan van coyeghem boudewyn steppe simon bette pauwel van severen en zijn zoon jan van aarsele jonkheer van vinkt thomas van vorselaar jan van machelen willem en robrecht wennemaar en nog een groot getal anderen
hier vond zij in de goede zuster van adolf een tedere vriendin weder in het hart derwelke zij de liefde en de bangheid haars beklemden boezems storten kon het is zo heilzaam voor ons wanneer de dode droefheid ons prangt iemand te vinden die door zijn eigen smart ons leed verstaan kan
te meer daar het gedurig gekras der nachtvogels de bijgelovige dorpelingen had doen denken dat de zielen der gesneuvelde vlamingen om wraak of lafenis kwamen roepen alhoewel de brand het gehele slot in vlam had gezet was het echter niet zozeer vernield of de rechtstaande muren tekenden nog zijn eerste vormen aan het oog af
in den eerste eerbiedigden zij de droefheid waarin hun meester ongetwijfeld op dit ogenblik verzonken lag maar wanneer zij reeds vier uur lang voor de deur gewacht hadden zonder dat het minste gerucht zich in de lijktent had laten horen kwam de vrees hen bevangen zij dorsten hun gedachten niet uitdrukken
de zegepralende komst van gwyde vervoerde de bruggelingen met blijdschap in alle straten juichte de menigte met herhaalde kreten heil onze graaf vlaanderen de leeuw
dan verstond hij de wijdte zijner onbezonnenheid zich uit de armen van de graaf rukkende wierp hij de helmbijl met kracht over de hoofden der wachten tot tegen de wand en riep komt vervloekte huurlingen men vange nu de leeuw van vlaanderen vreest niet meer hij levert zich
onderwijl was hugo van arkel met zijn achthonderd onverschrokken mannen tot in het midden der fransen geraakt zozeer was hij aan alle kanten door de vijand omringd dat het de vlamingen onmogelijk ware geweest hem nog te zien
daar zie sprak hij half getroost het is niets een schram maar bij de hemel ik geloof dat die vlaming ons met inzicht in deze behekste wegen brengt dit wil ik weten en zo weinig krijge ik genade om mijn zonden indien ik hem niet aan de vervloekte eik doe ophangen
hij antwoordde op dit alles gelijk iemand die deze landen maar onlangs verlaten had en vertelde zoveel wonderlijke dingen dat de omstaanders hem met eerbied en nieuwsgierigheid aanhoorden alhoewel zijn gezegden doorgaans ernstig en treffend waren kwamen er echter somtijds zulke boertige woorden uit zijn mond dat de prelaten zelf in lachen moesten uitbarsten
al de ridders en edelvrouwen waren afgezeten en hadden hun paarden de schildknapen overgegeven gwyde deed de vier wapendragers vooruit komen en bood de kostelijke uitrusting aan de dekens het harnas werd hun aangedaan en de helm met de blauwe veder op hun hoofd geriemd
zij dronken de wijn der vreugde op de verlossing der gevangen vlamingen en gaven nog een traan aan de smartelijke heugnis der vergeven philippa
zij dreven hun paarden als pijlen voort en verlieten de zwarte ridder met het innig geloof dat hij zich van duivelskonst had bediend dit gevecht had slechts enige ogenblikken geduurd want de slagen der strijders waren zonder tussenpoos geweest
mits deze bekostigingen door het bestuur bevolen waren en derhalve ook uit de gemeenteschat moesten betaald worden hadden de burgers dezelve met de grootste onverschilligheid aangezien al de praalstukken waren reeds uit de weg geruimd de chatillon was te kortrijk en de intrede des vreemden meesters bijkans vergeten
in stede van zich door goede behandelingen bij de burgerij lijdelijk te maken begingen deze bijeengeraapte krijgsknechten alle soorten van gewelddadigheden maar dit verveelde de kortrijkers spoedig
in een ander geval ware die achterdocht niet zonder grond geweest want zo handelen meesttijds de vorsten en zo laten de mensen zich meesttijds door eergierigheid verleiden het is dus geenszins te verwonderen dat het volk een bittere haat draagt tegen die zijner broeders welke zich te zeer verheffen want van edelmoedige volksvrienden als zij waren
nadat zij zich hadden opgericht ging hij voort aanziet de dochter van uw graaf en overdenkt hoe het hart eens vaders bij dit gezicht moet geplet worden en niets om haar te helpen geen voedsel geen andere drank dan het kille water der beek gij ziet het de heer beproeft mij bij felle slagen
