AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
plaats er lodewijk voor en brumaire achter en ge hebt geheel het lot van den man met deze merkwaardige bijzonderheid dat het begin door het einde als op den voet wordt gevolgd
wend uw christelijk gevoel en medelijdenden blik naar een ongelukkigen spanjaard een offer van zijn trouw en verkleefdheid aan de heilige zaak der legitimiteit waarvoor hij zijn bloed gestort zijn fortuin
einde van het goddelijk gemurmel begin van het menschelijk gewoel dit wekt een buitengewone belangstelling dit is de oorzaak dier schijnbaar doellooze wandelingen van den denker in deze weinig bekoorlijke plaatsen
roquelaure was opmerkelijk door zijn hooge gestalte en zijn bijzonderen ijver voor de academie alle donderdagen konden de nieuwsgierigen
in hetzelfde oogenblik ontdekte hij den gevangene der bandieten die sedert de komst der politieagenten geen woord had gesproken en zijn hoofd gebogen hield maakt mijnheer los zei javert en dat niemand de kamer verlate
hij dacht weder aan zijn liefde van zes maanden en aan zijn geluk onder den blooten hemel en aan de schoone boomen van het luxemburg
wie zijn toch deze lieden corbiere humann casimir perier vroeg hij dan zijn zij ministers wat zou t grappig zijn zoo ik eens in de courant las mijnheer de minister
dit bleeke kind der parijsche voorsteden leeft en ontwikkelt zich ontstaat en lost zich op in lijden als peinzend getuige der maatschappelijke wezenlijkheid
en deze onmeêdoogende beschaamdheid was met de jaren nog erger geworden haar halsdoek was nooit dicht genoeg en zij kon ze nooit hoog genoeg ophalen
t is goed had grootvader daarop geantwoord en er zijn wenkbrauwen hoog optrekkende bijgevoegd hij blijft s nachts uitgaan
zaait geestdrift en breekt de groene takken van de eiken laat de idée een maalstroom worden het volk kan gereinigd worden laat ons gebruik maken van deze uitgebreide ontvlamming der beginselen en deugden die nu en dan opgaat
alzoo critiseerden en beschermden de doctrinaires het royalisme dat misnoegd was omdat het gecritiseerd en woedend omdat het beschermd werd de ultra's kenmerkten het eerste tijdperk van het royalisme de congregatie karakteriseerde het tweede
maar mijnheer gillenormand was er volstrekt niet verstoord over hij beschouwde het kind met den tevreden glimlach van iemand wien de laster vleit en zei welnu wat zou dat wat is er te doen
vooral scheen het smartelijk dat dit meisje blijkbaar niet ter wereld was gekomen om leelijk te zijn in haar kindsheid moest zij zelfs schoon zijn geweest
bonaparte was schier een fabelachtig monster geworden en om hem voor de verbeelding des volks die zooals wij straks bewezen de verbeelding der kinderen gelijkt te schilderen
deze menschen die zich zelden lieten zien behoorden niet tot degenen die men op de straten ontmoet vermoeid van hun vreeselijke nachten sliepen zij des daags nu eens in kalkovens dan in de
en op de teenen naderde hij den hoek waarachter marius zijn moest daar gekomen bleef hij verstomd staan want met het hoofd in de handen lag marius daar voorover in het gras bij een graf
hij zocht zich geen meisje om de goede reden dat hij allen ontvluchtte zoo leefde hij dom besluiteloos voort zooals courfeyrac zei
ik was reeds zoo gelukkig haar slechts te zien zij zag mij aan was dat niet onbeschrijfelijk veel zij scheen mij te beminnen was dat niet alles wat wilde ik meer
niets eenvoudiger dan dat ik maakte dat ik bij den catheder was om te antwoorden en bij de deur om heên te gaan de professor zag mij eenigszins strak aan
en van het pairschap dat hij alleen door dit glas alles bezag hij zeide de kardinalen zijn de fransche pairs van rome de lords zijn de fransche pairs van engeland
maak gebruik van de gelegenheid dat wilde zeggen laat u zooveel mogelijk tanden uittrekken hij was gehuwd geweest en had kinderen gehad maar wist niet wat van zijn vrouw en zijn kinderen geworden was hij had ze verloren zooals men zijn zakdoek verliest
en verdachte fielten republikeinen en galeiboeven behooren bij elkaar als een neus en een zakdoek carnot zeide waar zal ik heen gaan verrader en fouché antwoordde waarheen ge wilt dwaas dat zijn nu republikeinen
théodule gillenormand voldeed aan al de voorwaarden die vereischt worden om een mooi officier te zijn hij had een dames taille droeg een opgestreken knevel en liet zijn sabel kletterend slepen
de dood verscheen hem met zware epauletten en hij sloeg bijna voor hem aan niet wetende wat hij aan zijn tante schrijven zou besloot hij niet te schrijven en waarschijnlijk zou uit de door théodule gedane ontdekking betreffende marius liefdeshistorie niets gevolgd zijn
bezocht den salon soms als hij naar den heer talleyrand ging hij was de metgezel in alle pleiziertjes van den graaf van artois geweest en in tegenstelling van aristoteles die op campaspe
nooit ging hij uit dan met een boek onder den arm en kwam er dikwerf met twee weder te huis de eenige versieringen der vier benedenkamers die met een kleinen tuin zijn woning vormden waren herbariums en platen van oude meesters
hij had zich niet lang bedacht en er zich weinig om bekommerd of hij al dan niet een erfenis naliet bovendien had hij gezien dat eigendommen aan verandering onderhevig waren en bij voorbeeld soms nationaal eigendom konden worden
hij nam zijn flora zijn koperen platen zijn herbariums portefeuilles en boeken mede en zette zich metterwoon neder
toen marius des avonds te huis kwam sloeg hij een blik op zijn kleeding en zag voor het eerst dat hij zoo lomp onbetamelijk en ontzaggelijk dom was geweest
hij lette er niet op dat hij de kracht vermengd met het genie bewonderde dat hij namelijk in zijn vergoding tegelijkertijd het goddelijke en het ruwe vereerde
die de snuisterijen van artaxerxes afwees ik ontsla u ervan om mij tot bedaren te brengen ik ben voor t overige treurig wat zal ik zeggen
o zwakheden der ideale liefde hij was juist de stoep overgestapt welke juffrouw bougon bezig was te vegen terwijl zij deze alleenspraak hield
in het vertrek heerschte een akelige dreigende stilte men gevoelde dat er iets verschrikkelijks zou gebeuren jondrette had zijn pijp laten uitgaan een bewijs dat hij diep in gedachten was en was weder gaan zitten
