AITRADER/dutch-tts-labeled-complete huggingface dataset:
zoo als het haar aanbiddelijk zou zijn zij ontdekte dezer dagen zichzelve regendagen volgden en ondeugend vonden zij elkander in elkanders kamers hoorden in elkanders armen aan elkanders lippen
met haar koffer verzinnen die eerst laten brengen naar het station doen of zij naar lucca naar pisa zou reizen maar nu toch was het gebeurd zij ging naar hem toe zij reed naar
onbewegelijk bleef zij liggen dien middag en staarde en zag de nevelen de gordijnen opengaan die zoo lang de waarheid hadden donker gehouden
aan den eenen kant zoo bijna week in sommige gevoelens aan den anderen kant ongevoelig ontoerekenbaar wreed en zij dacht dat het altijd moeilijk was voor twee zielen samen te gaan samen te gaan
dat is nog geen reden ging hij zacht door nu heb je dien brief gelezen en heb je verdriet ben je ten minste nerveus geworden geef mij dien brief hij nam uit haar trillende hand den brief en verscheurde dien
vijf minuten klimmen dat is mij te veel hij zag haar aan zijn schuine glimiach krulde poverina wil ik u dragen vijf minuten een heuvel op
waarom wist zij niet maar in den loop van dien dag sprak zij er met de andere gasten niet over dat zij den volgenden morgen met hem zou wandelen
en u moet wel gelukkig zijn met zoo een man zoo een mooien man un marito tanto bello
maar er was geen vrouw dat was droef je kon toch niet zoo zonder vrouw bestaan zoo leelijk mevrouw de sanctis zoo leelijk die engelsche meisjes
in de spoor in een kamer vol menschen aan de table dhote dan huil ik dan huil ik zoo als nu
hij at er een groote portie van handig de slangetjes op de vork wikkelend in de lepelholte zoo als zij in napels doen
zij had met de andere gasten nauwlijks twee drie woorden kunnen praten zij voelde dat zij zich herwinnen moest
ik wou weten of je dezen brief niet bewaren moet ging milia onverschillig ora zijn woorden voort en zij naderde den brief in de hand het hagedisje slipte snel weg hij keek verwonderd op
en met hugo had zij wel samen als hard-op gedacht dat miste zij zoo in aldo het leven was toch niet een omhelzing ook ai was zij zich wel bewust dat hare zinnen waren ontwaakt door zijn kus
de menschen hadden altijd kerken en tempels gebouwd en toch was dat alles al tempel en kerk zoo groen zoo groen en zoo rustig
hugo was dikwijls in slecht humeur jij nooit je zegt nooit iets anders dan lieve dingen en in je armen
ik ben ziek en ik ben o zoo verdrietig wat fluit hij mooi die italiaansche officier die tenente medico hij is het niet meer zeide hij waarom zou hij het niet meer zijn wat fluit hij mooi
en afdruipende rieten daken met donkcrholle bergplaatsen vol gereedschap en schraal omwingerde pergola's dat alles van een vriendelijke
wilden zij trad op het terras van het pavillioen de treden af was in den tuin ik ben gek dacht zij nog een oogenblik
zij voegde zich in den gordel van zijn arm rondom haar leest en haar hoofd hing naar hem over zij gingen langzaam op weg het was nog klimmen tusschen de wijnbergen en er was geen schaduw des wouds meer daar
kan je het dan ik leer het ik kan het misschien beter omdat dit het bosco sacro is schertste hij het bosch waar de faun in woont de faun bij dat ijzeren kruis ja bij dat ijzeren kruis
o het was beter zoo dat zij niet huilde wat hoefde zij te huilen en haar smart te openbaren maar het was wel vreemd dat zij geen tranen had
en in het cafe had hij een goeden vriend ontmoet uit livorno en zoii met hem naar lucca gaan in zijn automobiel of zij zich dus niet ongerust zou maken uit lucca zou hij haar schrijven
vast en star en vreemd glazerig droog alles riep de signora hare stem sloeg over vreemd en heesch als dwars door een angstigen inwendigen snik heen
en haar palmen leggen aan zijn slapen en den vorm van zijn oogen met de vingers nastrijken en hem zien hem zien in die oogen en zich geven aan zijn mond aan hem geheel en al over drie vier maanden
hij had dezen winter niet behoeven te gaan snikte giannina zacht hij had niet behoeven te gaan omdat de signor en de
zijn zoenen zijn zoenen altij d des te intenser bleef het vizioen omdat in het park omdat rondom hare kamer in het pavillioen de krekels eindeloos vedelden
ik had er genoeg van om geen andere reden neen zeg mij aldo drong zij zeg mij ik weet zoo niets van je af waren er moeilijkheden
het was in het huisje een glimlachende welkomst het terrasje gaf toegang tot de woonkamer en door de opene deur zag milia in de groote keuken door wier ramen de zonbloemen van het tuintje nieuwsgierig naar binnen zagen
plots hoorde zij een zacht lang aangehouden geluid een teedere toon die zwol zij schrikte begreep dadelijk nu hi j floot
hoe laat moet ik u morgen op de wandeling begeleiden om zes uur in den morgen ja dan is de lucht als kristal
maar den haar eerst al te hartstochtelijken gloed van die zon liet zij weldra haar verliefde aderen doorstroomen dankbaar aan den kchtstroom des levens
waar keek hij zoo heen naar die verre toppen der appenijnen hij drukte haar tegen zich aan hij was tevreden maar hij dacht aan iets anders en hij zweeg
zie hare vingers sidderden ook niet meer en alles voelde in hare leden zoo vreemd stil en zoo zwaar met een zware zware rust
trots zijn woorden een verre blik als een vaag verlangen dat uitging naar een droom zij kende hem weinig en zij wilde hem zoo gaarne kennen
zij zag hem een beetje hoog aan verrast even beleedigd bekoord en vroeg waarom omdat het licht gezonder is dan de schaduw al is de zon zelve wel eens te fel
dat wat hem wachtte maar het was nog te vroeg en te warm eerst in het najaar zou hij naar britsch lndie gaan
een uefde nauwhjks met een enkelen kuischen kus gezegeld een liefde nooit bczoedeld door vulga rc ontrouw aan den grijsaard dien zij beiden hadden
ontsproten geslacht uit geslacht wortelend in een zelfden oorsprong geheel holle boomsummen maar reuzig rond
een grauwe schim als zijzelve in den tuin maar zij zag dat hij de armen strekte milia hoorde zij zacht het was zijn stem die haar riep
er is een brief gebracht van ponte a serraglio door een man die hier heen moest zeide zij een brief van den signore de man heeft den brief van den signore gekregen voor u