een naar gedruis een schriklijk gehuil ontstond en de vluchtelingen liepen ijlings langs alle kanten uit de baan want zij dachten dat de franse ruiters hun op het lijf waren het was jan breydel niet moeilijk door deze dwalende vrouwen en kinderen te dringen ook kon hij zich met genoegzame snelheid
een gelukkig toeval heeft ons wonderlijk gediend de deken der beenhouwers het slot male vernield hebbende heeft mijnheer de mortenay al de klauwaards uit brugge doen vertrekken en nu bevinden zich de ambachtsgezellen boven de vijfduizend sterk te damme
het beste dat wij doen kunnen is met haastigheid te overleggen hoe wij uit de strik geraken zullen indien men ons kwam aanhouden zou het te laat zijn de oude graaf werd droef en wanhopig hij kon in zulke gevaarlijke toestand niets vinden dat hem mocht redden want te midden op des konings grondgebied zijnde scheen de vlucht naar vlaanderen hem onmogelijk
trouwens deze wrede rechtspleging kon de vlamingen verschrikken en hun de moed benemen hij zond de gezel weg en plaatste het hoofd stilzwijgend in de hand terwijl breydel met ongeduld op hetgeen hij zeggen ging wachtte
de ridder stond eensklaps op en trok het voorstuk van zijn helm met haast over zijn aanzicht hij keerde zich naar de baan en scheen aandachtiglijk op iets te luisteren een gerucht als de stappen van paarden deed zich in de verte horen
zijt gij wel zeker van die kwade tijding vroeg gwyde met angst heeft degene die u dit gezegd heeft u niet bedrogen mijnheer diederik neen neen edele gwyde ik heb het met mijn ogen gezien en heb gisteravond in de tent van de seneschalk robert d'artois gegeten
machteld vatte de hand van maria en drukte dezelve zachtjes als om haar te doen begrijpen dat die woorden troostend voor haar geweest waren niettegenstaande ging zij in haar mistroostige rede voort en scheen behagen in het lijden te zoeken de klachten van benepen zielen zijn ook tranen die de smart verlichten
jan borluut vormde intussentijd zijn mannen in regelmatige benden voor de linkervleugel van het vierkant hij wilde zijn dappere gentenaars als tentoonstellen opdat de bruggelingen zien mochten dat zij voor hen ook niet in vaderlandsliefde wijken moesten
welnu dit is het stro dat wij aangestoken hebben om onze troswagens zonder belemmering door de poort te brengen de stad heeft geen nood mijn vriend kom terug met mij tot sint kruis ik heb u gewichtige geheimen mede te delen nu is de tijd gekomen
welke mens was met meer vernuft begaafd hij alleen ondanks de bastaarden en leliaards die vlaanderen wilden verkopen verijdelde al de pogingen des fransen konings hij alleen was het die zijn broederen het leeuwenhart aan de keten bewaarde en alzo de verlossing langzaam bereidde
drie scharen weken achteruit en de leliaards die zich reeds meester van het slagveld gisten hieven de schreeuw montjoie st denis frankrijk frankrijk in zegepralende galmen aan
onze koninklijke wil is dat gij waakt opdat de rust in ons paleis niet verder gestoord worde de koningin stond ook op en meende met haar gemaal de trappen van de troon af te gaan maar een nieuwe zwarigheid weerhield hen tegen hun dank
mijnheer de chatillon riep hij dreigend bezie dit mes wel opdat gij het herkennen moogt wanneer het u tussen hals en nek zal glijden is er dan geen mijner dienaren die mij wreken zal schreeuwde de chatillon met woede
hoe verschriklijk was dit toneel hoe onbegrijpelijk de pijn des ridders hij omvatte zijn ongelukkige dochter met een bange zorg en poogde haar tot de bedstede terug te brengen maar zij in haar dwaling aanzag hem als een vijand en vocht met een nijdige weerstand tegen haar wanhopige
maar o god hoe schriklijk was hem de onzalige blik zijner ogen geen zucht ontging zijn boezem geen lid verroerde zich in hem en hij stond als door een bloedstorm geslagen
machteld nam de sluier en bezag dezelve met een blik vol dankbaarheid en medelijden voor adolf gij hebt over mij geweend mijn vriend gij hebt deze gift met uw tranen bevochtigd het zilte smartwater heeft mijn geliefde verf doen vergaan
niets het rood der schaamte zou onze wangen kleuren en ons hoofd zou zich onder deze verwijting buigen neen ik wil niet meer wachten het zwaard is uitgetogen en ik zweer bij de witte haren mijns ouden vaders dat de schede het niet meer ontvangen zal dan met het bloed der vijanden geverfd
