පදාර්ථයෙහි නොබෙදිය හැකි කොටසක් ලෙසින් පරමාණුව පිළිබඳ සංකල්පය ප් රථමයෙන් යෝජනා කර ඇත්තේ පුරාතන ඉන්දීය සහ ග් රීක දර්ශනවාදීන් විසිනි. 17 වන සහ 18 වන සියවස් වලදී, රසායනඥයින් විසින් මෙම අදහස සඳහා භෞතික පදනමක් සැපයූයේ සමහරක් ද් රව් යයන් රසායනික ක් රම අනුසාරයෙන් තවදුරටත් කොටස් වලට බිඳ දැමිය නොහැකි බව පෙන්වීමෙනි. 19 වන සියවසෙහි අග භාගයේදී සහ 20 වන සියවසෙහි මුල් භාගයෙහිදී, භෞතිකඥයින් විසින් අනු - පරමාණුක සංරචක සහ පරමාණු වල අභ් යන්තර ව් යුහය සොයාගත් අතර, එනයින් 'පරමාණුවක්' බෙදිය හැකි බවට ආදර්ශනය කලහ.