was hij dien dag afgetrokkener en peinzender dan ooit achter een pilaar nedergeknield zonder op den trijpen stoel te letten op welks rug de heer mabeuf kerkmeester geschilderd stond
allen lafaards die te waterloo voor de pruisen en engelschen zijn gaan loopen dat weet ik of mijnheer uw vader daarbij was weet ik niet zoo ja t spijt mij des te erger
ik moet u vooreerst een opmerking mededeelen die ik maakte namelijk dat ge nog niet den minsten kreet geslaakt hebt thénardier had gelijk dit was werkelijk het geval schoon het aan marius in zijn verwarring ontgaan was
na ze in een papier gewikkeld tusschen twee boeken gestopt te hebben onder den arm mede te verwijderen t was marius van de cotelet welke hij zelf braadde leefde hij drie dagen
en de schoone monumentale brug over ware gegaan die naar wij hopen spoedig door een leelijke hangbrug van ijzerdraad vervangen zal worden en dan een blik over de borstwering geslagen had
men heeft in het vierde boek een der gangen van de bovenste mijn van de groote politieke revolutionaire en philosophische galerij gezien
groote tegenstrijdigheid voorzeker want vriendschap is overtuiging z was zijn natuur er zijn menschen die geschapen schijnen om steeds keeren weerzijde te moeten zijn
zou hij den heer leblanc te zes uren aan de deur wachten en hem bij zijn komst voor den valstrik waarschuwen maar jondrette en zijn lieden zouden hem op de wacht zien staan
de schoone pruilde en de dragonder hier zweeg zij om haar bril schoon te maken bouddha en de draak zei mabeuf halfluid
in deze cabriolet zei marius dat is een bewijs van weelde hernam l'aigle bedaard ik wensch er u geluk mede t is een huur van francs per jaar
een opzettelijk daarvoor gemaakt fornuis een pot met drie vakken voor de verschillende lijmsoorten al naar zij voor hout papier of stoffen moeten dienen
alle vier jondrette zoo ten minste jondrette zelf jondrette heette sedert den reeds langen tijd dat marius het huis bewoonde
en ook wijl hij gaarne menschen ziende maar hun gewoel hatend hen slechts in de kerk stil bijeen vond hij had beseffende dat hij in den staat iets moest zijn de loopbaan van kerkmeester gekozen
dan is de schoonheid van den vooruitgang ook vlekkeloos te zijn en tusschen washington die de eene vertegenwoordigt en danton die de andere verlichamelijkt bestaat hetzelfde verschil
het in gedachten zijn belet niet dat een cabriolet voorbijrijden en zelfs dat men die zien kan de arend van
t is vooral in de voorsteden wij herhalen het dat de parijzenaar te voorschijn treedt dààr is de volbloed parijzenaar daar vertoont hij zich in zijn ware gedaante daar werkt en lijdt het volk lijden en werken zijn de twee gestalten der menschheid
zijn vrouw en de bandieten verschrikt achteruit geweken en staarden hem met ontzetting aan terwijl hij genoegzaam geheel los en in eene vreeselijke houding boven zijn hoofd den gloeienden beitel zwaaide die een heilloozen gloed wierp
als de moskee oumoumié te damaskus parijs heeft een esopus mayeux en een
na een bijnaam op haar te hebben afgeschoten alleen door het kleedje van het meisje en het witte haar van den ouden man getroffen noemde hij het kind juffer lanoire de zwarte en den vader mijnheer leblanc den
hij droeg een blauwe broek een blauwe jas en een hoed met breeden rand die altijd nieuw schenen en daarbij een zwarte das en een kwakershemd dat sneeuwwit schoon van grof linnen was
een-en-twintigste hoofdstuk men moet altijd eerst de offers vatten
frankrijk heeft geen enkel corsica noodig om groot te zijn frankrijk is groot omdat het frankrijk is quia nominor leo
in haar jeugd geleken zij weinig op elkander zoomin wat gelaat als karakter betreft en schenen bijna geen zusters te zijn de jongste wendde haar bekoorlijk hart naar al wat licht was
de gunsteling van tante gillenormand die hem voortrok omdat zij hem niet zag gewoonlijk toch kent men hun die men niet ziet allerlei uitmuntende hoedanigheden toe op zekeren ochtend was de oudste juffrouw
bij t gezicht dezer stukken zal uw edelmoedige ziel bewogen worden door een levendig gevoel van medelijden want echte wijsgeeren gevoelen immer levendige aandoeningen
nu zij zijn dom genoeg om zoo iets te doen hij noemde alles onbewimpeld bij den waren naam zonder zich in de tegenwoordigheid van vrouwen te ontzien
in haar verbeelding dooreen dwarrelden beide zusters hadden alzoo ieder haar wenschen toen zij jong waren beide hadden vleugelen de eene als van een engel de andere als van een gans
t was hem als zag hij een colibri tusschen padden toen zij zich verwijderde had hij slechts ééne gedachte haar te volgen
zijn begeerte nam toe hij wist hoe zij heette althans haar voornaam den dierbaarsten den eigenlijken naam der vrouw hij wist waar zij woonde nu wilde hij weten wie zij was
bedeelde armen zijn zij zijn wanstaltig en wat meer is dom zij herhalen de woordspelingen van tiercelin en pothier dragen jassen als zakken
een deur die men s avonds gesloten vindt wijl men de huur niet betaalt de onbeschoftheid van een portier het smadelijk lachen der buren allerlei vernederingen
ik ben een wellusteling ik eet bij richard voor twee francs en wil perzische tapijten hebben om er met een naakte cleopatra op rond te rollen
op een zekere diepte zijn de holen niet meer bereikbaar voor den geest der beschaving de grens waarbinnen de mensch kan ademen is overschreden een begin van monsters wordt hier mogelijk
kortom is lodewijk xv erger dan claudius madame dubarry is beter dan messalina parijs vereenigt in zich
vierde hoofdstuk de achterkamer van het koffiehuis musain een van de gesprekken dezer jongelieden waarbij marius tegenwoordig was en waarin hij zich nu en dan mengde bracht een werkelijken schok in zijn geest teweeg
om van deze nieuwsgierigheid welke haar in buitengewone spanning bracht verlost te worden had zij haar talenten te baat genomen en zich aan een soort borduurwerk gezet dat onder het keizerrijk en de restauratie in zwang was
een samenstel van geheime krachten beheerscht u vruchteloos biedt men weerstand menschelijke hulp is niet meer mogelijk men valt van het eene rad in het andere van den eenen angst in den anderen van de eene foltering in de andere