ik moet wel want ik weet niet wat er gaande is houd uw wevers dan wat staande deconinck beval de aanleiders dat zij hun mannen zouden doen ophouden dan verhief zich de stem van jan breydel hij riep macecliers schaart u in gelederen voor het hoofd des lichaams ieder in zijn bende maakt spoed
alhoewel de meesten in grammoedige woorden tegen de wethouders uitvielen waren er echter enigen die zich niet zeer tot oproer genegen toonden terwijl het getal der meesters steeds aangroeide kwam deconinck in de zaal en stapte langzaam door zijn gezellen tot bij de grote zetel die hem bestemd was
op hun talloze ruiterij steunende waren zij overtuigd dat niets aan zulk een heir weerstand bieden kon indien zij echter niet zo onbezonnen en niet met zoveel vermetelheid waren te werk gegaan zouden zij de plaats waarop zij strijden moesten eerst wel bezien en derzelver voor en nadelige ligging berekend hebben
en het was niet gemakkelijk die hinderpalen te verwinnen aangezien de voeten der paarden op de modderige boorden geen steun vinden konden en er tot de knieën moesten inzakken de franse veldheer ging te werk alsof hij op een vaste en harde grond zou strijden en ontwierp de aanval op een wijze die met de krijgskunde niet
alhoewel de omstaande ambachtslieden op zijn gelaat de voortekens zijner woorden poogden te lezen konden zij niet dan koude bedenking er op vinden in het hart van deconinck was wel zoveel rust en koelheid maar minder hoop op geluk
eindelijk moesten gwyde en willem zich volgens de wil der andere heren gedragen want deze waren gezamenlijk tegen het voorstel der twee broeders er werd dan nader bepaald dat deconinck zijn volk te damme en te aardenburg legeren zou
in de afwezendheid van willem hadden de fransen weer enige grond gewonnen en de vlamingen schenen achteruit te willen wijken dit ziende gaf willem zijn droefheid door wanhopige klachten te kennen jan de vlamynck bedacht seffens een aardige list welke van de gewone dapperheid zijns meesters getuigt hij deed al de wapens van mijnheer willem aan en zich te midden der vijanden werpende riep hij
gij schaamt u niet een weerloze maagd te krenken maar god waakt over mij er zijn nog bliksems in de lucht hoort gij uw straf naakt luister hoe de donder grolt
de tol werd hersteld en de stadspenningen gelicht door die wijze maatregelen deed deconinck al de gedachten al de pogingen tot één doel strekken en bewaarde zijn vaderstad voor die menige onheilen welke een grote beroerte hoe edelmoedig ook altijd met zich sleept
op hetzelfde ogenblik sprong hij van zijn paard en zonder het ergens aan te binden liep hij uit alle kracht naar de puinen zijn vriend volgde hem hierin na doch breydel was reeds op de voorhof van het slot eer deconinck van zijn draver gestegen was deze gebruikte dan nog enige ogenblikken om de twee paarden bij de baan vast te maken
dat het gedacht mij de ogen met tranen verduistert gij weet hoe booslijk de koningin johanna onze arme zuster philippa heeft gevangengenomen zes lange jaren heeft de ongelukkige een kerker des louvres tot woning gehad en binnen die tijd heeft zij haar vader noch haar broeders mogen zien
de deken der wevers antwoordde niet hij bleef nog in diep gepeins op de vijandlijke werken staren en telde nauwkeuriglijk de grote stormtuigen die in menigte gebouwd werden
gij hebt het gehoord dekens sprak gwyde een onzer beste steden is in gevaar van gans vernield te worden ik geloof niet dat de roep uwer broederen van kortrijk vruchteloos zijn zal het is ook die twijfel niet die mij dus doet spreken maar de zaak eist spoed
te midden onder hen op een ijdele ton zat de veredelde breydel die als voorzanger ieder refrein aanving hij dronk bij herhaalde teugen op de verlossing des vaderlands en poogde door meer gemeenzaamheid de verandering van zijn staat te doen vergeten
ik verzeker u dat ik mij in die ijzeren kerker als een gebonden kalf zou laten doodslaan dit harnas zal u voor de zwaarden der fransen bewaren bemerkte een ridder
zodra deconinck de aandacht zijner gezellen tot zich gewend zag bracht hij zijn hand met een krachtig gebaar vooruit en sprak o broeders geeft acht op mijn woorden want de vijanden onzer vrijheid de vijanden onzer welvaart smeden banden voor onze voeten