hoe zij hare haren die zij steeds te kleurloos en bleek had gevonden borstelde borstelde zij waren misschien te wit blond maar golfden van zelve
met een webbe van licht ook haar omdansten de feeen en hidden de heel kleine lampjes omhoog een van de engelsche dames dacht hij prozai'scher na
na den regen de dagen opgekoeld wandelden zij hooger en verder het bergwoud weer in of namen een rijtuig stilletjes om toch niet te veel den gasten hunne liefde te toonen
zoo teeder als hij niet hartstochtelijk was nooit een hard woord nooit een drift nooit een kwaad humeur of hij geen zenuwen had
haar handwerk viel op den grond zijn leege handen die zoo gaarne naar haar waren uitgegaan zochten in zijn zak naar het fluitje
daar in dat hotel zou wachten zij ademde ruimer op als bevrijd van een zwaar gewicht boven haar hoofd zongen vogels en aan hare voeten stroomde ruischend een kleine heftige stroom tusschen de varens door
ik dorst de lamp niet brengen omdat u van schemeren houdt maar dat is met den signore alleen wordt je treurig zoo in den donker te zitten
tusschen zijn verminkte soldaten en stervende kameraden in de gruwelarbeid der operaties sterk moest hij zijn en nooit meer het weeke gevoel zijn ziel en zinnen laten
nu was hij zichzelve geworden op eens en de roeping van vroeger verdoofd riepen hem nieuwe stemmen hij wist niet welke en hij wist niet waar heen maar denkelijk naar groote vreugde
en een mooi wollen schaapje met allemaal heel mooi speelgoed waarmee anders alleen de rijke kindertjes spelen maar dat hij kreeg van de zieke
zij was even bang te worden gezien een hond die blafte een voetstap die ver klonk deed haar schrikken maar hij klemde haar aan zich vast en zij vergat de wereld de menschen was zij niet vrij
zoodra giannina weg was scheurde zij in een ruk den brief open hij schreef hij schreef het duizelde haar over zijn vriend over lucca livomo dat hij haar op de hoogte zou houden
sleepten de uren zich voort wat was de dag eindeloos eindeloos lang hoe eenzaam voelde ze zich bier in dit huisje
hier woonden van voorjaar tot najaar enkele landbouwers wijnbouwers maar des winters bleven de vrouwen en kinderen meestal met de grijsaards want er viel noch te verdienen noch te werken meer
een kapelletje het kerkhof en de eerste huisjes van het paese het dorp benabbio de laatste kastanjeboomen om het kapelletje en om het kerkhof de zwarte cypressen waartusschen door
zijn fluitje was een houten fluitje met een paar gaatjes een ocarina zoo als de straatmuzikanten hebben die rondgaan door een dorp
er was niets er was niets verwonderlijks in je moest hem nemen zoo als hij was ik zal je op de hoogte houden over een paar maanden milia zien wij elkaar terug
de vrouw zag uit langs de deur trad op het balkon maar aldo ardo onzichtbaar zag zij niet hij floot door en zij hoorde toe hij zag haar wit slank daar staan
nice parijs florence of rome giannina signora ik kan niet langer alleen zijn u zit ook zoo lang in den donker
was dit niet alles gewoon en iederen daagsch en toch werd zij bang voor hem in zijn armen overviel haar een vrees soms zijn hevige liefkoozing overstelpte haar soms met bang gevoel
wat heeft u beeldige handen ik zeide zij zij zag naar hare handen verbaasd ja u heeft zuike mooie handen ze zijn klein zeide zij maar ik geloof niet dat de vorm mooi is
dat zoii jammer zijn het woud is zoo mooi maar het is te hoog neen neen hij was bij haar zet uw voet hier nu hier daar zoo volg mij nu zij volgde een paar passen
bij haar geknield kom niet dichter vroeg zij zacht de handen weifelend uitgestrekt neem mij niet meer in je armen ik ben zoo niet ik heb veel van mijn man gehouden hij was oud hij was ziek
omvattende ombootsendehanden zijn wangen zijnhals zijn schouders en hem te zoenen te zoenen te zoenen en hem te zeggen dat zij hem aanbad maar dat hij spreken moest en haar liever maar alles moest zeggen
de eerste fraze al leek haar vreemd niet tot een vrouw in het leven gericht maar tot een heldin te
in zijn woesten zoen zij brak tegen hem aan weg in zijn omhelzing ik ben gekomen ik ben gekomen snikte zij in haar geluk
al had zij hem ook gesmeekt heel lief te zijn en niet hevig meer zoo hugo haar zoo ooit had durven nemen zij zou in verontwaardiging zijn uitgebarsten
en blijft zij jeugdig verjeugdigt zij iederen dachte die zoo veel weten wil en ontleden wordt zij moe
als dat een groote god jou met een voetdruk verplettert zijn stem was zoo hard dat zij opzag zij zag zijn giansoogen vochtig
hij was nu wel niet boos meet dat wist zij nu wel zeker hij had haar vergeven en hij was altijd lief tegen haar als altijd maar er was toch iets vaags en verwijderds in zijne manieren
en hij ging er mee langzaam de terrastrap af verdween achter de zonnebloemen ging door den tuin den weg op naar het woud hij had hoe zij snikte schreeuwde bijna niet naar haar omgezien
mijn aldo ik zou niet meer ademen kunnen ik kin niet meer adem halen laat me o laat me nu ik ben zoo moe
ik heb de stevigste aan die ik heb zij zijn goed ook de mijne zijn eenvoudige wandelschoenen al heb ik in de hakken een paar spijkers laten slaan ik kan niet die hoogte op ik zie ook geen pad
want als zij op haar zagen zagen zij het opene bekje van het vertrapte beestje en de verwondering zijner doode
hij belde voor zijn ontbijt hij ontbeet op zijn balkon er hing een teer roze licht tusschen de platanen van het park en de
ik heb het nooit ik heb het nooit gehoord omdat u met den signore was o hij is wel mooi de
hij was geen dweper hij was zelfs geen dichter hij was gewoon weg een vrij man nu sterk en gezond en nog jong en zoo voelde het aan
hij nam haar in zijn armen trok haar over zich heen sloot haar als een kind vast aan zijn borst prangde haar in een langzaam stijgende gamma van hartstocht vaster vaster vaster
kom laat mij u helpen in den rieten stoel rees milia wat hooger maar een zwaar gevoel was aan haar beenen
het was te gek het was te gek maar hij kon er nog niets aan doen hij zag het voor zich altijd door als hij haar maar in de oogen zag
het is beter zich wat te bewegen waarheen ga wandelen wandelen altijd alleen naar ponte a serraglio en terug is vervelend ga het bosch in