derde hoofdstuk marius groot geworden marius was nu twintig jaren oud het was drie jaren geleden dat hij zijn grootvader had verlaten
adamastor hem verscheen zou de straatjongen ha ziedaar blauwbaard roepen
in weinige dagen was marius courfeyrac's vriend de jeugd is het seizoen van rassche aaneenhechting en heeling bij courfeyrac ademde marius vrij iets dat hem geheel nieuw was courfeyrac ondervroeg hem niet het kwam hem zelfs niet in de gedachte
vervolgens zag hij moskou toen de beresina toen lutzen bautzen dresden wachau leipzig en de bergpassen van gelenhausen toen
er is niemand in huis kwâjongen zoo hernam de knaap waar is dan mijn vader in de gevangenis zoo en mijn moeder in de gevangenis zoo en mijn zusters in de gevangenis
of picard zijn laatste knecht was een dik amechtig man van vijf-en-vijftig jaar die geen twintig schreden kon loopen doch daar hij te bayonne geboren was noemde de heer gillenormand hem basque
is de straatjongen van parijs wij moeten hierop drukken hoe gehavend en geschonden hij uiterlijk zij inwendig schier ongedeerd t is heerlijk er op te wijzen en het blinkt uit in de eerlijkheid onzer volksomwentelingen
hoe weet ge dat het dezelfde huurkoets is wijl ik het nummer ervan had onthouden welk nummer
vijfde hoofdstuk armoede is een goed gebuur voor ellende marius had genegenheid opgevat voor den goeden grijsaard die langzamerhand tot behoeftigheid verviel en zich allengs verwonderde zonder zich echter erg te bedroeven
alle maatschappelijke aanrandingen van den tegenwoordigen tijd komen uit de verdeeling van polen voort de verdeeling van polen is een theoretische daad waarvan al de tegenwoordige politieke misdrijven gevolgen zijn
de vrouw zat met verbaasd gezicht als ineengezegen op de het dichtst bij den haard staande krib jondrette liep met groote stappen door het vertrek heen en weder zijn oogen hadden een buitengewone uitdrukking
wat is hij verliefd dacht théodule marius ging naar de kerk heerlijk dacht théodule de kerk dat is het juist rendez-vous met een weinig mis gekruid zijn de beste niets bekoorlijker dan een lonkje dat langs een kruisbeeld gaat
toen als voltooide hij luid wat hij zacht gezegd had sloeg hij met de vuist op de tafel en riep met zijn goedhartig voorkomen en tot den heer leblanc het woord richtende
de bevalligheid der jeugd worstelde nog bij haar tegen de leelijkheid van vroegtijdigen ouderdom de vrucht van buitensporigheid en armoede
onder al deze mijnen welke wij hebben aangewezen onder al deze galerijen onder dit ontzaggelijk groot geaderd onderaardsch werk van den vooruitgang en der utopieën
marius huiverde bij dit verwijt van ondankbaarheid tot zijn vader gericht t welk hij op t punt was zoo noodlottig te rechtvaardigen zijn verlegenheid nam hierdoor toe overigens was in al de woorden van
er is een boven en een onder in dien donkeren grond welke soms onder de beschaving instort en die door onze onverschilligheid en onbezorgdheid onder den voet wordt getreden
schreeuwende als de drommel en goed ingebakerd waarvan hem het vaderschap werd toegeschreven door een dienstmeid welke hij zes maanden geleden had weggejaagd mijnheer gillenormand was toen vier en tachtig jaar oud
de eerste was mager en had een langen met ijzer beslagen knuppel de tweede een soort van kolossus droeg bij het midden van den steel een zware bijl waarmede men een os had kunnen vellen in de hand
de wereld verlatende was hij als door zijn gewoonten ommuurd de voornaamste en de onwrikbaarste was dat hij des daags zijn deur gesloten hield en niemand voor welke zaak het ook ware anders dan des avonds ontving
op dit oogenblik voelde hij de hand van enjolras op zijn schouder burger sprak enjolras tot hem mijn moeder is de republiek
maar boven de bewegingen van zijn tijd verheven bleek hij priester van het ideale zijn blik was diep zijne oogleden een weinig rood de onderlip dik
in dien jeugdigen kring van utopisten welke zich vooral met frankrijk bezig hielden vertegenwoordigde hij het buitenland en wel voornamelijk griekenland polen hongarije en italië
wacht schrap kom onbevreesd uit t zou kunnen doen vermoeden dat er iets achter schuilt en wantrouwen inboezemen de heer leblanc schrapte de beide woorden uit zet nu uw naam zeide
in de steden is hetgeen zich aldus verbergt wild onrein en nietig dat wil zeggen leelijk wat zich in de wouden verbergt is wreed wild en groot dat wil zeggen schoon
vrouw thénardier gehoorzaamde grommend zooals de wolvin een wolf gehoorzaamt onderzoekt hem nu beval thénardier aan de overigen
twee stokers stieten den dronkaard met den voet naar den hoop oud ijzer babet waarom hebt ge er zooveel meêgebracht zei thénardier zacht tot den man met den knuppel dit was niet noodig
dat verdroot blondeau ik dacht neen lieve blondeau vandaag is er geen terechtstellinkje voor u te doen eensklaps roept blondeau marius pontmercy en hij neemt zijn pen op
van den dichter genflot en van den dramatischen artist fabantou maar t was zonderling dat deze brieven alle vier door dezelfde hand geschreven waren
en zij wat zijn zij wat zijn zij in hun tijd geweest dieven zij zouden anders zoo rijk niet zijn o men moest de maatschappij als een laken aan de vier hoeken nemen en alles in de lucht uitslaan
de teedere en toch woeste toon waarop combeferre dit lied zong gaf het een wonderbare grootschheid in gedachten met de oogen opwaarts geheven herhaalde marius schier werktuiglijk mijn moeder
bij dien naam van waterloo nam marius die bij een glas water met de ellebogen op de tafel rustte zijn arm van onder zijn kin en overzag het gezelschap met strakken blik
en zeer licht minachtend gekruld zijn voorhoofd hoog een hoog voorhoofd aan een gelaat is als veel lucht aan den horizont
ook de markiezin de crequi noemde zich mevrouw de kolonelse deze kleine groote wereld had zelfs in de tuilerieën de verfijning ingevoerd om met den koning sprekende
ze voorbereidt dat rousseau er over mijmert danton moet ze durven ondernemen de kreet durven is een daar zij licht
