AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
vergeef je het me sprak hij deemoedig met al de bekoring zijner dichterlijkheid in het laatste licht over zijn gelaat verspreid als een etherisch waas wat vroeg zij zacht weenend dat ik je een oogenblik heb angstig gemaakt
wel als u het dan weten wilt den eersten dag dat ik hem leerde kennen vond ik hem onuitstaanbaar met u schoten we dadelijk aangenaam op als met een prettigen reiskameraad maar met hem
aan de waarheid zijner verzekeringen omtrent die vrouw en zij vroeg smachtende naar zekerheid aan bertie hun vriend
je weet zoo precies wat je aan hem hebt daarom eve lieve eve laat nooit een misverstand tusschen jullie heerschen begrijp elkaâr altijd nietwaar kind o mijn arme
eene ontzenuwende slapheid vloeide door zijn groot sterk lichaam en voor het eerst zag hij zichzelven in een waar licht en bespeurde hij zijne weifelachtige zwakte diep
die hij haar wilde doen uiten zij voelde daar niets van zij bleef hem zwak lief lijdend zien als haar broederlijke vriend die vreesde haar leed te doen
het was geheel donker geworden en zij lagen in dat donker in elkanders armen op de bank hij was dood zij richtte zich even op stervend
onder een kop koffie in den tuin van het hôtel bespraken zij hunne reisplannen wij gaan naar molde zeide sir
zij beefde van zenuwachtigheid zijne stem was zoo diep medelijdend geweest als bedekten zijne woorden met hun sluier een ontzettend geheim
als was zij na met leugens omvangen geblinddoekt door twijfel in een labyrinth te zijn rondgevoerd eensklaps bevrijd met open oogen losgelaten in een zwarte ruimte
een verwrongen masker deed grijnzen onder het gemartel van zijn vuistslag de vierkante ruimte der kamer zwom in al dat rood als vulde zij zich met tastbare roode
wat was het toch intuïtie iets stom en goedigs een soort zinneloos beter ik zooals de menschen zeggen
hij verlangde naar iets onzegbaar ideaals iets reins en zuivers een groot doel hij zoû zich schudden uit zijn zieleslaap hij zoû bertie wegzenden
wat kende hij edmund spencer niet una en de redcrossknight niet en britomartisch niet hoe was het mogelijk
dagen dacht zij daarover na wat was het wàt was het zou bertie haar beklaagd hebben als er waarlijk niets was dan zijne eigen pessimistische vrees voor haar geluk
en ook bertie had later dolle pret toen hij van de politie hoorde des middags in de club aan tafel vertelde hij met een treurig gelegenheidsgezicht dat hij voor een paar dagen uit de stad was geweest om een
onwetend waar het het reëele leven betrof een dof medelijden kwam over hem en de grauwe regenwolken daarboven drukten eensklaps met een uitspansel van melancholie op zijn hoofd
hij neen hij had niets bewerkt niets kunnen bewerken alles was het een uit het ander voortgesproten het had zoo moeten zijn en het verschiet van zorgeloosheid deinde zich weêr voor hem uit
ik vroeg haar wat er gebeurd was en toen vertelde ze mij dat ze eens op het punt was geweest een brief binnen te brengen aan papa een brief van jouw hand
dat zij nooit meer iets zoû zijn in zijn leven kon het dan niet weêr anders worden was alles verloren onherroepelijk
de practische moeilijkheden van het leven doemden voor hem op hij gevoelde de indolentie de poesenluiheid van zijn lichaam neen neen het kon niet anders het moest zoo zijn de eerste stap was genomen het was het lot
hij haatte zijn verleden als eene onrechtvaardigheid als eene schande als eene onuitwischbare vlak op de uiterlijke onberispelijkheid van zijn heden
al ware die ook nog zoo lang maar hij zweeg het had als eene banaliteit geklonken te midden van die treurende natuur
hoe ontzettend dat het eene steeds voortvloeide uit het andere de toekomst werd uit het verleden als zijn vader na het mislukken zijner indolente studies te leiden
er was nu een derde brief van de zelfde hand wel wel van wien zoû die hand toch zijn geadresseerd aan den oude o een oud kameraad zoû nooit lastig vallen
hij bleef zwijgen haar even drukkend tegen zich aan zij begon zachtjes te weenen zeg dan toch iets frank smeekte zij ja ik hoû ook niet van die zwarte lucht eve sprak hij
daarbij had eve het goed voorzien dat zij zeer moeilijk zich tegen bertie anders kon gedragen dan zij tot nog toe gewoon was geweest te doen
in de gouden extaze hunner sympathie zonder vrouwen zoo dweepte hij willens en wetens zijn vriendschappelijk meêlijdend gevoel voor frank opzweepend tot den zwier van eene verheven vlucht
toen hij heen was in hare kamer rilde zij klappertande zij als in koorts hartstochtelijk begon zij te snikken diep diep rampzalig wanhopig
overal woest greep hij hare polsen overspannen van woede omdat zij zijne verzekering verwierp gekrenkt in den hoogmoed op zijne deugden van eerlijkheid en waarheid
ja sprak frank en korf nog haastig zijne laatste letters zij zag toe en bespeurde dat hij voor haar gesneden had eve rhodes met zeer nette gelijke glad uitgeschaafde karakters
en het gelaat was een blauw en groen en violet wanhoopsmasker overspat met een zwart purper dat lekte uit ooren en neus en mond in langzame stralen van slijmerig donker vocht
toch niet slecht van natuur was omdat eve bezorgd zoû zijn omdat hijzelf misschien nog wat gezelligheid in hun huis zoû vinden ja ja nog wat gezelligheid
en langzamerhand zijn al zijne woorden in me herleefd en heb ik gevoeld dat hij gelijk had dat hij gelijk had o frank ik weet niet wat hij zei om zich te verdedigen
niets waarlijk niets lieve eve ik verzeker het je er is niets ik heb soms van die dwaze gedachten het zijn hersenschimmen kijk die vaas is omgevallen maar wat dacht je dan welke hersenschim
sir archibald in een gesprek over heraldiek wilde kort daarna den beiden vrienden de genealogische platen van zijn familieboom laten zien frank stond reeds op om hem naar zijn kabinet te volgen bertie ook
misschien ik kan een ander fleschje zien te koopen lachte hij somber en waarom moet het uit tusschen ons zijn hij werd eensklaps ernstig zonder spot meer over dood of leven
af doorwaadde de knakkende varens en bereikte den weg en daarboven is de hut met den weêrhaan vervolgde sir archibald ik geloof dat we een omweg hebben gemaakt