maar was het trots al zijn liefheid begrijpelijk en aardig in hem dat hij niets zeide niets voorstelde van dag maar ieefde op dag met haar
en hij zag dat zij met het jonge meisje dat bij haar zat over hem sprak hjj wendde beleefd en natuurlijk zijn oogen af
wees dan nu rustig kalm en spreek niet meer blijf zoo zij slaakte een groote zucht uit hare slinkende wanhoop op en sliep in op zijn hart
in het pavillioen zei carlo en lachte ook aldo ardo lachte die engelsche dames zijn leelijk zei aldo ardo zijn hier vrouwen in de bagni jawel jawel meisjes van villa
mooi smaragdgroene beestje pracht van een hagedisje kom kom dan lucertola mia en onderwijl het aldo ter zijde van zijn stoel de courant vallen en wierp hij zijn cigarette weg
ik was in de keuken wat doe je ik sprak met giannina ze vertelde me dat komhier zij zette zich aan zijn voeten hij feeder nam in zijn handen haar hoofd zij ging door
die haar uit zijn handdruk doorschoten had zij werd zich bewust dat zij mee moest de groene dichte heuvelige schaduw op zij klom met hem mede omhoog hij haar steunende om haar middel zij was de eerste die sprak
ennu vroegzij benjij er alleen jij alleen zij was rustig voor een paar dagen
een streep striemde dadelijk tusschen het geschroeide brons van zijn nek en de blankere kleur die roomde weg naar zijn even bloote borst
te ontroerd te ontroerd lokte de stem de kus tot het hagedisje terugkeerde in de godenhand en daar bleef met puifende oogjes
hij was gegaan zij begreep dat hij gegaan was niet voor drie maanden voor altijd zij rilde van kou
wij in italie hebben groote huisgezinnen niet zoo als in frankrijk wij sterven dan ook niet uit in holland hebben wij ook soms groote huisgezinnen ik ben de jongste van zeven zusters en broers
hij steeg in en achter den rug van den jongen koetsier die snaaks wel merkte nam hij haar vast in zijn armen zij voelden zich beiden zoo gelukkig in zoo effene zaligheid dat zij niet spraken
zij was in het wit maar niet in de lange roomige lijnen wit van den vorigen avond zij droeg een linnen rok een blouse zij was niet meer vizioen maar zeer in die kortere lijnen verwerkelijkt
en verlamt hare eenvoudige energie is haar kus zonder vuur en tusschen haar nauwe omhelzing dringt zich het klamme spook dat kil vraagt waarom
heel langzaam hief zich de warme hand naar de oogen van den god zwart als de nacht naar zijn mond rood als de morgen
uw broer was mijn tenente met de laatste manoeuvres ja juist zeker ik herinner mij uw naam ik was tenentemedico carlo prezenteerde de koffie
nu zou hij weldra terug komen meende zij en zij wilde hoe moe en nerveus zij ook was zoo doen als zij zich had voorgesteld
van cigaretten rookte toch akyd dc promotie lijstcn nazag in dc tribuna zij moest zich herinneren dat hij een man was een mensch offirier was geweest een tenente medico die
aan haar oogen waren vol tranen een nevel dreef over haar gedachte been die zich verteederde en zij zocht vond niet dadelijk zijn naam
zijn los grauw flanellen pak hing verkreukeld om zijn leden zijn bruine laarzen waren grauw van stof en zijn witte vilten hoed achter op gezet was van groen vochtig mos bezoedeld
milia milia ben je gekomen zij voelde om zich heen zijn armen zij hoorde de woorden op haar mond
bovenmatig genot voor wie sterk was op dit oogenblik zag aldo over den steenen terrasvloer iets flikkeren bewegen
o zoo loom het kon zich niet meer bewegen het kon zich niet meer bewegen het kon zich niet meer bewegen toen de godehand het na het groote geluk weer neer had gezet op den grond en het weer lokken wilde
je hebt verdriet om dat beestje maar je hebt geen medelijden met mij evenmin als je medelijden hebt gehad met die andere vrouw hij keek haar strak aan omjou heb ik verdriet zeide hij
terwijl de allereerste adem van den herfst al omging zij konden toch niet altijd hier blijven in dit arendsnest op de bergen de zomer was heel lief geweest maar als hij zoo vreemd was en vaag bijna
nog woei geen koelere wind frischheid aan maar dat zij gezondheid terugwon getuigde wel haar vraag om door dat spinrag het woud op te gaan
tuurde voor zich uit en zij zag den goudzonnigen morgen weer het woud de heuvels en hem en zij voelde op hare lippen geheel haar gezicht
zij bewoog zich niet achtte niet meer dat men zeker over hen sprak de engelsche dames zagen
waarom is hij niet meer in dienst vroeg mevrouw de sanctis ik geloof omdat hij lui is een beetje vreemd geen roeping voor militair geneesheer hoewel hij toch knap is een knap chirurg maar hij heeft geld
voorzichtig bracht hij het aan zijn fluitende lippen en de zonder instrument begonnen melodie klonk feller en scheller verlokkend het beestje geheel ontroerd
nu wilde zij niet zijn zoen zij was geen kind nu wilde zij met hem spreken zij wilde hem kennen zijn ziel kennen zijn leven en zijn geheim waarom had hij nooit over die vrouw gesproken nooit over dien brief
omdat heel helder kristal haar hart in haar tikte tot in hare hersenen toe omdat haar verhemelte
de winter in cannes zoo lang zoo vervelend haar hoest was er geheel verdwenen maar zij bleef wel nerveus anemiek florence en professor
toen voorzichtig heel voorzichtig zocht hij in zijn zak naar zijn fluitje hij floot twee drie tonen die smeekten zoo zacht zoo gedempt teer en
dat het bijna niet goed is zoo een mooien man te hebben un marito tanto bello maar dat is jalouzie
die mooie officier dien zij twee dagen kende en die haar zoo had gezoend in het woud zij had zich door hem laten zoenen omdat hij mooi was zij voelde dat duidelijk
we zijn alleen eris niemand hier in het woud en alleen de krekels dreunen als een orgel slaap slaap nu stil slaap nu rustig je bent niet ziek en nerveus zij sloot de oogen maar zij sliep niet
wel neen het is een giek riep christofel zij zeiden niets meer liepen op een draf door de vlak werd duidelijker een giek de kreet klonk doordringend mijn god valérie
de burgemeester der stad de directeur van het spoorwezen traden othomar tegemoet begroetteden hem
zijn naam was dus toen hier nog geen locale klank de prins zag nog altijd naar het slot dat maar niet geheel zichtbaar werd toen het rijtuig met een bocht van den weg