tweede hoofdstuk eenige zijner bijzondere kenteekenen de straatjongen van parijs is de dwerg der
ik ben een bandiet o gij gij warmt uw voeten hebt schoenen van sakoski gewatteerde jassen als van aartsbisschoppen ge woont op de eerste verdieping in huizen met portiers ge eet truffels asperges
haar zijden laarsje verried de kleinheid van haar voet haar geheel toilet ademde een jeugdigen geur die den voorbijganger als doordrong de man was dezelfde gebleven
de genoegens van mabeuf waren zeer onschuldig goedkoop en onverwacht het geringste toeval gaf ze hem op zekeren dag las moeder plutarchus in een hoek der kamer een roman zij las luid meenende het dan beter te zullen begrijpen
die david te burqueselles brussel heeft geschilderd voorstelt zij stelt mij voor david heeft dit wapenfeit willen vereeuwigen ik houd generaal pontmercy op mijn rug en draag hem door het schrootvuur heen
mijnheer leblanc scheen eindelijk toch iets opgemerkt te hebben want dikwerf stond hij op en wandelde verder wanneer marius kwam hij had hun gewone plaats verlaten en aan het andere eind der laan de bank bij den worstelaar ingenomen
hoe sterk hij ook van aard was had marius afzijn toch iets in hem veranderd voor alles ter wereld zou hij dien kleinen snaak geen schrede genaderd zijn maar toch leed hij
en men waagde het niet hem te verontrusten twee of drie keeren schreven de minister van oorlog en de generaal kommandant van het departement hem onder dit adres aan mijnheer den kommandant pontmercy hij zond de brieven ongeopend terug
uit de betere opvatting omtrent zijn vader was natuurlijk ook die van napoleon gevolgd toch moeten wij zeggen dat dit niet zonder moeite was geschied van zijn kindsheid af
water t is treurig als ik er aan dacht mij te verdrinken zeide ik neen t is te koud ik ga als ik wil alleen uit en slaap in slooten
de vier mannen verroerden zich niet en schenen hem zelfs niet te zien jondrette begon weder op klagenden toon te spreken en met zulk een verwilderd oog en erbarmelijke stem
ik zou hem wel gedwongen hebben te spreken en te zeggen waar het meisje en waar het geld is zoo zou ik hebben gehandeld men heeft wel gelijk te zeggen dat de mannen dommer dan de vrouwen zijn
t was bewezen wijl hij hem anders niet verlaten en aan anderen overgegeven zou hebben nu hij zich niet bemind zag beminde hij ook niet niets was eenvoudiger naar hij dacht
hij ging uit de straat mouffetard en marius zag hem in een der afschuwelijkste woningen der straat gracieuse binnentreden waar hij omstreeks een kwartier uurs bleef
wie was claquesous hij was de nacht hij wachtte om zich te vertoonen tot de hemel geheel donker was des avonds kwam hij uit een hol waarin hij terugkeerde vr het dag werd waar was dat
dien hij zoo lang vruchteloos gezocht had eindelijk had hij hem gevonden maar hoe deze redder zijns vaders was een bandiet deze man voor wien marius vurig wenschte zich op te offeren was een schurk
toen lacenaire als straatjongen den afschuwelijken dautun moedig zag sterven zeide hij deze woorden waarin een toekomst ligt besloten ik benijdde hem de straatjongen kent niet voltaire maar wel
en wel voor alle pachten huren leenen contracten hypotheken echos nymphes plaintives neuriede grantaire er
tot welke partij behoorde hij tot de partij der humaniteit deze koos frankrijk tot haar doel in de natie koos hij het volk in het volk de vrouw
hij had een ongehuwde dochter van over de vijftig jaar welke hij duchtig ranselde als hij toornig werd en zeer gaarne zelfs had gegeeseld zij was voor hem niet ouder dan acht jaar zijn dienstboden gaf hij oorvegen noemde ze beesten
en met een handwenk de bandieten verwijderende die den heer leblanc nog vasthielden gaat een weinig ter zijde en laat mij met dezen heer spreken
bracht hij geheele dagen met overpeinzingen door aldus had hij zich het raadsel des levens voorgesteld zoo min mogelijk stoffelijk werk bij zooveel onstoffelijken arbeid als maar mogelijk was
alles gewijd heeft om deze zaak te verdedigen en die zich nu in de diepste ellende bevindt hij twijfelt niet dat uwedele hem eenige hulp zal verleenen
courfeyrac keek en riep hij volgt een man inderdaad een man met een pet op t hoofd en wiens grijzen baard men eenigszins kon onderscheiden hoewel men hem slechts op den rug zag ging een twintigtal schreden vr marius uit
nauwelijks kon hij eenige schreden gedaan hebben toen de deur weder geopend werd en zijn woest en ruw gezicht opnieuw in de woning verscheen ik vergat iets zeide hij ge moet houtskool halen
teekent met houtskool bouginiers neus op den tempel van theseus en schrijft credeville dief op de pyramiden
in het rechtsgeding fualdès dat in dien tijd gevoerd werd koos men partij voor bastide en
eensklaps zweeg zij richtte haar doffen blik op marius begon luid te lachen en zeide op een toon die alle angsten door hondsche onverschilligheid onderdrukt verried och kom en op een vroolijke wijs zong zij
het zoldervenster door t welk het licht in het vertrek viel was recht tegenover de deur en verlichtte deze gestalte met een vaal schijnsel
de luitenant théodule ontwaakte ha bromde hij nog half slapend hier moet ik er uit toen kreeg hij door zijn ontwaken trapsgewijze zijn geheugen terug
deze is beneden allen en de vijandin van allen t is de haat zonder uitzondering dit hol kent geen wijsgeeren zijn dolk heeft nooit een pen versneden zijn zwartheid heeft niets gemeens met de edele zwartheid van den inkt
eindelijk was hij ongeduldig geworden en in de overtuiging dat hier een nest was en zeker dat er een vangst was te doen wijl hij verscheidene bandieten had herkend die waren binnengegaan besloot hij ten laatste ook binnen te gaan zonder langer op het pistoolschot te wachten
onderweg zag hij in een gang der straat mouffetard de doodkist van een kind met een zwart laken overdekt op drie stoelen en door een kaars verlicht de beide meisjes van de schemering kwamen hem weder in t geheugen
eenige afgevaardigden van een thans verdwenen genre speelden er whist het waren de heeren thibord du
mijnheer leblanc en zijn dochter lieten zich niet meer in het luxemburg zien marius maakte treurige gissingen des daags durfde hij de deur van het huis niet bespieden hij stelde zich tevreden met des avonds het roode schijnsel van het licht door de glasruiten te