eene armoede die frank goed doorvoed glanzend van eene bloedrijke gezondheid onuithoudbaar voorkwam en hij sprak er zoo kalm bijna schertsend over zonder te klagen alleen met leedwezen zijne mooie handen bekijkend
dan was er nog een contrast en dit behaagde haar het meeste dit deed haar het meeste liefhebben dit had haar geheele hart gevuld met eene bekoring die passie was geworden
zijn zwalken in amerika waar hij beurtelings boerenknecht kellner in een hotel en figurant aan een theâter was geweest
eene helderheid van denken klaarde er na in zijn brein op als waren zijne hersenen spiegels of kristal waarin zijne denkbeelden zich als in veel hel licht weerkaatsten
ik laat de allegorie voor wat ze is en bewonder alleen de poëzie er van opgesmukte taal je verdrinkt onder de beelden dat is de kleur van de renaissance wierp eve tegen
maar waarom zoû ik niet gelukkig zijn ik hoû zooveel van frank riep zij eindelijk uit toch nog vreezende hem bertie te kwetsen
eve had een beetje medelijden met bertie wien zij meende dezen keer al te zeer geplaagd te hebben zij wist dat sir archibalds genealogische gesprekken hem niet interesseerden en zei
terwijl ook melancholie diep in zijne ziel viel waartoe genegenheid te koesteren als men scheiden moest na enkele dagen van sympathiek samenzijn
zachtjes aan onverschillig en verdoofd meer uit instinct angstig voor de toekomst uit instinct vechtende voor het bestaan uit aangeborenheid en iets van overerving dan uit waarachtigen aandrang en eigen behoefte
bertie meende dat het gesprek zeer geleerd werd maar hield zijne gedachte voor zich en zeide iets over de hel van dante zij waren uitgerust en gingen nu verder den berg op
neen hij had bij frank willen blijven misschien wel om zijne poesennatuur en omdat hij gehecht was aan zijn plekje bij frank maar toch ook om iets anders iets ideëels eene lichte
hij had zich daar zoo geplaatst omdat frank vr hem stond aan den anderen kant der tafel de oogen glazig wit en bloeddoorschoten uitpuilend in zijn vuurrood gelaat
maar zij ze had reeds den stop afgerukt ze dronk het half uit met een glimlach van waanzin en geluk eve schreeuwde hij maar rustig steeds glimlachend reikte zij het hem over
ik heb dat later wel gemerkt later gedurende die twee jaren toen ik zoo veel heb nagedacht hij zag haar met ontzetting aan
gjeitfjeld toen zij in de voorstad ihlen een ouden heer inhaalden die van een jong meisje vergezeld blijkbaar dezelfde wandeling meende te maken aan de table dhôte hadden zij eenige plaatsen van elkaâr afgezeten
maar ik wil niet hebben dat je hier terugkomt ik wil het niet zeg ik je nu dat was goed dat was niet vermoeiend swell kwam dus zelf de honderd pond brengen morgen
de vuist te ballen tegen het fatum zoo machtig zoo oppermachtig
zij aarzelde het had bijna wreed geklonken ja te zeggen zeker te zijn van geluk tegenover zijne smart maar bertie waarom vraag je dat vroeg ze bijna angstig
en daarna zoû die tijd verder golven met zijne eindeloosheid dwaze tijd nuttelooze eeuwigheid ik woû dat ik het niet zo intens voelde dacht hij pijnlijk
vroeg hun haastig of zij den weg wisten naar den gjeitfjeld hij was het met zijne dochter die halsstarrig bij de uitspraak van haar baedeker bleef niet eens
dank je hartelijk als je me niets beters hebt aan te bieden dan eene dienstbare betrekking bij den vader van iemand waarmeê je mij als gelijke hebt laten omgaan dan bedank ik je
toen eve zoo vertrouwelijk hare ten gunste van bertie veranderde meening had geuit had hij niet iets gevoeld alsof de zwarte wolken een symbool schenen van onheil dat haar boven het hoofd hing
er is nu nog alles aan te doen we hebben je verder leven in onze hand eve en ik kan niet doorgaan met je nog ongelukkiger te maken dan ik al gedaan heb
àanrollen als een vage donder zij reikte met de handen trillend rond als naar een steun maar zij viel niet flauw zij kwam tot zichzelve
en zich vooràl niet te vermoeien maar nu in den vreemde op reis kon men toch niet altijd in zijn hotel blijven soezen
o eve neen neen nooit stotterde hij smeekend nu het had immers kunnen zijn zeide zij zacht effen
bertie zweeg maar zijn oog hing steeds aan frank en de troebele blik er van smeekte niemand wist iets van het bestaan van die brieven af dan jij
zij zag hem aan verbaasd om zijn ernst het is immers maar gekheid sprak ze maar eene gekheid die me pijn doet murmelde hij terug
zij bleef hem aanzien hem niet begrijpend hij zat in-een gedoken het hoofd op de borst zijn oogen starend voor zich uit
ze zoende glimlachend zijne hand vol van hare herinnering hare jeugd ze was nu oud je weet we zijn toen in molde kletsnat teruggekomen in het hôtel
en de twee openbaringen hunner temperamenten met hunne passies en ziekelijkheden bonsden tegen elkander in wel nu dan
mannelijk van gestalte vrouwelijk van gelaat zij wilde hem smeeken haar die smart uit te storten en het zoû haar in dit oogenblik nauwelijks verwonderd hebben zoo het geklonken hadde
tot een paroxisme van ziekelijke overtuigdheid omtrent iets waarvan zij niets zekers wist want ik voel het dat het er is ik voel het hier in me
dan bekroop frank den lust bertie de deur uit te smijten in eens zonder de minste aanleidende oorzaak als een schurftigen hond
toen hij het villa tje naderde waar hij woonde white rose geheel gedoken gedompeld verzonken in de blankheid der sneeuw als een nestje in watten zag hij iemand op zich afkomen van primrose hill
kwam over hem een gevoel van rust en onbezorgdheid kalm als een meer en zoet als een oase een lachend landschap na de koude en de sneeuw van zoo even
zoo geëquilibreerd gevoeld als toen ik met eve was ten minste nu lijkt me dat zoo en nu is dat alles weg en alles schijnt me doelloos ik weet niet meer waarom ik loop en eet en ademhaal en leef
eenmaal van den grooten weg af en langzaam stijgende verloren zij dikwijls het pad dat in plassen moeras wegzonk of onder nog van regen druipende varens en dwars door eene woekering van blauwe boschbessen schuil ging
hij stemde nu in alles toe schuw van de wereld zich bemoeiend met niets rust verlangend slechts verlangend niet gestoord te worden in de apathie van zijn ouderdom