hij drong daar verder niet in door de toekomst ook al klaarde ze nu op uit hare eerste duisternis was hem niet lief hij had het verleden lief
nu gaat de stoet weêr terug naar st ladislas maar achter de koets van keizer oscar zit nu othomar met valérie te zamen en de stad juicht en galmt er hare leve's uit
het was maanden na het huwelijk van den hertog van xara toen keizer oscar des morgens zeer vroeg in zijn kabinet binnenkomend
waren opgespoord een komplot om den keizerlijken trein van het zomerpaleis in xara castel xaveria naar lipara in de lucht te laten springen was
en zij bemoedigde hem zij zeide dat niets gebeurde dan wat gebeuren moest dat alles noodzakelijk was in de groote schalm aan schalm aaneengeschakelde wereldorde dat hij af moest wachten maar tegelijkertijd
ik zal ze u geven ze maken me toch niet gelukkiger maar waarom ben je ongelukkig mijn jongen mijn jongen mama kijk de wereld kijk ons land zie ze lijden zie ze verdrukt worden wat zal ik ooit voor ze kunnen doen
in de verte lagen kleine huisjes verward in den avond als een uitgespreid dorpje met hier en daar een klein geel licht de keizer van liparië bood den arm aan de moeder der bruid de aartshertogin eudoxie
in eene wijde onmetelijke hopeloosheid voelde hij zich duizelen hij verwachtte niets meer het was het einde en het verwonderde hem niet wat er gebeurde
en deed ook met een blik de adjudanten zich bedwingen die in woordenlooze verontwaardiging zanti's orakel hadden opgevangen de man had bijna fluisterend tot othomar gesproken zijne laatste woorden waarin emotie klonk
de ontvangst aan het centraal station was zeer hartelijk de stad vlagde des avonds hadden er volksfeesten plaats
grooter en zwaarder van bouw hare trekken hadden echter veel overeenkomst met die van elizabeth maar waren meer aangedikt sofie sprak ze dadelijk in het duitsch
othomar hoog wilde iets tegen zeggen de oude man wendde zich echter in eens tot hem zacht maar stroef met zijne doordringende dwepersstem die othomar huiveren deed met u meneer heb ik medelijden
in zoölogie en botanie en later had hij gedweept met sterrekunde daarna de hoogeschool en zijne juridische studiën
het zoû te wreed zijn valérie houdt zich anders goed zoo moet een aanstaande keizerin van liparië zijn hij antwoordde nog niet liep stil naast haar nog steeds lag hare hand op zijn arm zij voelde dien trillen
aan hare keizerlijke en koninklijke hoogheid
mijn vader zal ons huis van adel dus weten te behouden door die ontbinding van het huis der tanden iefste moeder zijne eminentie laat juist verzoeken mij zijne opwachting te komen maken
met heél zijn ziel liefhebbenden zoon uw jongen
voor de oogen der wereld terug van de begrafenis de plechtigheid der handteekening onder de vijf heilige akten
liet voorstellen aan de dames nu eens door graaf myxila dan door een adjudant en hij benijdde zijn neef die tweede zoon was herman deed niet als hijzelve de atmosfeer om zich heen bevriezen
worden treurig weg besloot hij dat ik ze liefheb en ze zoo geheel en al vertrouw waarom moest het nu zoo uitvallen
eindelijk dacht ik dat ik het besluit genomen had om me te gooien naar beneden ik zag me al wegdrijven daar daar daar beneden om het kasteel heen
als een zwarte bliksemstraal donkere kroeskop haatschietende oogen vol dwepersstrakheid één arm ineens uitgestrekt naar de keizerlijke grootheid daar beneden
uitschelden dat doet een kind van een keizer niet zelfs niet een schildwacht ga daarom dus nu dadelijk naar dien schildwacht toe en zeg dat het je spijt je zoo driftig gemaakt te hebben
het stof stuivelde onder de wielen op aan beide zijden lagen villa's met terrassen vroolijk van vazen en bloemen en beelden en lager en lager afglooiende naar de stad toe
de mare ging dat de keizer gestorven was het was niet waar togende naar adem lag de vorst in den foyer van het opera gebouw te midden van die ontzetting der zijnen van zijn gevolg van de toeschietende doktoren
omdat je dan psychologizeert e ids aargang op je eigen en je liefde in stukjes snijdt als een taart waarvan je bang bent niet genoeg te kunnen eten
men had in enkele maanden elkaâr niet gezien er was veel te bespreken het waren tijden vol ramp en de keizerin toonde een lang telegram dat de keizer uit altara gezonden had omtrent de overstroomingen
zijne hoogheid is daar mevrouw antwoordde een klein graafje verlegen en wees met een vingertje naar het achterplein dat de keizerin niet zien kon
maar barzia meende dit niet geheel en al en zoû het zeker in het geheel niet gemeend hebben zoo hij geweten hadde waarover de prins dacht en zoo hij alzoo diens totale veêrkrachteloosheid van ziel gehéel hadde kunnen beoordeelen
toen de buigingen in langzame ceremonie van terugwijken achteruit door andere deuren verdwenen zij ze bevonden zich in eene andere galerij kwamen in andere salons
en nu hij daar zat gemakkelijk eenvoudig aangenaam en toch met iets van gezag dat al te groote jovialiteit in zichzelven niet duldde
othomar was met herman en ducardi in het eerste rijtuig gezeten zoû uwe hoogheid het rijtuig niet dicht willen laten maken vroeg de oude generaal die den prins hielp zijn
dat dit zoû kunnen gebeuren deed tegelijkertijd met zijn leed over berengars dood keizer oscar lijden met dat zeer bizondere leed van den vorst in wiens bloed nog vloeit geheel de geërfde gehechtheid aan de grootheid zijner vaderen
ze lacht luid zie wat je wil roept ze onverschillig uit met hare stem van ruw sans-gêne die in de mode is neen beste dutri mij hoef je niet te waarschuwen hoor
dat zijne hoogheid een onbepaalde rust neemt mevrouw het huwelijk van zijne hoogheid was voor de volgende maand bepaald hernam de keizerin vragend
ging door zijn sidderend brein heen dien gruwel van gedachte dat zelfvernietiging het laatste heil voor den paria zoû zijn
waaiers zich uitplooiden zich bewogen op en neêr of een wind woei door vele bloemen in veel glans
splendeur van het hof die noodlottig weêr aantrekt en onmisbaar is wie ze van geboorte als hunne levensatmosfeer hebben ingeademd