men is over t algemeen vr den moordenaar leve dan brutus want hij heeft vermoord dat is deugd deugd ja maar ook dwaasheid die groote mannen hebben zonderlinge vlekken
intusschen naderden de man met het witte haar en de jonge dame steeds meer dit naderen scheen hem een eeuw hoewel t slechts een seconde duurde
hij heeft zijn eigen munt bestaande uit allerlei stukjes koper die men op de straat kan vinden deze zonderlinge munt die men vodderijen kan noemen heeft een onveranderlijken goed geregelden koers onder deze soort van kleine heidens
meer dan een dien hij ontmoet had lag met uitgestrekte armen en met t gezicht in een plas bloed in de schaduw van dezen ellendeling met gekapt welriekend haar dun middel vrouwenheupen de borst van een pruisisch officier
ha zijt gij t goed ga zitten sprak grootvader en tegelijk vergat hij den officier weder geheel en al theodule zette zich neêr en gillenormand stond op met de handen in de zakken liep hij heên en weder
al die in het wilde zwervende kinderen zijn van arme gezinnen de buiten boulevard is eigenlijk hun levensoord het rechtsgebied der stad behoort hun
wel hernam jondrette is hier gegeten ja zei de moeder drie groote aardappelen met zout wijl ik vuur had heb ik ze gekookt
dien akker en dat huis te verliezen niets was hem gebleven hij had verstand en wetenschap maar t baatte hem niet alles ontbrak alles bedroog hem wat hij bouwde stortte in zoo hij hout hakte hieuw hij zich in den vinger
en wanneer zij daar alle in een kring om het wegstervend vuur zaten ten halve door een groen gesluierde lamp verlicht met haar strenge gezichten grijs of wit haar en lange kleederen uit een andere eeuw waarvan men niets dan de donkere kleur zag
sla er geen acht op zei jondrette t zijn lieden van het huis ik zeide dan dat mij nog een kostbare schilderij was overgebleven zie hier mijnheer zie
om thénardier werkelijk te vinden zou marius zeker een zijner armen en om hem aan de armoede te ontrukken zeker al zijn bloed wel hebben veil gehad
er waren nu vier mannen drie op het bed zittende en één bij den deurpost staande alle vier met bloote armen bewegingloos en met zwart gemaakte gezichten een dergenen die op het bed zaten
op alles wat zij hem voortdurend zacht voorstelden antwoordde hij somber waartoe hij deed zich honderden verwijten waarom volgde ik haar
dat den engel met donzen wieken van dien met arendsvleugelen scheidt jean prouvaire was van nog zachter aard dan combeferre hij noemde zich
hei roept een straatjongen sinds wanneer brengen de geneesheeren zelven hun werk thuis een andere jongen is in t gedrang een deftig man met een bril en horlogeketting keert zich verstoord om en roept deugniet
een groot inquisiteur zou hem dien glimlach benijd hebben thénardier schoof de tafel dicht bij den heer leblanc nam den inktpot een pen en een vel papier uit de lade welke hij half open liet en waarin het lange mes
en thans studeerde in zijn elfde academiejaar hij was student in de rechten maar studeerde niet zijn leuze was nooit advocaat en zijn wapenschild een nachttafeltje met een rechtersbaret er
maar de vreeselijke man met de bijl zou desniettemin met het meisje buiten alle bereik zijn en marius dacht aan thénardiers woorden waarvan hij de bloedige beteekenis begreep zoo ge mij laat in hechtenis nemen weet mijn kameraad wat hij met de leeuwerik doen moet
hij was als de priester die al zijn hostiën in den wind ziet strooien als de fakir die een voorbijganger ziet spuwen op zijn afgod zulke dingen mochten niet straffeloos in zijn tegenwoordigheid gezegd worden
evenwel meende marius nu en dan sinds eenige oogenblikken een zacht gerucht van den kant des gevangenen op te merken eensklaps richtte thénardier het woord tot den gevangene luister mijnheer fabre t is even goed dat ik t u dadelijk zegge
jaagt in den modderpoel trekt vroolijkheid uit vuilnis vervult de pleinen met zijn geschreeuw lacht en bijt fluit en zingt applaudisseert en jouwt uit paart aan het halleluja een straatlied
ook de gramschap van marius tegen ursula hoe billijk en rechtvaardig zij ook ware trok over eindelijk schonk hij haar vergiffenis maar t kostte veel moeite hij was drie dagen kwaad op haar
om den hoek der straat petit banquier stond een oude vrouw bij een hoop vuilnis gebogen waarin zij bij het licht der straatlantaarn zocht de knaap stiet haar in het voorbijgaan trad toen achteruit en riep
en de knagende smart der armoede kennen bewonderenswaardige en vreeselijke beproeving voorwaar waaruit de zwakken met schande de sterken met eer te voorschijn treden
was dit als een gedachte des hemels vermengd met de verwarde droomen der aarde de tocht die door de gebroken vensterruit kwam hielp den kolendamp verdrijven en het komfoor onopgemerkt maken
marius ging er heen hij kocht in t voorbijgaan bij een bakker een tweesous broodje en at het wel voorziende dat hij vandaag geen middagmaal zou hebben
mevrouw don alvarès spaansch kapitein der caballerie naar frankrijk uitgeweken koningsgezinde die voor zijn vaderland op reis is en wien geld ontbreekt om zijn reis voort te zetten
een zekere schok bracht elk verschiet zijner hersenen in beweging het was een wonderbare inwendige woeling bijna deed ze hem pijn het scheen hem dat dezen jongelingen niets heilig was
wat zou hij er anders uit afleiden dan dat zij ook van denzelfden persoon kwamen bovendien en dit maakte de gissing nog waarschijnlijker waren de vier brieven op hetzelfde grove en verkleurde papier geschreven
een bejaard man en een jonge dame verschenen op den drempel marius had zijn plaats niet verlaten wat hij op dit oogenblik gevoelde is onmogelijk in menschelijke spraak uit te drukken
en men ging er op de zwart geworden kalk waarin de steenen gemetseld waren geweest op zekeren ongelijken grond waarin het stof als gegroeid was en die sinds lang geen bezem gevoeld had lagen grillig dooreen allerlei leelijke vodden sloffen sokken
evenals cromwell van twee kaarsen altijd eene uitblazende ging hij naar den temple om op een gordijnkwast te dingen hij zag alles hij wist alles