waarom had frank haar dat nooit willen vertellen om zekere schaamte dat hij zoo was zoo onverschillig zoo dwaas mild met iets waar anderen zoo berekenend meê zijn
zij knikte wankelend opstaande doodmoê huiverend o ja je hebt me wel even laten ontstellen je moet het nooit meer doen nietwaar
eene donkere schim tegen het stille schijnsel der lamp toen trad hij nader en hij viel voor franks bed neêr en legde zijn hoofd op het dek en snikte snikte
had zij zijne liefde gedood onder haren twijfel fier flink fier flink o het niet meer te weten niets meer te weten
en reeds rot van eene verdorven jeugd als hij ze niet gekend had en hoe gemakkelijk hadden ze zijne aangeboren neigingen slechts te gemoet komend
dàar een lint fladderen uit een mandstoel verderop eene zeemeeuw even pikkende met de sneb iets uit het schuim zoo zag hij er vele kleinigheden
eene bloedrijke kleur onder zijne licht verbruinde huid eene zachte somberheid in zijne lichtgrijze oogen en nauwlijks iets bitters onder zijne goud schitterende snor
ja zoo is het dacht hij maar waarom hebben we dan hersens gekregen waarmeê we denken en waarom lijden we om iets als we er toch niets aan kunnen doen waarom zijn we dan geen planten of steenen
hij bleef zwijgen zich vaag ook iets herinnerend iets tragisch van molde wat wist hij niet meer maar naast hem barstte zij eensklaps zenuwziek in snikken los
op eens z de mindere van frank dat eene ergernis zweem van haat hem doortrilde en die minderheid niet kunnende uitstaan voegde hij zich aan de zijde van den ouden heer
wat dan vroeg zij verwonderd door heure tranen blikkend om zijn vreemden toon ik zoû ernstig met je willen spreken eve vandaag wil je naar me luisteren ja
conventie woorden eene ijdelheid dat hij zoo fijn dacht verving alle scrupules en schemerden zij soms nog op
want heur andere slingerde vlug den flacon over hem heen op den grond het weêrklonk er met een hoogen toon als van kristal dat springt en voor hij had kunnen opstaan omhelsde zij hem weer vast geheel in hare armen
alsof hij door zijn leed een kind was geworden dat nu aan iets teerderders behoefte zoû hebben dan aan passie had zij hem vroeger liefgehad om de haar raadselachtige bekoring van het contrast
aan die medelijdende stem aan die vreemde erbarming wat was het wat wàs het zij had er vaak met frank over willen spreken maar als zij op het punt was te beginnen wist zij niet wat te zeggen
niet vroeg bertie zacht en over den fluweelen nacht zijner oogen trok een vocht glanzig waas van weemoed zwaar lag hem een gewicht op de borst diep hijgend haalde regelmatig zijn adem
bertie riep zij o bertie waarom spreek je zoo wat is er dan neen neen zeg het je moet het zeggen ik wil het o ik bid je spreek dan toch
het was als eene suggestie hij deed het haar vermoeden door de stille wanhoop die van hem uitstraalde maar hare gedachte verzette er zich tegen het was immers maar een vermoeden zonder grond
bergen in dien mist waren zij als doorschijnend schimmen van bergen gelijk vaag van lijn lauparen en vengetinder troltinder en
en hij ging in zijne kamer hoorde hij weldra door het beschot heen frank snorken hijzelf bleef zitten op den rand van zijn ledekant nog eens sloten zijne handen zich schroevend om zijn hals maar het deed te veel pijn in de hersens
zij schrikte ademloos terug snel beurtelings ziende naar dat poppengelaat en naar frank zij zag zijn woedenden blik en zelfs ontging haar de ontsteltenis der groote vrouw niet een der
en hij voelde dat het gemakkelijk zoû zijn zich geheel en al te geven zonder veinzerij omdat datgene waar hij weken lang voor gevreesd had nu toch gekomen was
oude zonden jongentje nou verbeter je maar in het vervolg morgen zullen we je wel helpen balk nu niet meer en ga naar bed ik slaap al we hebben nog al wat gedronken kom hoû nu op zeg
en er is iets er is iets met die vrouw ik voel dat en wat ik voel is mij niet mogelijk te loochenen dat mensch dat je heeft durven aanspreken ze is in mijne verbeelding
verder kwam hij niet bertie vertelde niet meer dan hij kwijt wilde zijn en hij was wat moê nij ging naar bed hij sliep tot drie uur toe frank had er den heelen dag pret van
en was hij niet in zijn laatste ledig lui leven zoo geaffineerd van gedachten geworden dat hij behoefte gevoelde aan vage genietingen van sympathie
en hij had bertie op den schouder geklopt dankbaar voor het kameraadschappelijk leven dat zij tusschen deze muren genoten hadden en zelfs met een klein beetje medelijden voor dien armen jongen die zich de genietingen der weelde zoo aangenaam liet welgevallen
en dwong zich tot eene respectueuze beminlijkheid bij het kronkelen van den zich versmallenden weg geraakten zij een weinig achter bij het jonge meisje en frank en zij bleven zoo voortklimmen twee aan twee
een half donker licht ruime divans de met egyptische pastilles en fijne cigaretten doorgeurde atmosfeer van een alkoof waarin alle gedachte
eene groote ruimte ruischte om haar heen en in die ruimte gevoelde zij onzichtbaar ontastbaar en toch duidelijk en onloochenbaar intens de spookachtige nadering van een onheil aan
maar eve ach toe laat het me zeggen ik moet het toch zeggen ik zie nog altijd dat mensch naast me
schrikte hij toch op bij elke bel die er klonk liep hij telkens naar de brievenbus der voordeur was zijne gedachte steeds bezig met den besteller die langs de straten liep en zijn geluk in eene enveloppe met zich voerde
ik heb wel eenige connecties en zoolang je nog niets hebt zal ik je natuurlijk niet zonder bijstand laten daar kan je op rekenen maar ik huur white rose niet meer
nu nog slechts vier nu drie nu twee huizen ver was nu nu bellen zoû en hij luisterde of de bel niet zoû overgaan maar er klonk niets
en hoe was hij voor zich geslaagd in deze vernietiging zijner amerikaansche jaren die uitgewischt schenen in de annalen zijner herinnering
ja ja dan maak ik me maar van kant verpletterd onder den last van het leven hing hij in zijn stoel met zijn zenuwtrekkend gelaat zijne groote ledematen uitgestrekt
was het dan niet genoeg dat hij driemalen om vergeving gesmeekt had had eve dan zoo weinig van hem gehouden dat ze nu hij zich verpletterde