zooals je weet alle winterfeesten eindigen en toen ze me naderde en voor me boog en op mijn hand hare lippen drukte voelde ze zeker mijn afkeer en mijn verdriet van mijne vingers afstralen
hij ging zeer vroeg naar bed den volgenden morgen vonden de geneesheeren hem in eene groote lusteloosheid hij was opgestaan maar had zich niet gekleed in zijn kamerrok lag hij op de bank in zijn kabinet de colley aan zijne voeten
die zoo langen tijd van het hof afwezig geweest was in eene zelfverbanning op haar goed in vaza hij zag ze voor zich zooals ze naar hem toe was gekomen geleid door prins
zag den generaal glimlachend terug aan vlak in de zoekende oogen hij was eerlijk van natuur en oprecht maar genoeg hoveling om zich te kunnen verbergen als hij dit noodig oordeelde
de gothlandsche officieren zijn hier blijkbaar niet mede vertrouwd von fest een reus van een vent kijkt rechts en links en glimlacht
schoof nader vroolijk van vlaggen die jong deden over haar oude steen de straten waren vol duizende vreemdelingen van binnen of buitenslands waren te altara
zal met uwe zachte hand nog zoove el kunnen doen wat wij over het hoofd zagen wat hebben ze ons hier toch lief en waarom zijn wij maar niet altijd op st ladislas
en hij wilde volstrekt niet dat men in het geheel niet zoû gaan hij gaf in zoo verre dan toe aan ducardi dat hijzelve niet gaan zoû en rust zoû nemen indien men meende dat hij die behoefde
maar lang zal ze niet leven mijn kind hij hield even op zag de prinsen beurtelings schuin bijna angstig aan ze is mijn eenige zwakte geloof ik verontschuldigde hij zich met een weeke stem ze is mijn zoude
wat dan iets toevertrouwen maar zeg eerst toen met dien tijger toen vondt je me niet laf niet waar neen zeker niet
de weekheid zijner stem had geklonken om prins dutri te behagen maar ze mishaagde den generaal hij zag eerst zijn kroonprins van terzijde aan
de kolonel drukte de hand van den prins tot uw dienst hoogheid antwoordde hij militair kort en nu laat ons nu doorgaan naar den zanthos sprak othomar en naderde zijn paard maar de oude generaal was zich niet meer meester
bij toeval ook op het terras te altseeborgen het bericht had gelezen van prins lohe's voorgenomen huwelijk en afstand van zijne rechten
ik was wat duizelig zoo even ik vraag u excuus mevrouw zij bleef hem ook aanzien somber nu glimlachend
othomar had lang geslapen en werd laat wakker als in eene vreemde kalmte toen professor barzia hem het einde van den kleinen prins vertelde
en zijne melancholieke kalmte teruggewonnen tegelijk met iets straks van hoogheid hij mengde zich eerst niet in de discussie liet den keizer vloeken
in den laatsten tijd had hij ze echter niet meer bijgewoond hij bedacht wat hij zeggen zoû intusschen dwaalden zijne oogen om ze vielen op den grooten spiegel met vergulde krullen iets bevreemdde hem
van den hoogsten toren flappert een ontzachelijk zeil van dundoek uit en doet er vroolijk in de lucht twee banen geel
op de portalen loopen altijd lakeien rond en staan de gardes en de hellebaardiers in de antichambres kan je telkens een kamerheer tegenkomen heusch het is onmogelijk
en de keizer wilde volstrekt zijn minister van oorlog handhaven daarbij was hij met dat tikje kinderlijkheid in zijne energie nog niet zijne teleurstelling te boven omtrent het uitstel van het huwelijk van den hertog van xara
de wachten van het paleis de wachten aan de vergulde grilles van het park waar dit samengroende met de elizabethparken de publieke tuinen der rezidentie waren reeds vermeerderd geheime politie de eigen politie van den keizer
thera las verder toen de kroonprins opzag ontmoette zijn blik den blik zijner moeder zij knikte hem zonder dat de anderen die luisterden het zagen met de wimpers toe
en de troepen te laat verzamelen en de revolutie tegelijkertijd overal zien ontknallen als met bom op bom het rechtvaardigste
en groet de anderen voor mij en wees zelf innig omhelsd door je liefhebbenden broêr berengar markies van thracyna ridder van st ladislas
bij de jeugdige keizerin valérie over hun glans die afschitterde schit e ids aargang nieuwe glansen op in het leven dat door was gegaan dat doorging de keizerinnen zaten bij elkaâr
en om haar tintten alle gesprekken zich met een glimlach van ondeugd daarbij scheen zij zoo ingoed dat men onmogelijk kwaad van haar wist te vertellen en zich alleen maar om haar amuzeerde
het was een loom officieel slepend feest de intimere kringen van het imperiaal die van de hertogin van yemena en van het corps diplomatique betreurden de kleinere réunies in de kleinere salons der keizerin
hij was haar dankbaar dat zij tot hem neêr had gebogen en hem tot haar had willen heffen maar het was niet goed dit te doen de tradities der menschen moesten onschendbaar zijn
en kalm steeds bleef hij hierover denken in de zonderlinge rust van zijne ziel waarin hij als eene nutteloosheid zag om te strijden tegen het leven en tegen den dood den volgenden dag eerst vergunde
of was het dan nog iets anders aan het diner praatte valérie als gewoonlijk en hij bleef haar niet begrijpen het ergerde hem zijn gebrek aan doorzicht in menschehart hoe kon hij het ontwikkelen
de keizerin was de trappen en galerijen naar de slaapverdieping opgehold zij zag niet dat een paar dames haar volgden zij rukte een deur open
toen omdat ze zich begon te vervelen om dat alles had groote wanhoop als met morbide bloesems van vreemde orchideeën hare vreemde ziel doorwoekerd
dreef zwaar van onweêr zwoel en van tragedie eene sombere lucht vol grauw als een gevaarte aan den hemel
met zijne soldatenmacht neêrtrappende de revolutie waar die uit alle hoeken koppen omhoog scheen te willen steken boven was de lucht donker als een frons het begon te regenen
hij was den dag volgende op het onderhoud met den professor den geheelen morgen en namiddag met den prins van napels samen dien hij vroolijk opgewekt zooals men den hertog van xara zelden zag op verschillende plaatsen begeleidde
op den dag hunner aankomst fladderde lipara van vlaggen de al zoo straffe zuidezon regende goud over de witte stad
is hij daarom niet uw lieveling en zoû ik hem van zijn natuurlijk recht moeten ontrooven ter wille van mijn traditioneel recht ik wil afstand voor hem doen papa afstand van alles van al mijn rechten