de omstreken eener stad hebben iets tweeslachtigs einde van het geboomte begin der daken einde van het gras begin der straat einde der akkers begin der winkels einde der wagensporen begin der hartstochten
een paar spanen rookten er treurig de leelijkheid van dit vertrek kwam te meer uit wijl het ruim was er waren uitspringende wanden kanten donkere holen dakpannen baaien en kapen
als een gunstige omstandigheid voor marius kwam hierbij dat de gevallen sneeuw het geraas der rijtuigen op den boulevard verdoofde en marius dus geen woord ontging
om haar weduwlijken haard en vormden er een zuiver koningsgezinden kring men dronk er thee en naar gelang men treurig of toornig gestemd was zuchtte men of slaakte kreten van afgrijzen over de eeuw de
evenals bij onderlingen strijd der soldaten de kapitein genoodzaakt is te voorschijn te treden ellendigen zeide hij
alle waren de eigen zonen der fransche revolutie de lichtzinnigsten werden plechtig bij het uitspreken van het jaar
als hij maar komt bromde hij binnensmonds hij keerde naar zijn stoel terug doch nauwelijks was hij gezeten toen de deur geopend werd
in de geheime werkplaatsen der kwezelarij is men altijd nieuwsgierig naar een schandaal zij was dus ook brandend van nieuwsgierigheid om er iets van te vernemen
tabak spel goede maaltijden en wat er meer is alle bezigheden voor het lagere in de ziel ten koste van het hoogere en meer
bij de handteekening was geen woonplaats gevoegd marius hoopte het adres in den tweeden brief te vinden die tot opschrift had aan mevrouw mevrouw de gravin de montvernet straat cassette no marius las het volgende
het stukje grond dat hij zijn tuin noemde was door de geheele stad vermaard om de schoone bloemen welke hij er kweekte want dit was er zijn bezigheid
want in de heilige duisternissen is een besloten licht de vulkanen zijn vol van ontvlambare duisternis de lava komt uit den nacht voort de catacomben waarin de eerste mis werd gelezen waren niet alleen de kelders van rome
een blik op den zonderlingen opschik van vrouw jondrette slaande die tusschen hem en de deur stond als wilde zij den uitgang bewaken en hem in een dreigende houding aanziende
liberalisme er waren ook andere meer ernstige groepen van vernuften hier peilde men het beginsel ginds hield men zich aan het recht men geraakte in drift voor het absolute en vermoedde eindelooze verwezenlijkingen
den eersten keer had zij verzonnen om marius door theodule te laten bespieden nu besloot zij theodule in marius plaats te stellen
de vrouw richtte zich verwoed op leelijke bengel bromde zij zoo ik niet gebukt had gestaan zou ik u een schop voor uw gegeven hebben de knaap was reeds op behoorlijken afstand
t is om te spuwen zoo dom zijn die jongelieden zij zijn t allen geen uitgezonderd men behoeft de lucht op straat slechts in te ademen om zinneloos te worden naar t schijnt de negentiende eeuw is vergiftigd de eerste straatjongen de beste
mij zei marius ja u mij deert niets toch neen ik zeg u ja laat mij met vrede marius wilde opnieuw de deur dicht doen zij hield ze tegen
marius geest had nopens dezen man zooals men hem noemde nooit andere denkbeelden gekoesterd zij waren met de in zijn aard liggende vasthoudendheid saamgeweven er was een hardnekkig ventje in zijn binnenste dat napoleon haatte
zoodra hij uit het huis was begaf hij zich naar de straat petit banquier hij was in het midden der straat bij een lagen muur gekomen welken men op sommige plaatsen kon overklimmen en die een onbebouwd erf omgaf
de man richtte het hoofd op er kwam een soort van glans op zijn gezicht vrouw riep hij hoort ge de menschenvriend komt doof het vuur uit
men heeft nu reeds iets van zijn geschiedenis vernomen na den slag van waterloo was het pontmercy die zooals men zich herinnert uit den hollen weg van ohain was getrokken gelukt zich weder bij het leger te voegen en van de eene tot de andere ambulance
het gerechtelijk onderzoek waartoe later deze aanslag in het huis gorbeau aanleiding gaf heeft aangetoond dat in het vertrek een doorgesneden en op eigenaardige wijs bewerkt koperen soustuk werd gevonden toen de politie er huiszoeking deed
uit het lijden gaan deze spooksels tot misdaad over noodlottige aaneenschakeling verbijsterende voortbrenging logica der duisternis wat zich in de derde maatschappelijke verdieping wentelt is niet de gesmoorde zucht naar het volkomene
nu en dan richtte hij de oogen naar den hemel en aanschouwde in de onmetelijke verte de reusachtige fonkelende
nu opende marius den vierden brief aldus geadresseerd aan den weldadigen heer van de kerk st jacques du
boek iv de vrienden van het a b c eerste hoofdstuk een groep die bijna tot de historie had behoord
doet het jachtgeschal weerklinken veld het wild dit was feuilly's
courfeyrac had hem genoodigd om den volgenden dag in het café voltaire te ontbijten marius ging er heen en at nog meer dan den vorigen dag
in den raad van state bood hij merlin het hoofd der meetkunde van den een en der rechtsgeleerdheid van den ander gaf hij een ziel hij was rechtsgeleerde met de advocaten en sterrenkundige met de
die overigens gelijk dit immer te parijs het geval is volstrekt in geen betrekking tot elkander stonden allen behoorden tot die armoedige klasse welke aanvangt bij den geringen burger die in slechte omstandigheden verkeert
t was de dochter van jondrette zijt gij t hernam marius eenigszins ruw gij wederom wat wilt ge zij scheen in gedachten en zag niet op zij was niet meer zoo stoutmoedig als des
mijnheer gillenormand had zijn dochter evenzoo bij zich als monseigneur bienvenu zijn zuster zulke huishoudingen van een grijsaard en een oude vrijster zijn niet zeldzaam en vertoonen het aandoenlijk tooneel van twee zwakheden die elkander steunen
zij rijden hard op die wijze zal mijn vrouw binnen drie kwartiers terug kunnen zijn toen schoof hij een stoel naar den schoorsteen zette er zich op neer met de armen over de borst geslagen en stak zijn beslijkte voeten uit naar het komfoor
langzaam ging marius in gedachten en met gebogen hoofd over den boulevard naar de straat st jacques eensklaps voelde hij zich in de avondschemering tegen het lijf loopen