en ik zie zoo iemand dan vertrouwen op het leven en vol illusies dan krijg ik die vreeselijke onweêrstaanbare gedachte zoû ze gelukkig worden
frank frank riep eve en zij hield hem in beide hare handen tegen in godsnaam laat het genoeg zijn o zie hem zie hem
toen achteruit geleund het bleeke hoofd rustend op den fluweelen rug van den fauteuil zijne diepe zwarte oogen troebel van het gift der gedachten voelde hij door zijne zwakte een zachten
het leven was eene comedie en het beste was zijn leven als eene comedie te spelen in louter genot der zinnen verder was er niets de moeite waard
toen frank den volgenden middag kwam zag hij aanstonds aan heur gelaat dat er eene groote ontroering in haar woelde
wiens lichtheid en beslistheid van gebaren van iets te verzetten of aan te raken eene zeer geoefende lichaamskracht verrieden dat die zelfde man zoo zwak was in zijne wilsuitingen en flauw in zijne handelingen
frank zeg dan toch iets zèg dan toch iets smeekte zij wanhopig om zijn stilzwijgen waarin ze haar angst steeds banger en banger voelde worden hoog kloppend in heur hart ondanks zichzelve
bertie's wanhoop was ziekelijk zij wilde wéêr gelukkig worden maar niettegenstaande die logica de smart even verdreef kwam ze aanstonds weêr terug
maar hij zag smartelijk tot haar op je bent een engel eve je bent een engel maar ik mag je niet behouden want hoor nu eens naar mij dat is het juist
had zij ook niet kracht in zich gevoeld een moord god neen zij toch niet ze was zoo bang en ze had hem toch zoo lief ze aanbad hem en spoedig zoû ze zijn vrouw zijn maar ze was wel bang
bertie vleide zijne mannelijkheid en het klonk in franks ooren als met klokken fier flink fier flink maar de klokken waren toch gebarsten tch stilde de muziek hem hield hij op dit oogenblik nog van eve of was het uit
beste frank sprak hij koel ik ben je dankbaar voor je goede bedoelingen maar doe geen moeite voor mij ik kan zoo iets niet accepteeren zend je rijtuig maar weg wat riep frank ontzet van verbazing wil je er niet eens over denken
ach ik bid je eve geef het hier smeekte hij het zweet parelend op zijn voorhoofd het is niets het zijn oogdruppels en het ruikt niet je zal er meê morsen en dan geeft het vlakken
en eensklaps overrilde hem eene hevige trilling eene koorts sidderend stond hij op zijn gelaat zeer wit zijne beenen wankelend
frank amuseerde zich als een koning om bertie die in eene diepe minachting voor het vrouwlijk geslacht ongevoelig voor haar drieër bevalligheden ze voor den gek hield ze plaagde ze tegen elkaar ophitste
in zijne oogen begon een glimlach te tintelen om zijn mond ook en hij sliep in zonder te denken aan morgen rustig in de
iets dat steeds verborgen begraven brutaal ontkend moest worden tot hijzelf gelooven zoû dat het niet bestaan had
ach ja zoo is het leven mompelde hij met groote starende oogen vol nachtelijk mysterie zij antwoordde niet vol overvol het werd donker en hij nam afscheid frank alleen zou blijven dineeren
toen begon hij gedwongen ondanks zichzelven gedwongen door eene vreemde macht die hem zijne woorden als voorzeide
over hare matte stem vol ingehouden smart ben je niet wel kind o ja ik ben heel wel maar ik woû u iets vragen ik woû u vragen of u eens met frank wilt spreken
zoû te vergeefs zijn zoo mcht het niet zijn neen duizendmaal neen ontzettend wijd als zonder horizont golfde in éene seconde het perspectief van angst voor hem uit het verschiet van armoede
op de vacht voor het vuur zijn bonzend hoofd gesteund tegen een stoel kom frank zet er je overheen je meent het niet dat je er naar toe wilt daar ben je in je binnenste veel te fier en flink voor
laten wij niet ons eigen leven vergooien eens heb ik aan je getwijfeld je hebt me vergeven dat is uit je hebt gezien dat bertie een schurk was en je hebt hem doodgemaakt dat is uit
toen stond bertie wankelend op en hij snikte snikte luid omdat omdat ik weet het niet ik kan het niet zeggen
had hij zich laten brengen naar het huis van bewaring had hij zijne zaak doorgemaakt zes weken had ze geduurd een kort verloop zoo troostte zijn advocaat hem er meê omdat er geen duisterheden in op te sporen waren
telkens weêr overwerkt om eene vaste conceptie in zijne gedachte te hebben voor hij schrijven gaat nu zag hij de orgies van vroeger zich herhalen beneden in de groote achterkamer
wat zij nu uitte scheen haar voorgezegd te worden door de stem en hare houding en gelaatsuitdrukking schenen een poze te zijn
je kan het dus niet meenen als je zegt dat je er naar toe wilt gaan het kan mij natuurlijk niet schelen ga er naar toe voor mijn part maar ik zoû het zoo misselijk van je vinden z misselijk
ach het is niet waar papa geloof het toch niet mr mr westhve weet u hoe papa daaraan komt
daarna wat correspondentie te hooi en te gras eindelijk jaren van niets o hij was blij zijn vriend nu weêr eens bij zich te hebben
zie je ging hij langzaam voort ik kàn het niet van je velen dat je me plaagt het is net of je minder van me houdt dan vroeger ik kan het toch niet helpen dat ik kleine handen heb
o wat voelde hij zich ongelukkig en al die vuiligheid alleen om een materieel gemak eene luie weelde die hem hij was het nu langzamerhand gaan gevoelen geheel en al onverschillig was geworden
en ver haar heen naar frank toe als een slag in haar eigen gelaat weêrklonk het zoo dag frank dag lieve vent
vaag als een onduidelijk vermoeden van een voorbestaan want hij had na zijne metamorfoze willen vergeten hij had zich gedwongen te vergeten geen seconde aan een verleden ook niet aan eene toekomst te denken
omdat de boêl op was hij had die gedachte frank te verlaten niet spontaan voelen opkomen en was er gelukkig om dàt hij ze niet spontaan had voelen opkomen
maar een oud kameraad lachte vroolijk nu geven is geven je vertrouwt elkaâr wel je bent nette lui onder elkaâr maar je steekt toch over te gelijk zoo den brief en zoo de honderd pond
hare oogen staarden als met krankzinnige blikken van verweerd glas o frank riep zij frank ik word zoo bang daar komt het wat is er vroeg hij zacht verschrikt
de knecht lachte spottend en zijn lach klonk metaalhelder bertie beangstigend door de vestibule heen je bent een meneer nu hè en je zit er goed in ja antwoordde bertie klankloos kom je dus