maar laat mij hier niet verder over doorgaan het maakt zwak het is niet goed het is niet goed er is nog een geheime reden dat ik othomar gaarne weg zoû hebben van lipara
een klomp volk die omsingelde een hoop politie-agenten en soldaten tusschen wie een krankzinnige zich wrong met sterke gebaren een ruw geschreeuw galmde op
hij zag naar xaveria zelve werd ze geschoten de fiere strijdster achterover viel ze verwond door de pijl van een turksch soldaat en hij dien morgen als niet von fest
bijna rakelings reed voorbij een kleine groep aan de helling van een wijngaardheuvel een oude man een jong meisje een hond het jonge meisje teêr tenger
de hofmeester en een lakei gaan rond met koffie en likeur na de partij biljart komt de hertogin met hare heeren vroolijk lachende in den anderen salon
de kroonprins ging door de antichambre
ja dat is ze zeker othomar zoû je niet voor je wegging dan met haar praten tante waarom niet tante dàt kan ik niet doen ik blijf nog maar enkele dagen hier
de zee gloeide en schubde zich goud het verweerde kasteel stond zijne breede granietstapel als een oude man zijn rug te blakeren in de warmte
den volgenden dag reisde de keizerlijke familie van liparië van sigismundingen terug naar lipara
kleedde zich uit zijn bezoedelde uniform dien hij vr het diner reeds verwisseld had hing nog over een stoel hij huiverde ervan dien een geheelen middag gedragen te hebben
het zoû gedaan zijn na dezen keizerlijken roman geen andere o neen nooit meer ze zoû hare jeugd er aan geven hare stiefdochters zoû ze in de wereld brengen
was er geheel door in omwenteling hij begreep niets meer hij zag alleen maar dat het moest omdat zijne moeder hem met zoo een treurigen blik aanzag
aan de keizerin klaagde hij dat hij zich zoo vreemd in zijn hoofd voelde als zoû het opengaan en alles er uit wegwolken
zijne kleinkinderen liepen soms zijn kabinet in als hij met den minister prezident die sommige dagen naar altseeborgen kwam in gewichtige bespreking was
de keizerin zag den keizer ijskoud aan het is mijn uitdrukkelijk verlangen sire dat graaf myxila mij volgt sprak ze steeds met hare sidderende stem
zoû ik na de ongeregeldheden dadelijk den markies van dazzara hebben kunnen ontslaan als een lakei hebben durven wegzenden verknocht als hij was aan ons huis en stammende uit onzen roemrijksten adel
de opgaande zon fluistert xardi tot lady danbury mena doni buigt zich reeds voor de hertogin die hem tegenlacht
het kind ontstelde nog meer om hare strakte zoo zag hij altijd haar staren op de menigte maar niet op hare kinderen en hij wierp zich met de kleine wijdte zijner radelooze armpjes in hare rokken
merkt men niet hoe ginds e ids aargang de kleinere straten gevochten wordt arrestatiën gedaan worden een bekend anarchist bijna vermoord is door het imperialistische volk
aan den muur en bad hij voor zijne beide zonen bad hij lang voor den zoon die zijne kroon zoû dragen maar langer voor de ziel van het kind van zijn éigen bloed
ten laatste dan besluiten de standen te ontbinden maar den markies niet ontslaan lipara niet in staat van beleg verklaren
tot dicht bij den dom en het aartsbisschoppelijk paleis staat het water al groepen mannen vrouwen kinderen snikkend vloeien te-zamen den
weêr anderen hielden vol dat prins lohe nooit zijne liefde voor de aanstaande hertogin van xara had kunnen vergeten maar hoeveel men ook vertelde in de hofkringen van weenen men wist niets zekers
voelde hij zijn hart vol medelijden kloppen een week gevoel van weemoed dat er was zooveel leed en dat hij was zoo machteloos klom weêr in hem op als het altijd deed wanneer hij alleen was en kon nadenken
en éen hofdametje dat zij bedierf dan was zij trots den angst dien zij terugduwde diep in haar hart als eene andere vrouw
neêrgegooid en ongemakkelijk voelen zijne oogen bleven ook nu open en volgden de plooien der hooge gordijnen
de schildwachten hadden haar de terrassen zien afgaan maar verder geen acht geslagen welken kant hare hoogheid was uitgegaan zij meenden naar het bosch maar wisten niet zeker
herman schaterde dàt is zeker een geldige reden meneer zanti othomar echter knikte hem niet verder op gekscheerenden toon door te gaan
den kroonprins zag zij even snel huiverend van ter zijde aan zij bespeurde hoe een vreemd nadenken over zijn gelaat trok als een schaduw toen om het gesprek te wenden niet meer te denken aan dien akeligen man
oscar zat aan zijne schrijftafel een pen in de hand stoor ik u papa of kan ik u spreken neen je stoort me niet ben je bij mama geweest ja van middag ze was nog al wel
als met éen golfslag schijnt de menigte te deinen men knielt niet meer de processie zelfs wordt verbroken en verwart zich door het gedrang gaat de mare de dijk is gezwicht men kàn nog niet gelooven
het is satan die in mij komt ik wil bidden heilige maagd bid voor mij ik ben kalmer geworden het gebed heeft mij gesterkt
in nederig diepe nijging voor keizerlijkheid het hoofd knakte haar op de borst de tiara in het zwarte haar schoot stralen haar geheele gestalte golfde met ééne slangenlijn van gratie naar beneden
toen othomar en herman des avonds in een stortregen om half elf uit het kanselarij paleis terug kwamen wist men ook bij de keizerin dat het ministerie zijn ontslag had aangeboden
en daarom een beetje boudeerend doende of hij wèl meê wilde of hij generaal ducardi dwaas vond met zijn raad
zoo hij maar wat sterker ware geweest zij zoû het wel geweest zijn wat deed hun de ongenade van haar oom den keizer zoo ze elkaâr liefhadden wat de woede van hare ouders
zoo hield hij hem eenvoudig omklemd op de bank en zag hem aan diep in de oogen met blikken van suggestie
en het gaf trots zijn kouderen blik meer vertrouwen in een kroonprins dan zijn altijd sympathiek maar ietwat week optreden van vroeger
dicht zat hij naast haar op een lagen stoel nam hij hare hand stortte de bezwaren van zijn hart bij haar uit deelde haar mede zijn onrust over de toekomst over zichzelven als hij later zoû dragen de kroon
dan luistert ze weêr aandachtig naar othomar die nog van de nachtwake verhaalt in de kerk van st therezia de officieren zijn stil geworden en luisteren ook zijne keizerlijke hoogheid heeft zichzelven middenpunt van gesprek gemaakt