de paarden der voorste gelederen stampten ongeduldig met de voeten en besproeiden hun ijzeren deksels met witte vlokken schuim de bazuinen zonden hun galmende tonen als in een feestgejuich door de zuchtende bomen van het neerlanderbos en zwepend speelde de wind in de wentelende vouwen der wimpels en banieren
dit aangezicht dat voor ieder openlag als een boek waarop de aandoeningen des harten te lezen staan die zoete glimlach welke over het manlijk gelaat liep gelijk een zucht des spelenden winds over de kruiden in het dal en dan weder die uitdrukking van toorn en heldenmoed welke de vrouwen geen vrees maar bewondering
overweegt toch mijne heren dat ieder voorbijgaand uur een uur lijdens is voor mijn oude vader en voor mijn onzalige bloedverwanten denkt wat pijn mijn doorluchtige broeder robrecht moet uitstaan
dan scheurde hij de tapijten voorts van de muur en legde dezelve op de planken welke hij geschikt had verheugd over het vinden dezer gunstige plaats keerde hij bij de gevoelloze jonkvrouw terug en droeg ze in de zaal met angstige zorg liet hij ze uitgestrekt op de zonderlinge bedstede neergaan en schikte nog een ander stuk tapijt onder haar hoofd
en gij meester breydel zult gij er u ook bevinden breydel kwam met trotse moed vooruit en antwoordde edele graaf uw dienaar breydel zal u niet min dan achtduizend gezellen leveren de grootste verwondering deed zich onder de ridders op achtduizend riepen zij tegelijk
de jonge gwyde blijft als veldheer onder ons de anderen keren onmiddellijk naar hun lenen terug om hun mannen gereed te houden het zou raadzaam zijn dat gij met mij ook derwaarts gingt dan zoudt gij de genomen maatregels bij gebrek aan kennis niet verijdelen wilt gij met mij tot in het witte bos bij den dale reizen
mevrouw viel charles bitsig uit u betaamt het niet de broeder van philippe le bel van ontrouw te beschuldigen zal er om uwentwil gezegd worden dat charles de valois een ongelukkige landheer verraden heeft
deconinck antwoordde niet op de woorden van breydel en scheen iets gewichtigs te overwegen op zijn aangezicht kwam soms een uitdrukking alsof hij zich geweld aandeed om een inwendige woede te verbergen
er is maar een vlaming gelijk breydel antwoordde deconinck het is zelden dat de natuur zulke vlammende harten in zulke machtige lichamen laat geboren worden en dit is een wijze schikking van god anders zouden de mensen hun krachten bewust zijnde te hovaardig zijn
het was vier uur in de morgen een zwakke schemering kleurde het oosten met een twijfelachtig geel en een krans gulden lichtstralen blonk als de voorbode der zon achter de kim
uw medewerking alleen kan hen uit die benauwdheid redden derhalve verzoek ik u in allernaast uw ambachten te wapen te roepen hoeveel tijds hebt gij nodig om uw benden voor de tocht te bereiden
bij het horen dezer noodkreten verbleekte de ridder onder zijn helm die kleur kwam niet uit vrees op zijn wangen want de vrees was hem een onbekend gevoel maar de eer en de plichten eens ridders bevolen hem deze klagende vrouw ter hulp te snellen
wilt gij mij iets beloven mijn welbeminde vader alles mijn kind uw wensen zullen mij verblijden wel ik bid u mijn heer vader dat gij die twee trouwe onderdanen naar verdiensten beloont zij hebben hun leven dagelijks voor het vaderland gewaagd
al die bereidingen hadden de tijd doen voorbijsnellen het was reeds zeven uur in de morgen wanneer de franse ruiters zich tot op twee slingerworpen van de vijand bevonden tussen de schutters der fransen en de steenwerpers der vlamingen lag de mosserbeek in zulker voege dat zij elkander niet naderen konden en er slechts weinig mannen aan beide zijden dood bleven
was voor haar gestorven hij had zijn liefde en zijn edelmoedigheid geboet die hartscheurende taferelen vergingen en herschiepen zich meermaals en plaagden de arme maagd met een bitter lijden
mijn eigen ogen mijnheer antwoordde diederik vrezende dat men met ons verradelijk mocht te werk gaan want ik betrouwde mij op hun dubbelzinnige woorden niet heb ik gedurig gewaakt bespied en geluisterd ik heb johanna van navarra gezien haar stem heb ik gehoord ik verpand mijn eer voor de echtheid mijner woorden
ook heeft hij de waarde dezer gift erkend ik heb hem dikwijls in zijn slaap zien glimlachen terwijl uw naam als een gebed over zijn lippen kwam hij bemint mij tederlijk dit weet ik wel maria hij kome terug degene die de ketenen mijns vaders heeft aangenomen