ja dan ja ja tergde hij sissend als je het niet begrijpt als je te stom bent om het te begrijpen
het was een instinctieve angst geweest onverwachts opschietend zonder inleidende gedachten moest hij spreken
maar bertie bleef liggen god frank zie dan toch riep eve en zij knielde neêr bij het lichaam zie je het dan niet
zij schudde zacht het hoofd op den grond gezeten voor den haard aan zijne voeten neen neen sprak ze halsstarrig u begrijpt dat niet
waarom geen kus waarom geen geheele verzoening als ze het begreep als ze een beetje liberaal was opgevoed maar ze was misschien nog wat ontsteld hij wilde niet aandringen het zoû wel slijten
vreemd drongen hare oogen zich in die haars vaders dus u wilt niet met frank daarover spreken u heeft dat niet voor me over neen het is allemaal onzin zeg ik je zeur er niet meer over
nu hooger op dansende oceaan bloedde in eene glorie der zinkende zon rood en kogelrond aan de kim iedere golf had daar een kam van rood schuim als stond er de zee in een brand van rood
en had hij terwijl zij daar op dien divan gezeten waren niet die zelfde huivering als eene slang over zijne huid voelen sluipen
maar àls dit zoo was als ze niet meer twijfelde en hoe kon ze het nog langer god wat moest ze dan lijden lijden om haar wangeloof in een zelfverwijt nog ontzettender dan het zijne
het niet het is niet bertie's invloed die ons scheidt maar mijne schuld jouw schuld mijne schuld die telkens en telkens me herinnert aan wat ik gedaan heb zoodat ik niets vergeten kan en het nooit vergeten zal
en zij voelde wel hare ziel leêgbloeden maar peilde toch nog niet de diepte harer zielewond en ze dacht trots hare ontzettende smart alléen aan al dat donker om haar heen
in den nacht kwamen zij te molde aan en zij zagen het niet het mooie fjord maar den volgenden morgen daar lag het vr hen
en tegelijk voelde hij dat de verslapte veeren zijner wilskracht zich wilden spannen in wanhoop ter verdediging en dat zij niet konden
onberoerd was hij blijven voortademen in de zelfde zeelucht die zij ademde zonder te voelen dat er een geur van haar dreef
over een door geheime zielepijn gemartelden romanheld het was eene poëtische vriendschap die in hare ziel zeer harmonisch opwoog tegen hare liefde voor frank eene liefde als zij in hare jonge meisjes dweperijen nooit had vermoed te bestaan
hij had ze in een wakenden droom van doffe naargeestigheid dag na dag doorgesleten met telkens o telkens weêr opdoemend
heeft u ibsens gespenster gelezen u sprak immers op moldehoï van oswald hijzelf ook kende gespenster toevallig hij vond het geen boek voor een jong meisje en zij had zijne verwondering bemerkt
ziek van zijn denken walgend van zijne eigen verwikkelingen dreef hij dat alles van zijne oogen weg want eene afmatting sloop over hem zijne wildheid stilde zich omdat zijn geheele hoofd nu gloeide
het is het paradijs de hemel frank hij voelde niet de verheerlijking van hare extaze maar hare woorden lokten hem als met de belofte van eene korte zoetheid des levens en van eene
hij zag haar geheel en al nam haar geheel en al in zich op als verslond hij haren aanblik in zijne ziel frank sprak zij zacht vr hem
ii het vroor den volgenden morgen de sneeuw glinsterde kristalachtig hard zij hadden ontbeten en bertie vertelde van zijne ongelukken in amerika
vindt je het niet prachtig dwars door een ondoordringbaar bosch je een weg te kappen o ja laten we ons baden in de natuur in veel lucht en ruimte en gezondheid
waarom vond die niet genoeg troost in de zoetheid hunner herleefde vriendschap wat ware het heerlijk geweest innig gelukkig als vrienden steeds samen te zijn steeds samen te leven in een kalm kuisch blauw van
ik kan geen verdriet meer hebben geen verdriet méér maar ik ben alleen maar treurig omdat we zoo gauw zullen scheiden en omdat ik zooveel van je hoû
alsof zij er eene genezing hoopte te vinden een wonderbalsem een troost voor het bestaan zij hadden een duitje overgespaard en zij konden enkele zomermaanden blijven rusten
ik hoor liever mijn vonnis dan in dien twijfel voort te leven en misschien verklaart hij u alles zoo dat het goed wordt weêr zooals vroeger
neen ik ben ook oud glimlachte zij en ik wil het niet ik wil bij je blijven ik zal je altijd troosten als je verdrietig bent en bij elkaâr zullen wij weêr beiden jong worden en beiden gelukkig
maar eensklaps herinnerde hij zich zijne belofte aan zijn vriend nooit het ware over hem te zullen openbaren frank was iemand die een gegeven woord naïfweg onschendbaar achtte
een doodendans van jaren gelijk die hem aangrijnsden als met doodskoppen met holle oogen en bleeke tronies verwrongen door een sluw gemeenen grimlach
jullie kakelen ook maar in plaats van eens naar het pad te kijken je begrijpt mijn oude oogen maar de tocht over die steenen was heel jolig lachte eve
annie mopperend over die drukte in den nacht voor zoo een vagebond dien meneer van de straat opraapte had de logeerkamer gereed gemaakt en frank leidde hem naar boven getroffen door zijn vermoeid uiterlijk grijs van bleekte
hij antwoordde haar niet zeer bleek geef het hier eve vleide hij werkt het gauw vroeg ze weêr
eve zij zag hem vragend aan stralend van haar rustig geluk het woelde in zijn hoofd hij had veel met haar willen spreken over
en zijn wensch om logisch te verhalen en te vragen versmolt eensklaps in die ergernis en liet het hevig verlangen opsuizen spoedig te weten spoedig
zoo was het gekomen dat hij zoo zittende eens beneden op het strand tusschen de bosschen helm der zandgele duinhelling door twee silhouetten zich had zien voortbewegen
belang herhaalde frank dom verward waarom ik weet het niet ging eve door ik weet alleen dit onze meid kate
toen binnen frank lag al in bed alleen een nachtlichtje bertie met den rug tegen het schijnsel zoû frank spreken van de rhodes neen frank vroeg wat er was en bertie begon
die verklaard had dat de schuldige zelf eerst niet geweten had zijn vriend vermoord te hebben dat hij hem vlak na den moord nog twee driemaal geschopt had om hem te doen opstaan slechts geloovende aan eene