maar wat dan vroeg oscar het zenuwgestel van den prins dunkt ons verontrustend afgemat te zijn sire zijn zenuwen maar hij is nooit zenuwachtig hij is altijd kalm riep de keizer uit onwillig
de keizerlijke loge was met hare draperieën van donker violet en gouden kwasten vlak over het tooneel van het kolossale theater
en het is ook niet te verwonderen dat de laatste dagen u hebben aangegrepen als uw hoogheid het mij vergunt zoû ik haar aanraden vandaag rust te nemen
in de hôtels was geene kamer meer te krijgen en de keizerin kon nauwlijks een woord tot hélène spreken zij kon niets doen dan knikken altijd door
de gothlanders van temperament kalm liberaal zonder schreeuwerigheid hielden zich met hunne reeds lang verkregen uitgebreide constitutie rustig om koning siegfried dien zij den vader van het land noemden
uit de anderen op de anderen zwegen de keizerin was met een electrischen schok opgeschrikt zij richtte zich haastig omhoog doodsbleek berengar riep ze en hare stem bestierf
othomar xi modern vor eene constitutie zoû nooit hebben kunnen dulden dezen aanval op eene der aloudste instellingen van het rijk
het lunch was intiem na het lunch pozeerde hij een uur voor thera die schilderde en zijn portret maakte
ik dacht dat ik me al overwonnen had maar ze lieten me geen rust en ik had alleen overwonnen om op nieuw te moeten strijden
de hertogin neeg hare nijging naderde den troon zweemde in grooten eerbied als met nauwlijks durvende lippen
en hij bleef alleen hij zag dien dag anders niemand dan barzia zelfs andro kwam niet in zijne kamer binnen buiten die kamer ried de prins aan zekere passen door de gangen zekere klanken van stem
naar de geleden ellende het antwoord klonk ruw kort met eene verwijzing naar den wil gods en was steeds als een naklank van zanti's eigen woorden geldelijke hulp was hier niet te verleenen
naast haar bleef de koning deftig wijs kijkend als salomo de keizer prees hem als een verstandig vorst met ruimen blik
ze zag den prins reeds dood zichzelve in ongeuade aan het imperiaal dit alles stoof door hare hersenen heen in het allereerste oogenblik maar zij beschouwde hem lang na en eene zachte uitdrukking kwam op haar gelaat
zij werd boos vraag het hem nu maar eerst we zullen later wel zien hoe we bij hem komen dutri maakte gracieuze bewegingen van wanhoop
miste dan alleen hij die essence van eigenschap dien heilig gouden bloeddrup die goddelijke atoom en zoo hij ze miste zoo hij de kroonprins majesteit miste was dit monsterachtig gemis dan hàre schuld
droomwezens met kronen ze liepen en bogen en deden en glimlachten als ze moesten in den droom om hunne kronen
de tegenwoordige hertog opperhofmaarschalk en connétable van liparië heeft drie kinderen uit zijn eerste huwelijk
omstuwend de zacht wiegelende gala koetsen zwaar verguld en spiegelkristal flonkerend en twee gekeizerkroond met zes en achtspannen van gepluimkopte schimmels
ik heb een brief van papa othomar van papa ja heb je nooit gedacht aan valérie hij bedacht zich even misschien lachte hij voel je geen genegenheid voor haar
duitsche engelsche en oostenrijksche prinsessen en de majesteiten en de vorstelijkheden volgen de stoet vloeit binnen in de nieuwe sacristie
wemeling van goud opschitterende uniformen en galarokken die als groote vonken de schemering van den dom verlichten
maar ik ik hoop niet meer want ik kan niets ik kan niets o god mama het heele land valt op me neêr en het verplettert me
en van ze maken wat van ze te maken was waarom men niet de honderd millioen voor de infanterie zoû aanvaarden als het gewonnene en hetgeen zonder oogenblikkelijk gevaar
dutri aarzelde nog wat kon hij doen wat zoû hij alexa zeggen maar de deur ging open de keizerin kwam binnen
en zij hebben allen eenige moeite hunne gezichten in den officieelen plooi te zetten als zij door de oude geblazonneerde poort over de neêrgelaten ophaalbrug de minuten lange inrijlaan oprijden
de hertogin treedt den kroonprins tegemoet en breekt hare gratie in eene diepe buiging neêr zoo heeft hij haar reeds zien buigen
en wie wist het misschien was dit mysterie wat dan ook het element dat hun geslacht behoefde eene noodige essence voor zijne nieuwe levensvatbaarheid
tevens vermeldend dat de prins dadelijk na den aanslag kalm den voorgenomen tocht vervolgd had het diner werd in een gewar van stemgeluid gebruikt de hertogin was zeer opgewonden vroeg naar de minste
maar tante wat heb ik te willen zoû je van valérie kunnen houden ik geloof het wel tante ik geloof dat ze heel lief is en heel flink
de prins en zijne officieren zien beleefd glimlachend op van hunne kaart maar zij betooverend o laat mij u niet storen hoogheid zij heeft den arm van dutri genomen voor een kleine wandeling op het terras buiten
en de wraaknemers bestormden dien kring van gevangenbewaarders ze sleepten den man voort het was tot vlak onder de oogen van de hertogin van hare dochters
ik hoor iets in uw stem en ik zie iets in uw oogen dat me aantrekt meneer ik zeg het u ronduit het is misschien heel dwaas van me zoo iets te zeggen tot mijn aanstaanden keizer
zijn eigene woorden waren het geweest zijn stijl hoe had ze met woorden van hem gedweept eens maar deze waren het wel de zijne
stil is het daarbuiten stil in het kasteel afgelegen ligt er het slot binnen hebben de bedienden een zacht geloop door zalen en gangen
hij meende zeker te zijn dat een twintig millioen s jaars meer niet zoo heftige tegenkanting zoû vinden met zulk eene schikking zoû graaf marcella zichzelven kunnen handhaven
toen de keizer verder was gegaan zag zij den kroonprins naderen zij neeg weêr hij boog glimlachend en bood haar den arm
de centenaren maar hij bewoog zich niet vreemd kalm toen dacht hij terug aan von fest aan de hertogin gisteren haar zoen
als zij geloofde aan hare zondigheid van mensch tevens en aan de absolutie van haren biechtvader den aartsbisschop van lipara
een driedubbel halssnoer van groote parelen lag en zij wist een paar aardige zinnen te vinden om te bedanken ze uitte ze met eene heldere stem