zij beeldde zich in dat het geheim der loslating haars vaders ontdekt was zij zag de moordenaar door de koningin johanna betaald het vergif in de nooddruft haars vader mengen en dan liep een siddering over haar lichaam en tranen van bangheid barstten uit haar ogen
zijn aanroeping geëindigd hebbende klom hij op de bovenste trap des altaars keerde zich om naar het volk en hief zijn handen boven het leger plotselings en met dezelfde beweging zonken al de scharen te gronde en ontvingen in een doodse stilte de laatste zegening
zij naderde bij de deken der beenhouwers en sprak vriendelijk meester breydel ik heb u van ver gezien gij werkt met meer drift dan de laatste uwer gezellen het schijnt dat die arbeid u behaagt
een zoen riep de jonkvrouw met afkeer een zoen aan u een woord hernam de ridder noem mij uw vader verstoot mij niet meer wist gij mijn ongelukkig kind welke afgrijselijke pijnen uw verwerping mij aandoet kondet gij de benauwdheid uws vaders kennen
met een geheime kracht plotseling vervuld gevoelde de vlaming zijn denkvermogens zich verdubbelen en riep in geestverrukking ontheven ja heer ik heb uw machtige vinger op mijn voorhoofd gevoeld ja ik zal mijn vaderland bewaren ik zal de graven mijner vaderen uw dienaren niet laten vertreden
aan de linkervleugel voor de schaar van mijnheer gwyde werd er nog heviger gevochten jacques de chatillon was met enige duizenden ruiters tegen het veurnes ambacht gevallen en had reeds bij de honderd mannen neergehouwen
hoezeer de opoffering uwer edele gevoelens u ook pijnen moet bid ik u wel te bedenken dat zo loffelijk als de held is die zijn bloed voor de rechten zijner medeburgers stort zo onwijs is ook de roekeloze die zijn vaderland door vermetelheid in gevaar stelt hier helpt geen strijden
wilde afrukken vrees niet het leven uws vaders is veilig en indien uw nieuwe rampen hem zozeer niet hadden getroffen hij zou zijn opsluiting met geduld verdragen
en dan antwoordden de opgetogen benden heil heil de held van woeringen borluut borluut mijnheer borluut kwam bij de jonge graaf en meende hem met hoofse spreuken te groeten maar gwyde viel uit
bij het rijzen der zon zal hij al de in de stad blijvende klauwaards doen hangen breydel verbitterde zich hevig daar hij die schandelijke voorwaarde met zulke koelen bloede door de deken der wevers hoorde verhalen
wat geeft u dit sprak de deken ga en zeg uw meester dat deconinck hem wil spreken o heer mijn god gij heet deconinck dan komt gij gewis met een boos inzicht bij deze woorden liep de dienstbode ijlings naar boven en kwam na enige ogenblikken terug
velen waren blond van haar doch bruingezengd lange littekens welke zij uit vorige gevechten gehaald hadden lagen als diepe groeven op hun aangezicht voor hen waren dit lauwertakken van hun dapperheid getuigende
die lange zoen bij dewelke een zielsgedeelte des vaders voor de tweede maal in de boezem van het kind zonk gaf het bloed der maagd meer vloeibaarheid en meer leven een twijfelachtige roos kwam onder ieder harer wangen en haar ogen openden zich tussen een zachte doch heilvolle glimlach
op het ogenblik dat de spreuk wij moeten de stad overgeven nog eenmaal als een doodvonnis in zijn oor geklonken had werd hij door inniger droefheid getroffen en bleef een korte wijl als in gedachten onttogen staan
de uitdrukking van zijn gelaat veranderde bij die uitroeping zijn tanden kwamen bitsig opeen en kraakten zijn handen omvatten de stijlen der tafel alsof hij dezelve breken wilde echter werd hij weder kalm en zijn gelaat betuigde meer
de vlaming die bij dit gezegde tegenwoordig was geliet zich alsof hij de franse taal niet verstond en zag de chatillon met stout gelaat in de ogen mijne heren riep de ridder ziet die laat mij aanzien kom eens hier lomperd nader hier voor mij
het huis waarin gij u zult bevinden zal voor ons geheiligd zijn geen vlaming zal zijn voet over de dorpel uwer woning zetten ontvang daarop mijn trouw
de twee dekens bezagen elkander met een dier blikken waarin de ziel zich gans zien laat zij verstonden elkander plotseling en hun armen strengelden zich in een omhelzing
o god riep maria wat schriklijke gedachte zij beefde en haar ogen glinsterden door de tranen die onder haar wimpers kwamen en zijn stem heb ik ook gehoord een stem die mijn hart kwam raken en die zegde vaarwel vaarwel mijn verloofde
