වසන්ත සමයේ සිට සරත් සමය දක්වා ඔහුගේ සම්පූර්ණ ශ් රමයම වෙන් වී තිබුනේ කාව් යකරණය උදෙසාත්, දීර්ඝ කාව් යයන් හා කෙටි කාව් යයන් ප් රතයාවර්තීව රචනා කිරීම උදෙසාත්, දිනකට පේලි පහක් බැගින් වූ නිසදැස් නිර්මාණය කිරීම සඳහා තමාටම අරමුණක් ඇතිකරගැනීම උදෙසාත්ය.