de roman is ons ik heb het portret inderdaad een zwart sagrijnen doosje in den vorm van een medaillon hing aan het lint
waarom vroeg marius want hij was t werkelijk die het huis zijns grootvaders verlaten had en nu een gestalte voor zich zag die hij nog nooit gezien had ik ken u niet ik u evenmin antwoordde
vandaag denken wij niet aan eten er is iets beter te doen t is goed mijn schat op deze woorden der vrouw stiet jondrette de deur dicht en nu hoorde marius hem haastig door de gang en de trap afgaan
toen zijne ursula aan t einde der laan met mijnheer leblanc terugkeerde en de bank voorbijging waarop marius zich weder neergezet had sloeg hij een norschen wrevelen blik op haar
verschoon mij mijnheer antwoordde de heer leblanc op een beleefden toon die op dit oogenblik iets zonderlings en machtigs had ik zie dat ge een bandiet zijt
bleek hoekig gerimpeld gelaat men zag niets dan haar hoofd daar t overige van haar lichaam in de schaduw was gehuld zij geleek het beeld der afgeleefdheid door een lichtstraal in den nacht beschenen de knaap keek haar aan
hij ergerde zich over al de namen welke hij in de politiek en het bewind zag en vond ze gemeen en burgerlijk hij las de dagbladen en noemde ze in lachen uitbarstend de nieuwe papieren
zoo cesar mij roem en oorlog had gegeven en ik daarvoor de liefde mijner moeder missen moest zou ik den grooten cesar zeggen neem uw schepter en uw zegekar terug ik heb mijn moeder nog liever
zend dien bloeddrinker alle zes maanden zestig louisd'ors en spreek mij nooit meer van hem daar hij een ontzaggelijke woede met zich omdroeg waarmede hij geen weg wist zeide hij drie maanden lang tot zijn dochter u
ging langs de kaden over de bruggen naar de voorsteden tot aan la salpetrière en waar kwam hij daar juist voor het dubbel nummer dat de lezer reeds kent aan het vervallen
de man behoorde blijkbaar tot die lieden welke geen tegenspraak dulden de beide meisjes gingen juist toen zij uit de deur wilden gaan hield de vader de oudste bij den arm tegen en zeide op een bijzonderen toon
bij deze zoo stellige bevestiging hief vrouw jondrette haar rood blond gezicht op en zag met een ontstelden blik naar boven in dezen oogenblik scheen zij marius nog vreeselijker dan haar man t was een zeug met den blik van een tijgerin
en plaatste daarom zijn bed met het hoofdeinde naar de zuidzijde zijner kamer en met het voeteneinde naar het noorden opdat de omloop van zijn bloed des nachts door den grooten magnetischen stroom des aardbols niet verhinderd zou worden
t is waarschijnlijk dat toen de bandieten den gevangene doorzochten hij dat koperstuk t welk hij bij zich had in zijn hand verborg
dat haar zacht gelaat hoe bekoorlijk overigens er een zonderlinge uitdrukking door kreeg
ieder gedeelte van parijs is wegens een of ander belangrijk beest bekend dat men er vinden kan er zijn oorwormen op de werven der ursulinen duizendpooten bij het pantheon en bloedzuigers in de slooten van het
hier zijn de twee stoelen zeide zij de kamer binnentredende en daar hebt ge de lantaarn zei de man ga nu spoedig naar beneden zij gehoorzaamde bereidvaardig en jondrette was nu alleen
maar marius na zijn denkbeelden eerst een weinig verzameld te hebben hield zich niet voor geslagen er was nog een zieding in hem overgebleven
onder deze schilderij stond een vierkant houten bord meer lang dan breed schuins tegen den muur het geleek een omgekeerde schilderij die men van den muur afgenomen en daar zoolang neergezet had om ze later weder op te hangen
hij stak tegelijkertijd zijn twee groote handen in de wijde zakken van zijn jas haalde er twee zakpistolen uit die hij marius aanbood terwijl hij kortaf en schielijk zeide
in weerwil dezer hoedanigheden heb ik reden te vreezen dat de ijverzucht en het egoïsme der bevoorrechte schrijvers mij uit den schouwburg zullen verdringen
van welk leem is hij gevormd van het eerste het beste slijk een handvol modder een adem en adam ontstaat
théodule had weinig smaak in zulk een bespieding maar werd toch verteederd door de tien louisd'ors die mogelijk nog vermeerderd konden worden hij nam de taak dus op zich en zeide zooals t u belieft tante en voegde er in stilte bij
de koningsgezinden werden liberalen de liberalen democraten t was als een door duizenden stroomen hooger stijgende vloed
die noch kinderen noch meisjes noch vrouwen maar een soort van onreine en onschuldige monsters waren treurige schepsels zonder naam
dan mijn waarde moet ge haar trachten te behagen elegant zijn en de knieschijven in beweging brengen koop bij staub een goede broek van cuir de laine die kan t uithouden
een berg aventinus de voorstad st antoine een asinarium de sorbonne een pantheon het pantheon een heilige weg via sacra de boulevard des italiens
tevreden dat is klein helaas overal ijdelheid en lafheid alles gehoorzaamt het geluk zelfs de grammatica
marius ontstelde aan alles had hij gedacht behalve aan de mogelijkheid dat hij eenmaal zijn vader zou zien niets kon hem onverwachter verrassender en wij moeten het zeggen onaangenamer zijn
de oudste dochter van jondrette was achter de deur gegaan en zag met somberen blik naar den fluweelen hoed den zijden mantel en het bekoorlijk gelukkig gelaat negende hoofdstuk
en dat dezelfde mond heden de bazuin van het laatste oordeel en morgen een zakpijp kan blazen parijs bezit een heerschende vroolijkheid zijn vroolijkheid is de bliksem en zijn kluchtigheid draagt een
achter aan den kraag een korst bloed die s ochtends droog en s avonds vochtig was van deze treurige verhalen vloeide het in den salon van mevrouw t over men vloekte er marat en
en zich tot bigrenaille wendende maak den rechterarm van mijnheer los panchaud genaamd bigrenaille of printanier volbracht thénardiers bevel toen de rechterhand van den gevangene los was stak
viel hij in een wespennest van zeven of acht engelsche schepen de genueesche kommandant wilde de kanonnen in zee werpen de soldaten tusschendeks verbergen
kom ga mede naar la chaumière op een fraaien septemberdag had marius zich door courfeyrac bossuet en
t is den brandstapel om de meer of mindere gaarheid der ketters lastig vallen t is den afgod zijn weinige afgoderij verwijten