door nieuwsgierigheid gedreven was het volk in menigte bijeengelopen en had het zich in een dikke schaar tegen de vrijdagmarkt vergaderd op alle wezenstrekken stond een onzeglijke uitdrukking van vrees en benauwdheid de vrouwen drukten hun kinderen stilzwijgend tegen de borst en menigen ontviel een traan zonder dat zij derzelver oorzaak verstonden
een sombere razernij had zich van hem meester gemaakt volgens zijn eed wilde hij niet langer leven en hij dreef als een zinneloze zijn paard te midden der zegepralende vijanden
tranen sprongen uit de ogen van maria want dit gezicht ging haar diep in het hart haar medelijden vergrootte bij het aandenken der smarten welke de jonge edelvrouw nog moesten grieven
voorzeker zouden deze het niet lang uitgehouden hebben om zich tegen een wolk moedige vijanden te verweren maar zij hadden er in den eerste zoveel neergehakt dat de lijken rondom hen door opeenstapeling een tamelijke hoogte verkregen hebbende de nadering der andere ruiters moeilijk maakten en hun tot
spaar geen geld gebruik de kostelijkste kruiden de edelste gesteenten opdat ik uit het bed komen moge want nu is er geen rust meer voor mij maar mijnheer van nieuwland antwoordde rogaert het is niet mogelijk de heling uwer wonde te verhaasten de natuur moet immers tijd hebben om de gekwetste delen weder te verenigen
ja antwoordde adolf ik geloof dat het een geest des hemels was maar nu heeft dit zalig verschijnsel mij nog niet begeven gij o edele machteld gij zijt het die mijn ziel wederhouden hebt uw stem heb ik gehoord uw hand was het die mijn hoofd oplichtte gij hebt mij gelaafd en getroost
het ware met hem gedaan geweest indien de minnaar van machteld niet met hem geweest ware die jonge ridder sprong voor het paard van gwyde en zwaaide zo kundig en zo onversaagd met zijn wapen in het rond dat de fransen in hem een hinderpaal vindende bij de jonge graaf niet geraken konden na enige ogenblikken van dit felle strijden werd zijn arm zwak en moede
sommige vlaamse steden houden hun raadsvergaderingen in het frans hieruit volgt dat raadsheren wijs en ervaren in de belangen der gemeente maar niet zo goed als de verfransten ter tong in een uitheemse spraak niet spreken of niet aanhoord worden en dus vele gelegenheden om voordelige dingen voor te stellen moeten laten voorbijgaan
voorgevende dat zij niet werken wilden om de witte penning met enige schijn van reden te kunnen weigeren bij het ontvangen dezer boodschap ontvlamde de chatillon in hevige toorn hij zag met pijn dat al zijn moeite aangewend om des konings bevelen te volvoeren nutteloos waren want het vlaamse volk was ontembaar
de lichamen der edele heren salomon van zevekote philip van hofstade eustachius sporkyn jan van severen pieter van brugge waren reeds weggedragen en men was bezig met het harnas van de gewonde jan heer van machelen los te maken
hij antwoordde met een zichtbare vreugd ik ontvang met erkentenis de eer die uwe majesteit mij aandoet en zal niets verzuimen om als een getrouwe dienaar de raad mijner vorstin te volgen gelieft het u mij nog enige bevelen te geven
ik bid u o vader riep adolf smekend ik bid u twijfel niet aan mijn trouw ook niet aan mijn moed spreek ras want uw stilzwijgen pijnigt mij
een hoop gouden geldstukken lag op de tafel nevens het kostelijk juweel alle ogen vestigden zich met angstige drift op de rollende teerlingen terwijl de harten der spelers van vrees klopten
gij zult mijn kind niet onteren haar ziel zal mij zuiver ten hemel verzeilen daar zie booswicht nu hebt gij een lijk
robrecht van bethune en de chatillon kwamen niet meer bij elkander zij ontweken alle wegen die hen mochten verenigen en geen van beiden sprak nog een woord adolf van nieuwland rende vooraan met gebogen hoofd droefheid en smart verbleekten zijn wangen en zwarte dromen vervulden zijn gemoed
zij tot kunstadders geschapen waren en daarbij is het niet in de vergelijking uwer schitterende gewrochten met de hunne zo gering dat zij hun nietigheid zien en moeten zij u dan niet haten omdat uw vernuft zo zwaar op hen weegt
dit laatste gezegde werkte krachtdadiglijk op het gemoed des konings navarra was het beste deel van frankrijk en philippe le bel zou er zich niet gaarne van beroofd gezien hebben daar johanna hem meermalen met dit vertrek bedreigd had vreesde hij dat zij het wel eens mocht uitvoeren
