ඉන්දියානු සම්භාව් ය නර්තනය යනු භරත මුනි (ක් රිපූ 400) සමයෙහි නාට් ය ශාස්ත් ර දක්වා දිවෙන සිද්ධාන්තයන් සහිත පූජනීය හින්දු සංගීතමය රංග ශෛලීන් වන නාට් යහී ගැබ්ව ඇත්තාවූ විවිධ කලා ආකෘතීන් හැඳින්වෙන සාපේක්ෂ වශයෙන් නවීන සමූහන පදයකි.