doch waarin niets dan het onontbeerlijkst huisraad was dit huisraad behoorde hem aan de oude eigenaarster gaf hij drie francs per maand
ik beken dat rusland zijn schoonheden bezit onder andere een sterk despotisme maar ik beklaagde despoten hun gezondheid is zwak een onthoofde alexis een doorstoken peter een geworgde
leelijkheid wanstaltigheid vervroolijkt het de ondeugd verschaft het verstrooiing wees grappig en ge kunt een grappenmaker zijn zelfs de huichelarij deze uiterste onbeschaamdheid walgt het niet
jocrisse ha ge herkent mij niet zijt ge niet acht jaren geleden in mijn herberg te montfermeil geweest in den kerstnacht van
welke door den voorbijganger met den naam van treurig worden bestempeld de schrijver dezer regels zwierf dikwerf buiten de barrières
en gij zijt dus niet geschrapt mijnheer zei marius maar ik ben wèl geschrapt voegde de arend van meaux er bij ik begrijp u niet zei marius
men zou hem vertoornd en tot het uiterste gebracht hebben zoo men hem gezegd had dat het goud elixer niets anders dan perchlorure van ijzer was
zult mij tegenvoeren dat europa toch beter dan azië is ik beken het azië is een koddige boel maar ik weet eigenlijk niet waarom ge bij den grooten lama zoo moet lachen
daarbij een korte broek en gespen op de schoenen hij hield altijd de handen in zijn zakken en zei dikwijls met gezag de fransche revolutie was niets dan een hoop bandieten
zijn hoogmoed antwoordde dadelijk ja maar zijn oude hoofd dat hij zwijgend schudde antwoordde treurig neen hij had oogenblikken van neerslachtigheid marius ontbrak hem grijsaards hebben evengoed genegenheid als zon of warmte noodig
t is heel natuurlijk dat men een weinig lawaai maakt wanneer men met lieden is wie men niet volkomen vertrouwt men zou t u niet belet hebben zelfs zou men u den mond niet hebben gestopt
bits en bijgevolg vol aanmatigingen desnoods jaloersch is en op het wetboek steunt schiet hem slechts één middel over om rust en vrede te hebben namelijk die vrouw over de beurs te laten beschikken
ik ben te ver gegaan ik heb dwaasheden gezegd bij voorbeeld omdat gij millionair zijt zeide ik dat ik geld veel geld ontzaggelijk veel geld wilde hebben
sprak luide met zich zelven en klemde de twee horloges welke hij in zijn zakken had vergramd in zijn oude vingers die kwâjongens dat bescheidt elkander op het plein van het pantheon
uw verward haar staat u zeer goed zij poogde haar stem zeer zacht te maken doch zij klonk slechts zeer grof een gedeelte harer woorden ging op den weg van haar keel naar de lippen verloren evenals in een klavier waaraan toetsen ontbreken
er was een oogenblik in marius leven dat hij zijn eigen portaal veegde dat hij den schemeravond afwachtte om den bakkerswinkel in te sluipen en een brood te koopen dat hij zoo verborgen naar zijn vliering bracht alsof hij het gestolen had
maar werkelijk oogden zij hem om zijn bevalligheid na en droomden soms wel van hem dit zwijgende misverstand tusschen hem en de schoonen die hem voorbijgingen had hem schuw gemaakt
de schoone jonge dame begreep er niets van en deed dit door onmiskenbare teekenen blijken o onschuld zei marius
nu wat hernam de vrouw de jonge dame marius kon niet twijfelen t was inderdaad van haar dat men sprak met gloeienden angst luisterde hij zijn geheel leven lag in zijn ooren
buskruit marschen en contra marschen en van al de schoone veldslagen waarin zijn vader sabelhouwen gegeven en ontvangen had bezocht hij mabeuf en deze sprak hem van den held naar aanleiding zijner bloemen
op het tijdstip t welk nog tot onzen tijd behoort dat de gebeurtenis in dit boek verhaald plaats had was er niet zooals thans een stadssergeant aan den hoek van iedere straat maar vloeide het in parijs over van zwervende kinderen
den geheelen dag bepeinsde hij de maatschappelijke vraagstukken het werkloon het kapitaal het crediet het huwelijk den godsdienst de vrijheid van denken de vrijheid van beminnen de opvoeding het strafrecht de armoede de vereeniging
zijn bed was achter een groot kamerscherm van negen met coromandelsch lakwerk versierde bladen verborgen lange gordijnen hingen in prachtige zware plooien voor de ramen
geen mensch misschien op straat een kwartier in den omtrek het huis gorbeau in de diepste stilte stikdonker te midden dier eenzaamheid het ruim vertrek van
met angstige gehoorzaamheid richtte het meisje zich op de teenen omhoog en sloeg met haar vuist een glasruit stuk het glas viel rinkelend op den grond goed zei de vader
hoezeer hij overigens ook in zijn treurige overpeinzingen verdiept was verhinderde hem dit niet bij zich zelven te denken dat de schooier met wien jondrette sprak zeer veel op een zekeren
daar vreezende dat de tante mocht omzien beschouwde hij achter een pilaar verborgen onbewegelijk en met ingehouden adem zijn kind de dappere krijger was bang voor een oude vrijster
en bijgevolg niets zou vernomen hebben dat niets dan den aanslag van jondrette zou hebben verhinderd en de heer leblanc verloren ware geweest en waarschijnlijk zijn dochter tevens
kon men zien dat zij zeer groot van gestalte was t was een soort van reuzin bij haar man vergeleken zij had leelijk ros grijsachtig haar waarin zij nu en dan met haar groote smerige handen met platte nagels woelde
de keizer heeft mij op het slagveld van waterloo baron gemaakt daar de restauratie mij het bezit betwist van dezen titel dien ik met mijn bloed betaald heb zal mijn zoon hem nemen en voeren t spreekt vanzelf dat hij hem waardig zal zijn
die hoe langer hoe meer den mensch onzer eeuw bezielt namelijk de mode dezen grilligen en zonderlingen weerhaan die bij elken wind verandert
ge zeker dat er niemand in de kamer van onzen buurman is hij is den geheelen dag niet te huis geweest en gij weet wel dat het nu zijn etensuur is zijt ge er zeker van zeker
maar toen hij er uit wilde klimmen greep bigrenaille hem ruw bij den kraag neen neen oude snaak na ons na ons brulden de bandieten ge zijt kinderachtig zei
en marius had niet geweigerd want dit was hem een gelegenheid om over zijn vader te spreken nu en dan legde hij dus bij graaf pajol bij generaal bellavesne bij generaal