in twee jaar tijds is het eerste getal verdubbeld er zijn vlaamse uitgaven die wellicht nog meer inschrijvers hebben zoals het belgisch museum van de heer willems
niettegenstaande was gwyde van vlaanderen met charles de valois nog vooraan want niemand zou onbeleefd genoeg zijn om hen voorbij te rennen robrecht van bethune en willem zijn broeder hadden hun dravers bij de zijde huns vaders gebracht raoul de nesle en de chatillon waren insgelijks nevens
nu wil ik u niet langer wederhouden alhoewel ik weet dat gij heden niet naar torhout zult gaan gewis meester ik heb geen vee meer in mijn stallen en ik moet er mij voor de nacht bezorgen
de graaf met zijn edelen te compiègne gekomen zijnde werd door toedoen van mijnheer de valois in afwachting dat een koninklijk bevel hem ten hove zou roepen heerlijk geherbergd de edelmoedige fransman deed zoveel bij de koning zijn broeder dat deze tot de genade overhelde en gwyde alleen ten hove
bemerkte de chatillon gij hebt mij geboodschapt dat zij uw soldeniers geen eten meer wilden verkopen is dit niet genoeg het is waar landvoogd zij hebben die weigering ten onrechte gedaan het was hun plicht als onderdanen te gehoorzamen
wanneer de twee koningen met al de andere ridders reeds gesneuveld waren en dat zijn paard ook reeds gevallen was stond rodolf nog met een wonderbare onversaagdheid te midden zijner vijanden hij verweerde zich behendiglijk tegen de gentenaars en dreef dezelve met schriklijke slagen van zich
men zag in alles ketterij lutheraanse gedachten of oproerige aanslagen alle schriften welke niet stellig onder de invloed der spaanse denkwijs geschreven waren werden als misdadig aanzien en men vervolgde de onnozele schrijvers of dichters vr de bloedige inquisitie van gevloekte gedachtenis
meester antwoordde zij ik zal mijn heer en vader indien god hem mij wedergeeft uw trouw kenbaar maken ik kan u slechts mijn dankbaarheid uitdrukken
dit geluk mocht ik niet hopen ik dorst zo veel van god in mijn gebeden niet vragen luister wel mijn kind en word niet mistroostig ik bid u heden moet ik u weder verlaten
alles werd dan tot de aanval bereid gemaakt en de vlamingen trokken op tegen de fransen dezen de slag niet durvende wagen braken hun leger haastig op en togen in wanorde af de vlamingen vielen de vluchtende fransen op het lijf en versloegen er een aanzienlijk getal voortgaande namen zij het kasteel van harne waar de koning van navarra de legerstapel gesteld had
bij al de heiligen des hemels riep breydel gij zijt een lasteraar ik heb mijn lijf eerlijk in de strijd verweerd en zo gij mij met verraderlijk geweld dit niet belette zou ik u bewijzen dat ik geen naberouw heb
de gedachte de schrikkelijke gedachte alleen doet mij de krachten ontgaan o zit daar neer want mijn bevende hand kan u niet meer dragen het wanhopige kind zonk afgemat in de zetel
zij dit verstaande gaf haar toestemming door een glimlach te kennen een glimlach vol wrede valsheid en hatelijke wraakzucht wie op dit ogenblik de deken der wevers beschouwd had zou gezien hebben hoe stijf zijn enig oog op de koningin gehecht was
beroof hen allengskens van het geld dat hen tot weerstand aandrijft en wanneer gij hen aan de ploeg zult gewend hebben druk dan het juk zo vast dat ik hun verslaafdheid als een zegepraal moge aanschouwen wees niet haastig ik heb geduld genoeg wanneer het doel er beter kan door bereikt worden
de vlamingen verwonnen de hollandse vloot in een zeeslag waarin de hollanders en henegouwers meer dan drieduizend man en meest al hun schepen verloren men nam de bisschop van utrecht veldheer der utrechtse benden gevangen en men bracht hem naar wijnendale waar hij bewaard werd
een purperen kolder daalde van zijn schouders tot op de zadel en zijn sneeuwwitte haren waren door een gele zijden doek omvangen dit hulsel scheen om zijn hoofd als een gulden band om een zilveren vat op zijn borst stond in een hartvormig schild de zwarte leeuw van vlaanderen klimmende in een gulden veld
hevig schaamrood had haar hoofd gekleurd maar zodra zij zijn opoffering verstond verging dit gevoel om haar hart met liefde en dankbaarheid te laten vervullen zij vatte de hand van de jonker en hem minnelijk van de grond heffende sprak zij