haar zeggen hoe bertie was hij had bertie toch beloofd en het was eene dwaze bijgeloovigheid zulke ongemotiveerde angsten over zich te laten heerschen
in eene seconde prentte haar bleek ernstig gelaat met de donkere oogen een als van leven sidderenden afdruk in hem af
hij smeet haar van zich af op een divan daar viel zij in een met hare groote verschrikte oogen naar het plafond wijd open
je hadt het niet het is mogelijk ik weet het niet meer toen voelde ik het zoo ik wachtte en wachtte op een enkel woord van jou of van je vader en ik kreeg niets neen niets snikte zij en toen
en wat dan vroeg hij aarzelend en nu wilde ik dat u met frank sprak dat u hem ronduit vraagt of hij nog die vrouw die toch in zijn vroeger leven eene plaats heeft gehad liefheeft
en het scheen hem als klampte hij zich met de omkronkelingen van eene woekerplant nu vast aan frank aan franks schouders
zweemend onder zijne gouden snor met zijne zachte somberheid in zijne trouwe oogen hij zoende haar zacht zeer zacht om haar gerust te stellen
en hij werkte in zijne boeken van vroeger om zijne versleten technische kennis te verfrisschen sir archibald was oud geworden kribbig onder aanvallen van rheumatiek anders suf turende op zijne heraldische kaarten
frank bleef uitstaren naar de bergen nauwlijks zichtbaar achter het neêrkletsend regengordijn en hij zag den terugtocht van moldehoï opnieuw voor zich
het is niet gebroken het is heel het is het noodlot dat het niet heeft willen laten breken hij was opgestaan rillend van de ijskoude in hem
nu goed anders maar toch mooi s winters hoû ik ook dol van woeste stormen en het fjord hier zoû bruisen onder aan mijn kasteel en er zouden grijze nevels hangen over die bergen daar ik zie het al
plotseling schrikte hij echter op eve begon hij zich bedenkend wie waarom
neen nog nooit had frank zich zoo geamuseerd gedurende zijn lang verblijf te londen waar hij als ingenieur zich gevestigd had om zoogenaamd eene kosmopolitische tint aan zijne kennis te geven
en ook nu was hun vriend haar eene ongrijpbare schim zijn naam een onzegbare klank waren zijne woorden onherhaalbare ijlheden van
hij sleepte zich dus meê verwonderd dat frank aanstonds in een levendig gesprek met het jonge meisje was en eensklaps duidelijk inziende
weinig ging hij uit steeds versufte hij zich daar in white rose eenzaam en stil gelegen in hare buitenwijk
maar sir archibald was reeds ver uit het gezicht zoodat ze moesten rennen om hem in te halen eve schaterend als een schelletje en het betreurend dat ze er zooveel moesten laten staan zulke heerlijke groote
de oude heer kras meêstijgend het jonge meisje zeer recht met haar fier figuurtje dat zich modelleerde in haar eenvoudig glad blauw lakensch toilet
dit alles gebeurd zijnde in hàar bijzijn en de zaak was door de sympathie van het publiek nagevolgd toen de omkoop der brieven aan den dag kwam na het getuigenis van sir archibald en zijne dochter
een dol amusement om al die menschen voor den gek te houden bertie had vele scrupules en noteerde in een zakboekje trouw elke penny die frank voor hem uitgaf in
weg te gaan alleen in armoede een enkel woord te schrijven aan frank en eve om ze weêr tot elkaâr te brengen hij had immers vrijheid dat te doen
zij wisselden nauwelijks één woord gedrukt door die bovenmenschelijke treurigheid die als mist om hen heen weende
moest blijven hij had zoo gaarne eve hierin geraadpleegd en meer en meer zag hij met fronsende wenkbrauwen en knippende oogen naar henbeiden
als je echter nu nog niet beslissen kan zal ik dadelijk naar tayle toerijden mijn rijtuig wacht en hij greep reeds zijn hoed
hij antwoordde niet steeds starende in zijne armen hangend zag zij zenuwachtig het vertrek rond bang bang
zij rees langzaam kermend op en bleef voor hem staan als eene martelares met haar wit gelaat hare verwrongen handen ik kan het niet helpen vadertje ik ben nu eenmaal zoo heb je dan geen medelijden met je kind ook al begrijp je haar niet
proefde met het geblazeerdste gezicht ter wereld fazanten en fijnen wijn en rookte havanna's van twee shilling alsof het strootjes waren
wil je dan binnenkomen in de bediendenkamer klonk het antwoord plomp en luid neen neen loop even met me op en spreek zachter
ik moet u spreken vader hij zag haar verbaasd aan in zijne olympische rust van genealogische studie in zijn kalm emotieloos bestaan van een gezond oud man die zich tusschen zijne boeken een aangenamen ouderdom wist te scheppen
mama snikte zij mama kom terug zeg me wat ik doen moet kom terug als geest ik zal niet bang voor u zijn ik voel me zoo alleen ik lijd zoo ik lijd zoo spook om me heen o toe spook om me heen
iii toen gebeurde het dat niettegenstaande dit alles hun huwelijk bepaald werd te zullen gesloten worden in korten tijd in anderhalve maand
ijle pluimen dons luchtschuim dan werd het hem of met de zee zijn noodlot naar hem toekwam het scheen als eene onvermijdelijke nadering en hij wachtte
zoo dwaas mild ja mild tot krankzinnigheid toe steeds met ontzetting zag hij haar aan toen flitste een vermoeden der waarheid als een korte weêrlichtzigzag dwars door zijn zelfverwijt heen
na ellende had hij weelde gekend nu zou het leven weêr een beetje minder gemakkelijk voor hem worden dat was alles bertie zelf walgend van de harteloosheid zijner eerste overpeinzingen
maar hij moest zich in eens bedwingen want enkele wandelaars weinige maar op dien dag van wind en dreigend regenweêr kwamen hen te gemoet zij liepen nog enkele passen voort als misdadigers hunne hoofden buigend
veblungsnaes van daar gaan we door het romsdal en het gudbrandsdal en de rhodes ze gaan naar bergen
zij vertelde hem van de blonde vrouw van hare twijfelingen van haar wantrouwen het was slecht in haar dat zij frank wantrouwde maar zij kon er niets aan doen
het zal me wat geweest zijn je kunt niet veel van iemand houden dat is niet iets voor je je houdt te veel van jezelven dat is wel mogelijk maar in alle geval hoû ik veel van jou
hij begreep er uit dat er niets van eene blauwkous in haar stak al scheen dit ook om hare deftigheid van zooeven en hij was zeer verstoord op zichzelven dat hij had moeten bekennen niets van spencer te weten wat zou zij hem dom vinden