de hertogin haalt de schouders op een beetje lachend het kan niet anders mijn beste zijne keizerlijke hoogheid de hertog van xara gaat vr zijne excellentie niet waar
en hij klaagt dat de opperjager niet gezorgd heeft voor genoeg ortolanen hij kan zijn pastei niet maken hij durft het niet op zich nemen
ze was half ingezonken in de boot de riemen klapperden tegen de wanden aan een golf kletste over haar heen hare oogen staarden brandend voor zich uit in het verre
zoo het zoo moest zoû het zoo goed zijn de wil van god was ondoorgrondelijk en dankbaar aan de keizerin dankbaar dat het licht voor hem werd boog hij de knieën voor het
die den prins rust had aanbevolen en meende dat een kleine rijtoer in open rijtuig minder afmattend zijn zoû zij had zich bijtijds herinnerd dat eene amazone
een weêrschijn van kracht en beslistheid op hem afstraalde van zijn vader zelven aan wiens zijde hij stond
naar gevraagd en die kon het niet loochenen en zeide zelfs dat het algemeen bekend was ik doe mijn best er maar niet te veel verdriet over te hebben olga maar ik vind het een vreeslijke zaak
generaal ducardi denkt zeker dat u ook in zoo een robbenhuid steekt als hij in zijn snor mopperend kwam hij terug met het kussen legde het neêr op de trede van het praalbed heeft u koorts vroeg hij
n het izolement hunner onderlinge hoogheden de hoogheden van liparië en van gothland zij voelde daar aan het andere einde van europa
het was donkerder dan nu en ik zag niets dan zwart en het bruiste maar altijd door in die zwarte diepte het was de avond nadat onze verloving beslist was ik had zoo een pijn ik heb zoo geleden
en zag over den binnenhof een groom het paard dat men hemzelven gezadeld had het kloppende aan den hals terugbrengen naar stal
die enkele malen in haar leven zichzelve geruïneerd had maar door een kunstreis en wat diamanten te verkoopen er ook weêr telkens boven op gekomen was
zoo gauw al het moet ja het moest het kon niet anders voor haar was het het einde van haar leven wanhoop voelde ze er niet om om dat aar einde alleen maar smartelijken weemoed het
thuis in uw kring maar ik verlang toch ook mama terug te zien het is nu bijna vier maanden geleden dat ik haar zag en voel je je beter hou zoû het anders kunnen tante de reis met herman had me al opgesterkt
ze vond zichzelve weêr ze wachtte af vond haar geloovig fatalisme terug dat niets gebeurt dan wat gebeuren moet en goed is het slechte gebeurde niet zoo het moest dat othomar de vonk ontvangen zoû
door de aderen maar de koningin was niet van vorstelijke afkomst zij was de dochter van een der syrische grooten en de naam van hare moeder werd niet genoemd in den almanach de gotha
ik ben toch blij dat we alleen gesproken hebben dat ik je heb kunnen danken niet waar we zijn nu vrienden ja we zijn vrienden antwoordde herman lachend uit zijne boosheid maar ik zal jou toch nooit heelemaal kennen
zijne hoogheid heeft zich màanden rust gegund riep de keizer uit vergunt uwe majesteit ons eens terug te gaan
of de psychische kwaliteiten waarom de prins hem in eens zoo lief was geworden zich zouden kunnen handhaven in deze periode van moedeloosheid en matheid spontaan onoverdacht
zege over wat men hem betwistte en waarop hij nu zijn zware hand gelegd heeft hun allen toonende dat de wil van hem alleen hen buigen kan naar zijn woord en wensch
en hoog spuwde zij op de kammen harer woestheid een schuim van passie uit maar die passie was hare oppervlakkigste openbaring al het overvloedige van hare eindelooze vitaliteit
want de keizer wilde het terrein van den ramp niet verlaten zonder den troost dat de troonopvolger hem er vervangen zoû
aller oogen zagen othomar aan en hij wilde hunne belangstelling logenstraffen ik heb niets antwoordde hij heeft uwe hoogheid niet goed geslapen ging ducardi voort niet zoo heel goed moest othomar bekennen met een glimlach
hare terrassen en aloë's en de onvergelijkbare haven lag voor hem steeds intenser opblauwend onder het roze licht van den morgen dat straffer werd verder op de dokken de schepen daar gonsde er
als beesten werden zij toen omdat ze zijn bloed zagen ze grinnikten en slikten van pleizier eleonore knakte flauw tegen de hertogin maar alexa schudde haar bij den arm
ik vermoed dat je later zult regeeren met een constitutie van a tot z met een gekozen hooger huis ik vermoed dat je van de autoritair adelijke partij veel tegenkanting zult hebben
hij bracht de hand naar zijn voorhoofd witter zag zij hem worden het bloed scheen uit hem weg te loopen en hij duizelde
de prinses thera en de hofdames gingen met haar meê het was daar in die zaal een plotselinge schitterglans in het daglicht stralend van de lange tafels waar tusschen bloemen de cadeaux stonden
hem krankzinnig te maken om zijne krachteloosheid tegenover de domme noodlotsmachten der logische omstandigheden als een athleet zwierde zijn arm het zware beeld door de lucht
want wat is er aan te doen je moet wij moeten allemaal vergeef me mama maar ik ik zal niet kunnen
maar de prinses thera aan wie het onmogelijk scheen de barsche ontevreden trekken van oscar te doen opklaren othomar wist niet dat men zich over de keizerin zelfs ongerust maakte
deze dag deze nacht schijnt die niet het eindevan uw geslacht mijn prins stil stil en beweeg u niet laat mij maar praten als een oude man die zeurt
niets hierna niets dan het nieuwe leven dat ik voor mij zie lichten en toch ik ben nog jong ik zie mij in mijn spiegel niet ouder dan een jaar geleden
en ik heb u willen geven wat zoets ik kon om u die bitterheid te doen vergeten o misschien was ik toen zelfs niet geheel eerlijk misschien ben ik het zelfs nu niet maar dàt zoû te vreeslijk zijn
maar in deze ééne kamer verroerde zich niets de professor zat stil en staarde vol nadenken de kroonprins was als een kind ingeslapen
ik neem ze niet op als ze hunne zonden voelen komen ze naar me toe en red ik ze van den ondergang en komen ze ook niet naar u toe zonder hun zonden te voelen maar omdat ze voelen dat ze eten
dat er hem iets van vloeide door zijn rijk bloed vor hij het voelde op dit oogenblik en hij wilde het weg uit zich schudden als nonsens maar othomar wees toch verstandig