ඔවුන්ගේ පරීක්ෂණ 1833 දී මයිකල් ෆැරඩේ විසින් විශාල ලෙස වැඩිදියුණු කරන ලදී. 1840 දී ප් රතිරෝධකයක් තුළින් ධාරාව ගැලීමේ දී ප් රතිරෝධකය ස්ථානීය උණුසුම් වීඑකට ලක්වීම ජේම්ස් ප් රෙස්කොට් ජූල් විසින් ගණිතමය වශයෙන් අධ් යයනය කරන ලදී. 1820 දී හාන්ස් ක් රිස්ටියන් ඕස්ටඩ් විසින් දේශනයක් සකස් කිරීමේ දී කම්බියක් තුළින් වූ ධාරාවක් චුම්භක මාලිමාවක කටුව කෙරෙහි බලපෑම් ඇති කරන බව නිරීක්ෂණය කරන ලදී.