omdat hij niet als een struikrover onder de naam van rover maar als een koning en onder de naam van koning gemoord heeft wat misdadig vermaak vinden de mensen dan in hun eigen vernieling dat zij de werktuigen derzelve met alles wat men op aarde begeren kan belonen
en de andere franse grenssteden uit de handen der vlamingen zoeken te verlossen dit leger naar vlaanderen komende sloeg zijn tenten op twee uur van douai bij vitry in het veld neer
zij die hun een eeuwige haat had toegezworen zou haar prooi dus laten ontsnappen en enguerrand de marigny die het geld dat men uit vlaanderen met geweld lichten moest reeds op voorhand verspild of besteed had deze twee personen hadden een al te groot belang in het verderf van vlaanderen om deszelfs verlossing te gedogen
uw woorden geven uw inzicht genoeg te kennen antwoordde johanna maar het zij zo het wil ik zeg u dat indien gij mij genoeg miskent om mijn raad te verwerpen ik u verlaten zal want ik wil aan de gevolgen uwer onvoorzichtigheid niet blootgesteld zijn
een weinig verder vonden zij mijnheer willem van mosser de leliaard die met nog enige anderen uit de strijd ontlopen was zich omringd ziende bad hij om genade en beloofde dat hij robrecht van bethune als een getrouwe onderdaan zou dienen
de genade die uwe majesteit mij kan bewijzen zal mij nooit te duur staan uw bevelen zal ik eerbiediglijk volbrengen maar mijn kind o koning mijn kind
een vlaamse ridder vreest de dood niet antwoordde adolf niets kan mij wederhouden indien gij wist dat ik sedert zes maanden nacht en dag mijn inbeelding folter om te vinden hoe mijn leven voor het huis van vlaanderen te wagen dan zoudt gij mij niet van gevaar en vrees spreken
gij hebt gelijk willem het was mij ontgaan deze twist kan ons schadelijk zijn want mijnheer de chatillon is machtig aan het hof van philippe le bel in die tijden waren eer en faam de kostelijkste panden des ridders ook mocht hij zich door geen schijn van laster laten raken zonder er rekening over te vragen
eer hij deze spreuk kon eindigen sprong machteld met hijgende boezem en als uitzinnig naar het schrift en rukte het uit zijn handen een ongemeen vuur had haar wangen met rood gekleurd en tranen van blijdschap barstten uit haar ogen
vertel mij toch wat hij gezegd heeft mijnheer de vos laat mij weten hoe zijn kerker is en wat hij doet opdat ik mij bij het horen van zijn dierbare naam moge verheugen diederik de vos begon een wijdlopige beschrijving van de toren te bourges en verhaalde het meisje alles wat hij zelf wist
het schijnt mij viel de kanselier grimlachend in dat mijnheer van gistel zijn landgenoten niet zeer bemint want zo helpe mij god indien men hem geloven wilde zou er morgen geen levend mens meer in brugge zijn
u zijn wij deze onrusten schuldig want gij zoekt niets dan uw landgenoten te verdrukken en gij boezemt hun een bittere haat tegen ons in de heer zij mij getuige dat ik de bevelen van mijnheer de chatillon trouwelijk volbracht heb
door wanhoop en liefde tot haar kind zinneloos geworden werd de moeder bij een razende furie ontheven haar ogen zonken diep onder de geholde wenkbrauwen en vlamden daar als de ogen eens wolfs in de duisternis
beloof mij dat gij mijn laatste begeerte zult volbrengen ik zweer het bij god en mijn eer antwoordde borluut met een doffe toon die zijn droefheid te kennen gaf adolf bezag hem met dankbaarheid en
zonder zijn benden langer te laten rusten trok hij voor rijsel hetwelk zich na enige stormlopingen overgaf van daar naar douai trekkende won hij insgelijks die stad en nam de bezetting krijgsgevangen de stad kassel gaf zich ook op zekere voorwaarden over
het meisje niet willende verlaten bracht hij zijn degen tegen de borst der moeder en boorde wredelijk door haar boezem de ongelukkige vrouw loste alsdan de boze vijand en leunde wankelend tegen het dak bloed liep over haar klederen haar ogen verflauwden haar wezenstrekken verstierven en haar handen zochten dwalend naar een steun
oneindig andere ondeugden in de regering zou ik kunnen aanwijzen maar het dunkt mij dat dit ruim genoeg is zo wil men ons vlamingen allen tot walen of liever tot fransen maken om de smelting welke het bestuur zich voorstelt te bereiken
hen kwamen nog tweeduizend soldeniers te paard met lange martelen of wapenhamers op de schouders boven dit hing er nog een slagzwaard bij hun zadel zij waren samengesteld uit vaandels tot het bestendige leger van de koning philippe le bel behorende