je raaskalt bulkte frank je bent krankzinnig ik weet niet wat dat voor woorden zijn ik begrijp daar op dit oogenblik niets van en al begreep ik het zoû ik het op dit oogenblik niet willen begrijpen
of hij toen reeds aanleg had gehad tot peinzen of hij toen boeken gelezen had die hem met een indruk hadden gestempeld poogde hij zich zijne ouders te herdenken
zij haalde het fleschje te voorschijn het was een kleine donkerblauwe flacon met geslepen stop zonder
iii toen de oude heer den volgenden morgen eene wandeling naar moldehoï voorstelde beweerde bertie wat moê te zijn en zich niet wel te voelen en vroeg vergunning thuis te blijven
kom je zoû bevriezen sprak papa nuchter tegen wel neen ik zou voor een groot torenraam zitten mijmeren met dante of met spencer houdt u van dante en van edmund spencer het laatste was gericht tegen frank
zwaar gevoelde hij de noodlottigheid van het leven en de onrechtvaardigheid der levensaaneenschakelingen en hij zag in dat hij zijn eigen ongeluk had opgeroepen door slechts een enkel woord een enkel woord noorwegen noorwegen
eve had haar vader gesmeekt gedurende dien ongelukkigen tijd in den haag te blijven en sir archibald had toegegeven vreezende voor zijne dochter wier vroegere lieve gelijkmoedigheid verward was geworden door eene trillende nervoziteit
zoo was het haar ook nu terwijl zij die platen zag met bertie en frank daar zat te praten met haar vader haar lieve man daar haar broêr hier
ik bid u ik moet even eve spreken ik bid u het was wel laat maar sir archibald was geen man van
wat is dat wat heb je hier wat vroeg hij verschrikt hier in je vestjeszak niets een fleschje stortterde hij druppels voor mijne oogen ik heb pijn aan mijne oogen in den laatsten tijd
bertie zeg het me dat iets waarover je verleden sprak dat geheimzinnige wat is het ach niets beste meid heusch niets doordringend zag zij hem aan en zij vervolgde met eene vreemde koude stem
en ik heb gehandeld zooals ik handelen moest ik kon er niets aan doen ik werd er toe gedwongen door machten buiten
maar een zoute zeegeur woei van beneden omhoog en prikkelde zijn reuk met eene frischheid die tot zijne hersens doordrong zoodat het er trots dien angst zeer klaar werd als vol van eene zuivere atmosfeer
ja hij is dood hij is dood wat moet ik zij klemde zich steeds aan hem vast hem smeekend te vluchten ver te vluchten
waarin vreemde wetten die der gewone natuur overheerschten iets electrisch snels en etherisch luchtigs bij het bestijgen van het kronkelend bergpad
frank frank schreeuwde zij want ze zag dat hij haar verlaten wilde cht fluisterde hij vreemd met den vinger op den mond blijf hier blijf bij hem waken ik kom terug
o frank o god ga niet ik ben bang ik ben bang ga niet hij zoende haar met zijn zacht treurigen glimlach
scheen dat zoo om dien afstand van den tijd verte van een paar jaren
waarheid getwijfeld werd woei als een wind van rechtmatigen toorn over die onrechtvaardigheid op want in zichzelven liet hij zich veel voorstaan op zulke deugden
o god is hij hier frank ik smeek je frank laat hem ga niet naar hem toe jawel eve ik moet het hem vragen
dat heur losse haar als de rossig gouden vacht van een mooi wild dier tot op het tapijt slierde dat een golvend geadem hare borst zenuwachtig snel verhief
de zon de zon murmelde zij onhoorbaar rillend met een bleek lachje om hare lippen en een vochten blik er vielen zware droppels regen sir archibald vroeg of zij kwamen
klein poogde hij in de vestibule zoo weinig mogelijk plaats in te nemen in een te schrompelen te vluchten uit hare blikken zich uit te wisschen in een hoekje schaduw
hij genoot van zijne vriendschapsextaze en bewonderde zich omdat hij zoo hoog dacht maar franks liefde voor eve was zoo zielsomvattend geweest
eene onstrijdbare vermoeidheid van zelfsmart o hij was te moê om bang te zijn hij zoû afwachten wat er gebeuren zoû het moest gebeuren het was niet te ontloopen
wat was hij toch een net klein mannetje altijd onberispelijk in zijn uiterlijk en zijne manieren en dan met dat waas van weemoed over geheel zijn wezen
hij wist zeer goed wat hij in dat gesprek beoogd had twijfelingen wekken in eve omtrent franks
en onder zijn gesprek over politiek met sir archibald dwaalden zijne oogen telkens naar henbeiden heen magnetisch aangetrokken door hunne vertrouwelijkheid het was
hm zestig pond voor twee brieven aan de juffrouw dat was een koopje het leven was duur in londen nu en dan eens vroolijk te zijn kostte duur
eindelijk gehuld in het nachtgoed dat daar gereed lag kroop hij in bed tusschen de wol hij sliep niet dadelijk in genietende van zijn
tot straks sprak hij toen ging hij alleen gebleven zag zij huiverend om zich heen als zocht ze naar iets waarvoor ze vreesde
zijne oogen zagen frank zoo magnetisch zacht aan dat het frank werd alsof elk dier woorden eene zuivere waarheid bevatte
een oogenblik zag hij op haar neêr om zijn mond krulde eene minachting en zijn oog dwaalde half gesloten verachtelijk ook over haar heen toen zag hij dat zij zeer mooi was
dat ik op dit oogenblik niets geen dankbaarheid meer voel voor alles ja voor àlles wat je voor mij gedaan hebt dat ik je haat om al wat je voor me gedaan hebt dat ik je er
stamelde hij jij mij vergeving vragen ik was het ik was het die o neen hernam zij zeer zacht je bent het vergeten het was ik
zijn engelsch lispelend met een gemaakt accent dat hij voornaam vond hij dineerde met frank iederen dag in franks club waarin hij geïntroduceerd was
eve naderend en hijzelf lachte nu hij haar zag meêgesleurd worden door mannen met dierlijke gezichten en hij zag haar terugkeeren snikkende met flarden van kleêren en onteerd
dat de kennis van zulk een drama van hereditaire fiziologie onnoodig was voor een jong meisje hij had slechts vaag geantwoord en toen had zij sterker en sterker gebloosd en was zelfs stil geworden
maar de deur was opengesmeten en zij eve stortte dwars door het waas van rood op hem toe dat rood verscheurend het verdrijvend door het bewegelijk levende harer verschijning
je bent een ellendeling stotterde bertie we hadden afgesproken dertig pond ik heb geen honderd pond ik ben niet rijk nou ja dat wist hij wel maar meneer westhve gaf zijn vriend toch nu en dan wel eens een sixpence
is hij dood vroeg hij wezenloos eene bezinning kwam over hem zachtjes àanlichtend als een afgrijselijke dageraad hij maakte zich los uit hare armen knielde zelf
ik ben een meisje en ik vind dat alles zoo vies zoo vies vadertje o vadertje spreek met hem zij wilde weêr liefkoozend zich tegen zijne knieën dringen maar hij stond op hare tranen ergerden hem
zonder dat hij de onmiddellijke tegenwoordigheid van haar bewust was geworden voor wie bertie vreesde en zelfs niet de zweem van een voorgevoelen had frank doen trillen in zijne zachte
daar daar daar viel neêr op zijne oogen op zijn neus op zijn mond op zijn voorhoofd telkens op zijn voorhoofd waar de slag dof weêrklonk als op metaal
dan in dit metropolitaansche high life gewoel dacht hij er eens over na en kwam tot het besluit dat hij goed zoû doen white rose voor onbepaalden tijd aan de zorg van annie en haren man over te laten
zij sloeg heur armen om zijn hals en kuste zijn mond zijne oogen geheel zijn gelaat ja antwoordde ze ik ben weêr van jou doe met me wat je wilt
waarom ontwijk je elk stellig antwoord waarom zeg je altijd dat er niets is die vrouw o die vrouw is het om haar is het omdat je nog van haar houdt
weinig menschen waren daar een desolate windroep klaagde over het water het was een herfstdag vol verlatenheid en wegsterven van
ik weet het niet overspanning misschien troostte hij o hoû me zoo smeekte ze lief hoû me zoo tegen je aan anders als ik alleen ben en het is over me heen gegaan
maar hij kwam maar eens vragen was die brief ook wat waard hij had hem bij zich geef hem dan hier stotterde bertie doodsbleek zijne hand reeds uitstekend
het was haar of sir archibald een vreemde voor haar was geworden of er niets teeders bestond tusschen dien vader en haar nooit bestaan had niets dan de vijandschap van twee tegenstrijdige temperamenten
xiii na dat alles eene maand van rust eene plotseling neêrgevallen kalmte voor beiden voor beiden gevuld met een stil zwaar verdriet
en tot in de fijnste fijnheden van tint en lijn zag hij het het zilvergrijze half ovale zeeverschiet als een glinsterend liquide wereldei vol spelingen van parelmoêr
hij dacht er over na en glimlachte toen het iets onmogelijks vindend en toch niet inziende waarin het onmogelijke er van lag
dat ik het je durf zeggen je liegt je liegt je liegt om haar en mij bedrieg je daar met een uit zijne borst opbrieschend stemgeknars met gebalde vuisten liep hij op haar toe
en sprak hij nederig dankbaar met die stem als van een bedelaar dank u wel u u is zoo goed
nu bertie wàs amusant niet alleen om zijne grappen met die vrouwen wreed spel als van een panter maar vooral om de klucht die hij in franks wereld speelde
hij voelde zich versuffen zonder veel leed meer zich schikkende in zijne nutteloosheid met nu en dan wat herinnering aan vroeger eene droevigheid die niet meer smartte
alles alles àlles wat er gebeurd is er is niets méer gebeurd het is niet veel en we zijn beiden jong en gezond we zijn niet oud
en zijn dun bruin haar dat een weinig op zijn voorhoofd neerkrulde scheen te plakken aan zijne slapen in enkele pareltjes zweet
met kolossale pofmouwen en zaten bij elkaar dwaasheden te debiteeren over kunst we hielden dan eene zonnebloem of een pauweveêr heel gracieus in onze blanke vingertjes en waren
toen slaakte frank als een beest brieschend een geluid niet menschelijk meer en hij nam zijn sprong over de tafel die kantelde stortte neêr met al de zwaarte zijner forschheid op bertie
iii eene maand had bertie op white rose doorgebracht en hij was nu nauwelijks te herkennen in den jongen man die onberispelijk in zijn fijnen pels met zijn nieuwmodischen hoogen hoed naast frank zat
zoû het niet omkantelen zoo had hij ervan gedacht van dat scheepje
halve zinnen matteden hem af door het telkens en telkens nauwkeurig afwegen der woorden maar niets van deze afmatting was aan zijn uiterlijk te bespeuren
eene onverschilligheid die als eene lacune in zijn begrip was zooals een ander lacunes heeft waar het politiek of kunst of wàt ook betreft dingen waar hij niets
ja is hij hier o ik had niet meer aan hem gedacht ik dacht dat hij weg was ver weg misschien wel dood het kon me niet schelen wat er met hem gebeurd was
had bertie eenig belang en hij zag het niet in in den eenvoud zijner onpractische achteloos milde vriendschappelijkheid die nooit geld geteld die het steeds gedeeld had met een ander omdat hij veel had en die ander niets
en het gaf eene lijdende tint eene matheid van dof porselein aan zijn fijn gelaat zeer zachtjes met een diep smartelijken glimlach schudde hij ontkennend het hoofd
zoû je heusch niemand weten vroeg zij neen wist niemand van je brieven af alleen bertie o alleen bertie sprak zij dof
zoo kinderachtig zoo misselijk zoo verdomd misselijk dat je voor mijn part naar den duivel mag loopen hij maakte een keelgeluid alsof hij phyziek weê werd en wendde zich af
eene zwaarte rustte op haar schedel als de reuzenpalm van eene ijzeren hand eene vale duisternis wolkte om haar op en zij voelde al hare levenswarmte eensklaps verkillen tot eene ijzigheid van dood
beslikt tot hunne middels nat tot op de huid en koud tot op het gebeente eve was na een warm souper door papa naar bed verbannen en zij zaten met hun drieën
op twee brieven op twée brieven antwoordde zij niet en hij kon er geen oorzaak voor vinden in zijne heete verwachting waarin het natuurlijkste het meest logische hem toescheen dat zij dàdelijk zoû hebben geantwoord
bertie stond op greep franks hand wilde hem bedanken jawel jawel toe ga nu slapen zeg
en vr zich zag hij de noodlottige keten der soms oneindig kleine gebeurtenisjes zich opnieuw ontrollen ieder gebeurtenisje een vreeslijke schakel soms leidend tot catastrofes
lang zat hij stil voor een venster uit te turen uit te turen in de melkachtige vaagheid der londensche misten met dat levensraadsel voor zijn oog
toen zocht hij annie op in een hevig verlangen te weten of zij den lakei van sir archibald kende wie was die man vroeg hij haar brutaal als een speler die eene hooge troef op een gevaarlijk oogenblik uitspeelt